title: Sprawy połączone T-133/08, T-134/08, T-177/08 i T-242/09: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2012 r. — Schräder przeciwko CPVO — Hansson (LEMON SYMPHONY) (Odmiany roślin — Decyzja o dostosowaniu z urzędu urzędowego opisu odmiany LEMON SYMPHONY — Wniosek o uchylenie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin przyznanego odmianie LEMON SYMPHONY — Wniosek o unieważnienie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin przyznanego odmianie LEMON SYMPHONY — Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin odmianie SUMOST 01 — Wezwanie do postępowania ustnego przed Izbą Odwoławczą CPVO — Termin dokonania wezwania wynoszący przynajmniej miesiąc)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/17

      Wyrok Sądu z dnia 18 września 2012 r. — Schräder przeciwko CPVO — Hansson (LEMON SYMPHONY)
      (Sprawy połączone T-133/08, T-134/08, T-177/08 i T-242/09) (1)

      (Odmiany roślin - Decyzja o dostosowaniu z urzędu urzędowego opisu odmiany LEMON SYMPHONY - Wniosek o uchylenie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin przyznanego odmianie LEMON SYMPHONY - Wniosek o unieważnienie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin przyznanego odmianie LEMON SYMPHONY - Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin odmianie SUMOST 01 - Wezwanie do postępowania ustnego przed Izbą Odwoławczą CPVO - Termin dokonania wezwania wynoszący przynajmniej miesiąc)
      (2012/C 331/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ralf Schräder (Lüdinghausen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Leidereiter i W.A. Schmidt oraz w sprawach T-133/08 i T-134/08 adwokat T. Henssler)

         Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin (CPVO) (przedstawiciele: początkowo B. Kiewiet i M. Ekvad, następnie M. Ekvad, działający w charakterze pełnomocników, wspierani przez adwokata A. von Mühlendahla, zaś w sprawie T-242/09 przez adwokatów A. von Mühlendahla i H. Hartwiga)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą CPVO był również, interwenient przed Sądem: Jørn Hansson (Søndersø, Dania) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

         Przedmiot

      W sprawie T-133/08 skarga na decyzję Izby Odwoławczej CPVO z dnia 4 grudnia 2007 r. (sprawa A 007/2007) dotyczącą zaskarżenia decyzji o dostosowaniu z urzędu urzędowego opisu odmiany LEMON SYMPHONY w rejestrze wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin; w sprawie T-134/08 skarga na decyzję Izby Odwoławczej CPVO z dnia 4 grudnia 2007 r. (sprawa A 006/2007) dotyczącą wniosku o uchylenie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin przyznanego odmianie LEMON SYMPHONY; w sprawie T-177/08 skarga na decyzję Izby Odwoławczej CPVO z dnia 4 grudnia 2007 r. (sprawa A 005/2007) dotyczącą wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin odmianie SUMOST 01; oraz w sprawie T-242/09 skarga na decyzję Izby Odwoławczej CPVO z dnia 23 stycznia 2009 r. (sprawa A 010/2007) dotyczącą wniosku o unieważnienie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin przyznanego odmianie LEMON SYMPHONY

         Sentencja

                  1)

                  Skarga na decyzję Izby Odwoławczej Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin (CPVO) z dnia 23 stycznia 2009 r. (sprawa A 010/2007) dotyczącą wniosku o unieważnienie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin przyznanego odmianie LEMON SYMPHONY zostaje oddalona.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Izby Odwoławczej CPVO z dnia 4 grudnia 2007 r. (sprawa A 007/2007) dotyczącej zaskarżenia decyzji o dostosowaniu z urzędu urzędowego opisu odmiany LEMON SYMPHONY w rejestrze wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga na tę decyzję zostaje oddalona.

                  4)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Izby Odwoławczej CPVO z dnia 4 grudnia 2007 r. (sprawa A 006/2007) dotyczącej wniosku o uchylenie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin udzielonego odmianie LEMON SYMPHONY.

                  5)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Izby Odwoławczej CPVO z dnia 4 grudnia 2007 r. (sprawa A 005/2007) dotyczącej wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin odmianie SUMOST 01.

                  6)

                  Każda ze stron pokrywa swoje własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa T-60/15: Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2015 r. – Laboratorios Ern/OHIM –Dermogen Farma (ETERN JUVENTUS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Ograniczenie wykazu zgłoszonych usług — Umorzenie postępowania)

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/26

         Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2015 r. – Laboratorios Ern/OHIM –Dermogen Farma (ETERN JUVENTUS)
   (Sprawa T-60/15) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Ograniczenie wykazu zgłoszonych usług - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 429/33)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat T. González Martínez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: J. García Murillo i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Dermogen Farma, SA (Madryt, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 listopada 2014 r. (sprawa R 2414/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Laboratorios Ern, SA a Dermogen Farma, SA.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


title: Sprawa T-646/13: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2013 r. Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe i in. przeciwko Komisji

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/34

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2013 r. Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-646/13)
   2014/C 112/46
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bürgerausschuss für die Bürgerinitiative Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe i in. (przedstawiciele: E. Johansson, J. Lund i C. Lund, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2013)5969 wersja ostateczna z dnia 13 września 2013 r. ogłoszona w dniu 16 września 2013 r.;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący istotnego naruszenia przepisów proceduralnych

                           —

                           Skarżący podnoszą, że zaskarżona decyzja stanowi naruszenie art. 296 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 211/2011 (1).

                           —

                           Skarżący w tym względzie m. in. utrzymują, że Komisja nie wymienia tych spośród jedenastu tematów, które są przedmiotem inicjatywy obywatelskiej i które w jej opinii znajdują się poza ramami, w których jest ona uprawniona do przedstawienia propozycji aktu prawnego Unii w celu wykonania postanowień traktatowych. Komisja nie podaje też, dlaczego te tematy mają znajdować się poza tymi ramami.

                           —

                           Skarżący zarzucają następnie w ramach tego zarzutu, że Komisja nie wskazuje dlaczego rozporządzenie nr 211/2011 nie uprawnia do rejestracji jednej albo kilku części tematów planowanej inicjatywy obywatelskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia traktatów lub normy prawnej podlegającej stosowaniu przy wykonywaniu ich przepisów

                           —

                           Skarżący poodnoszą w tym miejscu naruszenie art. 11 TUE, art. 24 ust. 1 TFUE i art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) nr 211/2011.

                           —

                           Skarżący wywodzą w tym kontekście, że żaden z tematów, w odniesieniu do których wystąpiono do Komisji z żądaniem przedstawienia propozycji, nie leży w sposób oczywisty poza ramami, w których Komisja jest uprawniona do uprawniona do przedstawienia propozycji aktu prawnego Unii w celu wykonania postanowień traktatowych. Dodają oni, że nawet gdyby jeden z tematów znajdowałby się poza tymi ramami Komisja miałaby obowiązek rejestracji planowanej inicjatywy obywatelskiej ograniczonej do tych tematów, które w jej opinii w sposób oczywisty nie znajdują się poza tymi ramami.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (Dz.U. L 65, s.1)


title: Sprawa C-61/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 26 listopada 2015 r. w sprawie T-425/13, Giant (China) Co. Ltd/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 4 lutego 2016 r. przez European Bicycle Manufacturers Association

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/28

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 26 listopada 2015 r. w sprawie T-425/13, Giant (China) Co. Ltd/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 4 lutego 2016 r. przez European Bicycle Manufacturers Association
   (Sprawa C-61/16 P)
   (2016/C 106/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: European Bicycle Manufacturers Association (przedstawiciele: L. Ruessmann, avocat i J. Beck, solicitor)

      Druga strona postępowania: Giant (China) Co. Ltd, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności odwołania,

               —

               uchylenie wyroku Sądu,

               —

               orzeczenie co do istoty sprawy i oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd co do istoty w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności; oraz

               —

               obciążenie strony skarżącej przed Sądem kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu odwoławczym oraz w ramach interwencji przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               Zarzut pierwszy: Sąd dopuścił się błędu co do prawa dokonując nieprawidłowej analizy prawnej zastosowania przez Radę art. 18 rozporządzenia podstawowego. Wbrew stwierdzeniom Sądu rozporządzenie nr 502/2013 (1) stosowało art. 18 ust. 1 w całości do grupy Giant, ponieważ instytucje nie dysponowały pełnymi i szczegółowymi informacjami w przedmiocie powiązanych przedsiębiorstw, a nie tylko do informacji dotyczących cen eksportowych grupy.

               —

               Zarzut drugi: Sąd dopuścił się błędu co do prawa stwierdzając, że Rada nie mogła uznać braku przedstawienia przez Giant minimalnego poziomu informacji za brak współpracy w rozumieniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Wymagane informacje stanowiły minimalny poziom informacji konieczny dla celów umożliwienia instytucjom uzyskania pełnego i dokładnego obrazu grupy Giant i w konsekwencji brak przedstawienia tych informacji był brakiem współpracy podającym w wątpliwość wiarygodność informacji, które zostały przekazane przez Giant.

               —

               Zarzut trzeci: Sąd dopuścił się błędu co do prawa stwierdzając, że nie wystąpiłoby ryzyko obejścia prawa, gdyby indywidualnego cła antydumpingowego udzielono spółce Giant, a nie spółce Jinshan. Obawy instytucji w przedmiocie obejścia prawa przez powiązane przedsiębiorstwa są w niniejszej sprawie uzasadnione i stanowią dodatkową, ważną podstawę oddalenia wniosku spółki Giant o indywidualne cło antydumpingowe.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, Dz.U. L 153, s. 17.


title: Sprawy połączone T-359/07 P do T-361/07 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 lutego 2009 r. — Komisja przeciwko Bertolete i in. (Odwołanie — Służba publiczna — Pracownicy kontraktowi OIB — Dawni pracownicy najemni podlegający prawu belgijskiemu — Zmiana reżimu mającego zastosowanie — Decyzja Komisji określająca poziom wynagrodzenia — Równość traktowania)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 lutego 2009 r. — Komisja przeciwko Bertolete i in.
   (Sprawy połączone T-359/07 P do T-361/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Pracownicy kontraktowi OIB - Dawni pracownicy najemni podlegający prawu belgijskiemu - Zmiana reżimu mającego zastosowanie - Decyzja Komisji określająca poziom wynagrodzenia - Równość traktowania)
   (2009/C 82/41)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Marli Bertolete (Woluwé-Saint-Lambert, Belgia) oraz ośmiu innych pracowników kontraktowych Komisji Wspólnot Europejskich, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku; Sabrina Abarca Montiel (Wauthier-Braine, Belgia) oraz dziewiętnastu innych pracowników kontraktowych Komisji Wspólnot Europejskich, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku; Béatrice Ider (Halle, Belgia); Marie-Claire Desorbay (Meise, Belgia); oraz Lino Noschese (Braine-le-Château, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, avocat)
   Przedmiot
   Trzy odwołania od wyroków Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) wydanych w dniu 5 lipca 2007 r. w sprawach F-26/06 Bertolete i in. przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze), F-24/06 Abarca Montiel i in. przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze), oraz F-25/06 Ider i in. przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze), zabiegające o uchylenie tych wyroków
   Sentencja

               1)

               Wyroki Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) wydane w dniu 5 lipca 2007 r. w sprawach F-26/06 Bertolete i in. przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze), F-24/06 Abarca Montiel i in. przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze), oraz F-25/06 Ider i in. przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze) zostają uchylone.

               2)

               Skargi wniesione przez strony skarżące w pierwszej instancji, Marli Bertolete oraz ośmiu innych pracowników kontraktowych Komisji, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, Sabrinę Abarcę Montiel oraz dziewiętnastu innych pracowników kontraktowych Komisji, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, Béatrice Ider, Marie-Claire Desorbay oraz Lino Noschesa, zostają oddalone.

               3)

               Strony skarżące w pierwszej instancji oraz Komisja ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-394/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/13

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-394/10) (1)

   2011/C 89/29
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. 74 z 9.10.2010.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  15 grudnia 2005 r.  w sprawie C-66/02 Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Decyzja 2002/581/WE — Ulgi podatkowe przyznane bankom — Uzasadnienie decyzji — Kwalifikacja jako pomoc państwa — Przesłanki — Zgodność ze wspólnym rynkiem — Przesłanki — Ważny projekt stanowiący przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania — Rozwój niektórych działań gospodarczych)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 15 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-66/02 Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Decyzja 2002/581/WE - Ulgi podatkowe przyznane bankom - Uzasadnienie decyzji - Kwalifikacja jako pomoc państwa - Przesłanki - Zgodność ze wspólnym rynkiem - Przesłanki - Ważny projekt stanowiący przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania - Rozwój niektórych działań gospodarczych)
   (2006/C 48/01)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-66/02 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 21 lutego 2002 r., Republika Włoska, (pełnomocnicy: U. Leanza, a następnie I. M. Braguglia, adwokat: M. Fiorilli przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Di Bucci oraz R. Lyal), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), R. Schintgen, G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: Ch. Stix-Hackl, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 15 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.05.2002 r.


title: Sprawa F-43/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – Gaj/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Emerytury i renty – Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych – Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury – Akt niebędący aktem niekorzystnym – Wniosek o wydanie orzeczenia bez podejmowania debaty co do istoty sprawy – Artykuł 83 regulaminu postępowania – Skarga w części niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej – Artykuł 81 regulaminu postępowania)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/49

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – Gaj/Komisja
      (Sprawa F-43/14) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych - Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury - Akt niebędący aktem niekorzystnym - Wniosek o wydanie orzeczenia bez podejmowania debaty co do istoty sprawy - Artykuł 83 regulaminu postępowania - Skarga w części niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej - Artykuł 81 regulaminu postępowania))
      (2016/C 364/62)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Wanda Gaj (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu uprawnień emerytalnych strony skarżącej do systemu emerytalnego Unii przy zastosowaniu nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego oraz decyzji z dnia 19 sierpnia 2013 r. kończącej postępowanie w sprawie przeniesienia uprawnień emerytalnych strony skarżącej nabytych w caisse nationale d’assurance vieillesse des travailleurs salariés (krajowej kasie ubezpieczeń emerytalnych pracowników najemnych) (CNAVTS).

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako w części niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

                  2)

                  Wanda Gaj pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014, s. 61.


title: Sprawa C-553/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus (Estonia) w dniu 28 października 2013 r. — Statoil Fuel & Retail Eesti AS przeciwko Tallinna linn (Tallinna Ettevõtlusamet)

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus (Estonia) w dniu 28 października 2013 r. — Statoil Fuel & Retail Eesti AS przeciwko Tallinna linn (Tallinna Ettevõtlusamet)
   (Sprawa C-553/13)
   2014/C 15/10
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Tallinna Ringkonnakohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Statoil Fuel & Retail Eesti AS

      Strona pozwana: Tallinna linn (Tallinna Ettevõtlusamet)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy finansowanie organizacji transportu publicznego na obszarze jednostki samorządu terytorialnego można uznać za szczególny cel w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/118/WE (1), jeżeli wypełnianie i finansowanie tego rodzaju zadania należy do obowiązków samorządu terytorialnego?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na to pytanie: czy art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/118/WE należy interpretować w ten sposób, że zgodne z tym przepisem jest ustanowienie w prawie krajowym podatku pośredniego, który uiszczany jest od sprzedaży wyrobu akcyzowego konsumentowi i wykorzystywany jest wyłącznie na organizację transportu publicznego, jeżeli zapewnienie organizacji transportu publicznego jest obowiązkiem jednostki samorządu terytorialnego będącej beneficjentem podatku, który to obowiązek należy wypełnić niezależnie od takiego podatku pośredniego, a wysokość finansowania organizacji transportu publicznego ostatecznie nie wynika automatycznie z wielkości ściągniętego podatku, gdyż wysokość kwoty przeznaczonej na organizację transportu publicznego jest dokładnie ustalona, wobec czego w przypadku wyższych wpływów z podatku pośredniego z budżetu publicznego na organizację transportu publicznego przeznacza się odpowiednio mniej innych środków finansowych i odwrotnie, jeżeli wpłynie mniej podatku od sprzedaży, jednostka samorządu terytorialnego musi odpowiednio zwiększyć inne środki finansowe na organizację transportu publicznego, przy czym w przypadku wpływów z podatków różniących się od prognoz możliwa jest jednak zmiana wysokości wydatków na organizację transportu publicznego poprzez nowelizację budżetu jednostki samorządu terytorialnego?

               3)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie: czy art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/118/WE należy interpretować w ten sposób, że zgodne z tym przepisem jest obciążenie wyrobu akcyzowego podatkiem pośrednim, którego przeznaczenie zostaje określone po powstaniu obowiązku uiszczenia tego podatku?

      (1)  Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. L 9, s. 12).


title: Sprawa F-80/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 11 listopada 2015 r. – GK i GH/Komisja

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/30

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 11 listopada 2015 r. – GK i GH/Komisja
   (Sprawa F-80/15) (1)

   (2015/C 429/42)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015, s. 58.


title: Sprawa C-267/14 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2016 r. – Buzzi Unicem SpA/Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Rynek „cementu i produktów pokrewnych” — Postępowanie administracyjne — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 18 ust. 1 i 3 — Decyzja w sprawie żądania informacji — Uzasadnienie — Precyzyjność żądania)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2016 r. – Buzzi Unicem SpA/Komisja Europejska
   (Sprawa C-267/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Rynek „cementu i produktów pokrewnych” - Postępowanie administracyjne - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 18 ust. 1 i 3 - Decyzja w sprawie żądania informacji - Uzasadnienie - Precyzyjność żądania))
   (2016/C 156/08)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Buzzi Unicem SpA (przedstawiciele: C. Osti, A. Prastaro i A. Sodano, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Cappelletti i L. Malferrari, pełnomocnicy, M. Merola, avvocato).)

      Sentencja

               1)

               Uchyla się wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 marca 2014 r., Buzzi Unicem/Komisja (T-297/11, EU:T:2014:122).

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2011) 2356 wersja ostateczna z dnia 30 marca 2011 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa 39520 – Cement i produkty pokrewne).

               3)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Buzzi Unicem SpA zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji w sprawie T-297/11, jak i w ramach odwołania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa C-455/04: Skarga wniesiona dnia 28 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/30

         Skarga wniesiona dnia 28 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-455/04)
   (2005/C 6/54)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 22 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Carmel O'Reilly z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy Rady 2001/55/WE (1) z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między Państwami Członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy, a w każdym razie poprzez brak powiadomienia Komisji o tych przepisach.

               2)

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2001/55/WE upłynął dnia 31 grudnia 2002 r.

      (1)  Dz.U. L 212 z dnia 7 sierpnia 2001, str. 12-23.


title: Sprawa T-257/06: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2006 r. Budějovický Budvar przeciwko OHIM Anheuser-Busch (słowny znak towarowy BUD )

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/39

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2006 r. Budějovický Budvar przeciwko OHIM Anheuser-Busch (słowny znak towarowy „BUD”)
   (Sprawa T-257/06)
   (2006/C 281/70)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Budějovický Budvar, národní podnik (České Budějovice, Republika Czeska) (przedstawiciel: F. Fajgenbaum, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Anheuser-Busch, Incorporated
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie R 802/2004-2;

               —

               oddalenie wniosku o rejestrację słownego znaku towarowego „BUD” dla usług należących do klas 35, 38, 41 i 42 — zgłoszenie nr 1 737 121;

               —

               przesłanie orzeczenia Sądu do OHIM;

               —

               obciążenie spółki Anheuser-Busch kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Anheuser-Busch, Incorporated

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BUD” dla usług należących do klas 35, 38, 41 i 42 — zgłoszenie nr 1 737 121

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: prawo do używania chronionego oznaczenia pochodzenia „BUD” w odniesieniu do piwa

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 62 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1) oraz art. 20 rozporządzenia wykonawczego nr 2868/95 (2) ze względu na to, iż zdaniem skarżącej Izba Odwoławcza nie ma kompetencji do orzekania o ważności chronionego oznaczenia pochodzenia, na które skarżąca powołała się w swym sprzeciwie. Skarżąca podnosi również, że oznaczenie „BUD” stanowi oznaczenie pochodzenia, chronione we Francji i w Austrii. Nadto skarżąca powołuje się na błędne zastosowanie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 ze względu na to, iż jej zdaniem oznaczenie pochodzenia „BUD” stanowi oznaczenie używane w działalności handlowej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11 z 1994 r., str. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r., wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303 z 1995 r., str. 1)


title: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 28 września 2004 r. w sprawie C–115/03 (wniosek Tribunale Civile di Genova o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Eco Eridania Srl przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri oraz Ministero dell'Ambiente (Art. 104 ust. 3 regulaminu proceduralnego — Gospodarowanie odpadami — Odpady niebezpieczne — Dyrektywa 91/689/EWG — Art. 4 — Pojęcie „wytwórcy odpadów” — Zaliczanie bądź nie osób fizycznych)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/3

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 28 września 2004 r.
   w sprawie C–115/03 (wniosek Tribunale Civile di Genova o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Eco Eridania Srl przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri oraz Ministero dell'Ambiente (1)

   (Art. 104 ust. 3 regulaminu proceduralnego - Gospodarowanie odpadami - Odpady niebezpieczne - Dyrektywa 91/689/EWG - Art. 4 - Pojęcie „wytwórcy odpadów” - Zaliczanie bądź nie osób fizycznych)
   (2004/C 314/05)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C–115/03 mającej za przedmiot wniosek złożony przez Tribunale Civile di Genova (Włochy) na skutek postanowienia z dnia 10 marca 2003 r., który wpłynął do Trybunału dnia 17 marca 2003 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w postępowaniu: Eco Eridania Srl przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri oraz Ministero dell'Ambiente, Trybunał (szósta izba) w składzie: J.-P. Puissochet, prezes izby, S. von Bahr (sprawozdawca) oraz A. Borg Barthet, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 28 września 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Obowiązek prowadzenia rejestru odpadów niebezpiecznych wynikający z art. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych dotyczy wszystkich wytwórców tych odpadów, w tym gabinetów dentystycznych, a nie tylko wytwórców odpadów niebezpiecznych wykonujących działalność w formie przedsiębiorstwa lub zakładu.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003.


title: Sprawa C-158/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Auto 24 SARL przeciwko Jaguar Land Rover France SAS (Konkurencja — Artykuł 101 TFUE — Sektor motoryzacyjny — Rozporządzenie (WE) nr 1400/2002 — Wyłączenie grupowe — System dystrybucji selektywnej — Pojęcie określonych kryteriów w odniesieniu do systemu ilościowej dystrybucji selektywnej — Odmowa udzielenia statusu autoryzowanego dystrybutora nowych pojazdów — Brak dokładnie określonych, obiektywnych, proporcjonalnych i niedyskryminujących ilościowych kryteriów selekcyjnych)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Auto 24 SARL przeciwko Jaguar Land Rover France SAS
   (Sprawa C-158/11) (1)

   (Konkurencja - Artykuł 101 TFUE - Sektor motoryzacyjny - Rozporządzenie (WE) nr 1400/2002 - Wyłączenie grupowe - System dystrybucji selektywnej - Pojęcie określonych kryteriów w odniesieniu do systemu ilościowej dystrybucji selektywnej - Odmowa udzielenia statusu autoryzowanego dystrybutora nowych pojazdów - Brak dokładnie określonych, obiektywnych, proporcjonalnych i niedyskryminujących ilościowych kryteriów selekcyjnych)
   2012/C 227/07
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de Cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Auto 24 SARL

      Strona pozwana: Jaguar Land Rover France SAS

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de Cassation — Wykładnia art. 1 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1400/2002 z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze motoryzacyjnym (Dz.U. L 203, s. 30) — System dystrybucji selektywnej — Odmowa udzielenia statusu autoryzowanego dystrybutora nowych pojazdów Land Rover — Pojęcie określonych kryteriów w odniesieniu do systemu ilościowej dystrybucji selektywnej — Brak dokładnie określonych, obiektywnych, proporcjonalnych i niedyskryminujących ilościowych kryteriów selekcyjnych

      Sentencja

   Przez zawarte w art. 1 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1400/2002 z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze motoryzacyjnym wyrażenie „określone kryteria” należy, w odniesieniu do systemu ilościowej dystrybucji selektywnej w rozumieniu tego rozporządzenia, rozumieć kryteria, których dokładną treść można sprawdzić. Do objęcia takiego systemu przewidzianym w rozporządzeniu wyłączeniem nie jest konieczne, aby opierał się on na kryteriach, które są obiektywnie uzasadnione oraz stosowane w jednolity i niezróżnicowany sposób wobec wszystkich wnioskujących o autoryzację.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.06.2011.


title: Sprawa C-549/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 2 grudnia 2014 r. – Finn Frogne A/S/Rigspolitiet ved Center for Beredskabskommunikation

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 2 grudnia 2014 r. – Finn Frogne A/S/Rigspolitiet ved Center for Beredskabskommunikation
   (Sprawa C-549/14)
   (2015/C 056/10)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Højesteret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Finn Frogne A/S

      Druga strona postępowania: Rigspolitiet ved Center for Beredskabskommunikation

      Pytania prejudycjalne

   Czy wykładni art. 2 dyrektywy 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi w związku z wyrokami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej: pressetext Nachrichtenagentur (C-454/06, EU:C:2008:351) i Wall (C-91/08, EU:C:2010:182) należy dokonywać w ten sposób, że zawarcie ugody, która ogranicza zakres oraz zmienia charakter usług uzgodnionych przez strony w umowie w sprawie zamówienia publicznego, a także obejmuje porozumienie co do niestosowania środków ochrony prawnej przysługujących w razie niewykonania lub nienależytego wykonania umowy w celu uniknięcia postępowania sądowego, stanowi umowę, która wymaga przeprowadzenia nowego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w sytuacji, gdy wykonanie pierwotnej umowy było zagrożone?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa C-372/13: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polymeles Protodikeio Athinon – Grecja) – Warner – Lambert Company LLC i Pfizer Ellas AE przeciwko SiegerPharma Anonymi Farmakeftiki Etaireia (Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości — Pytania prejudycjalne identyczne z pytaniami, na które Trybunał udzielił już odpowiedzi — Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) — Artykuł 27 — Przedmiot mający zdolność patentową — Artykuł 70 — Ochrona istniejących przedmiotów własności intelektualnej)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/18

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polymeles Protodikeio Athinon – Grecja) – Warner – Lambert Company LLC i Pfizer Ellas AE przeciwko SiegerPharma Anonymi Farmakeftiki Etaireia
   (Sprawa C-372/13) (1)

   ((Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości - Pytania prejudycjalne identyczne z pytaniami, na które Trybunał udzielił już odpowiedzi - Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) - Artykuł 27 - Przedmiot mający zdolność patentową - Artykuł 70 - Ochrona istniejących przedmiotów własności intelektualnej))
   2014/C 175/22
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Polymeles Protodikeio Athinon

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Warner – Lambert Company LLC i Pfizer Ellas AE

      Druga strona postępowania: SiegerPharma Anonymi Farmakeftiki Etaireia

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Polymeles Protodikeio Athinon – Wykładnia art. 27 i 70 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej („TRIPS”) stanowiącego załącznik do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (Dz.U. L 336, s. 214) – Rozróżnienie między dziedzinami objętymi zakresem prawa wspólnotowego a dziedzinami objętymi zakresem kompetencji państw członkowskich – Dziedzina patentów – Produkty chemiczne i farmaceutyczne

      Sentencja

               1)

               Artykuł 27 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, stanowiącego załącznik 1C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), podpisanego w Marrakeszu w dniu 15 kwietnia 1994 r. i zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994), należy do dziedziny wspólnej polityki handlowej.

               2)

               Artykuł 27 porozumienia TRIPS należy interpretować w ten sposób, że wynalazek w postaci produktu farmaceutycznego, takiego jak związek chemiczny będący składnikiem aktywnym produktu leczniczego, może – w braku odstępstw ustanowionych na podstawie art. 27 ust. 2 i 3 – stanowić przedmiot mający zdolność patentową, jeżeli spełnia on warunki określone w art. 27 ust. 1.

               3)

               Patentu uzyskanego w wyniku zgłoszenia zawierającego opis wynalazku w postaci zarówno procesu wytworzenia produktu farmaceutycznego, jak i tego produktu jako takiego, który został jednak udzielony wyłącznie w odniesieniu do procesu wytworzenia, nie należy, z powodu zasad ustanowionych w art. 27 i 70 porozumienia TRIPS, uważać począwszy od dnia wejścia w życie tego porozumienia za obejmujący wynalazek w postaci tego produktu farmaceutycznego.

      (1)  Dz.U. C 78 z 15.3.2014.


title: Sprawa C-93/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Alicante, Sección octava (Hiszpania) w dniu 15 lutego 2016 r. – The Irish Dairy Board Co-operative Limited/Tindale & Stanton Ltd España, S.L.

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Alicante, Sección octava (Hiszpania) w dniu 15 lutego 2016 r. – The Irish Dairy Board Co-operative Limited/Tindale & Stanton Ltd España, S.L.
   (Sprawa C-93/16)
   (2016/C 156/37)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Alicante, Sección octava

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie: The Irish Dairy Board Co-operative Limited

      Druga strona postępowania: Tindale & Stanton Ltd España, SL

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art 9 ust. 1 lit. b) WZT (1) w zakresie, w jakim jest wymagane na jego podstawie istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, aby właściciel wspólnotowego znaku towarowego mógł zakazać osobie trzeciej, która nie posiada jego zgody, używania w obrocie handlowym oznaczenia w przewidzianych w tym artykule przypadkach, można interpretować w ten sposób, że pozwala na wykluczenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, w sytuacji gdy wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy zgodnie współistniał z uwagi na tolerowanie przez właściciela przez wiele lat w dwóch państwach członkowskich Unii z podobnymi krajowymi znakami towarowymi, skutkiem czego brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w tych państwach ekstrapoluje się na inne państwa członkowskie lub na całą Unię ze względu na jednolite traktowanie wynikające ze wspólnotowego znaku towarowego?

               2)

               W sytuacji przewidzianej w poprzednim punkcie czy można uwzględnić warunki geograficzne, okoliczności demograficzne, gospodarcze lub inne państw, w których miało miejsce współistnienie, aby dokonać oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, skutkiem czego można ekstrapolować na państwo trzecie lub na całą Unię brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd we wspomnianych państwach?

               3)

               W odniesieniu do sytuacji przewidzianej w art. 9 ust. 1 lit. c), czy wspomniany przepis należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do sytuacji, w której wcześniejszy znak towarowy współistniał ze spornym oznaczeniem przez określoną liczbę lat w dwóch państwach członkowskich Unii bez sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego, wspomniane tolerowanie przez właściciela używania późniejszego oznaczenia w tych dwóch państwach w szczególności można ekstrapolować na pozostałe terytorium Unii dla celów ustalenia, czy osoba trzecia opiera używanie późniejszego oznaczenia na uzasadnionym powodzie ze względu na jednolite traktowanie wynikające ze wspólnotowego znaku towarowego?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa C-127/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen — Belgia) — Aldegonda van den Booren przeciwko Rijksdienst voor Pensioenen (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Artykuł 46a rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 — Krajowe przepisy zapobiegające kumulacji — Emerytura — Podwyższenie kwoty wypłacanej przez państwo członkowskie — Renta rodzinna — Obniżenie kwoty wypłacanej przez inne państwo członkowskie)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen — Belgia) — Aldegonda van den Booren przeciwko Rijksdienst voor Pensioenen
   (Sprawa C-127/11) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Artykuł 46a rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 - Krajowe przepisy zapobiegające kumulacji - Emerytura - Podwyższenie kwoty wypłacanej przez państwo członkowskie - Renta rodzinna - Obniżenie kwoty wypłacanej przez inne państwo członkowskie)
   2013/C 123/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Arbeidshof te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Aldegonda van den Booren

      Strona pozwana: Rijksdienst voor Pensioenen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Arbeidshof te Antwerpen — Wykładnia art. 10 WE, 39 WE i 42 WE (obecnie, odpowiednio, art. 4 ust. 3 TUE, art. 45 TFUE i 48 TFUE) i art. 46a ust. 3 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. Dz 149, s. 2) — Świadczenia — Krajowe przepisy zapobiegające kumulacji — Obniżenie kwoty renty rodzinnej wypłacanej przez państwo członkowskie w związku z podwyższeniem emerytury wypłacanej przez inne państwo członkowskie

      Sentencja

               1)

               Artykuł 46a rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i zaktualizowanego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1386/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu przepisów państwa członkowskiego, zgodnie z którymi renta rodzinna pobierana w tym państwie podlega obniżeniu w następstwie podwyższenia emerytury pobieranej na podstawie ustawodawstwa innego państwa członkowskiego, z zastrzeżeniem poszanowania wymogów określonych w art. 46a ust. 3 lit. d) tego rozporządzenia.

               2)

               Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że również on nie stoi na przeszkodzie stosowaniu takich przepisów krajowych, pod warunkiem że nie prowadzą one do tego, iż zainteresowany będzie znajdował się w gorszym położeniu niż osoba, której sytuacja nie wykazuje żadnych elementów transgranicznych, i — w przypadku stwierdzenia takiego niekorzystnego skutku — pod warunkiem że przepisy te są uzasadnione obiektywnymi względami i są proporcjonalne do uzasadnionego celu realizowanego przez prawo krajowe, czego weryfikacja leży w gestii sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa F-108/10: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2010 r. — Filice i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/65

         Skarga wniesiona w dniu 26 października 2010 r. — Filice i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-108/10)
   ()
   2011/C 30/128
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Stefania Filice (Luksemburg, Luksemburg) i in. (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese, C. Cortese i F. Spitaleri)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej, zawartej w rozliczeniu wynagrodzenia skarżących, w sprawie ograniczenia do 1,85 % podwyżki wynikającej z dostosowania ich wynagrodzenia od lipca 2009 r. w ramach corocznego dostosowania wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników, na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odzwierciedlonych na paskach wypłaty skarżących za styczeń 2010 r. i kolejne miesiące, a także na paskach wypłaty zaległego wynagrodzenia za 2009 r., ze względu na to, że zastosowano w nich współczynnik dostosowania wynoszący 1,85 % zamiast 3,7 %;

               —

               zasądzenie od Trybunału Sprawiedliwości zwrotu różnicy między kwotami wynagrodzenia wypłaconymi na podstawie rozporządzenia nr 1296/09 do chwili ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie a kwotami, które powinny były zostać wypłacone w przypadku prawidłowego obliczenia dostosowania, wraz z odsetkami według stawki określonej przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansowania obowiązującej w omawianym okresie, powiększonej o trzy i pół punktu, naliczanymi od chwili upływu terminu płatności kwot stanowiących przedmiot roszczenia głównego;

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania.


title: Sprawa T-142/14: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – SolarWorld i in. przeciwko Radzie

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/42

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – SolarWorld i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-142/14)
   2014/C 142/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SolarWorld AG (Bonn, Niemcy), Brandoni solare SpA (Castelfidardo, Włochy) i Solaria Energia y Medio Ambiente, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: L. Ruessmann, adwokat i J. Beck, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady nr 1239/2013 (1);

               —

               połączenie tej sprawy ze sprawą T-507/13; oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym art. 2 zaskarżonego rozporządzenia zawiera oczywisty błąd w ocenie oraz narusza art. 13 antysubsydiarnego rozporządzenia podstawowego (2) w zakresie w jakim wyklucza stosowanie środków wobec chińskich producentów, od których Komisja przyjęła wspólne zobowiązanie z naruszeniem przysługującego skarżącym prawa do rzetelnego procesu i zasady dobrej administracji, prawa do obrony skarżących oraz art. 13 ust. 4 i art. 29 ust. 2 antysubsydiarnego rozporządzenia podstawowego.

               2.

               Zarzut drugi zgodnie z którym art. 2 zaskarżonego rozporządzenia zawiera oczywisty błąd w ocenie i narusza art 13 antysubsydiarnego rozporządzenia podstawowego, w zakresie w jakim wyklucza stosowanie środków wobec chińskich producentów, od których Komisja przyjęła niezgodne z prawem wspólne zobowiązanie.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym art. 3 zaskarżonego rozporządzenia narusza art. 101 ust. 1 TFUE w zakresie w jakim przyznaje niektórym chińskim producentom wyłączenie stosowania odnośnych środków na podstawie złożonego zobowiązania, przyjętego i potwierdzonego decyzją wykonawczą 2013/707/UE (3) oraz decyzją Komisji 2013/423/UE (4), stanowiąc horyzontalne porozumienie cenowe.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 325, s. 66)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 188, s. 93)

      (3)  Decyzja wykonawcza Komisji 2013/707/UE z dnia 4 grudnia 2013 r. potwierdzająca przyjęcie zobowiązania złożonego w związku z postępowaniem antydumpingowym i postępowaniem antysubsydyjnym dotyczącym przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej na okres obowiązywania środków ostatecznych (Dz.U. L 325, s. 214)

      (4)  Decyzja Komisji 2013/423/UE z dnia 2 sierpnia 2013 r. przyjmująca zobowiązanie złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 209, s. 26)


title: Sprawa C-493/08: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/16

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-493/08)
   (2009/C 6/26)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: Iro Dimitriou i P. Dejmek)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych (1), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 19 akapit pierwszy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 15 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 310 z 25.11.2005, s. 1.


title: Sprawa T-427/13: Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2014 r. – Gruppo Norton przeciwko OHIM – Marín Nicolás (Gruppo Norton S.r.l.) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Gruppo Norton S.r.l. — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy NORTON HISPAŃO — Zasada 49 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 i art. 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/30

         Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2014 r. – Gruppo Norton przeciwko OHIM – Marín Nicolás (Gruppo Norton S.r.l.)
   (Sprawa T-427/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Gruppo Norton S.r.l. - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy NORTON HISPAŃO - Zasada 49 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 i art. 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   2014/C 253/43
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Gruppo Norton Srl (Carini, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. García Lirola)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Victoriano Marín Nicolás (Alcantarilla, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Ruiz Vázquez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 maja 2013 r. (sprawa R 341/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Victorianem Marínem Nicolásem a Gruppo Norton Srl.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Gruppo Norton Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa T-364/05: Skarga wniesiona w dniu  26 września 2005 r.  — Saint-Gobain Pam przeciwko OHIM

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/14

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2005 r. — Saint-Gobain Pam przeciwko OHIM
   (Sprawa T-364/05)
   (2005/C 315/27)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Saint-Gobain Pam SA (Nancy, France).) [Przedstawiciel(-e): J. Blanchard, avocat]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem(-ami) postępowania przed Izbą Odwoławczą był/ była(byli) również: Propamsa SA
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 15 kwietnia 2005 r.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PAM PLUVIAL”, dla towarów z klasy 6(„rury i rurki metalowe lub na bazie metalu, rury i rurki żeliwne, złączki metalowe dla uprzednio powołanych towarów”) i towarów z klasy 17 („złączki niemetalowe dla surowych niemetalowych rur i rurek”).

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Propamsa SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpański słowno-graficzny znak towarowy nr 737 992„PAM PAM”, dla towarów z klasy 19 („materiały budowlane”), hiszpański słowny znak towarowy nr 120 075„PAM”, dla towarów z klasy 19 („cement”) i międzynarodowy znak towarowy nr 463 089„PAM”, dla towarów z klasy 1 [„kleje (materiały klejące) dla celów przemysłowych”] oraz towarów z klasy 19 („materiały budowlane niemetalowe”).

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie wniosku o rejestrację

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty:
   Naruszenie zasady ciągłości funkcjonalnej poszczególnych instancji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, w takim rozumieniu, że powyższa zasada nie może skutkować tym, że strona, która nie przedstawiła przed organem orzekającym w pierwszej instancji w terminie przez ten organ wyznaczonym pewnych okoliczności faktycznych czy prawnych nie będzie mogła, na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 powołać się na te okoliczności przed Izbą Odwoławczą.
   Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C-126/04 (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Heineken Brouwerijen BV przeciwko Hoofdproductschap Akkerbouw (Zboża — Regulacja dotycząca przywozu — Wspólnotowy kontyngent taryfowy na jęczmień browarniany — Dyskryminacja)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 13 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-126/04 (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Heineken Brouwerijen BV przeciwko Hoofdproductschap Akkerbouw (1)

   (Zboża - Regulacja dotycząca przywozu - Wspólnotowy kontyngent taryfowy na jęczmień browarniany - Dyskryminacja)
   (2005/C 69/02)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-126/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) postanowieniem z dnia 18 lutego 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 8 marca 2004 r., w postępowaniu Heineken Brouwerijen BV przeciwko Hoofdproductschap Akkerbouw, Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts (sprawozdawca), prezes izby, E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 13 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Rozpoznanie przedstawionych pytań nie ujawniło żadnych okoliczności mogących podważyć ważność rozporządzeń Rady (WE) nr 1269/1999 z dnia 14 czerwca 1999 r. i nr 822/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. w sprawie otwarcia wspólnotowego kontyngentu taryfowego na jęczmień browarniany objęty kodem CN 1003 00.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004.


title: Sprawa C-30/05: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/11

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-30/05)
   (2005/C 82/24)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 28 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Claire Françoise Durand oraz Florence Simonetti, działające w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do:

                           —

                           dyrektywy 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 maja 1999 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych (Dz. U. L 200 z 30.07.1999, str. 1) oraz

                           —

                           dyrektywy Komisji 2001/60/WE z dnia 7 sierpnia 2001 r. dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/45/WE w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych (Dz. U. L 226 z 22.08.2001, str. 5), a w każdym razie, nie notyfikując Komisji ich przyjęcia, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych dyrektyw;

               2.

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektyw do prawa krajowego upłynął w dniu 30 lipca 2004 r.


title: Sprawa T-505/13: Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2014 r. – Stichting Sona i Nao przeciwko Komisji

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/55

         Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2014 r. – Stichting Sona i Nao przeciwko Komisji
   (Sprawa T-505/13) (1)

   2014/C 142/74
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-148/09: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2009 r. — Trelleborg przeciwko Komisji

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/52

         Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2009 r. — Trelleborg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-148/09)
   2009/C 141/107
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Trelleborg AB (Trelleborg, Szwecja) (przedstawiciele: J. Joshua, barrister, i E. Aliende Rodríguez, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej, a w każdym razie w zakresie, w jakim uznano w nim, że skarżąca dopuściła się jakiegokolwiek naruszenia prawa przed dniem 21 czerwca 1999 r.;

               —

               obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2, w celu usunięcia oczywistych błędów, którymi dotknięta jest ta decyzja;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2009) 428 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie COMP/39406 — Przewody morskie w zakresie, w jakim uznano w niej, iż skarżąca uczestniczyła w popełnieniu jednego ciągłego naruszenia prawa w sektorze przewodów morskich na terenie EOG, polegającego na koordynowaniu przetargów, ustalaniu cen, ustalaniu kwot, ustalaniu warunków sprzedaży, dokonywaniu geograficznego podziału rynku, a także wymianie poufnych informacji dotyczących cen, wielkości sprzedaży i ofert przetargowych. Ponadto skarżąca domaga się obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.
   W uzasadnieniu swych żądań skarżąca podnosi dwa zarzuty.
   Po pierwsze podnosi ona, iż uprawnienie Komisji do nakładania grzywien w odniesieniu do wszelkich okresów poprzedzających dzień 21 czerwca 1999 r. uległo przedawnieniu zgodnie z art. 25 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003, gdyż według skarżącej Komisja popełniła oczywisty błąd co do okoliczności faktycznych oraz naruszyła prawo uznając, że skarżąca dopuściła się jednego ciągłego naruszenia prawa.
   Po drugie skarżąca utrzymuje, iż po stronie Komisji nie istnieje uzasadniony interes w deklaratywnym ustalaniu popełnienia naruszenia prawa w odniesieniu do pierwszego okresu, który zakończył się w maju 1997 r.


title: Sprawa C-232/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Bruxelles w dniu 10 maja 2007 r. — Derby SA przeciwko państwu belgijskiemu

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Bruxelles w dniu 10 maja 2007 r. — Derby SA przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-232/07)
   (2007/C 170/20)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel de Bruxelles.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Derby SA.

      Strona pozwana: Państwo belgijskie.
   Pytania prejudycjalne
   Czy usługi świadczone przez przedstawiciela, działającego na rachunek dającego zlecenie wykonującego działalność w zakresie przyjmowania zakładów dotyczących wyścigów konnych i innych wydarzeń sportowych, polegające na tym, iż przedstawiciel przyjmuje zakłady w imieniu dającego zlecenie, rejestruje zakład, potwierdza jego przyjęcie poprzez wydanie klientowi biletu, zbiera pieniądze, wypłaca wygrane, ponosi wyłączną odpowiedzialność vis-à-vis dającego zlecenie za zarządzenie zebranymi pieniędzmi i ewentualną kradzież lub utratę pieniędzy, w zamian za co przedstawiciel ten otrzymuje wynagrodzenie w postaci prowizji od dającego zlecenie, są zwolnione z podatku VAT na podstawie art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy, (1) który zwalnia transakcje, łącznie z negocjacjami, dotyczące depozytu […], płatności?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).


title: Sprawa T-89/10: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2010 r. — Węgry przeciwko Komisji

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/67

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2010 r. — Węgry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-89/10)
   2010/C 100/99
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Węgierska (przedstawiciele: J. Fazekas, M.Z. Fehér i K. Szíjjártó, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 3 i 4 decyzji Komisji [C(2009)10151] z dnia 14 grudnia 2009 r. dotyczącej dużego projektu zatytułowanego „odcinek autostrady M43 pomiędzy Szeged i Makó” stanowiącego część programu operacyjnego „Transport” przeznaczonego na pomoc strukturalną Unii z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Funduszu Spójności w ramach Celu Konwergencja i załącznika I pkt 3.3 oraz załącznika II do tej decyzji, w zakresie, w jakim omawiane przepisy wyłączają z wydatków kwalifikowalnych płatności z tytułu VAT.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca podważa w części decyzję Komisji z dnia 14 grudnia 2009 r. dotyczącą dużego projektu zatytułowanego „odcinek autostrady M43 pomiędzy Szeged i Makó” stanowiącego część programu operacyjnego „Transport” przeznaczonego na pomoc strukturalną Unii z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Funduszu Spójności w ramach Celu Konwergencja. W omawianej decyzji Komisja zatwierdziła płatność wkładu na rzecz omawianego dużego projektu ze środków Funduszu Spójności. Ponadto, w pozycji „Wydatki niekwalifikowalne” załącznika I do zaskarżonej decyzji Komisja oddaliła wniosek administracji węgierskiej o włączenie w ramach omawianego projektu płatności z tytułu VAT.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że Komisja wydała zaskarżoną decyzję naruszając przepisy prawa Unii, a w szczególności art. 56 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 (1) i art. 3 rozporządzenia (WE) 1084/2006 (2).
   Skarżąca uważa, że art. 3 lit. e) rozporządzenia nr 1084/2006 wyraźnie stanowi, że podatek od wartości dodanej podlegający zwrotowi nie kwalifikuje się do wsparcia finansowego ze środków Funduszu Spójności. Zdaniem skarżącej z przepisu tego bezsprzecznie wynika zatem, że jest wydatkiem kwalifikowalnym podatek od wartości dodanej nie podlegający zwrotowi. W związku z powyższym i uwzględniając, że w kontekście przepisów Unii lub przepisów krajowych dotyczących podatku VAT beneficjent dużego projektu, którego dotyczy zaskarżona decyzja, nie jest podatnikiem, a zatem nie może żądać zwrotu zapłaconej przez niego kwoty należnego podatku, skarżąca podnosi, że Komisja nie powinna wyłączyć w zaskarżonej decyzji z zakresu pomocy wydatków przeznaczonych na rzeczony podatek.
   Ponadto skarżąca zarzuca, że ze względu na to, iż Komisja nie uznała też za wydatki kwalifikowalne wydatków, które nie były wydatkami kwalifikowalnymi w rozumieniu rozporządzenia nr 1084/2006, podczas gdy odpowiadające mu uregulowanie krajowe wyraźnie wymienia je jako wydatki kwalifikowalne, Komisja pozbawiła państwa członkowskie w zaskarżonej decyzji uprawnień przysługujących im zgodnie z art. 56 ust. 4 rozporządzenia 1 nr 1083/2006.
   Skarżąca twierdzi także, że kryterium ustanowione przez Komisję, zgodnie z którym podatek VAT należny od beneficjenta subwencji „podlega odzyskaniu” w ramach podatku VAT, który pobiera się wraz z opłatą za przejazd pobieraną przez podmiot zarządzający infrastrukturą zbudowaną przez beneficjenta, stanowi bardzo szeroką interpretację pojęcia „podlegającego zwrotowi podatku od towarów i usług” zawartego w art. 3 lit. e) rozporządzenia nr 1084/2006, która to interpretacja nie mieści się w zakresie tego przepisu, a przy tym jest sprzeczna z przepisami Unii dotyczącymi podatku VAT.
   W końcu skarżąca podnosi, że ani rozporządzenie nr 1083/2006, ani rozporządzenie nr 1084/2006 nie pozwalają na dokonanie wykładni, zgodnie z którą Komisja dokonując oceny wydatków kwalifikowalnych, w tym kwalifikowalnego podatku VAT, mogłaby oprzeć swą decyzję na okoliczności, że państwo członkowskie mogło wybrać inne rozwiązanie prawne w zakresie realizacji projektu i zarządzania infrastrukturą. Zdaniem skarżącej organizacja administracji infrastruktury krajowej i związanych z nią usług publicznych stanowi zasadniczo uprawnienie państw członkowskich. W konsekwencji skarżąca przywołuje także, że pod warunkiem, iż spełnione są przesłanki przewidziane w uregulowaniach Unii, Komisja musi zaakceptować rozwiązanie wybrane przez państwo członkowskie, choćby wywołało to konsekwencje wynikające z okoliczności, że beneficjent jest podatnikiem podatku VAT lub nim nie jest w odniesieniu do uznania wydatków za kwalifikowalne.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210, s. 25)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1084/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające Fundusz Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1164/94 (Dz.U. L 210, s.79).


title: Sprawa C-652/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt (Niemcy) w dniu 7 grudnia 2015 r. – Furkan Tedemir, reprezentowany ustawowo przez Derya Tekdemir i Nedima Tekdemira/Kreis Bergstraße

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt (Niemcy) w dniu 7 grudnia 2015 r. – Furkan Tedemir, reprezentowany ustawowo przez Derya Tekdemir i Nedima Tekdemira/Kreis Bergstraße
   (Sprawa C-652/15)
   (2016/C 118/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Darmstadt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Furkan Tedemir, reprezentowany ustawowo przez Derya Tekdemir i Nedima Tekdemira

      Strona pozwana: Kreis Bergstraße

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy cel polegający na skutecznym zarządzaniu przepływami migracyjnymi stanowi nadrzędny wzgląd interesu ogólnego uzasadniający odmowę tureckiemu obywatelowi urodzonemu na terytorium Republiki Federalnej Niemiec zwolnienia z wymogu zezwolenia na pobyt, do którego miałby on prawo na podstawie klauzuli standstill przewidzianej w art. 13 decyzji Rady Stowarzyszenia EWG-Turcja nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia?

               2)

               Jeżeli Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej udzieli na to pytanie odpowiedzi twierdzącej, to jakie wymogi jakościowe powinien spełniać „nadrzędny wzgląd interesu ogólnego” w odniesieniu do celu polegającego na skutecznym zarządzaniu przepływami migracyjnymi?


title: Sprawa T-505/10: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2010 r. — Höganäs przeciwko OHIM — Haynes (ASTALOY)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/55

         Skarga wniesiona w dniu 18 października 2010 r. — Höganäs przeciwko OHIM — Haynes (ASTALOY)
   (Sprawa T-505/10)
   ()
   2010/C 346/108
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Höganäs AB (Höganäs, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat L.E. Ström)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Haynes International, Inc. (Kokomo, Stany Zjednoczone)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 sierpnia 2010 r. w sprawie R 1530/2009-4;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji nr B 85624 Wydziału Sprzeciwów; i

               —

               obciążenie OHIM i Haynes International kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ASTALOY” dla towarów z klasy 6 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3890233

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Haynes International

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 55400 „HASTELLOY” dla towarów z klasy 6

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja narusza art. 8 i 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na dokonanie przez Izbę Odwoławczą mylnej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd oraz mylnej oceny podobieństwa zakwestionowanego znaku towarowego.


title: Sprawa T-266/13: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Brainlab przeciwko OHIM (Curve) [Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Curve – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym lub z dobrymi obyczajami – Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/45

      Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Brainlab przeciwko OHIM (Curve)
      (Sprawa T-266/13) (1)

      ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Curve - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym lub z dobrymi obyczajami - Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
      (2014/C 395/56)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Brainlab AG (Feldkirchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Bauer)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 marca 2013 r. (sprawa R 2073/2012-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Curve jako wspólnotowego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Brainlab AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.


title: Sprawy połączone C-141/12 i C-372/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank Middelburg, Raad van State – Niderlandy) – Y.S. (C-141/12), Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel (C-372/12) przeciwko Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel (C-141/12), M., S. (C-372/12) (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych — Dyrektywa 95/46/WE — Artykuły 2, 12 i 13 — Pojęcie danych osobowych — Zakres prawa dostępu osoby, której dane dotyczą — Dane odnoszące się do osoby wnioskującej o dokument pobytowy i analiza prawna zawarte w dokumencie administracyjnym przygotowawczym do decyzji — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 8 i 41)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank Middelburg, Raad van State – Niderlandy) – Y.S. (C-141/12), Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel (C-372/12) przeciwko Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel (C-141/12), M., S. (C-372/12)
   (Sprawy połączone C-141/12 i C-372/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuły 2, 12 i 13 - Pojęcie danych osobowych - Zakres prawa dostępu osoby, której dane dotyczą - Dane odnoszące się do osoby wnioskującej o dokument pobytowy i analiza prawna zawarte w dokumencie administracyjnym przygotowawczym do decyzji - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 8 i 41))
   2014/C 315/02
   Język postępowania: niderlandzki

      Sądy odsyłające

   Rechtbank Middelburg, Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Y.S. (C-141/12), Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel (C-372/12)

      Strona pozwana: Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel (C-141/12), M., S. (C-372/12)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 lit. a) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych powinien być interpretowany w ten sposób, że dane odnoszące się do osoby wnioskującej o dokument pobytowy figurujące w dokumencie administracyjnym takim jak „memorandum” będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, przedstawiającym powody przytoczone przez pracownika na poparcie projektu decyzji, który jest on odpowiedzialny sporządzić w ramach postępowania poprzedzającego wydanie decyzji w sprawie wniosku o wydanie dokumentu pobytowego, oraz w stosownym przypadku dane figurujące w analizie prawnej zawartej w tym dokumencie administracyjnym, stanowią „dane osobowe” w rozumieniu wspomnianego postanowienia, przy czy owej analizy nie można jako takiej zakwalifikować w ten sam sposób.

               2)

               Artykuł 12 lit. a) dyrektywy 95/46 i art. 8 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej powinny być interpretowane w ten sposób, że osoba wnioskująca o dokument pobytowy dysponuje prawem dostępu do wszystkich danych osobowych jej dotyczących, które są przedmiotem przetwarzania przez krajowe władze administracyjne w rozumieniu art. 2 lit. b) tej dyrektywy. Aby uczynić zadość temu prawu, wystarczy, że wspomniany wnioskodawca znajdzie się w posiadaniu kompletnego przeglądu tych danych w zrozumiałej formie, czyli w formie umożliwiającej temu wnioskodawcy zapoznanie się ze wspomnianymi danymi i sprawdzenie, czy dane te są prawidłowe i czy są przetwarzane w sposób zgodny ze wspomnianą dyrektywą, aby w razie potrzeby mógł on wykonać prawa przyznane mu w tej dyrektywie.

               3)

               Artykuł 41 ust. 2 lit. b) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej powinien być interpretowany w ten sposób, że osoba wnioskująca o dokument pobytowy nie może powołać się na to postanowienie wobec władz krajowych.

      (1)  Dz.U. C 157 z 2.6.2012.

      Dz.U. C 303 z 6.10.2012.


title: Sprawa C-559/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 29 listopada 2010 r. — Deli Ostrich NV przeciwko Królestwu Belgii

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 29 listopada 2010 r. — Deli Ostrich NV przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-559/10)
   2011/C 55/32
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Deli Ostrich NV

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Pytania prejudycjalne

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen wnosi do Trybunału o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie pytania, jakiemu kodowi należało przyporządkować w chwili dokonania zgłoszenia w dniu 22 października 2007 r. mięso wielbłądów, które w niniejszym przypadku bezspornie nie były hodowane w niewoli?


title: Sprawa T-458/15: Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2016 r. – Automobile Club di Brescia/EUIPO – Rebel Media (e-miglia) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego e-miglia — Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe MILLE MIGLIA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/25

         Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2016 r. – Automobile Club di Brescia/EUIPO – Rebel Media (e-miglia)
   (Sprawa T-458/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego e-miglia - Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe MILLE MIGLIA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 022/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Automobile Club di Brescia (Brescia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Celluprica i F. Fischetti)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Rebel Media Ltd (Wilmslow, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci P. Schotthöfer i F. Steiner)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 czerwca 2015 r. (sprawa R 1990/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Automobile Club di Brescia a Rebel Media.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarga wzajemna zostaje oddalona.

               3)

               Automobile Club di Brescia i Rebel Media Ltd pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez EUIPO.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa C-461/04: Skarga wniesiona dnia 22 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/8

         Skarga wniesiona dnia 22 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-461/04)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   (2004/C 314/17)
   W dnia 22 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez pełnomocników Carmel O'Reilly i Rudiego Troostersa, przeciwko Królestwu Niderlandów.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy Rady 2001/55/WE (1) z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między Państwami Członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami, poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy, a w każdym razie poprzez brak powiadomienia Komisji o tych przepisach.

               2)

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2001/51/WE upłynął dnia 31 grudnia 2002 r.

      (1)  Dz.U. L 212 z dnia 7 sierpnia 2001 r., str. 12-23.


title: Sprawa C-586/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-460/13, Sun Pharmaceutical Industries Ltd, dawniej Ranbaxy Laboratories Ltd, Ranbaxy (UK) Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 17 listopada 2016 r. przez Sun Pharmaceutical Industries Ltd

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-460/13, Sun Pharmaceutical Industries Ltd, dawniej Ranbaxy Laboratories Ltd, Ranbaxy (UK) Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 17 listopada 2016 r. przez Sun Pharmaceutical Industries Ltd
   (Sprawa C-586/16 P)
   (2017/C 030/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Sun Pharmaceutical Industries Ltd, dawniej Ranbaxy Laboratories Ltd, Ranbaxy (UK) Ltd (przedstawiciele: R. Vidal, A. Penny, Solicitors, B. Kennelly QC, Barrister)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-460/13 oddalającego ich skargę o stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie COMP/39226 – Lundbeck (cytalopram) stwierdzającej naruszenie ze względu na cel art. 101 ust. 1 TFUE i art. 5 EOG, w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszących odwołanie;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 4 decyzji w zakresie, w jakim dotyczy wnoszących odwołanie;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 4 decyzji w zakresie, w jakim nakłada grzywny na wnoszące odwołanie lub ewentualnie obniżenie wysokości grzywny, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania i innymi wydatkami poniesionymi przez wnoszące odwołanie w związku z niniejszym postępowaniem oraz orzeczenie o wszelkich innych środkach, które Trybunał uzna za właściwe.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Sąd niewłaściwie zastosował kryterium służące wykazaniu naruszenia art. 101 ust. 1„ze względu na cel” ustanowione przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej „Trybunałem” w wyroku CB/Komisja, C-67/13 P, ECLI:EU:C:2014:2204 (zwanym dalej „wyrokiem CB”). Porozumienie zawarte pomiędzy wnoszącymi odwołanie i spółką H. Lundbeck A/S (zwaną dalej „spółką Lundbeck”), które weszło w życie w dniu 16 czerwca 2002 r. (zwane dalej „porozumieniem”), nie było z samej swej natury szkodliwe dla konkurencji. Jego celem było w pierwszym rzędzie ugodowe rozstrzygnięcie sporu patentowego pomiędzy wnoszącymi odwołanie i spółką Lundbeck. Ustalenie, czy porozumienie było faktycznie szkodliwe dla konkurencji, wymagało zbadania przez Komisję jego skutków.

               2.

               Stwierdzając, że faktycznie istniała „potencjalna konkurencja” pomiędzy wnoszącymi odwołanie i spółką Lundbeck w dacie zawarcia porozumienia, Sąd w oczywisty sposób przeinaczył dowody z akt postępowania. Komisja była zobowiązana obiektywnie wykazać, że wnoszące odwołanie miały realną i konkretną możliwość wejścia na rynek w sposób racjonalny pod względem gospodarczym. Dowody świadczyły o tym, że (a) takie wejście nie było możliwością realną i konkretną, ani obiektywnie, ani pod względem racjonalności gospodarczej, przed wygaśnięciem porozumienia; (b) w ramach negocjacji zakończonych zawarciem porozumienia wnoszące odwołanie nie miały żadnego interesu w tym, aby być szczere co do swojej gotowości do wejścia na rynek, i podstępem doprowadziły spółkę Lundbeck do wyrażenia zgody zarówno na dostarczanie wnoszącym odwołanie jej własnych produktów po obniżonej cenie, jak i na dokonanie płatności na rzecz wnoszących odwołanie. Pozwoliło to w rzeczywistości wnoszącym odwołanie niezwłoczne wejść na rynek, czego w zasadzie w przeciwnym wypadku nie mogłyby zrobić. Sąd nie uwzględnił zasadniczej różnicy pomiędzy wnoszącymi odwołanie i innymi producentami leków generycznych, którzy zawarli porozumienie ze spółką Lundbeck, polegającej na tym, że wnoszące odwołanie nie miały realnej i konkretnej możliwości uzyskania zezwolenia na wprowadzenie do obrotu w okresie obowiązywania porozumienia.

               3.

               W każdym razie żadne kary nie powinny zostać nałożone na wnoszące odwołanie. W dacie zawarcia porozumienia wytyczne Komisji nie traktowały takiego porozumienia jako naruszenie „ze względu na cel”. Była to nietypowa sytuacja, w której spółka Lundbeck korzystała przede wszystkim z ochrony przed konkurencja w postaci swoich patentów i przeszkód regulacyjnych, natomiast wnoszące odwołanie w rzeczywistości zwiększyły swoją możliwość konkurowania ze spółką Lundbeck na odnośnym rynku poprzez uzyskanie zaopatrzenia po obniżonej cenie w produkty spółki Lundbeck, które mogły oznaczyć jako własne. Kara nałożona na wnoszące odwołanie nie uwzględnia nietypowego charakteru naruszenia i nieuzasadnionego opóźnienia Komisji: zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia mogło z łatwością zostać skierowane do wnoszących odwołanie ponad pięć lat wcześniej, niż faktycznie zostało wysłane.


title: Sprawa F-5/13: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/29

         Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-5/13)
   2013/C 123/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J. Grayston, G. Pandey, M. Gambardella)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieumieszczenia nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/205/10.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej i Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (zwanego dalej „EPSO”) z dnia 9 marca 2012 r., doręczonej poprzez zamieszczenie na koncie EPSO, potwierdzającej nieumieszczenie nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej konkursu [konkurs EPSO EPSO/AD/205/10 (dziedzina „cła”)] i stanowiącej odpowiedź na „Wniosek o ponowne sprawdzenie testów na zdolność rozumowania” złożony przez skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej i EPSO z dnia 23 grudnia 2011 r., doręczonej poprzez zamieszczenie na koncie EPSO, za pośrednictwem której powiadomiono skarżącego, że jego nazwisko nie zostało umieszczone na „liście rezerwy kadrowej” (baza danych zawierająca listę laureatów), jako że nie uzyskał ocen wystarczających do uzyskania pozytywnego wyniku w testach rozumienia tekstu pisanego;

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji EPSO i komisji konkursowej, nigdy niedoręczonej skarżącemu, o nieprzyznaniu mu wglądu do dokumentów, o który wnosił w piśmie z dnia 31 grudnia 2011 r. (wniosek o ponowne sprawdzenie);

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianego oddalenia zażalenia skarżącego złożonego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/205/10 (dziedzina „cła”) opublikowanego w Dz.U. C 292 A/1 z dnia 28 października 2010 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności w całości „listy rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/205/10 (dziedzina »cła«)” opublikowanej w Dz.U. C 22 A/1 z dnia 27 stycznia 2012 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.