title: Sprawa T-43/15: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2015 r. – CRM/Komisja

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/43

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2015 r. – CRM/Komisja
   (Sprawa T-43/15)
   (2015/C 089/52)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: CRM Srl (Modena, Włochy) (przedstawiciele: G. Forte, C. Marinuzzi i A. Franchi, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1174/2014 z dnia 24 października 2014 r. rejestrującego w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Piadina Romagnola/Piada Romagnola (ChOG)] opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 4.11.2014 r., L 316;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko wpisowi do rejestru chronionego oznaczenia geograficznego „Piadina Romagnola/Piada Romagnola” w odniesieniu do przyznania wartości renomy nie tylko Piadinie wytwarzanej metodami rzemieślniczymi, lecz również Piadinie produkowanej przemysłowo.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia i błędnego zastosowania art. 7 ust. 1 lit. f) pkt II i art. 8 ust. 1 lit. c) pkt II rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343, s. 1).

                           —

                           W tym względzie podnoszony jest brak, w niniejszym przypadku, okoliczności uzasadniających związek z pochodzeniem geograficznym oraz

                           —

                           Przyznanie wartości renomy również Piadinie produkowanej przemysłowo.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego braku w ocenie oraz wadliwości postępowania wyjaśniającego

                           —

                           W tym względzie podnoszony jest oczywisty błąd w ocenie wniosku o rejestrację w odniesieniu do istnienia przesłanek publikacji wniosku o rejestrację oznaczenia geograficznego odnoszącego się do Piadina Romagnola; oraz

                           —

                           Wadliwość postępowania wyjaśniającego ze względu na brak oceny stwierdzenia nieważności przez organ sądowy państwa członkowskiego przepisu krajowego, na którym opiera się zaskarżone rozporządzenie.

                           —

                           Podnoszone jest ponadto naruszenie zasady dobrej administracji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 6 i 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ze względu na naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej.


title: Sprawa T-538/11: Wyrok Sądu z dnia 25 marca 2015 r. – Belgia/Komisja [Pomoc państwa — Zdrowie publiczne — Pomoc przyznana na finansowanie badań przesiewowych na obecność pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) u bydła — Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną ze wspólnym rynkiem, a częściowo z nim niezgodną — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt niekorzystny — Dopuszczalność — Pojęcie korzyści — Pojęcie selektywności]

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/22

         Wyrok Sądu z dnia 25 marca 2015 r. – Belgia/Komisja
   (Sprawa T-538/11) (1)

   ([Pomoc państwa - Zdrowie publiczne - Pomoc przyznana na finansowanie badań przesiewowych na obecność pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) u bydła - Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną ze wspólnym rynkiem, a częściowo z nim niezgodną - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niekorzystny - Dopuszczalność - Pojęcie korzyści - Pojęcie selektywności])
   (2015/C 155/24)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet i J.C. Halleux, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata L. Van den Hendego)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo H. van Vliet oraz S. Thomas, a następnie H. van Vliet oraz S. Noë, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji 2011/678/UE z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie pomocy państwa na finansowanie badań przesiewowych dotyczących pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) u bydła wdrożonej przez Belgię [pomoc państwa C 44/08 (ex NN 45/04)] (Dz.U. L 274, s. 36).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa T-295/16: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2016 r. – SymbioPharm/EMA

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/38

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2016 r. – SymbioPharm/EMA
   (Sprawa T-295/16)
   (2016/C 279/54)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: SymbioPharm GmbH (Herborn, Niemcy) (przedstawiciel: A. Sander, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EMA z dnia 1 kwietnia 2016 r. doręczonej w dniu 7 kwietnia 2016 r. w sprawie wszczęcia procedury przekazania na podstawie art. 31 dyrektywy 2001/83/WE w odniesieniu do produktu leczniczego Symbioflor 2 i podobnie określonych produktów leczniczych firmy SymbioPharm GmbH,

               —

               obciążenie EMA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 31 dyrektywy 2001/83/WE (1)

               Skarżąca podnosi, że zostało wszczęte postępowanie przekazania, pomimo że we wniosku niemieckiego organu właściwego w zakresie wydawania pozwoleń (notification) nie wykazano „szczególnego przypadku interesów Unii”.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 29 dyrektywy 2001/83/WE
               Niemiecki organ właściwy w zakresie wydawania pozwoleń nie wykazał spełnienia warunku procedury „zagrożenia dla zdrowia publicznego” w odniesieniu do produktu leczniczego stosowanego u ludzi Symbioflor 2 i jest oczywiste, że warunek ten nie został spełniony.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 116 i 117 dyrektywy 2001/83/WE
               Niemiecki organ właściwy w zakresie wydawania pozwoleń nie wykazał wystąpienia niekorzystnego stosunku korzyści względem zagrożeń w odniesieniu do produktu leczniczego Symbioflor 2 i jest oczywiste, że taki niekorzystny stosunek nie zaistniał.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 22a dyrektywy 2001/83/WE, zasady proporcjonalności i prawa do bycia wysłuchanym.
               Skarżąca podnosi, że zostały naruszone art. 22a dyrektywy 2001/83/WE i zasada proporcjonalności, ponieważ niemiecki organ właściwy w zakresie wydawania pozwoleń nie skorzystał z prawa do nakazania przeprowadzenia badania dotyczącego skuteczności (brak działania w ramach swobodnego uznania). Uwidacznia się to również w ten sposób, że niemiecki organ właściwy w zakresie wydawania pozwoleń w sposób wyraźny odmówił wnoszonego przez skarżącą wysłuchania w formie rozmowy mediacyjnej w tym przedmiocie.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasad praworządności.
               W tym zakresie skarżąca podnosi, że wszczęcie procedury przekazania podczas zawisłego krajowego postepowania sądowego w tej samej sprawie jest sprzeczne zasadami praworządności.

      (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67).


title: Sprawa T-833/16: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2016 r. – Karp/Parlament

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/19

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2016 r. – Karp/Parlament
   (Sprawa T-833/16)
   (2017/C 046/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kevin Karp (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci N. Lambers i R. Ben Ammar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów dla grupy EFDD w Parlamencie Europejskim, w której zaklasyfikowano skarżącego do grupy funkcyjnej I w ramach umowy o pracę w charakterze akredytowanego asystenta parlamentarnego (APA), podpisanej w dniu 25 lutego 2015 r. oraz do grupy funkcyjnej II w ramach umowy o pracę podpisanej w dniu 12 maja 2016 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanej naprawiania doznanych szkody i krzywdy, szacowanych tymczasowo odpowiednio na 40 888,68 EUR i 63 323,20 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 80 WZIP

                           —

                           Skarżący otrzymał stopień wynagrodzenia odpowiadający grupie funkcyjnej I w pierwszej umowie oraz w dolnym przedziale grupy funkcyjnej II w drugiej umowie, które mu zaproponowano. Grupa funkcyjna II obejmuje „zadania biurowe i prace sekretarskie, prowadzenie biura oraz inne równoważne zadania, wykonywane pod nadzorem urzędników lub personelu tymczasowego”, zaś ogromna większość zadań powierzanych skarżącemu w ramach pierwszej i drugiej umowy o pracę miała charakter administracyjny i doradczy, jak wykazano w załącznikach do skargi.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 82 WZIP

                           —

                           Artykuł 82 WZIP stanowi, że członek personelu kontraktowego zatrudniany jest w grupie funkcyjnej IV, jeżeli jego poziom wykształcenia odpowiada ukończonym studiom uniwersyteckim trwającym co najmniej trzy lata i jest potwierdzony dyplomem lub jeżeli posiada wykształcenie zawodowe na równoważnym poziomie. Skarżący ukończył pięć lat studiów, co potwierdzają dwa dyplomy, a w dodatku w odniesieniu do drugiej zaproponowanej mu umowy ma doświadczenie zawodowe w Parlamencie Europejskim w zakresie obowiązków równoważnych do tych, które ostatecznie wykonywał.


title: Sprawa T-370/14: Postanowienie Sądu z dnia 2 września 2014 r. – Petropars i in. przeciwko Radzie

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/46

         Postanowienie Sądu z dnia 2 września 2014 r. – Petropars i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-370/14) (1)

   (2014/C 431/73)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa C-104/05 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 28 września 2006 r. — El Corte Inglés, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Graficzny znak towarowy EMILIO PUCCI — Sprzeciw wniesiony przez uprawnionego z rejestracji graficznych krajowych znaków towarowych EMIDIO TUCCI — Podobieństwo towarów)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/22

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 28 września 2006 r. — El Corte Inglés, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa C-104/05 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Graficzny znak towarowy „EMILIO PUCCI” - Sprzeciw wniesiony przez uprawnionego z rejestracji graficznych krajowych znaków towarowych „EMIDIO TUCCI” - Podobieństwo towarów)
   (2006/C 326/44)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: El Corte Inglés, SA (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i P. Bullock, pełnomocnicy) oraz Emilio Pucci Srl (przedstawiciele: adwokaci P. L. Roncaglia, G. Lazzeretti, M. Boletto i E. Gavuzzi)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie T-8/03 El Corte Inglés przeciwko OHIM — Pucci, w którym oddalono skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 3 października 2002 r., oddalającej wniesione przez stronę wnoszącą odwołanie w sprawie niniejszej odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, w której odrzucono częściowo sprzeciw wobec zgłoszenia graficznego wspólnotowego znaku towarowego „EMILIO PUCCI” dla towarów należących do klas 3, 18, 24 i 25.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               El Corte Inglés, SA zostaje obciążona 80 % kosztów postępowania.

               3)

               OHIM zostaje obciążona 20 % kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005.


title: Sprawa C-134/05: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/21

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-134/05)
   (2005/C 143/30)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 22 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez E. Traversę, członka służby prawnej Komisji, przeciwko Republice Włoskiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że:

               1.

               poprzez uzależnienie wykonywania działalności w zakresie pozasądowej windykacji wierzytelności od uzyskania zezwolenia wydawanego przez lokalny organ policji (Questore);

               2.

               poprzez ograniczenie ważności zezwolenia do obszaru prowincji, w której zostało ono wydane;

               3.

               poprzez związanie wykonywania działalności w zakresie pozasądowej windykacji wierzytelności ze wskazanym w zezwoleniu lokalem;

               4.

               poprzez uzależnienie wykonywania tej działalności na terenie prowincji, w której przedsiębiorca nie posiada zezwolenia, od zawarcia umowy zlecenia z autoryzowanym przedstawicielem;

               5.

               poprzez zobowiązanie przedsiębiorców do wystawienia w widocznym miejscu tabeli zawierającej wszystkie rodzaje operacji oferowanych klientom;

               6.

               poprzez postanowienie, że lokalny organ policji (Questore) może uzależnić wydanie decyzji od spełnienia dodatkowych wymogów;

               7.

               poprzez ograniczenie prawa przedsiębiorców do swobodnego określania cen;

               8.

               poprzez stwierdzenie, że działalność w zakresie pozasądowej windykacji wierzytelności nie może być łączona z działalnością w zakresie usług bankowych i kredytowych, o której mowa w dekrecie legislacyjnym nr 385/93;

         Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 i 49 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz

               —

               o obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               1.

               Wymóg polegający na obowiązku uzyskania zezwolenia wydawanego przez organ policji sprzeczny jest z art. 49 Traktatu ze względu na to, że dotyczy on wszystkich bez różnicy usługodawców mających siedzibę w innym Państwie Członkowskim, bez względu na to, czy podmioty te spełniają wymogi związane z ochroną interesu publicznego przewidziane w systemie prawnym tego Państwa.

               2.

               Terytorium Włoch podzielone jest obecnie na 103 prowincje. Oznacza to, że przedsiębiorca wspólnotowy, który zamierza podjąć działalność we Włoszech i rozciągnąć tę działalność na znaczną część włoskiego terytorium musi wystąpić z tyloma wnioskami o wydanie zezwolenia, ile jest prowincji, na terenie których chce prowadzić sowoją działalność. Jeśli zamierza prowadzić działalność na terenie całych Włoch obowiązany jest wystąpić z 103 wnioskami.

               3.

               Spółka, która zamierza rozpocząć działalność na terenie Włoch i prowadzić ją na pewnym obszarze, nie tylko musi uzyskać różne zezwolenia, lecz także zapewnić sobie tyle lokali, ile uzyskała zezwoleń odpowiadających objętym nimi prowincjom. Obowiązek taki jest w widoczny sposób nieproporcjonalny, jeśli wziąć pod uwagę koszty, jakie się z tym wiążą dla przedsiębiorców. Nie jest on również niezbędny dla prowadzenia tego rodzaju działalności. Ponadto, obowiązek posiadania lokali oznacza wymóg posiadania przez podmiot świadczący usługi transgraniczne siedziby w Państwie Członkowskim, na terenie którego świadczone są usługi.

               4.

               Przedsiębiorca świadczący swoje usługi zgodnie z prawem, powinien móc czynić to na terytorium całych Włoch, bez konieczności zawierania umowy zlecenia z pośrednikiem w przypadku, gdy przedsiębiorca ten zamierza prowadzić działalność poza terenem prowincji objętej uzyskanym przezeń zezwoleniem. Pośrednik taki, który działa w tym samym sektorze gospodarki, jest bowiem potencjalnym konkurentem zleceniodawcy. Poza tym korzystanie z pomocy pośrednika pociąga za sobą dodatkowy czas i koszty dla samego zleceniodawcy.

               5.

               Obowiązek wystawienia w widocznym miejscu w lokalu tabeli zawierającej rodzaje oferowanych operacji zakłada, że przedsiębiorca dysponuje lokalami służącymi do wykonywania przedmiotowej działalności. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału obowiązek dysponowania lokalem w Państwie Członkowskim, na terenie którego świadczone są usługi, oznacza wymóg posiadania przez podmiot świadczący usługi transgraniczne siedziby w tym Państwie.

               6.

               Przyznana organom policji w poszczególnych prowincjach (Questore) swoboda uzależnienia wydania zezwolenia na wykonywanie działalności w zakresie pozasądowej windykacji wierzytelności od spełnienia niesprecyzowanych „dodatkowych wymogów” nie spełnia wymogów przejrzystości i obiektywizmu wynikających z orzecznictwa Trybunału, nawet gdy władza przysługująca Questore ograniczona jest przepisami ustawy i celami, którym służy.

               7.

               Ograniczenia w swobodnym ustalaniu cen stanowią przeszkodę zarówno dla swobody przedsiębiorczości, jak i dla swobody świadczenia usług. Nowy przedsiębiorca, który zamierza wejść na dany rynek musi być w stanie skutecznie konkurować z przedsiębiorcami już na tym rynku działającymi, a cena usług jest czynnikiem mającym pierwszorzędne znaczenie dla przyciągnięcia klientów.

               8.

               Przewidziana uregulowaniami włoskimi niemożność łączenia działalności w zakresie pozasądowej windykacji wierzytelności z działalnością w zakresie usług bankowych i kredytowych skutkuje zakazem wykonywania na terenie Włoch, przez przedsiębiorców z sektora bankowego i kredytowego z innych Państw Członkowskich, działalności w zakresie pozasądowej windykacji wierzytelności w oparciu o zagwarantowaną Traktatem swobodę przedsiębiorczości lub swobodę świadczenia usług.


title: Sprawa T-474/14: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2014 r. – Cesáreo Martín Sanz i in. przeciwko Komisji

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/48

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2014 r. – Cesáreo Martín Sanz i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-474/14)
   2014/C 261/76
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Cesáreo Martín-Sanz, SA Transportes (Madryt, Hiszpania); Transportes y Servicios de Minería, SA (Transportes y Servicios de Minería, Hiszpania); Inauto, Industrias del Automóvil, SA (Madryt); Premium Quality Investments, SL (Madryt) i Naviera Ispaster, AIE (Madryt) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego, jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-726/15: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2015 r. – Blaž Jamnik i Blaž/Parlament

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/45

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2015 r. – Blaž Jamnik i Blaž/Parlament
   (Sprawa T-726/15)
   (2016/C 098/60)
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Jožica Blaž Jamnik (Lublana, Słowenia) i Brina Blaž (Lublana) (przedstawiciel: adwokat D. Mihevc)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że wybór oferenta w postępowaniu INLO.AO-2013-051-LUX-UGIMBI-06 był niezgodny z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności wyboru oferenta;

               —

               wybranie skarżących jako najlepszego oferenta;

               —

               tytułem ewentualnym, przyznanie skarżącym odszkodowania w wysokości 3 852 384,60 EUR, jeżeli nie zostaną wybrani jako najlepszy oferent w postępowaniu INLO.AO-2013-051-LUX-UGIMBI-06;

               —

               przyznanie skarżącym zwrotu kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 113 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 (1)

               Zdaniem skarżących wybór najlepszego oferenta został dokonany z naruszeniem art. 113 wspomnianego rozporządzenia, ponieważ nie były przestrzegane określone wcześniej kryteria wskazane w specyfikacji warunków zamówienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący niezgodnego z prawem przebiegu postępowania
               W tym względzie skarżący wskazują, że projekty, dokumentacja graficzna i obliczenia statyczne, które załączyli do swojej oferty, nie były wcale przedmiotem badania, ponieważ nie zostały przekazane z biura w Lublanie do Luksemburga w celu podjęcia decyzji.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002l (Dz.U. L 298, s. 1).


title: Wybór prezesów izb

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/1

         Wybór prezesów izb
   (2006/C 326/03)
   W dniu 9 października 2006 r. sędziowie Trybunału Sprawiedliwości wybrali spośród siebie, na podstawie art. 10 §1 akapit pierwszy regulaminu, P. Janna, C. W. A. Timmermansa, A. Rosasa i K. Lenaertsa na prezesów, odpowiednio, pierwszej, drugiej, trzeciej i czwartej izby złożonych z pięciu sędziów na okres trzech lat, który upływa w dniu 6 października 2009 r.
   W dniu 12 października 2006 r. sędziowie Trybunału Sprawiedliwości wybrali spośród siebie, na podstawie art. 10 §1 akapit drugi regulaminu, R. Schintgena, P. Kūris, J. Klučkę i E. Juhásza na prezesów, odpowiednio, piątej, szóstej, siódmej i ósmej izby złożonych z trzech sędziów na okres jednego roku, który upływa w dniu 6 października 2007 r.


title: Sprawa T-520/11: Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2014 r. – Genebre przeciwko OHIM – General Electric (GE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy GE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/27

         Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2014 r. – Genebre przeciwko OHIM – General Electric (GE)
   (Sprawa T-520/11) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy GE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 112/35
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Genebre, SA (Hospitalet de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat D. Pellisé Urquiza)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: General Electric Company (Schenectady, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo S. Malynicz, barrister, następnie adwokat E. Armijo Chávarri)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 lipca 2011 r. (sprawa R 20/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy General Electric Company a Genebre SA.

      Sentencja

               1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

                  Genebre SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012.


title: Sprawa C-238/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif – Luksemburg) – Maria do Céu Bragança Linares Verruga, Jacinto Manuel Sousa Verruga, André Angelo Linares Verruga/Ministre de l’Enseignement supérieur et de la recherche [Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ osób — Równość traktowania — Przywileje socjalne — Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 — Artykuł 7 ust. 2. — Pomoc finansowa na pobieranie nauki w ramach szkolnictwa wyższego — Odnoszący się do studentów niezamieszkałych na terytorium danego państwa członkowskiego warunek bycia dziećmi pracowników, którzy byli zatrudnieni lub wykonywali działalność zawodową w tym państwie członkowskim przez nieprzerwany okres co najmniej pięciu lat — Dyskryminacja pośrednia — Względy uzasadniające — Cel polegający na zwiększeniu proporcji zamieszkałych osób posiadających dyplom ukończenia szkoły wyższej — Stosowność — Proporcjonalność]

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif – Luksemburg) – Maria do Céu Bragança Linares Verruga, Jacinto Manuel Sousa Verruga, André Angelo Linares Verruga/Ministre de l’Enseignement supérieur et de la recherche
   (Sprawa C-238/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ osób - Równość traktowania - Przywileje socjalne - Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 - Artykuł 7 ust. 2. - Pomoc finansowa na pobieranie nauki w ramach szkolnictwa wyższego - Odnoszący się do studentów niezamieszkałych na terytorium danego państwa członkowskiego warunek bycia dziećmi pracowników, którzy byli zatrudnieni lub wykonywali działalność zawodową w tym państwie członkowskim przez nieprzerwany okres co najmniej pięciu lat - Dyskryminacja pośrednia - Względy uzasadniające - Cel polegający na zwiększeniu proporcji zamieszkałych osób posiadających dyplom ukończenia szkoły wyższej - Stosowność - Proporcjonalność])
   (2017/C 046/04)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maria do Céu Bragança Linares Verruga, Jacinto Manuel Sousa Verruga, André Angelo Linares Verruga

      Strona pozwana: Ministre de l’Enseignement supérieur et de la recherche

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w celu promowania zwiększenia proporcji mieszkańców posiadających dyplom ukończenia szkoły wyższej uzależnia przyznanie pomocy finansowej na studia wyższe studentom niezamieszkałym w tym państwie od warunku, aby w chwili złożenia wniosku o pomoc finansową co najmniej jedno z rodziców tych studentów pracowało w tym państwie członkowskim przez minimalny nieprzerwany okres pięciu lat, lecz nie przewiduje takiego warunku w odniesieniu do studentów zamieszkałych na terytorium wspomnianego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Sprawa C-180/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2013 r. w sprawie T-272/00 Barbini i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 12 kwietnia 2013 r. przez Vetrai 28 srl, dawniej Barovier & Toso Vetrerie Artistiche Riunite srl i in.

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/5

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2013 r. w sprawie T-272/00 Barbini i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 12 kwietnia 2013 r. przez Vetrai 28 srl, dawniej Barovier & Toso Vetrerie Artistiche Riunite srl i in.
   (Sprawa C-180/13 P)
   2013/C 207/07
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Vetrai 28 srl, dawniej Barovier & Toso Vetrerie Artistiche Riunite srl i in. (przedstawiciele: A. Vianello, A. Bortoluzzi i A. Veronese, avvocati)

      Druga strona postępowania: Alfredo Barbini srl i in., Republika Włoska, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie lub zmiana postanowienia Sądu (czwarta izba) z dnia 29 stycznia 2013 r. wydanego w sprawie T-272/00 i obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą w jego uzasadnieniu niezgodne z prawem zastosowanie zasad wyrażonych przez Trybunał w wyroku w sprawie „Comitato Venezia vuole vivere”, po pierwsze, w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia spoczywającego na Komisji w przypadku decyzji dotyczących pomocy państwa, a po drugie, w odniesieniu do ciężaru dowodu odnośnie do przesłanek art. 107 ust. 1 TFUE.
   W postanowieniu zaskarżonym niniejszym odwołaniem Sąd nie dostosował się do orzeczenia Trybunału w wyroku w sprawie „Comitato Venezia vuole vivere” z dnia 9 czerwca 2011 r., zgodnie z którym decyzja Komisji musi „zawierać w sobie wszystkie elementy istotne do jej wykonania przez władze krajowe”. Chociaż decyzja nie zawierała wszystkich elementów istotnych do jej wykonania przez władze krajowe, Sąd nie stwierdził żadnych nieprawidłowości metody przyjętej przez Komisję w spornej decyzji, co w konsekwencji naruszyło prawo.
   Zgodnie z przytoczonymi przez Trybunał w wyroku w sprawie „Comitato Venezia vuole vivere” zasadami dotyczącymi odzyskania pomocy to do państwa członkowskiego, a nie do konkretnego beneficjenta, należy wykazanie w indywidualnym przypadku wystąpienia przesłanek art. 107 ust. 1 TFUE. W niniejszym wypadku Komisja w spornej decyzji nie wyjaśniła jednak „szczegółowych zasad” takiej analizy. W konsekwencji Republika Włoska, nie dysponując w celu zwrotu elementami istotnymi do wykazania, że przyznane ulgi stanowią dla beneficjentów pomoc państwa, postanowiła — w drodze ustawy nr 228 z dnia 24 grudnia 2012 r. (art. 1 ust. 351 i nast.) — wbrew orzecznictwu wspólnotowemu odwrócić ciężar dowodu. Wykazanie, że rozpatrywane ulgi nie zakłócają konkurencji ani nie wpływają na handel między państwami członkowskimi, zdaniem ustawodawcy włoskiego nie spoczywa na państwie, lecz na przedsiębiorstwach otrzymujących pomoc w postaci zwolnienia ze składek na ubezpieczenie społeczne, a jeżeli dowód ten nie zostanie przeprowadzony, obowiązuje domniemanie, że udzielona ulga może zakłócać konkurencję i wpływać na handel między państwami członkowskimi. Wszystko to jest w oczywisty sposób sprzeczne z zasadami wyrażonymi przez Trybunał w wyroku w sprawie „Comitato Venezia vuole vivere”.


title: Sprawa T-302/13: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2013 r. — Nordex Holding przeciwko OHIM — Fontana Food (Taverna)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/21

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2013 r. — Nordex Holding przeciwko OHIM — Fontana Food (Taverna)
   (Sprawa T-302/13)
   (2013/C 226/28)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nordex Holding A/S (Dronninglund, Dania) (przedstawiciel: adwokat M. Kleis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fontana Food AB (Tyresö, Szwecja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie R 2608/2011-1;

               —

               uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 21 października 2011 r. w sprawie 4891, która poprzedziła zaskarżoną decyzję;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Taverna” — zgłoszenie nr 5 466 909

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Fontana Food AB

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: W uzasadnieniu wniosku o unieważnienie prawa do znaku wskazano podstawy określone w art. 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe unieważnienie zakwestionowanego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-279/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal — Zjednoczone Królestwa) — Fish Legal, Emily Shirley przeciwko The Information Commissioner, United UtilitiesWater plc, Yorkshire Water Services Ltd, Southern Water Services Ltd (Odesłanie prejudycjalne — Konwencja z Aarhus — Dyrektywa 2003/4/WE — Publiczny dostęp do informacji o środowisku — Zakres stosowania — Pojęcie „organu władzy publicznej” — Przedsiębiorstwa kanalizacyjne i wodociągowe — Prywatyzacja sektora gospodarki wodnej w Anglii i Walii)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/13

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal — Zjednoczone Królestwa) — Fish Legal, Emily Shirley przeciwko The Information Commissioner, United UtilitiesWater plc, Yorkshire Water Services Ltd, Southern Water Services Ltd
   (Sprawa C-279/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Konwencja z Aarhus - Dyrektywa 2003/4/WE - Publiczny dostęp do informacji o środowisku - Zakres stosowania - Pojęcie „organu władzy publicznej” - Przedsiębiorstwa kanalizacyjne i wodociągowe - Prywatyzacja sektora gospodarki wodnej w Anglii i Walii)
   2014/C 52/20
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Upper Tribunal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fish Legal, Emily Shirley

      Strona pozwana: The Information Commissioner, United UtilitiesWater plc, Yorkshire Water Services Ltd, Southern Water Services Ltd

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Upper Tribunal (Administrative Appeals Chamber) — Zjednoczone Królestwo — Wykładnia art. 2 ust. 2 lit. a), b) i c) dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41, s.26) — Spoczywający na organach władzy publicznej obowiązek udostępnienia każdemu wnioskodawcy informacji o środowisku, które znajdują się w ich posiadaniu — Zakres zastosowania — Pojęcie osoby fizycznej lub prawnej, „która na mocy prawa krajowego sprawuje publiczne funkcje administracyjne”

      Sentencja

               1)

               Aby ustalić, czy można zakwalifikować podmioty takie jak United Utilities Water plc, Yorkshire Water Services Ltd i Southern Water Services Ltd jako osoby prawne sprawujące na mocy prawa krajowego publiczne funkcje administracyjne w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG, należy sprawdzić, czy na podstawie mających do nich zastosowanie przepisów prawa krajowego przyznano im uprawnienia wychodzące poza zakres norm mających zastosowanie w stosunkach między podmiotami prawa prywatnego.

               2)

               Przedsiębiorstwa takie jak United Utilities Water plc, Yorkshire Water Services Ltd i Southern Water Services Ltd, które świadczą publiczne usługi dotyczące środowiska, podlegają organowi lub osobie, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. a) lub b) dyrektywy 2003/4, efektem czego należy je uznać na podstawie art. 2 ust. 2 lit. c) tej dyrektywy za „organy władzy publicznej”, jeżeli przedsiębiorstwa te nie określają naprawdę niezależnie sposobu, w jaki świadczą te usługi, gdyż organ władzy publicznej objęty zakresem stosowania art. 2 ust. 2 lit. a) lub b) tej dyrektywy ma możliwość wywierania decydującego wpływu na działania tych przedsiębiorstw w dziedzinie ochrony środowiska.

               3)

               Artykuł 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2003/4 należy interpretować w ten sposób, iż osoba objęta zakresem stosowania tego przepisu jest organem władzy publicznej w zakresie wszystkich posiadanych przez nią informacji o środowisku. Prowadzące komercyjną działalność spółki takie jak United Utilities Water plc, Yorkshire Water Services Ltd i Southern Water Services Ltd, które mogą stanowić organ władzy publicznej na podstawie art. 2 ust. 2 lit. c) tej dyrektywy tylko wówczas, gdy przy świadczeniu usług publicznych w dziedzinie ochrony środowiska podlegają organowi lub osobie, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. a) lub b) tej dyrektywy, nie mają obowiązku dostarczania informacji o środowisku, jeśli jest oczywiste, że informacje te pozostają bez związku ze świadczeniem takich usług.

      (1)  Dz.U. C 250 z 18.8.2012.


title: Sprawa C-85/13: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/9

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-85/13)
   2013/C 147/16
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve, L. Cimaglia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

   Stwierdzenie, że Republika Włoska:

               —

               nie przyjmując przepisów koniecznych do zapewnienia, aby aglomeracje Bareggio, Cassano d’Adda, Melegnano, Mortara, Olona Nord, Olona Sud, Robecco sul Naviglio, San Giuliano Milanese Est, San Giuliano Milanese Ovest, Seveso Sud, Trezzano sul Naviglio, Turbigo i Vigevano (Lombardia) o równoważnej liczbie mieszkańców większej niż 10 000 odprowadzające do wód określonych jako „obszary wrażliwe” w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1) były wyposażone w system zbierania ścieków komunalnych zgodnie z art. 3 tej dyrektywy;

               —

               nie przyjmując przepisów koniecznych do zapewnienia, aby w aglomeracjach Pescasseroli (Abruzzo), Aviano Capoluogo, Cormons, Gradisca d’Isonzo, Grado, Pordenone/Porcia/Roveredo/Cordenons, Sacile (Friuli-Wenecja Julijska), Bareggio, Broni, Calco, Cassano d’Adda, Casteggio, Melegnano, Mortara, Orzinuovi, Rozzano, San Giuliano Milanese Ovest, Seveso Sud, Somma Lombardo, Trezzano sul Naviglio, Turbigo, Valle San Martino, Vigevano, Vimercate (Lombardia), Pesaro, Urbino (Marchia), Alta Val Susa (Piemont), Nuoro (Sardynia), Castellammare del Golfo I, Cinisi, Terrasini (Sycylia), Courmayeur (Dolina Aosty) i Thiene (Veneto) o równoważnej liczbie mieszkanców większej niż 10 000 ścieki komunalne odprowadzane do systemów zbierania były poddawane przed odprowadzeniem wtórnemu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu, zgodnie z art. 4 dyrektywy 91/271/EWG;

               —

               nie przyjmując przepisów koniecznych do zapewnienia, aby w aglomeracjach Pescasseroli (Abruzzo), Aviano Capoluogo, Cividale del Friuli, Codroipo/Sedegliano/Flaibano, Cormons, Gradisca d’Isonzo, Grado, Latisana Capoluogo, Pordenone/Porcia/Roveredo/Cordenons, Sacile, San Vito al Tagliamento, Udine (Friuli-Wenecja Julijska), Frosinone (Lacjum), Francavilla Fontana, Monteiasi, Trinitapoli (Pulia), Dorgali, Nuoro, ZIR Villacidro (Sardynia) e Castellammare del Golfo I, Cinisi, Partinico, Terrasini e Trappeto (Sycylia) o równoważnej liczbie mieszkanców większej niż 10 000 odprowadzających do wód określonych jako „obszary wrażliwe” w rozumieniu dyrektywy 91/271/EWG ścieki komunalne odprowadzane do systemów zbierania były poddawane przed odprowadzeniem oczyszczaniu bardziej rygorystycznemu niż oczyszczanie wtórne lub inne, równie skuteczne, zgodnie z art. 5 tej samej dyrektywy;

               —

               nie przyjmując przepisów koniecznych do tego, aby oczyszczalnie ścieków komunalnych budowane w celu spełnienia wymagań art. 4-7 dyrektywy 91/271/EWG były projektowane, budowane, eksploatowane i utrzymywane w sposób zapewniający wystarczającą wydajność w lokalnych normalnych warunkach klimatycznych i aby sezonowe zmiany ładunku były brane pod uwagę przy projektowaniu oczyszczalni w aglomeracjach Pescasseroli (Abruzzo), Aviano Capoluogo, Cividale del Friuli, Codroipo/Sedegliano/Flaibano, Cormons, Gradisca d’Isonzo, Grado, Latisana Capoluogo, Pordenone/Porcia/Roveredo/Cordenons, Sacile, San Vito al Tagliamento, Udine (Friuli-Wenecja Julijska), Frosinone (Lacjum), Bareggio, Broni, Calco, Cassano d’Adda, Casteggio, Melegnano, Mortara, Orzinuovi, Rozzano, San Giuliano Milanese Ovest, Seveso Sud, Somma Lombardo, Trezzano sul Naviglio, Turbigo, Valle San Martino, Vigevano, Vimercate (Lombardia), Pesaro, Urbino (Marchia), Alta Val Susa (Piemont), Francavilla Fontana, Monteiasi, Trinitapoli (Puglia), Dorgali, Nuoro, ZIR Villacidro (Sardynia), Castellammare del Golfo I, Cinisi, Partinico, Terrasini, Trappeto (Sycylia), Courmayeur (Dolina Aosty) i Thiene (Veneto);
               uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 e)-o), art. 4 e)-o), art. 5 oraz art. 10 dyrektywy 91/271/EWG; oraz
               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swej skardze Komisja podnosi, że Republika Włoska nie dokonała w odniesieniu do poszczególnych części swego terytorium krajowego właściwej transpozycji dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.
   Komisja podnosi przede wszystkim różnego rodzaju naruszenia art. 3 tej dyrektywy, zgodnie z którego ust. 1 tiret pierwsze oraz ust. 2, w zakresie dotyczącym odprowadzania ścieków komunalnych do wód, do których odprowadzane są ścieki, które na mocy art. 5 uznane zostały za „obszary wrażliwe”, państwa członkowskie zobowiązane były zapewnić, aby w aglomeracjach o równoważnej liczbie mieszkańców większej niż 10000 najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r. zostały uruchomione systemy zbierania spełniające wymagania określone w załączniku I. A. W wielu objętych zakresem stosowania tych przepisów aglomeracjach znajdujących się w regionie Lombardia Regione nie wywiązano się z tego przepisu w należyty sposób.
   W art. 4 ust. 1 i 3 dyrektywy 91/271/EWG przewidziano, że najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r. w odniesieniu do zrzutów z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców większej niż 15 000 oraz najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. w odniesieniu do zrzutów z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców wynoszącej 10 000 — 15 000 państwa członkowskie winny zapewnić, że ścieki komunalne przed odprowadzeniem są poddane wtórnemu oczyszczania lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu zgodnie z wymogami określonymi w załączniku I. B. Komisja stwierdziła uchybienie temu zobowiązaniu w szeregu aglomeracji znajdujących się w regionach Abruzzo, Friuli-Wenecja Julijska, Lombardia, Marchia, Piemont, Sardynia, Sycylia, Dolina Aosty i Veneto.
   Następnie, w art. 5 ust. 2 i 3 tej dyrektywy przewidziano, że najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r. w odniesieniu do wszystkich zrzutów z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców większej niż 10000 ścieki komunalne odprowadzane do systemów zbierania przed odprowadzeniem do obszarów wrażliwych muszą być poddawane oczyszczaniu bardziej rygorystycznemu niż to określone w art. 4 dyrektywy. Komisja stwierdziła uchybienie temu zobowiązaniu w szeregu aglomeracji znajdujących się w regionach Abruzzo, Friuli-Wenecja Julijska, Lacjum, Pulia, Sardynia i Sycylia.
   Uchybienie zobowiązaniom ustanowionym w art. 4 i 5 dyrektywy 91/271/EWG pociąga również za sobą naruszenie art. 10 tej samej dyrektywy, zgodnie z którym oczyszczalnie ścieków komunalnych winny być projektowane, budowane, eksploatowane i utrzymywane w sposób zapewniający wystarczającą wydajność w lokalnych normalnych warunkach klimatycznych.

      (1)  Dz.U. L 135, s. 40.


title: Sprawa T-686/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 23 września 2016 r. przez Daniele Possanziniego od postanowienia wydanego w dniu 18 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-68/15, Possanzini/Frontex

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/19

         Odwołanie wniesione w dniu 23 września 2016 r. przez Daniele Possanziniego od postanowienia wydanego w dniu 18 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-68/15, Possanzini/Frontex
   (Sprawa T-686/16 P)
   (2016/C 428/22)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Daniele Possanzini (Piza, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 lipca 2016 r. odrzucającego jego skargę;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania całością kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, który dzieli się na dwie części, dotyczący naruszenia art. 11 ust. 4, 5 i 6 decyzji dyrektora wykonawczego Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej („Frontex”) z dnia 27 sierpnia 2009 r. w sprawie procedury oceny personelu („decyzja z dnia 27 sierpnia 2009 r.”), interpretowanej w świetle art. 41 ust. 1 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                           —

                           Pierwsza część dotycząca naruszenia prawa popełnionego przez Sąd do spraw Służby Publicznej w związku z niezbadaniem zarzutu, podniesionego przez skarżącego w pierwszej instancji, w przedmiocie braku uprzedniego dialogu pomiędzy zatwierdzającym a oceniającym.

                           —

                           Druga część, dotycząca błędu co do prawa, którym obarczone jest zaskarżone postanowienie w związku z niezbadaniem z urzędu braku uprzedniego dialogu pomiędzy zatwierdzającym a oceniającym.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 2 ust. 2 decyzji z dnia 27 sierpnia 2009 r., polegającego na pominięciu odrębności ról oceniającego i zatwierdzającego, ustanowionej w ramach Frontex.


title: Sprawa T-683/15: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2015 r. – Freistaat Bayern/Komisja

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/81

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2015 r. – Freistaat Bayern/Komisja
   (Sprawa T-683/15)
   (2016/C 048/89)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Freistaat Bayern (przedstawiciele: adwokaci U. Soltész i H. Weiß)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w nim, że w odniesieniu do kontroli jakości przeprowadzanych w kraju związkowym Bawaria Niemcy naruszyły art. 108 ust. 3 TFUE, przyznając na rzecz określonych zakładów mleczarskich w Bawarii pomoc państwa, która jest niezgodna z rykiem wewnętrznym od dnia 1 stycznia 2007 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2–4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim wezwano w nich określone zakłady sektora mleczarskiego w kraju związkowym Bawaria do zwrotu pomocy wraz z odsetkami;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2015) 6295 final z dnia 18 września 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.35484 (2013/C) [ex SA.35484 (2012/NN)] przyznanej przez Niemcy w odniesieniu do kontroli jakości mleka w ramach ustawy o mleku i tłuszczach.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 108 ust. 2 TFUE, jak również art. 6 ust. 1 i art. 24 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (1)

                           —

                           W ramach zarzut pierwszego strona skarżąca utrzymuje, że domniemana pomoc z zasobów budżetu ogólnego kraju związkowego nie była przedmiotem decyzji o wszczęciu postępowania.

               2.

               Zarzut drugi: brak pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że mleczarnie nie otrzymały pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE w związku z finansowaniem kontroli jakości mleka, gdyż nie została im przyznana żadna korzyść selektywna.

               3.

               Zarzut trzeci [podniesiony posiłkowo]: brak naruszenia obowiązku notyfikacji

                           —

                           Strona skarżąca utrzymuje, że zastosowane środki należy uznać za pomoc istniejącą. Jej zwrot jest zatem sprzeczny z art. 108 ust. 1 i 3 TFUE, a także z art. 14 rozporządzenia (UE) 2015/1589.

               4.

               Zarzut czwarty [podniesiony posiłkowo]: wniosek o niezgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym w świetle art. 107 ust. 3 TFUE jest błędny.

               5.

               Zarzut piąty [podniesiony posiłkowo]: nakaz zwrotu pomocy narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 248, s. 9).


title: Sprawy połączone C-293/13 P i C-294/13 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 czerwca 2015 r. – Fresh Del Monte Produce, Inc./Komisja Europejska, Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert GmbH & Co. KG (C-293/13 P), Komisja Europejska/Fresh Del Monte Produce, Inc., Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert GmbH & Co. KG (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek bananów — Skoordynowane ustalanie cen referencyjnych — Pojęcie „jednostki gospodarczej” tworzonej przez dwie spółki — Pojęcie „decydującego wpływu” — Możliwość przypisania zachowania danej spółki innej spółce — Przeinaczenie dowodów — Ciężar dowodu — Zasada in dubio pro reo — Pojęcie „jednolitego i ciągłego naruszenia” — Pojęcie „uzgodnionej praktyki” — Pojęcie „naruszenia ze względu na cel” — Przedsiębiorstwa będące członkami kartelu — Przedstawienie Komisji informacji — Obowiązek prawny — Zakres — Prawo do nieoskarżania samego siebie — Interwenient w pierwszej instancji — Odwołanie wzajemne — Dopuszczalność)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 czerwca 2015 r. – Fresh Del Monte Produce, Inc./Komisja Europejska, Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert GmbH & Co. KG (C-293/13 P), Komisja Europejska/Fresh Del Monte Produce, Inc., Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert GmbH & Co. KG
   (Sprawy połączone C-293/13 P i C-294/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek bananów - Skoordynowane ustalanie cen referencyjnych - Pojęcie „jednostki gospodarczej” tworzonej przez dwie spółki - Pojęcie „decydującego wpływu” - Możliwość przypisania zachowania danej spółki innej spółce - Przeinaczenie dowodów - Ciężar dowodu - Zasada in dubio pro reo - Pojęcie „jednolitego i ciągłego naruszenia” - Pojęcie „uzgodnionej praktyki” - Pojęcie „naruszenia ze względu na cel” - Przedsiębiorstwa będące członkami kartelu - Przedstawienie Komisji informacji - Obowiązek prawny - Zakres - Prawo do nieoskarżania samego siebie - Interwenient w pierwszej instancji - Odwołanie wzajemne - Dopuszczalność))
   (2015/C 279/04)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      (Sprawa C-293/13 P)

      Wnosząca odwołanie: Fresh Del Monte Produce, Inc. (przedstawiciele: B. Meyring, Rechtsanwalt i L. Suhr, Advocate)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, M. Kellerbauer i P. Van Nuffel, pełnomocnicy), Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert GmbH & Co. KG (przedstawiciele: K. Smith, QC, C. Humpe i S. Kon, solicitors)

      (Sprawa C-294/13 P)

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, M. Kellerbauer i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Fresh Del Monte Produce, Inc. (przedstawiciele: B. Meyring, Rechtsanwalt i L. Suhr, Advocate), Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert GmbH & Co. KG (przedstawiciele: K. Smith, QC, C. Humpe i S. Kon, solicitors)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie w sprawie C-293/13 P oraz odwołania wzajemne w sprawach C-293/13 P i C-294/13 P zostają oddalone.

               2)

               Punkt 1 sentencji wyroku Fresh Del Monte Produce/Komisja (T-587/08, EU:T:2013:129) zostaje uchylony.

               3)

               Kwota grzywny nałożonej mocą art. 2 lit. c) decyzji Komisji C(2008) 5955 wersja ostateczna z dnia 15 października 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/39 188 – Banany) zostaje ustalona na 9 8 00  000 EUR.

               4)

               Spółka Fresh Del Monte Produce Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi, po pierwsze, z odwołaniami głównymi w sprawach C-293/13 P i C-294/13 P, a także, po drugie, ze swym odwołaniem wzajemnym w sprawie C-294/13 P, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez spółkę Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert GmbH & Co. KG, która pokrywa własne koszty związane ze wszystkimi wskazanymi postępowaniami.

               5)

               Spółka Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z jej odwołaniami wzajemnymi w sprawach C-293/13 P i C-294/13 P.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-14/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Etimine SA przeciwko Secretary of State for Work and Pensions (Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi — Dyrektywa 67/548/EWG — Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 — Klasyfikacja węglanów niklu, wodorotlenków niklu oraz szeregu pogrupowanych związków niklu jako substancji niebezpiecznych — Ważność dyrektyw 2008/58/WE i 2009/2/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 790/2009 — Dostosowanie tych klasyfikacji do postępu technicznego i naukowego — Ważność — Metody oceny swoistych właściwości tych substancji — Oczywisty błąd w ocenie — Podstawa prawna — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Etimine SA przeciwko Secretary of State for Work and Pensions
   (Sprawa C-14/10) (1)

   (Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi - Dyrektywa 67/548/EWG - Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 - Klasyfikacja węglanów niklu, wodorotlenków niklu oraz szeregu pogrupowanych związków niklu jako substancji niebezpiecznych - Ważność dyrektyw 2008/58/WE i 2009/2/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 790/2009 - Dostosowanie tych klasyfikacji do postępu technicznego i naukowego - Ważność - Metody oceny swoistych właściwości tych substancji - Oczywisty błąd w ocenie - Podstawa prawna - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 269/14
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nickel Institute

      Strona pozwana: Secretary of State for Work and Pensions

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Ważność dyrektywy Komisji 2008/58/WE z dnia 21 sierpnia 2008 r. dostosowującej po raz trzydziesty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. L 246, s.1) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 790/2009 z dnia 10 sierpnia 2009 r. dostosowującego do postępu naukowo technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. L 235, s.1) w zakresie dotyczącym ponownej klasyfikacji węglanów niklu jako substancji rakotwórczej — Niewłaściwa, w stosunku do wymogów ustanowionych w załączniku VI do dyrektywy 67/548/EWG, ocena swoistych właściwości węglanów niklu

      Sentencja

   Analiza pytań prejudycjalnych nie wykazała występowania jakiegokolwiek elementu, który byłby w stanie wpłynąć na ważność, z jednej strony, dyrektywy Komisji 2008/58/WE z dnia 21 sierpnia 2008 r. dostosowującej po raz trzydziesty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych oraz dyrektywy Komisji 2009/2/WE z dnia 15 stycznia 2009 r. dostosowującej po raz trzydziesty pierwszy do postępu technicznego dyrektywę 67/548 EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych oraz, z drugiej strony, rozporządzenia Komisji (WE) nr 790/2009 z dnia 10 sierpnia 2009 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin w zakresie, w jakim te dyrektywy i to rozporządzenie zaklasyfikowały jako rakotwórcze dla ludzi kategorii 1, mutagenne kategorii 3 i działające szkodliwie na rozrodczość kategorii 2 substancje takie jak niektóre węglany niklu, wodorotlenki niklu oraz inne rozpatrywane przez sąd krajowy pogrupowane związki niklu.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa C-678/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 56 TFUE i art. 36 porozumienia EOG — Usługi oferowane w Hiszpanii przez fundusze emerytalne i towarzystwa ubezpieczeniowe mające siedzibę w innym państwie członkowskim — Pracownicze programy emerytalne — Obowiązek wyznaczenia przedstawiciela podatkowego zamieszkałego lub mającego siedzibę w Hiszpanii — Charakter ograniczenia — Względy uzasadniające — Skuteczność kontroli podatkowych i zwalczania unikania opodatkowania — Proporcjonalność)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-678/11) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 56 TFUE i art. 36 porozumienia EOG - Usługi oferowane w Hiszpanii przez fundusze emerytalne i towarzystwa ubezpieczeniowe mające siedzibę w innym państwie członkowskim - Pracownicze programy emerytalne - Obowiązek wyznaczenia przedstawiciela podatkowego zamieszkałego lub mającego siedzibę w Hiszpanii - Charakter ograniczenia - Względy uzasadniające - Skuteczność kontroli podatkowych i zwalczania unikania opodatkowania - Proporcjonalność))
   (2015/C 046/02)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Jimeno Fernández i W. Roels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas i J.S. Pilczer, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Poprzez przyjęcie przepisów zawartych w art. 46 lit. c) Real Decreto Legislativo 1/2002, por el que se aprueba el texto refundido de la Ley de Regulación de los Planes y Fondos de Pensiones (królewskiego dekretu z mocą ustawy 1/2002 zatwierdzającego tekst skonsolidowany ustawy regulującej systemy i fundusze emerytalne) z dnia 29 listopada 2002 r. i w art. 86 Real Decreto Legislativo 6/2004, por el que se aprueba el texto refundido de la Ley de ordenación y supervisión de los seguros privados (królewskiego dekretu z mocą ustawy 6/2004 zatwierdzającego tekst skonsolidowany ustawy o organizacji i nadzorze ubezpieczeń prywatnych) z dnia 29 października 2004 r., zgodnie z którymi fundusze emerytalne mające siedzibę w państwach członkowskich innych niż Królestwo Hiszpanii, oferujące pracownicze systemy emerytalne w tym państwie członkowskim, jak również towarzystwa ubezpieczeniowe prowadzące w Hiszpanii działalność na zasadzie swobody świadczenia usług, są zobowiązane do wyznaczenia przedstawiciela podatkowego zamieszkałego lub mającego siedzibę w tym państwie członkowskim, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 56 TFUE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii i Republika Francuska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawa C-427/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/100/WE — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/23

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-427/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/100/WE - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2009/C 180/38
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk i I. Chatzigiannis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (Przedstawiciel: M. Michelogiannaki, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii (Dz. U. L 363 s. 141)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008 r.


title: Sprawa C-455/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 18 lipca 2007 r. w sprawie T-189/02 Ente per le Ville vesuviane przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 9 października 2007 r. przez Ente per le Ville vesuviane

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/28

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 18 lipca 2007 r. w sprawie T-189/02 Ente per le Ville vesuviane przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 9 października 2007 r. przez Ente per le Ville vesuviane
   (Sprawa C-455/07 P)
   (2007/C 297/46)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Ente per le Ville vesuviane (przedstawiciel: E. Soprano, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie w części zaskarżonego wyroku z podanych poniżej powodów i w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Regionalnej Komisji Europejskiej nr D (2002) 810111, prot. 102504, z dnia 13 marca 2002 r., oraz — o ile będzie to konieczne i uzasadnione — noty Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Regionalnej Komisji Europejskiej nr Gt/SF/MF D (01) 810542, prot. 109720, z dnia 12 października 2001 r.;

               —

               W drugiej kolejności uchylenie w części zaskarżonego wyroku z podanych poniżej powodów i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji z uwzględnieniem wskazówek, których udzieli mu Trybunał;

               —

               Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami niniejszego postępowania i postępowania w pierwszej instancji w sprawie T-189/02.

         Zarzuty i główne argumenty
   1)   Naruszenie prawa, błąd w dochodzeniu i brak uzasadnienia w odniesieniu do zmienionego art. 12 rozporządzenia nr 4254/88
       (1)

   Działanie realizowane przez wnoszącego odwołanie i finansowane przez EFRR miało charakter jednolity, jak wynika z decyzji Komisji z dnia 18 grudnia 1986 r., którą przyznana została dotacja będąca przedmiotem sporu, jak również z art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4254/88, zmienionego przez art. 1 rozporządzenia Rady nr 2083/93 (2).
   Wynika z tego, że rzeczone działanie nie mogło — jak błędnie uznał Sąd — zostać podzielone na szereg części funkcjonalnych i że w konsekwencji zawieszenie ze względów prawnych także tylko jednej części tego działania, które miało wpływ na moment zakończenia tego działania, wymagało rozszerzenia zwolnienia wprowadzonego we wspomnianym art. 12 na całość projektu finansowanego na mocy decyzji z dnia 18 grudnia 1986 r.
   2)   Naruszenie prawa, błąd w dochodzeniu i naruszenie prawa do obrony w odniesieniu do art. 4 decyzji Komisji z dnia 18 grudnia 1986 r.

   Wbrew temu, co zostało stwierdzone w zaskarżonym wyroku w pierwszej instancji, Ente per le Ville vesuviane udokumentował, że prace realizowane w Villa Ruggiero (jedna z trzech willi będących przedmiotem działania finansowanego na mocy decyzji z dnia 18 grudnia 1986 r.) zostały zawieszone ze względów prawnych od 1989 do końca 1996 r., nie zostały więc zakończone w 1992 r., jak twierdzą władze włoskie.
   W tej sytuacji zatem, jak już podniesiono przed Sądem, udział wnoszącego odwołanie w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji zaskarżonej w pierwszej instancji miał znaczenie decydujące, gdyż zgodnie ze wspomnianymi dokumentami, które zostały przedstawione przez wnoszącego odwołanie, i ze względu na podniesiony jednolity charakter realizowanego przez niego działania, Komisja powinna była uznać zastosowanie odstępstwa przewidzianego w zmienionym art. 12 rozporządzenia nr 4254/88 do rzeczonego działania, nie pozostawiając możliwości wcześniejszego zakończenia finansowania przyznanego w 1986 r.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4254/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (Dz.U. L 374, str. 15).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2083/93 z dnia 20 lipca 1993 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 4254/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (Dz.U. L 193, str. 34).


title: Sprawa T-64/16: Skarga wniesiona w dniu 15 luty 2016 – Wieromiejczyk/EUIPO (Tasty Puff)

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/39

         Skarga wniesiona w dniu 15 luty 2016 – Wieromiejczyk/EUIPO (Tasty Puff)
   (Sprawa T-64/16)
   (2016/C 111/47)
   Język postępowania: Polski

      Strona

      Strona skarżąca: Michał Wieromiejczyk (Pabianice, Polska) (przedstawiciel: R. Rumpel, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy Unii Europejskiej zawierający elementy słowne „Tasty Puff” – zgłoszenie nr 13 072 061

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 listopada 2015 r w sprawie R 3058/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji poprzez zobowiązanie EUIPO do udzielenia prawa na „Tasty Puff” znak 13072061;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

   Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;
   Naruszenie art. 7 ust 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-160/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez SYMVOULIO TIS EPIKRATEIAS (Grecja) w dniu 8 maja 2009 r. — Ioannis Katsivardas — Nikolaos Tsitsikas O.E. spółka jawna przeciwko Ministerstwu gospodarki

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez SYMVOULIO TIS EPIKRATEIAS (Grecja) w dniu 8 maja 2009 r. — Ioannis Katsivardas — Nikolaos Tsitsikas O.E. spółka jawna przeciwko Ministerstwu gospodarki
   (Sprawa C-160/09)
   2009/C 153/53
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   SYMVOULIO TIS EPIKRATEIAS

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ioannis Katsivardas — Nikolaos Tsitsikas O.E. spółka jawna

      Strona pozwana: Ministerstwo gospodarki

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jednostka (przedsiębiorstwo zajmujące się importem bananów z Ekwadoru), która wnosi o zwrot akcyzy od konsumpcji ze względu na to, że jej pobranie nie było należne może podnosić przed sądem krajowym, że krajowy przepis podatkowy (art. 7 ustawy nr 1798/1988 ze zmianami wprowadzonymi przez art. 10 ustawy nr 1914/1990) jest niezgodny z art. 4 umowy zawartej w 1984 r. między Europejską Wspólnota Gospodarczą i państwami członkowskimi Umowy z Kartageny, której zawarcie zostało zatwierdzone w drodze rozporządzenia Rady (EWG) nr 1591/84 (1)?

      (1)  Dz. U. L 153 z 8.6.1984 r., s. 1.


title: Sprawa C-245/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche – Włochy) – Nerea SpA/Regione Marche [O desłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Rozporządzenie (WE) nr 800/2008 — Ogólne wyłączenie blokowe — Zakres zastosowania — Artykuł 1 ust. 6 lit. c) — Artykuł 1 ust. 7 lit. c) — Pojęcie „przedsiębiorstwa zagrożonego” — Pojęcie „zbiorowego postępowania w sprawie niewypłacalności” — Spółka będąca beneficjentem pomocy państwa w ramach regionalnego programu operacyjnego Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRG), objęta później postępowaniem układowym z założeniem kontynuacji działalności — Cofnięcie pomocy — Obowiązek zwrotu wypłaconej zaliczki]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche – Włochy) – Nerea SpA/Regione Marche
   (Sprawa C-245/16) (1)

   ([O desłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Rozporządzenie (WE) nr 800/2008 - Ogólne wyłączenie blokowe - Zakres zastosowania - Artykuł 1 ust. 6 lit. c) - Artykuł 1 ust. 7 lit. c) - Pojęcie „przedsiębiorstwa zagrożonego” - Pojęcie „zbiorowego postępowania w sprawie niewypłacalności” - Spółka będąca beneficjentem pomocy państwa w ramach regionalnego programu operacyjnego Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRG), objęta później postępowaniem układowym z założeniem kontynuacji działalności - Cofnięcie pomocy - Obowiązek zwrotu wypłaconej zaliczki])
   (2017/C 283/10)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nerea SpA

      Strona pozwana: Regione Marche

      przy udziale: Banca del Mezzogiorno – Mediocredito Centrale SpA

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. [107 i 108 TFUE] (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim pojęcie „zbiorowego postępowania w sprawie niewypłacalności” obejmuje wszystkie przewidziane w prawie krajowym zbiorowe postępowania w sprawie niewypłacalności przedsiębiorstw, niezależnie od tego, czy postępowania takie są wszczynane z urzędu przez krajowe organy administracyjne lub sądowe, czy też są one wszczynane na wniosek zainteresowanego przedsiębiorstwa.

               2)

               Artykuł 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 800/2008 należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż w stosunku do danego przedsiębiorstwa są spełnione przewidziane w prawie krajowym kryteria w zakresie podlegania zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności – co powinien ustalić sąd odsyłający – wystarczy, aby uniemożliwić przyznanie mu pomocy państwa na podstawie wskazanego rozporządzenia lub, jeśli tego rodzaju pomoc została już przyznana, stwierdzić, że na podstawie owego rozporządzenia pomocy nie należało przyznawać, pod warunkiem że wskazane kryteria były spełnione w dniu, w którym pomoc ta została przyznana. Natomiast pomoc przyznana w sposób zgodny z rozporządzeniem nr 800/2008, a w szczególności z poszanowaniem art. 1 ust. 6 tego aktu, nie może zostać cofnięta wyłącznie na tej podstawie, że po dacie przyznania temu przedsiębiorstwu pomocy zostało w stosunku do niego wszczęte zbiorowe postępowanie w sprawie niewypłacalności.

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa T-321/07: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2007 r. — Lufthansa AirPlus Servicekarten przeciwko OHIM — Applus Servicios Tecnológicos (A+)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/50

         Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2007 r. — Lufthansa AirPlus Servicekarten przeciwko OHIM — Applus Servicios Tecnológicos (A+)
   (Sprawa T-321/07)
   (2007/C 269/91)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Lufthansa AirPlus Servicekarten GbmH (Neu Isenburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i T. Wittmann,)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Applus Servicios Technológicos, S.L. (dawniej Agbar Automotive, S.L.) (Barcelona, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 7 czerwca 2007 r. wydanej w sprawie R 310/2006-2 dotyczącej sprzeciwu wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 002 933 356 „A+” opartego na rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 002 335 693 „AirPlus International”;

               —

               uwzględnienie sprzeciwu wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 002 933 356 „A+” i odrzucenie wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 002 933 356 „A+”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Applus Servicios Technologicos, S.L. (dawniej Agbar Automotive, S.L.)

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „A+” dla towarów i usług należących do klas 9, 35, 36, 37, 40, 41 i 42 — zgłoszenie nr 2 933 356

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Lufthansa AirPlus Servicekarten GbmH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „Airplus International” dla towarów i usług należących do klas 9, 35, 36 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołanie

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 i ust. 5 jak również art. 73, 74 i 79 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94.
   Skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza nie dokonała oceny kryteriów identyczności towarów i usług, jaki i podobieństwa znaków i nie uwzględniła renomy, jaką posiada wcześniejszy znak towarowy. Uważa ona ponadto, że Izba Odwoławcza naruszyła obowiązek uzasadnienia wydanej przez nią decyzji. Poza tym zdaniem skarżącej Izba Odwoławcza nie ograniczyła się do zbadania niekwestionowanych faktów, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony. Skarżąca twierdzi w dodatku, że Urząd poważnie naruszył przysługujące jej prawo do obrony nie informując jej o tym, że inna spółka stała się właścicielem znaku towarowego. Wreszcie skarżąca utrzymuje, że Izba Odwoławcza przekroczyła swoje uprawnienia uwzględniając bez uzasadnienia uwagi przedstawione przez właściciela znaku towarowego po upływie wyznaczonego przez Urząd terminu.


title: Sprawa C-510/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 29 września 2016 r.– Carrefour Hypermarchés SAS, Fnac Paris, Fnac Direct, Relais Fnac, Codirep, Fnac Périphérie/Ministre des finances et des comptes publics

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 29 września 2016 r.– Carrefour Hypermarchés SAS, Fnac Paris, Fnac Direct, Relais Fnac, Codirep, Fnac Périphérie/Ministre des finances et des comptes publics
   (Sprawa C-510/16)
   (2016/C 462/12)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony wnoszące kasacje: Carrefour Hypermarchés SAS, Fnac Paris, Fnac Direct, Relais Fnac, Codirep, Fnac Périphérie

      Druga strona postępowania: Ministre des finances et des comptes publics

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w przypadku systemu pomocy finansowanego ze środków przeznaczonych na ten cel, gdy państwo członkowskie dokonało prawidłowego zgłoszenia zmian prawnych mających istotne znaczenie dla tego systemu przed ich wdrożeniem, w szczególności zmian dotyczących sposobu jego finansowania, znaczny wzrost wpływów podatkowych przeznaczonych na finansowanie tego systemu, w stosunku do prognoz dostarczonych Komisji Europejskiej, stanowi istotną zmianę w rozumieniu art. 88 ust. 3 WE, obecnie art. 108 TFUE, która uzasadniałaby dokonanie nowego zgłoszenia?

               2)

               Jak w takim przypadku należy stosować ww. art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 784/2004 (1), zgodnie z którym zwiększenie o ponad 20 % pierwotnego budżetu istniejącego systemu pomocy stanowi zmianę tego systemu pomocy, a w szczególności:

                           a)

                           jak to się ma do obowiązku dokonania wcześniejszego zgłoszenia systemu pomocy, przewidzianego w art. 88 ust. 3 WE, obecnie art. 108 TFUE?

                           b)

                           jeżeli przekroczenie progu 20 % pierwotnego budżetu istniejącego systemu pomocy, przewidzianego w ww. art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 784/2004 uzasadnia nowe zgłoszenie, czy oceny tego progu należy dokonywać na podstawie kwoty dochodów przeznaczonych na system pomocy, czy też na podstawie środków rzeczywiście przyznanych beneficjentom, z wyłączeniem kwot zatrzymanych lub pobranych na rzecz państwa?

                           c)

                           zakładając, że przestrzeganie tego progu 20 % należy oceniać na podstawie środków przeznaczonych na system pomocy, czy takiej oceny należy dokonywać w drodze porównania ogólnego pułapu wydatków znajdującego się w decyzji zatwierdzającej z budżetem ogólnym przeznaczonym później na całość pomocy przez podmiot przyznający środki finansowe, czy w drodze porównania pułapów zgłoszonych z tytułu każdej kategorii pomocy wskazanej w tej decyzji z odpowiednią linią budżetową tego podmiotu?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 140, s. 1).


title: Sprawa T-448/10: Postanowienie Sądu z dnia 14 listopada 2011 r. — Apple przeciwko OHIM — Iphone Media (IPH IPHONE) (Wspólnotowy znak towarowy — Częściowa odmowa rejestracji — Wycofanie zgłoszenia — Umorzenie postępowania)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/14

         Postanowienie Sądu z dnia 14 listopada 2011 r. — Apple przeciwko OHIM — Iphone Media (IPH IPHONE)
   (Sprawa T-448/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Częściowa odmowa rejestracji - Wycofanie zgłoszenia - Umorzenie postępowania)
   2012/C 13/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Apple, Inc. (Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Engelman, barrister, i J. Olsen, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Iphone Media, SA (Sewilla, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 lipca 2010 r. (sprawa R 1084/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Apple, Inc. a Iphone Media, SA.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa C-5/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 stycznia 2011 r. — Postępowanie karne przeciwko Titusowi Alexandrowi Jochenowi Donnerowi

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 stycznia 2011 r. — Postępowanie karne przeciwko Titusowi Alexandrowi Jochenowi Donnerowi
   (Sprawa C-5/11)
   2011/C 103/24
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof (Niemcy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Titus Alexander Jochen Donner

      Przy udziale:

   Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 34 TFUE i 36 TFUE regulujące swobodny przepływ towarów należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie, by pomocnictwo do niedozwolonego rozpowszechniania utworów chronionych prawami autorskimi podlegało karze w wyniku zastosowania krajowych przepisów karnych, jeżeli w przypadku transgranicznej sprzedaży utworu chronionego prawami autorskimi w Niemczech, jednocześnie:

               —

               utwór ten zostaje przywieziony do Niemiec z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej i rzeczywiste władztwo nad nim zostaje przeniesione w Niemczech,

               —

               przeniesienie własności następuje jednak w tym innym państwie członkowskim, w którym utwór nie podlegał ochronie prawa autorskiego lub ochrona ta nie była wykonalna?


title: Sprawa C-4/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie (Polska) w dniu 4 stycznia 2016 r. – J. D. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie (Polska) w dniu 4 stycznia 2016 r. – J. D. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
   (Sprawa C-4/16)
   (2016/C 111/09)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Apelacyjny w Warszawie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: J. D.

      Strona pozwana: Prezes Urzędu Regulacji Energetyki

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pod pojęciem hydroenergii jako odnawialnego źródła energii, zawartym w art. 2 lit. a w związku z art. 5 ust. 3 i pkt. 30 preambuły dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 roku w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (1) należy rozumieć wyłącznie energię wytworzoną przez hydroelektrownie wykorzystujące spadek śródlądowych wód powierzchniowych, w tym spadek rzek, czy też również energię wytworzoną w elektrowni wodnej (która nie jest elektrownią szczytowo-pompową ani elektrownią z członem pompowym), zlokalizowanej na zrzutach ścieków technologicznych innego zakładu?

      (1)  Dz.U. L 140, s.16.


title: Wykreślenie sprawy C-401/02

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/10

         Wykreślenie sprawy C-401/02 (1)

   (2004/C 239/18)
   Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-401/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.1.2003.


title: Sprawa T-315/16: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2016 r. – Tamasu Butterfly Europa/EUIPO – adp Gauselmann (Butterfly)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/29

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2016 r. – Tamasu Butterfly Europa/EUIPO – adp Gauselmann (Butterfly)
   (Sprawa T-315/16)
   (2016/C 287/35)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Tamasu Butterfly Europa GmbH (Moers, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt C. Röhl)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: adp Gauselmann GmbH (Espelkamp, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: adp Gauselmann GmbH

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Butterfly”

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 marca 2016 r. w sprawie R 221/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, aby uwzględniono sprzeciw w całości oraz odrzucono zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 011757549;

               —

               obciążenie EUIPO i adp Gauselmann GmbH kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-99/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberlandesgericht Stuttgard z dnia  7 lutego 2006  w sprawie Raiffeisenbank Mutlangen e. G. przeciwko Roladowi Schabel, przy udziale: 1. Präsident des Landgerichts Unkel, 2. Bezirksrevisor Stiglmair

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberlandesgericht Stuttgard z dnia 7 lutego 2006 w sprawie Raiffeisenbank Mutlangen e. G. przeciwko Roladowi Schabel, przy udziale: 1. Präsident des Landgerichts Unkel, 2. Bezirksrevisor Stiglmair
   (Sprawa C-99/06)
   (2006/C 96/11)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 21 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberlandesgericht Stuttgard (Niemcy) z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie Raiffeisenbank Mutlangen e. G. przeciwko Roladowi Schabel, przy udziale: 1. Präsident des Landgerichts Unkel, 2. Bezirksrevisor Stiglmair.
   Oberlandesgericht zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy dyrektywę Rady (69/335/EWG) z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału zmienioną dyrektywą Rady (85/303/EWG) z dnia 10 czerwca 1985 r. (1) należy interpretować w ten sposób, iż pobrane przez notariusza będącego urzędnikiem opłaty za poświadczenie notarialne czynności podlegającej przepisom dyrektywy w zmienionym brzmieniu, są podatkami w rozumieniu tej dyrektywy, jeżeli zgodnie z właściwymi przepisami krajowymi także notariusze będący urzędnikami mogą wykonywać czynności notarialne i wówczas są oni wierzycielami należnych opłat, jednakże o ile są oni zobowiązani do wpłaty na rzecz budżetu państwa jedynie ryczałtu z tytułu poniesionych kosztów w wysokości 15 % opłat pobranych w związku z dokonaniem czynności podlegających przepisom dyrektywy, o tyle w związku z dokonaniem pozostałych czynności (notarialnych) odprowadzają oni do budżetu państwa pobrane opłaty wykraczające poza zryczałtowane opłaty z tytułu poniesionych kosztów, które państwo wykorzystuje na finansowanie swoich zadań?

      (1)  Dz. U. L 156, str. 23.


title: Sprawa C-367/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 września 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Pomoc przyznana przedsiębiorstwom z terenu miast Wenecji i Chioggii — Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne — Brak odzyskania pomocy w wyznaczonym terminie — Wyrok Trybunału stwierdzający wystąpienie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewykonanie — Artykuł 260 ust. 2 TFUE — Sankcje pieniężne — Okresowa kara pieniężna — Ryczałt)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 września 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska
   (Sprawa C-367/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Pomoc przyznana przedsiębiorstwom z terenu miast Wenecji i Chioggii - Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne - Brak odzyskania pomocy w wyznaczonym terminie - Wyrok Trybunału stwierdzający wystąpienie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Niewykonanie - Artykuł 260 ust. 2 TFUE - Sankcje pieniężne - Okresowa kara pieniężna - Ryczałt))
   (2015/C 371/15)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte, D. Grespan i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato)

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując do dnia, w którym upływał termin wyznaczony w wezwaniu do usunięcia uchybienia skierowanym w dniu 21 listopada 2012 r. przez Komisję Europejską, wszelkich środków zapewniających wykonanie wyroku Komisja/Włochy (C-302/09, EU:C:2011:634), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.

               2)

               Zasądza się zapłatę od Republiki Włoskiej na rzecz Komisji Europejskiej na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej” licząc od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do wykonania wyroku Komisja/Włochy (C-302/09, EU:C:2011:634), okresowej kary pieniężnej w kwocie 12 mln EUR za pół roku zwłoki we wdrażaniu środków koniecznych w celu dostosowania się do rzeczonego wyroku Komisja/Włochy.

               3)

               Zasądza się od Republiki Włoskiej zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”, ryczałtu w wysokości 30 mln EUR.

               4)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 395 z 10.11.2014.