title: Sprawa C-562/19 P: Odwołanie wniesione w dniu 2 lipca 2019 r. przez Komisję Europejską od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) z 16 maja 2019r. w sprawach połączonych T-836/16 i T-624/17, Rzeczpospolita Polska/Komisja Europejska

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/29

      Odwołanie wniesione w dniu 2 lipca 2019 r. przez Komisję Europejską od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) z 16 maja 2019r. w sprawach połączonych T-836/16 i T-624/17, Rzeczpospolita Polska/Komisja Europejska
      (Sprawa C-562/19 P)
      (2019/C 328/33)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: K. Herrmann, P.-J. Loewenthal, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Rzeczpospolita Polska, Węgry

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie w całości wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie poszerzonym) z 16 maja 2019r. w sprawach połączonych T-836/16 i T-624/17 Rzeczpospolita Polska/Komisja EU:T:2019:338 oraz

                  —

                  oddalenie skarg Rzeczpospolitej Polskiej przeciwko Komisji w sprawie T-836/16 o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 5596 final z 19 września 2016 w sprawie pomocy państwa SA. 44351 (2016/C) (ex 2016/NN) wszczynającej formalne postępowanie wyjaśniające i zawierającej nakaz zawieszenia co do polskiego podatku od sprzedaży detalicznej oraz w sprawie T-624/17 o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2018/160 z dnia 30 czerwca 2017r. w sprawie pomocy państwa SA. 44351 (2016/C) (ex 2016/NN) wdrożonej przez Polskę w odniesieniu do podatku od sprzedaży detalicznej oraz o obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania w pierwszej instancji i w obecnym postępowaniu;

                  —

                  alternatywnie, w przypadku braku oddalenia obu skarg w całości, skierowanie spraw do ponownego rozpoznania przez Sąd co do zarzutów, które nie zostały rozpatrzone w pierwszej instancji oraz pozostawienie rozstrzygnięcia w sprawie kosztów postępowania w pierwszej instancji oraz niniejszego odwołania w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania Komisja podnosi dwa zarzuty.
      W ramach pierwszego zarzutu Komisja podnosi, że Sąd naruszył art.107 ust.1 TFUE orzekając, że polski podatek od sprzedaży detalicznej nie jest selektywny. Błąd prawny Sądu wynika z następujących powodów:

                  —

                  po pierwsze, w motywach 63 do 68 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie stwierdził, że Komisja popełniła błąd wyłączając z definicji ram odniesienia progresywne stawki polskiego podatku od sprzedaży detalicznej. Wbrew twierdzeniu Sądu podejście przyjęte przez Komisję w decyzji kończącej postępowanie jest spójne z orzecznictwem Trybunału. Sąd popełnił zatem błąd prawny w określeniu ram odniesienia;

                  —

                  po drugie, w motywach 69 do 78 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie orzekł, że Komisja nieprawidłowo określiła cel podatku od sprzedaży detalicznej, w świetle którego powinien być oceniany porównywalny charakter przedsiębiorstw. Trybunał Sprawiedliwości konsekwentnie uznał, że tylko podatkowy cel środka określony jako przedmiot lub/i zdarzenie opodatkowana danym podatkiem jest istotny dla oceny porównywalności przedsiębiorstw. Inne nierozerwalnie związane cele jak zdolność płatnicza mają znaczenie tylko dla oceny obiektywnego uzasadnienia nierównego traktowania porównywalnych przedsiębiorstw. Dlatego uznanie przez Sąd rzekomego celu redystrybucyjnego polskiego podatku od sprzedaży detalicznej na etapie oceny porównywalności przedsiębiorstw stanowi błąd prawny.

                  —

                  po trzecie, w motywach 79 — 93 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie uznał, że Komisja popełniła błąd stwierdzając brak uzasadnienia progresywnych stawek podatku od sprzedaży detalicznej celem redystrybucyjnym. Twierdzenie Sądu, że polski podatek od sprzedaży detalicznej nie jest dyskryminujący i służy celom redystrybucyjnym opiera się na błędnym przyjęciu, że przedsiębiorstwa uzyskujące wysokie przychody (obrót) są zyskowniejsze, niż uzyskujące niższe przychody (obrót). Tym samym Sąd popełnił błąd prawny uznając, że cel redystrybucyjny, który nie jest nierozerwalnie związany z podatkiem od sprzedaży detalicznej, może uzasadniać nierówne traktowanie przedsiębiorców. Ponadto opierając się na tym błędnym domniemaniu Sąd błędnie przełożył ciężar dowodowy co do uzasadnienia progresywnych stawek podatkowych rzekomym celem redystrybucyjnym z państwa członkowskiego na Komisję, która musiałaby wykazać, że takiego uzasadnienia nie ma.

            W ramach drugiego zarzutu odwołania Komisja podnosi naruszenie przez Sąd w motywach 104 do 109 zaskarżonego wyroku art.108 ust.2 TFUE i art.13 ust.1 rozporządzenia Rady 2015/1589. Sąd stwierdził tam, że Komisja popełniła oczywisty błąd decydując o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego i nakazując zawieszenie polskiego podatku od sprzedaży detalicznej. Stwierdzenie to Sąd oparł na analizie przeprowadzonej wobec decyzji kończącej formalne postępowanie wyjaśniające. Stosując wobec decyzji wszczynającej taki sam standard kontroli sądowej jak do oceny ważności decyzji kończącej Sąd popełnił błąd prawny. W przypadku tej pierwszej decyzji Sąd zastosował bowiem wyższy standard kontroli zamiast oceny, czy Komisja w sposób oczywisty mogła nie mieć wątpliwości co do braku selektywności spornego podatku.


title: Sprawa C-596/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 27 czerwca 2019 r. w sprawie T-20/17, Węgry/Komisja, wniesione w dniu 6 sierpnia 2019 r. przez Komisję Europejską

text:
               14.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/10

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 27 czerwca 2019 r. w sprawie T-20/17, Węgry/Komisja, wniesione w dniu 6 sierpnia 2019 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-596/19 P)
      (2019/C 348/11)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i P.-J. Loewenthal)

         Druga strona postępowania: Węgry, Rzeczpospolita Polska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu (dziewiąta izba) z dnia 27 czerwca 2019 r. w sprawie T-20/17, Węgry/Komisja,

                  —

                  oddalenie zarzutów drugiego i trzeciego podniesionych przez Węgry w skardze złożonej w Sądzie, w ramach których państwo to podniosło naruszenie obowiązku uzasadnienia i nadużycie władzy, a także obciążenie Węgier wszelkimi kosztami postępowania w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym,

                  —

                  pomocniczo przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w przedmiocie niezbadanych do tej pory zarzutów i stwierdzenie, że orzeczenie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym sprawę.

         Zarzuty i główne argumenty

      W ramach zarzutu pierwszego Komisja podnosi, że Sąd naruszył art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdzając, że progresywna struktura stawek węgierskiego podatku od reklam nie jest selektywna. Zarzut ten opiera na trzech aspektach:

                  —

                  Po pierwsze, Sąd błędnie stwierdził w pkt 78-83 zaskarżonego wyroku, że Komisja, ustalając system referencyjny, niesłusznie wykluczyła progresywne stawki węgierskiego podatku od reklam. Wbrew stanowisku Sądu, podejście przyjęte przez Komisję w decyzji jest zgodne z orzecznictwem. W konsekwencji Sąd naruszył prawo przy określaniu systemu referencyjnego.

                  —

                  Po drugie, Sąd błędnie stwierdził w pkt 84-90 zaskarżonego wyroku, że Komisja błędnie określiła cel podatku od reklam, w stosunku do którego należy dokonać porównania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału decydujący dla oceny porównywalności jest wyłącznie przedmiot podatkowy środka, to znaczy cel podatkowy określony przez zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego. Inne cele, takie jak zdolność finansowa, mają znaczenie jedynie dla oceny, czy rozróżnienie dokonane w ramach podatku jest obiektywnie uzasadnione, pod warunkiem że cele te są powiązane z charakterem podatku. W konsekwencji błędem prawnym jest to, że dokonując oceny porównywalności Sąd przyjął jako decydujące kryterium rzekomy cel redystrybucji podatku od reklam.

                  —

                  Po trzecie błędne jest stanowisko Sądu zawarte w pkt 91-105 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym Komisja błędnie uznała, że cel redystrybucji nie uzasadnia progresywnego, opartego na obrocie charakteru podatku. Stwierdzenie Sądu, że węgierski podatek od reklamy jest niedyskryminujący i służy celowi redystrybucji, opiera się na błędnym założeniu, że przedsiębiorstwa o wysokich obrotach są siłą rzeczy bardziej rentowne niż przedsiębiorstwa o niższych obrotach. Na podstawie tego błędnego rozumowania Sąd naruszył prawo przyjmując cel, który nie jest częścią charakteru podatku, by uzasadnić rozróżnienie spowodowane przez podatek. Ponadto, poprzez to błędne założenie, Sąd niezgodnie z prawem przerzucił ciężar dowodu i zobowiązał Komisję do wykazania, że progresywne stawki podatkowe nałożone przez węgierski podatek od reklam nie mogą uzasadniać jego rzekomego celu, jakim jest redystrybucja.

            W ramach zarzutu drugiego Komisja podnosi, że Sąd naruszył art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdzając, że możliwość odliczenia 50 % przeniesionych strat nie ma charakteru selektywnego. Po pierwsze, środek ten jest niezgodny z systemem referencyjnym, do którego rzekomo należy, ponieważ umożliwia odliczenie strat podatnikom zobowiązanym do zapłaty podatku obrotowego, co nie odzwierciedla rentowności przedsiębiorstwa. Po drugie, wbrew stanowisku Trybunału, środek nie jest niedyskryminujący i nie zależy od zbiegów okoliczności. Natomiast podmioty korzystające ze środka dotyczącego poprzedniego roku podatkowego były możliwe do zidentyfikowania w momencie wprowadzenia podatku.


title: Sprawa C-188/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 14 grudnia 2018 r. w sprawie T-750/16, FV/Rada, wniesione w dniu 24 lutego 2019 r. przez FV

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/3

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 14 grudnia 2018 r. w sprawie T-750/16, FV/Rada, wniesione w dniu 24 lutego 2019 r. przez FV
      (Sprawa C-188/19 P)
      (2019/C 357/04)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: FV (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Parlament Europejski, Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 3 września 2019 r. Trybunał (szósta izba) odrzucił odwołanie.


title: Sprawa C-317/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 lutego 2019 r. w sprawie T-581/18, ND(*) i OE(*)/Komisja, wniesione w dniu 16 kwietnia 2019 r. przez ND(*) i OE(*)

text:
                  21.10.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 357/4

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 lutego 2019 r. w sprawie T-581/18,  ND (*1) i  OE (*1)/Komisja, wniesione w dniu 16 kwietnia 2019 r. przez  ND (*1) i  OE (*1)

         (Sprawa C-317/19 P)
         (2019/C 357/06)
         Język postępowania: francuski

            Strony

            Wnoszący odwołanie: ND (*1),  OE (*1) (przedstawiciel: adwokat A. Bove)

            Druga strona postępowania: Komisja Europejska
         Postanowieniem z dnia 3 września 2019 r. Trybunał (szósta izba) częściowo odrzucił, a w pozostałej części oddalił odwołanie.

            (*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.


title: Sprawa C-462/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Comisión Nacional de los Mercados y la Competencia (Hiszpania) w dniu 13 czerwca 2019 r. – Asociación Estatal de Empresas Operadoras Portuarias (ASOPORT)

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Comisión Nacional de los Mercados y la Competencia (Hiszpania) w dniu 13 czerwca 2019 r. – Asociación Estatal de Empresas Operadoras Portuarias (ASOPORT)
      (Sprawa C-462/19)
      (2019/C 357/09)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Comisión Nacional de los Mercados y la Competencia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona zainteresowana: Asociación Estatal de Empresas Operadoras Portuarias (ASOPORT)

         Druga strona postępowania: Asociación Nacional de Empresas Estibadoras y Consignatarios de Buques (ANESCO), Comisiones Obreras, Coordinadora Estatal de Trabajadores del Mar (CETM), Confederación Intersindical Galega, Eusko Langileen Alkartasuna, Langile Abertzaleen Batzordeak, Unión General de Trabajadores (UGT)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on porozumień pomiędzy podmiotami gospodarczymi a przedstawicielami pracowników, również w ramach układów zbiorowych, w przypadku gdy określają one przejęcie pracowników związanych z SAGEP (spółką akcyjną zarządzającą portowymi przedsiębiorstwami przeładunkowymi) przez przedsiębiorstwa, które z niej występują oraz sposób, w jaki przejęcie to jest dokonywane?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy art. 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom prawa krajowego takim jak zawarte w dekrecie królewskim z mocą ustawy 9/2019 w zakresie, w jakim stanowią one podstawę układów zbiorowych wprowadzających określoną formę przejęcia pracowników, która wykracza poza kwestie pracownicze i prowadzi do harmonizacji warunków handlowych?

                  3)

                  W przypadku uznania powyższych przepisów prawnych za sprzeczne z prawem Unii, czy orzecznictwo Trybunału dotyczące pierwszeństwa prawa Unii i jego skutków, zawarte w szczególności w wyrokach w sprawie Simmenthal (1) i w sprawie Fratelli Costanzo (2), należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje ono podmiot prawa publicznego, taką jak Comisión Nacional de los Mercados y de la Competencia (krajowa komisja ds. rynków i konkurencji), do odstąpienia od stosowania przepisów prawa krajowego sprzecznych z art. 101 TFUE?

                  4)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 101 TFUE i rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (3) oraz obowiązek zapewnienia skuteczności przepisów UE należy interpretować w ten sposób, że zobowiązują one organ administracyjny, taki jak Comisión Nacional de los Mercados y de la Competencia (krajowa komisja ds. rynków i konkurencji), do nakładania grzywien i okresowych kar pieniężnych na podmioty, które podejmują takie działania jak te opisane [w niniejszej sprawie]?

         (1)  Wyrok z dnia 15 grudnia 1976 r., Simmenthal (35/76, EU:C:1976:180).

         (2)  Wyrok z dnia de 22 czerwca 1989 r., Costanzo (103/88, EU:C:1989:256).

         (3)  Dz.U. 2003, L 1, s. 1.


title: Sprawa C-464/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 14 czerwca 2019 r. – Latte Villafranca SCRL w likwidacji i in./Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 14 czerwca 2019 r. – Latte Villafranca SCRL w likwidacji i in./Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto
      (Sprawa C-464/19)
      (2019/C 357/10)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Latte Villafranca SCRL w likwidacji, Azienda Agricola Cordioli Cesarino e Noè società semplice, Cordioli Evaristo e Loredano società semplice, DZ, EA, FB

         Strona pozwana: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, prawo Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że brak zgodności przepisu państwa członkowskiego z art. 2 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 (1) oznacza w konsekwencji brak zobowiązania producentów do wniesienia dodatkowej opłaty w przypadku wystąpienia warunków określonych w tymże rozporządzeniu?

                  2)

                  Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, prawo Unii Europejskiej, a dokładniej rzecz ujmując ogólną zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, należy interpretować w ten sposób, że ochronie uzasadnionych oczekiwań nie podlegają podmioty, które dopełniły obowiązku nałożonego przez państwo członkowskie i które czerpały korzyści ze skutków odnoszących się do przestrzegania tego obowiązku, jeżeli obowiązek ten jest sprzeczny z prawem Unii Europejskiej?

                  3)

                  Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1392/2001 (2) z dnia 9 lipca 2001 r. oraz termin unijny „kategoria priorytetowa” stoją na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak art. 2 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 157/2004 przyjętego przez Republikę Włoską, ustalający zróżnicowane formy zwrotu nadpłaty tejże dodatkowej opłaty, z rozróżnieniem, w odniesieniu do terminów i sposobów zwrotu, na producentów, którzy postępowali zgodnie z wymogami przedmiotowych przepisów krajowych, które stoją w sprzeczności z prawem Unii, i producentów, którzy tych przepisów nie przestrzegali?

         (1)  Rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 Rady z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiające opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 405, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1392/2001 z dnia 9 lipca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 187, s. 19).


title: Sprawa C-468/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale per il Veneto (Włochy) w dniu 17 czerwca 2019 r. – Regione Veneto/HD

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale per il Veneto (Włochy) w dniu 17 czerwca 2019 r. – Regione Veneto/HD
      (Sprawa C-468/19)
      (2019/C 357/11)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione tributaria regionale per il Veneto

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Regione Veneto

         Druga strona postępowania odwoławczego: HD

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy kryterium ustanowione w art. 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/60/UE z dnia 15 maja 2014 r. (1), zgodnie z którym decydująca jest definicja „dóbr kultury” w przepisach krajowych, należy stosować do celów identyfikacji „dóbr kultury”, o których mowa w art. 36 TFUE?

                  2)

                  Ponadto, czy ochrona „dóbr kultury” przewidziana w art. 36 TFUE obejmuje również „zabytkowe pojazdy” w rozumieniu dyrektywy 2000/53/WE (2)?

                  3)

                  Czy w związku z tym wskazane powyżej przepisy prawa Unii uwzględniają dla właściwych im celów ochrony również pojazdy, które włoski system prawny klasyfikuje jako „posiadające wartość historyczną i kolekcjonerską” ze względu na obowiązek zachowania ich oryginalnego stanu?

                  4)

                  Ponadto, czy funkcja ochrony „dóbr kultury”, w tym „pojazdów zabytkowych”, przewidziana w art. 36 TFUE, o której mowa w art. 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/60/UE z dnia 15 maja 2014 r. oraz w motywie 10 dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, z uwzględnieniem treści pkt 26 programu działań Komisji Europejskiej na rzecz bezpieczeństwa ruchu drogowego, przyjętego w dniu 29 września 2005 r., może być interpretowana w ten sposób, że pozwala państwom na stosowanie dyskryminacyjnego zwolnienia podatkowego ograniczonego jedynie do pojazdów „posiadających szczególną wartość historyczną i kolekcjonerską”, nawet jeśli na niektórych obszarach terytorium państwa, na mocy ustaw regionalnych i prowincjonalnych mających zastosowanie wyłącznie na nich, istnieje szersze zwolnienie podatkowe przyznane wszystkim pojazdom „posiadających wartość historyczną i kolekcjonerską”?

                  5)

                  W przypadku udzielenia na poprzednie pytanie odpowiedzi przeczącej, czy wyżej wymienione przepisy unijne dopuszczają w każdym razie przewidziane w przepisach państwa, mniej korzystne i dyskryminujące traktowanie pod względem podatkowym „pojazdów posiadających wartość historyczną i kolekcjonerską” ze względu na ich wiek, co zwiększa obciążenie podatkowe z powodu zwiększonych emisji, ograniczając tym samym ich ochronę, obniżając wzrost ich wartości i zniechęcając do ich utrzymywania?

                  6)

                  Czy zasada swobodnego przepływu towarów ustanowiona w art. 52 ust. 2 TUE i art. 30 TFUE oraz związany z nią zakaz stosowania środków równoważnych do ceł, w świetle kryteriów ustanowionych w tym zakresie przez orzecznictwo Trybunału, pozwala państwu członkowskiemu na objęcie pojazdów o uznanej „wartości historycznej i kolekcjonerskiej” niejednolitym i dyskryminującym traktowaniem podatkowym na całym jego terytorium w odniesieniu do przenoszenia własności tych pojazdów z osoby zamieszkałej na części terytorium tego państwa zwolnionej z podatku na osobę zamieszkałą na części terytorium tego państwa, w której przewidziano podatek?

                  7)

                  Czy art. 18, 19, 20, 21, 45 i 49 TFUE, które chronią podstawowe wolności zagwarantowane na wspólnym obszarze europejskim oraz zakaz bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji przewidziany w dyrektywie Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. (3), stoją na przeszkodzie mniej korzystnemu i dyskryminującemu traktowaniu podatkowemu wewnątrz państwa członkowskiego, prowadzącemu do różnicowania i niekorzystnego traktowania właścicieli pojazdów posiadających wartość historyczną i kolekcjonerską wyłącznie ze względu na ich miejsce zamieszkania?

                  8)

                  Czy zasady wolności, autonomii i niezawisłości sądów, uznane i chronione na mocy art. 2 TUE na wspólnym obszarze europejskim w celu zagwarantowania „sprawiedliwego procesu sądowego”, pozwalają państwu członkowskiemu na prawne uniemożliwienie sądom samodzielnego ustalenia, czy pojazd posiada „szczególną wartość historyczną i kolekcjonerską” w celu stwierdzenia, czy pojazd ten jest zwolniony z podatku, poprzez zobowiązanie sądu do uwzględnienia jedynie ustaleń dokonanych w tym zakresie przez podmiot prywatny, któremu powierzono to zadanie na zasadzie wyłączności?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/60/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie zwrotu dóbr kultury wyprowadzonych niezgodnie z prawem z terytorium państwa członkowskiego, zmieniająca rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (wersja przekształcona) (Dz.U. 2014, L 159, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji – Oświadczenie Komisji (Dz.U. 2000, L 269, s. 34).

         (3)  Dyrektywa Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz.U. 2000, L 180, s. 22).


title: Sprawa C-478/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 19 czerwca 2019 r. – UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft mbH/Agenzia delle Entrate

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 19 czerwca 2019 r. – UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft mbH/Agenzia delle Entrate
      (Sprawa C-478/19)
      (2019/C 357/12)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft mbH

         Strona pozwana: Agenzia delle Entrate

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepisy prawa wspólnotowego – a w szczególności postanowienia traktatu dotyczące swobody przedsiębiorczości i swobody przepływu kapitału, w wykładni Trybunału – sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak przepis, o którym mowa w art. 35 ust. 10b decreto-legge n. 223/2006 (rozporządzenia z mocą ustawy nr 223/2006), w części, w której ogranicza on zastosowanie ulgi dotyczącej opłat za wpis do księgi wieczystej do zamkniętych funduszy nieruchomości?


title: Sprawa C-481/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte costituzionale (Włochy) w dniu 21 czerwca 2019 r. – DB/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte costituzionale (Włochy) w dniu 21 czerwca 2019 r. – DB/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa
      (Sprawa C-481/19)
      (2019/C 357/14)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte costituzionale

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: DB

         Druga strona postępowania kasacyjnego: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 14 ust. 3 dyrektywy 2003/6/WE (1) jako mający nadal zastosowanie ratione temporis, i art. 30 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 596/2014 (2) należy interpretować w ten sposób, że pozwalają one państwom członkowskim na odstąpienie od ukarania tego, kto odmawia udzielenia odpowiedzi na pytania właściwego organu, z których może wyniknąć jego odpowiedzialność za czyn niedozwolony podlegający karze w drodze sankcji administracyjnych o charakterze „karnym”?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na tak postawione pytanie pierwsze, czy art. 14 ust. 3 dyrektywy 2003/6/WE, jako mający nadal zastosowanie ratione temporis, i art. 30 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 596/2014 są zgodne z art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, także w świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w przedmiocie art. 6 EKPC oraz wspólnych dla państw członkowskich tradycji konstytucyjnych, w zakresie, w jakim nakładają sankcje również na tego, kto odmawia udzielenia odpowiedzi na pytania właściwego organu, z których może wyniknąć jego odpowiedzialność za czyn niedozwolony podlegający karze w drodze sankcji administracyjnych o charakterze „karnym”?

         (1)  Dyrektywa 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) (Dz.u. 2003, L 96, s. 16).

         (2)  Rozporządzenie (Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz.U. 2014, L 173, s. 1).


title: Sprawa C-496/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale della Campania (Włochy) w dniu 25 czerwca 2019 r. – Antonio Capaldo SpA/Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Salerno

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale della Campania (Włochy) w dniu 25 czerwca 2019 r. – Antonio Capaldo SpA/Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Salerno
      (Sprawa C-496/19)
      (2019/C 357/15)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione tributaria regionale della Campania

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca i wnosząca apelację: Antonio Capaldo SpA

         Druga strona postępowania: Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Salerno

         Pytanie prejudycjalne

      Czy fizyczne oględziny towaru dokonane w momencie jego przywozu wykluczają wszczęcie procedury weryfikacji ustalenia, o której mowa w art. 78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (1) ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. 1992, L 302, s. 1).


title: Sprawa C-497/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza (Hiszpania) w dniu 26 czerwca 2019 r. – Ibercaja Banco, S.A./SO i TP

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza (Hiszpania) w dniu 26 czerwca 2019 r. – Ibercaja Banco, S.A./SO i TP
      (Sprawa C-497/19)
      (2019/C 357/16)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Zaragoza

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący apelację: Ibercaja Banco, S.A.

         Druga strona postępowania apelacyjnego: SO i TP

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zgodne z prawem europejskim jest uregulowanie krajowe, z którego wynika, że jeżeli określony nieuczciwy warunek pomyślnie przeszedł wstępną kontrolę sądową z urzędu w momencie wszczynania postępowania egzekucyjnego, kontrola taka uniemożliwia następnie temu samemu sądowi dokonanie oceny z urzędu tego warunku, jeżeli okoliczności faktyczne i prawne istniały już od samego początku, mimo że ta wstępna kontrola nie doprowadziła do przedstawienia, ani w sentencji wyroku, ani w jego uzasadnieniu, żadnych uwag w przedmiocie ważności jego warunków?

                  2)

                  Kolejna wątpliwość dotyczy tego, czy gdy istnieją już elementy faktyczne i prawne określające nieuczciwy charakter warunku w umowie konsumenckiej, dłużnik egzekucyjny niepodnoszący tego nieuczciwego charakteru w powództwie przeciwegzekucyjnym, które ustawa przyznaje mu w tym celu, może, po rozstrzygnięciu takiego powództwa, ponownie podnieść nową kwestię incydentalną, na podstawie której ustalony zostanie nieuczciwy charakter innego lub innych warunków, w przypadku gdy mógł powołać się na nie początkowo w ramach zwykłej procedury przewidzianej w ustawie. Wreszcie, czy istnieje skutek prekluzyjny, który uniemożliwia konsumentowi ponowne podniesienie nieuczciwego charakteru innego warunku w tym samym postępowaniu egzekucyjnym, a nawet w późniejszym postępowaniu rozpoznawczym?

                  3)

                  Trzecia wątpliwość odnosi się do tego, czy w przypadku uznania za zgodny z prawem europejskim wniosku, że drugie lub kolejne powództwo przeciwegzekucyjne w celu podniesienia w nim nieuczciwego charakteru warunku nie może zostać wniesione przez stronę, która mogła powołać się na nieuczciwy charakter warunku wcześniej z uwagi na to, że konieczne elementy faktyczne i prawne zostały już określone, okoliczność ta może stanowić podstawę do zastosowania przez sąd jako środka do tego, aby, po otrzymaniu informacji o tym nieuczciwym charakterze, sąd mógł wykonywać swoje uprawnienia w zakresie kontroli z urzędu?


title: Sprawa C-499/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2019 r. w sprawie T-558/18 Lupu/EUIPO– Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Djili DS), wniesione w dniu 28 czerwca 2019 r. przez Victora Lupu

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/12

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2019 r. w sprawie T-558/18 Lupu/EUIPO– Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Djili DS), wniesione w dniu 28 czerwca 2019 r. przez Victora Lupu
      (Sprawa C-499/19 P)
      (2019/C 357/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Victor Lupu (przedstawiciel: adwokat P.A. Acsinte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam
      Postanowieniem z dnia 5 września 2019 r. Trybunał (szósta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa C-505/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 3 lipca 2019 r. – WS/Bundesrepublik Deutschland

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 3 lipca 2019 r. – WS/Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-505/19)
      (2019/C 357/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wiesbaden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WS

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 54 KWUS (1) w związku z art. 50 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że zabronione jest już wszczęcie postępowania karnego w odniesieniu do tego samego czynu we wszystkich państwach będących stronami Układu między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach z dnia 14 czerwca 1985 r. (dorobek Schengen zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji Rady 1999/435/WE z dnia 20 maja 1999 r., Dz.U. 1999, L 239 z dnia 22 września 2000 r., s. 13, zwanego dalej „układem z Schengen”), jeżeli niemiecka prokuratura zawiesi wszczęte postępowanie karne po spełnieniu przez oskarżonego określonych warunków, a w szczególności po uiszczeniu określonej kwoty pieniędzy ustalonej przez prokuraturę?

                  2)

                  Czy z art. 21 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zmienionego w dniu 7 czerwca 2016 r., Dz.U. 2016, C 202 s. 1, 47, zwanego dalej „TFUE”) wynika, że zakazuje się państwom członkowskim zwracania się do państw trzecich w ramach Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej – Interpol – z wnioskiem o aresztowanie, jeżeli osoba, wobec której skierowany jest wniosek o aresztowanie, jest obywatelem Unii Europejskiej, a państwo członkowskie, którego obywatelstwo osoba ta posiada, zgłosiło obawy co do zgodności wniosku o aresztowanie z zasadą ne bis in idem owej międzynarodowej organizacji, a tym samym również innym państwom członkowskim?

                  3)

                  Czy art. 21 ust. 1 TFUE wyklucza już choćby wszczęcie postępowania karnego i tymczasowe aresztowanie w państwach członkowskich, których dana osoba nie jest obywatelem, jeżeli jest to sprzeczne z zasadą ne bis in idem?

                  4)

                  Czy art. 4 ust. 1 lit. a) oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/680 w związku z art. 54 KWUS oraz art. 50 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane do wydania przepisów, które zagwarantują, że w przypadku procedury prowadzącej do zastosowania zasady ne bis in idem we wszystkich państwach będących stronami układu z Schengen dalsze przetwarzanie czerwonych alertów Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej – Interpol – które powinny prowadzić do dalszego postępowania karnego, jest zabronione?

                  5)

                  Czy organizacja międzynarodowa taka jak Międzynarodowa Organizacja Policji Kryminalnej – Interpol – dysponuje określonym poziomem ochrony danych, jeżeli nie została wydana decyzja stwierdzająca odpowiedni poziom ochrony danych zgodnie z art. 36 dyrektywy (UE) 2016/680 i/lub nie istnieją odpowiednie zabezpieczenia na mocy art. 37 dyrektywy (UE) 2016/680?

                  6)

                  Czy państwa członkowskie mogą dalej przetwarzać dane, które zostały zamieszczone przez państwa trzecie w liście gończym („Red Notice”) Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej – Interpol – tylko wtedy, gdy państwo trzecie zawnioskuje listem gończym o aresztowanie i ekstradycję oraz złoży wniosek o aresztowanie, który nie narusza prawa europejskiego, w szczególności zasady ne bis in idem?

         (1)  Konwencja wykonawcza do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz.U. 2000, L 239, s. 19).


title: Sprawa C-512/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo per il Lazio (Włochy) w dniu 3 lipca 2019 r. – Go Sun Srl, Malby Energy 4 Srl/Ministero dello Sviluppo Economico i in.

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo per il Lazio (Włochy) w dniu 3 lipca 2019 r. – Go Sun Srl, Malby Energy 4 Srl/Ministero dello Sviluppo Economico i in.
      (Sprawa C-512/19)
      (2019/C 357/19)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Go Sun Srl, Malby Energy 4 Srl

         Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico i in.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, takiego jak ten, o którym mowa w art. 26 ust. 2 i 3 decreto-legge (dekretu z mocą ustawy) nr 91/2014, w brzmieniu nadanym ustawą nr 116/2014, który w znaczący sposób ogranicza lub opóźnia wypłatę zachęt przyznanych już z mocy prawa i określonych na podstawie specjalnych umów zawartych przez producentów energii elektrycznej pochodzącej z konwersji fotowoltaicznej z Gestore dei servizi energetici s.p.a., spółką publiczną odpowiedzialną za to zadanie;
      w szczególności, czy taki przepis krajowy jest zgodny z ogólnymi zasadami prawa Unii Europejskiej: zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadą pewności prawa, zasadą lojalnej współpracy i zasadą skuteczności; z art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; z dyrektywą 2009/28/WE (1) i przewidzianym tam uregulowaniem systemów wsparcia; z art. 216 ust. 2 TFUE, w szczególności w związku z Traktatem w sprawie Europejskiej Karty Energetycznej?

         (1)  DyrektywaParlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. 2009, L 140, s. 16).


title: Sprawa C-517/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2019 r. w sprawach połączonych T-516/16 i T-536/16, Alvarez y Bejarano i in./Komisja, wniesione w dniu 8 lipca 2019 r. przez Marię Alvarez y Bejarano i in.

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2019 r. w sprawach połączonych T-516/16 i T-536/16, Alvarez y Bejarano i in./Komisja, wniesione w dniu 8 lipca 2019 r. przez Marię Alvarez y Bejarano i in.
      (Sprawa C-517/19 P)
      (2019/C 357/20)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Maria Alvarez y Bejarano, Ana-Maria Enescu, Lucian Micu, Angelica Livia Salanta, Svetla Shulga, Soldimar Urena de Poznanski, Angela Vakalis, Luz Anamaria Chu, Marli Bertolete, Maria Castro Capcha, Hassan Orfe El, Evelyne Vandevoorde (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, T. Martin)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej, Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznawaniu skarżącym począwszy od 2014 r. jakichkolwiek dni czasu podróży ani zwrotu kosztów corocznej podróży;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnoszą, że zaskarżony wyrok zawiera kilka błędów co do prawa.
      Po pierwsze, Sąd naruszył prawo w pkt 67 i 75 wyroku, ograniczając zakres kontroli sądowej, do której przeprowadzenia jest zobowiązany, do „oczywistych” wypadków.
      Po drugie, Sąd naruszył prawo w pkt 70–73 wyroku, orzekając, że wnoszący odwołanie nie znajdowali się w sytuacji porównywalnej z sytuacją pracowników, którzy zachowali prawo do korzystania z dni czasu podróży i zwrotu kosztów corocznej podróży.
      Po trzecie, Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 69 i 80–86 wyroku, że sporne przepisy nie naruszają zasady proporcjonalności.


title: Sprawa C-518/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2019 r. w sprawach połączonych T-523/16 i T-542/16, Ardalic i in./Rada, wniesione w dniu 8 lipca 2019 r. przez Jakova Ardalica i in.

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2019 r. w sprawach połączonych T-523/16 i T-542/16, Ardalic i in./Rada, wniesione w dniu 8 lipca 2019 r. przez Jakova Ardalica i in.
      (Sprawa C-518/19 P)
      (2019/C 357/21)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Jakov Ardalic, Liliana Bicanova, Monica Brunetto, Claudia Istoc, Sylvie Jamet, Despina Kanellou, Christian Stouraitis, Abdelhamid Azbair, Abdel Bouzanih, Bob Kitenge Ya Musenga, El Miloud Sadiki, Cam Tran Thi (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie odmowy dalszego przyznawania czasu podróży i zwrotu kosztów corocznej podróży skarżącym, począwszy od 2014 r.;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżący podnoszą, że w zaskarżonym wyroku wielokrotnie naruszono prawo.
      Po pierwsze, Sąd naruszył prawo w pkt 65 i 73 wyroku, ograniczając zakres kontroli sądowej, jaką powinien przeprowadzić, do wypadków „oczywistych”.
      Po drugie, Sąd naruszył prawo w pkt 68–71 wyroku, orzekając, że skarżący nie znajdują się w sytuacji porównywalnej z sytuacją pracowników kontraktowych, którzy zachowali możliwość skorzystania z czasu podróży i zwrotu kosztów corocznej podróży.
      Po trzecie, Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 67 i 78–84 wyroku, że sporne uregulowanie nie narusza zasady proporcjonalności.


title: Sprawa C-538/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanța (Rumunia) w dniu 10 lipca 2019 r. – TS, UT, VU/Casa Națională de Asigurări de Sănătate, Casa de Asigurări de Sănătate Constanța

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanța (Rumunia) w dniu 10 lipca 2019 r. – TS, UT, VU/Casa Națională de Asigurări de Sănătate, Casa de Asigurări de Sănătate Constanța
      (Sprawa C-538/19)
      (2019/C 357/22)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Constanța

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TS, UT, VU

         Strona pozwana: Casa Națională de Asigurări de Sănătate, Casa de Asigurări de Sănătate Constanța

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy okoliczność, że leczenie, na które ubezpieczony wyraził zgodę, zostało przepisane jedynie przez lekarza z państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania ubezpieczonego - biorąc pod uwagę, iż diagnoza i sam fakt konieczności pilnego leczenia zostały potwierdzone przez lekarza należącego do systemu ubezpieczenia zdrowotnego państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, który to lekarz wskazał jednak inne leczenie, w odniesieniu do którego leczenie, na jakie ubezpieczony wyraził zgodę z powodów mogących być przez niego uznane za właściwe, jest co najmniej równie skuteczne, lecz ma tę zaletę, że nie powoduje niepełnosprawności -, stanowi sytuację o charakterze pilnym w rozumieniu pkt 45 wyroku w sprawie C-173/09 (Elchinov), czy też wspomniana okoliczność stanowi przypadek obiektywnej niemożności złożenia wniosku o zezwolenie przewidziane w art. 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1), które może być podstawą pełnego zwrotu kosztów wynikających z poddania się odpowiedniemu leczeniu (opieka szpitalna) w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania ubezpieczonego?

                  2.

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy po tym, jak lekarz należący do systemu ubezpieczenia zdrowotnego państwa członkowskiego miejsca zamieszkania postawił diagnozę i wskazał leczenie ubezpieczonego, na które z powodów, które mogą zostać uznane za właściwe, ubezpieczony nie wyraża zgody, ubezpieczony przemieszcza się do innego państwa członkowskiego w celu uzyskania drugiej opinii lekarskiej, a opinia ta przewiduje przeprowadzenie innego leczenia, które jest co najmniej równie skuteczne, lecz ma tę zaletę, że nie powoduje niepełnosprawności, na które to leczenie ubezpieczony wyraża zgodę i spełnia ono wymogi określone w art. 20 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 883/2004, ubezpieczony jest również zobowiązany do złożenia wniosku o zezwolenie określone w art. 20 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia, aby uzyskać zwrot kosztów wynikających ze wspomnianego ostatniego leczenia?

                  3.

                  Czy art. 56 TFUE oraz art. 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które, po pierwsze, uzależniają wydanie przez właściwą instytucję zezwolenia na stosowne leczenie (opieka szpitalna) w państwie członkowskim innym niż państwo miejsca zamieszkania od sporządzenia raportu medycznego wyłącznie przez lekarza prowadzącego działalność w ramach systemu ubezpieczeń zdrowotnych państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, za zgodą ordynatora właściwej instytucji tego państwa, nawet w przypadku, gdy leczenie, na które ubezpieczony wyraził zgodę z powodów, które można uznać za właściwe - biorąc pod uwagę, że zaletą owego leczenia jest fakt, iż nie powoduje ono niepełnosprawności – zostało przepisane jedynie przez lekarza z innego państwa członkowskiego jako druga opinia lekarska, a po drugie rzeczone przepisy nie zapewniają, w ramach dostępnej i przewidywalnej procedury, skutecznej z medycznego punktu widzenia analizy, w ramach systemu ubezpieczeń zdrowotnych państwa członkowskiego zamieszkania, możliwości zastosowania wspomnianej drugiej opinii lekarskiej wydanej w innym państwie członkowskim?

                  4.

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i trzecie, czy ubezpieczony lub spadkobiercy ubezpieczonego, pod warunkiem spełnienia dwóch wymogów określonych w art. 20 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 883/2004, są uprawnieni do uzyskania pełnego zwrotu kosztów leczenia przeprowadzonego w innym państwie członkowskim od właściwej instytucji państwa miejsca zamieszkania ubezpieczonego?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1).


title: Sprawa C-544/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Błagojewgrad (Bułgaria) w dniu 17 lipca 2019 r. – „EKOTEKS BYŁGARIJA” EOOD/Teritoriałna direkcija na Nacionałnata agencija za prichodite

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Błagojewgrad (Bułgaria) w dniu 17 lipca 2019 r. – „EKOTEKS BYŁGARIJA” EOOD/Teritoriałna direkcija na Nacionałnata agencija za prichodite
      (Sprawa C-544/19)
      (2019/C 357/23)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administratiwen syd – Błagojewgrad (Bułgaria)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„EKOTEKS BYŁGARIJA” EOOD

         Strona przeciwna: Teritoriałna direkcija na Nacionałnata agencija za prichodite

         Pytania prejudycjalne

      Pytanie 1:
      Czy art. 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza on krajowego uregulowania takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w rozumieniu którego płatności na terytorium państwa są dokonywane jedynie w drodze przelewu lub wpłaty na rachunek pieniężny, gdy są w wysokości równej lub przewyższającej kwotę 10 000 BGN, i na mocy którego to uregulowania ograniczono płatność w gotówce dywidend od niepodzielonego zysku w wysokości równej lub przewyższającej kwotę 10 000 BGN, a jeśli dopuszcza on takie uregulowanie – czy ograniczenie to jest zasadne w świetle celów dyrektywy (UE) 2015/849 (1)?
      Pytanie 2:
      Czy art. 2 ust. 1 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady] (UE) 2015/849 [z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE], mając na względzie motyw 6 jej preambuły oraz art. 4 i 5, należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on ogólne krajowe uregulowanie takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym płatności na terytorium państwa są dokonywane jedynie w drodze przelewu lub wpłaty na rachunek pieniężny, gdy są w wysokości równej lub przewyższającej kwotę 10 000 BGN, i w świetle którego nie jest istotny podmiot ani podstawa płatności w gotówce, a równocześnie ma ono zastosowanie do wszystkich płatności w gotówce między osobami fizycznymi i prawnymi?

                  1)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na to pytanie, czy art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. e) dyrektywy (UE) 2015/849 dopuszcza, mając na względzie motyw 6 jej preambuły oraz art. 4 i 5, przyjmowanie przez państwa członkowskie uzupełniających ogólnych ograniczeń płatności w gotówce w krajowym uregulowaniu takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym płatności na terytorium państwa są dokonywane jedynie w drodze przelewu lub wpłaty na rachunek pieniężny, gdy są w wysokości równej lub przewyższającej kwotę 10 000 BGN – gdy płatność w gotówce ma za podstawę „niepodzielony zysk” (dywidendę)?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na to pytanie, czy art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. e) dyrektywy (UE) 2015/849 dopuszcza, mając na względzie motyw 6 jej preambuły i art. 5, przyjmowanie przez państwa członkowskie ograniczeń płatności w gotówce w krajowym uregulowaniu prawnym takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym – zgodnie z którym płatności na terytorium państwa są dokonywane jedynie w drodze przelewu lub wpłaty na rachunek pieniężny, gdy są w wysokości równej lub przewyższającej kwotę 10 000 BGN – przy progu niższym niż 10 000 EUR?

            Pytanie 3:
      Czy art. 58 ust. 1 i art. 60 ust. 4 dyrektywy (UE) 2015/849, mając na względzie art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one krajowego uregulowania prawnego takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, regulującego ustaloną wysokość sankcji administracyjnych za naruszenia ograniczeń płatności w gotówce – jeśli nie umożliwia ono zróżnicowanego traktowania sytuacji, zgodnie z konkretnymi istotnymi okolicznościami?

                  1)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi, że art. 58 ust. 1 i art. 60 ust. 4 dyrektywy (UE) 2015/849, mając na względzie art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, dopuszczają krajowe uregulowanie prawne takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, regulujące ustaloną wysokość sankcji administracyjnych za naruszenia ograniczeń płatności w gotówce, to czy art. 58 i art. 60 ust. 4 dyrektywy (UE) 2015/849, mając na względzie zasadę skuteczności i prawo do skutecznej ochrony sądowej określone w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one krajowego uregulowania prawnego takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, ograniczającego kontrolę sądową, jeśli nie dopuszcza ono określenia przez sąd sankcji administracyjnej za naruszenia ograniczeń płatności w gotówce – na wypadek jej zaskarżenia – poniżej ustalonej wysokości, zgodnie z konkretnymi istotnymi okolicznościami?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. 2015, L 141, s. 73.


title: Sprawa C-553/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 16 maja 2019 r. w sprawie T-396/18, ITSA/Komisja, wniesione w dniu 18 lipca 2019 r. przez International Tax Stamp Association Ltd (ITSA)

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/18

      Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 16 maja 2019 r. w sprawie T-396/18, ITSA/Komisja, wniesione w dniu 18 lipca 2019 r. przez International Tax Stamp Association Ltd (ITSA)
      (Sprawa C-553/19 P)
      (2019/C 357/24)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: International Tax Stamp Association Ltd (ITSA) (przedstawiciel: adwokat F. Scanvic)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 maja 2019 r. w sprawie ITSA/Komisja (T-396/18) i stwierdzenie, że wnosząca odwołanie ma legitymację procesową i interes prawny;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/573 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie głównych elementów umów w sprawie przechowywania danych zawieranych w ramach systemu identyfikowalności wyrobów tytoniowych (1), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/574 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie norm technicznych dotyczących ustanowienia i funkcjonowania systemu identyfikowalności wyrobów tytoniowych (2) oraz decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/576 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie norm technicznych dotyczących zabezpieczeń umieszczanych na wyrobach tytoniowych (3).

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie utrzymuje w istocie, że Sąd błędnie rozpatrzył kwestię jej interesu prawnego we zaskarżeniu rozporządzenia delegowanego 2018/573, rozporządzenia wykonawczego 2018/574 oraz decyzji wykonawczej 2018/576. Sąd niesłusznie odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności, którą wnosząca odwołanie wniosła przeciwko tym trzem aktom prawnym Komisji.
      W opinii wnoszącej odwołanie oba zaskarżone rozporządzenia dotyczą bezpośrednio jej oraz jej członków. Pozostałe przesłanki z art. 263 TFUE również są spełnione. Ponadto choć istotna część zaskarżonej decyzji wymaga wydania aktów wykonawczych przez państwa członkowskie, to nie dotyczy to art. 3 ust. 2 tej decyzji, który ogranicza udział niezależnego podmiotu będącego stroną trzecią w odniesieniu do tylko jednego z pięciu elementów zabezpieczeń, które muszą być umieszczone na wyrobach tytoniowych. Ten ostatni przepis jest wystarczający sam w sobie.
      Co do istoty, wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżone akty naruszają art. 8 protokołu w sprawie wyeliminowania nielegalnego obrotu wyrobami tytoniowym (4). Przepis ten zakazuje powierzania czynności oznakowania wyrobów tytoniowych przemysłowi tytoniowemu, zaś trzy zaskarżone akty Komisji właśnie to robią. Wnosząca odwołanie dodaje, że wskazany protokół, jakkolwiek nie wszedł on jeszcze w życie, został podpisany i zawarty przez Unię, a więc zabronione jest wydawanie przez Unię aktów sprzecznych z tym protokołem.
      Okoliczność, że dyrektywa 2014/40/UE (5) nie zakazuje wyraźnie powierzania tych czynności przemysłowi tytoniowemu jest bez znaczenia: po pierwsze, dyrektywę można i należy interpretować w zgodzie z tym protokołem; po drugie, gdyby taka interpretacja nie była możliwa, to sama dyrektywa byłaby niezgodna z tym protokołem, a zatem i z traktatami europejskimi.

         (1)  Dz.U. 2018, L 96, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2018, L 96, s. 1.

         (3)  Dz.U. 2018, L 96, s. 57.

         (4)  Protokół pierwszy do Protokołu do Ramowej konwencji Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu, przyjęty w Seulu w dniu 12 listopada 2012 r.

         (5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE (Dz.U. 2014, L 127, s. 1).


title: Sprawa C-554/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kehl (Niemcy) w dniu 18 lipca 2019 r. – postępowanie karne przeciwko FU

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kehl (Niemcy) w dniu 18 lipca 2019 r. – postępowanie karne przeciwko FU
      (Sprawa C-554/19)
      (2019/C 357/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Kehl

         Strony w postępowaniu głównym

      Staatsanwaltschaft Offenburg
      przeciwko
      FU

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 67 ust. 2 TFUE oraz art. 22 i 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeksu granicznego Schengen) (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu w ustawie krajowej, które przyznaje organom policyjnym danego państwa członkowskiego uprawnienie do ustalania – w strefie 30 kilometrów od wspólnej granicy lądowej tego państwa członkowskiego z innymi państwami będącymi stronami Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen (w Luksemburgu) w dniu 19 czerwca 1990 r., w celu uniemożliwienia lub udaremnienia nielegalnego wjazdu na terytorium tego państwa członkowskiego lub niedozwolonego pobytu na jego terytorium, a także w celu przeciwdziałania popełnieniu niektórych przestępstw stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa granic – tożsamości każdej osoby, niezależnie od jej zachowania bądź wystąpienia szczególnych okoliczności, uzupełnionemu przez rozporządzenie ministerialne w następujący sposób:

                              „a)

                              przestępstwa transgraniczne popełniane są w sposób dynamiczny (pod względem czasu i miejsca, przy wykorzystaniu różnych środków transportu), w związku z czym ich zwalczanie wymaga przyznania policji elastycznych uprawnień. Celem wykonywania wymienionego wyżej uprawnienia jest w efekcie uniemożliwianie lub udaremnianie przestępczości transgranicznej;

                              b)

                              środki kontrolne należy podejmować w ściśle opisanych ramach wymienionych wyżej kryteriów zawartych w art. 21 lit. a) kodeksu granicznego Schengen. Trzeba je ukształtować w sposób zdecydowanie odróżniający je od rutynowej odprawy osób na granicach zewnętrznych, aby nie miały skutku równoważnego z odprawą graniczną. Podejmowanie tych środków kontrolnych musi ze swojej strony mieścić się w określonych ramach, aby zapewnić, że pod względem intensywności i częstotliwości nie będą one równoważne z odprawą graniczną.

                              c)

                              Ramy te określa się w następujący sposób:

                                          środki kontrolne nie mają trwałego charakteru, lecz podejmowane są w sposób nieregularny o różnych porach, w różnych miejscach i wyrywkowo przy uwzględnieniu natężenia ruchu.

                                          Środków kontrolnych nie podejmuje się jedynie ze względu na przekroczenie granicy. Wprowadza się je na podstawie stale aktualizowanych informacji o sytuacji lub doświadczenia policji (granicznej), opracowywanych przez komendy policji federalnej na podstawie własnych informacji o sytuacji lub informacji pochodzących od innych organów. Punktem wyjścia do podjęcia środków policyjnych oraz ich intensywności i częstotliwości są zatem ogólne lub konkretne informacje policyjne lub doświadczenia dotyczące przestępczości transgranicznej, na przykład często używanych środków transportu i tras, określonych sposobów zachowania, a także analiza dostępnych informacji na temat przestępczości transgranicznej, pochodzących z własnych źródeł lub od innych organów.

                                          Ukształtowanie środków kontrolnych jest przedmiotem regularnego nadzoru służbowego i merytorycznego. Podstawowe regulacje znajdują się w § 3 ust. 1 zdanie czwarte Gemeinsame Geschäftsordnung der Bundesministerien (wspólnego regulaminu ministerstw federalnych, Niemcy) oraz w Grundsätze zur Ausübung der Fachaufsicht der Bundesministerien über den Geschäftsbereich (zasadach wykonywania nadzoru merytorycznego nad resortem przez ministerstwa federalne, Niemcy). W odniesieniu do obszaru dotyczącego policji federalnej konkretyzują je Ergänzende Bestimmungen zur Ausübung der Dienst- und Fachaufsicht des BMI über die Bundespolizei (postanowienia uzupełniające dotyczące wykonywania nadzoru służbowego i merytorycznego nad policją federalną przez federalne ministerstwo spraw wewnętrznych, Niemcy). Bundespolizeipräsidium (dyrekcja policji federalnej, Niemcy) i podległe jej organy i komendy uregulowały wykonywanie nadzoru służbowego i merytorycznego w swoich planach przydziału zadań i wdrożyły je w ramach własnych koncepcji.

                              d)

                              W celu uniknięcia wielokrotnych kontroli środki kontrolne należy w miarę możliwości uzgadniać z innymi organami lub podejmować w ramach wspólnych form interwencji/współpracy”?

                  2.

                  Czy prawo Unii Europejskiej, w szczególności art. 4 ust. 3 akapit drugi T[…]UE, art. 197 ust. 1 TFUE oraz art. 291 ust. 1 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie wykorzystaniu w postępowaniu karnym – automatycznie lub po rozważeniu interesu związanego ze ściganiem i interesu oskarżonego – informacji lub środków dowodowych, jeżeli uzyskano je wskutek kontroli policyjnej oskarżonego naruszającej art. 67 ust. 2 TFUE lub art. 22 i 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeksu granicznego Schengen)?

         (1)  Dz.U. 2016, L 77, s. 1.


title: Sprawa C-555/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 19 lipca 2019 r. – Fussl Modestraße Mayr GmbH/SevenOne Media GmbH.

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 19 lipca 2019 r. – Fussl Modestraße Mayr GmbH/SevenOne Media GmbH.
      (Sprawa C-555/19)
      (2019/C 357/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Stuttgart

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Fussl Modestraße Mayr GmbH

         Strona pozwana: SevenOne Media GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy

                              a)

                              art. 4 ust. 1 dyrektywy 2010/13/UE (1),

                              b)

                              obowiązującą w prawie Unii zasadę równego traktowania oraz

                              c)

                              przepisy art. 56 TFUE dotyczące swobodnego świadczenia usług należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który zakazuje regionalnej emisji reklamy w programach radiowych i telewizyjnych dopuszczonych do emisji w całym państwie członkowskim?

                  2)

                  Czy pytanie pierwsze należy ocenić odmiennie, jeżeli prawo krajowe pozwala na przyjęcie przepisów ustawowych, zgodnie z którymi regionalna emisja reklamy może zostać dopuszczona na podstawie przepisów ustawy, w którym to przypadku wymagane jest dodatkowo udzielenie zezwolenia administracyjnego?

                  3)

                  Czy pytanie pierwsze należy ocenić odmiennie, jeżeli w rzeczywistości nie korzysta się z opisanej w pytaniu drugim możliwości dopuszczenia reklamy regionalnej, a tym samym reklama regionalna jest stale zakazana?

                  4)

                  Czy art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej przy uwzględnieniu art. 10 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, a w szczególności zasadę pluralizmu informacji należy interpretować w ten sposób, że stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu opisanemu w pytaniach pierwszym, drugim i trzecim?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. 2010, L 95, s.1).


title: Sprawa C-595/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 23 lipca 2019 r. – Fototre Srl/Ministero dello Sviluppo Economico i in.

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 23 lipca 2019 r. – Fototre Srl/Ministero dello Sviluppo Economico i in.
      (Sprawa C-595/19)
      (2019/C 357/28)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fototre Srl

         Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, takiego jak ten, o którym mowa w art. 26 ust. 2 i 3 decreto-legge (dekretu z mocą ustawy) nr 91/2014, w brzmieniu nadanym ustawą nr 116/2014, który w znaczący sposób ogranicza lub opóźnia wypłatę zachęt przyznanych już z mocy prawa i określonych na podstawie specjalnych umów zawartych przez producentów energii elektrycznej pochodzącej z konwersji fotowoltaicznej z Gestore dei servizi energetici s.p.a., spółką publiczną odpowiedzialną za to zadanie;
      w szczególności, czy taki przepis krajowy jest zgodny z ogólnymi zasadami prawa Unii Europejskiej: zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadą pewności prawa, zasadą lojalnej współpracy i zasadą skuteczności; z art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; z dyrektywą 2009/28/WE (1) i przewidzianym tam uregulowaniem systemów wsparcia; z art. 216 ust. 2 TFUE, w szczególności w związku z Traktatem w sprawie Europejskiej Karty Energetycznej?

         (1)  DyrektywaParlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. 2009, L 140, s. 16).


title: Sprawa C-600/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza (Hiszpania) w dniu 6 sierpnia 2019 r. – MA przeciwko Ibercaja Banco, SA

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza (Hiszpania) w dniu 6 sierpnia 2019 r. – MA przeciwko Ibercaja Banco, SA
      (Sprawa C-600/19)
      (2019/C 357/29)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Zaragoza

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: MA

         Strona pozwana: Ibercaja Banco, SA

         Druga strona postępowania: PO

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zgodne z zasadą skuteczności zawartą w art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest uregulowanie krajowe, z którego wynika, że jeżeli określony nieuczciwy warunek umowny został pominięty w trakcie wstępnej kontroli sądowej dokonywanej z urzędu przy wszczęciu egzekucji [– kontrola negatywna ważności warunków umownych] – kontrola ta uniemożliwia temu samemu sądowi późniejsze dokonanie z urzędu oceny tego warunku umownego, jeżeli od czasu przeprowadzenia pierwszej kontroli istniały już okoliczności faktyczne i prawne, pomimo że w wyniku tej wstępnej kontroli nie zawarto ani w sentencji, ani w uzasadnieniu postanowienia żadnej uwagi co do ważności warunków umownych?

                  2)

                  Kolejną pojawiającą się wątpliwością jest to, czy jeżeli strona, przeciwko której prowadzona jest egzekucja, w przypadku kiedy istnieją już okoliczności faktyczne i prawne wskazujące na zastosowanie nieuczciwych warunków w umowach zawieranych z konsumentami, nie podnosi tej okoliczności w powództwie przeciwegzekucyjnym przewidzianym w tym celu przez ustawę, może po rozstrzygnięciu tego powództwa przeciwegzekucyjnego wystąpić z nowym powództwem przeciwegzekucyjnym, w wyniku którego rozstrzygnięta zostanie kwestia nieuczciwego charakteru określonych warunków umownych, jeżeli strona ta miała już początkowo możliwość podniesienia tego zarzutu w postępowaniu zwykłym przewidzianym przez ustawę. Wreszcie, czy powstaje skutek prekluzyjny, który uniemożliwia konsumentowi podniesienie zarzutu nieuczciwego charakteru innego warunku umownego w tym samym postępowaniu egzekucyjnym lub w późniejszym postępowaniu deklaratywnym?

                  3)

                  Trzecia wątpliwość dotyczy tego, czy w przypadku kiedy za zgodne z dyrektywą 93/13 […] uznane zostanie stwierdzenie, że strona nie może złożyć drugiego lub kolejnego powództwa przeciwegzekucyjnego w celu powołania się na nieuczciwy charakter warunku umownego, co mogła uczynić już wcześniej, ponieważ okoliczności faktyczne i prawne były już uprzednio ukształtowane, może to stanowić podstawę dla zbadania z urzędu nieuczciwego charakteru tego warunku przez sąd, który został poinformowany o takim nieuczciwym charakterze?

                  4)

                  Czwarte pytanie prejudycjalne zmierza do ustalenia, czy po dokonaniu przybicia i przysądzeniu własności nieruchomości, co potencjalnie może nastąpić na rzecz tego samego wierzyciela, które wywołało nawet skutek przeniesienia prawa własności nieruchomości stanowiącej zrealizowane już zabezpieczenie, zgodna z prawem europejskim […] jest wykładnia, według której w przypadku zakończenia postępowania i osiągnięcia jego celu, jakim jest realizacja zabezpieczenia, możliwe jest złożenie przez dłużnika nowych powództw przeciwegzekucyjnych w celu stwierdzenia nieważności określonego warunku umownego mającego wpływ na postępowanie egzekucyjne, czy też po powstaniu takiego skutku rozporządzającego, który mógł nastąpić na rzecz wierzyciela, dając prawo do wpisu w księdze wieczystej, możliwe jest przeprowadzenie kontroli z urzędu, która to kontrola może doprowadzić do stwierdzenia nieważności całego postępowania egzekucyjnego lub zakończyć się zmianą kwot zabezpieczonych hipoteką, co może mieć wpływ na warunki przedstawianych w licytacji ofert?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-602/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 9 sierpnia 2019 r. – Kohlpharma GmbH/Republika Federalna Niemiec

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 9 sierpnia 2019 r. – Kohlpharma GmbH/Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-602/19)
      (2019/C 357/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Kohlpharma GmbH

         Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zgodnie z wyrażoną w art. 34 TFUE zasadą swobody przepływu towarów oraz wypracowanymi na jej podstawie zasadami importu równoległego produktów leczniczych dopuszczalne jest wyrażenie przez krajowy organ właściwy w sprawach pozwolenia zgody na zmianę informacji o dawkowaniu produktu leczniczego importowanego w ramach importu równoległego także wtedy, gdy wygasło pozwolenie na dopuszczenie referencyjnego produktu do obrotu, a zmiana uzasadniana jest przejęciem informacji dotyczącej zasadniczo identycznego co do składu krajowego produktu leczniczego o innej postaci farmaceutycznej w połączeniu z informacjami dopuszczonymi przez kraj wywozu dla produktów leczniczych importowanych w ramach importu równoległego?

                  2)

                  Czy w oparciu o art. 34 i art. 36 TFUE organ krajowy może odmówić wyrażenia zgody na taką zmianę powołując się na to, że importerzy równolegli są zwolnieni z obowiązku przedkładania okresowych raportów o bezpieczeństwie i, wobec braku krajowego pozwolenia na dopuszczenie referencyjnego produktu do obrotu, organ nie dysponuje aktualnymi danymi o stosunku korzyści do ryzyka, aktualne pozwolenie krajowe dotyczy produktu leczniczego w innej postaci farmaceutycznej, i, w stosunku do pozwolenia dotyczącego tej samej postaci farmaceutycznej produktu leczniczego w kraju wywozu, odnosi się do innej zawartości substancji czynnej, a nadto nie ma możliwości łącznego zawarcia dwóch postaci farmaceutycznych produktu leczniczego w jednym tekście informacyjnym?


title: Sprawa C-608/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 sierpnia 2019 r. – Istituto nazionale per l’assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL)/Zennaro Giuseppe Legnami Sas di Zennaro Mauro & C.

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 sierpnia 2019 r. – Istituto nazionale per l’assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL)/Zennaro Giuseppe Legnami Sas di Zennaro Mauro & C.
      (Sprawa C-608/19)
      (2019/C 357/31)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Istituto nazionale per l’assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL)

         Strona przeciwna: Zennaro Giuseppe Legnami Sas di Zennaro Mauro & C.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zasady dotyczące przyznawania pomocy określone w art. 3 i 6 rozporządzenia nr 1407/2013 (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku przedsiębiorstwa wnioskującego, które przekroczyło dopuszczalny pułap, z uwagi na kumulację z wcześniejszymi pomocami, możliwe jest – do czasu faktycznego wypłacenia wnioskowanej pomocy – ograniczenie finansowania (w drodze zmiany lub wariantu projektu) lub zrzeczenie się (w całości lub w części) wcześniejszych pomocy, ewentualnie już otrzymanych, aby nie przekroczyć maksymalnej kwoty, jaka może zostać przyznana? oraz, czy wspomniane przepisy należy interpretować w ten sposób, że różne rozpatrywane możliwości (wariant lub zrzeczenie się) mogą być stosowane, nawet jeśli nie są wyraźnie przewidziane w przepisach krajowych lub w publicznym ogłoszeniu dotyczącym przyznania pomocy?

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.U. 2013, L 352, s. 1).


title: Sprawa C-616/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 16 sierpnia 2019 r. – M.S., M.W., G.S/Minister for Justice and Equality

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 16 sierpnia 2019 r. – M.S., M.W., G.S/Minister for Justice and Equality
      (Sprawa C-616/19)
      (2019/C 357/32)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M.S., M.W., G.S.

         Druga strona postępowania: Minister for Justice and Equality

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zawarte w art. 25 ust. 2 lit. d) i e) dyrektywy 2005/85 (1) odniesienie do „danego państwa członkowskiego” oznacza a) pierwsze państwo członkowskie, które udzieliło osobie ubiegającej się o udzielenie ochrony międzynarodowej ochrony równoważnej azylowi; b) drugie państwo członkowskie, w którym złożono kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, czy też c) jedno z tych państw członkowskich?

                  2)

                  Czy w sytuacji, w której obywatel państwa trzeciego, któremu udzielono ochrony międzynarodowej w formie ochrony uzupełniającej w pierwszym państwie członkowskim, przenosi się do drugiego państwa członkowskiego, złożenie kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w drugim państwie członkowskim stanowi nadużycie prawa takiego rodzaju, że owo drugie państwo członkowskie może przyjąć środek przewidujący, iż taki kolejny wniosek jest niedopuszczalny?

                  3)

                  Czy art. 25 dyrektywy 2005/85 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie, które nie jest związane dyrektywą 2011/95 (2), ale które wiąże rozporządzenie nr 604/2013 (3), mogło przyjąć uregulowanie, takie jak analizowane w niniejszej sprawie, pozwalające na uznanie za niedopuszczalny wniosku o udzielenie azylu złożonego przez obywatela państwa trzeciego, któremu wcześniej udzielono ochrony uzupełniającej w innym państwie członkowskim?

         (1)  Dyrektywa Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. 2005, L 326, s. 13).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. L 337 z 20.12.2011, s. 9–26).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 31).


title: Sprawa C-658/19: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2019 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/27

      Skarga wniesiona w dniu 4 września 2019 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-658/19)
      (2019/C 357/34)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Nardi, G. von Rintelen i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii, nie przyjmując do dnia 6 maja 2018 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającej decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (1), lub w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 63 ust. 1 wspomnianej dyrektywy;

                  —

                  nałożenie na Królestwo Hiszpanii na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE okresowej kary pieniężnej w wysokości 89 548,20 EUR dziennie, ze skutkiem od dnia ogłoszenia wyroku stwierdzającego uchybienie obowiązkowi przyjęcia przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy (UE) 2016/680 lub w każdym razie powiadomienia o nich Komisji, płatnej na rachunek wskazany przez Komisję;

                  —

                  nałożenie na Królestwo Hiszpanii na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE ryczałtu w wysokości stawki dziennej 21 321,00 EUR pomnożonej przez liczbę dni trwania naruszenia, jeśliby kwota ta przewyższała minimalny ryczałt 5 290 000 EUR, płatnego na rachunek wskazany przez Komisję;

                  —

                  obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgodnie z art. 63 ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/680 państwa członkowskie powinny były przyjąć i opublikować do dnia 6 maja 2018 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania dyrektywy oraz niezwłocznie przekazać teksty tych przepisów Komisji.
      Komisja nie została poinformowana o przyjęciu i wejściu w życie żadnego wymaganego środka transponującego i nie powzięła wiadomości o żadnej innej okoliczności wskazującej na transpozycję dyrektywy.
      Królestwo Hiszpanii nie dokonało zatem transpozycji dyrektywy (UE) 2016/680, mimo że od upływu terminu transpozycji minął ponad rok.

         (1)  Dz.U. 2016, L 119, s. 89.


title: Sprawa T-217/18: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – DK/ESDZ (Służba publiczna – Postępowanie dyscyplinarne – Wyrok skazujący – Kara w postaci potrącenia z kwoty emerytury – Oczywisty błąd w ocenie – Proporcjonalność – Obowiązek uzasadnienia – Okoliczności łagodzące – Odpowiedzialność)

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/30

      Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – DK/ESDZ
      (Sprawa T-217/18) (1)

      (Służba publiczna - Postępowanie dyscyplinarne - Wyrok skazujący - Kara w postaci potrącenia z kwoty emerytury - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia - Okoliczności łagodzące - Odpowiedzialność)
      (2019/C 357/36)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: DK (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji ESDZ z dnia 23 maja 2017 r. o nałożeniu na skarżącego kary dyscyplinarnej oraz, po drugie, naprawienia szkody, jaką skarżący miał ponieść w wyniku naruszenia przez ESDZ prawa do obrony w postępowaniu karnym wszczętym przeciwko niemu przed sądami belgijskimi.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     DK zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 211 z 18.6.2018.


title: Sprawa T-308/18: Wyrok Sądu z dnia 4 września 2019 r. – Hamas/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające skierowane przeciwko osobom, grupom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem – Zamrożenie środków finansowych – Możliwość zakwalifikowania władz państwa trzeciego jako właściwej władzy w rozumieniu wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB – Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych – Obowiązek uzasadnienia – Błąd w ocenie – Zasada nieingerencji – Prawo do obrony – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Uwierzytelnienie aktów Rady)

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/30

      Wyrok Sądu z dnia 4 września 2019 r. – Hamas/Rada
      (Sprawa T-308/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko osobom, grupom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem - Zamrożenie środków finansowych - Możliwość zakwalifikowania władz państwa trzeciego jako właściwej władzy w rozumieniu wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB - Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Zasada nieingerencji - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Uwierzytelnienie aktów Rady)
      (2019/C 357/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Hamas (Doha, Katar) (przedstawiciel: adwokat L. Glock)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo B. Driessen oraz A. Sikora-Kalėda, następnie B. Driessen oraz S. Van Overmeire, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/475 z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, i uchylenia decyzji (WPZiB) 2017/1426 (Dz.U. 2018, L 79, s. 26) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/468 z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1420 (Dz.U. 2018, L 79, s. 7), a po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2018/1084 z dnia 30 lipca 2018 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, i uchylenia decyzji (WPZiB) 2018/475 (Dz.U. 2018, L 194, s. 144) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1071 z dnia 30 lipca 2018 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/468 (Dz.U. 2018, L 194, s. 23).

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2018/475 z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, i uchylenia decyzji (WPZiB) 2017/1426, rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/468 z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1420, decyzji Rady (WPZiB) 2018/1084 z dnia 30 lipca 2018 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, i uchylenia decyzji (WPZiB) 2018/475 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1071 z dnia 30 lipca 2018 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/468, w zakresie, w jakim akty te dotyczą „Hamasu, w tym »Hamas-Izz al-Din al-Qassem«”.

                  2)

                     Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Hamas.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa T-680/18: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2019 r. – SLL Service/EUIPO – Elfa International (LUMIN8) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy LUMIN8 – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LUMI – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/31

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2019 r. – SLL Service/EUIPO – Elfa International (LUMIN8)
      (Sprawa T-680/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy LUMIN8 - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LUMI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 357/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SLL Service GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Schmitt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė oraz H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Elfa International AB (Västervik, Szwecja)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 sierpnia 2018 r. w sprawie R 2752/2017-2, dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Elfa International a SLL Service.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     SLL Service GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa T-689/18: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2019 r. – Executive Selling/EUIPO (EXECUTIVE SELLING) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy EXECUTIVE SELLING – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/32

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2019 r. – Executive Selling/EUIPO (EXECUTIVE SELLING)
      (Sprawa T-689/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy EXECUTIVE SELLING - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 357/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Executive Selling (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci V. Bouchara i A. Maier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 września 2018 r. (sprawa R 313/2018-1) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską oznaczenia graficznego EXECUTIVE SELLING

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Executive Selling zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa T-744/18: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – Oakley/EUIPO – Xuebo Ye (Przedstawienie przerwanej elipsy) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego przerwaną elipsę – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający elipsę – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/33

      Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – Oakley/EUIPO – Xuebo Ye (Przedstawienie przerwanej elipsy)
      (Sprawa T-744/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego przerwaną elipsę - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający elipsę - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 357/40)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Oakley, Inc. (Foothill Ranch, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci E. Ochoa Santamaría i I. Aparicio Martínez

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Xuebo Ye (Wenzhou, Chiny)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 października 2018 r. (sprawa R 692/2018-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Oakley a Xuebo Ye.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 października 2018 r. w sprawie R 692/2018-1.

                  2)

                     EUIPO pokrywa koszty postępowania, w tym koszty poniesione przez Oakley, Inc.

         (1)  Dz.U. C 65 z 18.2.2019.