title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 82 z 14.4.2007 .

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/1

         (2007/C 95/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 82 z 14.4.2007.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 69 z 24.3.2007.

      Dz.U. C 56 z 10.3.2007.

      Dz.U. C 42 z 24.2.2007.

      Dz.U. C 20 z 27.1.2007.

      Dz.U. C 331 z 30.12.2006.

      Dz.U. C 326 z 30.12.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa F-117/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2013 r. — Teughels przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym — Rozporządzenie dostosowujące wysokość składki do systemu emerytalnego Unii — Dostosowanie wartości aktuarialnych — Konieczność wydania ogólnych przepisów wykonawczych — Stosowanie w czasie nowych ogólnych przepisów wykonawczych)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/19

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2013 r. — Teughels przeciwko Komisji
   (Sprawa F-117/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym - Rozporządzenie dostosowujące wysokość składki do systemu emerytalnego Unii - Dostosowanie wartości aktuarialnych - Konieczność wydania ogólnych przepisów wykonawczych - Stosowanie w czasie nowych ogólnych przepisów wykonawczych)
   2014/C 31/31
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Catherine Teughels (Eppegem, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych ustalającej uprawnienia emerytalne skarżącej oraz lata pracy podlegające uwzględnieniu do celów ustalenia tych uprawnień.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez C. Teughels.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012, s. 70.


title: Sprawa C-206/13: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia – Włochy) – Cruciano Siragusa przeciwko Regione Sicilia – Soprintendenza Beni Culturali e Ambientali di Palermo (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Ogólne zasady prawa Unii — Stosowanie prawa Unii — Zakres stosowania prawa Unii — Wystarczające powiązanie — Brak — Brak właściwości Trybunału)

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/6

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia – Włochy) – Cruciano Siragusa przeciwko Regione Sicilia – Soprintendenza Beni Culturali e Ambientali di Palermo
   (Sprawa C-206/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Ogólne zasady prawa Unii - Stosowanie prawa Unii - Zakres stosowania prawa Unii - Wystarczające powiązanie - Brak - Brak właściwości Trybunału))
   2014/C 129/07
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cruciano Siragusa

      Strona pozwana: Regione Sicilia – Soprintendenza Beni Culturali e Ambientali di Palermo

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia – Wykładnia art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych – Zasada proporcjonalności – Przepisy krajowe uzależniające od uprzedniego pozwolenia przeprowadzenie każdej zmiany przez właściciela obiektów położonych na obszarze posiadającym walory krajobrazowe – Obowiązek, w przypadku braku pozwolenia, dokonania rozbiórki nieruchomości, nawet jeśli właściciel wykaże następnie, że dokonana zmiana nie jest sprzeczna z walorami krajobrazowymi

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania skierowane do niego przez Tribunale amministrativo regionale per la Sicilia (Włochy).

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-194/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 15 kwietnia 2013 r. — Esso Italiana srl przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 15 kwietnia 2013 r. — Esso Italiana srl przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico
   (Sprawa C-194/13)
   2013/C 207/14
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Esso Italiana srl

      Druga strona postępowania: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy i w jakim stopniu krajowe przepisy państw członkowskich Unii ustalające minimalne koszty działalności w sektorze transportu drogowego i powodujące heteronomiczne określenie elementu składowego wynagrodzenia za usługę, a zatem ceny umownej, są zgodne z ochroną wolnej konkurencji, swobodą przepływu przedsiębiorstw, swobodą przedsiębiorczości i swobodą świadczenia usług (o których mowa w art. 4 (3) TUE, art. 101 TFUE, art. 49, 56 i 96 TFUE)?

               2)

               Czy i na jakich warunkach uzasadnione są ograniczenia wspomnianych zasad w stosunku do wymogów ochrony interesu publicznego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz czy z powyższego funkcjonalnego punktu widzenia uzasadnione jest ustalenie minimalnych kosztów działalności zgodnie z postanowieniami art. 83a dekretu z mocą ustawy nr 112/2008 z późniejszymi zmianami?

               3)

               Czy z powyższego punktu widzenia minimalne koszty działalności mogą być ustalone w ramach dobrowolnych porozumień zainteresowanych podmiotów lub ewentualnie przez instytucje, których skład charakteryzuje się znaczną obecnością osób reprezentujących prywatne podmioty gospodarcze z danego sektora w przypadku braku kryteriów ustalonych z góry na poziomie ustawodawczym?


title: Sprawa C-119/11: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 lutego 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 99 i 110 — Podatek od wartości dodanej — Obniżona stawka — Zastosowanie obniżonej stawki do dochodów uzyskanych w związku ze sprzedażą biletów wstępu na premierowe koncerty odbywające się w obiektach, w których w czasie spektaklu możliwa jest konsumpcja)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/7

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 lutego 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-119/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 99 i 110 - Podatek od wartości dodanej - Obniżona stawka - Zastosowanie obniżonej stawki do dochodów uzyskanych w związku ze sprzedażą biletów wstępu na premierowe koncerty odbywające się w obiektach, w których w czasie spektaklu możliwa jest konsumpcja)
   2012/C 118/10
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i C. Soulay, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i N. Rouam, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 99 i 110 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Zastosowanie obniżonej stawki podatku VAT w wysokości 2,10% w związku ze sprzedażą biletów wstępu na premierowe koncerty odbywające się w obiektach, w których w czasie spektaklu możliwa jest konsumpcja — Zakaz rozszerzania zakresu stosowania istniejącego pierwotnie odstępstwa po uprzednim jego zawężeniu

      Sentencja

               1)

               Stosując od dnia 1 stycznia 2007 r. stawkę podatku od wartości dodanej w wysokości 2,10 % do dochodów uzyskanych w związku ze sprzedażą biletów wstępu na premierowe koncerty odbywające się w obiektach, w których w czasie spektaklu możliwa jest konsumpcja, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 99 i 110 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011


title: Sprawa T-119/17: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2017 r. – Alba Aguilera i in./ESDZ

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/26

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2017 r. – Alba Aguilera i in./ESDZ
   (Sprawa T-119/17)
   (2017/C 129/39)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ruben Alba Aguilera (Addis-Abeba, Etiopia) i 28 pozostałych skarżących (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim ograniczono w niej od 1 stycznia 2016 r. kwotę dodatku ze względu na warunki życia dla personelu w Etiopii, z 30 % do 25 %;

               —

               zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżących kwoty ryczałtowej, której wysokość zostanie określona ex aequo et bono przez Sąd, tytułem zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę;

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejszy spór dotyczy zgodności z prawem decyzji ESDZ w sprawie ograniczenia dodatku ze względu na warunki życia przyznawanego pracownikom Unii Europejskiej delegowanym do Etiopii, z 30 % do 25 %.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku przyjęcia ogólnych przepisów wykonawczych do załącznika X do regulaminu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 10 załącznika X do regulaminu w zakresie, w jakim metoda, jaką posłużył się ESDZ w celu określenia kwoty dodatku ze względu na warunki życia w miejscu zatrudnienia, uwzględnia zasadę „spójności regionalnej”.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący licznych oczywistych błędów w ocenie, które skutkują zatem niezgodnością z prawem zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa F-76/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2011 r. — Colart i in. przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników — Umorzenie postępowania)

text:
               2.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 157/12

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2011 r. — Colart i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-76/10) (1)

   (Służba publiczna - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Umorzenie postępowania)
   2012/C 157/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Philippe Colart i inni (Bastogne, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i K. Zejdová, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprostowania do rozliczeń wynagrodzenia skarżących za okres od lipca do grudnia 2009 r. oraz rozliczeń wynagrodzenia sporządzonych po dniu 1 stycznia 2010 r. w ramach corocznego dostosowania wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Umarza się postępowanie w sprawie F-76/10 Colart i in. przeciwko Parlamentowi.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010, s. 64.


title: Sprawa C-406/12: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/15

      Skarga wniesiona w dniu 4 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii
      (Sprawa C-406/12)
      (2012/C 331/24)
      Język postępowania: słoweński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch, L. Nicolae i M. Žebre)

         Strona pozwana: Republika Słowenii

         Żądania strony skarżącej

      Komisja wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE (1) z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniającej dyrektywę 2002/22/WE (2) w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, dyrektywę 2002/58/WE (3) dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów, a w każdym razie nie informując o tych przepisach Komisji, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 wskazanej dyrektywy;

                  —

                  zasądzenie od Republiki Słowenii z uwagi na niedopełnienie obowiązku poinformowania o wszystkich środkach transpozycji dyrektywy 2009/136/WE na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości 6 531,84 EUR od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie;

                  —

                  obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 25 maja 2011 r.

         (1)  Dz.U. L 337, s. 11.

         (2)  Dz.U. L 108, s. 51.

         (3)  Dz.U.L 201, s. 37.


title: Sprawa C-364/05: Skarga wniesiona w dniu  27 września 2005 r.  r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/17

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2005 r. r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-364/05)
   (2005/C 296/31)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 27 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Michela van Beeka, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Niderlandów.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych dla wdrożenia dyrektywy 2001/20/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do wdrożenia zasady dobrej praktyki klinicznej w prowadzeniu badań klinicznych produktów leczniczych, przeznaczonych do stosowania przez człowieka oraz
               nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych dla wdrożenia dyrektywy Komisji 2003/94/WE (2) z dnia 8 października 2003 r. ustanawiającej zasady i wytyczne dobrej praktyki wytwarzania w odniesieniu do produktów leczniczych stosowanych u ludzi oraz produktów leczniczych stosowanych u ludzi, znajdujących się w fazie badań
               lub w każdym wypadku nie powiadamiając o tym Komisji
               Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy tych dyrektyw;

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zgodnie z art. 22 ust. 1 dyrektywy 2001/20 Państwa Członkowskie były zobowiązane do przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych dla wdrożenia niniejszej dyrektywy przed dniem 1 maja 2003 r. oraz do powiadomienia o tym Komisji. W odniesieniu do dyrektywy 2003/94 zgodnie z art. 17 tej dyrektywy termin na dokonanie transpozycji upływał dnia 30 kwietnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 121, str. 34

      (2)  Dz.U. L 262, str. 22


title: Sprawa F-118/14: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2014 r. – ZZ/Rada

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/48

         Skarga wniesiona w dniu 23 października 2014 r. – ZZ/Rada
   (Sprawa F-118/14)
   (2015/C 026/64)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: M. C. Garcia-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady o zaszeregowaniu urzędników mających grupy zaszeregowania AD 9 – AD 14, zajmujących stanowiska określone jako stanowiska wiążące się ze szczególnymi obowiązkami, na stanowiskach kategorii „kierownik wydziału lub stanowisko równoważne” lub „radca lub stanowisko równoważne” przed dniem 31 grudnia 2015 r. i o niezaliczeniu skarżącego do urzędników, którym przysługuje takie zaszeregowanie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego nr 6/14 z dnia 3 stycznia 2014 r. i następującej po niej decyzji o przydzieleniu 34 urzędników Rady do kategorii stanowisk „kierownik wydziału lub stanowisko równoważne”;

               —

               W razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 lipca 2014 r. o oddaleniu zażalenia;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-580/10: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2010 r. — Wohlfahrt przeciwko OHIM — Ferrero (Kindertraum)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/29

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2010 r. — Wohlfahrt przeciwko OHIM — Ferrero (Kindertraum)
   (Sprawa T-580/10)
   2011/C 63/55
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Harald Wohlfahrt (Rothenburg o.d. Tauber, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Scholz-Recht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ferrero SpA (Alba, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności Wydziału Sprzeciwów z dnia 27 maja 2009 r. (sprzeciw nr B 668600) oraz decyzji Izby Odwoławczej z dnia 20 października 2010 r. w sprawie R 815/2009-4;

               —

               dopuszczenie do rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego „Kindertraum” (nr zgłoszenia 002773059) również w odniesieniu do wszystkich zgłoszonych towarów należących do klas 16 i 28;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżący

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Kindertraum” dla towarów należących do klas 15, 16, 20, 21 i 28

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Ferrero SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: w sumie 32 wcześniejsze znaki towarowe obejmujące słowo„kinder” po części przedstawione w sposób graficzny, po części stanowiące element składowy znaku towarowego składającego się z wielu słów i po części zajmujące samodzielne miejsce a w szczególności słowny włoski znak towarowy „kinder” dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 28, 30 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (1) ze względu na brak przedstawienia w toku postępowania w sprawie sprzeciwu dowodów używania po upływie pięcioletniego okresu zwolnienia z obowiązku używania. Formalne braki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ponieważ w swojej decyzji Izba Odwoławcza w ogóle nie odniosła się do podniesionego w odwołaniu i szczegółowo w nim uzasadnionego zarzutu zgłoszenia znaku towarowego w sposób nadużywający. Ponadto, zgłoszenie znaku towarowego w sposób nadużywający miało miejsce, dlatego że jedynym celem właściciela znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie było zmonopolizowanie terminu „kinder” w jak największym zakresie. Wreszcie, naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-94/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche — Włochy) — Swm Costruzioni 2 SpA, Mannocchi Luigino DI przeciwko Provincia di Fermo (Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Sytuacja ekonomiczna i finansowa — Kwalifikacje techniczne lub zawodowe — Artykuł 47 ust. 2 i art. 48 ust. 3 — Możliwość powołania się przez podmiot gospodarczy na kwalifikacje innych podmiotów — Artykuł 52 — System certyfikacji — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Przepisy krajowe nakładające obowiązek posiadania certyfikatu kwalifikacji odpowiadającego kategorii i wartości robót budowlanych, będących przedmiotem zamówienia — Zakaz powoływania się na certyfikaty wielu podmiotów w odniesieniu do robót budowlanych należących do tej samej kategorii)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/22

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche — Włochy) — Swm Costruzioni 2 SpA, Mannocchi Luigino DI przeciwko Provincia di Fermo
   (Sprawa C-94/12) (1)

   (Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Sytuacja ekonomiczna i finansowa - Kwalifikacje techniczne lub zawodowe - Artykuł 47 ust. 2 i art. 48 ust. 3 - Możliwość powołania się przez podmiot gospodarczy na kwalifikacje innych podmiotów - Artykuł 52 - System certyfikacji - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Przepisy krajowe nakładające obowiązek posiadania certyfikatu kwalifikacji odpowiadającego kategorii i wartości robót budowlanych, będących przedmiotem zamówienia - Zakaz powoływania się na certyfikaty wielu podmiotów w odniesieniu do robót budowlanych należących do tej samej kategorii)
   2013/C 344/36
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Swm Costruzioni 2 SpA, Mannocchi Luigino DI

      Strona pozwana: Provincia di Fermo

      Przy udziale: Torelli Dottori SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche — Wykładnia art. 47 ust. 2 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Sytuacja ekonomiczna i finansowa wykonawcy — Możliwość powołania się na kwalifikacje innych podmiotów — Przepisy krajowe ograniczające tę możliwość wyłącznie do jednego innego podmiotu w odniesieniu do każdej kategorii kwalifikacji przewidzianej przez instytucję certyfikacyjną

      Sentencja

   Artykuł 47 ust. 2 i art. 48 ust. 3 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi w związku z art. 44 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu takiemu jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, który zakazuje co do zasady podmiotom gospodarczym uczestniczącym w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówienia publicznego na roboty budowlane powoływania się na kwalifikacje wielu przedsiębiorstw w odniesieniu do danej kategorii kwalifikacji.

      (1)  Dz.U. C 151 z 26.5.2012


title: Sprawa T-539/08: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2008 r. — Etimine i Etiproducts przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/55

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2008 r. — Etimine i Etiproducts przeciwko Komisji
   (Sprawa T-539/08)
   (2009/C 44/97)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Etimine SA (Bettembourg, Luksemburg) oraz Ab Etiproducts Oy (Espoo, Finlandia) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonych środków przez stwierdzenie nieważności pozycji z Załącznika 1 G do zaskarżonego aktu w odniesieniu do następujących substancji:

                           —

                           kwas borowy; kwas borowy, w stanie surowym,

                           —

                           tritlenek diboru, tlenek boru,

                           —

                           tetraboran disodu, bezwodny; kwas borowy, sól diodowa; heptatlenek disodu tetraboru, hydrat; kwas ortoborowy, sól sodowa,

                           —

                           dekahydrat tetraboranu disodu; dekahydrat boraksu,

                           —

                           pentahydrat tetraboranu disodu; pentahydrat boraksu;

               —

               bądź częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonych środków przez stwierdzenie nieważności pozycji z Załącznika 1 G do zaskarżonego aktu w odniesieniu do następujących substancji:

                           —

                           tritlenek doboru; tlenek boru;

                           —

                           tetraboran disodu, bezwodny; kwas borowy, sól disodowa; heptatlenek disodu tetraboru, hydrat; kwas ortoborowy, sól sodowa;

                           —

                           dekahydrat tetraboranu disodu; dekahydrat boraksu;

                           —

                           pentahydrat tetraboranu disodu; pentahydrat boraksu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi na podstawie art. 230 WE o częściowe stwierdzenie nieważności dyrektywy Komisji 2008/58/WE z dnia 21 sierpnia 2008 r., dostosowującej po raz trzydziesty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (1), w zakresie w jakim klasyfikuje ona niektóre borany jako toksyczne dla rozrodczości, zarówno w zakresie płodności jak i rozwoju.
   Na poparcie swych roszczeń strona skarżąca przedstawia trzy zarzuty.
   Po pierwsze strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne, jako że zaskarżony środek jest niezgodny z mającą zastosowanie procedurą prawodawczą naruszając przeto art. 5 WE i art. 7 WE, art. 29 dyrektywy Rady 67/548/EWG (2) oraz art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE (3).
   Po drugie strona skarżąca argumentuje, że Komisja dopuściła się błędów w ocenie przy stosowaniu kryteriów klasyfikacji boranów, naruszając tym samym dyrektywę Rady 67/548/EWG. Strona skarżąca podnosi, że Komisja nie zastosowała lub zastosowała nieprawidłowo zasadę„normalnego obchodzenia się i użycia” określoną w załączniku VI dyrektywy 67/548/EWG, bezprawnie zastosowała kryteria oceny ryzyka, chociaż zdaniem strony skarżącej nie mają one znaczenia w ramach klasyfikacji substancji na gruncie dyrektywy 67/548/EWG, oraz nie zastosowała bądź zastosowała nieprawidłowo kryterium „stosowności” naruszając punkt 4.2.3.3. załącznika VI dyrektywy 67/548/EWG. Ponadto strona skarżąca utrzymuje, że Komisja nie nadała wystarczającej wagi danym epidemiologicznym i ludzkim przedłożonym przez skarżącego, w skutek czego zaskarżony środek jest częściowo dotknięty wyraźnym błędem w ocenie. Strona skarżąca twierdzi, że Komisja bezprawnie wnioskowała z danych odnoszących się do jednego z boranów dla celów sklasyfikowania innego boranu, przez co zaskarżony środek musi zostać uznany za nieważny przynajmniej w części dotyczącej tegoż boranu. Strona skarżąca podnosi, że Komisja nie podała odpowiednich powodów zgodnie z art. 253 WE, jako że nie przedstawiła ona uzasadnienia celem wytłumaczenia podstaw wnioskowania w przedmiocie danych.
   Po trzecie strona skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła podstawowe zasady prawa wspólnotowego takie jak zasada proporcjonalności z art. 5 WE, jako że zdaniem strony skarżącej, zaskarżony środek wykracza poza działania konieczne dla osiągnięcia jego celów.

      (1)  Dz.U. L 246, s. 1.

      (2)  Dyrektywa Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych, Dz.U. 196, s. 1.

      (3)  Decyzja Rady z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji Dz.U. L 184 s. 23.


title: Sprawa C-137/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych od T-259/02 do T-264/02 i T-271/02 Raiffeisen Zentralbank Österreich AG i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 8 marca 2007 r. przez Österreichische Volksbanken-AG dotyczące sprawy T-271/02

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/13

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych od T-259/02 do T-264/02 i T-271/02 Raiffeisen Zentralbank Österreich AG i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 8 marca 2007 r. przez Österreichische Volksbanken-AG dotyczące sprawy T-271/02
   (Sprawa C-137/07 P)
   (2007/C 117/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Österreichische Volksbanken-AG (przedstawiciele: A. Ablasser-Neuhuber, R. Bierwagen i F. Neumayr, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               1.

               uchylenie pkt 2 i 4 sentencji wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 14 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych od T-259/02 do T-264/02 i T-271/02 (1) i

                           a.

                           zgodnie z pierwszym i trzecim żądaniem stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/138/WE z dnia 11 czerwca 2002 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE COMP/36.571/D-1, która stanowi przedmiot sporu, w zakresie w jakim decyzja ta jest skierowana do wnoszącego odwołanie lub, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie wysokości grzywny nałożonej na wnoszącego odwołanie zgodnie z trzecim żądaniem lub

                           b.

                              tytułem dalszego żądania ewentualnego, jeśli stan postępowania nie pozwala na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia, przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania celem wydania rozstrzygnięcia;

               2.

               obciążenie Komisji kosztami postępowania lub, tytułem żądania ewentualnego, jeśli sprawa zostanie przekazana Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania, pozostawienie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów Sądowi Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie uzasadnia swoje odwołanie od wspomnianego wyroku Sądu w następujący sposób:

               Sąd błędnie zinterpretował kryterium zdolności porozumień lub zachowań przedsiębiorstw do wpływania na handel między państwami członkowskimi i błędnie je zastosował w niniejszej sprawie. W wyroku Sąd nieprawidłowo potraktował jako względne znaczenie kryterium skutków podziału rynku: nie jest jasne, z jakich powodów Sąd nie chciał przyznać temu kryterium przynajmniej silnej wartości wskazującej co do istnienia wpływu na handel między państwami. Ponadto wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd przeprowadził ogólne badanie ponadgranicznych skutków spotkań, zamiast oddzielnie zbadać poszczególne spotkania „sieci Lombard ”i ich możliwe skutki dla handlu między państwami członkowskimi. Rozszerzająca wykładnia art. 81 ust. 1 WE, zgodnie z którą kartel obejmujący cały obszar państwa członkowskiego może, ze swej natury, przyczyniać się do podziału rynków i wpływać na wymianę wewnątrz Wspólnoty lub, że istnieje w każdym razie silne domniemanie w tym względzie, jest niezgodna z ratio legis tego wspólnotowego przepisu.

               Sąd naruszył prawo, nie stosując warunków przypisania obrotów — rozwiniętych przez Komisję i orzecznictwo — przy przypisaniu spółce wiodącej udziałów w rynku zdecentralizowanych banków. Tym samym nie uwzględnił faktu, że w niniejszej sprawie zarówno w przypadku przypisania obrotów, jak i przypisania udziałów w rynku chodzi o tę samą kwestię, mianowicie określenie dopuszczalnej grzywny. Nie ma powodu, z jakiego te same kwestie przypisania obrotów i przypisania udziałów w rynku miałyby być oceniane według różnych kryteriów. Nawet przy założeniu, że przypisanie spółce wiodącej udziałów w rynku zdecentralizowanych banków może nastąpić na podstawie innego kryterium niż w przypadku przypisania obrotów, kryterium wybrane przez Sąd jest błędne i niezgodne z prawem.

               Sąd niesłusznie odrzucił zarzuty wnoszącego odwołanie dotyczące nieuwzględnienia okoliczności łagodzących. W swojej ocenie prawnej Sąd nie uwzględnił dostatecznie w szczególności faktu, że wnoszący odwołanie odgrywał drugorzędną rolę w ramach całego kartelu i że w jego przypadku nie były konieczne kontrole przeprowadzone z zastosowaniem środków przymusu, ponieważ wnoszący odwołanie dobrowolnie współpracował z Komisją. Wnoszący odwołanie posiada jedynie bardzo mały udział w rynku, nie był zapraszany do wąskiego grona przez inne banki i uczestniczył w znacznie mniejszej liczbie spotkań. Część tych argumentów podniesionych przez wnoszącego odwołanie, które przemawiają za dopuszczeniem okoliczności łagodzących, w ogóle nie została uwzględniona. Ani Komisja, ani Sąd nie dopełniły obowiązku zbadania przedstawionych okoliczności i dokonania ich oceny w sposób właściwy w świetle prawa.

      (1)  Dz.U. C 331, str. 29.


title: Sprawa C-564/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Tibor Farkas/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága [Odesłanie prejudycjalne — Uwzględnienie z urzędu zarzutu opartego na naruszeniu prawa Unii — Zasady równoważności i skuteczności — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Prawo do odliczenia podatku naliczonego — System odwrotnego obciążenia — Artykuł 199 ust. 1 lit. g) — Stosowanie wyłącznie w odniesieniu do nieruchomości — Nienależna zapłata podatku przez nabywcę towarów na rzecz sprzedawcy w wyniku błędnie wystawionej faktury — Decyzja organu podatkowego stwierdzająca zaległość podatkową obciążającą nabywcę towarów i odmawiająca wnioskowanego przez niego odliczenia oraz nakładająca na niego grzywnę podatkową]

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Tibor Farkas/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-564/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Uwzględnienie z urzędu zarzutu opartego na naruszeniu prawa Unii - Zasady równoważności i skuteczności - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Prawo do odliczenia podatku naliczonego - System odwrotnego obciążenia - Artykuł 199 ust. 1 lit. g) - Stosowanie wyłącznie w odniesieniu do nieruchomości - Nienależna zapłata podatku przez nabywcę towarów na rzecz sprzedawcy w wyniku błędnie wystawionej faktury - Decyzja organu podatkowego stwierdzająca zaległość podatkową obciążającą nabywcę towarów i odmawiająca wnioskowanego przez niego odliczenia oraz nakładająca na niego grzywnę podatkową])
   (2017/C 195/03)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tibor Farkas

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága

      Sentencja

               1)

               Artykuł 199 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do dostaw nieruchomości zbywanych przez dłużnika z tytułu wyroku w ramach procedury przymusowej licytacji.

               2)

               Przepisy dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/45, oraz zasady neutralności podatkowej, skuteczności i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym nabywca towaru został pozbawiony prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, jaki nienależnie zapłacił sprzedawcy na podstawie faktury wystawionej zgodnie z ogólnym systemem podatku od wartości dodanej, podczas gdy właściwa transakcja podlegała mechanizmowi odwrotnego obciążenia, jeżeli sprzedawca uiścił ów podatek na rzecz skarbu państwa. Zasady te wymagają jednak, aby nabywca miał możliwość skierowania swojego wniosku o zwrot bezpośrednio do organu podatkowego, jeżeli zwrot podatku od wartości dodanej nienależnie wykazanego na fakturze przez sprzedawcę na rzecz nabywcy staje się niemożliwy lub nadmiernie utrudniony, w szczególności w wypadku niewypłacalności tego sprzedawcy.

               3)

               Zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona temu, aby w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym krajowe organy podatkowe nakładały na podatnika, który nabył towar, którego dostawa jest objęta systemem odwrotnego obciążenia, sankcję podatkową wynoszącą 50 % kwoty podatku od wartości dodanej, jaką jest on zobowiązany uiścić organom podatkowym, jeżeli te ostatnie nie doznały utraty wpływów podatkowych i nic nie wskazuje na popełnienie przestępstwa podatkowego, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


title: Sprawa T-347/10: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2010 r. — Adelholzener Alpenquellen przeciwko OHIM (kształt butelki z trzema wyrzeźbionymi szczytami górskimi)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/52

      Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2010 r. — Adelholzener Alpenquellen przeciwko OHIM (kształt butelki z trzema wyrzeźbionymi szczytami górskimi)
      (Sprawa T-347/10)
      ()
      (2010/C 288/96)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Adelholzener Alpenquellen GmbH (Siegsdorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Rauscher)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie R 1516/2009-1;

                  —

                  obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy mający kształt butelki z trzema wyrzeźbionymi szczytami górskimi dla towarów należących do klasy 32.

         Decyzja eksperta: wniosek o rejestrację został oddalony.

         Decyzja Izby Odwoławczej: odwołanie zostało oddalone.

         Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) z tego względu, że zgłoszony wspólnotowy znak towarowy posiada odróżniający charakter oraz naruszenie art. 37 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 z tego względu, że Izba Odwoławcza nie powinna była opierać swej decyzji na braku oświadczenia zgłaszającego („disclaimer”), a także naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 207/2009, biorąc pod uwagę to, że skarżąca nie mogła wypowiedzieć się na temat pewnych obrazów, które przywołano w uzasadnieniu decyzji.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-284/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do Spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 18 maja 2009 r. w sprawach połączonych F-138/06 i F-37/08 Meister przeciwko OHIM, wniesione w dniu 17 lipca 2009 r. przez Herberta Miestera

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/6

         Odwołanie od wyroku Sądu do Spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 18 maja 2009 r. w sprawach połączonych F-138/06 i F-37/08 Meister przeciwko OHIM, wniesione w dniu 17 lipca 2009 r. przez Herberta Miestera
   (Sprawa T-284/09 P)
   2009/C 244/10
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Herbert Meister (Muchamiel, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H.J. Zimmermann)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie orzeczenia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 maja 2009 r. w sprawie F-37/08 Meister przeciwko OHIM;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie jest skierowane przeciwko wyrokowi Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 maja 2009 r. w sprawach połączonych F-138/06 i F-37/08 Meister przeciwko OHIM, na mocy którego między innymi oddalono skargę wnoszącego odwołanie w sprawie F-37/08.
   Wnoszący odwołanie uzasadnia je, podnosząc w pierwszej kolejności, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku pozostania neutralnym i obiektywnym, nie przeprowadził pogłębionej analizy stanu faktycznego sprawy, a raczej dokonał jednostronnego badania, i przeinaczył okoliczności faktyczne. Ponadto wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi do spraw Służby Publicznej, że ten dopuścił się niedozwolonego procesowego pomieszania przedmiotów sporu w sprawach F-138/06 i F-37/08. Następnie wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo przy ocenie stanu faktycznego. Wreszcie wnoszący odwołanie kwestionuje wydane przez Sąd do spraw Służby Cywilnej rozstrzygnięcie o kosztach.
   Zdaniem wnoszącego odwołanie z podnoszonych przez niego zarzutów wynika również, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył obowiązek należytego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia.


title: Sprawa C-32/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 23 stycznia 2014 r. – ERSTE Bank Hungary Zrt. przeciwko Attila Sugár

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 23 stycznia 2014 r. – ERSTE Bank Hungary Zrt. przeciwko Attila Sugár
   (Sprawa C-32/14)
   2014/C 102/22
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca o przeprowadzenie egzekucji: ERSTE Bank Hungary Zrt.

      Dłużnik: Attila Sugár

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy postępowanie państwa członkowskiego, zgodnie z którym, w wypadku gdy konsument uchybia zobowiązaniu przyjętemu na podstawie sporządzonego przez notariusza w należytej formie dokumentu, strona zawierająca umowę z konsumentem domaga się kwoty, którą ona sama wskazuje poprzez nadanie tak zwanej klauzuli wykonalności bez konieczności wszczynania przed sądem postępowania kontradyktoryjnego, w ramach którego można zbadać nieuczciwy charakter warunków umownych leżących u podstaw klauzuli, jest zgodne z art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (1)?

               2)

               Czy konsument w ramach wspomnianego postępowania może wnosić o uchylenie już nadanej klauzuli wykonalności, powołując się na niezbadanie nieuczciwego charakteru warunków umowy leżącej u jej podstaw, mimo że, zgodnie z wyrokiem wydanym w sprawie C-472/11, w postępowaniu sąd powinien poinformować konsumenta o nieuczciwych warunkach, które stwierdził?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).


title: Sprawa C-526/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel Brussel (Belgia) w dniu 5 października 2015 r. – Uber Belgium BVBA/Taxi Radio Bruxellois NV, pozostali uczestnicy: Uber NV i in.

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel Brussel (Belgia) w dniu 5 października 2015 r. – Uber Belgium BVBA/Taxi Radio Bruxellois NV, pozostali uczestnicy: Uber NV i in.
   (Sprawa C-526/15)
   (2015/C 429/13)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van koophandel Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Uber Belgium BVBA

      Strona pozwana: Taxi Radio Bruxellois NV

      Pozostali uczestnicy postępowania: Uber NV i in., Brussels Hoofdstedelijk Gewest, Belgische Federatie van Taxis, Nationale Groepering van Ondernemingen met Taxi- en Locatievoertuigen met Chauffeur VZW

      Pytania prejudycjalne

   Czy ustanowioną w art. 5 TFUE i w art. 52 ust. 1 karty praw podstawowych (1) w zw. z art. 15, 16 i 17 karty oraz art. 28 TFUE i 56 TFUE zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie takiemu uregulowaniu jak rozporządzenie w sprawie usług taksówkowych i usług wynajmu samochodów z kierowcą z dnia 27 kwietnia 1995 r. w wypadku, gdy jest ono rozumiane w ten sposób, że pojęcie „usług taksówkowych” stosuje się również w odniesieniu do osób prywatnych działających jako kierowcy bez wynagrodzenia, praktykujących Ridesharing (wspólne przewozy) poprzez przyjmowanie zapytań dotyczących przewozów, które są im oferowane za pośrednictwem aplikacji informatycznej przedsiębiorstwa Uber BV i in. z siedzibą w innym państwie członkowskim?

      (1)  Dz.U. 2000, C 364, s.1.


title: Sprawa C-268/14 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2016 r. – Italmobiliare SpA/Komisja Europejska [Odwołanie — Konkurencja — Rynek „cementu i produktów pokrewnych” — Postępowanie administracyjne — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 18 ust. 1 i 3 — Decyzja w sprawie żądania informacji — Uzasadnienie — Sprecyzowanie żądania]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2016 r. – Italmobiliare SpA/Komisja Europejska
   (Sprawa C-268/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Konkurencja - Rynek „cementu i produktów pokrewnych” - Postępowanie administracyjne - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 18 ust. 1 i 3 - Decyzja w sprawie żądania informacji - Uzasadnienie - Sprecyzowanie żądania])
   (2016/C 156/09)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Italmobiliare SpA (przedstawiciele: M. Siragusa, F. Moretti i L. Nascimbene, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i L Malferrari, pełnomocnicy, M. Malaguti, avvocatessa)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 marca 2014 r. Italmobiliare/Komisja (T-305/11, EU:T:2014:126) zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2011) 2364 wersja ostateczna dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa COMP/39520 – Cement i produkty pokrewne).

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty, a ponadto zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Italmobiliare SpA zarówno w postępowaniu pierwszej instancji w sprawie T-305/11, jak i w niniejszym postepowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa F-129/11: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/73

      Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
      (Sprawa F-129/11)
      (2012/C 25/142)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci Ph.-E. Partsch i E. Raimond)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie częściowej nieważności decyzji dyrektora generalnego OLAF dotyczącej ostatniego wezwania na przesłuchanie strony skarżącej w ramach dochodzenia wewnętrznego i informującej, iż raport z zakończenia dochodzenia zostanie sporządzony wyłączenie na podstawie informacji zebranych i analiz dokonanych przez OLAF, jeżeli strona skarżąca nie zastosuje się do tego wezwania

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 października 2011 r., na mocy której OLAF, w osobie dyrektora generalnego, wezwał stronę skarżącą na przesłuchanie, które miało miejsce w dniach 1 i 2 grudnia 2011 r. w lokalach OLAF w Brukseli, o godzinie 8 rano, w ramach dochodzenia „wewnętrznego”, oznaczonego kodem OF/2010/0207 i uprzedzającej, iż raport z zakończenia dochodzenia zostanie sporządzony bez jej wcześniejszego wysłuchania, jeżeli nie zastosuje się do tego wezwania, jako naruszającej zasadę kontradyktoryjności oraz jej prawa podstawowe;

                  —

                  zasądzenie na rzecz strony skarżącej kwoty 4 000 EUR tytułem odszkodowania i odsetek;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone od C-105/15 P do C-109/15 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 września 2016 r. – Konstantinos Mallis (C-105/15 P), Elli Konstantinou Malli, (C-105/15 P), Tameio Pronoias Prosopikou Trapezis Kyprou (C-106/15 P), Petros Chatzithoma, (C-107/15 P), Elenitsa Chatzithoma (C-107/15 P), Lella Chatziioannou (C-108/15 P), Marinos Nikolaou (C-109/15 P)/Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny (Odwołanie — Program wsparcia na rzecz stabilności Republiki Cypryjskiej — Deklaracja Eurogrupy dotycząca w szczególności restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze — Skarga o stwierdzenie nieważności)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/14

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 września 2016 r. – Konstantinos Mallis (C-105/15 P), Elli Konstantinou Malli, (C-105/15 P), Tameio Pronoias Prosopikou Trapezis Kyprou (C-106/15 P), Petros Chatzithoma, (C-107/15 P), Elenitsa Chatzithoma (C-107/15 P), Lella Chatziioannou (C-108/15 P), Marinos Nikolaou (C-109/15 P)/Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny
   (Sprawy połączone od C-105/15 P do C-109/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Program wsparcia na rzecz stabilności Republiki Cypryjskiej - Deklaracja Eurogrupy dotycząca w szczególności restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze - Skarga o stwierdzenie nieważności))
   (2016/C 419/17)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Konstantinos Mallis (C-105/15 P), Elli Konstantinou Mallis (C-105/15 P), Tameio Pronoias Prosopikou Trapezis Kyprou (C-106/15 P), Petros Chatzithoma (C-107/15 P), Elenitsa Chatzithoma (C-107/15 P), Lella Chatziioannou (C-108/15 P), Marinos Nikolaou (C-109/15 P) (przedstawiciele: E. Efstathiou, K. Efstathiou i K. Liasidou, dikigoroi)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne i M. Konstantinidis, pełnomocnicy), Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: A. Koutsoukou, O. Heinz i K. Laurinavičius, pełnomocnicy, wspierani przez H.-G. Kamanna, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołania w sprawach od C-105/15 P do C-109/15 P zostają oddalone.

               2)

               Konstantinos Mallis, Elli Konstantinou Malli, Tameio Pronoias Prosopikou Trapezis Kyprou, Petros Chatzithoma, Elenitsa Chatzithoma, Lella Chatziioannou i Marinos Nikolaou zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015.


title: Sprawa C-245/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 19 maja 2010 r. — ROJ TV A/S przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 19 maja 2010 r. — ROJ TV A/S przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-245/10)
   ()
   2010/C 234/33
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ROJ TV A/S

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Pytania prejudycjalne

   Do Trybunału Sprawiedliwości wnosi się o wydanie orzeczenia w przedmiocie pytania, czy i ewentualnie w jakich warunkach zastosowanie krajowego przepisu dotyczącego zakazu działalności stowarzyszenia z powodu podważenia idei porozumienia między narodami objęte jest dziedziną skoordynowaną w dyrektywie Rady 89/552/EWG (1) z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej, w brzmieniu dyrektywy zmieniającej 97/36/WE (2) z dnia 30 czerwca 1997 r., i w konsekwencji wyłączone na podstawie art. 2a tej dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298, s. 23).

      (2)  Dyrektywa 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 202, s. 60).


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  13 października 2005 r.  w sprawie C-458/03 Parking Brixen GmbH przeciwko Gemeinde Brixen i Stadtwerke Brixen AG (wniosek Verwaltungsgericht, Autonome Sektion für die Provinz Bozen (Włochy) o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Zamówienia publiczne — Procedura udzielania zamówień publicznych — Koncesja na świadczenie usług — Zarządzanie płatnym parkingiem publicznym)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 13 października 2005 r.
   w sprawie C-458/03 Parking Brixen GmbH przeciwko Gemeinde Brixen i Stadtwerke Brixen AG (1) (wniosek Verwaltungsgericht, Autonome Sektion für die Provinz Bozen (Włochy) o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Zamówienia publiczne - Procedura udzielania zamówień publicznych - Koncesja na świadczenie usług - Zarządzanie płatnym parkingiem publicznym)
   (2005/C 296/07)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C- 458/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgericht, Autonome Sektion für die Provinz Bozen (Włochy), postanowieniem z dnia 23 lipca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 30 października 2003 r., w postępowaniu: Parking Brixen GmbH przeciwko Gemeinde Brixen i Stadtwerke Brixen AG, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jahn, prezes izby, K. Schiemann, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), K. Lenaerts, E. Juhász, sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: M.-F. Contet, głowny administrator, wydał w dniu 13 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Udzielenie przez organ władzy publicznej zamówienia na zarządzanie płatnym parkingiem publicznym usługodawcy, w zamian za co ów usługodawca otrzymuje wynagrodzenie w postaci opłat uiszczanych przez osoby trzecie z tytułu korzystania z tego parkingu, stanowi koncesję na świadczenie usług publicznych, do której nie ma zastosowania dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi.

               2.

               Postanowienia art. 43 WE i 49 WE, jak również zasady równości traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości powinny być interpretowane w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby organ władzy publicznej, bez ogłoszenia o zamówieniu, udzielał koncesji na świadczenie usług publicznych na rzecz powstałej w wyniku przekształcenia specjalnego przedsiębiorstwa tego organu spółki akcyjnej, której przedmiot działalności został rozszerzony na nowe ważne sektory, której kapitał musi obowiązkowo otworzyć się na kapitał zewnętrzny, której zakres działalności został rozszerzony na całe terytorium kraju i zagranicę oraz której zarząd posiada szerokie uprawnienia w zakresie zarządzania spółką, które może sprawować w sposób autonomiczny.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.01.2004


title: Sprawa C-658/11: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2011 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/6

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2011 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-658/11)
   2012/C 58/08
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Passos, A. Caiola i M. Allik, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2011/640/WPZiB z dnia 12 lipca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie warunków przekazywania przez siły morskie dowodzone przez Unię Europejską do Republiki Mauritiusu osób podejrzanych o piractwo i zajętego w związku z tym mienia oraz w sprawie warunków zapewnianych osobom podejrzanym o piractwo po ich przekazaniu (1);

               —

               utrzymanie w mocy skutków decyzji Rady 2011/640/WPZiB z dnia 12 lipca 2011 r. do chwili jej zastąpienia;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Parlamentu Europejskiego decyzja Rady 2011/640/WPZiB z dnia 12 lipca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu w sprawie warunków przekazywania przez siły morskie dowodzone przez Unię Europejską do Republiki Mauritiusu osób podejrzanych o piractwo i zajętego w związku z tym mienia oraz w sprawie warunków zapewnianych osobom podejrzanym o piractwo po ich przekazaniu jest nieważna, gdyż nie dotyczy ona wyłącznie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, jak wyraźne przewiduje to art. 218 ust. 6 akapit drugi TFUE.
   Parlament Europejski uważa, że umowa między Unią Europejską a Republiką Mauritiusu dotyczy także współpracy sądowej w sprawach karnych, współpracy policyjnej oraz współpracy na rzecz rozwoju, obejmując dziedziny, do który ma zastosowanie zwykła procedura ustawodawcza.
   Z tego względu umowa powinna zostać zawarta po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego zgodnie z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt v) TFUE.
   Tym samym Rada naruszyła traktaty poprzez pominięcie właściwej podstawy prawnej dla zawarcia tej umowy.
   Ponadto Parlament Europejski uważa, że Rada naruszyła art. 218 ust. 10 TFUE, gdyż nie informowała Parlamentu w pełni i natychmiast na etapach negocjacji i zawarcia umowy.
   W razie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji przez Trybunał Sprawiedliwości Parlament Europejski wnosi, by Trybunał skorzystał ze swojego uprawnienia do utrzymania skutków zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 264 akapit drugi TFUE do chwili zastąpienia tej decyzji.

      (1)  Dz.U. L 254, s. 1.


title: Sprawa T-126/13: Wyrok Sądu z dnia 29 października 2015 r. – Direct Way i Direct Way Worldwide /Parlament (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Przewozy posłów do Parlamentu Europejskiego — Decyzja o uznaniu procedury przetargowej za nieskuteczną i jej zamknięciu oraz o wszczęciu procedury negocjacji — Udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Równość traktowania — Istotna zmiana pierwotnych warunków zamówienia)

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/17

         Wyrok Sądu z dnia 29 października 2015 r. – Direct Way i Direct Way Worldwide /Parlament
   (Sprawa T-126/13) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Przewozy posłów do Parlamentu Europejskiego - Decyzja o uznaniu procedury przetargowej za nieskuteczną i jej zamknięciu oraz o wszczęciu procedury negocjacji - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Równość traktowania - Istotna zmiana pierwotnych warunków zamówienia))
   (2015/C 429/22)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Direct Way (Machelen, Belgia) i Directway Worldwide (Machelen) (przedstawiciel: adwokat E. van Nuffel d'Heynsbroeck)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Darie i P. Biström, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności trzech decyzji Parlamentu dotyczących udzielenia zamówienia na usługi przewozu posłów do Parlamentu w Brukseli.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części oddalona, a w części odrzucona.

               2)

               Direct Way i Directway Worldwide zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.3.2013.


title: Sprawa T-427/07: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2007 r. — Mirto Corporación Empresarial przeciwko OHIM — Maglificio Barbara (Mirtillino)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/47

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2007 r. — Mirto Corporación Empresarial przeciwko OHIM — Maglificio Barbara (Mirtillino)
   (Sprawa T-427/07)
   (2008/C 22/89)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Mirto Corporación Empresarial, S.L. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: E. Armijo Chávarri)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Maglificio Barbara Srl
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 sierpnia 2007 r. wydanej w sprawie R 875/2006-2; obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Maglificio Barbara Srl

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Mirtillino” dla towarów z klas 3, 18 i 25 (zgłoszenie nr 3 252 467)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Creaciones Mirto, S.A.; zgłaszająca w następstwie cesji znaków, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „MIRTO” (wspólnotowy znak towarowy nr 1 653 351) dla towarów z klas 3, 18 i 25 oraz liczne inne krajowe słowne i graficzne znaki towarowe „MIRTO”.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1) z uwagi na istnienie w przypadku rozpatrywanych znaków prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-452/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Firenze (Włochy) w dniu 18 listopada 2009 r. — Tonina Enza Iaia, Andrea Moggio, Ugo Vassalle przeciwko Ministero dell’Istruzione, dell'Universitàa e della Ricerca, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Università di Pisa

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Firenze (Włochy) w dniu 18 listopada 2009 r. — Tonina Enza Iaia, Andrea Moggio, Ugo Vassalle przeciwko Ministero dell’Istruzione, dell'Universitàa e della Ricerca, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Università di Pisa
   (Sprawa C-452/09)
   2010/C 24/58
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte di Appello di Firenze

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tonina Enza Iaia, Andrea Moggio, Ugo Vassalle.

      Strona pozwana: Ministero dell’Istruzione, dell'Università e della Ricerca, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Università di Pisa.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               czy zgłoszenie zgodnie z prawem przez państwo włoskie zarzutu pięcioletniego lub dziesięcioletniego przedawnienia prawa wynikającego z dyrektywy 82/76/EWG (1) w odniesieniu do okresu poprzedzającego przyjęcie pierwszych włoskich przepisów transponujących jest zgodne ze wspólnotowym porządkiem prawnym w taki sposób, że korzystanie z ww. prawa mającego charakter majątkowy lub ewentualnie możliwość wniesienia skargi odszkodowawczej nie zostaną ostatecznie uniemożliwione?

               2)

               czy z drugiej strony wykluczenie jakiejkolwiek możliwości zgłaszania zarzutu przedawnienia jako ostatecznie uniemożliwiającego korzystanie z ww. prawa jest zgodne ze wspólnotowym porządkiem prawnym?

               3)

               czy wykluczenie jakiejkolwiek możliwości zgłaszania zarzutu przedawnienia do chwili ustalenia przez Trybunał Sprawiedliwości naruszenia prawa wspólnotowego (w niniejszym przypadku do 1999 r.) jest zgodne ze wspólnotowym porządkiem prawnym?

               4)

               czy, jak orzeczono w wyroku w sprawie Emmott wykluczenie w każdym wypadku jakiejkolwiek możliwości zgłaszania zarzutu przedawnienia do chwili należytej transpozycji do prawa krajowego (co w niniejszym przypadku w ogóle nie nastąpiło) dyrektywy, w której uznaje się prawo zgłaszania takiego zarzutu jest zgodne ze wspólnotowym porządkiem prawnym?

      (1)  Dz. U. L 43, s. 21.


title: Sprawa C-171/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 1 lutego 2012 r. w sprawie T-291/09 Carrols Corp. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz Giulio Gambettoli wniesione w dniu 11 kwietnia 2012 r. przez Carrols Corp.

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 1 lutego 2012 r. w sprawie T-291/09 Carrols Corp. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz Giulio Gambettoli wniesione w dniu 11 kwietnia 2012 r. przez Carrols Corp.
   (Sprawa C-171/12 P)
   2012/C 174/30
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carrols Corp. (przedstawiciel: I. Temiño Ceniceros, adwokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Giulio Gambettola

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 1 lutego 2012 r. w sprawie T-291/09 w całości;

               —

               uwzględnienie w całości żądań zgłoszonych w pierwszej instancji

      Zarzuty i główne argumenty

   Naruszenie przez Sąd prawa Unii przejawiające się w naruszeniu art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) i orzecznictwa dokonującego jego wykładni.
   W zaskarżonym orzeczeniu Sąd uznał, że „jeżeli chodzi o tożsamość oznaczeń, których sprawa dotyczy, nie może ona świadczyć o złej wierze interwenienta, jeżeli brak jest innych istotnych dla sprawy elementów”.
   Tymczasem w wyroku Trybunału sprawiedliwości z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-529/07 Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli (Zb. Orz. s. I-4893) podkreślono, że „istnienie złej wiary zgłaszającego (…) należy oceniać całościowo, uwzględniając wszystkie istotne czynniki występujące w danej sprawie” Jednak Sąd niesłusznie analizuje każdy fakt indywidualnie i osobno, tracąc ogląd całościowy i w sposób nieuzasadniony zwiększając ciężar dowodu spoczywający na stronie skarżącej ze szkodą dla jej prawa do skutecznej ochrony sądowej.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-559/11: Postanowienie Sądu z dnia 16 maja 2013 r. — BytyOKD przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Zbycie przez Republikę Czeską w ramach prywatyzacji mniejszościowego udziału w spółce OKD — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa — Stowarzyszenie zawodowe — Brak indywidualnego oddziaływania — Pojęcie zainteresowanego — Niedopuszczalność)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/22

         Postanowienie Sądu z dnia 16 maja 2013 r. — BytyOKD przeciwko Komisji
   (Sprawa T-559/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Zbycie przez Republikę Czeską w ramach prywatyzacji mniejszościowego udziału w spółce OKD - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Stowarzyszenie zawodowe - Brak indywidualnego oddziaływania - Pojęcie zainteresowanego - Niedopuszczalność)
   2013/C 189/46
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Sdružení nájemníků BytyOKD.cz (Ostrawa, Republika Czeska) (przedstawiciel: R. Pelikán, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2011) 4927 z dnia 13 lipca 2011 r. dotyczącej zbycia na rzecz Karbon Invest, a.s. mniejszościowych udziałów państwa czeskiego w kapitale OKD, a.s. i stwierdzającej, że to zbycie nie stanowi pomocy państwa (Pomoc państwa SA.25076 (2011/NN)) (Dz.U. C 225, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Sdružení nájemníků BytyOKD.cz zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie złożonego przez RPG Industries Limited wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 czerwca 2005 r. w sprawie C-510/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Dyrektywa 2002/6/WE — Formalności mające zastosowanie do statków — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 9 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-510/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Dyrektywa 2002/6/WE - Formalności mające zastosowanie do statków - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 193/13)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-510/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 13 grudnia 2004 r. Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K. Simonsson i W. Wils) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnik: M. Wimmer), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, G. Arestis i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger; sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 9 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych w celu dostosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/6/WE z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do i/lub wychodzących z portów Państw Członkowskich Wspólnoty, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005


title: Sprawa F-2/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 grudnia 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Termin do wniesienia skargi — Język decyzji oddalającej zażalenie — Artykuł 34 §§ 1 i 6 regulaminu postępowania — Pismo wszczynające postępowanie złożone za pośrednictwem faksu w terminie do wniesienia skargi — Brak identyczności między tym pismem a podpisanym oryginałem pisma przesłanym w późniejszym terminie — Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/21

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 grudnia 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-2/13) (1)

   (Służba publiczna - Termin do wniesienia skargi - Język decyzji oddalającej zażalenie - Artykuł 34 §§ 1 i 6 regulaminu postępowania - Pismo wszczynające postępowanie złożone za pośrednictwem faksu w terminie do wniesienia skargi - Brak identyczności między tym pismem a podpisanym oryginałem pisma przesłanym w późniejszym terminie - Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu - Oczywista niedopuszczalność)
   2014/C 31/37
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji odmownej w sprawie wniosku skarżącego o zastosowanie do wynagrodzenia pobieranego przez niego od maja 2001 r. do końca jego zatrudnienia na placówce w Angoli współczynnika korygującego, o którym mowa w art. 12 i 13 załącznika X do regulaminu pracowniczego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               L. Marcuccio pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  JO C 129 z 4.5.2013, s. 30.


title: Sprostowanie do zawiadomienia Trybunału Sprawiedliwości 2007/C 223/01 Zasady etyki ( Dz.U. C 223 z 22.9.2007 )

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/48

         Sprostowanie do zawiadomienia Trybunału Sprawiedliwości 2007/C 223/01 „Zasady etyki”

      (
            Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 223 z dnia 22 września 2007 r.
         )

   (2007/C 283/85)

               1)

               Motyw pierwszy:

      zamiast:

      „w dniach”

      powinno być:

      „w dniu”.

               2)

               Motyw trzeci:

      po słowie:

      „że”

      dodaje się:

      „—”.

               3)

               Motyw trzeci:

      po słowie:

      „regulaminów”

      dodaje się:

      „—”.

               4)

               Motyw trzeci:

      zamiast:

      „w zasadach etyki”

      powinno być:

      „w zebranych »Zasadach etyki«”.

               5)

               Artykuł 1 ust. 2:

      zamiast:

      „poświęcają”

      powinno być:

      „poświęcają się”.

               6)

               Artykuł 1 ust. 2:

      zamiast:

      „ich”

      powinno być:

      „swego”.

               7)

               Artykuł 2:

      zamiast:

      „jakiegokolwiek rodzaju”

      powinno być:

      „— jakiegokolwiek rodzaju —”.

               8)

               Artykuł 4 ust. 2:

      zamiast:

      „że moja sytuacja majątkowa nie wykazuje jakiegokolwiek powiązania finansowego mogącego”

      powinno być:

      „że w mojej sytuacji majątkowej nie ma żadnych powiązań finansowych mogących”.

               9)

               Artykuł 5 ust. 1:

      zamiast:

      „do którego należą”

      powinno być:

      „którego są członkami”.

               10)

               Artykuł 5 ust. 1:

      zamiast:

      „razie”

      powinno być:

      „wypadku”.

               11)

               Artykuł 5 ust. 1:

      zamiast:

      „poświęcić”

      powinno być:

      „poświęcić się”.

               12)

               Artykuł 5 ust. 1:

      zamiast:

      „ich”

      powinno być:

      „swego”.

               13)

               Artykuł 5 ust. 2:

      zamiast:

      „w konferencji, seminarium lub kolokwium”

      powinno być:

      „w konferencjach, seminariach lub kolokwiach”.

               14)

               Artykuł 5 ust. 3:

      zamiast:

      „jak również”

      powinno być:

      „jak też”.

               15)

               Artykuł 5 ust. 3:

      zamiast:

      „podmiotach działających w dziedzinie kultury, sztuki, sportu”

      powinno być:

      „podmiotach w dziedzinie kultury, sztuki, działalności społecznej, sportu”.

               16)

               Artykuł 5 ust. 3 in fine:

      zamiast:

      „działalność o użyteczności”

      powinno być:

      „działalność użyteczności”.

               17)

               Artykuł 6, tytuł:

      zamiast:

      „Zobowiązanie członków po zakończeniu pełnienia funkcji”

      powinno być:

      „Obowiązki członków po zakończeniu pełnienia przez nich funkcji”.

               18)

               Artykuł 6 ust. 2 tiret pierwsze:

      zamiast:

      „zakończenie”

      powinno być:

      „zakończenia”.

               19)

               Artykuł 6 ust. 2 tiret pierwsze:

      zamiast:

      „do którego należeli”

      powinno być:

      „którego byli członkami”.

               20)

               Artykuł 6 ust. 2 tiret drugie:

      zamiast:

      „jako sędzia lub rzecznik generalny”

      powinno być:

      „jako sędziowie lub rzecznicy generalni”.

               21)

               Artykuł 6 ust. 2 tiret trzecie:

      zamiast:

      „czyto”

      powinno być:

      „czy to”.

               22)

               Artykuł 6 ust. 3:

      zamiast:

      „opinię prawną”

      powinno być:

      „opinie prawne”.

               23)

               Artykuł 7 ust. 1:

      zamiast:

      „w służbie”

      powinno być:

      „służby”.

               24)

               Artykuł 8 ust. 1:

      zamiast:

      „7 października”

      powinno być:

      „1 października”.

               25)

               Artykuł 8 ust. 2:

      zamiast:

      „powinno być złożone najpóźniej”

      powinno być:

      „powinno zostać złożone prezesowi Trybunału Sprawiedliwości najpóźniej”.


title: Sprawa T-276/07: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2007 r. — Martin przeciwko Parlamentowi

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/55

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2007 r. — Martin przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-276/07)
   (2007/C 211/102)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Hans-Peter Martin (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 maja 2007 r. wydanej przez Sekretariat Generalny Parlamentu Europejskiego, doręczonej skarżącemu w dniu 14 maja 2007 r., na podstawie której stwierdzono, że została mu nienależnie wypłacona określona kwota, i że zgodnie z art. 27 ust. 3 przepisów dotyczących zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego, kwota ta musi zostać przez skarżącego zwrócona;

               —

               w razie konieczności, stwierdzenie nieważności wydanej celem wykonania ww. decyzji z dnia 10 maja 2007 r. decyzji Dyrektora Generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego z dnia 13 czerwca 2007 r. wzywającej skarżącego do zapłaty tej kwoty lub przedstawienia propozycji planu spłaty na piśmie zatwierdzonego przez Parlament w ciągu trzydziestu dni od tej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności, w odpowiednim przypadku i w razie konieczności, wszelkich decyzji wydanych celem wykonania przywołanych wyżej decyzji w trakcie postępowania w sprawie;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W związku z dochodzeniem dotyczącym przyznanych skarżącemu jako członkowi Parlamentu Europejskiego diet na sekretariat, OLAF sporządził sprawozdanie, w którym stwierdzono pewne nieprawidłowości. W oparciu o to sprawozdanie Sekretariat Generalny Parlamentu wydał w dniu 10 maja 2007 r. zaskarżoną decyzję, na mocy której postanowił, że kwoty nienależnie wypłacone skarżącemu muszą zostać przez niego zwrócone na podstawie art. 27 ust. 3 przepisów dotyczących zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.
   Pierwszy zarzut dotyczy niewłaściwego i niedokładnego zastosowania przepisów dotyczących zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego, a w szczególności ich art. 14 i 27 ust. 3.
   Drugi zarzut dotyczy błędu w ocenie co do znaczenia dokumentów dowodowych przedstawionych przez skarżącego.
   Ponadto, skarżący podnosi zarzut naruszenia rozporządzenia Rady nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (1) oraz naruszenia zasad proporcjonalności i niedyskryminacji.
   Wreszcie, skarżący podnosi zarzut naruszenia zasady kontradyktoryjności oraz prawa do obrony.

      (1)  Dz.U. L 248, str. 1.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie C-145/03 spadkobiercy Anette Keller przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i in. (wniosek Juzgado de lo Social nr 20 de Madrid. o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Zabezpieczenie społeczne — Art. 3 i 22 rozporządzenia nr 1408/71 — Art. 22 rozporządzenia nr 574/72 — Hospitalizacja w Państwie Członkowskim innym niż właściwe Państwo Członkowskie — Nagła konieczność przeprowadzenia zabiegów ratujących życie — Przewóz ubezpieczonego do szpitala w państwie trzecim — Znaczenie druków E 111 i E 112)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 12 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-145/03 spadkobiercy Anette Keller przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i in. (1) (wniosek Juzgado de lo Social nr 20 de Madrid. o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Zabezpieczenie społeczne - Art. 3 i 22 rozporządzenia nr 1408/71 - Art. 22 rozporządzenia nr 574/72 - Hospitalizacja w Państwie Członkowskim innym niż właściwe Państwo Członkowskie - Nagła konieczność przeprowadzenia zabiegów ratujących życie - Przewóz ubezpieczonego do szpitala w państwie trzecim - Znaczenie druków E 111 i E 112)
   (2005/C 132/10)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C- 145/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Juzgado de lo Social nr 20 de Madrid (Hiszpania) postanowieniem z dnia 6 listopada 2001 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 31 marca 2003 r. w postępowaniu: spadkobiercy Anette Keller przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Instituto Nacional de Gestión Sanitaria (Ingesa), Trybunał (wielka izba) w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts (sprawozdawca) i A. Borg Barthet, prezesi izb, N.Colneric, S. von Bahr, J. N. Cunha Rodrigues, E. Juhász, G. Arestis i M. Ilešič, sędziowie; rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 12 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Art. 22 ust. 1 lit. a) (i) i lit. c) (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz art. 22 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71, zmienionych i uaktualnionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2001/83 z dnia 3 czerwca 1983 r., należy rozumieć w ten sposób, że instytucja właściwa, która poprzez wydanie druku E 111 lub E 112 wyraziła zgodę na to, aby jednemu z jej ubezpieczonych z tytułu zabezpieczenia społecznego świadczono zabiegi medyczne w Państwie Członkowskim innym niż właściwe Państwo Członkowskie jest związana rozpoznaniem i zaleceniami dotyczącymi nagłej konieczności przeprowadzenia zabiegów ratujących życie, dokonanymi w okresie ważności druku przez lekarzy instytucji Państwa Członkowskiego miejsca pobytu, jak również podjętą w tym samym okresie, na podstawie tego rozpoznania i zaleceń oraz aktualnego stanu wiedzy medycznej decyzją tych lekarzy o przewiezieniu zainteresowanego do szpitala położonego w innym państwie, nawet jeśli jest to państwo trzecie. Jednak w takiej sytuacji, zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. a) (i) i lit. c) (i) rozporządzenia nr 1408/71 prawo ubezpieczonego do świadczeń rzeczowych udzielanych na rachunek instytucji właściwej jest uzależnione od tego, czy zgodnie z ustawodawstwem stosowanym przez instytucję Państwa Członkowskiego miejsca pobytu ma ona obowiązek udzielenia osobie, która jest w niej ubezpieczona, świadczeń rzeczowych odpowiadających takim zabiegom.
               W takich okolicznościach instytucja właściwa nie ma prawa ani do domagania się od zainteresowanego powrotu do właściwego Państwa Członkowskiego w celu poddania się kontroli medycznej, ani do poddania go takiej kontroli w Państwie Członkowskim miejsca pobytu, ani do zatwierdzania przez siebie rozpoznania, zaleceń i decyzji, o których mowa wyżej.

               2)

               W przypadku, gdy lekarze instytucji Państwa Członkowskiego miejsca pobytu zdecydowali się, w celu ratowania życia i w świetle aktualnej wiedzy medycznej, na przewiezienie ubezpieczonego do szpitala położonego na terytorium państwa trzeciego, art. 22 ust. 1 lit. a) (i) i lit. c) (i) rozporządzenia nr 1408/71 należy rozumieć w ten sposób, że koszty zabiegów wykonanych w tym ostatnim państwie powinny być pokrywane przez tę instytucję zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem, na takich samych warunkach, do których są uprawnieni ubezpieczeni podlegający ustawodawstwu tego Państwa Członkowskiego. Co się tyczy zabiegów znajdujących się wśród świadczeń przewidzianych przez ustawodawstwo właściwego Państwa Członkowskiego, instytucja właściwa powinna następnie ponieść koszty tak udzielonych świadczeń, zwracając je instytucji Państwa Członkowskiego miejsca pobytu na warunkach przewidzianych w art. 36 rozporządzenia nr 1408/71.
               W przypadku gdy koszt zabiegów przeprowadzonych w państwie trzecim nie został pokryty przez instytucję Państwa Członkowskiego miejsca pobytu, lecz zostanie ustalone, że osoba zainteresowana była uprawniona do uzyskania zwrotu takich kosztów i że zabiegi te znajdują się wśród świadczeń przewidzianych przez ustawodawstwo właściwego Państwa Członkowskiego, na instytucji właściwej spoczywa ciężar bezpośredniego zwrotu tej osobie lub jej następcom prawnym kosztów tych zabiegów, tak aby zagwarantować pokrycie kosztów w takim zakresie, jaki przysługiwałby jej na podstawie art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.06.2003


title: Sprawa C-558/11: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — SIA Kurcums Metal przeciwko Valsts ieņēmumu dienests (Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Liny kombinowane „Tajfun” wyprodukowane w Rosji, składające się z polipropylenu i drutu stalowego — Szakle takielunkowe wygięte z zaokrąglonymi końcami, które łączy się za pomocą bolca — Cło antydumpingowe od przywozu niektórych lin oraz kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/21

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — SIA Kurcums Metal przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-558/11) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Liny kombinowane „Tajfun” wyprodukowane w Rosji, składające się z polipropylenu i drutu stalowego - Szakle takielunkowe wygięte z zaokrąglonymi końcami, które łączy się za pomocą bolca - Cło antydumpingowe od przywozu niektórych lin oraz kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji)
   2013/C 9/34
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SIA Kurcums Metal

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākās tiesas Senāts — Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1) i art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1601/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz upoważniającego do ostatecznego poboru tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz niektórych lin oraz kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji (Dz.U. L 211, s. 1) — Liny kombinowane „Tajfun” wyprodukowane w Rosji, składające się z polipropylenu i drutu stalowego — Klasyfikacja do podpozycji 5607 49 11 lub do podpozycji 7312 10 98 Nomenklatury scalonej — Szakle takielunkowe wygięte z zaokrąglonymi końcami, które łączy się za pomocą bolca — Klasyfikacja do podpozycji 7317 00 90 lub do podpozycji 7326 90 98 Nomenklatury scalonej — Ostateczne cło antydumpingowe

      Sentencja

               1)

               Podpozycję 5607 49 11 Nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. należy interpretować w ten sposób, że liny takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, zbudowane zarówno z polipropylenu, jak i drutu ze stali ocynkowanej, nie są objęte jako takie wspomnianą podpozycją.

               2)

               Regułę 3 lit. b) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionym rozporządzeniem nr 1549/2006, należy rozumieć w ten sposób, że klasyfikacji taryfowej lin takich jak będące przedmiotem postępowania głównego nie należy dokonywać z uwzględnieniem tej reguły, z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd odsyłający — z uwzględnieniem wszystkich przedstawionych mu elementów stanu faktycznego — że żaden z dwóch komponentów lin samodzielnie nie nadaje tym linom zasadniczego charakteru.

               3)

               Artykuł 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1601/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz upoważniającego do ostatecznego poboru tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz niektórych lin oraz kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji należy interpretować w ten sposób, że liny takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, przy założeniu, że należą do podpozycji 7312 10 98 Nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionym rozporządzeniem nr 1549/2006, objęte są zakresem stosowania wspomnianego artykułu.

               4)

               Podpozycję 7317 00 90 Nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionym rozporządzeniem nr 1549/2006 należy interpretować w ten sposób, że wygięte klamry z zaokrąglonymi końcami połączonymi bolcem, takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, nie są objęte wspomnianą podpozycją.

      (1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012.


title: Sprawa T-321/10: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2013 r. — SA.PAR. przeciwko OHIM — Salini Costruttori (GRUPPO SALINI) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy GRUPPO SALINI — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/29

         Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2013 r. — SA.PAR. przeciwko OHIM — Salini Costruttori (GRUPPO SALINI)
   (Sprawa T-321/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy GRUPPO SALINI - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 252/46
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: SA.PAR. Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Masetti Zannini de Concina, M. Bussoletti i G. Petrocchi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Mannucci i P. Bullock)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Salini Costruttori SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Bellomunno i S. Troilo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 kwietnia 2010 r. (sprawa R 219/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Salini Costruttori SpA a SA.PAR. Srl.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               SA.PAR. Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.