title: Sprawa T-254/21: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2021 r. – Armadora Parleros / Komisja

text:
               28.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/31

      Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2021 r. – Armadora Parleros / Komisja
      (Sprawa T-254/21)
      (2021/C 252/42)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Armadora Parleros, SL (Santa Eugenia de Ribeira, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Navas Marqués)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że Komisja Europejska naruszyła art. 118 rozporządzenia 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, poprzez zaniechanie odpowiedniej kontroli i odpowiedniego nadzoru w odniesieniu do prawidłowości stosowania tego przepisu przez Królestwo Hiszpanii, co może stanowić zachowanie wywierające niekorzystne skutki dla skarżącej ARMADORA PARLEROS, S.L.;

                  —

                  stwierdzenie, że to naruszenie, którego dopuściła się Komisja, doprowadziło do powstania po stronie skarżącej szkody w postaci utraconych korzyści z tytułu połowów makreli i morszczuka w latach 2006–2020;

                  —

                  zobowiązanie Komisji Europejskiej do zapłaty na rzecz spółki handlowej ARMADORA PARLEROS, S.L. kwoty DZIEWIĘCIU MILIONÓW OŚMIUSET OSIEMDZIESIĘCIU JEDEN TYSIĘCY CZTERYSTU TRZYDZIESTU CZTERECH EURO I SZEŚĆDZIESIĘCIU JEDEN CENTÓW (9 881 434,61 EUR) tytułem odszkodowania, wraz z odsetkami w wysokości ustawowej i kapitalizacją tych odsetek;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi powstałymi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
      Strona skarżąca zarzuca mianowicie Komisji, że zachowała się w sposób niezgodny z prawem. Dotyczy to w szczególności do niewywiązania się z obowiązku nadzoru i kontroli w odniesieniu do Królestwa Hiszpanii co do kwestii skutecznego stosowania wspólnej polityki rybołówstwa, a konkretnie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. 1993, L 261, s. 1) oraz rozporządzenia Rady nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. 2009, L 343, s. 1). W tym kontekście wspomina się zwłaszcza o „nieprzeprowadzeniu kontroli mocy silników trawlerów realizujących połowy w na Morzu Kantabryjskim i w rejonie północno-zachodnim”.
      W wyniku tego uchybienia strona skarżąca ponosiła szkody w latach 2006–2020 ze względu na brak możliwości użytkowania statku „Vianto Tercero”, który, w efekcie nieprawidłowego stosowania wspólnej polityki rybołówstwa, musiał zostać zezłomowany, a tym samym stał się całkowicie niezdatny do użytku. Spowodowało to powstanie po stronie spółki ARMADORA PARLEROS, S.L. szkody gospodarczej


title: Sprawa T-259/21: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2021 r. – Neolith Distribution / EUIPO (Przedstawienie motywu zdobniczego)

text:
               28.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/33

      Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2021 r. – Neolith Distribution / EUIPO (Przedstawienie motywu zdobniczego)
      (Sprawa T-259/21)
      (2021/C 252/44)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Neolith Distribution SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie motywu zdobniczego) – zgłoszenie nr 18 162 188

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 marca 2021 r. w sprawie R 2155/2020-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie EUIPO dokonania rejestracji – w zakresie, w jakim jest to zgodne z prawem – graficznego unijnego znaku towarowego nr 18 162 188 w odniesieniu do wszystkich towarów należących do klasy 19, oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przed EUIPO i przed Sądem.

         Podniesiony zarzut

      Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-140/20: Postanowienie Sądu z dnia 29 kwietnia 2021 r. – Applia / Komisja

text:
               28.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/39

      Postanowienie Sądu z dnia 29 kwietnia 2021 r. – Applia / Komisja
      (Sprawa T-140/20) (1)

      (2021/C 252/63)
      Język postępowania: angielski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-247/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 20 kwietnia 2021 r. – Luxury Trust Automobil GmbH

text:
               5.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 20 kwietnia 2021 r. – Luxury Trust Automobil GmbH
      (Sprawa C-247/21)
      (2021/C 263/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Luxury Trust Automobil GmbH

         Druga strona postępowania przed sądem administracyjnym: Finanzamt Österreich, Dienststelle Baden Mödling

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy wykładni art. 42 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) w związku z art. 197 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy (w tym zakresie w brzmieniu nadanym dyrektywą Rady 2010/45/UE (2)) należy dokonywać w ten sposób, że wyznaczenie odbiorcy jako osoby zobowiązanej do zapłaty VAT ma miejsce również wtedy, kiedy na fakturze, na której nie wykazuje się kwoty VAT, znajduje się informacja: „Zwolniona z podatku wewnątrzwspólnotowa transakcja trójstronna”?

                  2.

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:

                              a)

                              Czy tego rodzaju informację na fakturze można następczo skutecznie skorygować [poprzez podanie informacji: „Wewnątrzwspólnotowa transakcja trójstronna zgodnie z § 25 UStG (ustawy o podatku obrotowym, Austria). Obowiązek podatkowy przechodzi na świadczeniobiorcę”]?

                              b)

                              Czy warunkiem dokonania skutecznej korekty jest doręczenie skorygowanej faktury jej odbiorcy?

                              c)

                              Czy korekta wywołuje skutki z mocą wsteczną od momentu pierwotnego wystawienia faktury?

                  3.

                  Czy wykładni art. 219a dyrektywy 2006/112/WE (w brzmieniu nadanym dyrektywą Rady 2010/45 oraz sprostowaniem (3)) należy dokonywać w ten sposób, że zastosowanie znajdują przepisy dotyczące fakturowania przyjęte przez to państwo członkowskie, którego przepisy znajdowałyby zastosowanie, gdyby na fakturze nie wyznaczono (jeszcze) „osoby, na rzecz której dokonywana jest dostawa towarów”, jako osoby zobowiązanej do zapłaty VAT; czy też zastosowanie znajdują przepisy tego państwa członkowskiego, którego przepisy znajdowałyby zastosowanie w przypadku założenia skuteczności wyznaczenia „osoby, na rzecz której dokonywana jest dostawa towarów”, jako osoby zobowiązanej do zapłaty VAT?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

         (2)  Dyrektywa Rady z dnia 13 lipca 2010 r. zmieniająca dyrektywę 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w odniesieniu do przepisów dotyczących fakturowania (Dz.U. 2010, L 189, s. 1).

         (3)  Sprostowanie do dyrektywy 2010/45 zmieniającej dyrektywę 2006/112 (Dz.U. 2010, L 299, s. 46 .


title: Sprawa T-218/18: Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2021 r. – Deutsche Lufthansa / Komisja [Pomoc państwa – Sektor lotniczy – Pomoc operacyjna przyznana przez Niemcy na rzecz lotniska we Frankfurcie-Hahn – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Skarga o stwierdzenie nieważności – Status zainteresowanej strony – Ochrona praw procesowych – Dopuszczalność – Wytyczne w sprawie pomocy dla lotnictwa – Wątpliwości co do zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym – Artykuł 4 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 2015/1589 – Poważne trudności]

text:
               5.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/14

      Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2021 r. – Deutsche Lufthansa / Komisja
      (Sprawa T-218/18) (1)

      (Pomoc państwa - Sektor lotniczy - Pomoc operacyjna przyznana przez Niemcy na rzecz lotniska we Frankfurcie-Hahn - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności - Status zainteresowanej strony - Ochrona praw procesowych - Dopuszczalność - Wytyczne w sprawie pomocy dla lotnictwa - Wątpliwości co do zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 4 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 2015/1589 - Poważne trudności)
      (2021/C 263/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: A. Martin-Ehlers, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Komisja Europejska, (przedstawiciele: K. Herrmann, T. Maxian Rusche oraz S. Noë, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller, R. Kanitz, S. Heimerl oraz S. Costanzo, pełnomocnicy), Land Rheinland-Pfalz (Niemcy) (przedstawiciele: R. van der Hout oraz C. Wagner, Rechtsanwälte)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 5289 final z dnia 31 lipca 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.47969, (2017/N) wdrożonej przez Niemcy pomocy operacyjnej przyznanej na rzecz lotniska we Frankfurcie-Hahn.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2017) 5289 final z dnia 31 lipca 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.47969, (2017/N) wdrożonej przez Niemcy pomocy operacyjnej przyznanej na rzecz lotniska we Frankfurcie-Hahn.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Lufthansa AG.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec i Land Rheinland-Pfalz pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa T-324/20: Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2021 r. – Yongkang Kugooo Technology / EUIPO – Ford Motor Company (kugoo) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego kugoo – Wcześniejsze słowne, unijny i krajowy, znaki towarowe KUGA oraz wcześniejszy słowny unijny znak towarowy KUGA ENERGI – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               5.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/20

      Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2021 r. – Yongkang Kugooo Technology / EUIPO – Ford Motor Company (kugoo)
      (Sprawa T-324/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego kugoo - Wcześniejsze słowne, unijny i krajowy, znaki towarowe KUGA oraz wcześniejszy słowny unijny znak towarowy KUGA ENERGI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 263/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Yongkang Kugooo Technology Co. Ltd (Yongkang, Chiny) (przedstawiciel: adwokat P. Pérot)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ford Motor Company (Dearborn, Michigan, Stany Zjednoczone)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 marca 2020 r. (sprawa R 65/2019-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ford Motor Company a Yongkang Kugooo Technology.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Yongkang Kugooo Technology Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020.


title: Sprawa T-465/20: Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2021 r. – Ryanair / Komisja (TAP; Covid-19) [Pomoc państwa – Portugalski rynek transportu lotniczego – Pomoc przyznana przez Portugalię na rzecz TAP z tytułu pandemii COVID-19 – Pożyczka państwowa – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Punkt 22 wytycznych dotyczących pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji – Spółka należąca do grupy – Szczególne trudności, które nie wynikają z arbitralnej alokacji kosztów w ramach grupy – Trudności zbyt poważne, aby mogły zostać przezwyciężone przez samą grupę – Obowiązek uzasadnienia – Utrzymanie w mocy skutków decyzji]

text:
               5.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/20

      Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2021 r. – Ryanair / Komisja (TAP; Covid-19)
      (Sprawa T-465/20) (1)

      (Pomoc państwa - Portugalski rynek transportu lotniczego - Pomoc przyznana przez Portugalię na rzecz TAP z tytułu pandemii COVID-19 - Pożyczka państwowa - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Punkt 22 wytycznych dotyczących pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji - Spółka należąca do grupy - Szczególne trudności, które nie wynikają z arbitralnej alokacji kosztów w ramach grupy - Trudności zbyt poważne, aby mogły zostać przezwyciężone przez samą grupę - Obowiązek uzasadnienia - Utrzymanie w mocy skutków decyzji)
      (2021/C 263/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F.C. Laprévote, S. Rating, I.G. Metaxas-Maranghidis i V. Blanc)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, V. Bottka i S. Noë, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: P. Dodeller i E. de Moustier, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik), Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, P. Barros da Costa i S. Jaulino, pełnomocnicy, których wspierał adwokat N. Mimoso Ruiz)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2020) 3989 final z dnia 10 czerwca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.57369 (2020/N) – COVID-19 – Portugalia – Pomoc przyznana na rzecz TAP.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2020) 3989 final z dnia 10 czerwca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.57369 (2020/N) – COVID-19 – Portugalia – Pomoc przyznana na rzecz TAP.

                  2)

                  Zawiesza się skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji do czasu wydania przez Komisję Europejską nowej decyzji na podstawie art. 108 TFUE. Skutki te zostają zawieszone na okres, który nie może przekroczyć dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszego wyroku, w sytuacji gdyby Komisja zdecydowała o wydaniu nowej decyzji na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE, i przez dodatkowy rozsądny okres, jeśli Komisja zdecyduje o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE.

                  3)

                  Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez Ryanair DAC.

                  4)

                  Republika Francuska, Rzeczpospolita Polska i Republika Portugalska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 287 z 31.8.2020.


title: Sprawa T-198/18: Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2021 r. – Chrysses Demetriades & Co. i Provident Fund of the Employees of Chrysses Demetriades & Co. / Rada i in.

text:
               5.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/37

      Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2021 r. – Chrysses Demetriades & Co. i Provident Fund of the Employees of Chrysses Demetriades & Co. / Rada i in.
      (Sprawa T-198/18) (1)

      (2021/C 263/47)
      Język postępowania: angielski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.


title: Sprawa T-199/18: Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2021 r. – SCF Terminal (Cyprus) i SHB / Rada i in.

text:
               5.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/37

      Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2021 r. – SCF Terminal (Cyprus) i SHB / Rada i in.
      (Sprawa T-199/18) (1)

      (2021/C 263/48)
      Język postępowania: angielski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa C-56/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg – Niemcy) – AR / Stadt Pforzheim [Odesłanie prejudycjalne – Transport – Prawo jazdy – Wzajemne uznawanie – Cofnięcie prawa jazdy na terytorium państwa członkowskiego innego niż wydające państwo członkowskie – Umieszczenie na prawie jazdy adnotacji wskazującej na brak jego ważności na terytorium tego państwa członkowskiego]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/17

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg – Niemcy) – AR / Stadt Pforzheim
      (Sprawa C-56/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport - Prawo jazdy - Wzajemne uznawanie - Cofnięcie prawa jazdy na terytorium państwa członkowskiego innego niż wydające państwo członkowskie - Umieszczenie na prawie jazdy adnotacji wskazującej na brak jego ważności na terytorium tego państwa członkowskiego)
      (2021/C 278/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AR

         Strona pozwana: Stadt Pforzheim

         Sentencja

      Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/126/WE z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy, zmienioną dyrektywą Komisji 2011/94/UE z dnia 28 listopada 2011 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, które wydało na podstawie art. 11 ust. 4 akapit drugi tej dyrektywy, zmienionej dyrektywą 2011/94, decyzję odmawiającą uznania ważności prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie z powodu noszącego znamiona naruszenia zachowania posiadacza tego prawa jazdy, mającego miejsce podczas jego tymczasowego pobytu na terytorium pierwszego państwa członkowskiego po wydaniu tego prawa jazdy, umieszczało również na owym prawie jazdy adnotację o zakazie kierowania pojazdami przez posiadacza tego prawa jazdy na wspomnianym terytorium, chociaż ów posiadacz nie ma na terytorium tego państwa zwykłego miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 12 akapit pierwszy dyrektywy 2006/126, zmienionej dyrektywą 2011/94.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa C-122/20 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 maja 2021 r. – Bruno Gollnisch / Parlament Europejski [Odwołanie – Prawo instytucjonalne – Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego – Zmiana uzupełniającego dobrowolnego systemu emerytalnego – Pojęcie „decyzji indywidualnej wydanej względem posła do Parlamentu” – Artykuł 72 przepisów wykonawczych do statutu posłów do Parlamentu – Artykuł 263 akapit szósty TFUE – Termin do wniesienia skargi]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/20

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 maja 2021 r. – Bruno Gollnisch / Parlament Europejski
      (Sprawa C-122/20 P) (1)

      (Odwołanie - Prawo instytucjonalne - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Zmiana uzupełniającego dobrowolnego systemu emerytalnego - Pojęcie „decyzji indywidualnej wydanej względem posła do Parlamentu” - Artykuł 72 przepisów wykonawczych do statutu posłów do Parlamentu - Artykuł 263 akapit szósty TFUE - Termin do wniesienia skargi)
      (2021/C 278/27)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Bruno Gollnisch (przedstawiciel: adwokat B. Bonnefoy-Claudet)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i Z. Nagy, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Bruno Gollnisch zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 175 z 25.5.2020.


title: Sprawa C-703/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 21 grudnia 2020 r. – „PONS HOLDING” AG

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 21 grudnia 2020 r. – „PONS HOLDING” AG
      (Sprawa C-703/20)
      (2021/C 297/14)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski gradski syd

         Strona w postępowaniu głównym

      „PONS HOLDING” AG
      Postanowieniem z dnia 6 maja 2021 r. Trybunał (dziewiąta izba) orzekł, co następuje:
      Orzeczenie w przedmiocie pytań prejudycjalnych zadanych przez Sofijski gradski syd postanowieniem z dnia 9 grudnia 2020 r. w sposób oczywisty nie jest objęte właściwością Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.


title: Wyrok Trybunału z dnia 25 marca 2021 r. w sprawie E-3/20 Rząd Norwegii reprezentowany przez Ministerstwo Zdrowia i Usług Opiekuńczych (Helse- og omsorgsdepartementet) przeciwko Anniken Jenny Lindberg (Swoboda przepływu osób – Dyrektywa 2005/36/WE – Uznawanie kwalifikacji zawodowych – Dostęp do zawodu lekarza dentysty – Automatyczne uznawanie) 2021/C 303/07

text:
               29.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/10

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 25 marca 2021 r.
      w sprawie E-3/20
      Rząd Norwegii reprezentowany przez Ministerstwo Zdrowia i Usług Opiekuńczych (Helse- og omsorgsdepartementet) przeciwko Anniken Jenny Lindberg

            (Swoboda przepływu osób – Dyrektywa 2005/36/WE – Uznawanie kwalifikacji zawodowych – Dostęp do zawodu lekarza dentysty – Automatyczne uznawanie)

      (2021/C 303/07)
      W sprawie E-3/20 rząd Norwegii reprezentowany przez Ministerstwo Zdrowia i Usług Opiekuńczych (Helse- og omsorgsdepartementet) przeciwko Anniken Jenny Lindberg – WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Najwyższy Norwegii (Norges Høyesterett), dotyczący wykładni dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zwłaszcza art. 21, po dostosowaniu do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Trybunał, w składzie Páll Hreinsson — prezes, Per Christiansen (sprawozdawca) i Bernd Hammermann, sędziowie, wydał w dniu 25 marca 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  Aby skorzystać z automatycznego uznawania kwalifikacji przewidzianego w art. 21 ust. 1 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, wnioskodawca musi mieć wszystkie świadectwa załączane do dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji wymienione w załączniku V do dyrektywy, zgodnie z wymogami państwa pochodzenia dla danego zawodu.

                  2.

                  Art. 28 i 31 Porozumienia EOG należy interpretować w ten sposób, że państwo przyjmujące ma obowiązek przeprowadzenia indywidualnej oceny wiedzy oraz wykształcenia potwierdzonych kwalifikacjami zawodowymi wnioskodawcy również wtedy, gdy wnioskodawca ubiega się o dostęp do zawodu należącego do kategorii zawodów, w przypadku których obowiązują skoordynowane minimalne wymogi w zakresie wykształcenia, ale nie spełnia warunków określonych w art. 10 lub 21 dyrektywy 2005/36/WE.

                  3.

                  Przy przeprowadzaniu indywidualnej oceny wiedzy oraz umiejętności wnioskodawcy państwo przyjmujące musi porównać wszystkie dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji oraz doświadczenie wnioskodawcy z własnymi wymogami dotyczącymi wykonywania danego zawodu. Jeśli wiedza i kwalifikacje wnioskodawcy poświadczone dyplomem oraz odpowiednim doświadczeniem zawodowym nie są równoważne lub tylko częściowo odpowiadają tym wymaganym przez państwo przyjmujące, musi ono określić jakiego rodzaju wykształcenia brakuje wnioskodawcy, aby mógł ukończyć lub uzupełnić swoje kształcenie.

                  4.

                  To, że wnioskodawca nie ma pełnego dostępu do danego zawodu w państwie pochodzenia, nie może mieć decydującego znaczenia przy ocenianiu czy może on uzyskać dostęp do tego samego zawodu w państwie przyjmującym.


title: Sprawa C-681/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 11 listopada 2021 r. – Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 11 listopada 2021 r. – Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau
      (Sprawa C-681/21)
      (2022/C 84/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Organ wnoszący skargę rewizyjną: Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau, reprezentowany przez Finanzprokuratur

         Uczestnik postępowania: BB

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 2 ust. 1 i ust. 2 lit. a) oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) lub zasady pewności prawa, poszanowania praw nabytych oraz zasady skuteczności prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu – takiemu jak to będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym – zgodnie z którym w wyniku zmiany przepisów regulujących emerytury uprzywilejowana w przeszłości grupa urzędników utraciła ze skutkiem wstecznym część emerytury, a w wyniku tej zmiany (usunięcie ze skutkiem wstecznym korzyści przysługującej uprzywilejowanej w przeszłości grupie poprzez zrównanie jej z dyskryminowaną w przeszłości grupą) ta część emerytury nie przysługuje już (dłużej) także dyskryminowanej poprzednio grupie urzędników, która to część przysługiwałaby tejże grupie – w wyniku niestosowania przepisu krajowego sprzecznego z prawem Unii w celu zapewnienia równego traktowania z uprzywilejowaną uprzednio grupą – z uwagi na już (wielokrotnie) sądowo stwierdzoną dyskryminację ze względu na wiek?

         (1)  Dz.U. 2000, L 303, s. 16.


title: Sprawa C-815/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 października 2021 r. w sprawie T-19/21, Amazon.com i in./Komisja, wniesione w dniu 21 grudnia 2021 r. przez Amazon.com, Inc., Amazon Services LLC, Amazon EU Sàrl, Amazon Europe Core Sàrl

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/31

      Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 października 2021 r. w sprawie T-19/21, Amazon.com i in./Komisja, wniesione w dniu 21 grudnia 2021 r. przez Amazon.com, Inc., Amazon Services LLC, Amazon EU Sàrl, Amazon Europe Core Sàrl
      (Sprawa C-815/21 P)
      (2022/C 84/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Amazon.com, Inc., Amazon Services LLC, Amazon EU Sàrl, Amazon Europe Core Sàrl (przedstawiciele: A. Komninos, dikigoros, G. Tantulli, abogado)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego postanowienia;

                  —

                  oddalenie zarzutu niedopuszczalności w całości;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w celu rozpatrzenia skargi co do istoty.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszące odwołanie twierdzą, że zaskarżone postanowienie narusza art. 263 TFUE, ponieważ Sąd stwierdza w nim, iż zakwestionowany w skardze akt nie wywołał skutków prawnych. Naruszenie to wynika z błędnej wykładni art. 11 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003 (1), który przyznaje przedsiębiorstwom ochronę prawną przed postępowaniami antymonopolowymi prowadzonymi równolegle przez Komisję i krajowe organy ochrony konkurencji. W zaskarżonym postanowieniu Sąd nie uznał, że zakwestionowany akt pozbawił Amazona tej ochrony.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa C-814/21: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2021 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/31

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2021 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska
      (Sprawa C-814/21)
      (2022/C 84/41)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: J. Tomkin, A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że odmawiając obywatelom Unii Europejskiej, którzy nie posiadają obywatelstwa polskiego, ale którzy mają swoje miejsce zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, prawa do członkostwa w partii politycznej, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 22 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

                  —

                  obciążenie Rzeczypospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na podstawie art. 22 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej każdy obywatel Unii mający miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim, którego nie jest obywatelem, ma prawo głosowania i kandydowania w wyborach lokalnych i w wyborach do Parlamentu Europejskiego w Państwie Członkowskim, w którym ma miejsce zamieszkania, na takich samych zasadach jak obywatele tego Państwa.
      Komisja uważa, że odmówienie obywatelom Unii, którzy nie posiadają obywatelstwa polskiego, ale którzy mają swoje miejsce zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, prawa do członkostwa w partii politycznej, uniemożliwia tym obywatelom Unii wykonywanie ich praw politycznych przyznanych im na mocy art. 22 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej na takich samych zasadach, jak obywatele polscy.


title: Sprawa C-782/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 6 października 2021 r. w sprawie T-827/17, Aeris Invest/EBC, wniesione w dniu 15 grudnia 2021 r. przez Aeris Invest Sàrl

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/7

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 6 października 2021 r. w sprawie T-827/17, Aeris Invest/EBC, wniesione w dniu 15 grudnia 2021 r. przez Aeris Invest Sàrl
      (Sprawa C-782/21 P)
      (2022/C 128/10)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Aeris Invest Sàrl (przedstawiciele: R. Vallina Hoset, E. Galán Burgos i M. Varela Suárez, abogados)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny, Komisja Europejska i Banco Santander, S.A.

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) z dnia 6 października 2021 r., Aeris Invest/EBC, T-827/17, EU:T:2021:660;

                  —

                  uwzględnienie żądań przedstawionych przez Aeris Invest w pierwszej instancji i, w szczególności, stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 7 listopada 2017 r. LS/MD/17/405, LS/MD/17/419, LS/MD/17/406 odmawiających dostępu do szeregu dokumentów dotyczących upadłości oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español, SA, salda depozytów i awaryjnego wsparcia płynnościowego przyznanego na rzecz Banco Popular Español, S.A., oraz

                  —

                  zgodnie z art. 184 regulaminu postępowania przed Trybunałem obciążenie Europejskiego Banu Centralnego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

                  —

                  Poprzez zarzut pierwszy wnoszący odwołanie utrzymuje, że w zaskarżonym wyroku naruszono art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) w zakresie, w jakim (i) nie jest możliwe żądanie dostępu do dokumentów objętych wnioskiem w sprawie T-628/17; oraz (ii) w wyroku tym uniemożliwiono wnoszącemu odwołanie skorzystanie z przysługującego mu prawa do skutecznego środka prawnego, a także zwiększono nierówność broni pomiędzy stronami. W każdym razie to ograniczenie art. 47 karty nie jest uzasadnione w świetle art. 52 ust. 1 karty.

                  —

                  Poprzez zarzut drugi wnoszący odwołanie utrzymuje, że w zaskarżonym wyroku naruszono decyzję Europejskiego Banku Centralnego 2004/258/WE z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (zwaną dalej „decyzją 2004/258”) (1) w związku z art. 47 karty. W szczególności zaskarżony wyrok narusza art. 1, 2 i 6 decyzji 2004/258 ze względu na to, że dokonano w nim wykładni celu wspomnianej decyzji, która jest sprzeczna z prawami podstawowymi.

         (1)  Dz.U. 2004, L 80, s. 42.


title: Sprawa T-799/17: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. – Scania i in./Komisja [Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek producentów samochodów ciężarowych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG – Porozumienia i uzgodnione praktyki dotyczące cen sprzedaży samochodów ciężarowych, harmonogramu wprowadzania technologii w dziedzinie emisji i przerzucania kosztów związanych z tymi technologiami na klientów – Postępowanie „hybrydowe” rozłożone w czasie – Domniemanie niewinności – Zasada bezstronności – Karta praw podstawowych – Jednolite i ciągłe naruszenie – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Zasięg geograficzny naruszenia – Grzywna – Proporcjonalność – Równość traktowania – Nieograniczone prawo orzekania]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/14

      Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. – Scania i in./Komisja
      (Sprawa T-799/17) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek producentów samochodów ciężarowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Porozumienia i uzgodnione praktyki dotyczące cen sprzedaży samochodów ciężarowych, harmonogramu wprowadzania technologii w dziedzinie emisji i przerzucania kosztów związanych z tymi technologiami na klientów - Postępowanie „hybrydowe” rozłożone w czasie - Domniemanie niewinności - Zasada bezstronności - Karta praw podstawowych - Jednolite i ciągłe naruszenie - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Zasięg geograficzny naruszenia - Grzywna - Proporcjonalność - Równość traktowania - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2022/C 128/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Scania AB (Södertälje, Szwecja), Scania CV AB (Södertälje), Scania Deutschland GmbH (Koblencja, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Arts, F. Miotto, C. Pommiès, K. Schillemans, C. Langenius, L. Ulrichs, P. Hammarskiöld, S. Falkner i N. De Backer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Farley i L. Wildpanner, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 6467 final z dnia 27 września 2017 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39824 – Samochody ciężarowe) lub, posiłkowo, żądanie obniżenia kwoty grzywien nałożonych na skarżące w tej decyzji

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Scania AB, Scania CV AB i Scania Deutschland GmbH pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.


title: Sprawa C-461/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – Advania Sverige AB, Kammarkollegiet/Dustin Sverige AB [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 72 – Modyfikacja umów w okresie ich obowiązywania – Cesja umów ramowych – Nowy wykonawca, który w następstwie ogłoszenia upadłości pierwotnego wykonawcy przejął prawa i obowiązki przyznane temu ostatniemu na mocy umowy ramowej – Konieczność lub brak konieczności przeprowadzenia nowego postępowania o udzielenie zamówienia]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/2

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – Advania Sverige AB, Kammarkollegiet/Dustin Sverige AB
      (Sprawa C-461/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 72 - Modyfikacja umów w okresie ich obowiązywania - Cesja umów ramowych - Nowy wykonawca, który w następstwie ogłoszenia upadłości pierwotnego wykonawcy przejął prawa i obowiązki przyznane temu ostatniemu na mocy umowy ramowej - Konieczność lub brak konieczności przeprowadzenia nowego postępowania o udzielenie zamówienia)
      (2022/C 128/02)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta förvaltningsdomstolen

         Strony w postepowaniu głównym

         Strony wnoszące skargę kasacyjną: Advania Sverige AB, Kammarkollegiet

         Druga strona postępowania: Dustin Sverige AB

         Sentencja

      Artykuł 72 ust. 1 lit. d) ppkt (ii) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, należy interpretować w ten sposób, że wykonawcę, który w związku z postawieniem w stan upadłości pierwotnego wykonawcy prowadzącej do jego likwidacji, przejął jedynie jego prawa i obowiązki wynikające z umowy ramowej zawartej z instytucją zamawiającą, należy uznać za wstępującego, w wyniku sukcesji częściowej, w prawa i obowiązki owego pierwotnego wykonawcy, w następstwie restrukturyzacji, w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 414 z dnia 30.11.2020


title: Sprawa T-498/20: Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2022 r. – Diego/EUIPO – Forbo Financial Services (WOOD STEP LAMINATE FLOORING) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WOOD STEP LAMINATE FLOORING – Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy STEP – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Swobodny przepływ towarów]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/20

      Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2022 r. – Diego/EUIPO – Forbo Financial Services (WOOD STEP LAMINATE FLOORING)
      (Sprawa T-498/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WOOD STEP LAMINATE FLOORING - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy STEP - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Swobodny przepływ towarów)
      (2022/C 128/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Diego Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. (Dabas, Węgry) (przedstawciel: adwokat P. Jalsovszky)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: T. Frydendahl i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Forbo Financial Services AG (Baar, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat F. Kramer)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 czerwca 2020 r. (sprawa R 1630/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Forbo Financial Services a Diego Kereskedelmi és Szolgáltató.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Diego Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 339 z 12.10.2020.


title: Sprawa T-616/18: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. – Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo /Komisja (Zobowiązania Gazpromu) [Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Rynki gazu w Europie Środkowo-Wschodniej – Decyzja uznająca za wiążące indywidualne zobowiązania zaproponowane przez przedsiębiorstwo – Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 – Adekwatny charakter zobowiązań w świetle zastrzeżeń w zakresie konkurencji zidentyfikowanych początkowo w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów – Rezygnacja przez Komisję z żądania zobowiązań dotyczących niektórych z początkowych zastrzeżeń – Zasada dobrej administracji – Przejrzystość – Obowiązek uzasadnienia – Cele polityki energetycznej Unii – Zasada solidarności energetycznej – Nadużycie władzy]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/15

      Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. – Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo /Komisja (Zobowiązania Gazpromu)
      (Sprawa T-616/18) (1)

      (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynki gazu w Europie Środkowo-Wschodniej - Decyzja uznająca za wiążące indywidualne zobowiązania zaproponowane przez przedsiębiorstwo - Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Adekwatny charakter zobowiązań w świetle zastrzeżeń w zakresie konkurencji zidentyfikowanych początkowo w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów - Rezygnacja przez Komisję z żądania zobowiązań dotyczących niektórych z początkowych zastrzeżeń - Zasada dobrej administracji - Przejrzystość - Obowiązek uzasadnienia - Cele polityki energetycznej Unii - Zasada solidarności energetycznej - Nadużycie władzy)
      (2022/C 128/20)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: K. Karasiewicz, radca prawny, T. Kaźmierczak, K. Kicun i P. Moskwa, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Meessen i J. Szczodrowski, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Litewska (przedstawiciele: K. Dieninis i R. Dzikovič, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna i M. Nowacki, pełnomocnicy), Overgas Inc. (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciele: adwokaci S. Gröss i S. Cappellari)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Gazprom PJSC (Moskwa, Rosja), Gazprom export LLC (Sankt Petersburg, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci J. Karenfort, J. Hainz, B. Evtimov, N. Tuominen i J. Heithecker, oraz D. O’Keeffe, solicitor)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2018) 3106 final z dnia 24 maja 2018 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 102 TFUE i art. 54 porozumienia EOG (sprawa AT.39816 – Dostawy gazu na rynki wyższego szczebla w Europie Środkowo-Wschodniej).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, Gazprom PJSC i Gazprom export LLC.

                  3)

                  Republika Litewska, Rzeczpospolita Polska i Overgas Inc. pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.


title: Sprawa T-418/21: Postanowienie Sądu z dnia 14 stycznia 2022 r. – Alauzun i in./Komisja i EMA [Skarga o stwierdzenie nieważności – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Zmiana warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi Comirnaty – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt przygotowawczy – Brak interesu prawnego – Brak bezpośredniego oddziaływania – Brak indywidualnego oddziaływania – Akt nieregulacyjny – Niedopuszczalność]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/25

      Postanowienie Sądu z dnia 14 stycznia 2022 r. – Alauzun i in./Komisja i EMA
      (Sprawa T-418/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Zmiana warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi Comirnaty - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt przygotowawczy - Brak interesu prawnego - Brak bezpośredniego oddziaływania - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt nieregulacyjny - Niedopuszczalność)
      (2022/C 128/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Virginie Alauzun (Saint-Cannat, Francja) i 774 innych skarżących, których nazwiska figurują w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: F. Di Vizio, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet, L. Haasbeek i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy), Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: S. Drosos, C. Schultheiss i S. Marino, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, z jednej strony, decyzji wykonawczej Komisji C(2021) 4034 final z dnia 31 maja 2021 r. zmieniającej warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi Comirnaty – Szczepionka mRNA (ze zmodyfikowanymi nukleozydami) przeciw COVID-19, przyznane decyzją wykonawczą C(2020) 9598 final, a z drugiej strony, opinii EMA z dnia 28 maja 2021 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Virginie Alauzun oraz pozostali skarżący, których nazwiska figurują w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 338 z 23.8.2021.


title: Sprawa T-740/18: Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – Taminco i Arysta LifeScience Great Britain/Komisja [Środki ochrony roślin – Substancja czynna o nazwie tiuram – Nieodnowienie zatwierdzenia – Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 i rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 844/2012 – Prawo do obrony – Nieprawidłowość proceduralna – Oczywisty błąd w ocenie – Właściwość EFSA – Proporcjonalność – Zasada ostrożności – Równość traktowania]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/16

      Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – Taminco i Arysta LifeScience Great Britain/Komisja
      (Sprawa T-740/18) (1)

      (Środki ochrony roślin - Substancja czynna o nazwie tiuram - Nieodnowienie zatwierdzenia - Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 i rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 844/2012 - Prawo do obrony - Nieprawidłowość proceduralna - Oczywisty błąd w ocenie - Właściwość EFSA - Proporcjonalność - Zasada ostrożności - Równość traktowania)
      (2022/C 128/21)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Taminco BVBA (Gandawa, Belgia), Arysta LifeScience Great Britain Ltd (Edynburg, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i M. Grunchard)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: G. Koleva, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1500 z dnia 9 października 2018 r. w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej tiuram oraz zakazu używania i sprzedaży nasion zaprawionych środkami ochrony roślin zawierający[mi] tiuram, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2018, L 254, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Taminco BVBA i Arysta LifeScience Great Britain Ltd pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszym postępowaniu.

                  3)

                  Taminco pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w ramach postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.


title: Sprawa C-807/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 21 grudnia 2021 r. – Deutsche Wohnen SE/Staatsanwaltschaft Berlin

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 21 grudnia 2021 r. – Deutsche Wohnen SE/Staatsanwaltschaft Berlin
      (Sprawa C-807/21)
      (2022/C 128/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Kammergericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

         Postępowanie w sprawach zagrożonych karą grzywny przeciwko: Deutsche Wohnen SE

         Inny uczestnik: Staatsanwaltschaft Berlin

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 83 ust. 4–6 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (1) należy interpretować w ten sposób, że wprowadza on do prawa krajowego przyjęte na gruncie art. 101 i 102 TFUE funkcjonalne pojęcie przedsiębiorstwa i zasadę podmiotu pełniącego funkcję, z takim skutkiem, że poprzez rozszerzenie zasady podmiotu prawa leżącej u podstaw § 30 OWiG [Gesetz über Ordnungswidrigkeiten, ustawy o wykroczeniach administracyjnych] postępowanie w sprawach zagrożonych karą grzywny może być prowadzone bezpośrednio przeciwko przedsiębiorstwu, a wymierzenie grzywny nie wymaga stwierdzenia popełnienia wykroczenia administracyjnego – ewentualnie przy spełnieniu wszystkich obiektywnych i subiektywnych przesłanek deliktu – przez zidentyfikowaną osobę fizyczną?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 83 ust. 4–6 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo musi ponosić winę za naruszenie dokonane przez pracownika [por. art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (2)], czy też samo obiektywne naruszenie obowiązków, które można przypisać przedsiębiorstwu, wystarcza co do zasady do ukarania tego przedsiębiorstwa grzywną („strict liability”)?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa T-40/22: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2022 r. – Dado Ceramica i in./EUIPO – Italcer (Płytki ceramiczne)

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/26

      Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2022 r. – Dado Ceramica i in./EUIPO – Italcer (Płytki ceramiczne)
      (Sprawa T-40/22)
      (2022/C 128/38)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Dado Ceramica Srl (San Giovanni in Persiceto, Włochy), Antica Ceramica Rubiera Srl (Rubiera, Włochy) i Star-Gres sp. z o.o. (Końskie, Polska) (przedstawiciele: A. Merlini i F. Carpi, adwokaci)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Italcer SpA (Rubiera, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny wzór towarowy: Wzór wspólnotowy (płytki ceramiczne) – wzór wspólnotowy nr 6 581 245–0013

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 listopada 2021 r. w sprawie R 1965/2020-3

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uwzględnienie wniosku o unieważnienie;

                  —

                  ewentualnie, po stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji, przekazanie sprawy do Izby Odwoławczej EUIPO z odpowiednimi wskazówkami w celu przeprowadzenia postępowania ustnego i przyjęcia nowych, wysoce istotnych dokumentów;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania i zwrotem kosztów poniesionych przez skarżących.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa C-823/21: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2021 r. – Komisja/Węgry

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/9

      Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2021 r. – Komisja/Węgry
      (Sprawa C-823/21)
      (2022/C 128/12)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Azéma, L. Grønfeldt, A. Tokár i J. Tomkin)

         Strona pozwana: Węgry

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 6 dyrektywy 2013/32 (1) interpretowanego w związku z art. 18 karty poprzez uzależnienie w odniesieniu do obywateli państw trzecich znajdujących się na terytorium węgierskim, w tym na jego granicach, możliwości dostępu do procedury ochrony międzynarodowej i złożenia wniosku o ochronę międzynarodową od spełnienia przesłanki przeprowadzenia uprzedniego postępowania przed przedstawicielstwem dyplomatycznym Węgier położonym w państwie trzecim.

                  —

                  obciążenie Węgier kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgodnie z uregulowaniem prawa azylu wprowadzonego do Węgier ustawą LVIII z 2020, wprowadzonej tytułem tymczasowym, obowiązywanie której jednak było następnie wielokrotnie przedłużane, wszystkie osoby, poza nielicznymi wyjątkami, które zamierzają wystąpić w owym państwie z wnioskiem o udzielenie azylu, powinny wcześniej złożyć list intencyjny w ambasadzie Węgier w Belgradzie i Kijowie, i jedynie po otrzymaniu twierdzącej odpowiedzi na ów list intencyjny oraz po otrzymaniu pozwolenia na wjazd możliwe jest wszczęcie postępowania o udzielenie ochrony międzynarodowej.
      Komisja uważa, iż takie nowe postępowanie w sprawie udzielenia azylu jest niezgodne z art. 6 dyrektywy 2013/32 Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej interpretowanego w świetle art. 18 karty.
      W rzeczywistości bowiem zagwarantowane przez art. 6 dyrektywy prawo dostępu do procedury oznacza przede wszystkim to, iż obywatele państw trzecich znajdujący się na terytorium jednego z państw członkowskich, w tym na jego granicach, składają wniosek o ochronę międzynarodową.
      Niemniej jednak z właściwych przepisów ustawy LVIII z 2020 r. wynika, że jeżeli obywatele państw trzecich znajdujący się na terytorium węgierskim, w tym na jego granicach, oświadczą swój zamiar ubiegania się o ochronę międzynarodową, węgierskie organy nie uznają tego oświadczenia za wystąpienie z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej w rozumieniu dyrektywy 2013/32. Wniosek nie zostanie zarejestrowany i nie zostaną przyznane zainteresowanemu prawa przysługujące wnioskodawcy, Z kolei, w celu złożenia wniosku zainteresowany musi opuścić terytorium węgierskie i powrócić do państwa trzeciego w celu przeprowadzenia uprzedniego postępowania przed ambasadą Węgier w tym państwie.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).


title: Sprawa C-515/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – B AG/Finanzamt A [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 122 – Stawka obniżona na dostawy drewna opałowego – Zróżnicowanie w zależności od obiektywnych cech i właściwości produktów – Rodzaje drewna przeznaczonego do spalania, służące zaspokajaniu tej samej potrzeby konsumenta i znajdujące się w stosunku konkurencji – Zasada neutralności podatkowej]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/3

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – B AG/Finanzamt A
      (Sprawa C-515/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 122 - Stawka obniżona na dostawy drewna opałowego - Zróżnicowanie w zależności od obiektywnych cech i właściwości produktów - Rodzaje drewna przeznaczonego do spalania, służące zaspokajaniu tej samej potrzeby konsumenta i znajdujące się w stosunku konkurencji - Zasada neutralności podatkowej)
      (2022/C 128/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: B AG

         Strona przeciwna: Finanzamt A

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 122 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że pojęcie drewna opałowego w rozumieniu tego artykułu oznacza każde drewno, które ze względu na swoje obiektywne właściwości jest przeznaczone wyłącznie do spalania.

                  2)

                  Artykuł 122 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które na podstawie tego artykułu wprowadza obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej na dostawy drewna opałowego, może ograniczyć jej zakres stosowania do niektórych kategorii dostaw drewna opałowego poprzez odniesienie do nomenklatury scalonej, z zastrzeżeniem poszanowania zasady neutralności podatkowej.

                  3)

                  Zasadę neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona temu, aby prawo krajowe wyłączało korzystanie z obniżonej stawki podatku od wartości dodanej mającej zastosowanie do dostawy zrębków drzewnych, podczas gdy zezwala ono na korzystanie z niej w przypadku dostaw innych rodzajów drewna opałowego, pod warunkiem że w opinii przeciętnego konsumenta zrębki drzewne nie mogą być zastąpione tymi innymi rodzajami drewna opałowego, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa T-536/20: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. – LU/EBI [Służba publiczna – Personel EBI – Polityka w zakresie poszanowania godności osoby w miejscu pracy – Mobbing – Dochodzenie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Sprawozdanie końcowe komisji dochodzeniowej – Akt przygotowawczy – Niedopuszczalność – Decyzja o odrzuceniu skargi – Akt niekorzystny – Dopuszczalność – Artykuł 41 karty praw podstawowych – Prawo do obrony – Prawo do bycia wysłuchanym – Obowiązek uzasadnienia – Odpowiedzialność]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/21

      Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. – LU/EBI
      (Sprawa T-536/20) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBI - Polityka w zakresie poszanowania godności osoby w miejscu pracy - Mobbing - Dochodzenie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Sprawozdanie końcowe komisji dochodzeniowej - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność - Decyzja o odrzuceniu skargi - Akt niekorzystny - Dopuszczalność - Artykuł 41 karty praw podstawowych - Prawo do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym - Obowiązek uzasadnienia - Odpowiedzialność)
      (2022/C 128/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: LU (przedstawiciel: adwokat B. Maréchal)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: G. Faedo i K. Carr, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów J. Curralla i B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a ust. 1 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności sprawozdania końcowego komisji dochodzeniowej ds. godności w pracy z dnia 13 maja 2020 r. oraz decyzji prezesa EBI z dnia 26 maja 2020 r. oddalającej skargę o mobbing, złożoną przez skarżącego; a po drugie, o naprawienie szkody, jaką skarżący miał ponieść.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji prezesa Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) z dnia 26 maja 2020 r. oddalającej skargę o mobbing, złożoną przez LU.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EBI zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 23.11.2020.


title: Sprawa T-27/19: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. – Pilatus Bank i Pilatus Holding/EBC [Polityka gospodarcza i walutowa – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Szczególne zadania nadzorcze powierzone EBC – Decyzja o cofnięciu zezwolenia instytucji kredytowej – Postawienie w stan oskarżenia głównego akcjonariusza w państwie trzecim – Kryterium dobrej reputacji – Sposób postrzegania dobrej reputacji na rynku – Domniemanie niewinności – Proporcjonalność – Prawo do obrony]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/16

      Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. – Pilatus Bank i Pilatus Holding/EBC
      (Sprawa T-27/19) (1)

      (Polityka gospodarcza i walutowa - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Szczególne zadania nadzorcze powierzone EBC - Decyzja o cofnięciu zezwolenia instytucji kredytowej - Postawienie w stan oskarżenia głównego akcjonariusza w państwie trzecim - Kryterium dobrej reputacji - Sposób postrzegania dobrej reputacji na rynku - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność - Prawo do obrony)
      (2022/C 128/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strony skarżące: Pilatus Bank plc (Ta’Xbiex, Malta), Pilatus Holding Ltd. (Ta’Xbiex) (przedstawiciel: adwokat O. Behrends)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Yoo, M. Puidokas i A. Karpf, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, A. Nijenhuis i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dnia 2 listopada 2018 r. o cofnięciu Pilatus Bank zezwolenia na podjęcie działalności instytucji kredytowej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Pilatus Bank plc i Pilatus Holding Ltd. pokrywają oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC).

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 72 z dnia 25.2.2019.


title: Sprawa C-830/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 23 grudnia 2021 r. – Syngenta Agro GmbH/Agro Trade Handelsgesellschaft mbH

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 23 grudnia 2021 r. – Syngenta Agro GmbH/Agro Trade Handelsgesellschaft mbH
      (Sprawa C-830/21)
      (2022/C 128/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Syngenta Agro GmbH

         Strona pozwana: Agro Trade Handelsgesellschaft mbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1 w związku z pkt 1 lit. b) załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 547/2011 (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku przywozu równoległego środka ochrony roślin należy przy jego dystrybucji w innym państwie członkowskim umieścić na opakowaniu nazwę i adres posiadacza zezwolenia z państwa członkowskiego pochodzenia, z którego dokonano przywozu tego środka?

                  2)

                  Czy art. 1 w związku z pkt 1 lit. f) załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 547/2011 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku przywozu równoległego środka ochrony roślin należy obowiązkowo umieścić na opakowaniu w niezmienionej postaci pierwotnie nadany przez producenta numer partii, czy też w zgodzie z tym przepisem pozostaje sytuacja, gdy importer równoległy usunie pierwotny numer partii i umieści na opakowaniu swój własny numer identyfikacyjny, jeżeli importer ten prowadzi ewidencję, z której wynika relacja między używanymi przez niego i przez posiadacza zezwolenia numerami partii środka ochrony roślin objętego przywozem równoległym?

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 547/2011 z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów w zakresie etykietowania środków ochrony roślin z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2011, L 155, s. 176)


title: Sprawa T-589/20: Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – Calzaturificio Emmegiemme Shoes/EUIPO – Inticom (MAIMAI MADE IN ITALY) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MAIMAI MADE IN ITALY – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy YAMAMAY – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Dopuszczalność nowych dowodów – Zmiana charakteru odróżniającego]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/21

      Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2022 r. – Calzaturificio Emmegiemme Shoes/EUIPO – Inticom (MAIMAI MADE IN ITALY)
      (Sprawa T-589/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MAIMAI MADE IN ITALY - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy YAMAMAY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Dopuszczalność nowych dowodów - Zmiana charakteru odróżniającego)
      (2022/C 128/30)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Calzaturificio Emmegiemme Shoes Srl (Surano, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Fragalà)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Capostagno, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Inticom SpA (Gallarate, Włochy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lipca 2020 r. (sprawa R 1874/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Inticom a Calzaturificio Emmegiemme Shoes.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Spółka Calzaturificio Emmegiemme Shoes Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 378 z 9.11.2020.


title: Sprawa C-20/21: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 3 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – JW, HD, XS/LOT Polish Airlines [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 7 pkt 1 lit. b) tiret drugie – Jurysdykcja szczególna w sprawach dotyczących umowy – Pojęcie „miejsca wykonania danego zobowiązania [zobowiązania leżącego u podstawy powództwa]” – Umowa o świadczenie usług – Transport lotniczy – Lot, który charakteryzuje istnienie jednej potwierdzonej rezerwacji na lot łączony składający się z kilku lotów częściowych obsługiwanych przez dwóch różnych przewoźników lotniczych – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów – Artykuł 7 – Prawo do odszkodowania – Opóźnienie pierwszego lotu częściowego – Powództwo odszkodowawcze wytoczone przeciwko przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu ten pierwszy lot częściowy przed sądem właściwym ze względu na miejsce przylotu]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/4

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 3 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – JW, HD, XS/LOT Polish Airlines
      (Sprawa C-20/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 7 pkt 1 lit. b) tiret drugie - Jurysdykcja szczególna w sprawach dotyczących umowy - Pojęcie „miejsca wykonania danego zobowiązania [zobowiązania leżącego u podstawy powództwa]” - Umowa o świadczenie usług - Transport lotniczy - Lot, który charakteryzuje istnienie jednej potwierdzonej rezerwacji na lot łączony składający się z kilku lotów częściowych obsługiwanych przez dwóch różnych przewoźników lotniczych - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Artykuł 7 - Prawo do odszkodowania - Opóźnienie pierwszego lotu częściowego - Powództwo odszkodowawcze wytoczone przeciwko przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu ten pierwszy lot częściowy przed sądem właściwym ze względu na miejsce przylotu)
      (2022/C 128/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: JW, HD, XS

         Druga strona postępowania: LOT Polish Airlines

         Sentencja

      Artykuł 7 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku lotu, który charakteryzuje istnienie jednej potwierdzonej rezerwacji dla całej trasy i który obejmuje co najmniej dwa odcinki lotu obsługiwane przez różnych przewoźników lotniczych, w sytuacji gdy powództwo odszkodowawcze wniesione na podstawie rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 jest związane jedynie z opóźnieniem pierwszego lotu częściowego wynikającym z opóźnionego odlotu i jest skierowane przeciwko przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu ów pierwszy lot częściowy, miejsce przylotu owego lotu częściowego nie może być uznawane za „miejsce wykonania” w rozumieniu przywołanego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 98 z 22.3.2021.


title: Sprawa T-47/22: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2022 r. – DDR Kultur/EUIPO – Groupe Canal+ (THE PLANET)

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/27

      Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2022 r. – DDR Kultur/EUIPO – Groupe Canal+ (THE PLANET)
      (Sprawa T-47/22)
      (2022/C 128/39)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DDR Kultur UG (haftungsbeschränkt) (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat I. Yeboah)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Groupe Canal+ (Issy-les-Moulineaux, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „THE PLANET” – zgłoszenie nr 18 096 394

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 listopada 2021 r. w sprawie R 2385/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-694/20: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. – Canisius/EUIPO – Beiersdorf (CCLABELLE VIENNA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CCLABELLE VIENNA – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LABELLO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/22

      Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. – Canisius/EUIPO – Beiersdorf (CCLABELLE VIENNA)
      (Sprawa T-694/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CCLABELLE VIENNA - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LABELLO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 128/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Maria Alexandra Canisius (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat H. Asenbauer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: T. Frydendahl i D. Hanf, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Beiersdorf AG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Fuhrmann i V. von Bomhard)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 września 2020 r. (sprawa R 2233/2019-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Beiersdorfem a Marią Canisius.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Maria Alexandra Canisius zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa C-717/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich (Polska) w dniu 26 listopada 2021 r. – Provident Polska S.A. przeciwko VF

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich (Polska) w dniu 26 listopada 2021 r. – Provident Polska S.A. przeciwko VF
      (Sprawa C-717/21)
      (2022/C 128/05)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Provident Polska S.A.

         Strona pozwana: VF

         Pytanie prejudycjalne

      Czy treść normy art. 7 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, wyrażająca prawo podstawowe chroniące miejsce zamieszkania, stoi na przeszkodzie takiej wykładni art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), a zwłaszcza pojęcia znaczącej nierównowagi, która pozwala na wykonanie umowy kredytu konsumenckiego przez jego ratalną spłatę, pobieraną przez przedsiębiorcę wyłącznie w miejscu zamieszkania konsumenta?

         (1)  Dz. U. 1993, L 95 s.29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 – 293.


title: Sprawa T-48/22: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2022 r. – Republika Czeska/Komisja

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/27

      Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2022 r. – Republika Czeska/Komisja
      (Sprawa T-48/22)
      (2022/C 128/40)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, J. Očková i O. Serdula, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim wyłączono w niej wydatki w łącznej wysokości 43 470 836,30 EUR poniesione przez Republikę Czeską, oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W skardze skarżąca domaga się stwierdzenia naruszenia decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/2020 z dnia 17 listopada 2021 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowanej jako dokument nr C(2021) 8168 final] w części, w której wyłączono w niej wydatki poniesione przez Republikę Czeską w łącznej wysokości 43 470 836,30 EUR.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzuty składające się z sześciu części.

         Po pierwsze, należy stwierdzić nieważność korekty finansowej nałożonej w związku z ustaleniem dotyczącym zastosowania statusu tzw. rolnika aktywnego zawodowo. Komisja naruszyła art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 (1), ponieważ nałożyła korektę mimo to, że Republika Czeska nie naruszyła prawa Unii przy dokonywaniu kontroli statusu rolnika aktywnego zawodowo. Prawo Unii nie stoi na przeszkodzie temu, by w przypadku dwóch warunków określonych w art. 9 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 1307/2013 było stosowane kryterium udziału w przychodach z działalności rolniczej. Prawo Unii nie wymaga również, by przy dokonywaniu kontroli statusu rolnika aktywnego zawodowo były brane pod uwagę tzw. powiązane przedsiębiorstwa. W każdym wypadku Komisja naruszyła art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 i zasadę proporcjonalności, ponieważ nałożyła korektę finansową w wysokości, która nie uwzględnia wagi zarzucanej niezgodności.

         Po drugie, należy stwierdzić nieważność korekty finansowej nałożonej w związku z ustaleniem dotyczącym tzw. trwałych użytków zielonych. Komisja naruszyła art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013, zasadę dobrej administracji, zasadę uzasadnionych oczekiwań oraz obowiązek uzasadnienia w rozumieniu art. 296 TFUE, gdyż nałożyła korektę, mimo że wcześniej sama uznała, iż system ewidencji trwałych użytków zielonych w Republice Czeskiej jest zgodny z prawem Unii. Ponadto Komisja nie uzasadniła tego działania.

         Po trzecie, należy stwierdzić nieważność korekty finansowej nałożonej w związku z ustaleniem dotyczącym minimalnego wskaźnika kontroli. Komisja naruszyła art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013, gdyż nałożyła korektę, mimo że Republika Czeska przestrzegała minimalnego wskaźnika kontroli wymaganego w prawie Unii. Jednej z zarzucanych nieprawidłowości Komisja nie określiła w pierwotnym powiadomieniu w ramach audytu, w związku z czym naruszyła art. 34 ust. 2 rozporządzenia nr 908/2014 (2). W każdym wypadku Komisja naruszyła art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 i zasadę proporcjonalności, ponieważ nałożyła korektę finansową w wysokości, która nie uwzględnia wagi zarzucanej niezgodności.

         Po czwarte, należy stwierdzić nieważność korekty finansowej nałożonej w związku z ustaleniem dotyczącym odzyskania nienależnie wypłaconych środków. Komisja naruszyła art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013, gdyż nałożyła korektę, mimo że podnoszone przepisy prawa Unii nie wymagają systematycznej weryfikacji niekwalifikowania się obszaru do objęcia pomocą w minionych latach. W każdym wypadku Komisja naruszyła art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 i zasadę proporcjonalności, ponieważ nałożyła korektę finansową w wysokości, która nie uwzględnia wagi zarzucanej niezgodności.

         Po piąte, należy stwierdzić nieważność korekty finansowej nałożonej w związku z ustaleniem dotyczącym spóźnionego złożenia wniosku. Komisja naruszyła art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013, gdyż nałożyła korektę, mimo że możliwość uzupełnienia podpisu na wniosku do pięciu dni nie stanowi spóźnionego złożenia wniosku w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 640/2014 (3).

         Po szóste, należy stwierdzić nieważność korekty finansowej nałożonej w związku z wszystkimi ustaleniami audytu co do linii budżetowej dotyczącymi tzw. dyscypliny finansowej. Komisja naruszyła art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 i zasadę proporcjonalności, gdyż nieprawidłowo obliczyła tę korektę, i to nie tylko ze względu na skutki pozostałych zarzutów skargi.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 908/2014 z dnia 6 sierpnia 2014 r. ustanawiające zasady dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, przepisów dotyczących kontroli, zabezpieczeń i przejrzystości (Dz.U. 2014, L 255, s. 59).

         (3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 181, s. 48).


title: Sprawa C-5/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 3 stycznia 2022 r. – Green Network SpA/SF, YB, Autorità di Regolazione per Energia Reti e Ambiente (ARERA)

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 3 stycznia 2022 r. – Green Network SpA/SF, YB, Autorità di Regolazione per Energia Reti e Ambiente (ARERA)
      (Sprawa C-5/22)
      (2022/C 128/14)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Green Network SpA

         Strona przeciwna: SF, YB, Autorità di Regolazione per Energia Reti e Ambiente (ARERA)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy prawa Unii zawarte w dyrektywie nr 72 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. (1) – w szczególności w jej art. 37 ust. 1 i 4, które regulują uprawnienia organów regulacyjnych, i w załączniku I – można interpretować w ten sposób, że obejmują one również uprawnienie do nakazania określonego zachowania wykonane przez organ regulacyjny włoskiego rynku energii elektrycznej (ARERA) wobec spółek działających w sektorze energii elektrycznej, polegające na zobowiązaniu tych spółek do zwrotu na rzecz odbiorców, w tym byłych odbiorców i odbiorców niewypłacalnych, kwoty odpowiadającej wynagrodzeniu zapłaconemu przez nich w celu pokrycia kosztów administracyjnych zgodnie z warunkiem umownym, którego dotyczy kara nałożona przez sam ARERA?

                  2)

                  Czy przepisy prawa Unii zawarte w dyrektywie nr 72 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. – w szczególności w jej art. 37 ust. 1 i 4, które regulują uprawnienia organów regulacyjnych, i w załączniku I – można interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy uzgodniony poziom jakości usługi nie został osiągnięty przez operatora rynku, obejmują one w ramach odszkodowania i zasad zwrotu, mających zastosowanie do odbiorców na rynku energii elektrycznej, również zwrot wynagrodzenia zapłaconego przez tych odbiorców, wyraźnie uregulowanego w warunku ujętym w zawartej i przyjętej umowie, które jest całkowicie niezależne od jakości samej usługi, ale jest przewidziane w celu pokrycia kosztów administracyjnych operatora?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. 2009, L 211, s. 55.).


title: Sprawa C-27/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 stycznia 2022 r. – Volkswagen Group Italia S.p.A., Volkswagen Aktiengesellschaft/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 stycznia 2022 r. – Volkswagen Group Italia S.p.A., Volkswagen Aktiengesellschaft/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato
      (Sprawa C-27/22)
      (2022/C 128/15)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Volkswagen Group Italia S.p.A., Volkswagen Aktiengesellschaft

         Strona przeciwna: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy sankcje nałożone za nieuczciwe praktyki handlowe w rozumieniu przepisów krajowych transponujących dyrektywę 2005/29/WE (1) mogą być uznane za sankcje administracyjne o charakterze karnym?

                  2)

                  Czy art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które zezwalają na utrzymanie w mocy w toku postępowania i uprawomocnienie się administracyjnej sankcji pieniężnej o charakterze karnym wobec osoby prawnej za bezprawne zachowania stanowiące nieuczciwe praktyki handlowe, w odniesieniu do których w międzyczasie zapadł prawomocny wyrok sądu karnego skazujący tę osobę w innym państwie członkowskim, jeżeli drugi wyrok skazujący uprawomocnił się przed zaistnieniem powagi rzeczy osądzonej w odniesieniu do środka zaskarżenia na drodze sądowej pierwszej administracyjnej sankcji pieniężnej o charakterze karnym?

                  3)

                  Czy przepisy dyrektywy 2005/29, w szczególności art. 3 ust. 4 i art. 13 ust. 2 lit. e), mogą uzasadniać odstępstwo od zakazu ne bis in idem ustanowionego w art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (włączonej następnie do Traktatu o Unii Europejskiej na mocy art. 6 TUE) i art. 54 konwencji z Schengen?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. 2005, L 149, s. 22).


title: Sprawa C-718/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 26 listopada 2021 r.– L.G. przeciwko Krajowej Radzie Sądownictwa

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 26 listopada 2021 r.– L.G. przeciwko Krajowej Radzie Sądownictwa
      (Sprawa C-718/21)
      (2022/C 128/06)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: L.G.

         Strona pozwana: Krajowa Rada Sądownictwa

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej sprzeciwia się przepisowi prawa krajowego, takiemu jak art. w art. 69 § 1b zd. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 2072), uzależniającemu skuteczność oświadczenia przez sędziego woli dalszego zajmowania stanowiska sędziego po osiągnięciu wieku przejścia w stan spoczynku od zgody innego organu?

                  2)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej sprzeciwia się przyjęciu wykładni przepisu krajowego, zgodnie z którą spóźnione oświadczenie przez sędziego woli dalszego zajmowania stanowiska sędziego po osiągnięciu wieku przejścia w stan spoczynku jest bezskuteczne bez względu na okoliczności uchybienia terminowi i znaczenie tego uchybienia dla postępowania w przedmiocie wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego?


title: Sprawa T-116/21: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. – Maternus/EUIPO – adp Gauselmann (WILD) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy WILD – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/22

      Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2022 r. – Maternus/EUIPO – adp Gauselmann (WILD)
      (Sprawa T-116/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy WILD - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 128/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Maternus GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Zoebisch i R. Drozdz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Manea i E. Markakis, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: adp Gauselmann GmbH (Espelkamp, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Mandel)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 grudnia 2020 r. (sprawa R 932/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między adp Gauselmann a Maternus.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Spółka Maternus GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 148 z 26.4.2021.


title: Sprawa C-54/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 10 listopada 2021 r. w sprawie T-495/19 Rumunia/Komisja, wniesione w dniu 27 stycznia 2022 r. przez Rumunię

text:
               21.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/12

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 10 listopada 2021 r. w sprawie T-495/19 Rumunia/Komisja, wniesione w dniu 27 stycznia 2022 r. przez Rumunię
      (Sprawa C-54/22 P)
      (2022/C 128/16)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Rumunia (przedstawiciele: E. Gane, L. Lițu, L.-E. Bațagoi, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Węgry

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uznanie odwołania za dopuszczalne, uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-495/19 w zakresie, w jakim dotyczy badania zarzutu naruszenia art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 211/2011, wydanie wyroku w sprawie T-495/19 poprzez uwzględnienie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji (UE) 2019/721;
                  lub

                  —

                  uznanie odwołania za dopuszczalne, uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-495/19 w zakresie, w jakim dotyczy badania zarzutu naruszenia art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 211/2011 i przekazanie sprawy T-495/19 Sądowi do ponownego rozpoznania w celu uwzględnienia skargi o stwierdzenie nieważności i stwierdzenia nieważności decyzji (UE) 2019/721;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania Rumunia podnosi zarzut naruszenia art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 211/2011 w związku z art. 5 ust. 2 TUE.
      Naruszając te przepisy, Sąd dopuścił się naruszenia prawa:

                  i)

                  Po pierwsze, poprzez przyjętą wykładnię przesłanek odmowy rejestracji europejskiej inicjatywy obywatelskiej przez Komisję, w szczególności w stwierdzenie Sądu, że taka odmowa może mieć miejsce tylko wtedy, gdy można całkowicie wykluczyć, że Komisja może przedłożyć wniosek dotyczący aktu prawnego Unii w celu wprowadzania w życie traktatów.
                  Taka inicjatywa wyraźnie wykracza poza zakres kompetencji Komisji w zakresie przedkładania wniosku dotyczącego aktu prawnego, jeżeli po zbadaniu in abstracto proponowanych środków istnieją poważne wątpliwości, czy środki te mogą zostać przyjęte na podstawie traktatów.

                  ii)

                  Po drugie, poprzez przyjętą wykładnię możliwości zarejestrowania przez Komisję proponowanej europejskiej inicjatywy obywatelskiej z zastrzeżeniem lub pod pewnymi warunkami.
                  W takiej sytuacji Komisja ma obowiązek odnieść się do wszystkich obowiązkowych i opcjonalnych informacji dostarczonych przez organizatorów i nie może ich pominąć, nawet częściowo.