title: Sprawa C-724/21: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – RV [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Sądem – Obywatelstwo Unii – Artykuł 21 TFUE – Swobodne przemieszczanie się i pobyt na terytorium państw członkowskich – Szczególna karalność uprowadzenia małoletniego za granicę – Ograniczenia – Ochrona dziecka – Proporcjonalność]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/8

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – RV
      (Sprawa C-724/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Sądem - Obywatelstwo Unii - Artykuł 21 TFUE - Swobodne przemieszczanie się i pobyt na terytorium państw członkowskich - Szczególna karalność uprowadzenia małoletniego za granicę - Ograniczenia - Ochrona dziecka - Proporcjonalność)
      (2022/C 266/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Oskarżona: RV

         Przy udziale: Staatsanwaltschaft Köln

         Sentencja

      Artykuł 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi okoliczność, że jedno z rodziców zabiera swoje dziecko spod opieki kuratora uprawnionego do ustalenia jego miejsca pobytu, aby przewieźć je za granicę, jest zagrożona sankcją karną nawet w wypadku braku użycia przemocy, groźby wyrządzenia poważnej szkody lub podstępu, podczas gdy w sytuacji gdy dziecko przebywa na terytorium pierwszego państwa członkowskiego, ten sam czyn jest zagrożony karą tylko w wypadku użycia przemocy, groźby wyrządzenia poważnej szkody lub podstępu.

         (1)  Data złożenia: 30.11.2021.


title: Sprawa C-211/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa (Portugalia) w dniu 17 marca 2022 r. – Super Bock Bebidas SA, AN, BQ/Autoridade da Concorrência

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa (Portugalia) w dniu 17 marca 2022 r. – Super Bock Bebidas SA, AN, BQ/Autoridade da Concorrência
      (Sprawa C-211/22)
      (2022/C 266/11)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal da Relação de Lisboa

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący apelację: Super Bock Bebidas SA, AN, BQ

         Druga strona postępowania: Autoridade da Concorrência

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wertykalne ustalanie cen minimalnych stanowi samo w sobie naruszenie ze względu na cel, które nie wymaga uprzedniej analizy wystarczającego stopnia szkodliwości porozumienia?

                  2)

                  Czy w celu udowodnienia, że element „porozumienia” istnieje w naruszeniu polegającym na (milczącym) ustalaniu cen minimalnych wobec dystrybutorów, konieczne jest wykazanie w konkretnym przypadku, że dystrybutorzy stosowali w praktyce ustalone ceny, w szczególności za pomocą dowodu bezpośredniego?

                  3)

                  Czy następujące okoliczności stanowią wystarczające przesłanki, aby uznać, że popełnione zostało naruszenie polegające na (milczącym) ustalaniu cen minimalnych wobec dystrybutorów: i) przesłanie wykazów zawierających ceny minimalne i marże dystrybucyjne; ii) żądanie przedstawienia przez dystrybutorów informacji na temat cen sprzedaży; iii) skargi dystrybutorów (w przypadku gdy uważają oni, że narzucone im ceny odsprzedaży nie są konkurencyjne, lub stwierdzają, że konkurujący z nimi dystrybutorzy nie przestrzegają tych cen); iv) istnienie mechanizmów monitorowania cen (średnich cen minimalnych); oraz v) istnienie środków odwetowych (przy czym nie wykazano ich stosowania in concreto)?

                  4)

                  Czy w świetle art. 101 ust. 1 lit. a) TFUE, art. 4 lit. a) rozporządzenia nr 330/2010 (1), wytycznych Komisji Europejskiej w sprawie ograniczeń wertykalnych oraz orzecznictwa Unii można domniemywać, że porozumienie między dostawcą i jego dystrybutorami, ustalające (w sposób wertykalny) ceny minimalne i inne warunki handlowe mające zastosowanie do odsprzedaży, wykazuje wystarczający stopień szkodliwości dla konkurencji, z zastrzeżeniem analizy ewentualnych pozytywnych skutków gospodarczych wynikających z tej praktyki w rozumieniu art. 101 ust. 3 TFUE?

                  5)

                  Czy jest zgodne z art. 101 ust. 1 lit. a) TFUE i orzecznictwem Unii Europejskiej orzeczenie sądu, w którym stwierdzono istnienie obiektywnego elementu „porozumienia” między dostawcą a dystrybutorami na podstawie wymienionych poniżej okoliczności:

                              i)

                              ustalanie i narzucanie przez dostawcę wobec dystrybutorów w sposób regularny, powszechny i bez zmian w okresie trwania praktyki warunków handlowych, których dystrybutorzy muszą przestrzegać przy odsprzedaży towarów, które nabywają od dostawcy, w szczególności cen stosowanych wobec ich klientów, głównie w odniesieniu do cen minimalnych lub średnich cen minimalnych;

                              ii)

                              informowanie o narzuconych cenach odsprzedaży ustnie lub pisemnie (pocztą elektroniczną);

                              iii)

                              brak możliwości samodzielnego ustalania cen odsprzedaży przez dystrybutorów;

                              iv)

                              zwyczajowa i powszechna praktyka, zgodnie z którą pracownicy dostawcy zwracają się (podczas rozmowy telefonicznej lub osobiście) do dystrybutorów o przestrzeganie wskazanych cen;

                              v)

                              przestrzeganie w sposób powszechny przez dystrybutorów cen odsprzedaży ustalonych przez dostawcę (z wyjątkiem indywidualnych sprzeciwów) oraz sprawdzanie, czy zachowanie dystrybutorów na rynku jest ogólnie zgodne z warunkami ustalonymi przez dostawcę;

                              vi)

                              okoliczność, że dystrybutorzy często sami zwracają się do dostawcy o wskazanie cen odsprzedaży, aby nie naruszać ustalonych warunków;

                              vii)

                              ustalenie, że dystrybutorzy często skarżą się na ceny dostawcy, zamiast po prostu stosować inne ceny;

                              viii)

                              ustalenie przez dostawcę (obniżonych) marż dystrybucyjnych i przyjęcie przez dystrybutorów założenia, że marże te odpowiadają poziomowi wynagrodzenia w ich działalności;

                              ix)

                              stwierdzenie, że poprzez narzucenie niskich marży dostawca narzuca minimalną cenę odsprzedaży – w razie ich nieprzestrzegania marże dystrybucyjne mogą być ujemne;

                              x)

                              polityka rabatów przyznawanych dystrybutorom przez dostawcę, biorąc pod uwagę ceny odsprzedaży rzeczywiście stosowane przez dystrybutorów, przy czym wcześniej ustalona przez dostawcę cena minimalna jest poziomem uzupełnienia zapasów w „sell out”;

                              xi)

                              konieczność przestrzegania przez dystrybutorów – biorąc pod uwagę w wielu przypadkach ujemną marżę dystrybucyjną – poziomów cen odsprzedaży narzuconych przez dostawcę; praktyka stosowania niższych cen odsprzedaży ma miejsce jedynie w bardzo konkretnych sytuacjach, gdy dystrybutorzy zwracają się do dostawcy o nowy rabat w „sell out”;

                              xii)

                              ustalanie przez dostawcę i przestrzeganie przez dystrybutorów maksymalnych rabatów, które powinny być stosowane wobec odpowiednich klientów i które prowadzą do minimalnej ceny odsprzedaży – w razie ich nieprzestrzegania marża dystrybucyjna może być ujemna;

                              xiii)

                              bezpośredni kontakt dostawcy z klientami dystrybutorów i ustalanie warunków odsprzedaży, które są im następnie narzucane;

                              xiv)

                              interwencja dostawcy z inicjatywy dystrybutorów, polegająca na tym, że dostawca decyduje o zastosowaniu określonych rabatów handlowych lub renegocjuje warunki handlowe odsprzedaży; oraz

                              xv)

                              skierowany do dostawcy przez dystrybutorów wniosek o wyrażenie zgody na przeprowadzenie określonej transakcji pod pewnymi warunkami w celu zabezpieczenia ich marży dystrybucyjnej?

                  6)

                  Czy porozumienie w sprawie ustalenia minimalnych cen odsprzedaży, mające wskazane cechy i obejmujące prawie całe terytorium kraju, może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi?

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 330/2010 z dnia 20 kwietnia 2010 r. w sprawie stosowania art. 101 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych – Dz.U. 2010 L 102, s.1.


title: Sprawa C-213/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 22 marca 2022 r. – Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP/CS

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 22 marca 2022 r. – Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP/CS
      (Sprawa C-213/22)
      (2022/C 266/12)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP

         Druga strona postępowania kasacyjnego: CS

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy koszty utrzymania i premie z tytułu utraty dochodów, o których mowa odpowiednio w art. 3 lit. b) i c) rozporządzenia nr 2080/92 (1) z dnia 30 czerwca 1992 r., mogą być należne, w przypadku gdy beneficjent udowodni, że […] warunki zalesiania wymagane w krajowym programie pomocy nie zostały spełnione z przyczyn od niego niezależnych i że dołożył on wszelkich starań w celu osiągnięcia rezultatu?

                  2)

                  Czy dyspozycja normy wywiedzionej z wykładni art. 7 lit. b) rozporządzenia ministra nr 199/94 w związku z art. 26 tego rozporządzenia ministra – zgodnie z którym wystąpienie niekorzystnych zjawisk atmosferycznych w kolejnych latach następujących po roku, w którym dokonano oceny (czyli w rok po dokonaniu nasadzeń) skutkuje częściową wypłatą premii, podczas gdy kontrola tych samych skutków takich samych niekorzystnych zjawisk atmosferycznych w rok po dokonaniu nasadzeń, powoduje całkowitą utratę prawa do premii – jest zgodna z przepisami prawa Unii?

                  3)

                  Czy dyspozycję normy wywiedzionej z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia ministra nr 199/94, który przewiduje całkowitą utratę przez beneficjenta prawa do premii z tytułu utrzymania i premii z tytułu utraty dochodów, w przypadku gdy nie zostanie osiągnięta gęstość zadrzewień określona w załączniku C, i która nie zezwala na proporcjonalne zmniejszenie wypłaty tych premii w przypadkach, w których skutek taki może wynikać z przyczyn zewnętrznych, takich jak czynniki atmosferyczne, należy uznać za sprzeczną z zasadą proporcjonalności jako ogólną zasadą Unii, jak zdaje się wynikać (a contrario sensu) z wyroku József Lingurâr [C-315/16, pkt 29 i 35]?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2080/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustanawiające wspólnotowy program pomocy dla działań w zakresie leśnictwa w rolnictwie (Dz.U. L 215, s. 96).


title: Sprawa C-219/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Nesebyr (Bułgaria) w dniu 28 marca 2022 r. – Postępowanie karne przeciwko QS

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Nesebyr (Bułgaria) w dniu 28 marca 2022 r. – Postępowanie karne przeciwko QS
      (Sprawa C-219/22)
      (2022/C 266/13)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Rayonen sad Nesebyr

         Postępowanie karne przeciwko:

      QS

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 3 ust. 3 decyzji ramowej Rady 2008/675/WSiSW (1)
         z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie uwzględniania w nowym postępowaniu karnym wyroków skazujących zapadłych w państwach członkowskich Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu takiemu jak art. 68 ust. 1 NK w związku z art. 8 ust. 2 NK, który przewiduje, że sąd krajowy, do którego wpłynął wniosek o wykonanie kary orzeczonej w związku z uprzednim wyrokiem skazującym przez sąd innego państwa członkowskiego, może w tym celu, w trakcie zarządzenia faktycznego wykonania, zmienić zasady wykonania ostatniej kary?

         (1)  Dz.U. 2008, L 220, s. 32.


title: Sprawa C-238/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 5 kwietnia 2022 r. – FW/LATAM Airlines Group SA

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 5 kwietnia 2022 r. – FW/LATAM Airlines Group SA
      (Sprawa C-238/22)
      (2022/C 266/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FW

         Strona pozwana: LATAM Airlines Group SA

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy rozporządzenie (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że pasażer, tak jak wymaga to art. 3 ust. 2 lub art. 2 lit. j), musi stawić się w czasie określonym lub najpóźniej 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu do odprawy pasażerów lub przy wejściu na pokład, aby objąć go zakresem stosowania rozporządzenia i uzasadnić uprawniającą do odszkodowania odmowę przyjęcia na pokład zgodnie z art. 4 ust. 3 w związku z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r., mimo że obsługujący przewoźnik już przedtem zapowiedział odmowę przyjęcia tego pasażera na pokład?

                  2.

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                  Czy rozporządzenie (WE) nr 261/2004 należy intepretować w ten sposób, że roszczenia odszkodowawcze z tytułu odmowy przyjęcia na pokład zgodnie z art. 4, 7 w wyniku odpowiedniego stosowania art. 5 ust. 1 lit. c) podpunkt i) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. są wykluczone, jeżeli pasażer został poinformowany o odmowie przyjęcia na pokład co najmniej dwa tygodnie przed planowym czasem odlotu?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-250/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 11 kwietnia 2022 r. – Fallimento Villa di Campo Srl/Agenzia delle Entrate

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 11 kwietnia 2022 r. – Fallimento Villa di Campo Srl/Agenzia delle Entrate
      (Sprawa C-250/22)
      (2022/C 266/15)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Fallimento Villa di Campo Srl

         Druga strona postępowania: Agenzia delle Entrate

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 5 ust. 8 dyrektywy 77/388/EWG (1) i art. 19 dyrektywy 2006/112/WE (2) sprzeciwiają się przepisowi prawa krajowego takiemu jak art. 20 decreto del Presidente della Repubblica (dekretu prezydenta republiki) nr 131 z dnia 26 kwietnia 1986 r., zmieniony przez art. 1 ust. 87 lit. a) pkt 1 i 2 ustawy nr 205 z dnia 27 grudnia 2017 r. oraz przez art. 1 ust. 1084 ustawy nr 145 z dnia 30 grudnia 2018 r., który nakłada na organ administracji podatkowej obowiązek kwalifikacji transakcji dokonanej między stronami wyłącznie na podstawie elementów tekstowych zawartych w umowie, zakazując powoływania się na elementy pozatekstowe (nawet jeśli elementy te obiektywnie istnieją i są udowodnione), co prowadzi do całkowitego wykluczenia możliwości udowodnienia przez organ administracji podatkowej, że dana transakcja gospodarcza, stanowiąca zbycie przedsiębiorstwa i będąca sama w sobie nierozerwalną, została w rzeczywistości sztucznie rozdzielona na kilka świadczeń – wiele dostaw towarów – i w konsekwencji do uznania odliczenia VAT bez spełnienia przesłanek określonych w prawie Unii Europejskiej?

         (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 1977, L 145, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1)


title: Sprawa C-255/22 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 kwietnia 2022 r. przez Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. od wyroku Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. w sprawie T-616/18, Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo / Komisja

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/13

      Odwołanie wniesione w dniu 8 kwietnia 2022 r. przez Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. od wyroku Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. w sprawie T-616/18, Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo / Komisja
      (Sprawa C-255/22 P)
      (2022/C 266/16)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. (Przedstawiciele: K. Karasiewicz, radca prawny, T. Kaźmierczak, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Litewska, Rzeczpospolita Polska, Gazprom PJSC, Gazprom export LLC, Overgas Inc.

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku w całości;

                  —

                  Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji Europejskiej w całości;

                  —

                  Ewentualnie – przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości;

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1)

                  naruszenie prawa w związku z naruszeniami art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (1) (dalej jako „rozporządzenie 1/2003”) poprzez:

                              a)

                              jego błędną wykładnię w związku z pkt 127 Zawiadomienia w sprawie najlepszych praktyk w zakresie prowadzenia postępowań w związku z art. 101 i 102 TFUE, co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez Sąd, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie adekwatności zobowiązań;

                              b)

                              szereg oczywistych przeinaczeń okoliczności faktycznych, które doprowadziły do nieprawidłowego zastosowania art. 9 rozporządzenia 1/2003 przez Sąd i w konsekwencji tego naruszenia do błędnego uznania, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie adekwatności Zobowiązań;

                              c)

                              nieuwzględnienie przez Sąd, że w ramach dozwolonej prawnie swobody w zakresie oceny złożonych kwestii ekonomicznych i technicznych Komisja miała obowiązek działać z poszanowaniem i uwzględniać przepisy TFUE oraz podstawowe zasady porządku prawnego UE, gdyż jej działanie nie może być sprzeczne z przepisami TFUE oraz podstawowymi zasadami porządku prawnego UE, jak też prowadzić do rezultatu, który byłby sprzeczny z tymi przepisami zasadami.

                  2)

                  naruszenie prawa polegające na naruszeniu art. 194 TFUE poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne niezastosowanie przez Sąd, co skutkowało pozbawieniem art. 9 rozporządzenia 1/2003 oraz 194 TFUE effet utile;

                  3)

                  naruszenie prawa polegające na naruszeniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia 1/2003 poprzez błędną wykładnię pojęcia „oczywisty błąd w ocenie” przez Sąd przy ocenie sposobu przeprowadzenia przez Komisję oceny złożonych kwestii ekonomicznych i technicznych w ramach badania adekwatności zobowiązań, co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez Sąd, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie adekwatności zobowiązań;

                  4)

                  naruszenie prawa polegające na naruszeniu art. 9 ust. 2 rozporządzenia 1/2003 poprzez jego błędną wykładnię w związku ze:

                              a)

                              wskazaniem przez Sąd jako podstawy wznowienia postępowania naruszenia zobowiązania o treści niewynikającej z treści jej sentencji, tj. prawnie wiążącej części decyzji w sprawie AT.39816 – Dostawy gazu na rynki wyższego szczebla w Europie Środkowo-Wschodniej;

                              b)

                              wskazywaniem przez Sąd na okoliczności, które nie stanowiły podstawy wydanej ww. decyzji i nie były związane z jej przedmiotem, jako podstawy wznowienia postępowania, co doprowadziło Sąd do błędnego przyjęcia, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie adekwatności zobowiązań; przy czym PGNiG podnosi, że zarówno wszystkie powyższe naruszenia łącznie, jak i każde z nich samodzielnie, miały decydujący wpływ na treść wyroku, a zatem każde ze wskazanych naruszeń samodzielnie powinno skutkować uchyleniem wyroku.

         (1)  Dz.U. 2003, L 1, s. 1.


title: Sprawa T-93/21: Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2022 r. – Creaticon/EUIPO – Paul Hartmann (SK SKINTEGRA THE RARE MOLECULE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny unijny znak towarowy SK SKINTEGRA THE RARE MOLECULE – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SKINTEGRITY – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/22

      Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2022 r. – Creaticon/EUIPO – Paul Hartmann (SK SKINTEGRA THE RARE MOLECULE)
      (Sprawa T-93/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny unijny znak towarowy SK SKINTEGRA THE RARE MOLECULE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SKINTEGRITY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 266/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Creaticon d.o.o. (Zagrzeb, Chorwacja) (przedstawiciel: adwokat P. Krmpotić)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Raponi i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Paul Hartmann AG (Heidenheim, Niemcy)

         Przedmiot

      W swojej skardze wniesionej na podstawie art. 263 TFUE skarżąca żąda stwierdzenia nieważności i zmiany decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 grudnia 2020 r. (sprawa R 847/2020-5).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Creaticon d.o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 138 z 19.4.2021.


title: Sprawa T-261/21: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Sturz/EUIPO – Clatronic International (STEAKER) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy STEAKER – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/2001] – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenie 2017/1001]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/23

      Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Sturz/EUIPO – Clatronic International (STEAKER)
      (Sprawa T-261/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy STEAKER - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/2001] - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenie 2017/1001)
      (2022/C 266/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Manfred Sturz (Schorndorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Bittner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i D. Hanf, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Clatronic International GmbH (Kempen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. Herbort)

         Przedmiot

      Skargą wniesioną na podstawie art. 263 TFUE skarżący żąda stwierdzenia nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 marca 2021 r. (sprawa R 214/2020-2) dotyczącej rejestracji oznaczenia słownego STEAKER jako unijnego znaku towarowego, w której to decyzji Izba Odwoławcza uznała, że zgłoszony znak towarowy jest opisowy względem rozpatrywanych towarów.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Manfred Sturz zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 289 z 19.7.2021.


title: Sprawa T-436/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Veen/Europol [Odpowiedzialność pozaumowna – Współpraca organów policyjnych i innych organów ścigania państw członkowskich – Zwalczanie przestępczości – Przekazanie przez Europol informacji państwu członkowskiemu – Domniemane niezgodne z prawem przetwarzanie danych – Rozporządzenie (UE) 2016/794 – Artykuł 50 ust. 1 – Krzywda]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/24

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Veen/Europol
      (Sprawa T-436/21) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Współpraca organów policyjnych i innych organów ścigania państw członkowskich - Zwalczanie przestępczości - Przekazanie przez Europol informacji państwu członkowskiemu - Domniemane niezgodne z prawem przetwarzanie danych - Rozporządzenie (UE) 2016/794 - Artykuł 50 ust. 1 - Krzywda)
      (2022/C 266/27)
      Język postępowania: słowacki

         Strony

         Strona skarżąca: Leon Leonard Johan Veen (Oss, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat T. Lysina)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (przedstawiciele: A. Nunzi, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów G. Ziegenhorna i M. Kottmanna)

         Przedmiot

      W skardze wniesionej na podstawie art. 268 TFUE skarżący dochodzi zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej miał doznać w wyniku niezgodnego z prawem przetwarzania danych osobowych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Leon Leonard Johan Veen zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 431 z 25.10.2021.


title: Sprawa T-619/21: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs / EUIPO – Haufe-Lexware (TAXMARC) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TAXMARC – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy TAXMAN – Zawieszenie postępowania – Artykuł 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/24

      Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs / EUIPO – Haufe-Lexware (TAXMARC)
      (Sprawa T-619/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TAXMARC - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy TAXMAN - Zawieszenie postępowania - Artykuł 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625)
      (2022/C 266/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs NV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat R. Stoop)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Haufe-Lexware GmbH & Co. KG (Fryburg Bryzgowijski, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Hebeis)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 lipca 2021 r. (sprawa R 131/2021-4), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Haufe-Lexware GmbH & Co. KG a PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs NV.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 21 lipca 2021 r. (sprawa R 131/2021-4).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez PricewaterhouseCoopers Belastingadviseurs NV poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem.

                  3)

                  Haufe-Lexware GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem.

         (1)  Dz.U. C 471 z 22.11.2021.


title: Sprawy połączone T-710/21, T-722/21 i T-723/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Roos i in./Parlament [Zdrowie publiczne – Wymóg przedstawienia ważnego unijnego cyfrowego zaświadczenia COVID-19 celem wejścia do budynków Parlamentu – Podstawa prawna – Wolność i niezależność posłów – Obowiązek zapewnienia zdrowia pracowników w służbie Unii – Immunitet parlamentarny – Przetwarzanie danych osobowych – Prawo do poszanowania życia prywatnego – Prawo do integralności fizycznej – Prawo do bezpieczeństwa – Równość traktowania – Proporcjonalność]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/25

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Roos i in./Parlament
      (Sprawy połączone T-710/21, T-722/21 i T-723/21) (1)

      (Zdrowie publiczne - Wymóg przedstawienia ważnego unijnego cyfrowego zaświadczenia COVID-19 celem wejścia do budynków Parlamentu - Podstawa prawna - Wolność i niezależność posłów - Obowiązek zapewnienia zdrowia pracowników w służbie Unii - Immunitet parlamentarny - Przetwarzanie danych osobowych - Prawo do poszanowania życia prywatnego - Prawo do integralności fizycznej - Prawo do bezpieczeństwa - Równość traktowania - Proporcjonalność)
      (2022/C 266/29)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Robert Roos oraz 17 innych skarżących, których nazwiska wymieniono w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci P. de Bandt, M. Gherghinaru, L. Panepinto i V. Heinen)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Alves i A.-M. Dumbrăvan, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      W skargach wniesionych na podstawie art. 263 TFUE skarżący, wszyscy będący posłami wybranymi do Parlamentu Europejskiego na kadencję 2019–2024, żądają stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Parlamentu z dnia 27 października 2021 r. w sprawie wyjątkowych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy regulujących dostęp do budynków Parlamentu w jego trzech lokalizacjach pracy.

         Sentencja

                  1)

                  Skargi zostają oddalone.

                  2)

                  Robert Roos i pozostali skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania, w tym kosztami postępowań w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 11 z 10.1.2022.


title: Sprawa T-154/21: Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Saure/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Ponowny wniosek złożony przedwcześnie – Artykuł 7 rozporządzenia nr 1049/2001 – Brak aktu zaskarżalnego – Dorozumiana odmowa dostępu – Dostosowanie skargi – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/26

      Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Saure/Komisja
      (Sprawa T-154/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Ponowny wniosek złożony przedwcześnie - Artykuł 7 rozporządzenia nr 1049/2001 - Brak aktu zaskarżalnego - Dorozumiana odmowa dostępu - Dostosowanie skargi - Oczywista niedopuszczalność)
      (2022/C 266/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hans-Wilhelm Saure (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Partsch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Spina, K. Herrmann i, G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skargą wniesioną na podstawie art. 263 TFUE skarżący żąda stwierdzenia nieważności rzekomej decyzji odmawiającej mu dostępu do pewnych dokumentów, która powstała w sposób dorozumiany w dniu 19 marca 2021 r. w wyniku braku odpowiedzi Komisji Europejskiej w wymaganym terminie na jego ponowny wniosek, a także, po dostosowaniu żądań, wyraźnej decyzji Komisji z dnia 9 czerwca 2021 r., którą odmówiła mu ona częściowo dostępu do pewnych dokumentów.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  Hans-Wilhelm Saure zostaje obciążony własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez Komisję związanymi z wnioskiem o dostosowanie skargi, a Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami związanymi ze skargą.

         (1)  Dz.U. C 189 z 17.5.2021.


title: Sprawa T-282/21: Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – SS i ST/Frontex [Skarga na bezczynność – Prawo do azylu – Wezwanie do działania – Zajęcie stanowiska przez Frontex – Niedopuszczalność]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/26

      Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – SS i ST/Frontex
      (Sprawa T-282/21) (1)

      (Skarga na bezczynność - Prawo do azylu - Wezwanie do działania - Zajęcie stanowiska przez Frontex - Niedopuszczalność)
      (2022/C 266/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strony skarżące: SS, ST (przedstawiciele: adwokaci Van den Broeck i L. Lambert,)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (przedstawiciele: H. Caniard, S. Drew i W. Szmidt, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Oparte na art. 265 TFUE żądanie stwierdzenia, że Frontex w sposób niezgodny z prawem powstrzymał się od wydania, na podstawie art. 46 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2019/1896 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2019 r. w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz uchylenia rozporządzeń (UE) nr 1052/2013 i (UE) 2016/1624 (Dz.U. 2019, L 295, s. 1), decyzji zawieszającej lub kończącej jego działalność w regionie Morza Egejskiego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  SS, ST i Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 289 z 19.7.2021.


title: Sprawa T-336/21: Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – Mendus/EUIPO (CENSOR.NET) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Cofnięcie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/27

      Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2022 r. – Mendus/EUIPO (CENSOR.NET)
      (Sprawa T-336/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Cofnięcie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 266/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Iaroslav Mendus (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat P. Kurcman)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Pismem, które wpłynęło do Sądu w dniu 15 czerwca 2021 r. skarżący wniósł niniejszą skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 16 kwietnia 2021 r. (sprawa R 1225/2020-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego CENSOR.NET jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Iaroslava Mendusa.

         (1)  Dz.U. C 320 z 9.8.2021.


title: Sprawa C-600/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza – Hiszpania) – MA/Ibercaja Banco, SA [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Zasada równoważności – Zasada skuteczności – Postępowanie w przedmiocie zajęcia egzekucyjnego wierzytelności zabezpieczonej hipoteką – Nieuczciwy charakter warunku ustalającego nominalną stopę odsetek za zwłokę oraz warunku dotyczącego natychmiastowej wymagalności, które są zawarte w umowie kredytu – Powaga rzeczy osądzonej i prekluzja – Utrata możliwości powołania się przed sądem na nieuczciwy charakter warunku umowy – Uprawnienie do przeprowadzenia kontroli z urzędu przysługujące sądowi krajowemu]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza – Hiszpania) – MA/Ibercaja Banco, SA
      (Sprawa C-600/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Zasada równoważności - Zasada skuteczności - Postępowanie w przedmiocie zajęcia egzekucyjnego wierzytelności zabezpieczonej hipoteką - Nieuczciwy charakter warunku ustalającego nominalną stopę odsetek za zwłokę oraz warunku dotyczącego natychmiastowej wymagalności, które są zawarte w umowie kredytu - Powaga rzeczy osądzonej i prekluzja - Utrata możliwości powołania się przed sądem na nieuczciwy charakter warunku umowy - Uprawnienie do przeprowadzenia kontroli z urzędu przysługujące sądowi krajowemu)
      (2022/C 266/02)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Zaragoza

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: MA

         Strona pozwana: Ibercaja Banco, SA

         przy udziale: PO

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które ze względu na skutek powagi rzeczy osądzonej i prekluzji nie pozwalają ani sądowi na zbadanie z urzędu nieuczciwego charakteru warunków umownych w ramach postępowania w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, ani konsumentowi, po upływie terminu do wniesienia powództwa przeciwegzekucyjnego, na podniesienie nieuczciwego charakteru tych warunków w tym postępowaniu lub w późniejszym postępowaniu z powództwa o ustalenie, w przypadku gdy wspomniane warunki były już przedmiotem, przy wszczęciu postępowania w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, badania z urzędu przez sąd ich potencjalnie nieuczciwego charakteru, ale orzeczenie sądowe zezwalające na egzekucję wierzytelności zabezpieczonej hipoteką nie zawiera żadnego uzasadnienia, choćby zwięzłego, świadczącego o istnieniu tego badania, ani nie wskazuje, że ocena dokonana przez sąd w wyniku tego badania nie będzie już mogła zostać podważona w przypadku niewniesienia powództwa przeciwegzekucyjnego we wspomnianym terminie.

                  2)

                  Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które nie zezwalają sądowi krajowemu, działającemu z urzędu lub na wniosek konsumenta, zbadać potencjalnie nieuczciwego charakteru warunków umownych w sytuacji, gdy zabezpieczenie hipoteczne zostało zrealizowane, nieruchomość obciążona hipoteką została sprzedana, a prawo własności w odniesieniu do nieruchomości będącej przedmiotem danej umowy zostało przeniesione na osobę trzecią, pod warunkiem, że konsument, którego nieruchomości dotyczyło postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, może dochodzić swoich praw w późniejszym postępowaniu w celu uzyskania naprawienia, zgodnie z tą dyrektywą, skutków finansowych wynikłych ze stosowania nieuczciwych warunków umownych.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Sprawy połączone C-693/19 i C-831/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – SPV Project 1503 Srl, Dobank SpA/YB (C-693/19), Banco di Desio e della Brianza SpA i in./YX, ZW (C-831/19) [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Zasada równoważności – Zasada skuteczności – Postępowania w sprawie nakazu zapłaty i zajęcia egzekucyjnego wobec osób trzecich – Powaga rzeczy osądzonej obejmująca w sposób dorozumiany ważność warunku umownego w tytule egzekucyjnym – Uprawnienie sądu egzekucyjnego do zbadania z urzędu potencjalne nieuczciwego charakteru warunku umownego]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – SPV Project 1503 Srl, Dobank SpA/YB (C-693/19), Banco di Desio e della Brianza SpA i in./YX, ZW (C-831/19)
      (Sprawy połączone C-693/19 i C-831/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Zasada równoważności - Zasada skuteczności - Postępowania w sprawie nakazu zapłaty i zajęcia egzekucyjnego wobec osób trzecich - Powaga rzeczy osądzonej obejmująca w sposób dorozumiany ważność warunku umownego w tytule egzekucyjnym - Uprawnienie sądu egzekucyjnego do zbadania z urzędu potencjalne nieuczciwego charakteru warunku umownego)
      (2022/C 266/03)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Milano

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: SPV Project 1503 Srl, SpA Dobank SpA (C-693/19), Banco di Desio e della Brianza SpA, Banca di Credito Cooperativo di Carugate e Inzago sc, Intesa Sanpaolo SpA, Banca Popolare di Sondrio s.c.p.a, Cerved Credit Management (C-831/19)

         Strona pozwana: YB (C-693/19), YX, ZW (C-831/19)

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu, że w przypadku gdy nakaz zapłaty wydany przez sąd na wniosek wierzyciela nie był przedmiotem sprzeciwu wniesionego przez dłużnika, sąd egzekucyjny nie może – ze względu na to, że powaga rzeczy osądzonej przysługująca temu nakazowi obejmuje w sposób dorozumiany te warunki umowne, co wyklucza wszelkie badanie ważności owych warunków – w terminie późniejszym zbadać potencjalnie nieuczciwego charakteru warunków umowy, które były podstawą wspomnianego nakazu. Okoliczność, że w dniu, w którym nakaz stał się prawomocny, dłużnik nie wiedział, że może zostać uznany za „konsumenta” w rozumieniu tej dyrektywy, jest w tym względzie bez znaczenia.

         (1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.

         Dz.U. C 36 z 3.2.2020.


title: Sprawa C-725/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Sector 2 Bucureşti – Rumunia) – IO/Impuls Leasing România IFN SA [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Zasada równoważności – Zasada skuteczności – Postępowanie egzekucyjne w przedmiocie umowy leasingu mającej status tytułu egzekucyjnego – Powództwo przeciwegzekucyjne – Uregulowanie krajowe niepozwalające sądowi, przed który wniesiono powództwo przeciwegzekucyjne, na zbadanie nieuczciwego charakteru warunków zawartych w tytule wykonawczym – Uprawnienie sądu egzekucyjnego do zbadania z urzędu potencjalne nieuczciwego charakteru warunku umownego – Istnienie powództwa na podstawie prawa powszechnego umożliwiającego kontrolę nieuczciwego charakteru wspomnianych warunków – Wymóg kaucji w celu zawieszenia postępowania egzekucyjnego]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Sector 2 Bucureşti – Rumunia) – IO/Impuls Leasing România IFN SA
      (Sprawa C-725/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Zasada równoważności - Zasada skuteczności - Postępowanie egzekucyjne w przedmiocie umowy leasingu mającej status tytułu egzekucyjnego - Powództwo przeciwegzekucyjne - Uregulowanie krajowe niepozwalające sądowi, przed który wniesiono powództwo przeciwegzekucyjne, na zbadanie nieuczciwego charakteru warunków zawartych w tytule wykonawczym - Uprawnienie sądu egzekucyjnego do zbadania z urzędu potencjalne nieuczciwego charakteru warunku umownego - Istnienie powództwa na podstawie prawa powszechnego umożliwiającego kontrolę nieuczciwego charakteru wspomnianych warunków - Wymóg kaucji w celu zawieszenia postępowania egzekucyjnego)
      (2022/C 266/04)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Judecătoria Sector 2 Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: IO

         Strona pozwana: Impuls Leasing România IFN SA

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które nie pozwalają sądowi rozpatrującemu powództwo przeciwegzekucyjne dotyczące wierzytelności dokonać oceny – z urzędu lub na żądanie konsumenta – nieuczciwego charakteru warunków umowy zawartej między konsumentem a przedsiębiorcą, stanowiącej tytuł egzekucyjny, ponieważ sąd rozpoznający sprawę co do istoty, przed którym może być dochodzone odrębne roszczenie na podstawie prawa powszechnego w celu zbadania potencjalnie nieuczciwego charakteru warunków takiej umowy, może zawiesić postępowanie egzekucyjne do czasu wydania orzeczenia co do istoty wyłącznie po wniesieniu kaucji, której poziom może zniechęcić konsumenta do wniesienia i podtrzymania takiego powództwa.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa C-869/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – L/Unicaja Banco SA, dawniej Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U. [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Zasada równoważności – Zasada skuteczności – Umowa kredytu hipotecznego – Nieuczciwy charakter „klauzuli dolnego progu” przewidzianej w tej umowie – Przepisy krajowe regulujące postępowanie upadłościowe – Ograniczenie w czasie skutków stwierdzenia nieważności nieuczciwego warunku umowy – Zwrot – Uprawnienie do przeprowadzenia kontroli z urzędu przysługujące krajowemu sądowi odwoławczemu]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – L/Unicaja Banco SA, dawniej Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U.
      (Sprawa C-869/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Zasada równoważności - Zasada skuteczności - Umowa kredytu hipotecznego - Nieuczciwy charakter „klauzuli dolnego progu” przewidzianej w tej umowie - Przepisy krajowe regulujące postępowanie upadłościowe - Ograniczenie w czasie skutków stwierdzenia nieważności nieuczciwego warunku umowy - Zwrot - Uprawnienie do przeprowadzenia kontroli z urzędu przysługujące krajowemu sądowi odwoławczemu)
      (2022/C 266/05)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: L

         Strona pozwana: Unicaja Banco SA, dawniej Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U.

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu krajowych zasad postępowania sądowego, zgodnie z którymi sąd krajowy rozpatrujący apelację od wyroku ograniczającego w czasie zwrot kwot nienależnie zapłaconych przez konsumenta na podstawie warunku uznanego za nieuczciwy nie może podnieść z urzędu zarzutu dotyczącego naruszenia tego przepisu i nakazać całkowitego zwrotu wspomnianych kwot, jeżeli niezakwestionowania przez danego konsumenta tego ograniczenia w czasie nie można przypisać całkowitej bierności tego konsumenta.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa C-466/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – HEITEC AG/HEITECH Promotion GmbH, RW [Odesłanie prejudycjalne – Znaki towarowe – Dyrektywa 2008/95/WE – Artykuł 9 – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuły 54, 110 i 111 – Utrata roszczenia w wyniku tolerowania – Pojęcie „tolerowania” – Przerwanie biegu terminu utraty roszczenia – Wezwanie do usunięcia uchybienia – Data przerwania biegu terminu utraty roszczenia w przypadku wniesienia powództwa – Skutki utraty roszczenia – Żądania przyznania odszkodowania, udzielenia informacji i zniszczenia towarów]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/5

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – HEITEC AG/HEITECH Promotion GmbH, RW
      (Sprawa C-466/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 9 - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuły 54, 110 i 111 - Utrata roszczenia w wyniku tolerowania - Pojęcie „tolerowania” - Przerwanie biegu terminu utraty roszczenia - Wezwanie do usunięcia uchybienia - Data przerwania biegu terminu utraty roszczenia w przypadku wniesienia powództwa - Skutki utraty roszczenia - Żądania przyznania odszkodowania, udzielenia informacji i zniszczenia towarów)
      (2022/C 266/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: HEITEC AG

         Strona pozwana: HEITECH Promotion GmbH, RW

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych oraz art. 54, 110 i 111 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, że akt taki jak wezwanie do zaniechania naruszeń, w którym właściciel wcześniejszego znaku towarowego lub innego wcześniejszego prawa sprzeciwia się używaniu późniejszego znaku towarowego, nie czyniąc jednak tego, co konieczne, by uzyskać rozstrzygnięcie wiążące prawnie, nie przerywa tolerowania i w konsekwencji nie przerywa biegu wskazanego w tych przepisach terminu utraty roszczenia.

                  2)

                  Artykuł 9 dyrektywy 2008/95 oraz art. 54, 110 i 111 rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że nie można uznać, iż wniesienie powództwa, w którym właściciel wcześniejszego znaku towarowego lub innego wcześniejszego prawa domaga się unieważnienia prawa do późniejszego znaku towarowego lub sprzeciwia się jego używaniu, zapobiega utracie roszczenia w wyniku tolerowania, o której mowa w tych przepisach, w razie gdy pozew, choć został złożony przed dniem upływu terminu utraty roszczenia, nie odpowiadał ze względu na brak staranności strony powodowej wymogom prawa krajowego mającego zastosowanie dla celów doręczenia, a braki tego pozwu zostały usunięte dopiero po tym dniu z powodów, które można przypisać stronie powodowej.

                  3)

                  Artykuł 9 dyrektywy 2008/95 oraz art. 54, 110 i 111 rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że w razie gdy właściciel wcześniejszego znaku towarowego lub innego wcześniejszego prawa w rozumieniu tych przepisów traci roszczenie w zakresie domagania się unieważnienia późniejszego znaku towarowego i zaniechania używania tego znaku, ta utrata roszczenia uniemożliwia mu również podniesienie dodatkowych lub powiązanych roszczeń, takich jak roszczenia mające na celu przyznanie odszkodowania, udzielenie informacji lub zniszczenie towarów.

         (1)  Dz.U. C 443 z 21.12.2020.


title: Sprawa C-569/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko IR [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa (UE) 2016/343 – Artykuł 8 – Prawo do obecności na rozprawie – Powiadomienie o rozprawie – Niemożność ustalenia miejsca pobytu oskarżonego pomimo starań w rozsądnym zakresie poczynionych przez właściwe organy – Możliwość przeprowadzenia rozprawy i skazania w trybie zaocznym – Artykuł 9 – Prawo do wznowienia postępowania lub innego środka prawnego, który umożliwia ponowne rozpoznanie sprawy co do jej istoty]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/6

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko IR
      (Sprawa C-569/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa (UE) 2016/343 - Artykuł 8 - Prawo do obecności na rozprawie - Powiadomienie o rozprawie - Niemożność ustalenia miejsca pobytu oskarżonego pomimo starań w rozsądnym zakresie poczynionych przez właściwe organy - Możliwość przeprowadzenia rozprawy i skazania w trybie zaocznym - Artykuł 9 - Prawo do wznowienia postępowania lub innego środka prawnego, który umożliwia ponowne rozpoznanie sprawy co do jej istoty)
      (2022/C 266/07)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Strony w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      IR,

         przy udziale: Spetsializirana prokuratura

         Sentencja

      Artykuł 8 i 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że w sprawie oskarżonego, którego miejsca pobytu właściwe organy krajowe pomimo poczynionych w rozsądnym zakresie starań nie zdołały ustalić i któremu organy te nie zdołały w związku z tym przekazać informacji dotyczących toczącego się przeciwko niemu procesu, może odbyć się rozprawa oraz – w stosownym wypadku – może on zostać skazany w trybie zaocznym, lecz w takim wypadku co do zasady powinien mieć on możliwość bezpośredniego powołania się po doręczeniu mu wyroku skazującego na przyznane w tej dyrektywie prawo do wznowienia postępowania lub do skorzystania z równoważnego środka prawnego prowadzącego do ponownego rozpatrzenia istoty sprawy w jego obecności. Oskarżonemu można jednak odmówić tego prawa, jeżeli z precyzyjnych i obiektywnych przesłanek wynika, że otrzymał on wystarczające informacje, aby wiedzieć, że w jego sprawie odbędzie się rozprawa, a w drodze rozmyślnych działań i z zamiarem uchylenia się od wymiaru sprawiedliwości uniemożliwił on organom urzędowe powiadomienie go o rozprawie.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa C-33/21: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL), Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)/Ryanair DAC [Odesłanie prejudycjalne – Pracownicy migrujący – Zabezpieczenie społeczne – Właściwe ustawodawstwo – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Artykuł 14 pkt 2 lit. a) ppkt (i) i (ii) – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 11 ust. 5 – Artykuł 13 ust. 1 lit. a) i b) – Pojęcie „portu macierzystego” – Personel latający – Pracownik wykonujący pracę najemną na terytorium dwóch lub kilku państw członkowskich – Łączniki]

text:
               11.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 266/7

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL), Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)/Ryanair DAC
      (Sprawa C-33/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pracownicy migrujący - Zabezpieczenie społeczne - Właściwe ustawodawstwo - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 14 pkt 2 lit. a) ppkt (i) i (ii) - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 11 ust. 5 - Artykuł 13 ust. 1 lit. a) i b) - Pojęcie „portu macierzystego” - Personel latający - Pracownik wykonujący pracę najemną na terytorium dwóch lub kilku państw członkowskich - Łączniki)
      (2022/C 266/08)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL), Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

         Strona pozwana: Ryanair DAC

         Sentencja

      Artykuł 14 pkt 2 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady nr 631/2004 z dnia 31 marca 2004 r., art. 13 ust. 1 lit. a) i art. 87 ust. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r., a następnie zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r., a także art. 11 ust. 5 rozporządzenia nr 883/2004 zmienionego rozporządzeniem nr 465/2012 należy interpretować w ten sposób, że ustawodawstwem w zakresie zabezpieczenia społecznego mającym zastosowanie do nieobjętego zaświadczeniami E101 personelu latającego przewoźnika lotniczego mającego siedzibę w państwie członkowskim, który to personel świadczy pracę przez 45 minut dziennie w pomieszczeniu dla załogi, zwanym „crew room”, którym wspomniany przewoźnik dysponuje na terytorium innego państwa członkowskiego, w którym zamieszkuje ten personel latający, pozostający przez pozostałą część czasu pracy na pokładzie statku powietrznego tego przewoźnika, jest ustawodawstwo tego ostatniego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 110 z 29.03.2021


title: Sprawa C-91/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 24 lutego 2020 r. – LW / Bundesrepublik Deutschland

text:
               22.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 24 lutego 2020 r. – LW / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-91/20)
      (2020/C 209/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: LW

         Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 dyrektywy 2011/95/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi państwa członkowskiego, zgodnie z którym małoletniemu i będącemu stanu wolnego dziecku osoby korzystającej ze statusu uchodźcy należy nadać pochodny status uchodźcy (tak zwana ochrona rodziny uchodźcy) również w przypadku, gdy to dziecko – poprzez drugiego rodzica – posiada w każdym razie także obywatelstwo innego państwa, które nie jest identyczne z państwem pochodzenia uchodźcy i z którego ochrony może korzystać?

                  2)

                  Czy art. 23 ust. 2 dyrektywy 2011/95/UE należy interpretować w ten sposób, że ograniczenie, zgodnie z którym prawo członków rodziny do świadczeń określonych w art. 24–35 tej dyrektywy może zostać przyznane tylko w zakresie, w jakim jest to zgodne z osobistym statusem prawnym członka rodziny, nie pozwala w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym na przyznanie małoletniemu dziecku statusu uchodźcy pochodnego od osoby uznanej za uchodźcę?

                  3)

                  Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie ma znaczenie to, czy dla dziecka i jego rodziców możliwy i rozsądny jest pobyt w państwie, którego obywatelstwo posiadają dziecko i jego matka, z którego ochrony mogą korzystać i które nie jest identyczne z państwem pochodzenia uchodźcy (ojca), czy też wystarczy, że jedność rodziny może zostać utrzymana na terytorium Niemiec na podstawie przepisów dotyczących pobytu?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).


title: Sprawa C-100/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 26 lutego 2020 r. – XY / Hauptzollamt B

text:
               22.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 26 lutego 2020 r. – XY / Hauptzollamt B
      (Sprawa C-100/20)
      (2020/C 209/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XY

         Strona przeciwna: Hauptzollamt B

         Pytania prejudycjalne

      Czy zgodnie z prawem Unii można żądać odsetek od kwoty roszczenia o zwrot niezasadnie uiszczonego podatku od energii elektrycznej, jeżeli podstawą określenia niższej kwoty podatku była fakultatywna obniżka zgodnie z art. 17 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (1), a określenie podatku w zbyt wysokiej kwocie wynikało wyłącznie z błędnego zastosowania w rozpatrywanej sprawie przepisu prawa krajowego, który został uchwalony celem transponowania art. 17 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy?

         (1)  Dz.U. 2003, L 283, s. 51.


title: Sprawa C-121/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Amsterdamie (Niderlandy) w dniu 4 marca 2020 r. – VG / Minister van Buitenlandse Zaken

text:
               22.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Amsterdamie (Niderlandy) w dniu 4 marca 2020 r. – VG / Minister van Buitenlandse Zaken
      (Sprawa C-121/20)
      (2020/C 209/15)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Amsterdamie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VG

         Strona przeciwna: Minister van Buitenlandse Zaken

         Pytanie prejudycjalne

      Czy treść odpowiedzi na pytania prejudycjalne przedstawione w sprawach C-225/19 i C-226/19 będzie brzmiała inaczej, jeżeli nie zostanie ujawnione, względnie zostało ujawnione, które państwo wyraziło sprzeciw wobec wydania wizy wnioskodawcy w ramach procedury uprzedniego zasięgnięcia w opinii przewidzianej w art. 22 kodeksu wizowego (1)?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy, Dz.U. 2009, L 243, s. 1.


title: Sprawa C-154/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 31 marca 2020 r. – Kemwater ProChemie s. r. o. / Odvolací finanční ředitelství

text:
               22.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 31 marca 2020 r. – Kemwater ProChemie s. r. o. / Odvolací finanční ředitelství
      (Sprawa C-154/20)
      (2020/C 209/24)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší správní soud

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Kemwater ProChemie s. r. o.

         Strona pozwana: Odvolací finanční ředitelství

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w zgodzie z dyrektywą 2006/112/WE (1) pozostaje sytuacja, w której skorzystanie z prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej jest uzależnione od spełnienia przez podatnika obowiązku wykazania, że przyjęte przez niego świadczenie w ramach transakcji podlegającej opodatkowaniu zostało spełnione przez innego konkretnego podatnika?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze – czy jeżeli podatnik nie spełni wskazanego obowiązku dowodowego, to dopuszczalne jest odmówienie podatnikowi prawa do odliczenia naliczonego podatku, chociaż nie zostało udowodnione, że ten podatnik wiedział albo mógł wiedzieć, że nabywając towary albo usługi bierze udział w oszustwie podatkowym?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawy połączone C-13/18 i C-126/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság i Szekszárdi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Sole-Mizo Zrt. (C-13/18) i Dalmandi Mezőgazdasági Zrt. (C-126/18) / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Prawo do odliczenia podatku naliczonego – Zwrot nadpłaconego VAT – Zwrot po terminie – Obliczenie odsetek – Warunki przyznawania odsetek należnych z tytułu utraty możliwości dysponowania nadpłaconym, podlegającym odliczeniu VAT, niezwróconym podatnikowi z naruszeniem prawa Unii, oraz odsetek należnych z tytułu opóźnienia organów podatkowych w zapłacie należnej kwoty – Zasady skuteczności i równoważności]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/2

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság i Szekszárdi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Sole-Mizo Zrt. (C-13/18) i Dalmandi Mezőgazdasági Zrt. (C-126/18) / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawy połączone C-13/18 i C-126/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Prawo do odliczenia podatku naliczonego - Zwrot nadpłaconego VAT - Zwrot po terminie - Obliczenie odsetek - Warunki przyznawania odsetek należnych z tytułu utraty możliwości dysponowania nadpłaconym, podlegającym odliczeniu VAT, niezwróconym podatnikowi z naruszeniem prawa Unii, oraz odsetek należnych z tytułu opóźnienia organów podatkowych w zapłacie należnej kwoty - Zasady skuteczności i równoważności)
      (2020/C 230/02)
      Język postępowania: węgierski

         Sądy odsyłające

      Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság i Szekszárdi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniach głównych

         Strony skarżące: Sole-Mizo Zrt. (C-13/18), Dalmandi Mezőgazdasági Zrt. (C-126/18)

         Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Sentencja

                  1)

                  Prawo Unii, a w szczególności zasady skuteczności i neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego polegającej na obliczaniu odsetek od nadpłaconego, podlegającego odliczeniu podatku od wartości dodanej (VAT), niezwróconego przez państwo członkowskie z przekroczeniem rozsądnego terminu z naruszeniem prawa Unii, przy zastosowaniu stawki odpowiadającej stawce podstawowej krajowego banku centralnego, gdy, po pierwsze, stawka ta jest niższa od stawki, którą podatnik, niebędący instytucją kredytową, musiałby zapłacić, aby pożyczyć kwotę równą wspomnianej kwocie, a po drugie, odsetki od nadpłaconego VAT są naliczane w odniesieniu do danego okresu rozliczeniowego, przy czym nie są naliczane odsetki dla celów zrekompensowania podatnikowi spadku wartości pieniądza spowodowanego upływem czasu po upływie rzeczonego okresu rozliczeniowego do momentu faktycznej zapłaty owych odsetek.

                  2)

                  Prawo Unii, a w szczególności zasady skuteczności i równoważności, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, która ustanawia pięcioletni termin przedawnienia w odniesieniu do wniosków o zapłatę odsetek od nadpłaconego, podlegającego odliczeniu podatku od wartości dodanej, niezwróconego z powodu zastosowania przepisu krajowego uznanego za sprzeczny z prawem Unii.

                  3)

                  Prawo Unii, a w szczególności zasadę skuteczności, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, która, po pierwsze, uzależnia zapłatę odsetek za opóźnienie należnych ze względu na fakt, że organ podatkowy nie dokonał w wyznaczonym terminie zapłaty należności z tytułu zwrotu nadpłaconego podatku od wartości dodanej (VAT), niezwróconego z naruszeniem prawa Unii, od złożenia specjalnego wniosku, podczas gdy w innych sytuacjach tego rodzaju odsetki są przyznawane z urzędu, a po drugie, nalicza owe odsetki począwszy od dnia, w którym upłynął termin 30 lub 45 dni, przyznany administracji na rozpatrzenie odnośnego wniosku, nie zaś od dnia, w którym nastąpiła nadpłata.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.

         Dz.U. C 221 z 25.6.2018.


title: Sprawa C-480/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) –postępowanie wszczęte przez AS „PrivatBank” [Odesłanie prejudycjalne – Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego – Dyrektywa 2007/64/WE – Przedmiotowy i podmiotowy zakres stosowania – Usługi płatnicze świadczone w walucie innej niż euro lub oficjalna waluta państwa członkowskiego spoza obszaru euro – Usługi płatnicze świadczone przez instytucję kredytową – Niewykonanie lub wadliwe wykonanie zlecenia płatniczego – Podmiot odpowiedzialny – Procedura nadzoru ostrożnościowego – Procedury wnoszenia skarg – Odszkodowanie pozasądowe – Właściwe organy]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/4

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) –postępowanie wszczęte przez AS „PrivatBank”
      (Sprawa C-480/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego - Dyrektywa 2007/64/WE - Przedmiotowy i podmiotowy zakres stosowania - Usługi płatnicze świadczone w walucie innej niż euro lub oficjalna waluta państwa członkowskiego spoza obszaru euro - Usługi płatnicze świadczone przez instytucję kredytową - Niewykonanie lub wadliwe wykonanie zlecenia płatniczego - Podmiot odpowiedzialny - Procedura nadzoru ostrożnościowego - Procedury wnoszenia skarg - Odszkodowanie pozasądowe - Właściwe organy)
      (2020/C 230/04)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AS „PrivatBank”

         przy udziale: Finanšu un kapitāla tirgus komisija

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 ust. 2 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE, zmienionej dyrektywą 2009/111/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowań krajowych, zgodnie z którymi organ, o którym mowa w art. 82 tej dyrektywy, jest uprawniony do badania skarg i nakładania sankcji w przypadku usług płatniczych świadczonych w oficjalnej walucie państwa trzeciego.

                  2)

                  Artykuły 20 i 21 dyrektywy 2007/64/WE, zmienionej dyrektywą 2009/111, nie znajdują zastosowania ratione personae do instytucji kredytowych.

                  3)

                  Artykuły 80–82 dyrektywy 2007/64, zmienionej dyrektywą 2009/111, należy interpretować w ten sposób, że nie upoważniają one właściwego organu w rozumieniu tych przepisów do rozstrzygania, na podstawie kryteriów ustanowionych w art. 75 tej dyrektywy, sporów wynikających z niewykonania lub wadliwego wykonania transakcji płatniczej powstałych między użytkownikami a dostawcami usług płatniczych, w sytuacji gdy organ ten wykonuje swoje uprawnienie w celu badania skarg użytkowników usług płatniczych oraz nakładania sankcji na dostawców usług płatniczych w przypadku naruszenia obowiązujących przepisów. Spory te powinny być rozstrzygane w ramach pozasądowych procedur odszkodowawczych, o których mowa w art. 83 dyrektywy 2007/64, zmienionej dyrektywą 2009/111, bez uszczerbku dla prawa do wszczęcia postępowania przed sądem zgodnie z krajowym prawem proceduralnym. Jeżeli ustawodawca krajowy zdecydował się na połączenie uprawnień wynikających, po pierwsze, z rzeczonych art. 80–82, a po drugie, ze wskazanego art. 83, w rękach jednego i tego samego organu, organ ten musi wykonywać każdą z tych kategorii uprawnień w sposób niezależny, wyłącznie w ramach procedur, które są z nimi odpowiednio związane.

                  4)

                  Zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej państw członkowskich ustawodawca krajowy może upoważnić właściwy organ w ramach procedur dotyczących skarg i sankcji, o których mowa w art. 80–82 dyrektywy 2007/64, zmienionej dyrektywą 2009/111, do uwzględnienia istnienia i treści orzeczenia sądu arbitrażowego rozstrzygającego spór między użytkownikiem a dostawcą usług płatniczych, których dotyczą te procedury, pod warunkiem że moc dowodowa, jaka została przypisana temu orzeczeniu w ramach rzeczonych procedur, nie będzie wpływać na ich szczególny przedmiot i cele, prawo do obrony zainteresowanych podmiotów lub niezależne wykonywanie uprawnień i kompetencji powierzonych temu organowi, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 381 z 22.10.2018.


title: Sprawa C-507/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – NH / Associazione Avvocatura per i diritti LGBTI – Rete Lenford [Odesłanie prejudycjalne – Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78/WE – Artykuł 3 ust. 1 lit. a), art. 8 ust. 1 oraz art. 9 ust. 2 – Zakaz dyskryminacji ze względu na orientację seksualną – Warunki dostępu do zatrudnienia lub pracy – Pojęcie – Publiczne oświadczenia wykluczające rekrutację osób homoseksualnych – Artykuł 11 ust. 1, art. 15 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Ochrona praw – Sankcje – Osoba prawna będąca przedstawicielem interesu zbiorowego – Legitymacja procesowa mimo niewystępowania w imieniu określonej osoby występującej z powództwem lub w braku osoby poszkodowanej – Prawo do otrzymania odszkodowania]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – NH / Associazione Avvocatura per i diritti LGBTI – Rete Lenford
      (Sprawa C-507/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 3 ust. 1 lit. a), art. 8 ust. 1 oraz art. 9 ust. 2 - Zakaz dyskryminacji ze względu na orientację seksualną - Warunki dostępu do zatrudnienia lub pracy - Pojęcie - Publiczne oświadczenia wykluczające rekrutację osób homoseksualnych - Artykuł 11 ust. 1, art. 15 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Ochrona praw - Sankcje - Osoba prawna będąca przedstawicielem interesu zbiorowego - Legitymacja procesowa mimo niewystępowania w imieniu określonej osoby występującej z powództwem lub w braku osoby poszkodowanej - Prawo do otrzymania odszkodowania)
      (2020/C 230/05)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NH

         Strona pozwana: Associazione Avvocatura per i diritti LGBTI – Rete Lenford

         Sentencja

                  1)

                  Pojęcie „warunków dostępu do zatrudnienia […] [lub pracy]”, zawarte w art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie to obejmuje oświadczenia złożone w trakcie programu audiowizualnego przez osobę, która twierdzi, że nigdy nie zatrudniłaby i nie dopuściła do pracy w swoim przedsiębiorstwie osób o określonej orientacji seksualnej, nawet jeżeli nie toczyła się ani nie była planowana żadna procedura rekrutacyjna, pod warunkiem że związek między tymi oświadczeniami i warunkami dostępu do zatrudnienia lub pracy w tym przedsiębiorstwie nie jest hipotetyczny.

                  2)

                  Dyrektywę 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego stowarzyszenie adwokatów, którego statutowym przedmiotem działalności jest ochrona prawna w szczególności osób o określonej orientacji seksualnej oraz promowanie kultury i poszanowania praw tej kategorii osób, z uwagi na ten cel oraz niezależnie od ewentualnego celu zarobkowego, automatycznie posiada legitymację do wszczęcia postępowania sądowego w celu doprowadzenia do przestrzegania zobowiązań wynikających z tej dyrektywy oraz, w stosownym przypadku, otrzymania odszkodowania, w sytuacji gdy mają miejsce czyny mogące stanowić dyskryminację w rozumieniu tej dyrektywy względem rzeczonej kategorii osób, a osoba poszkodowana nie jest możliwa do zidentyfikowania.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa C-640/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons – Belgia) – Wagram Invest SA / État belge [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 78/660/EWG – Roczne sprawozdania finansowe niektórych rodzajów spółek – Zasada prawdziwego i rzetelnego obrazu spółki – Nabycie finansowych środków trwałych przez spółkę akcyjną – Ujęcie po stronie kosztów w rachunku zysków i strat skonta związanego z długiem, którego okres spłaty jest dłuższy niż rok i który nie prowadzi do powstania prawa do odsetek, oraz ujęcie ceny nabycia środków trwałych w bilansie po stronie aktywów po odjęciu skonta]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/6

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons – Belgia) – Wagram Invest SA / État belge
      (Sprawa C-640/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 78/660/EWG - Roczne sprawozdania finansowe niektórych rodzajów spółek - Zasada prawdziwego i rzetelnego obrazu spółki - Nabycie finansowych środków trwałych przez spółkę akcyjną - Ujęcie po stronie kosztów w rachunku zysków i strat skonta związanego z długiem, którego okres spłaty jest dłuższy niż rok i który nie prowadzi do powstania prawa do odsetek, oraz ujęcie ceny nabycia środków trwałych w bilansie po stronie aktywów po odjęciu skonta)
      (2020/C 230/06)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel de Mons

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Wagram Invest SA

         Strona pozwana: État belge

         Sentencja

      W przypadku transakcji nabycia przez spółkę akcyjną finansowych środków trwałych, za które przewidziano zapłatę ceny w ratach rozłożonych na dłuższy okres bez odsetek w warunkach, które są podobne do warunków pożyczki, zasadę prawdziwego i rzetelnego obrazu spółki wyrażoną w art. 2 ust. 3 dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. wydanej na podstawie art. [44 ust. 2 lit. g) WE], w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu metody księgowania, która przewiduje ujęcie po stronie kosztów w rachunku zysków i strat skonta, według stopy rynkowej, związanego z odnoszącym się do tego nabycia długiem, którego okres spłaty jest dłuższy niż rok i który nie prowadzi do powstania prawa do odsetek, oraz ujęcie ceny nabycia tych środków trwałych w bilansie po stronie aktywów po odjęciu wspomnianego skonta.

         (1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.


title: Sprawa C-670/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna – Włochy) – CO / Comune di Gesturi [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Zasada równości traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78/WE – Zakaz jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na wiek – Publiczne zaproszenie do zgłaszania kandydatur – Warunki udziału – Wyłączenie emerytów sektora publicznego lub prywatnego]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/6

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna – Włochy) – CO / Comune di Gesturi
      (Sprawa C-670/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Zasada równości traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2000/78/WE - Zakaz jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na wiek - Publiczne zaproszenie do zgłaszania kandydatur - Warunki udziału - Wyłączenie emerytów sektora publicznego lub prywatnego)
      (2020/C 230/07)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CO

         Druga strona postępowania: Comune di Gesturi

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, a w szczególności jej art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które zakazuje podmiotom administracji publicznej powierzania zadań związanych z badaniem i doradztwem osobom emerytowanym, w zakresie, w jakim, po pierwsze, uregulowanie to zmierza do zgodnego z prawem celu polityki zatrudnienia i rynku pracy, a po drugie, wdrożone środki służące realizacji tego celu są właściwe i konieczne. Do sądu odsyłającego należy sprawdzenie, czy tak jest rzeczywiście w sprawie w postępowaniu głównym.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa C-710/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – WN / Land Niedersachsen [Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ pracowników – Artykuł 45 ust. 1 TFUE – Wynagrodzenie – Zaszeregowanie do stopni systemu wynagrodzeń – System wynagrodzeń uzależniający możliwość otrzymania wyższego wynagrodzenia od stażu pracy nabytego u tego samego pracodawcy – Ograniczenie uwzględnienia wcześniejszych okresów odpowiedniej działalności ukończonych u pracodawcy znajdującego się w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie pochodzenia]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/7

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – WN / Land Niedersachsen
      (Sprawa C-710/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 45 ust. 1 TFUE - Wynagrodzenie - Zaszeregowanie do stopni systemu wynagrodzeń - System wynagrodzeń uzależniający możliwość otrzymania wyższego wynagrodzenia od stażu pracy nabytego u tego samego pracodawcy - Ograniczenie uwzględnienia wcześniejszych okresów odpowiedniej działalności ukończonych u pracodawcy znajdującego się w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie pochodzenia)
      (2020/C 230/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WN

         Strona pozwana: Land Niedersachsen

         Sentencja

      Artykuł 45 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które do celów ustalenia wysokości wynagrodzenia pracownika zatrudnionego w charakterze nauczyciela szkolnego w szkole prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego uwzględnia wcześniejsze okresy działalności ukończone przez tego pracownika u pracodawcy innego niż ta jednostka, znajdującego się w innym państwie członkowskim, w całkowitym wymiarze nieprzekraczającym trzech lat, jeżeli ta działalność jest równoważna tej, którą pracownik ten powinien wykonywać na rzeczonym stanowisku nauczyciela szkolnego.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa C-830/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz – Niemcy) – Landkreis Südliche Weinstraße / PF i in. [Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ pracowników – Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 – Dzieci pracowników przygranicznych – Przywileje socjalne – System zwrotu kosztów transportu szkolnego – Warunek zamieszkiwania w kraju związkowym – Wykluczenie dzieci uczęszczających do szkoły w tym kraju związkowym i zamieszkujących w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie placówki szkolnej – Wykluczenie własnych obywateli zamieszkujących w innych krajach związkowych]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/8

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz – Niemcy) – Landkreis Südliche Weinstraße / PF i in.
      (Sprawa C-830/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ pracowników - Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 - Dzieci pracowników przygranicznych - Przywileje socjalne - System zwrotu kosztów transportu szkolnego - Warunek zamieszkiwania w kraju związkowym - Wykluczenie dzieci uczęszczających do szkoły w tym kraju związkowym i zamieszkujących w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie placówki szkolnej - Wykluczenie własnych obywateli zamieszkujących w innych krajach związkowych)
      (2020/C 230/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Landkreis Südliche Weinstraße

         Strona pozwana: PF i in.

         przy udziale: Vertreter des öffentlichen Interesses

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii należy dokonywać w ten sposób, że ustawodawstwo krajowe, które uzależnia pokrycie kosztów transportu szkolnego przez kraj związkowy od spełnienia warunku zamieszkiwania na terytorium tego kraju związkowego, stanowi dyskryminację pośrednią w zakresie, w jakim z samej swej natury może w większym stopniu niekorzystnie wpływać na pracowników przygranicznych niż na pracowników krajowych.

                  2)

                  Wykładni art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 492/2011 należy dokonywać w ten sposób, że praktyczne trudności związane z efektywną organizacją transportu szkolnego w kraju związkowym nie stanowią nadrzędnego względu interesu ogólnego, który mógłby uzasadniać przepis krajowy uznany za pośrednio dyskryminujący.

         (1)  Dz.U. C 131 z 8.4.2019.


title: Sprawa C-20/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien – Austria) – kunsthaus muerz gmbh / Zürich Versicherungs AG [Odesłanie prejudycjalne – Swoboda świadczenia usług – Bezpośrednie ubezpieczenie na życie – Dyrektywa 2002/83/WE – Artykuły 35 i 36 – Prawo do odstąpienia od umowy i termin na jego wykonanie – Błędne informacje dotyczące zasad wykonywania prawa do odstąpienia – Wymogi dotyczące formy złożenia oświadczenia o odstąpieniu – Wygaśnięcie prawa do odstąpienia od umowy – Znaczenie posiadania przez ubezpieczającego statusu „konsumenta”]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/9

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien – Austria) – kunsthaus muerz gmbh / Zürich Versicherungs AG
      (Sprawa C-20/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Bezpośrednie ubezpieczenie na życie - Dyrektywa 2002/83/WE - Artykuły 35 i 36 - Prawo do odstąpienia od umowy i termin na jego wykonanie - Błędne informacje dotyczące zasad wykonywania prawa do odstąpienia - Wymogi dotyczące formy złożenia oświadczenia o odstąpieniu - Wygaśnięcie prawa do odstąpienia od umowy - Znaczenie posiadania przez ubezpieczającego statusu „konsumenta”)
      (2020/C 230/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: kunsthaus muerz gmbh

         Strona pozwana: Zürich Versicherungs AG

         Sentencja

      Artykuły 35 i 36 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/83/WE z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie należy interpretować w ten sposób, że mają one również zastosowanie do ubezpieczającego, który nie ma statusu konsumenta, oraz że nie stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, zgodnie z którym termin na wykonanie prawa do odstąpienia od umowy ubezpieczenia na życie zaczyna biec od dnia, w którym umowa ta została zawarta, nawet jeśli w przekazanej przez zakład ubezpieczeń ubezpieczającemu informacji wskazane zostały wymogi co do formy, które w rzeczywistości nie zostały ustanowione w mającym zastosowanie do tej umowy prawie krajowym, o ile takie wskazanie nie pozbawia tego ubezpieczającego możliwości wykonania przysługującego mu prawa do odstąpienia co do zasady na tych samych warunkach, jakie istniałyby, gdyby informacje te prawidłowo odzwierciedlały rzeczywistość. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, na podstawie całościowej oceny uwzględniającej w szczególności krajowy kontekst prawny i okoliczności faktyczne postępowania głównego, a także ewentualnie przysługujący ubezpieczającemu status konsumenta, czy błąd zawarty w informacjach przekazanych ubezpieczającemu pozbawił go takiej możliwości.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.