title: Sprawa T-443/11: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2011 r. — Gold East Paper (Jiangsu) i Gold Huasheng Paper (Suzhou Industrial Park) przeciwko Radzie

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/23

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2011 r. — Gold East Paper (Jiangsu) i Gold Huasheng Paper (Suzhou Industrial Park) przeciwko Radzie
   (Sprawa T-443/11)
   2011/C 298/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gold East Paper (Jiangsu) Co. Ltd (Jiangsu, Chiny) i Gold Huasheng Paper (Suzhou Industrial Park) Co. Ltd (Jiangsu, Chiny) (przedstawiciele: V. Akritidis, Y. Melin i F. Crespo, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 451/2011 z dnia 6 maja 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 128, s. 1);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnego wymogu proceduralnego wynikającego z art. 2 ust. 7 lit. c) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1) w ten sposób, że Komisja oddaliła wniosek skarżących spółek o przyznanie im statusu przedsiębiorstw działających w warunkach gospodarki rynkowej ze względu na skutki oddalenia wniosku dla określenia marży dumpingowej tychże skarżących.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia drugiego wymogu proceduralnego wynikającego z art. 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz naruszenia podstawowych zasad prawa do obrony oraz prawa do uczciwego procesu w ten sposób, że Komisja nie przekazała pewnych istotnych danych do Komitetu Doradczego ds. Antydumpingu.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 2 ust. 7 lit. c) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego w postaci popełnienia oczywistych błędów w ocenie stanu faktycznego sprawy oraz niedostatecznego uzasadnienia w ten sposób, że oddalony został wniosek skarżących spółek o przyznanie im statusu przedsiębiorstw działających w warunkach gospodarki rynkowej.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji, jak również art. 18 ust. 1, 3 i 6 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego w ten sposób, że dochodzenie było prowadzone w sposób nieuczciwy i stronniczy, a ponadto nałożony został nadmierny ciężar dowodu.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 3 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz braku dostatecznego uzasadnienia w ten sposób, że właściwe instytucje europejskie przeprowadziły swe dochodzenie w taki sposób, że było bardziej prawdopodobne w świetle procedury gromadzenia danych lub procedury oceny danych, że instytucje te dojdą do wniosku, że przemysł Unii poniósł szkodę.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 3 ust. 1 i art. 9 ust. 4 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego w ten sposób, że zaskarżone rozporządzenie oparte zostało na docelowej marży zysku, jakiej przemysł Unii nigdy w przeszłości nie osiągnął.

               7)

               Zarzut siódmy, wedle którego decyzja o wyłączeniu pras zwojowych z kategorii produktów objętych postępowaniem i produktów podobnych oparta była na oczywistych błędach w ocenie stanu faktycznego sprawy, w wyniku czego doszło do naruszenia art. 3 (szkoda), art. 4 ust. 1 (przemysł Unii) oraz art. 5 ust. 4 (legitymacja czynna) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

               8)

               Zarzut ósmy oparty na naruszeniu art. 3 ust. 2 i art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego w ten sposób, że w zaskarżonym rozporządzeniu nie zbadano, czy nałożone cło nie wykracza poza zakres tego, co niezbędne, by zrównoważyć szkodę spowodowaną przez przywóz dumpingowy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).


title: Sprawa T-368/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 1 lutego 2013 r. — Travetanche Injection przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Oddalenie skargi w postępowaniu głównym — Umorzenie postępowania)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/16

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 1 lutego 2013 r. — Travetanche Injection przeciwko Komisji
   (Sprawa T-368/11 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Oddalenie skargi w postępowaniu głównym - Umorzenie postępowania)
   2013/C 86/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Travetanche Injection SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i R. Cana)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i E. Manhaeve, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata K. Sawyera)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania rozporządzenia Komisji (UE) nr 366/2011 z dnia 14 kwietnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) odnośnie do załącznika XVII (akryloamid) (Dz.U. L 101, s. 12)

      Sentencja

   Postępowanie w przedmiocie wniosku o zastosowanie środka tymczasowego zostaje umorzone.


title: Sprawa F-110/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 22 listopada 2007 r. — Carpi Badía przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Punkty pierwszeństwa — Niepełne akta osobowe — Nieuwzględnienie punktów pierwszeństwa z dossier informatycznego Sysper 2 — Problem techniczny — Komitet ds. awansu A* — Przyznanie mniejszej liczby punktów aniżeli zaproponowana przez przełożonego)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/31

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 22 listopada 2007 r. — Carpi Badía przeciwko Komisji
   (Sprawa F-110/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Punkty pierwszeństwa - Niepełne akta osobowe - Nieuwzględnienie punktów pierwszeństwa z dossier informatycznego „Sysper 2’ - Problem techniczny - Komitet ds. awansu A* - Przyznanie mniejszej liczby punktów aniżeli zaproponowana przez przełożonego)
   (2008/C 8/55)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: José María Carpi Badía (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese i C. Cortese)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i K. Herrmann)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o przyznaniu skarżącemu, urzędnikowi Komisji, którego nazwisko błędnie nie zostało zawarte na liście urzędników awansowanych w jego dyrekcji generalnej, mniejszej liczby punktów pierwszeństwa od liczby, której ten się domagał i niewystarczającej do awansu w ramach postępowania w sprawie awansu w 2005 r.
   Sentencja wyroku

               1.

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich przyznającej J. M. Carpi Badíi liczbę punktów pierwszeństwa niewystarczającą do awansu w ramach postępowania w sprawie awansu w 2005 r.

               2.

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich określającej listę urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu w 2005 r., opublikowanej w Informations administratives nr 85-2005, z dnia 23 listopada 2005 r., w zakresie, w jakim nie zawiera ona nazwiska J. M. Carpi Badíi.

               3.

               Komisja Wspólnot Europejskich pokryje koszty poniesione przez J. M. Carpi Badíę oraz koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006, str. 48.


title: Sprawa T-845/14: Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2015 r. – August Brötje/OHIM (HydroComfort) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HydroComfort — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/57

         Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2015 r. – August Brötje/OHIM (HydroComfort)
   (Sprawa T-845/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HydroComfort - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2016/C 038/76)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: August Brötje GmbH (Rastede, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Pietzcker i C. Spintig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: W. Schramek, D. Walicka i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 października 2014 r. (sprawa R 1302/2014-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego HydroComfort jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Peri GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa T-467/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 marca 2008 r. — Du Pont de Nemours (Francja) i in. przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dyrektywa 91/414/EWG — Wniosek o zawieszenie wykonania — Dopuszczalność — Brak pilnego charakteru)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/20

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 marca 2008 r. — Du Pont de Nemours (Francja) i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-467/07 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dyrektywa 91/414/EWG - Wniosek o zawieszenie wykonania - Dopuszczalność - Brak pilnego charakteru)
   (2008/C 116/37)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Du Pont de Nemours (France) SAS (Puteaux, Francja); Du Pont Portugal — Serviços, Sociedada Unipessoal, Lda (Lizbona, Portugalia); Du Pont Ibérica, SL (Barcelona, Hiszpania); E. I. du Pont de Nemours & Co. USA (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone); Du Pont de Nemours Italiana Srl (Mediolan, Włochy); Du Pont De Nemours (Nederland) BV (Dordrecht, Niderlandy); Du Pont de Nemours (Deutschland) GmbH (Bad Homburg von der Höhe, Niemcy); DuPont Poland sp. z o.o. (Warszawa, Polska); DuPont Romania Srl (Bukareszt, Rumunia); DuPont International Operations SARL (Grand-Saconnex, Szwajcaria); Du Pont de Nemours International SA (Grand-Saconnex); DuPont Solutions (France) SAS (Puteaux); Dy-Pont Agkro Ellas AE (Halandri, Grecja) (przedstawiciele: D. Waelbroeck i I. Antypas, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Parpala i B. Doherty, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2007/628/WE z dnia 19 września 2007 r. dotyczącej niewłączenia metomylu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (Dz.U. L 255, s. 40), do czasu ogłoszenia wyroku kończącego postępowanie w sprawie.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawy połączone od T-318/06 do T-321/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 marca 2009 r. — Moreira da Fonseca przeciwko OHIM — General Óptica (GENERAL OPTICA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Graficzne wspólnotowe znaki towarowe GENERAL OPTICA w różnych kolorach — Wcześniejsza nazwa handlowa Generalóptica — Względna podstawa odmowy rejestracji — Lokalny zasięg wcześniejszego oznaczenia — Artykuł 8 ust. 4 i art. 52 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 marca 2009 r. — Moreira da Fonseca przeciwko OHIM — General Óptica (GENERAL OPTICA)
   (Sprawy połączone od T-318/06 do T-321/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Graficzne wspólnotowe znaki towarowe GENERAL OPTICA w różnych kolorach - Wcześniejsza nazwa handlowa Generalóptica - Względna podstawa odmowy rejestracji - Lokalny zasięg wcześniejszego oznaczenia - Artykuł 8 ust. 4 i art. 52 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   2009/C 113/64
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alberto Jorge Moreira da Fonseca Lda (Santo Tirso, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci M. Oehen Mendes i D. Jeffries)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Novais Gonçalves, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: General Óptica, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Curell Aguilà i X. Fàbrega Sabaté)

      Przedmiot sprawy

   Cztery skargi na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 sierpnia 2006 r. (sprawy R 944/2005-1, R 945/2005-1, R 946/2005-1 i R 947/2005-1) dotyczące czterech postępowań w sprawie unieważnienia pomiędzy Alberto Jorge Moreira da Fonseca, Lda i General Óptica, SA.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Alberto Jorge Moreira da Fonseca, Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 236 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-114/14: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/26

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-114/14)
   2014/C 135/31
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren, L. Lozano Palacios)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Królestwo Szwecji w związku z tym, że nie zwolniło świadczenia usług pocztowych przez pocztę państwową oraz dostawy towarów z tymi usługami związanej z podatku od wartości dodanej, a także że nie zwolniło dostawy, za cenę równą wartości nominalnej, znaczków pocztowych ważnych w obrocie pocztowym na terytorium państwa z podatku od wartości dodanej uchybiło zobowiązaniom spoczywającym na nim na mocy art. 132 ust. 1 lit. a) i art. 135 ust. 1 lit. h) dyrektywa Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej;

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja Europejska wniosła skargę przeciwko Królestwu Szwecji zgodnie z art. 258 TFEU z następujących przyczyn.
   Artykuł 132 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112 stanowi, że państwa członkowskie zwolnią świadczenie usług pocztowych przez pocztę państwową oraz dostawę towarów z tymi usługami związaną z podatku od wartości dodanej.
   Artykuł 135 ust. 1 lit. h) dyrektywy 2006/112 stanowi, że państwa członkowskie zwolnią dostawę, za cenę równą wartości nominalnej, znaczków pocztowych ważnych w obrocie pocztowym na terytorium danego państwa z podatku od wartości dodanej.
   Królestwo Szwecji poinstruowało Posten AB, by podmiot ten świadczył powszechne usługi obejmujące ciągłe świadczenie usług pocztowych o określonej jakości we wszystkich punktach na obszarze Szwecji, po przystępnych cenach dla wszystkich użytkowników, zgodnie z art. 3 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (2)

   Komisja jest zdania, że świadczenie przez Posten AB powszechnych usług, określonych w art. 3 dyrektywy 97/67, stanowi świadczenie usług przez pocztę państwową w rozumieniu art. 132 dyrektywy 2006/112.
   Królestwo Szwecji nie zwolniło usług pocztowych świadczonych przez Posten AB ani dostawy, za cenę równą wartości nominalnej, znaczków pocztowych ważnych w obrocie pocztowym na terytorium tego państwa z podatku od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. 2006 L 347, s. 1.

      (2)  Dz.U. 1998 L 15, s. 14.


title: Sprawa F-22/12: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji i CEPOL

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/35

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji i CEPOL
   (Sprawa F-22/12)
   2012/C 138/81
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi, M.Vandenbussche)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejskie Kolegium Policyjne

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalających wniosek skarżącego w przedmiocie przyznania mu dodatku na dziecko na utrzymaniu oraz dodatku edukacyjnego na troje dzieci jego żony za okres, gdy jeszcze zamieszkiwali na Filipinach.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji z dnia 25 marca 2011 r. oraz wyraźnej decyzji PMO (biura administracji i rozliczania uprawnień indywidualnych) z dnia 11 lipca 2011 r., potwierdzonej decyzją z dnia 9 listopada 2011 r. oddalającą zażalenie w zakresie, w jakim omawiane decyzje oddaliły wniosek skarżącego w przedmiocie przyznania mu dodatku na dziecko na utrzymaniu oraz dodatku edukacyjnego na troje dzieci jego żony za okres, gdy jeszcze zamieszkiwali na Filipinach.

               —

               w konsekwencji uznanie prawa skarżącego do ww. dodatków;

               —

               naprawienie szkody poniesionej przez skarżącego w postaci wypłaty z mocą wsteczną ww. dodatków począwszy od dnia 1 kwietnia 2009 r., tymczasowo oszacowanej na 33 673,31 EUR, wraz z odsetkami za zwłokę w stopie ustalonej przez EBC powiększonej o dwa punkty;

               —

               zadośćuczynienie za krzywdę skarżącego, szacowane na 20 000 EUR.

               —

               obciążenie pozwanych całością kosztów postępowania.


title: Sprawa T-66/08: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2008 r. — British Sky Broadcasting Group przeciwko OHIM — Vortex (SKY)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/21

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2008 r. — British Sky Broadcasting Group przeciwko OHIM — Vortex (SKY)
   (Sprawa T-66/08)
   (2008/C 116/39)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: British Sky Broadcasting Group plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: J. Barry, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vortex SA (Paryż, Francja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, z uwagi na to, że Pierwsza Izba Odwoławcza naruszyła rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 lub zasady prawa dotyczące jego stosowania, że:

                           —

                           decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej pozostaje w mocy co do ostatecznego rozstrzygnięcia Pierwszej Izby Odwoławczej o odrzuceniu sprzeciwu, lecz jest nieważna w tej części, w której odrzucono argumenty skarżącej dotyczące Umowy (w szczególności pkt 18 i 19 zaskarżonej decyzji);

                           —

                           zmianę zaskarżonej decyzji polegającą na: stwierdzeniu w niej, że Umowę stosuje się również do innych znaków towarowych niż zarejestrowane znaki wymienione w niej w sposób wyraźny oraz do przyszłych znaków towarowych; stwierdzeniu, że Umowa stoi na przeszkodzie sprzeciwianiu się przez wnoszącego sprzeciw w jakikolwiek sposób używaniu lub rejestracji przez BSkyB znaków towarowych zawierających element „SKY”, innych niż „SKYROCK” i „SKYZIN”, co do których wypowiedziały się sądy francuskie; stwierdzeniu, że umowa jest ostatecznym i wiążącym porozumieniem między BSkyB i wnoszącym sprzeciw, zgodnie z ustaleniem sądów francuskich (włączając w to najwyższą instancję we Francji);

                           —

                           zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, by odnosiła się ona do wszystkich argumentów podniesionych przez BSkyB w odpowiedzi na sprzeciw;

                           —

                           obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez BSkyB.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „SKY” dla towarów i usług z klas 9, 16, 18, 25, 28, 35, 38, 41 i 42 — zgłoszenie nr 3 166 378.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Vortex SA.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe „SKYROCK” dla towarów i usług z klas 9, 16, 18, 25, 28, 35, 38, 41 i 42.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich towarów i usług z klas 9, 38 i 41 oraz w odniesieniu do „reklamy” z klasy 35.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie sprzeciwu w całości.

      Podniesione zarzuty: Nie kwestionując rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, skarżąca twierdzi, że rozumowanie Izby Odwoławczej narusza rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 oraz zasady prawa dotyczące jego stosowania.


title: Sprawa T-238/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2009 r. — Ristic i in. przeciwko Komisji (Ograniczenia zdrowotne dotyczące zwierząt — Środki ochronne — Decyzja 2007/362/WE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Umorzenie postępowania — Skarga odszkodowawcza — Zasada proporcjonalności — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Obowiązek staranności — Prawo własności i prawo do prowadzenia działalności gospodarczej)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2009 r. — Ristic i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-238/07) (1)

   (Ograniczenia zdrowotne dotyczące zwierząt - Środki ochronne - Decyzja 2007/362/WE - Skarga o stwierdzenie nieważności - Umorzenie postępowania - Skarga odszkodowawcza - Zasada proporcjonalności - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Obowiązek staranności - Prawo własności i prawo do prowadzenia działalności gospodarczej)
   2009/C 205/60
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ristic AG (Burgthann, Niemcy); Piratic Meeresfrüchte Import GmbH (Burgthann, Niemcy); Prime Catch Seafood GmbH (Burgthann, Niemcy) i Rainbow Export Processing, SA (przedstawiciel: adwokat H. Schmidt)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: F. Erlbacher i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2007/362/WE z dnia 16 maja 2007 r., zmieniającą decyzję 2004/432/WE w sprawie zatwierdzenia przedłożonych przez państwa trzecie zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE planów w zakresie kontroli pozostałości (Dz.U. L 138, s. 18), a po drugie żądanie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Ristic AG, Piratic Meeresfrüchte Import GmbH, Prime Catch Seafood GmbH i Rainbow Export Processing, SA zostają obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007


title: Sprawa T-51/09: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2009 r. — Komisja przeciwko Antiche Terre

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/32

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2009 r. — Komisja przeciwko Antiche Terre
   (Sprawa T-51/09)
   (2009/C 82/57)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Dal Ferro, avocat et V. Joris, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Antiche Terre scarl Società Agricola Cooperativa (Arezzo, Włochy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od pozwanej zwrotu kwoty głównej w wysokości 47 933 240 EUR z odsetkami według stawki wskazanej w art. 5.4.3 ogólnych warunków umowy (stawka BCE + 2 %) w dacie uzyskania kwoty (od 4 grudnia 1997 r. dla kwoty 46 197 900 EUR i od 18 grudnia 1997 r. lda kwoty 1 735 340 EUR) i do 1 kwietnia 2003 r., oraz innych odsetek według tej samej stawki od dnia 4 stycznia 2004 r. do rzeczywistej zapłaty z odliczeniem kwoty 461 979 EUR, dokonanej w dniu 25 stycznia 2005 r.;

               —

               tytułem subsydiarnym zasądzenie od pozwanej zwrotu kwoty głównej w wysokości 47 933 240 EUR z odsetkami według stawki przewidzianej w przepisach włoskich w dniu 4 stycznia 2004 r. do rzeczywistej zapłaty z odliczeniem kwoty 461 979 EUR, dokonanej w dniu 25 stycznia 2005 r.;

               —

               obciążenie Antiche Terre Società Agricola Cooperativa kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze wniesione na postawie art. 238 WE Komisja wnosi o zwrot kwot wypłaconych na rzecz Antiche Terre scarl Società Agricola Cooperativa a responsabilità limitata (zwanej dalej: „Antiche Terre” lub „skarżącą”), w ramach programu THERMIE, na realizację jednostki produkcji energii elektrycznej (10 MWe) z zastosowaniem spalania biomasy. Umowa referencyjna (nr BM/188/96) została zawarta pomiędzy pozwaną, będącą koordynatorem, a dwoma innymi spółkami, mającymi siedzibę w Finlandii i Hiszpanii.
   Antiche Terze dopuściła się szeregu istotnych opóźnień w uruchomieniu tego projektu; wystąpiła ona i uzyskała przedłużenie terminu na realizację prac. Ponadto pozwana zaproponowała istotne zmiany warunków umowy w zakresie odstąpienia od procesu spalania biomasy i produkcji energii elektryczne w ilości znacznie mniejszej niż uprzednio przewidziana.
   Komisja nie mogła zgodzić się na te radykalne zmiany projektu, który nie mógł być finansowany w ramach programu THERMIE.
   W konsekwencji stwierdziwszy, że pozwana nie wykonała tej jednostki zgodnie z tym co wskazano w pierwotnie przedstawionym projekcie, Komisja jest zmuszona do rozwiązania umowy BM/188/96 wskazując ponadto, że brak wykonania pierwotnego projekt może prowadzić do odzyskania całości lub części kwot przekazanych pozwanej.
   Komisja kilkukrotnie bezskutecznie żądała od Antiche Terre zwrotu wypłaconej tytułem zaliczki kwoty 47 933 240 EUR. Po wykorzystaniu gwarancji i kolejnym żądaniu zwrotu tej kwoty Komisja wystąpiła do Sądu Pierwszej Instancji.


title: Sprawa T-561/17: Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2017 r. – L-Shop-Team/EUIPO (bags2GO)

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/44

         Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2017 r. – L-Shop-Team/EUIPO (bags2GO)
   (Sprawa T-561/17)
   (2017/C 347/58)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: L-Shop-Team GmbH (Dortmund, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Sautter)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „bags2GO” – zgłoszenie nr 15 356 901

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie R 1650/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-85/15: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – AW/EUIPO – Pharma Mar (YLOELIS) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego YLOELIS — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy YONDELIS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/18

         Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – AW/EUIPO – Pharma Mar (YLOELIS)
   (Sprawa T-85/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego YLOELIS - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy YONDELIS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 221/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alfa Wassermann SpA (AW) (Alanno, Włochy), dopuszczona do wstąpienia w miejsce Alfa Wassermann Hungary Kft (przedstawiciele: adwokaci M. Best, U. Pfleghar i S. Schäffner)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Pharma Mar, SA (Colmenar Viejo, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. González-Alberto Rodríguez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 grudnia 2014 r. (sprawa R 1100/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Pharma Mar a Alfa Wassermann Hungary.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Alfa Wassermann SpA (AW) zostaje obciążona kosztami postepowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa C-77/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Gowan Comércio Internacional e Serviços Lda przeciwko Ministero della Salute (Środki ochrony roślin — Dyrektywa 2006/134/WE — Ważność — Ograniczenia w stosowaniu fenarimolu jako substancji czynnej)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Gowan Comércio Internacional e Serviços Lda przeciwko Ministero della Salute
   (Sprawa C-77/09) (1)

   (Środki ochrony roślin - Dyrektywa 2006/134/WE - Ważność - Ograniczenia w stosowaniu fenarimolu jako substancji czynnej)
   2011/C 63/04
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gowan Comércio Internacional e Serviços Lda

      Strona pozwana: Ministero della Salute

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Ważność załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1) zmienionej dyrektywą Komisji 2006/134/WE z dnia 11 grudnia 2006 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia fenarimolu jako substancji czynnej (Dz.U. L 349, s. 32) w odniesieniu do ograniczeń dotyczących włączenia fenarimolu jako substancji czynnej.

      Sentencja

   Analiza pytania prejudycjalnego nie wykazała niczego, co mogłoby naruszać ważność dyrektywy Komisji 2006/134/WE z dnia 11 grudnia 2006 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia fenarimolu jako substancji czynnej.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa C-309/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 306–310 — Procedura szczególna dla biur podróży — Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi — Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie tej procedury szczególnej do osób innych niż podróżni — Pojęcia podróżnego i klienta)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-309/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 306–310 - Procedura szczególna dla biur podróży - Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi - Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie tej procedury szczególnej do osób innych niż podróżni - Pojęcia podróżnego i klienta)
   2013/C 344/11
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i I. Koskinen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Müller i J. Očková, pełnomocnicy), Republika Grecka (przedstawiciel: E. M. Mamouna, pełnomocnik), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J. S. Pilczer, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: A. Kraińska, A. Kramarczyk, M. Szpunar i B. Majczyna, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 306–310 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s.1) — Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie szczególnej procedury opodatkowania dla biur podróży w odniesieniu do transakcji dokonywanych przez nie na rzecz osób innych niż podróżni

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Republikę Finlandii.

               3)

               Republika Czeska, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa T-43/17: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2017 r. – No Limits/EUIPO – Morellato (NO LIMITS)

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/17

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2017 r. – No Limits/EUIPO – Morellato (NO LIMITS)
   (Sprawa T-43/17)
   (2017/C 095/26)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: No Limits International Investments SA (Bissone, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat F. Canu)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Morellato SpA (Fratte di Santa Giustina in Colle, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „NO LIMITS” – unijny znak towarowy nr 67 967

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 listopada 2016 r. w sprawie R 2007/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO oraz interwenienta kosztami postępowania w sprawie R 2007/2015-5 przed Izbą Odwoławczą, postępowania w sprawie 2919C przed Wydziałem Unieważnień oraz postępowania przed Sądem Unii Europejskiej.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie lub błędne zastosowanie art. 53 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 — błąd w zaskarżonej decyzji dotyczący daty odpowiedniej do oceny nieważności unijnego znaku towarowego;

               —

               naruszenie lub błędne zastosowanie art. 53 rozporządzenia nr 207/2009 — braki w uzasadnieniu, niewystarczające i sprzeczne uzasadnienie w odniesieniu do możliwości zastosowania do unijnego znaku towarowego ustaleń dokonanych przez Corte d’Appello di Milano (sądu apelacyjnego w Mediolanie, Włochy) w wyroku nr 4425/2013, który stał się prawomocny;

               —

               braki w uzasadnieniu, niewystarczające i sprzeczne uzasadnienie w odniesieniu do zastosowania art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 do unijnego znaku towarowego;

               —

               naruszenie lub błędne zastosowanie art. 53 rozporządzenia nr 207/2009 — błędne i sprzeczne uzasadnienie.


title: Sprawa C-388/08 PPU: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus — Finlandia) — Postępowanie karne przeciwko Arturowi Leymannowi, Aleksejowi Pustovarovowi (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Artykuł 27 — Europejski nakaz aresztowania i procedura wydawania osób między państwami członkowskimi — Zasada szczególności — Postępowanie w sprawie udzielania zgody)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/23

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus — Finlandia) — Postępowanie karne przeciwko Arturowi Leymannowi, Aleksejowi Pustovarovowi
   (Sprawa C-388/08 PPU) (1)

   (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 27 - Europejski nakaz aresztowania i procedura wydawania osób między państwami członkowskimi - Zasada szczególności - Postępowanie w sprawie udzielania zgody)
   (2009/C 44/38)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein oikeus
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Artur Leymann, Aleksei Pustovarov
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein oikeus — Wykładnia art. 27 ust. 2, 3 i 4 decyzji ramowej Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (2002/584/WSiSW) (Dz.U. L 190, s. 1) — Zmiana opisu czynu stanowiącego podstawę oskarżenia względem czynu stanowiącego podstawę nakazu aresztowania — Pojęcie „inne [przestępstwo] niż to, w związku z którym [osoba] została przekazana” — Konieczność wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zgody
   Sentencja

               1)

               W celu stwierdzenia, że rozważane przestępstwo nie jest „innym przestępstwem” niż to, które stanowiło podstawę przekazania, w rozumieniu art. 27 ust. 2 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, co wymagałoby wszczęcia postępowania w sprawie wyrażenia zgody, o którym mowa w art. 27 ust. 3 lit g) i art. 27 ust. 4 tej decyzji ramowej, należy zbadać, czy znamiona przestępstwa według opisu prawnego tego przestępstwa w wydającym nakaz państwie członkowskim są takie same jak te, ze względu na które nastąpiło przekazanie osoby, i czy istnieje wystarczająca zgodność pomiędzy danymi widniejącymi w nakazie aresztowania a danymi wymienionymi w późniejszej czynności procesowej. Zmiany dotyczące okoliczności czasu i miejsca są dozwolone, o ile wynikają one z zebranych w ramach postępowania toczącego się w wydającym nakaz państwie członkowskim informacji, dotyczących zachowania opisanego w nakazie aresztowania, nie zmieniają charakteru przestępstwa i nie pociągają za sobą spełnienia przesłanek odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania na mocy art. 3 i 4 decyzji ramowej.

               2)

               W okolicznościach, jakie zaistniały w sprawie zawisłej przed sądem krajowym, zmiana w opisie przestępstwa dotycząca rodzaju przedmiotowego środka odurzającego nie prowadzi sama z siebie do zdefiniowania „innego przestępstwa” niż to, które stanowiło podstawę przekazania, w rozumieniu art. 27 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584.

               3)

               Wyjątek przewidziany w art. 27 ust. 3 lit. c) decyzji ramowej 2002/584 powinien być interpretowany w ten sposób, że w razie stwierdzenia popełnienia „innego przestępstwa” niż to, które stanowiło podstawę przekazania, wymagane jest wystąpienie o zgodę, zgodnie z art. 27 ust. 4 decyzji ramowej, i jej uzyskanie, jeśli ma zostać wykonana kara pozbawienia wolności lub środek zabezpieczający związany z pozbawieniem wolności. Możliwe jest ściganie lub skazanie osoby za takie przestępstwo przed uzyskaniem tej zgody, o ile żaden środek ograniczenia wolności nie jest stosowany na etapie ścigania lub postępowania karnego zmierzającego do wydania wyroku w odniesieniu do tego przestępstwa. Wyjątek, o którym mowa w art. 27 ust. 3 lit. c), nie stoi w każdym razie na przeszkodzie nałożeniu na osobę przekazaną środka ograniczenia wolności przed uzyskaniem zgody, jeżeli ten środek jest uzasadniony przez pozostałe zarzuty objęte aktem oskarżenia, wymienione w europejskim nakazie aresztowania.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa C-305/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bratislava (Słowacja) w dniu 26 maja 2017 r. – FENS spol. s r.o./Slovenská republika – Úrad pre reguláciu sieťových odvetví

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bratislava (Słowacja) w dniu 26 maja 2017 r. – FENS spol. s r.o./Slovenská republika – Úrad pre reguláciu sieťových odvetví
   (Sprawa C-305/17)
   (2017/C 269/10)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Okresný súd Bratislava

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: FENS spol. s r.o.

      Strona pozwana: Slovenská republika – Úrad pre reguláciu sieťových odvetví

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 30 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak § 12 ust. 9 rozporządzenia rządu Republiki Słowackiej nr 317/2007 ustanawiającego zasady funkcjonowania rynku energii elektrycznej, które wprowadza szczególną opłatę za wywóz energii elektrycznej z Republiki Słowackiej, bez różnicy, czy chodzi o wywóz energii elektrycznej z Republiki Słowackiej do państw członkowskich Unii Europejskiej czy do państw trzecich, w przypadku, gdy producent energii elektrycznej nie wykaże, że wywożona energia elektryczna została na terytorium Republiki Słowackiej przywieziona, czyli że opłata stosuje się wyłącznie do energii elektrycznej wytwarzanej w Republice Słowackiej, która zostaje z terytorium Republiki Słowackiej wywieziona?

               2)

               Czy opłatę o skutku równoważnym do cła w rozumieniu art. 28 ust. 1 TFUE stanowi także opłata pieniężna, taka jak wprowadzona przepisami § 12 ust. 9 rozporządzenia rządu Republiki Słowackiej nr 317/2007 ustanawiającego zasady funkcjonowania rynku energii elektrycznej, a zatem opłata stosowana tylko do energii elektrycznej, która jest produkowana w Republice Słowackiej i jednocześnie wywożona z Republiki Słowackiej, niezależnie od tego, czy był to wywóz do państw trzecich czy też wywóz do państw członkowskich Unii Europejskiej?

               3)

               Czy przepisy krajowe, takie jak § 12 ust. 9 rozporządzenia rządu Republiki Słowackiej nr 317/2007 ustanawiającego zasady funkcjonowania rynku energii elektrycznej, są zgodne z zasadą swobodnego przepływu towarów w rozumieniu art. 28 TFUE?


title: Sprawa C-1/15: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/19

      Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii
      (Sprawa C-1/15)
      (2015/C 073/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i A. Aresu, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Austrii

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi o:

                  —

                  stwierdzenie, że przyjmując i utrzymując w mocy § 1 ust. 2 zdanie pierwsze, § 2 ust. 1 zdanie dziewiąte, § 10 ust. 3 zdanie czwarte, § 14 w związku z § 14a i § 14b, a także § 21 ust. 1 i § 21a Bundesgesetz über die Niederlassung und den Aufenthalt in Österreich, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego (1) i art. 13 decyzji nr 1/80;

                  —

                  obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niektóre przepisy Bundesgesetz über die Niederlassung und den Aufenthalt in Österreich [ustawy federalnej o osiedlaniu się i pobycie w Austrii] są niezgodne z prawem Unii w zakresie, w jakim dotyczą one obywateli tureckich. W szczególności chodzi o:

                  —

                  obowiązek wnioskodawcy do złożenia pierwszego wniosku o zezwolenie na wjazd na terytorium Austrii we właściwym miejscowo przedstawicielstwie za granicą oraz do odczekania decyzji za granicą;

                  —

                  określenie na poziomie 21 lat wieku minimalnego dla złożenia wniosku o zezwolenie na pobyt w kontekście łączenia rodzin;

                  —

                  dowód znajomości języka niemieckiego w momencie wystąpienia z pierwszym wnioskiem o przyznanie tytułu pobytowego oraz wprowadzenie tzw. „Integrationsvereinbarung [porozumienia w przedmiocie integracji”.

            Argument podnoszony przez Republikę Austrii, w myśl którego Bundesministerium für Inneres [ministerstwo spraw wewnętrznych] wystosowało do organów nadzorujących osiedlanie się oraz pobyt w Austrii pismo nakazujące poddawanie wniosków obywateli tureckich zgodnej z prawem Unii indywidualnej ocenie, nie jest w stanie wyeliminować uchybienia zobowiązaniom wynikającym z art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego i art. 13 decyzji nr 1/80.

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. dotyczące zawarcia Protokołu dodatkowego oraz Protokołu finansowego, podpisanych dnia 23 listopada 1970 r. załączonych do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją i odnoszącego się do środków, które należy podjąć w celu ich wprowadzenia w życie (Dz.U. L 293, s. 1).


title: Sprawa C-368/11: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Raffaele Arrichiellowi (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry hazardowe — Przyjmowanie zakładów na imprezy sportowe — Wymóg koncesji — Konsekwencje wynikające z naruszenia prawa Unii przy udzielaniu koncesji — Wydanie 16300 dodatkowych koncesji — Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości — Zasada pewności prawa — Ochrona posiadaczy wcześniejszych koncesji — Przepisy krajowe — Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów — Dopuszczalność — Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją — Zakaz w przepisach krajowych — Dopuszczalność)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/13

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Raffaele Arrichiellowi
   (Sprawa C-368/11) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry hazardowe - Przyjmowanie zakładów na imprezy sportowe - Wymóg koncesji - Konsekwencje wynikające z naruszenia prawa Unii przy udzielaniu koncesji - Wydanie 16 300 dodatkowych koncesji - Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości - Zasada pewności prawa - Ochrona posiadaczy wcześniejszych koncesji - Przepisy krajowe - Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów - Dopuszczalność - Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją - Zakaz w przepisach krajowych - Dopuszczalność)
   2012/C 151/22
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Santa Maria Capua Vetere

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Raffaele Arrichiello

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Santa Maria Capua Vetere — Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Działalność polegająca na przyjmowaniu zakładów — Przepisy krajowe uzależniające wykonywanie tej działalności od uzyskania zezwolenia i licencji bezpieczeństwa publicznego — Ochrona udzielana podmiotom prawa, które uzyskały zezwolenia i licencje w wyniku procedur ich udzielania, z których niezgodnie z prawem wykluczono inne podmioty działające w tym sektorze — Zgodność z art. 43 WE i 49 WE

      Sentencja

               1)

               Artykuły 43 WE i 49 WE, jak również zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, iż stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, które z naruszeniem prawa Unii wykluczyło określoną kategorię podmiotów gospodarczych z możliwości uzyskania koncesji na wykonywanie danej działalności gospodarczej i które zmierza do zaradzenia temu naruszeniu, organizując przetarg na znaczną liczbę nowych koncesji, chroniło pozycję rynkową uzyskaną przez działające już podmioty gospodarcze, w szczególności poprzez ustanowienie minimalnych odległości między punktami zakładanymi przez nowych koncesjonariuszy a punktami działających już podmiotów.

               2)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie temu, by nakładano sankcje za prowadzenie bez koncesji lub zezwolenia policji zorganizowanej działalności w zakresie przyjmowania zakładów na osoby powiązane z podmiotem, który został wykluczony z przetargu z naruszeniem prawa Unii, nawet po przeprowadzeniu nowego przetargu mającego zaradzić temu naruszeniu prawa Unii, ponieważ wspomniany przetarg i wynikające z niego udzielenie nowych koncesji nie zaradziły skutecznie niezgodnemu z prawem wykluczeniu wspomnianego podmiotu z poprzedniego przetargu.

               3)

               Z art. 43 WE i 49 WE, zasady równego traktowania, obowiązku przejrzystości oraz zasady pewności prawa wynika, że warunki i zasady przetargu, takiego jak przetarg będący przedmiotem sporu w sprawach przed sądem krajowym, a w szczególności przepisy przewidujące cofnięcie koncesji wydanych na zakończenie takiego przetargu, takie jak przepisy zawarte w art. 23 ust. 2 lit. a) i ust. 3 projektu umowy między autonomiczną administracją monopoli państwowych a podmiotem otrzymującym koncesję dotyczącą gier hazardowych w zakresie imprez innych niż wyścigi konne, powinny być sformułowane w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny, a ocena tego należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-260/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (piąta izba w powiększonym składzie) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie T-88/01 Sniace, SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Sniace, SA w dniu 20 czerwca 2005 r.

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/22

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (piąta izba w powiększonym składzie) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie T-88/01 Sniace, SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Sniace, SA w dniu 20 czerwca 2005 r.
   (Sprawa C-260/05 P)
   (2005/C 193/34)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 20 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Sniace, SA, reprezentowanej przez adwokata D.J. Baró Fuentesa, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w powiększonym składzie) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie T-88/01 Sniace, SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie T-88/01;

               2.

               uwzględnienie żądań podniesionych w pierwszej instancji, lub w odpowiednim przypadku, o ponowne przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji w celu rozstrzygnięcia co do istoty sprawy;

               3.

               uwzględnienie wniosku o zarządzenie środków organizacji postępowania złożonego przez skarżącą w dniu 16 października 2001 r. oraz wniosku o zarządzenie osobistego stawiennictwa stron, zarządzenie dopuszczenia dowodu z zeznań świadków oraz opinii biegłego, które zostały przedstawione przez skarżącą w dniu 20 kwietnia 2001 r.;

               4.

               obciążenie kosztami strony pozwanej w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swoich żądań wnosząca odwołanie podnosi:

               1.

               Naruszenie prawa poprzez orzeczenie o niedopuszczalności skargi w oparciu o ustalenie, iż skarżąca nie wskazała w sposób właściwy powodów, dla których zaskarżona decyzja miałaby naruszać jej uzasadniony interes wywierając w sposób istotny wpływ na jej pozycję na rynku. W tym względzie Sąd dopuścił się licznych błędów w ocenie istotnych elementów sprawy, w szczególności w odniesieniu do bezpośredniej konkurencji pomiędzy włóknami celulozy (lyocell, substandardowy lycocell i prowiskoza) wytwarzanymi i sprzedawanymi przez przedsiębiorcę korzystającego z pomocy państwa a włóknami celulozy (wiskoza) wytwarzanymi i sprzedawanymi przez wnoszącą odwołanie. Obydwa włókna są względem siebie konkurencyjne w zakresie określonych sposobów wykorzystania i zastosowania na tym samym rynku. Sąd nie uwzględnił również w wystarczający sposób różnych dowodów w sprawie, które świadczyły o istnieniu, zgodnie z prawem konkurencji, szeregu szczególnych okoliczności indywidualizujących wnoszącą odwołanie (istnienie zamkniętego kręgu odbiorców oraz o istnienie nadmiernej podaży na rynku włókien celulozy, etc.) Wreszcie Sąd nie dokonał prawidłowej oceny wynikających z akt postępowania danych, świadczących o istotnym wpływie na pozycję skarżącej na rynku.

               2.

               Naruszenie prawa poprzez orzeczenie o niedopuszczalności skargi w oparciu o ustalenie, iż zaskarżona decyzja nie dotyczyła skarżącej indywidualnie, ponieważ pełniła ona drugorzędną rolę we wcześniejszym postępowaniu administracyjnym. W tym względzie Komisja Europejska wezwała skarżącą jako zainteresowaną stronę trzecią do przedstawienia uwag w rozumieniu art. 88 ust. 2 WE. Wnosząca odwołanie wykorzystała przysługujące jej w postępowaniu uprawnienia i przedstawiła uwagi przeciwko pomocy przyznanej Lenzing Lyocell. Niemniej jednak uczestnictwo to nie mogło przynieść zamierzonego skutku, ponieważ Komisja uznała za stosowne nie ujawniać pewnych informacji w trakcie postępowania administracyjnego.

               3.

               Ewentualnie, naruszenie prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej. Orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji o niedopuszczalności skargi, bez zagłębiania się w istotę sprawy, powoduje bezsilność, lub nawet zaprzeczenie wymiaru sprawiedliwości. Stanowi krok wstecz dla orzecznictwa wspólnotowego, które uelastyczniło kryteria czynnej legitymacji zainteresowanych osób trzecich w postępowaniu w sprawie pomocy państwa.

               4.

               Ewentualnie, naruszenie prawa wspólnotowego. Zarzut ten dzieli się z kolei na dwa podzarzuty. Z jednej strony jest to naruszenie zasady równości w postępowaniu, ponieważ w wyniku oceny porównawczej można dojść do wniosku, że piąta izba w powiększonym składzie Sądu Pierwszej Instancji w różny sposób potraktowała dwie podobne sytuacje. Z drugiej strony, naruszenie art. 64 i 65 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji poprzez odmowę zarządzenia środków organizacji postępowania oraz dopuszczenia dowodów wnioskowanych przez skarżącą w pierwszej instancji.


title: Sprawa T-112/09: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2009 r. — Icebreaker przeciwko OHIM — Gilmar (ICEBREAKER)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/41

         Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2009 r. — Icebreaker przeciwko OHIM — Gilmar (ICEBREAKER)
   (Sprawa T-112/09)
   2009/C 113/83
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Icebreaker Ltd (Wellington, Nowa Zelandia) (przedstawiciel: adwokat L. Prehn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Gilmar SpA [San Giovanni in Marignano (Rimini), Włochy]

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 stycznia 2009 r. w sprawie R 1536/2007-4 oraz dopuszczenie do rejestracji zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego dla towarów z klasy 25; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ICEBREAKER” dla towarów z klas 9, 24 i 25 — zgłoszenie nr 3 205 523

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Gilmar SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany we Włoszech słowny znak towarowy „ICEBERG” dla towarów z klasy 25; słowny międzynarodowy znak towarowy „ICEBERG” dla towarów z klasy 25; zarejestrowany w Hiszpanii słowny znak towarowy „ICEBERG” dla towarów z klasy 25; zarejestrowany we Włoszech słowny znak towarowy „ICE” dla towarów z klasy 25; słowny międzynarodowy znak towarowy „ICE” dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na błędne przyjęcie przez Izbę Odwoławczą, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-225/11: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2011 r. — Caventa przeciwko OHIM — Anson's Herrenhaus (BERG)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/18

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2011 r. — Caventa przeciwko OHIM — Anson's Herrenhaus (BERG)
   (Sprawa T-225/11)
   2011/C 194/29
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Caventa AG (Rekingen, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat J.Krenzel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Anson's Herrenhaus KG (Düsseldorf, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 lutego 2011 r. w sprawie R 740/2010-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „BERG” dla towarów z klas 25 i 28 (zgłoszenie nr 7 124 084)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Anson's Herrenhaus KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „Christian Berg” dla towarów i usług z klas 3, 18, 25 i 35 (wspólnotowy znak towarowy nr 338 36 76), przy czym sprzeciw wniesiono wobec rejestracji w odniesieniu do towarów z klas 25 i 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art.8 ust.1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (1), z uwagi na to, że nie ma prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Wersja ujednolicona) (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-146/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  22 grudnia 2005 r.  — Gorostiaga Atxalandabaso przeciwko Parlamentowi (Przepisy dotyczące zwrotu posłom do Parlamentu Europejskiego kosztów i diet — Kontrola wykorzystania diet — Wykazanie wydatków — Ściągnięcie długu w drodze potrącenia)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 grudnia 2005 r. — Gorostiaga Atxalandabaso przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-146/04) (1)

   (Przepisy dotyczące zwrotu posłom do Parlamentu Europejskiego kosztów i diet - Kontrola wykorzystania diet - Wykazanie wydatków - Ściągnięcie długu w drodze potrącenia)
   (2006/C 48/53)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Koldo Gorostiaga Atxalandabaso (Saint-Pierre-d'Irube, Francja) (Przedstawiciel: D. Rouget, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (Przedstawiciele: H. Krück, C. Karamarcos i D. Moore, pełnomocnicy)
   Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (reprezentowane przez swojego pełnomocnika)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 24 lutego 2004 r. w sprawie ściągnięcia kwot przekazanych tytułem zwrotu kosztów i diet poselskich
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 24 lutego 2004 r. w sprawie ściągnięcia kwot przekazanych tytułem zwrotu kosztów i diet poselskich w części, w jakiej stanowi ona, że ściągnięcie kwoty stanowiącej dług skarżącego nastąpi w drodze potrącenia.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona

               3)

               Skarżący, Parlament i Królestwo Hiszpanii ponoszą koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.6.2004


title: Sprawa T-323/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 lipca 2006 r. — La Baronia de Turis przeciwko OHIM — Baron Philippe de Rothschild (LA BARONIE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LA BARONNIE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BARONIA — Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego — Dowody przedstawione po raz pierwszy przed izbą odwoławczą — Dopuszczalność — Zakres badania przez izby odwoławcze — Artykuły 62 i 74 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 lipca 2006 r. — La Baronia de Turis przeciwko OHIM — Baron Philippe de Rothschild (LA BARONIE)
   (Sprawa T-323/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LA BARONNIE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BARONIA - Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Dopuszczalność - Zakres badania przez izby odwoławcze - Artykuły 62 i 74 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 224/75)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: La Baronia de Turis, Cooperativa Valenciana (Turis, Hiszpania) (Przedstawiciel: adwokat J. Carreño Moreno)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciele: S. Petrequin i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Baron Philippe de Rothschild SA (Pauillac, Francja) (Przedstawiciel: adwokat K. Manhaeve)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 lipca 2003 r. (R 57/2003-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Baronia de Tunis, Cooperativa Valenciana i Baron Philippe de Rothschild S.A.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 lipca 2003 r. (sprawa R 57/2003-2).

               2)

               Odrzuca się jako niedopuszczalny wniosek skarżącej, La Baronia de Tunis, Cooperativa Valenciana, o odmowę rejestracji zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego.

               3)

               Oddala się wniosek interwenienta Baron Phillippe de Rothschild S.A. o stwierdzenie niedopuszczalności sprzeciwu z uwagi na fakt iż jest on oparty na art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

               4)

               Skarga w pozostałej części zostaje oddalona.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie T-269/02 PepsiCo, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RUFFLES — Wcześniejszy krajowy znak towarowy RIFFELS — Jeszcze wcześniejszy krajowy znak towarowy RUFFLES — Współistnienie i równoważność krajowych i wspólnotowych znaków towarowych)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/12

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 21 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-269/02 PepsiCo, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RUFFLES - Wcześniejszy krajowy znak towarowy RIFFELS - Jeszcze wcześniejszy krajowy znak towarowy RUFFLES - Współistnienie i równoważność krajowych i wspólnotowych znaków towarowych)
   (2005/C 155/23)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-269/02, PepsiCo, Inc., z siedzibą w Purchase, New York (Stany Zjednoczone), reprezentowana przez adwokata E. Armija Chávarriego, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: początkowo J. Novais Gonçalves oraz J. Crespo Carrillo, a następnie A. von Mühlendahl oraz J. Novais Gonçalves), w której drugą stroną w postępowaniu przed OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Intersnack Knabber-Gebäck GmbH & Co. KG, uprzednio Convent Knabber-Gebäck GmbH & Co. KG, z siedzibą w Kolonii (Niemcy), reprezentowana przez adwokata M. Schaeffera, mającej za przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 czerwca 2002 r. (sprawa R 114/2000-1), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu, w którym stronami były PepsiCo, Inc. oraz Intersnack Knabber-Gebäck GmbH & Co. KG, Sąd (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 21 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Skarżąca zostaje obciążona swoimi własnymi kosztami, a także kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

               3

               Interwenient poniesie swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 261z 26.10.2002


title: Sprawa T-517/14: Postanowienie Sądu z dnia 13 października 2015 r. – Pelikan/OHIM – RMP (be.bag)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/77

         Postanowienie Sądu z dnia 13 października 2015 r. – Pelikan/OHIM – RMP (be.bag)
   (Sprawa T-517/14) (1)

   (2015/C 398/90)
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa T-292/14: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2014 r. – Cyprus przeciwko OHIM (XAΛΛOYMI)

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/21

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2014 r. – Cyprus przeciwko OHIM (XAΛΛOYMI)
   (Sprawa T-292/14)
   2014/C 245/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister, i V. Marsland, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 lutego 2014 r. w sprawie R 1849/2013-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „XAΛΛOYMI” dla towarów z klasy 29 – zgłoszenie nr 1 1 5 78  473

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-133/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 maja 2008 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka azylowa — Dyrektywa 2005/85/WE — Procedura nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich — Bezpieczne kraje pochodzenia — Europejskie bezpieczne kraje trzecie — Wspólne listy minimalne — Procedura przyjmowania i zmiany wspólnych list minimalnych — Artykuł 67 ust. 1 i ust. 5 tiret pierwsze WE — Brak kompetencji)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 maja 2008 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-133/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka azylowa - Dyrektywa 2005/85/WE - Procedura nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich - Bezpieczne kraje pochodzenia - Europejskie bezpieczne kraje trzecie - Wspólne listy minimalne - Procedura przyjmowania i zmiany wspólnych list minimalnych - Artykuł 67 ust. 1 i ust. 5 tiret pierwsze WE - Brak kompetencji)
   (2008/C 158/04)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: H. Duintjer Tebbens, A. Caiola, A. Auersperger Matić i K. Bradley, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. O'Reilly oraz P. Van Nuffel i J.-F. Pasquier, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm, M. Balta et G. Maganza, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J.-C. Niollet. pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności art. 29 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 3 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. L 32 str. 13)
   Sentencja

               1)

               Artykuł 29 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 3 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich są nieważne.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Francuska i Komisja Wspólnot Europejskich poniosą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa C-266/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 15 maja 2013 r. — L. Kik przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 15 maja 2013 r. — L. Kik przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-266/13)
   2013/C 207/48
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: L. Kik

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy zasady dotyczącego podmiotowego zakresu zastosowania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) oraz zasady określające terytorialny zakres zastosowania przepisów kolizyjnych zawartych w tytule II rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że przepisy kolizyjne mają zastosowanie w przypadku takim jak niniejszy, w którym chodzi o (a) pracownika zamieszkałego w Niderlandach (b) mającego obywatelstwo Niderlandzkie, (c) w każdym razie objętego uprzednio w Niderlandach ubezpieczeniem obowiązkowym, (d) pracującego jako marynarz na rzecz pracodawcy mającego siedzibę w Szwajcarii, (e) świadczącego pracę na pokładzie statku-platformy do układania rurociągów pływającego pod banderą panamską, (f) świadczącego tę pracę początkowo poza terytorium Unii (około 3 tygodnie nad szelfem kontynentalnym Stanów Zjednoczonych i około 2 tygodnie na wodach międzynarodowych) a następnie nad szelfem kontynentalnym Niderlandów (okresy miesiąca i około tygodnia) i Zjednoczonego Królestwa (okres trochę ponad tygodnia), podczas gdy (g) uzyskane wynagrodzenie podlega w Niderlandach opodatkowaniu podatkiem dochodowym?

                           b)

                           Jeżeli tak, to czy rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 ma wówczas zastosowanie jedynie do dni, w które zainteresowany pracuje nad szelfem kontynentalnym państwa członkowskiego Unii, czy też również do wcześniejszego okresu, w którym zainteresowany pracował gdzieś indziej poza terytorium Unii Europejskiej?

               2)

               Jeżeli rozporządzenie (EWG) 1408/71 ma zastosowanie do pracownika, o którym mowa w pytaniu 1a, jakie ustawodawstwo, względnie jakie ustawodawstwa, rozporządzenie wskazuje wówczas jako właściwe?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, Dz.U. L 149, s. 2


title: Sprawa T-347/17: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2017 r. – FLA Europe/Komisja

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/39

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2017 r. – FLA Europe/Komisja
   (Sprawa T-347/17)
   (2017/C 249/53)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: FLA Europe NV (Oudenaarde, Belgia) (pełnomocnicy: adwokaci A. Willems, S. De Knop i B. Natens)

      Strona przeciwna: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/423 z dnia 9 marca 2017 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu i wyprodukowanych przez Fujian Viscap Shoes Co. Ltd, Vietnam Ching Luh Shoes Co. Ltd, Vinh Thong Producing-Trading-Service Co. Ltd, Qingdao Tae Kwang Shoes Co. Ltd, Maystar Footwear Co. Ltd, Lien Phat Company Ltd, Qingdao Sewon Shoes Co. Ltd, Panyu Pegasus Footwear Co. Ltd, PanYu Leader Footwear Corporation, Panyu Hsieh Da Rubber Co. Ltd, An Loc Joint Stock Company, Qingdao Changshin Shoes Company Limited, Chang Shin Vietnam Co. Ltd, Samyang Vietnam Co. Ltd, Qingdao Samho Shoes Co. Ltd, Min Yuan, Chau Giang Company Limited, Foshan Shunde Fong Ben Footwear Industrial Co. Ltd i Dongguan Texas Shoes Limited Co., wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 TUE. Pomocniczo podniesiono naruszenie zasady równowagi instytucjonalnej w rozumieniu art. 13 ust. 2 TUE.

                           —

                           Brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej dla zaskarżonego rozporządzenia.

                           —

                           Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonego rozporządzenia.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 266 TFUE, ponieważ zaniechano podjęcia środków koniecznych do wykonania wyroku Trybunału z dnia 4 lutego 2016 r., C&J Clark International (C-659/13 i C-34/14, EU:C:2016:74).

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 1 ust. 1 i art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/1036 (1) oraz zasady pewności prawa (zakaz działania prawa wstecz), ponieważ cła antydumpingowe zostały nałożone na towary znajdujące się w swobodnym obrocie.

               4.

               Zarzut czwarty: naruszenie art. 21 rozporządzenia (UE) 2016/1036, ponieważ cła antydumpingowe zostały nałożone bez dokonania nowej oceny interesu Unii.

               5.

               Zarzut piąty: naruszenie art. 5 ust. 1 i ust. 4 TUE, ponieważ został wydany akt prawny wykraczający poza to, co konieczne do osiągnięcia jego celu.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).


title: Sprawa F-51/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (izby drugiej) z dnia 11 września 2008 r. — Bui Van przeciwko Komisji (Sprawy pracownicze — Urzędnicy — Zatrudnienie — Zaszeregowanie do kategorii i stopnia — Nieprawidłowe zaszeregowanie — Wycofanie niezgodnego z prawem aktu — Uzasadnione oczekiwania — Rozsądny termin — Prawo do obrony — Prawo do dobrej administracji)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/57

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (izby drugiej) z dnia 11 września 2008 r. — Bui Van przeciwko Komisji
   (Sprawa F-51/07) (1)

   (Sprawy pracownicze - Urzędnicy - Zatrudnienie - Zaszeregowanie do kategorii i stopnia - Nieprawidłowe zaszeregowanie - Wycofanie niezgodnego z prawem aktu - Uzasadnione oczekiwania - Rozsądny termin - Prawo do obrony - Prawo do dobrej administracji)
   (2008/C 313/103)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Phillipe Bui Van (Hettange-Grande, Francja) (przedstawiciele: S. Rodrigues i R. Albelice, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Z jednej strony stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego Wspólnego Centrum Badawczego Komisji z dnia 4 października 2006 r. w zakresie w jakim dokonuje ona zaszeregowania skarżącego do kategorii AST 3 podczas gdy był on początkowo zaszeregowany do kategorii AST 4 a z drugiej strony wniosek o przyznanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Komisja Wspólnot Europejskich zapłaci Phillipowi Bui Vanowi kwoty 1 500 EUR tytułem odszkodowania.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Phillipe Bui Van pokrywa dwie trzecie swoich kosztów.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokryje własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Phillipa Bui Vana.

      (1)  Dz.U. C 170 z dnia 21.7.2007, s. 43.


title: Sprawa C-288/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 czerwca 2007 r. — The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko Isle of Wight Council, Mid-Suffolk District Council, South Tyneside Metropolitan Borough Council, West Berkshire District Council

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 czerwca 2007 r. — The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko Isle of Wight Council, Mid-Suffolk District Council, South Tyneside Metropolitan Borough Council, West Berkshire District Council
   (Sprawa C-288/07)
   (2007/C 199/35)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs

      Strona pozwana: Isle of Wight Council, Mid-Suffolk District Council, South Tyneside Metropolitan Borough Council, West Berkshire District Council
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy „zakłócenie konkurencji” należy określać w odniesieniu do każdego poszczególnego podmiotu prawa publicznego, a więc w kontekście niniejszej sprawy poprzez odniesienie do obszaru lub obszarów, na jakich dany konkretny podmiot zapewnia możliwość parkowania poza ulicami, czy też poprzez odniesienie do całego terytorium danego państwa członkowskiego?

               2)

               Co oznacza wyrażenie „prowadziłoby do”? W szczególności jaki stopień prawdopodobieństwa lub poziom pewności musi zaistnieć, aby warunek ten został spełniony?

               3)

               Jak należy rozumieć słowo „znaczące”? W szczególności czy „znaczące” oznacza oddziaływanie na konkurencję większe niż nieznaczne bądź minimalne, oddziaływanie „istotne” czy „wyjątkowe”?


title: Sprawa T-141/15: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2016 r. – Republika Czeska/Komisja (EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Ochrona winnic – Wydatki poniesione przez Republikę Czeską – Pewność prawa – Uzasadnione oczekiwania)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/23

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2016 r. – Republika Czeska/Komisja
      (Sprawa T-141/15) (1)

      ((EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Ochrona winnic - Wydatki poniesione przez Republikę Czeską - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania))
      (2016/C 454/42)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Očková, J. Vláčil i L. Březinová, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2015, L 16, s. 33) w części, w której decyzja ta wyłącza z finansowania przewidywane przez Republikę Czeską w ramach EFRG wydatki na rzecz określonego środka ochrony winnic w latach 2010–1012, w łącznej wysokości 2 123 199,04 EUR.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015.


title: Sprawa C-102/05: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten ﾀﾔ Szwecja) — Skatteverket przeciwko A, B (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Swobodny przepływ kapitału — Swoboda przedsiębiorczości — Podatki — Dywidendy z akcji wypłacane przez spółkę o skoncentrowanym akcjonariacie — Zasada dotycząca wynagrodzeń — Opodatkowanie takich dywidend jako dochodu z kapitału — Obliczanie zryczałtowanego zwrotu z inwestycji — Procent od zainwestowanego kapitału i od części wynagrodzeń — Oddział z siedzibą w państwie trzecim — Nieuwzględnianie wynagrodzeń pracowników tego oddziału)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/8

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten — Szwecja) — Skatteverket przeciwko A, B
   (Sprawa C-102/05) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Swobodny przepływ kapitału - Swoboda przedsiębiorczości - Podatki - Dywidendy z akcji wypłacane przez „spółkę o skoncentrowanym akcjonariacie’ - „Zasada dotycząca wynagrodzeń’ - Opodatkowanie takich dywidend jako dochodu z kapitału - Obliczanie zryczałtowanego zwrotu z inwestycji - Procent od zainwestowanego kapitału i od części wynagrodzeń - Oddział z siedzibą w państwie trzecim - Nieuwzględnianie wynagrodzeń pracowników tego oddziału)
   (2007/C 170/14)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Regeringsrätten
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Skatteverket

      Strona pozwana: A, B
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Regeringsrätten — Wykładnia art. 56 WE i 58 WE — Opodatkowanie dywidend wypłacanych przez małe spółki akcyjne — Ulga podatkowa dotycząca zryczałtowanego zwrotu z zainwestowanego kapitału, która uwzględnia wynagrodzenia wypłacane przez spółkę i jej podmioty zależne lub oddziały, o ile wynagrodzenia te podlegają opodatkowaniu w Szwecji — Uwzględnienie wynagrodzeń wypłacanych przez oddział z siedzibą w państwie trzecim
   Sentencja
   Przepis krajowy, który — w ramach opodatkowania dywidend z akcji jako dochodów z kapitału do wysokości zryczałtowanego zwrotu z inwestycji obliczanego jako określony procent podstawy obejmującej poza kapitałem zainwestowanym przez akcjonariusza część wynagrodzeń wypłacanych pracownikom spółki dokonującej podziału zysku — nie pozwala na uwzględnienie wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w oddziale tej spółki lub przez jej spółkę zależną z siedzibą w państwie trzecim, wpływa w istotny sposób na wykonywanie swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 43 i nast. WE. Nie można powoływać się na te ostatnie postanowienia w sytuacji związanej z podejmowaniem działalności przez spółkę z państwa członkowskiego w państwie trzecim.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


title: Sprawa T-91/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 stycznia 2007 r. — Theofilopoulos przeciwko Komisji (Skarga o odszkodowanie — Wniosek o zwrot listów gwarancyjnych — Brak właściwości Sądu — Niedopuszczalność skargi — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/38

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 stycznia 2007 r. — Theofilopoulos przeciwko Komisji
   (Sprawa T-91/06) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Wniosek o zwrot listów gwarancyjnych - Brak właściwości Sądu - Niedopuszczalność skargi - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   (2007/C 82/84)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Nikolaos Theofilopoulos (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: P. Miliarakis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Ström van Lier oraz I. Chatzigiannis, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Po pierwsze, skarga o odszkodowanie oraz po drugie, wniosek zmierzający do uzyskania zwrotu listów gwarancyjnych.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nikolaos Theofilopoulos zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa C-346/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Bundesfinanzhof z dnia 26 maja 2004 r. w sprawie Robert Hans Conijn przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Bundesfinanzhof z dnia 26 maja 2004 r. w sprawie Robert Hans Conijn przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt
   (Sprawa C-346/04)
   (2004/C 251/16)
   Dnia 12 sierpnia 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Bundesfinanzhof (Federalny Trybunał Finansowy, Niemcy) z dnia 26 maja 2004 r. w sprawie Robert Hans Conijn przeciwko Finanzamt (Urząd Finansowy) Hamburg-Mitte-Altstadt.
   Bundesfinanzhof zwrócił się o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy wyłączenie w stosunku do obywatela innego Państwa Członkowskiego podlegającego w Niemczech ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, w odróżnieniu od podmiotu podlegającego nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, możliwości pomniejszenia łącznej sumy swoich dochodów o kwotę kosztów powstałych z tytułu doradztwa podatkowego, traktowanych jako wydatki nadzwyczajne, jest sprzeczne z art. 52 TWE?


title: Sprawa C-247/07: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/15

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-247/07)
   (2007/C 170/26)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG (2) i 96/61/WE (3), a w każdym razie nie przekazując przepisów tych do wiadomości Komisji, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 6 przywołanej dyrektywy.

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 25 czerwca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 156, str. 17.

      (2)  Dz.U. L 175, str. 40.

      (3)  Dz.U. L 257, str. 26.


title: Sprawa C-201/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 12 kwietnia 2016 r. – Majid (lub Madzhdi) Shiri

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 12 kwietnia 2016 r. – Majid (lub Madzhdi) Shiri
   (Sprawa C-201/16)
   (2016/C 260/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Majid (lub Madzhdi) Shiri

      Strona pozwana: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (1) przewidujące prawo do skutecznego środka zaskarżenia, w szczególności art. 27 ust. 1 w związku z motywem 19, należy interpretować w ten sposób, że osoba ubiegająca się o azyl może powołać się na przeniesienie odpowiedzialności na wnioskujące państwo członkowskie ze względu na upływ sześciomiesięcznego terminu przekazania (art. 29 ust. 2 w związku z art. 29 ust. 1 rozporządzenia nr 604/2013)?
               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy przeniesienie odpowiedzialności następuje zgodnie z art. 29 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 604/2013 już w chwili momencie bezskutecznego upływu terminu, czy też przejście odpowiedzialności wymaga odmowy przejęcia lub wtórnego przejęcia danej osoby przez odpowiedzialne państwo członkowskie?

      (1)  Dz.U. L 180, s. 31.


title: Sprawa C-417/05 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Marii Dolores Fernández Gómez (Odwołanie — Członek personelu tymczasowego — Artykuł 2 lit. a) WZIPW — Okres zatrudnienia w Komisji w charakterze oddelegowanego eksperta narodowego — Wniosek o uchylenie — Dopuszczalność — Wniosek w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Pojęcie — Akt niekorzystny)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/16

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Marii Dolores Fernández Gómez
   (Sprawa C-417/05 P) (1)

   (Odwołanie - Członek personelu tymczasowego - Artykuł 2 lit. a) WZIPW - Okres zatrudnienia w Komisji w charakterze oddelegowanego eksperta narodowego - Wniosek o uchylenie - Dopuszczalność - Wniosek w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Pojęcie - Akt niekorzystny)
   (2006/C 281/25)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Maria Dolores Fernández Gómez (przedstawiciel: J. Iturriagagoitia Bassas, avocat)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 13 września 2005 r. w sprawie T-272/03 Fernández Gómez przeciwko Komisji, którym Sąd uchylił decyzję organu upoważnionego do zawierania umów zatrudnienia z dnia 12 maja 2003 r. oddalającą wniosek o przedłużenie umowy o pracę ze skarżącą i na podstawie którego Komisja została obciążona wypłatą M. D. Fernández Gómez odszkodowania w kwocie 50 000 EUR za poniesioną szkodę.
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 13 września 2005 r. w sprawie T-272/03 Fernández Gómez przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Skarga wniesiona przez M. D. Fernández Gómez do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich o uchylenie decyzji organu upoważnionego do zawierania umów zatrudnienia z dnia 12 maja 2003 r. oddalającej wniosek o przedłużenie umowy o pracę M. D. Fernández Gómez i o odszkodowanie szkody, która jakoby była konsekwencją tej decyzji, zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               3)

               Każda ze stron poniesie własne koszty w zakresie zarówno postępowania w pierwszej instancji, jak i postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.01.2006