title: Sprawa T-50/19: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2019 r. – Casual Dreams / EUIPO – López Fernández (Dayaday)

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/55

      Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2019 r. – Casual Dreams / EUIPO – López Fernández (Dayaday)
      (Sprawa T-50/19)
      (2019/C 103/72)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Casual Dreams, SLU (Manresa, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Tarí Lázaro)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Miguel Ángel López Fernández (Fuensalida, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dayaday – zgłoszenie nr 13 243 563

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 listopada 2018 r. w sprawie R 2097/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej wydanej w dniu 27 listopada 2018 r. w sprawie R 2097/2018-5, którą oddalono częściowo odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów EUIPO nr B 2 469 545 z dnia 17 grudnia 2015 r.;

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej w zakresie, w jakim utrzymano w niej w mocy oddalenie sprzeciwu i odwołania w odniesieniu do towarów z klas 9, 16 i 24;

                  —

                  odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 13 243 563 dokonanego przez interwenienta w odniesieniu do następujących towarów:
                  klasa 9: „urządzenia optyczne, wzmacniacze i korektory; wzmacniacze optyczne; artykuły optyczne; urządzenia i przyrządy optyczne; szkło optyczne; obiektywy wymienne; soczewki antyrefleksyjne; soczewki z tworzywa sztucznego; soczewki [szkła] optyczne; soczewki optyczne; obiektywy; okulary przeciwsłoneczne; okulary korekcyjne; etui na okulary przeciwsłoneczne; soczewki korekcyjne [optyka]; szklane soczewki optyczne; oprawki do okularów i okularów przeciwsłonecznych; łańcuszki do okularów przeciwsłonecznych; szkła przeciwsłoneczne nakładane na okulary; paski do okularów przeciwsłonecznych; soczewki do okularów słonecznych; soczewki optyczne do okularów słonecznych; oprawki do okularów słonecznych; artykuły optyczne [okulary] korekcyjne; łańcuszki do binokli; sznureczki do binokli; soczewki do okularów; okulary optyczne; pojemniki do soczewek kontaktowych; etui przystosowane do szkieł kontaktowych; etui na okulary; futerały na obiektywy; pojemniczki na szkła kontaktowe; okulary [optyka]; okulary do czytania; okulary dla dzieci; okulary polaryzacyjne; oprawki do okularów; oprawki okularowe [puste]; zauszniki do okularów; osłony do okularów; uchwyty do okularów; okulary; okulary [optyka]; okulary korekcyjne; uchwyty do okularów; gogle zimowe; okulary dla rowerzystów; oprawki do okularów; łańcuszki do binokli; okulary ochronne do uprawiania sportu; etui na okulary; oprawki do okularów słonecznych; gogle zimowe; gogle do pływania; okulary ochronne do uprawiania sportu; okulary do uprawiania sportu”;
                  klasa 16: „kleje do materiałów papierniczych lub do użytku domowego; dzieła sztuki oraz figurki z papieru i kartonu, modele architektoniczne; materiały piśmienne; spinacze do pieniędzy; kleje do artykułów papierniczych; worki i torby papierowe; kalendarze spotkań [agendy]; katalogi; pamiętniki ze skórzanymi okładkami; reklamy drukowane; ramki i stojaki do fotografii; materiały drukarskie i introligatorskie; artykuły do pisania i stemplowania; materiały szkoleniowe i instruktażowe; noże do papieru [akcesoria biurowe]; agendy; tacki biurkowe; materiały biurowe; artykuły biurowe [z wyjątkiem mebli]; materiały do pisania; artykuły papiernicze do pisania; artykuły biurowe; przybory szkolne [artykuły piśmienne]; podpórki do książek; tace na pióra i długopisy”;
                  klasa 24: „tkaniny; zasłony; pokrowce i narzuty na meble; artykuły tekstylne do użytku w gospodarstwie domowym; domowe artykuły tekstylne wykonane z materiałów nietkanych; bielizna stołowa i pościelowa; wyroby tekstylne do wieszania na ścianach; elementy wystroju wnętrz wykonane z tkanin; nietkane artykuły tekstylne; fizeliny wykonane z materiałów nietkanych; podszewki z tkanin do kapeluszy, w belach; podszewki [tkaniny]; chusteczki do nosa z materiałów tekstylnych; chusteczki tekstylne; wyroby tekstylne nieujęte w innych klasach; chusteczki do nosa; tkaniny z lnu; tkaniny z flaneli; tkaniny do wyposażenia wnętrz; ściereczki toaletowe [do mycia się]; kuchenne ręczniki [tekstylne]; tkaniny nieujęte w innych klasach; fizelina; polar wykonany z polipropylenu; polar wykonany z poliestru; tekstylne podszewki do odzieży; fular [tkanina]; materiały tekstylne w belach z bawełny; syntetyczne tekstylia sprzedawane w belach; tkaniny tekstylne w belach; płótna; materiały na tkaniny dekoracyjne [elementy wystroju wnętrz]; materiały do produkcji odzieży; materiały na garnitury [tkaniny]; tekstylia do produkcji artykułów odzieżowych; tkaniny tekstylne do wyrobu domowych artykułów tekstylnych; tkaniny tekstylne do użytku w produkcji odzieży sportowej; tkaniny tekstylne do produkcji odzieży; tkanina do użytku w produkcji portfeli; tkaniny imitujące skóry zwierzęce; tkanina do produkcji odzieży wierzchniej dla kobiet; dżins [tkanina]; tkanina stosowana w urządzeniach ortopedycznych; tkaniny nieprzemakalne do użytku w produkcji spodni; tkaniny nieprzemakalne do użytku w produkcji kurtek; tkaniny nieprzemakalne do użytku w produkcji kapeluszy; tkaniny nieprzemakalne do użytku w produkcji rękawic; tkaniny do użytku jako podszewki do odzieży; tkaniny ubraniowe; tkaniny powlekane do zastosowania w produkcji towarów skórzanych; tkaniny powlekane do zastosowania w produkcji odzieży przeciwdeszczowej; materiały tekstylne tkane imitujące skórę; tekstylia odporne na wodę, ale przepuszczające wilgoć; materiały tekstylne w belach do produkcji ręczników”;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-51/19: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2019 r. – Laboratorios Ern / EUIPO – SBS Bilimsel Bio Çözümler Sanayi Ve Ticaret (apiheal)

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/57

      Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2019 r. – Laboratorios Ern / EUIPO – SBS Bilimsel Bio Çözümler Sanayi Ve Ticaret (apiheal)
      (Sprawa T-51/19)
      (2019/C 103/73)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Correa Rodríguez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: SBS Bilimsel Bio Çözümler Sanayi Ve Ticaret AŞ (Stambuł, Turcja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego apiheal – zgłoszenie nr 14 411 557

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2018 r. w sprawie R 1725/2017-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w związku częściową rejestracją znaku towarowego dla następujących towarów: „produkty perfumeryjne; kosmetyki; zapachy; dezodoranty (dla ludzi lub dla zwierząt); mydła; zioła do kąpieli [do celów innych niż medyczne]; preparaty do pielęgnacji zębów, środki do czyszczenia zębów, preparaty do polerowania protez dentystycznych, preparaty do wybielania zębów, płyny do płukania jamy ustnej, nie do celów medycznych” z klasy 3 i „środki do zwalczania robactwa; fungicydy, herbicydy” z klasy 5;

                  —

                  odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 14 411 557 apiheal w odniesieniu do wymienionych „produktów perfumeryjnych; kosmetyków; zapachów; dezodorantów (dla ludzi lub dla zwierząt); mydeł; ziół do kąpieli [do celów innych niż medyczne]; preparatów do pielęgnacji zębów, środków do czyszczenia zębów, preparatów do polerowania protez dentystycznych, preparatów do wybielania zębów, płynów do płukania jamy ustnej, nie do celów medycznych” z klasy 3 i „środków do zwalczania robactwa; fungicydów, herbicydów” z klasy 5;

                  —

                  obciążenie EUIPO i, w odpowiednim przypadku, interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-53/19: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2019 r. – SBS Bilimsel Çözümler Sanayi Ve Ticaret / EUIPO – Laboratorios Ern (apiheal)

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/58

      Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2019 r. – SBS Bilimsel Çözümler Sanayi Ve Ticaret / EUIPO – Laboratorios Ern (apiheal)
      (Sprawa T-53/19)
      (2019/C 103/74)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: SBS Bilimsel Çözümler Sanayi Ve Ticaret AŞ (Stambuł, Turcja) (przedstawiciel: adwokat M. López Camba)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy apiheal – zgłoszenie nr 14 411 557

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2018 r. w sprawie R 1725/2017-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim na jej mocy odmówiono rejestracji znaku towarowego dla towarów z klas 30 i 5 (akapity pierwszy i trzeci sentencji tej decyzji);

                  —

                  obciążenie EUIPO i Laboratorios Ern, SA, kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-56/17: Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – PO i in. / SEAE

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/59

      Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – PO i in. / SEAE
      (Sprawa T-56/17) (1)

      (2019/C 103/75)
      Język postępowania: francuski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


title: Sprawa T-479/17: Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – PO / SEAE

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/59

      Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – PO / SEAE
      (Sprawa T-479/17) (1)

      (2019/C 103/76)
      Język postępowania: francuski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa T-727/17: Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – PP i in. / SEAE

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/59

      Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – PP i in. / SEAE
      (Sprawa T-727/17) (1)

      (2019/C 103/77)
      Język postępowania: francuski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa T-180/18: Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – VJ / SEAE

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/60

      Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – VJ / SEAE
      (Sprawa T-180/18) (1)

      (2019/C 103/78)
      Język postępowania: francuski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-494/18: Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – PO / SEAE

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/60

      Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – PO / SEAE
      (Sprawa T-494/18) (1)

      (2019/C 103/79)
      Język postępowania: francuski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 381 z 22.10.2018.


title: Sprawa T-52/19: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2019 r. – AH / Eurofound

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/43

      Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2019 r. – AH / Eurofound
      (Sprawa T-52/19)
      (2019/C 112/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: AH (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy z dnia 22 marca 2018 r., doręczonej skarżącemu przez jego przedstawiciela w piśmie sporządzonym przez przedstawiciela wskazanej agencji, kancelarię prawną Beauchamps, w której odrzuca się jego skargę na naruszenie zasad ochrony prywatnych i osobowych danych, żądanie podjęcia dochodzenia w tej kwestii oraz żądanie odszkodowania, wniesione przez skarżącego w dniu 2 lutego 2018 r. za pośrednictwem jego przedstawiciela;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej kwoty 30 000 EUR tytułem zadośćuczynienia krzywdzie doznanej wskutek „data breach” i odrzucenia wniosku z dnia 2 lutego 2018 r.;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ze względu na to, że nie została ona wydana przez właściwy powołujący, tylko przez zewnętrzną kancelarię prawną nieposiadającą stosownego upoważnienia ani umocowania.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku dobrej administracji, obowiązku wspomagania oraz art. 22 i 24 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”, względu na to, że pozwana odrzuciła wniosek nie podjąwszy dochodzenia administracyjnego.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący w szczególności naruszenia obowiązku uzasadnienia, prawa do obrony, a zwłaszcza prawa do bycia wysłuchanym, oraz obowiązku staranności.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 26 regulaminu pracowniczego i mających zastosowanie przepisów z dziedziny ochrony danych osobowych.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący konfliktu interesów i naruszenia obowiązku obiektywizmu, bezstronności i niezależności administracji.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący nadużycia władzy.

                  7.

                  Zarzut siódmy, dotyczący naruszenia art. 17 regulaminu pracowniczego i poufności, która objęta jest działalność związkowa, w której ma prawo uczestniczyć każdy pracownik.


title: Sprawa T-156/15: Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Francja/Komisja (EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki poniesione przez Francję — System pomocy obszarowej — Gwarancje proceduralne — Rozporządzenie (WE) nr 885/2006 — Pojęcie „trwałych użytków zielonych” — Rozporządzenie (WE) nr 1120/2009 — Krajowy system kontroli oparty na definicji obszarów upraw paszowych niezgodnej z rozporządzeniem — Wyłączenie całości wydatków — Proporcjonalność — Program rozwoju obszarów wiejskich we Francji kontynentalnej — Środki wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich — Obszary o niekorzystnych warunkach naturalnych — Rozporządzenie (WE) nr 1975/2006 — Rozporządzenie (UE) nr 65/2011 — Ryczałtowa korekta finansowa — Kontrole na miejscu — Kryterium obsady — Liczenie zwierząt — Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego — Rozporządzenie (WE) nr 320/2006 — Rozporządzenie (WE) nr 968/2006 — Warunki przyznania pomocy restrukturyzacyjnej — Pojęcie „urządzeń produkcyjnych” — Ocena używania silosów w momencie wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy — Pojęcie „całkowitego demontażu” — Proporcjonalność — Równość traktowania — Załącznik 2 do dokumentu VI/5330/97)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/43

      Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Francja/Komisja
      (Sprawa T-156/15) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Francję - System pomocy obszarowej - Gwarancje proceduralne - Rozporządzenie (WE) nr 885/2006 - Pojęcie „trwałych użytków zielonych” - Rozporządzenie (WE) nr 1120/2009 - Krajowy system kontroli oparty na definicji obszarów upraw paszowych niezgodnej z rozporządzeniem - Wyłączenie całości wydatków - Proporcjonalność - Program rozwoju obszarów wiejskich we Francji kontynentalnej - Środki wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich - Obszary o niekorzystnych warunkach naturalnych - Rozporządzenie (WE) nr 1975/2006 - Rozporządzenie (UE) nr 65/2011 - Ryczałtowa korekta finansowa - Kontrole na miejscu - Kryterium obsady - Liczenie zwierząt - Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego - Rozporządzenie (WE) nr 320/2006 - Rozporządzenie (WE) nr 968/2006 - Warunki przyznania pomocy restrukturyzacyjnej - Pojęcie „urządzeń produkcyjnych” - Ocena używania silosów w momencie wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy - Pojęcie „całkowitego demontażu” - Proporcjonalność - Równość traktowania - Załącznik 2 do dokumentu VI/5330/97)
      (2019/C 148/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo F. Alabrune, G. de Bergues, D. Colas i C. Candat, następnie G. de Bergues, D. Colas, F. Fize i A. Daly oraz w końcu D. Colas, S. Horrenberger, R. Coesme, E. de Moustier i A.L. Desjonquères, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez C. Colelli, avvocato dello Stato) i Węgry (przedstawiciele: M. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2015, L 16, s. 33).

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), w części wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej wszystkie wydatki poniesione przez Republikę Francuską w Górnej Korsyce tytułem bezpośredniej pomocy obszarowej w ramach pierwszego filara, których dotyczą wnioski złożone w latach 2011 i 2012.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     Komisja Europejska i Republika Francuska pokrywają własne koszty.

                  4)

                     Republika Włoska i Węgry pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.


title: Sprawy połączone C-297/17, C-318/17, C-319/17 i C-438/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Bashar Ibrahim (C-297/17), Mahmud Ibrahim i in. (C-318/17), Nisreen Sharqawi, Yazan Fattayrji, Hosam Fattayrji (C-319/17)/ Bundesrepublik Deutschland, Bundesrepublik Deutschland/Taus Magamadov (C-438/17) (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej — Dyrektywa 2013/32/UE — Artykuł 33 ust. 2 lit. a) — Odrzucenie przez organy państwa członkowskiego wniosku o udzielenie azylu jako niedopuszczalnego ze względu na uprzednie udzielenie ochrony uzupełniającej w innym państwie członkowskim — Artykuł 52 — Zakres stosowania ratione temporis tej dyrektywy — Artykuły 4 i 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Nieprawidłowości systemowe w zakresie procedury azylowej w owym innym państwie członkowskim — Systematyczne odrzucanie wniosków o udzielenie azylu — Rzeczywiste i udowodnione ryzyko bycia poddanym nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu — Warunki życia beneficjentów ochrony uzupełniającej w owym innym państwie)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/11

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Bashar Ibrahim (C-297/17), Mahmud Ibrahim i in. (C-318/17), Nisreen Sharqawi, Yazan Fattayrji, Hosam Fattayrji (C-319/17)/ Bundesrepublik Deutschland, Bundesrepublik Deutschland/Taus Magamadov (C-438/17)
      (Sprawy połączone C-297/17, C-318/17, C-319/17 i C-438/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 33 ust. 2 lit. a) - Odrzucenie przez organy państwa członkowskiego wniosku o udzielenie azylu jako niedopuszczalnego ze względu na uprzednie udzielenie ochrony uzupełniającej w innym państwie członkowskim - Artykuł 52 - Zakres stosowania ratione temporis tej dyrektywy - Artykuły 4 i 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Nieprawidłowości systemowe w zakresie procedury azylowej w owym innym państwie członkowskim - Systematyczne odrzucanie wniosków o udzielenie azylu - Rzeczywiste i udowodnione ryzyko bycia poddanym nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu - Warunki życia beneficjentów ochrony uzupełniającej w owym innym państwie)
      (2019/C 187/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: Bashar Ibrahim (C–297/17), Mahmud Ibrahim, Fadwa Ibrahim, Bushra Ibrahim, Mohammad Ibrahim, Ahmad Ibrahim (C–318/17), Nisreen Sharqawi, Yazan Fattayrji, Hosam Fattayrji (C–319/17), Bundesrepublik Deutschland (C-438/17)

         Strony pozwane: Bundesrepublik Deutschland (C-297/17, C-318/17, C-319/17), Taus Magamadov (C-438/17)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 52 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwom członkowskim przewidzieć natychmiastowe stosowanie przepisu prawa krajowego transponującego art. 33 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy do wniosków o udzielenie azylu, w sprawie których nie wydano jeszcze ostatecznych decyzji, a które zostały złożone przed dniem 20 lipca 2015 r. oraz przed wejściem w życie tego przepisu krajowego. Natomiast art. 52 akapit pierwszy, w świetle w szczególności wspomnianego art. 33, stoi na przeszkodzie takiemu natychmiastowemu stosowaniu w sytuacji, w której zarówno wniosek o udzielenie azylu, jak i wniosek o wtórne przejęcie zostały złożone przed wejściem w życie dyrektywy 2013/32 i, zgodnie z art. 49 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, podlegają jeszcze w pełni zakresowi stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego.

                  2)

                  W sytuacji takiej jak sytuacja rozpatrywana w sprawach C-297/17, C-318/17 i C-319/17 art. 33 dyrektywy 2013/32 należy interpretować w ten sposób, iż pozwala on państwom członkowskim na odrzucenie wniosku o udzielenie azylu jako niedopuszczalnego na podstawie swego ust. 2 lit. a), przy czym państwa członkowskie nie muszą ani nie mogą w pierwszej kolejności odwołać się do przewidzianych w rozporządzeniu nr 604/2013 procedur przejęcia lub wtórnego przejęcia.

                  3)

                  Artykuł 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32 należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie skorzystało z oferowanej przez ten przepis możliwości odrzucenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy jako niedopuszczalnego ze względu na to, że wnioskodawcy już udzielono ochrony uzupełniającej w innym państwie członkowskim, w przypadku gdy przewidywalne warunki życia, jakie czekałyby wspomnianego wnioskodawcę jako beneficjenta ochrony uzupełniającej w owym innym państwie członkowskim, nie naraziłyby go na poważne ryzyko nieludzkiego lub poniżającego traktowania w rozumieniu art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Okoliczność, że beneficjenci takiej ochrony uzupełniającej we wspomnianym państwie członkowskim nie otrzymują żadnych świadczeń na pokrycie kosztów utrzymania lub otrzymują je w znacznie ograniczonym zakresie w porównaniu do innych państw członkowskich, jednakże w tym zakresie nie są traktowani inaczej niż obywatele owego państwa członkowskiego, może prowadzić do stwierdzenia, że wnioskodawca ten byłby narażony na takie rzeczywiste ryzyko traktowania sprzecznego z art. 4 karty, tylko wtedy, gdyby skutkowała ona tym, iż znalazłby się on, ze względu na właściwy mu szczególny stopień narażenia, niezależnie od swojej woli oraz osobistych wyborów, w sytuacji skrajnej deprywacji materialnej.

                  4)

                  Artykuł 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby państwo członkowskie skorzystało ze wspomnianej możliwości, w przypadku gdy procedura azylowa w innym państwie członkowskim, które udzieliło wnioskodawcy ochrony uzupełniającej, prowadzi do systematycznego odmawiania, bez rzeczywistego rozpatrzenia, przyznania statusu uchodźcy osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową, które spełniają warunki określone w rozdziałach II i III dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony.

         (1)  Dz.U. C 309 z 18.9.2017.

         Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa C-465/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Falck Rettungsdienste GmbH, Falck A/S/Stadt Solingen (Odesłanie prejudycjalne — Udzielanie zamówień publicznych — Dyrektywa 2014/24/UE — Artykuł 10 lit. h) — Wyłączenia szczególne dotyczące zamówień na usługi — Usługi obrony cywilnej, ochrony ludności i zapobiegania niebezpieczeństwom — Organizacje lub stowarzyszenia o charakterze niekomercyjnym — Usługi transportu sanitarnego pacjentów — Kwalifikowany transport sanitarny)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/16

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Falck Rettungsdienste GmbH, Falck A/S/Stadt Solingen
      (Sprawa C-465/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Udzielanie zamówień publicznych - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 10 lit. h) - Wyłączenia szczególne dotyczące zamówień na usługi - Usługi obrony cywilnej, ochrony ludności i zapobiegania niebezpieczeństwom - Organizacje lub stowarzyszenia o charakterze niekomercyjnym - Usługi transportu sanitarnego pacjentów - Kwalifikowany transport sanitarny)
      (2019/C 187/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Falck Rettungsdienste GmbH, Falck A/S

         Strona przeciwna: Stadt Solingen

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 10 lit. h) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE należy interpretować w ten sposób, że przewidziany w nim wyjątek od stosowania reguł udzielania zamówień publicznych obejmuje udzielanie pomocy w sytuacjach pilnych pacjentom przez ratownika lub sanitariusza w karetce pogotowia ratunkowego w ramach kodu CPV [„Wspólnego słownika zamówień” (Common Procurement Vocabulary)] 75252000-7 (służby ratownicze), a także kwalifikowany transport sanitarny, obejmujący poza świadczeniem przewozu udzielanie pomocy w pojeździe sanitarnym przez sanitariusza wspieranego przez pomocnika ratowniczego w ramach kodu 85143000-3 (usługi transportu sanitarnego), o ile ów kwalifikowany transport sanitarny jest faktycznie wykonywany przez personel odpowiednio przeszkolony w zakresie pierwszej pomocy i dotyczy pacjenta, w przypadku którego istnieje ryzyko pogorszenia się jego stanu zdrowia podczas tego transportu.

                  2)

                  Artykuł 10 lit. h) dyrektywy 2014/24 należy interpretować w ten sposób, że z jednej strony sprzeciwia się on temu, by stowarzyszenia pożytku publicznego uznane przez prawo krajowe za organizacje obrony cywilnej i ochrony ludności były uważane za „organizacje lub stowarzyszenia o charakterze niekomercyjnym” w rozumieniu tego przepisu, w zakresie, w jakim uznawanie statusu stowarzyszenia pożytku publicznego nie jest na mocy prawa krajowego uzależnione od dążenia do osiągnięcia celu niekomercyjnego, a z drugiej strony, że organizacje lub stowarzyszenia o celu wykonywania zadań społecznych i niekomercyjnym, reinwestujące ewentualne zyski, by osiągnąć cel organizacji lub stowarzyszenia stanowią „organizacje lub stowarzyszenia o charakterze niekomercyjnym” w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 330 z 2.10.2017.


title: Sprawy T-910/16 i T-911/16: Wyrok Sądu z dnia 4 kwietnia 2019 r. — Hesse i Wedl & Hofmann/EUIPO (TESTA ROSSA) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy TESTA ROSSA — Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Dowód używania — Używanie spornego znaku towarowego na zewnątrz — Równość traktowania)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/64

      Wyrok Sądu z dnia 4 kwietnia 2019 r. — Hesse i Wedl & Hofmann/EUIPO (TESTA ROSSA)
      (Sprawy T-910/16 i T-911/16) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy TESTA ROSSA - Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dowód używania - Używanie spornego znaku towarowego na zewnątrz - Równość traktowania)
      (2019/C 187/67)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-910/16: Kurt Hesse (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Krogmann)

         Strona skarżąca w sprawie T–911/16: Wedl & Hofmann GmbH (Mils, Austria) (przedstawiciel: adwokat T. Raubal)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

         Pozostałe strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będące interwenientami przed Sądem, odpowiednio w sprawie T-910/16 i w sprawie T-911/16: Wedl & Hofmann GmbH i Kurt Hesse

         Przedmiot

      Skargi na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 października 2016 r. (sprawa R 68/2016-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między K. Hessem a Wedl & Hofmann.

         Sentencja

                  1)

                     Sprawy T-910/16 i T-911/16 zostają połączone do celów wydania wyroku.

                  2)

                     Skargi zostają oddalone.

                  3)

                     W sprawie T-910/16 Kurt Hesse zostaje obciążony kosztami postępowania.

                  4)

                     W sprawie T-911/16 Wedl & Hofmann GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017.


title: Sprawa T-701/18: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — SJ/Komisja

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/80

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — SJ/Komisja
      (Sprawa T-701/18)
      (2019/C 187/86)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SJ (przedstawiciele: J. MacGuill, solicitor, i E. Martin-Vignerte, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności odmowy Komisji Europejskiej udzielenia dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), wynikającej z decyzji potwierdzającej C(2018) 6642 final z dnia 4 października 2018 r. i doręczonej stronie skarżącej w dniu 8 października 2018 r.;

                  —

                  w odniesieniu do kosztów — orzeczenie, że każda ze stron pokrywa własne koszty lub, w przypadku wygranej przez stronę skarżącą, obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że w oparciu o ogólne domniemanie nieujawnienia strona pozwana w rzeczywistości przeniosła ciężar dowodu i obciążyła stronę skarżącą dowodem niemożliwym do przeprowadzenia, co jest sprzeczne z przytoczonym orzecznictwem.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do istnienia nadrzędnego interesu publicznego, z naruszeniem zasad ustanowionych w stosownym orzecznictwie.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 1, t. 3, s. 331).


title: Sprawa T-177/19: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2019 r. — Exxonmobil Petroleum & Chemical/ECHA

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/80

      Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2019 r. — Exxonmobil Petroleum & Chemical/ECHA
      (Sprawa T-177/19)
      (2019/C 187/87)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Exxonmobil Petroleum & Chemical BVBA (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: M. Navin-Jones, solicitor, i adwokat A. Kołtunowska)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji ECHA ED/88/2018 dotyczącej włączenia substancji wzbudzających szczególnie duże obawy do kandydackiej listy substancji do ewentualnego włączenia do załącznika XIV, opublikowanej w dniu 15 stycznia 2019 r., w zakresie, w jakim dotyczy ona fenantrenu; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie bardzo trwałych właściwości fenantrenu i przekroczyła swe kompetencje, a także naruszyła art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. (1) poprzez:

                              —

                              oparcie się na ustaleniu poczynionym w dokumencie pomocniczym komitetu państw członkowskich z 2009 r. w sprawie bardzo trwałych właściwości fenantrenu jako składnika smoły węglowej o wysokiej temperaturze, bez dokonania własnej oceny dostępnych informacji, a tym samym powielenie błędów zawartych w tym dokumencie pomocniczym;

                              —

                              wyciągnięcie wniosków odnośnie do bardzo trwałych właściwości fenantrenu, których nie uzasadniają dowody, na których się oparto;

                              —

                              nieuwzględnienie dostępnych dowodów, które byłyby źródłem istotnych pytań dotyczących wiarygodności i skrajnego konserwatyzmu analizy dotyczącej symulacji osadów wodnych OECD 308 w odniesieniu do fenantrenu;

                              —

                              niewzięcie pod uwagę informacji podających w wątpliwość obliczenia przeprowadzone w celu dostosowania wyników analizy OECD 308, tak aby uwzględniała ona temperaturę;

                              —

                              brak oceny nowych dowodów dotyczących trwałości fenantrenu, które zostałyby udostępnione stronie pozwanej w toku konsultacji publicznych; oraz

                              —

                              niewzięcie pod uwagę wszystkich istotnych informacji przy ustalaniu mocy dowodowej trwałych właściwości fenantrenu, konkretnie w odniesieniu do fotodegradacji, rozpuszczania i ulatniania się fenantrenu.

                  2.

                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że przyjmując zaskarżony akt, strona pozwana naruszyła obowiązującą w prawie Unii Europejskiej zasadę proporcjonalności.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1).


title: Sprawa T-186/19: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2019 r. — Zubedi/Rada

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/82

      Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2019 r. — Zubedi/Rada
      (Sprawa T-186/19)
      (2019/C 187/88)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Khaled Zubedi (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: M. Lester, QC, i M. O’Kane, solicitor)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. (2) w zakresie, w jakim stosują się one do strony skarżącej; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi jeden zarzut dotyczący tego, że strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, obejmując skarżącego środkami ograniczającymi Unii Europejskiej dotyczącymi Syrii.
      Skarżący został objęty decyzją wykonawczą Rady (WPZiB) 2019/87 i rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2019/85 na tej podstawie, że należy on do grupy odnoszących sukcesy biznesmenów w Syrii, o których strona pozwana twierdzi, iż czerpią oni wszyscy ogromne korzyści z reżimu prezydenta al-Assada oraz wspierają go, podejmując wspólne przedsięwzięcia ze spółkami wspieranymi przez państwo w celu zagospodarowania wywłaszczonych gruntów należących do osób wysiedlonych z powodu konfliktu w Syrii. Jest to całkowicie nieprawdziwe w odniesieniu do skarżącego, kryteria umieszczenia w wykazie nie zostały spełnione, a argumenty pozwanej zostały oparte na niewystarczająco solidnej podstawie.

         (1)  Decyzja wykonawcza Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 18I z 21.1.2019, s. 13).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 18I z 21.1.2019, s. 4).


title: Sprawa T-189/19: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2019 r. — Haikal/Rada

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/82

      Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2019 r. — Haikal/Rada
      (Sprawa T-189/19)
      (2019/C 187/89)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Skarżący: Maen Haikal (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat Stanisław Koew)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna w całości, oraz stwierdzenie zasadności wszystkich wskazanych w niej podstaw prawnych,

                  —

                  stwierdzenie, że zaskarżone akty mogą zostać częściowo unieważnione,

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w części, w której środki te dotyczą Maena Haikala,

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w części, w której środki te dotyczą Maena Haikala, oraz

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego, wydatkami, honorariami i innymi opłatami związanymi z jego obroną.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nieprzestrzegania obowiązku uzasadnienia przez Radę — art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC), art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady legalności i proporcjonalności przestępstw i kar — art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej — art. 6 i 13 EKPC, art. 215 TFUE i art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący popełnionego przez Radę błędu w ocenie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa własności, zasady proporcjonalności i swobody gospodarczej — art. 1 protokołu dodatkowego do EKPC i art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa do normalnych warunków życiowych — art. 2 i 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 3 i 25 Powszechnej deklaracji praw człowieka ONZ.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący istotnego naruszenia reputacji — art. 8 i art. 10 ust. 2 EKPC.


title: Sprawa T-211/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Le Pen/Parlament

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/84

      Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — Le Pen/Parlament
      (Sprawa T-211/19)
      (2019/C 187/90)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-Marie Le Pen (Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego P8_TA-PROV(2019)0136 z dnia 12 marca 2019 r. w przedmiocie wniosku o uchylenie immunitetu skarżącego 2018/2247(IMM), rzeczywiście uchylającej immunitet skarżącego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (Dz.U. 2010, C 83, s. 266), art. 5 ust. 1 i ust. 5 regulaminu Parlamentu Europejskiego (Dz.U. 2005, L 44, s. 1) oraz komunikatów do posłów nr 11/2003 i 11/2016.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący nadużycia proceduralnego. Skarżący uważa, że godząc się na uchylenie immunitetu parlamentarnego skarżącego, Parlament pozwala francuskiemu sędziemu śledczemu na przejęcie, za okres 2009–2014, roli sekretarza generalnego Parlamentu i w ten sposób narusza art. 68 ust. 1 przepisy wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego, który przyznaje sekretarzowi generalnemu wyłączną kompetencję do decydowania o nienależności świadczenia i do zarządzenia wydania tytułu egzekucyjnego wobec danego posła europejskiego.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący nadużycia władzy, nadużycia proceduralnego oraz naruszenia rozsądnego terminu do rozpoczęcia ścigania. Skarżący podnosi, że Parlament dopuścił się nadużycia proceduralnego, które negatywnie wpływa na wykonywanie przez skarżącego prawa do obrony, ponieważ po prawie trzech mandatach bez zastrzeżeń ze strony sekretarza generalnego skarżący nie uważał za konieczne przechowywania dowodów pracy swoich asystentów i jest bezbronny wobec sędziego.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 43 komunikatu do posłów nr 11/2016, ponieważ celem leżącym u podstaw ścigania jest utrudnienie działalności posłów jednej z głównych partii opozycyjnych.


title: Sprawa T-213/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — AW/Parlament

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/85

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — AW/Parlament
      (Sprawa T-213/19)
      (2019/C 187/91)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: AW (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i S. Rodrigues)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 sierpnia 2018 r. wydanych przez stronę pozwaną, w których oddalono wnioski skarżącego o uznanie zawodowego pochodzenia dwóch chorób (bólu karku i pokrzywki stresowej) oraz, w razie potrzeby, decyzji z dnia 19 lutego 2019 r., na podstawie której strona pozwana oddaliła zażalenie złożone przez skarżącego w dniu 16 października 2018 r. na decyzje z dnia 7 sierpnia 2018 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 22 ust. 3 wspólnych zasad ubezpieczenia urzędników Wspólnot Europejskich od wypadków i chorób zawodowych (zwanych dalej „wspólnymi zasadami”) z powodu uchybień proceduralnych popełnionych przez komisję lekarską.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący połączonego naruszenia art. 22 wspólnych zasad i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ komisja lekarska nie działała niezależnie, lecz na polecenie Parlamentu.


title: Sprawa T-239/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Vinos de Arganza/EUIPO — Nordbrand Nordhausen (ENCANTO)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/85

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Vinos de Arganza/EUIPO — Nordbrand Nordhausen (ENCANTO)
      (Sprawa T-239/19)
      (2019/C 187/92)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Vinos de Arganza, SL (Toral de los Vados, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Broschat García)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nordbrand Nordhausen GmbH (Nordhausen, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy ENCANTO — zgłoszenie nr 15 542 251

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 stycznia 2019 r. w sprawie R 392/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu;

                  —

                  dopuszczenie do rejestracji zgłoszonego znaku towarowego;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-241/19: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2019 r. — Hiszpania/Komisja

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/86

      Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2019 r. — Hiszpania/Komisja
      (Sprawa T-241/19)
      (2019/C 187/93)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA 34914 (2013/C) udzielonej przez Zjednoczone Królestwo w związku z systemem podatkowym spółek na Gibraltarze;

                  —

                  obciążenie kosztami pozwanej instytucji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art.107 ust. 1 TFUE poprzez nieprawidłowe zastosowanie kryterium selektywności terytorialnej.

                              —

                              W tym zakresie twierdzi, że w chwili przyjęcia zaskarżonej decyzji Komisja była w posiadaniu danych i elementów, które świadczyły o istnieniu pomocy państwa selektywnej z terytorialnego punktu widzenia, co powinno wzbudzić u niej wątpliwości co do zakresu selektywności pomocy. Ponieważ Komisja ograniczyła się do kryterium materialnej selektywności, doszła ona do błędnych wniosków, gdyż istnieje lub może istnieć więcej pomocy niż wskazane w zaskarżonej decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 296 TFUE, ponieważ zaskarżona decyzja jest aktem, który formalnie pozbawiony jest uzasadnienia i odpowiedniej oceny w dziedzinie selektywności.

                              —

                              W tym zakresie podnosi, iż Komisja nie uzasadnia, ponieważ nie odnosi się do argumentów, jakie co do selektywności terytorialnej przedstawiło w trakcie postępowania Królestwo Hiszpanii. Chodzi o akt, który materialnie pozbawiony jest uzasadnienia w wyniku błędnej wykładni zawartej w wyroku Sądu z dnia 18 grudnia 2008 r., Government of Gibraltar/Komisja, T-211/04 i T-215/04, EU:T:2008:595. Ponieważ Trybunał uchylił ten wyrok (wyrok z dnia 15 listopada 2011 r., Komisja i Hiszpania/Government of Gibraltar i Zjednoczone Królestwo, C-106/09 P i C-107/09 P, EU:C:2011:732), przywrócone zostało kryterium z decyzji Komisji 2005/261/WE z dnia 30 stycznia 2004 r., bez uzasadnienia zmiany owego kryterium.


title: Sprawa T-249/19: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Karpeta-Kovalyova/Komisja

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/87

      Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Karpeta-Kovalyova/Komisja
      (Sprawa T-249/19)
      (2019/C 187/94)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Marina Karpeta-Kovalyova (Woluwe Saint Pierre, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności obu zaskarżonych decyzji, którego skutkiem będzie dokonanie przez Komisję Europejską ponownej oceny statusu strony skarżącej i przyznanie jej dodatku zagranicznego, diety dziennej, dodatku na zagospodarowanie, kosztów podróży w związku z rozpoczęciem służby i kosztów przeprowadzki;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej jej własnymi kosztami postępowania, a także kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędnej wykładni art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, dotyczącego definicji zwykłego miejsca zamieszkania, biorąc pod uwagę, że zaskarżone decyzje nie uwzględniają statusu dyplomatycznego małżonka strony skarżącej, obejmującego większość krytycznego okresu pięciu lat, który kończy się sześć miesięcy przed podjęciem przez nią służby, oraz że uwzględniały one umowy przejściowe, które strona skarżąca zawarła, podczas gdy jej rodzina wróciła do państwa pochodzenia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie popełnionego w zaskarżonych decyzjach na podstawie bezzasadnych założeń, ponieważ nie uwzględniają one okoliczności faktycznych, które w sposób niezaprzeczalny i wykraczający poza jakąkolwiek ocenę świadczą o przeniesieniu całego gospodarstwa domowego strony skarżącej z Brukseli z powrotem do państwa pochodzenia.


title: Sprawa T-250/19: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Tradición CZ/EUIPO — Rivero Argudo (TRADICIÓN CZ, S.L.)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/88

      Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Tradición CZ/EUIPO — Rivero Argudo (TRADICIÓN CZ, S.L.)
      (Sprawa T-250/19)
      (2019/C 187/95)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Tradición CZ, SL (Jerez de la Frontera, Hiszpania) (przedstawiciel: M. Aznar Alonso, abogado)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: María Dolores Rivero Argudo (Jerez de la Frontera, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TRADICIÓN CZ, S.L. — zgłoszenie nr 14 977 045

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lutego 2019 r. w sprawie R 257/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zawieszenie niniejszego postępowania do czasu wydania ostatecznej decyzji w prowadzonym przed EUIPO postępowaniu 33785-C w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku nr 7272594 RIVERO CZ, na który powołano się w sprzeciwie;

                  —

                  uznanie pierwszego zarzutu skargi za zasadny i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na ustalenie braku prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych;

                  —

                  posiłkowo i dodatkowo, uznanie drugiego zarzutu skargi za zasadny i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na ustalenie braku prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych w odniesieniu do usług sprzedaży octów i moszczu z klasy 35;

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania EUIPO i M.D. Rivero Argudo w razie wstąpienia przez nią do niniejszego postępowania w charakterze interwenienta.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-255/19: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2019 r. — Baustoffwerke Gebhart & Söhne/EUIPO (BIOTON)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/89

      Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2019 r. — Baustoffwerke Gebhart & Söhne/EUIPO (BIOTON)
      (Sprawa T-255/19)
      (2019/C 187/96)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Baustoffwerke Gebhart & Söhne GmbH & Co. KG (Aichstetten, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat E. Strauß)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy BIOTON — zgłoszenie nr 17 746 009

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 lutego 2019 r. w sprawie R 1887/2018-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i dopuszczenie do rejestracji unijnego znaku towarowego BIOTON dla wszystkich zgłoszonych towarów;

                  —

                  posiłkowo, przekazanie sprawy EUIPO ze wskazaniem dokonania zmiany zaskarżonej decyzji i dopuszczenie do rejestracji unijnego znaku towarowego nr 17 746 009 BIOTON;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-229/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — AlzChem Trostberg/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/83

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — AlzChem Trostberg/Komisja
      (Sprawa T-229/19)
      (2019/C 206/74)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: AlzChem Trostberg GmbH (Trostberg, Niemcy) (przedstawiciele: F. Wagner i N. Voß, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-271/18: Wyrok Sądu z dnia 6 maja 2019 r. — Mauritsch/INEA (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Umowa na czas określony — Początkowe odrzucenie przez skarżącego oferty przedłużenia umowy — Rezygnacja — Odmowa prawa do zasiłku dla bezrobotnych — Odpowiedzialność)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/32

      Wyrok Sądu z dnia 6 maja 2019 r. — Mauritsch/INEA
      (Sprawa T-271/18) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Umowa na czas określony - Początkowe odrzucenie przez skarżącego oferty przedłużenia umowy - Rezygnacja - Odmowa prawa do zasiłku dla bezrobotnych - Odpowiedzialność)
      (2019/C 213/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Walter Mauritsch (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Champetier)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (przedstawiciele: I. Ramallo, pełnomocnik, wspierany przez adwokat A. Duron)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie mające na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji INEA z dnia 24 stycznia 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 4 października 2017 r., a po drugie, decyzji INEA z dnia 2 sierpnia 2017 r. oddalającej złożone przez skarżącego żądanie odszkodowania z dnia 10 kwietnia 2017 r. oraz mające na celu naprawienie szkody jakoby poniesionej przez skarżącego wskutek tych decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Walter Mauritsch zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa T-284/19: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2019 r. — Wonder Line/EUIPO — De Longhi Benelux (KENWELL)

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/24

      Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2019 r. — Wonder Line/EUIPO — De Longhi Benelux (KENWELL)
      (Sprawa T-284/19)
      (2019/C 238/28)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wonder Line, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Manresa Medina i J. Manresa Medina)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: De Longhi Benelux SA (Luksemburg, Luksemburg)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „KENWELL” — zgłoszenie nr 13 532 296.

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lutego 2019 r. w sprawie R 1351/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i ewentualnych współpozwanych kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-262/17: Postanowienie Sądu z dnia 15 maja 2019 r. — Metrans/Komisja i INEA (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja Komisji o przyznaniu finansowania na rzecz wniosków dotyczących projektów transportu w ramach instrumentu „Łącząc Europę”„Multimodalny terminal kontenerowy Paskov, etap III” i „Intermodalny terminal Mielnik, etap 2 i 3” — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/22

      Postanowienie Sądu z dnia 15 maja 2019 r. — Metrans/Komisja i INEA
      (Sprawa T-262/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja Komisji o przyznaniu finansowania na rzecz wniosków dotyczących projektów transportu w ramach instrumentu „Łącząc Europę”„Multimodalny terminal kontenerowy Paskov, etap III” i „Intermodalny terminal Mielnik, etap 2 i 3” - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność)
      (2019/C 246/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Metrans a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat A. Schwarz)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux i J. Samnadda, pełnomocnicy), Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (przedstawiciele: I. Ramallo i D. Silhol, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Durona)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia, po pierwsze, nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2016) 5047 final z dnia 5 sierpnia 2016 r. ustalającej — w wyniku zaproszenia do składania wniosków ogłoszonego w dniu 5 listopada 2015 r. w oparciu o wieloletni program prac — wykaz wniosków wybranych do uzyskania pomocy finansowej Unii Europejskiej dotyczącej instrumentu „Łącząc Europę” — sektor transportu, w zakresie, w jakim dotyczy ona dwóch wniosków: „Multimodalny terminal kontenerowy Paskov, etap III” i „Intermodalny terminal Mielnik, etap 2 i 3”, a po drugie, nieważności zawartych przez INEA dwóch umów o udzielenie dotacji dotyczących tych dwóch wniosków.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Metrans a.s. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i Agencję Wykonawczą ds. Innowacyjności i Sieci (INEA).

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa C-664/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos — Grecja) — Ellinika Nafpigeia AE/Panagiotis Anagnostopoulos i in. (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2001/23/WE — Zakres stosowania — Przejęcie części przedsiębiorstwa — Ochrona praw pracowniczych — Pojęcie „przejęcia” — Pojęcie „jednostki gospodarczej” — Przeniesienie części działalności gospodarczej spółki dominującej na nowo utworzoną spółkę zależną — Tożsamość — Samodzielność — Dalsze prowadzenie działalności gospodarczej — Kryterium stabilności dalszego prowadzenia działalności gospodarczej — Wykorzystanie czynników produkcji podmiotu trzeciego — Zamiar przeprowadzenia likwidacji przejmowanej jednostki)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/7

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos — Grecja) — Ellinika Nafpigeia AE/Panagiotis Anagnostopoulos i in.
      (Sprawa C-664/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2001/23/WE - Zakres stosowania - Przejęcie części przedsiębiorstwa - Ochrona praw pracowniczych - Pojęcie „przejęcia” - Pojęcie „jednostki gospodarczej” - Przeniesienie części działalności gospodarczej spółki dominującej na nowo utworzoną spółkę zależną - Tożsamość - Samodzielność - Dalsze prowadzenie działalności gospodarczej - Kryterium stabilności dalszego prowadzenia działalności gospodarczej - Wykorzystanie czynników produkcji podmiotu trzeciego - Zamiar przeprowadzenia likwidacji przejmowanej jednostki)
      (2019/C 263/08)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Areios Pagos

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ellinika Nafpigeia AE

         Strona pozwana: Panagiotis Anagnostopoulos i in.

         przy udziale: Syllogos Ergazomenon Nafpigeion Skaramagka, I TRIAINA, Panellinia Omospondia Ergatoÿpallilon Metallou (POEM), Geniki Synomospondia Ergaton Ellados (GSEE)

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, w szczególności jej art. 1 ust. 1 lit. a) i b), należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie do przejęcia jednostki produkcyjnej, gdy z jednej strony zbywający, przejmujący lub te dwie osoby wspólnie podejmują działania mające na celu dalsze prowadzenie przez przejmującego działalności gospodarczej wykonywanej przez zbywającego, ale również późniejsze zaprzestanie działalności samego przejmującego w ramach likwidacji, a z drugiej strony jednostka ta — nie mając zdolności realizacji swego celu gospodarczego bez wykorzystania czynników produkcji pochodzących od podmiotu trzeciego — nie jest całkowicie samodzielna, pod warunkiem, co powinien ustalić sąd odsyłający, po pierwsze, przestrzegania ogólnej zasady prawa Unii nakładającej na zbywającego i przejmującego obowiązek powstrzymania się od korzystania w sposób stanowiący oszustwo lub nadużycie z korzyści, jakie mogliby czerpać z zastosowania dyrektywy 2001/23, oraz po drugie, dysponowania przez daną jednostkę produkcyjną wystarczającymi gwarancjami zapewniającymi jej dostęp do czynników produkcji podmiotu trzeciego w taki sposób, że nie jest ona uzależniona od podejmowanych przez ten podmiot jednostronnie decyzji gospodarczych.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.


title: Sprawa C-705/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt — Szwecja) — Patent-och registreringsverket/Mats Hansson (Odesłanie prejudycjalne — Znaki towarowe — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 4 ust. 1 lit. b) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Całościowe wrażenie — Wcześniejszy znak towarowy zarejestrowany wraz z oświadczeniem o zrzeczeniu się prawa wyłącznego — Wpływ zrzeczenia się prawa wyłącznego na zakres ochrony wcześniejszego znaku towarowego)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/8

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt — Szwecja) — Patent-och registreringsverket/Mats Hansson
      (Sprawa C-705/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 4 ust. 1 lit. b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Całościowe wrażenie - Wcześniejszy znak towarowy zarejestrowany wraz z oświadczeniem o zrzeczeniu się prawa wyłącznego - Wpływ zrzeczenia się prawa wyłącznego na zakres ochrony wcześniejszego znaku towarowego)
      (2019/C 263/09)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Svea hovrätt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Patent-och registreringsverket

         Strona pozwana: Mats Hansson

         Sentencja

      Wykładni art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego przewidującemu możliwość złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się prawa wyłącznego, którego skutkiem jest wyłączenie elementu złożonego znaku towarowego objętego tym oświadczeniem z całościowej oceny istotnych czynników pozwalających stwierdzić istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu tego przepisu lub przyznanie temu elementowi, w sposób z góry i trwale przesądzający, mniejszej wagi w ramach tej oceny.

         (1)  Dz.U. C 83 z 5.3.2018.


title: Sprawa C-720/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Mohammed Bilali/Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, sprawiedliwości i bezpieczeństwa — Polityka azylowa — Ochrona uzupełniająca — Dyrektywa 2011/95/UE — Artykuł 19 — Cofnięcie statusu ochrony uzupełniającej — Błąd administracji dotyczący okoliczności faktycznych)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/9

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Mohammed Bilali/Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl
      (Sprawa C-720/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, sprawiedliwości i bezpieczeństwa - Polityka azylowa - Ochrona uzupełniająca - Dyrektywa 2011/95/UE - Artykuł 19 - Cofnięcie statusu ochrony uzupełniającej - Błąd administracji dotyczący okoliczności faktycznych)
      (2019/C 263/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Mohammed Bilali

         Strona pozwana: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

         Sentencja

      Artykuł 19 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony w związku z jej art. 16 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie powinno cofnąć status ochrony uzupełniającej, gdy nadało ono ten status — choć przesłanki jego nadania nie były spełnione — opierając się na ustaleniach faktycznych, które okazały się następnie błędne, mimo że zainteresowanej osobie nie można zarzucić wprowadzenia przy tej okazji owego państwa członkowskiego w błąd.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa C-22/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Darmstadt — Niemcy) — TopFit e.V., Daniele Biffi/Deutscher Leichtathletikverband e.V. (Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii — Artykuły 18, 21 i 165 TFUE — Regulamin federacji sportowej — Uczestnictwo w krajowych mistrzostwach państwa członkowskiego lekkoatlety amatora mającego obywatelstwo innego państwa członkowskiego — Odmienne traktowanie ze względu na przynależność państwową — Ograniczenie swobodnego przemieszczania się)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/10

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Darmstadt — Niemcy) — TopFit e.V., Daniele Biffi/Deutscher Leichtathletikverband e.V.
      (Sprawa C-22/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Artykuły 18, 21 i 165 TFUE - Regulamin federacji sportowej - Uczestnictwo w krajowych mistrzostwach państwa członkowskiego lekkoatlety amatora mającego obywatelstwo innego państwa członkowskiego - Odmienne traktowanie ze względu na przynależność państwową - Ograniczenie swobodnego przemieszczania się)
      (2019/C 263/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Darmstadt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TopFit e.V., Daniele Biffi

         Strona pozwana: Deutscher Leichtathletikverband e.V.

         Sentencja

      Artykuły 18, 21 i 165 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowej federacji sportowej takiemu jak uregulowanie rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym obywatel innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej — zamieszkujący od wielu lat na terytorium państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę ta federacja i w którym uczestniczy w biegach amatorskich w kategorii seniorów — nie może uczestniczyć w mistrzostwach krajowych w danej dyscyplinie na takich samych zasadach jak obywatele tego państwa lub też może w nich uczestniczyć jedynie „poza klasyfikacją” lub „bez klasyfikacji”, nie mając dostępu do finału i nie mogąc zdobyć tytułu mistrza krajowego, chyba że uregulowanie to jest uzasadnione obiektywnymi względami proporcjonalnymi do zamierzonego słusznego celu, co powinien ustalić sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 123 z 9.4.2018.


title: Sprawa C-33/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Liège — Belgia) — V/Institut national d’assurances sociales pour travailleurs indépendants (Inasti), Securex Integrity ASBL (Odesłanie prejudycjalne — Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego — Pracownicy migrujący — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Przepisy przejściowe — Artykuł 87 ust. 8 — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 14c lit. b) — Osoba będąca pracownikiem najemnym i prowadząca działalność na własny rachunek w różnych państwach członkowskich — Odstępstwa od zasady stosowania ustawodawstwa tylko jednego państwa członkowskiego — Podwójna przynależność — Złożenie wniosku o podleganie ustawodawstwu mającemu zastosowanie na mocy rozporządzenia nr 883/2004)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/10

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Liège — Belgia) — V/Institut national d’assurances sociales pour travailleurs indépendants (Inasti), Securex Integrity ASBL
      (Sprawa C-33/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego - Pracownicy migrujący - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Przepisy przejściowe - Artykuł 87 ust. 8 - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 14c lit. b) - Osoba będąca pracownikiem najemnym i prowadząca działalność na własny rachunek w różnych państwach członkowskich - Odstępstwa od zasady stosowania ustawodawstwa tylko jednego państwa członkowskiego - Podwójna przynależność - Złożenie wniosku o podleganie ustawodawstwu mającemu zastosowanie na mocy rozporządzenia nr 883/2004)
      (2019/C 263/12)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour du travail de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: V

         Strona pozwana: Institut national d’assurances sociales pour travailleurs indépendants, Securex Integrity ASBL

         Sentencja

      Artykuł 87 ust. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że osoba, która w dacie zastosowania rozporządzenia nr 883/2004 wykonywała pracę najemną w państwie członkowskim i działalność na własny rachunek w innym państwie członkowskim, podlegając zatem jednocześnie ustawodawstwom mającym zastosowanie w dziedzinie zabezpieczenia społecznego tych dwóch państw członkowskich, nie miała obowiązku — aby podlegać ustawodawstwu mającemu zastosowanie na mocy rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 988/2009 — złożenia wyraźnego wniosku w tym celu.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-43/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) — Compagnie d’entreprises CFE SA/Région de Bruxelles-Capitale (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2001/42/WE — Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko — Zarządzenie — Wyznaczenie specjalnego obszaru ochrony zgodnie z dyrektywą 92/43/EWG — Ustalenie celów w zakresie ochrony oraz pewnych środków zapobiegawczych — Pojęcie „planów i programów” — Obowiązek przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/11

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) — Compagnie d’entreprises CFE SA/Région de Bruxelles-Capitale
      (Sprawa C-43/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2001/42/WE - Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko - Zarządzenie - Wyznaczenie specjalnego obszaru ochrony zgodnie z dyrektywą 92/43/EWG - Ustalenie celów w zakresie ochrony oraz pewnych środków zapobiegawczych - Pojęcie „planów i programów” - Obowiązek przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko)
      (2019/C 263/13)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Compagnie d’entreprises CFE SA

         Strona pozwana: Région de Bruxelles-Capitale

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 2 i 4 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należy interpretować w ten sposób, iż z zastrzeżeniem ustaleń, których powinien dokonać sąd odsyłający, zarządzenie takie jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym państwo członkowskie wyznacza specjalny obszar ochrony (SOO) i określa cele ochrony oraz pewne środki zapobiegawcze, nie zalicza się do „planów i programów”, w przypadku których ocena wpływu na środowisko jest obowiązkowa.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-142/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Bruxelles — Belgia) — Skype Communications Sàrl/Institut belge des services postaux et des télécommunications (IBPT) (Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/21 WE — Artykuł 2 lit. c) — Pojęcie „usługi łączności elektronicznej” — Przekazywanie sygnałów — Usługa połączeń głosowych z wykorzystaniem protokołu internetowego (VoIP) z numerami stacjonarnymi lub komórkowymi — Usługa SkypeOut)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/13

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Bruxelles — Belgia) — Skype Communications Sàrl/Institut belge des services postaux et des télécommunications (IBPT)
      (Sprawa C-142/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/21 WE - Artykuł 2 lit. c) - Pojęcie „usługi łączności elektronicznej” - Przekazywanie sygnałów - Usługa połączeń głosowych z wykorzystaniem protokołu internetowego (VoIP) z numerami stacjonarnymi lub komórkowymi - Usługa SkypeOut)
      (2019/C 263/15)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Skype Communications Sàrl

         Strona pozwana: Institut belge des services postaux et des télécommunications (IBPT)

         Sentencja

      Artykuł 2 lit. c) dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że dostarczenie przez wydawcę oprogramowania funkcji pozwalającej na skorzystanie z usługi „Voice over Internet Protocol” [transmisja głosu z wykorzystaniem protokołu internetowego (VoIP)], która umożliwia użytkownikowi nawiązanie poprzez jego terminal połączenia z numerem stacjonarnym lub komórkowym krajowego planu numeracji z wykorzystaniem publicznej komutowanej sieci telefonicznej (PSTN) jednego z państw członkowskich, stanowi „usługę łączności elektronicznej” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli świadczenie rzeczonej usługi, po pierwsze, wiąże się z pobieraniem wynagrodzenia przez wydawcę, a po drugie, wymaga zawarcia przez niego porozumień z dostawcami usług telekomunikacyjnych, należycie upoważnionymi do przekazywania i zakańczania połączeń z PSTN.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa C-185/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Oro Efectivo SL/Diputación Foral de Bizkaia (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 401 — Zasada neutralności podatkowej — Zakup przez przedsiębiorstwo od osób fizycznych przedmiotów z wysoką zawartością złota lub innych metali szlachetnych w celu odsprzedaży — Podatek od przeniesienia własności)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/13

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Oro Efectivo SL/Diputación Foral de Bizkaia
      (Sprawa C-185/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 401 - Zasada neutralności podatkowej - Zakup przez przedsiębiorstwo od osób fizycznych przedmiotów z wysoką zawartością złota lub innych metali szlachetnych w celu odsprzedaży - Podatek od przeniesienia własności)
      (2019/C 263/16)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Oro Efectivo SL

         Strona przeciwna: Diputación Foral de Bizkaia

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zasadę neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego, takiego jak będące przedmiotem postępowania głównego, które obejmuje podatkiem pośrednim obciążającym przeniesienie własności, innym niż podatek od wartości dodanej, nabycie przez przedsiębiorstwo od osób fizycznych przedmiotów z wysoką zawartością złota lub innych metali szlachetnych, w sytuacji gdy są one wykorzystywane w ramach działalności gospodarczej tego przedsiębiorstwa, które w celu ich późniejszego przetworzenia i ponownego wprowadzenia do obrotu handlowego odsprzedaje je przedsiębiorstwom wytwarzającym sztabki lub inne przedmioty z metali szlachetnych.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.


title: Sprawa C-193/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen — Niemcy) — Google LLC/Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/21/WE — Artykuł 2 lit. c) — Pojęcie „usługi łączności elektronicznej” — Przekazywanie sygnałów — Usługa poczty elektronicznej w Internecie — Usługa Gmail)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/14

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen — Niemcy) — Google LLC/Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-193/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/21/WE - Artykuł 2 lit. c) - Pojęcie „usługi łączności elektronicznej” - Przekazywanie sygnałów - Usługa poczty elektronicznej w Internecie - Usługa Gmail)
      (2019/C 263/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Google LLC

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Sentencja

      Artykuł 2 lit. c) dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że usługa internetowej poczty elektronicznej nieobejmująca dostępu do Internetu, taka jak usługa Gmail świadczona przez spółkę Google, nie polega całkowicie lub głównie na przekazywaniu sygnałów w sieciach łączności elektronicznej, a zatem nie stanowi „usługi łączności elektronicznej” w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 211 z 18.6.2018.


title: Sprawa C-223/18 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 czerwca 2019 r. — Deichmann SE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Munich, SL (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny znak towarowy przedstawiający krzyż umieszczony na bocznej stronie buta sportowego — Oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/15

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 czerwca 2019 r. — Deichmann SE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Munich, SL
      (Sprawa C-223/18 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny znak towarowy przedstawiający krzyż umieszczony na bocznej stronie buta sportowego - Oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku)
      (2019/C 263/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Deichmann SE (przedstawiciel: C. Onken, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik), Munich, SL (przedstawiciele: J. Güell Serra i M. del Mar Guix Vilanova, abogados)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Deichmann SE zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa C-264/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof — Belgia) — P.M., N.G.d.M., P.V.d.S./Ministerraad (Odesłanie prejudycjalne — Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi — Dyrektywa 2014/24/UE — Artykuł 10 lit. c) i art. 10 lit. d) ppkt (i), (ii) i (v) — Ważność — Zakres stosowania — Wyłączenie usług arbitrażowych i pojednawczych oraz niektórych usług prawnych — Zasady równego traktowania i pomocniczości — Artykuły 49 i 56 TFUE)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/16

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof — Belgia) — P.M., N.G.d.M., P.V.d.S./Ministerraad
      (Sprawa C-264/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 10 lit. c) i art. 10 lit. d) ppkt (i), (ii) i (v) - Ważność - Zakres stosowania - Wyłączenie usług arbitrażowych i pojednawczych oraz niektórych usług prawnych - Zasady równego traktowania i pomocniczości - Artykuły 49 i 56 TFUE)
      (2019/C 263/19)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Grondwettelijk Hof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: P.M., N.G.d.M., P.V.d.S.

         Strona przeciwna: Ministerraad

         Sentencja

      Analiza pytania nie wykazała, by istniała jakakolwiek podstawa mogąca podważyć ważność art. 10 lit. c) i art. 10 lit. d) ppkt (i), (ii) i (v) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE w świetle zasad równego traktowania i pomocniczości, a także art. 49 i 56 TFUE.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.