title: Sprawa T-318/17: Wyrok Sądu z dnia 27 października 2021 r. – Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2” / Revoind Industriale di Pindaru Gelu [Klauzula arbitrażowa – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) – Niewykonanie umowy – Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki – Odsetki za opóźnienie – Postępowanie zaoczne]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/28

      Wyrok Sądu z dnia 27 października 2021 r. – Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2” / Revoind Industriale di Pindaru Gelu
      (Sprawa T-318/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Niewykonanie umowy - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Odsetki za opóźnienie - Postępowanie zaoczne)
      (2022/C 2/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2” (przedstawiciele: B. Mastantuono, pełnomocnik, wspierany przez adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Revoind Industriale di Pindaru Gelu Sas (Rzym, Włochy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie zasądzenia od Revoind Industriale di Pindaru Gelu zwrotu zaliczki wypłaconej w ramach umowy o udzielenie dotacji dla partnerów nr 325940 wraz z odsetkami za opóźnienie.

         Sentencja

                  1)

                  Zasądza się od Revoind Industriale di Pindaru Gelu Sas zapłatę na rzecz Wspólnego Przedsięwzięcia „Czyste Niebo 2” kwoty 359 913,75 EUR wraz z odsetkami za opóźnienie w stosunku 3,5 % rocznie za okres od dnia 7 lutego 2017 r. do dnia całkowitej spłaty zadłużenia.

                  2)

                  Revoind Industriale di Pindaru Gelu zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-411/18: Wyrok Sądu z dnia 27 października 2021 r. – WM / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o konkursie – Konkurs otwarty EPSO/AD/338/17 – Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu – Artykuły 21 i 26 Karty praw podstawowych – Artykuł 1d ust. 1, 4 i 5 regulaminu pracowniczego – Racjonalne usprawnienia – Zasada niedyskryminacji ze względu na niepełnosprawność – Dyrektywa 2000/78/WE – Odpowiedzialność – Szkoda majątkowa i krzywda]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/29

      Wyrok Sądu z dnia 27 października 2021 r. – WM / Komisja
      (Sprawa T-411/18) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie - Konkurs otwarty EPSO/AD/338/17 - Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu - Artykuły 21 i 26 Karty praw podstawowych - Artykuł 1d ust. 1, 4 i 5 regulaminu pracowniczego - Racjonalne usprawnienia - Zasada niedyskryminacji ze względu na niepełnosprawność - Dyrektywa 2000/78/WE - Odpowiedzialność - Szkoda majątkowa i krzywda)
      (2022/C 2/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: WM (przedstawiciele: adwokat B. Entringer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T.S. Bohr i D. Milanowska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/338/17 z dnia 27 września 2017 r. o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu i decyzji organu powołującego z dnia 19 kwietnia 2018 r. oddalającej jego zażalenie oraz, po drugie, naprawienia szkody, którą skarżący miał ponieść wskutek tych decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Strony pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2020.


title: Sprawa T-220/20: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Kerstens / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Postępowanie dyscyplinarne – Artykuł 266 TFUE – Dochodzenia administracyjne – Zasada dobrej administracji – Zasada bezstronności – Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o zadośćuczynienie]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/29

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Kerstens / Komisja
      (Sprawa T-220/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie dyscyplinarne - Artykuł 266 TFUE - Dochodzenia administracyjne - Zasada dobrej administracji - Zasada bezstronności - Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o zadośćuczynienie)
      (2022/C 2/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Petrus Kerstens (La Forclaz, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: pełnomocnicy B. Mongin i A.-C. Simon)

         Przedmiot

      Oparta na art. 270 TFUE skarga, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 27 marca 2017 r. informującego skarżącego o podjęciu na nowo postępowania dyscyplinarnego i decyzji z dnia 11 lipca 2019 r. kierującej do niego upomnienie, a po drugie, o naprawienie szkody, jaką skarżący miał ponieść z uwagi na przebieg i czas trwania trzech postępowań dyscyplinarnych,

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 11 lipca 2019 r. w sprawie nałożenia na Petrusa Kerstensa kary w postaci upomnienia.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja pokrywa, poza własnymi kosztami, dwie trzecie kosztów poniesionych przez P. Kerstensa.

         (1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020.


title: Sprawa T-239/20: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Stada Arzneimittel / EUIPO – Pfizer (RUXXIMLA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego RUXXIMLA – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy RUXIMERA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/30

      Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Stada Arzneimittel / EUIPO – Pfizer (RUXXIMLA)
      (Sprawa T-239/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego RUXXIMLA - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy RUXIMERA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 2/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Stada Arzneimittel AG (Bad Vilbel, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.-C. Plate i R. Kaase)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Pfizer Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 lutego 2020 r. (sprawa R 1879/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Pfizer a Stada Arzneimittel.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Stada Arzneimittel AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 209 z 20.6.2020.


title: Sprawa T-248/20: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Stada Arzneimittel / EUIPO – Pfizer (RUXYMLA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego RUXYMLA – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy RUXIMERA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/30

      Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Stada Arzneimittel / EUIPO – Pfizer (RUXYMLA)
      (Sprawa T-248/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego RUXYMLA - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy RUXIMERA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 2/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Stada Arzneimittel AG (Bad Vilbel, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.-C. Plate i R. Kaase)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Pfizer Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 lutego 2020 r. (sprawa R 1878/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Pfizer a Stada Arzneimittel.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Stada Arzneimittel AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa T-353/20: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – AC Milan / EUIPO – InterES (ACM 1899 AC MILAN) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy ACM 1899 AC MILAN – Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe Milan – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001) – Brak zmiany odróżniającego charakteru]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/31

      Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – AC Milan / EUIPO – InterES (ACM 1899 AC MILAN)
      (Sprawa T-353/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy ACM 1899 AC MILAN - Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe Milan - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001) - Brak zmiany odróżniającego charakteru)
      (2022/C 2/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Associazione Calcio Milan SpA (AC Milan) (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Perani i G. Ghisletti)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder, V. Ruzek i D. Hanf, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: InterES Handels- und Dienstleistungs Gesellschaft mbH & Co. KG (Norymberga, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lutego 2020 r. (sprawa R 161/2019-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między InterES Handels- und Dienstleistungs Gesellschaft i AC Milan.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Associazione Calcio Milan SpA (AC Milan) zostaje obciążona kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez nią kosztów podróży.

                  3)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej pokrywa koszty podróży poniesione przez AC Milan.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.


title: Sprawa T-443/20: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Sanford / EUIPO – Avery Zweckform (Etykiety) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający etykietę – Wcześniejszy wzór – Dowód ujawnienia – Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Dowody przedstawione po upływie wyznaczonego terminu – Uznanie przysługujące izbie odwoławczej – Artykuł 63 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 – Podstawa unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/32

      Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Sanford / EUIPO – Avery Zweckform (Etykiety)
      (Sprawa T-443/20) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający etykietę - Wcześniejszy wzór - Dowód ujawnienia - Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Dowody przedstawione po upływie wyznaczonego terminu - Uznanie przysługujące izbie odwoławczej - Artykuł 63 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002)
      (2022/C 2/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sanford LP (Atlanta, Georgia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat J. Zecher)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Avery Zweckform GmbH (Oberlaindern/Valley, Niemcy (przedstawiciel: adwokat H. Förster)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 maja 2020 r. (sprawa R 2413/2018-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy Avery Zweckform a Sanford.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sanford LP zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.


title: Sprawa T-500/20: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Selmikeit & Giczella / EUIPO – Boehmert & Boehmert (HALLOWIENER) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy HALLOWIENER – Brak rzeczywistego używania – Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/32

      Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Selmikeit & Giczella / EUIPO – Boehmert & Boehmert (HALLOWIENER)
      (Sprawa T-500/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy HALLOWIENER - Brak rzeczywistego używania - Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 2/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Selmikeit & Giczella GmbH (Osterode, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Keute)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Boehmert & Boehmert Anwaltspartnerschaft mbB – Patentanwälte Rechtsanwälte (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Ulrich)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 maja 2020 r. (sprawa R 1893/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku między Boehmert & Boehmert Anwaltspartnerschaft mbB – Patentanwälte Rechtsanwälte a Selmikeit & Giczella.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Selmikeit & Giczella GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 329 z 5.10.2020.


title: Sprawa T-542/20: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Stada Arzneimittel / EUIPO – Pfizer (RUXIMBLIS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego RUXIMBLIS – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy RUXIMERA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/33

      Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Stada Arzneimittel / EUIPO – Pfizer (RUXIMBLIS)
      (Sprawa T-542/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego RUXIMBLIS - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy RUXIMERA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 2/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Stada Arzneimittel AG (Bad Vilbel, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.-C. Plate i R. Kaase)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: T. Frydendahl, A. Folliard-Monguiral i D. Gája, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Pfizer Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, J. Fuhrmann i P.-F. Karamolegkou)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 czerwca 2020 r. (sprawa R 1877/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Pfizer a Stada Arzneimittel.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Stada Arzneimittel AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 339 z 12.10.2020.


title: Sprawa T-572/20: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Spisto / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AD/371/19 – Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu – Kryterium dla oceny doświadczenia zawodowego – Zgodność kryterium użytego przez komisję konkursową z ogłoszeniem o konkursie]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/33

      Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Spisto / Komisja
      (Sprawa T-572/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AD/371/19 - Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu - Kryterium dla oceny doświadczenia zawodowego - Zgodność kryterium użytego przez komisję konkursową z ogłoszeniem o konkursie)
      (2022/C 2/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Amanda Spisto (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Melo Sampaio i T. Lilamand, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga, na podstawie art. 270 TFUE, o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji komisji konkursowej z dnia 24 września 2019 r. oddalającej wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie decyzji odmownej o dopuszczenie jej do kolejnego etapu konkursu otwartego EPSO/AD/371/19 i, po drugie, decyzji organu powołującego z dnia 26 maja 2020 r. oddalającej zażalenie skarżącej na tę decyzję.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursowej z dnia 24 września 2019 r. oddalającej wniosek Amandy Spisto o ponowne rozpatrzenie decyzji odmownej o wykluczeniu z konkursu EPSO/AD/371/19.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C C 371 z 3.11.2020.


title: Sprawa T-599/20: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – YG / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu (2019) – Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 9 – Artykuł 45 regulaminu pracowniczego – Porównanie osiągnięć – Oczywisty błąd w ocenie – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/34

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – YG / Komisja
      (Sprawa T-599/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu (2019) - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 9 - Artykuł 45 regulaminu pracowniczego - Porównanie osiągnięć - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia)
      (2022/C 2/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: YG (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Champetier)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Hohenecker, L. Radu Bouyon i L. Vernier, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądnie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 14 listopada 2019 r. o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 9 w postępowaniu w sprawie awansu (2019).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  YG zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 423 z 7.12.2020.


title: Sprawa T-610/20: Wyrok Sądu z dnia 27 października 2021 r. – Egis Bâtiments International i InCA / Parlament [Klauzula arbitrażowa – Projekt rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu – Ugoda – Klauzula poufności – Zasada dobrej wiary – Odpowiedzialność umowna]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/35

      Wyrok Sądu z dnia 27 października 2021 r. – Egis Bâtiments International i InCA / Parlament
      (Sprawa T-610/20) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Projekt rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu - Ugoda - Klauzula poufności - Zasada dobrej wiary - Odpowiedzialność umowna)
      (2022/C 2/47)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Egis Bâtiments International (Montreuil, Francja), InCA – Ingénieurs Conseils Associés Sàrl (Niederanven, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci A. Rodesch i R. Jazbinsek)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Caiola i L. Chrétien, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 272 TFUE wniosek o stwierdzenie, że Parlament Europejski naruszył art. VIII ugody z dnia 9 kwietnia 2019 r. oraz obowiązek wykonania umów w dobrej wierze na podstawie art. 1134 luksemburskiego kodeksu cywilnego, oraz o zasądzenie od niego kwoty 100 000 EUR tytułem tej ugody, lub ewentualnie, innej kwoty w wysokości ustalonej ex aequo et bono.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Egis Bâtiments International i InCA – Ingénieurs Conseils Associés Sàrl zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 390 z 16.11.2020.


title: Sprawa T-617/20: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Standardkessel Baumgarte Holding / EUIPO (Standardkessel) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Standardkessel – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru opisowego – Charakter odróżniający – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/35

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Standardkessel Baumgarte Holding / EUIPO (Standardkessel)
      (Sprawa T-617/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Standardkessel - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru opisowego - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 2/48)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Standardkessel Baumgarte Holding GmbH (Duisburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Vogtmeier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Bosse i E. Markakis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 lipca 2020 r. (sprawa R 2665/2019-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Standardkessel jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 27 lipca 2020 r. (sprawa R 2665/2019-1) w zakresie, w jakim dotyczy ona towarów takich jak „metale nieszlachetne i ich stopy; metalowe materiały nieprzetworzone i półprzetworzone, będące półproduktami; materiały metalowe do celów budowlanych i konstrukcyjnych (nieelektryczne)” należących do klasy 6, „windy i podnośniki (maszyny), dźwigi” należących do klasy 7, a także usług takich jak „wypożyczanie generatorów; recykling odpadów i śmieci” oraz „spalanie śmieci i odpadów; recykling odpadów i materiałów nadających się do recyklingu; recykling chemikaliów; obróbka [przetwarzanie] odpadów; sortowanie odpadów i materiałów nadających się do recyklingu [przetwarzanie]” należących do klasy 40 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 414 z 30.11.2020.


title: Sprawa T-755/20: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Nissan Motor / EUIPO – VDL Groep (VDL E-POWER) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VDL E-POWER – Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe e-POWER – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/36

      Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Nissan Motor / EUIPO – VDL Groep (VDL E-POWER)
      (Sprawa T-755/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VDL E-POWER - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe e-POWER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)
      (2022/C 2/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nissan Motor Co. Ltd (Jokohama, Japonia) (przedstawiciel: adwokat P. Martini-Berthon)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: VDL Groep BV (Eindhoven, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Rijks)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 października 2020 r. (sprawa R 2914/2019-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Nissan Motor a VDL Groep.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Nissan Motor Co. Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i VDL Groep BV.

         (1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.


title: Sprawa T-756/20: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Nissan Motor / EUIPO – VDL Groep (VDL E-POWERED) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VDL E-POWERED – Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe e-POWER – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/37

      Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Nissan Motor / EUIPO – VDL Groep (VDL E-POWERED)
      (Sprawa T-756/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VDL E-POWERED - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe e-POWER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)
      (2022/C 2/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nissan Motor Co. Ltd (Jokohama, Japonia) (przedstawiciel: adwokat P. Martini-Berthon)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: VDL Groep BV (Eindhoven, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Rijks)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 października 2020 r. (sprawa R 2915/2019-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Nissan Motor a VDL Groep.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Nissan Motor Co. Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i VDL Groep BV.

         (1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.


title: Sprawa T-729/20: Postanowienie Sądu z dnia 3 listopada 2021 r. – Aurubis / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2003/87/WE – Gazy cieplarniane – Przydział uprawnień do emisji – Wniosek o przeniesienie uprawnień do emisji na Niemcy – Wniosek złożony w ramach krajowego postępowania w przedmiocie środków tymczasowych w celu zapewnienia skuteczności postępowania prejudycjalnego w sprawie C-1271/20 – Decyzja odmowna Komisji – Legitymacja procesowa – Brak bezpośredniego oddziaływania – Niedopuszczalność]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/37

      Postanowienie Sądu z dnia 3 listopada 2021 r. – Aurubis / Komisja
      (Sprawa T-729/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - Gazy cieplarniane - Przydział uprawnień do emisji - Wniosek o przeniesienie uprawnień do emisji na Niemcy - Wniosek złożony w ramach krajowego postępowania w przedmiocie środków tymczasowych w celu zapewnienia skuteczności postępowania prejudycjalnego w sprawie C-1271/20 - Decyzja odmowna Komisji - Legitymacja procesowa - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2022/C 2/51)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Aurubis AG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Altenschmidt i J. Hoss)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. De Meester i G. Wils, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 8 grudnia 2020 r., mocą którego instytucja ta oddaliła wniosek Deutsche Emissionshandelstelle (niemieckiego urzędu ds. handlu uprawnieniami do emisji) o przekazanie tytułem zabezpieczania na krajowy rachunek posiadania Republiki Federalnej Niemiec albo o przekazanie – tytułem żądania ewentualnego – na rachunek posiadania przedsiębiorstwa strony skarżącej, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2020 r., liczby uprawnień do emisji gazów cieplarnianych odpowiadającej liczbie dodatkowych uprawnień, których nieodpłatnego przyznania w ramach trzeciego okresu rozliczeniowego handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych domagała się strona skarżąca w postępowaniu przed Verwaltungsgericht Berlin (sądem administracyjnym w Berlinie, Niemcy).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Aurubis AG zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 44 z 8.2.2021.


title: Sprawa T-731/20: Postanowienie Sądu z dnia 3 listopada 2021 r. – ExxonMobil Production Deutschland / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2003/87/WE – Gazy cieplarniane – Przydział uprawnień do emisji – Wniosek o przeniesienie uprawnień do emisji na Niemcy – Wniosek złożony w ramach krajowego postępowania w przedmiocie środków tymczasowych w celu zapewnienia skuteczności postępowania prejudycjalnego w sprawie C-126/20 – Decyzja odmowna Komisji – Legitymacja procesowa – Brak bezpośredniego oddziaływania – Niedopuszczalność]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/38

      Postanowienie Sądu z dnia 3 listopada 2021 r. – ExxonMobil Production Deutschland / Komisja
      (Sprawa T-731/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - Gazy cieplarniane - Przydział uprawnień do emisji - Wniosek o przeniesienie uprawnień do emisji na Niemcy - Wniosek złożony w ramach krajowego postępowania w przedmiocie środków tymczasowych w celu zapewnienia skuteczności postępowania prejudycjalnego w sprawie C-126/20 - Decyzja odmowna Komisji - Legitymacja procesowa - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2022/C 2/52)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: ExxonMobil Production Deutschland GmbH (Hanower, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Altenschmidt i J. Hoss)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. De Meester i G. Wils, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 8 grudnia 2020 r., mocą którego instytucja ta oddaliła wniosek Deutsche Emissionshandelstelle (niemieckiego urzędu ds. handlu uprawnieniami do emisji) o przekazanie tytułem zabezpieczania na krajowy rachunek posiadania Republiki Federalnej Niemiec albo o przekazanie – tytułem żądania ewentualnego – na rachunek posiadania przedsiębiorstwa strony skarżącej, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2020 r., liczby uprawnień do emisji gazów cieplarnianych odpowiadającej liczbie dodatkowych uprawnień, których nieodpłatnego przyznania w ramach trzeciego okresu rozliczeniowego handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych domagała się strona skarżąca w postępowaniu przed Verwaltungsgericht Berlin (sądem administracyjnym w Berlinie, Niemcy).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  ExxonMobil Production Deutschland GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 44 z 8.2.2021.


title: Sprawa T-430/21: Postanowienie Sądu z dnia 29 października 2021 r. – Apex Brands / EUIPO – Sartorius Werkzeuge (SATA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/39

      Postanowienie Sądu z dnia 29 października 2021 r. – Apex Brands / EUIPO – Sartorius Werkzeuge (SATA)
      (Sprawa T-430/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 2/53)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Apex Brands, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: Rechtsanwälte S. Fröhlich, M. Hartmann i H. Lerchl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Markakis, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Sartorius Werkzeuge GmbH & Co. KG (Ratingen, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 maja 2021 r. (sprawa R 2322/2020-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sartorius Werkzeuge a Apex Brands.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Apex Brands, Inc. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 357 z 6.9.2021.


title: Sprawa T-527/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 października 2021 r. – Abenante i in. / Parlament i Rada [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Rozporządzenie (UE) 2021/953 – Unijne cyfrowe zaświadczenie COVID – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/39

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 października 2021 r. – Abenante i in. / Parlament i Rada
      (Sprawa T-527/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Rozporządzenie (UE) 2021/953 - Unijne cyfrowe zaświadczenie COVID - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2022/C 2/54)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Stefania Abenante (Ferrara, Włochy) i 423 innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat M. Sandri)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio, J. Rodrigues i P. López-Carceller, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i S. Scarpa Ferraglio, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania art. 3 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 z dnia 14 czerwca 2021 r. w sprawie ram wydawania, weryfikowania i uznawania interoperacyjnych zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 (unijne cyfrowe zaświadczenie COVID) w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się w czasie pandemii COVID-19 (Dz.U. 2021, L 211, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-538/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 3 listopada 2021 r. – PBL i WA / Komisja [Postanowienie w przedmiocie środków tymczasowych – Pomoc państwa – Pomoc przyznana przez Francję na rzecz zawodowego klubu piłkarskiego – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/40

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 3 listopada 2021 r. – PBL i WA / Komisja
      (Sprawa T-538/21 R)
      (Postanowienie w przedmiocie środków tymczasowych - Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez Francję na rzecz zawodowego klubu piłkarskiego - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2022/C 2/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Penya Barça Lyon: Plus que des supporters (PBL) (Bron, Francja), WA (przedstawiciel: J. Branco, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE wniosek, po pierwsze, o zawieszenie wykonania pisma Komisji z dnia 1 września 2021 r. o sygnaturze COMP.C.4/AH/mdr 2021(092342) stanowiącego odpowiedź na skargę złożoną do Komisji w dziedzinie pomocy państwa (SA.64489 – Pomoc państwa na rzecz klubu piłkarskiego Paris Saint-Germain), a po drugie, o zawieszenie wykonania nakazów skierowanych do Komisji.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-654/21: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2021 r. – Eurecna / Komisja

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/40

      Skarga wniesiona w dniu 8 października 2021 r. – Eurecna / Komisja
      (Sprawa T-654/21)
      (2022/C 2/56)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Eurecna SpA (Wenecja, Włochy) (przedstawiciel: R. Sciaudone, avvocato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie Komisji przedstawienia sprawozdania Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych wraz z odpowiednimi załącznikami; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                              —

                              W tym względzie strona skarżąca podnosi niespójność i nieprawidłowość dokumentów stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji; wadliwe i niespójne uzasadnienie w odniesieniu do pisma w sprawie zawieszenia z dnia 25 czerwca 2019 r.; naruszenie obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do akt dochodzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych oraz naruszenie obowiązku uzasadnienia ze względu na niejasność, ogólnikowość i materialny brak wniosków Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i staranności w działaniach administracji w związku z kontrolą księgową przeprowadzoną przez Ernst & Young.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony w związku z kontrolą księgową przeprowadzoną przez Ernst & Young.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji ze względu na nieprzestrzeganie obowiązku bezstronności w działaniach administracji.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący błędnej interpretacji umowy w sprawozdaniu Ernst & Young.


title: Sprawa C-666/21: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2021 r. – Società Navigazione Siciliana / Komisja

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/41

      Skarga wniesiona w dniu 15 października 2021 r. – Società Navigazione Siciliana / Komisja
      (Sprawa C-666/21)
      (2022/C 2/57)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Società Navigazione Siciliana SCpA (Trapani, Włochy) (przedstawiciele: R. Nazzini, F. Ruggeri Laderchi, C. Labruna i L. Calini, avvocati)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności części decyzji z dnia 17 czerwca 2021 r., w zakresie, w jakim uznaje ona Società Navigazione Siciliana SCpA za beneficjenta niezgodnej z prawem wynikającej ze zwolnień podatkowych przewidzianych ustawą z 2010 r. i nakazuje państwu włoskiemu odzyskanie tej pomocy;

                  —

                  zobowiązanie Komisji do naprawienia szkód w wysokość już określonej i mającej zostać określoną na późniejszym (ewentualnym) etapie postępowania;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący błędnego wskazania beneficjenta pomocy – Naruszenie prawa

                              —

                              W tym względzie strona skarżąca podnosi, że decyzji z dnia 17 czerwca 2021 r. jest obarczona oczywistym błędem w wykładni i stosowaniu przepisów unijnych w zakresie, w jakim Komisja wskazała Società Navigazione Siciliana SCpA (nie zaś Siremar) jako beneficjenta pomocy uznanej za niezgodną z przepisami europejskimi dotyczącymi zapłaty podatku rejestracyjnego z tytułu nabycia oddziału przedsiębiorstwa Siremar.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący zgodności pomocy z odstępstwem przewidzianym w art. 106 ust. 2 TFUE – Naruszenie prawa – Naruszenie obowiązku uzasadnienia

                              —

                              W tym względzie strona skarżąca podnosi, że decyzji z dnia 17 czerwca 2021 r. jest w każdym razie obarczona oczywistym błędem w wykładni i stosowaniu przepisów europejskich, a także naruszeniem obowiązku uzasadnienia ciążącego na stronie pozwanej, w zakresie, w jakim Komisja – nie przedstawiając w tym względzie żadnej analizy – wykluczyła zgodność pomocy na rzecz Società Navigazione Siciliana SCpA z odstępstwem przewidzianym w art. 106 ust. 2 TFUE w odniesieniu do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG).


title: Sprawa T-668/21: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2021 r. – Siremar / Komisja

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/42

      Skarga wniesiona w dniu 15 października 2021 r. – Siremar / Komisja
      (Sprawa T-668/21)
      (2022/C 2/58)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Sicilia Regionale Marittima SpA – Siremar (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci B. Nascimbene, F. Rossi Dal Pozzo i A. Moriconi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 czerwca 2021 r. w odniesieniu do art. 2 i 3;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 5 i 6 decyzji, w których nakazano odzyskanie domniemanej pomocy i uznano to odzyskanie za natychmiastowe i skuteczne;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE oraz wytycznych w celu ratowania i restrukturyzacji z 2004 r. [wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, Dz.U. C 244 z 1.10.2004, s. 2].

                              —

                              W tym względzie skarżąca twierdzi, że w zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa przy zastosowaniu art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE, a także w odniesieniu do wytycznych z 2004 r., jako że stwierdzono w niej, iż pomoc na ratowanie Siremar została przedłużona niezgodnie z prawem o rok i że jest ona niezgodna z przepisami prawa Unii w dziedzinie pomocy państwa.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do zwolnień z zapłaty niektórych podatków.

                              —

                              W tym względzie skarżąca twierdzi, że prawo do spornego zwolnienia podatkowego jest uzależnione od spełnienia przesłanek określonych w sposób ogólny w odniesieniu do postępowań upadłościowych.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad pewności prawa i dobrej administracji w związku z czasem trwania postępowania i wynikającą stąd niezgodnością z prawem nakazu odzyskania pomocy.

                              —

                              W tym względzie skarżąca twierdzi, że kwestionowane postępowanie dochodzeniowe trwało nadmiernie długo, co stanowi naruszenie zasad pewności prawa i dobrej administracji, jak również wynikających stąd ogólnych zasad.


title: Sprawa T-681/21: Skarga wniesiona w dniu 20 października 2021 r. – Ana Casas / EUIPO – Make-up Art Cosmetics (mccosmetics NY)

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/43

      Skarga wniesiona w dniu 20 października 2021 r. – Ana Casas / EUIPO – Make-up Art Cosmetics (mccosmetics NY)
      (Sprawa T-681/21)
      (2022/C 2/59)
      Język skargi: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Ana Maria Alves Casas (Porto, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat A. Rodrigues Oliveira)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Make-up Art Cosmetics, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy mccosmetics NY – zgłoszenie nr 17 866 777

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 października 2021 r. w sprawie R 2398/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania ze wszystkimi skutkami prawnymi z tego wynikającymi.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 47 ust. 2 i 3 oraz art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-684/21: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2021 r. – Mostostal / EUIPO – Polimex – Mostostal (MOSTOSTAL)

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/43

      Skarga wniesiona w dniu 21 października 2021 r. – Mostostal / EUIPO – Polimex – Mostostal (MOSTOSTAL)
      (Sprawa T-684/21)
      (2022/C 2/60)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Mostostal S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat C. Saettel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Polimex – Mostostal S.A. (Warszawa)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy MOSTOSTAL – unijny znak towarowy nr 9 329 848

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 lipca 2021 r. w sprawie R 2508/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie ważności unijnego znaku towarowego zarejestrowanego w dniu 20 maja 2011 r. pod nr. 9 329 848;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 61 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-694/21: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2021 r. – aTmos Industrielle Lüftungstechnik / EUIPO – aTmos Industrielle Lüftungstechnik (aTmos)

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/44

      Skarga wniesiona w dniu 28 października 2021 r. – aTmos Industrielle Lüftungstechnik / EUIPO – aTmos Industrielle Lüftungstechnik (aTmos)
      (Sprawa T-694/21)
      (2022/C 2/61)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: aTmos Industrielle Lüftungstechnik GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci F. Stangl i S. Pilgram)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: aTmos Industrielle Lüftungstechnik GmbH (Riedstadt, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „aTmos” – unijny znak towarowy nr 12 285 649

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 września 2021 r. w sprawie R 1844/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-695/21: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2021 r. – Alauzun i in. / Komisja

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/45

      Skarga wniesiona w dniu 28 października 2021 r. – Alauzun i in. / Komisja
      (Sprawa T-695/21)
      (2022/C 2/62)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Virginie Alauzun (Saint-Cannat, Francja) i 774 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat F. Di Vizio)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że Komisja Europejska z naruszeniem prawa nie włączyła testów w zakresie rakotwórczości i genotoksyczności do przedklinicznej fazy badań nad szczepionkami opartymi na technologii mRNA;

                  —

                  nakazanie Komisji Europejskiej włączenia testów w zakresie rakotwórczości i genotoksyczności do przedklinicznej fazy badań nad opartymi na technologii mRNA szczepionkami, które nie uzyskały jeszcze pozwolenia EMA na dopuszczenie do obrotu;

                  —

                  nakazanie Komisji Europejskiej włączenia testów w zakresie rakotwórczości i genotoksyczności do fazy nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii w odniesieniu do szczepionek opartych na technologii mRNA, które uzyskały pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zgodnie z procedurą EMA;

                  —

                  wezwanie Komisji o wskazanie następujących informacji:

                              —

                              konkretnej podstawy prawnej niewłączania przedmiotowych testów do przedklinicznej fazy badań i fazy nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii;

                              —

                              rozporządzenia ustanawiającego obowiązkowe badania wymagane w celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu szczepionek opartych na technologii mRNA.

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów poniesionych przez stronę skarżącą

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powołuje się na naruszenie prawa Unii i bezczynność Komisji. W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że Komisja wydając pozwolenie na warunkowe dopuszczenie do obrotu szczepionek opartych na technologii mRNA bez poddania ich testom w zakresie rakotwórczości i genotoksyczności uchybiła ciążącemu na niej na mocy art. 168 TFUE obowiązkowi zapewnienia „wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego”.


title: Sprawa T-696/21: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2021 r. – Les Bordes Golf International / EUIPO – Mast-Jägermeister (LES BORDES)

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/46

      Skarga wniesiona w dniu 28 października 2021 r. – Les Bordes Golf International / EUIPO – Mast-Jägermeister (LES BORDES)
      (Sprawa T-696/21)
      (2022/C 2/63)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Les Bordes Golf International (Saint-Laurent-Nouan, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Maier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mast-Jägermeister SE (Wolfenbüttel, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „LES BORDES” – zgłoszenie nr 18 082 876

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 września 2021 r. w sprawie R 67/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  przywrócenie decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 17 kwietnia 2020 r. w sprawie sprzeciwu nr B 3 094 876; oraz

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania kosztami poniesionymi przez skarżącą, w tym kosztami postępowania poniesionymi przed izbą odwoławczą.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-697/21: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2021 r. – FC / EASO

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/46

      Skarga wniesiona w dniu 26 października 2021 r. – FC / EASO
      (Sprawa T-697/21)
      (2022/C 2/64)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: FC (przedstawiciele: adwokaci V. Christianos, A. Skoulikis i G. Kelepouri)

         Strona pozwana: EASO

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji OUZU EASO z dnia 25 lipca 2021 r. o sygnaturze EASO/EDD/2021/112, oddalającej zażalenie skarżącej złożone w dniu 26 marca 2021 r. na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

                  —

                  obciążenie EASO kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na naruszenie prawa do obrony skarżącej.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na naruszenie prawa do dobrej administracji.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na naruszenie prawa skarżącej do skutecznej ochrony sądowej.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na naruszenie ogólnej zasady ekonomii procesowej.


title: Sprawa T-698/21: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2021 r. – Paraskevaidis / Rada i Komisja

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/47

      Skarga wniesiona w dniu 27 października 2021 r. – Paraskevaidis / Rada i Komisja
      (Sprawa T-698/21)
      (2022/C 2/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Georgios Paraskevaidis (Wezembeek-Oppem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Pappas i D.-A. Pappa)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 lutego 2021 r. i planu ratalnego z dnia 9 marca 2021 r. oraz – w zakresie w jakim zawiera ona dodatkowe uzasadnienie – decyzji Rady z dnia 19 lipca 2021 r., na mocy której oddalono wniesione przez stronę skarżącą zażalenie na decyzję Komisji; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez sporne decyzje zasady legalności. W zarzucie tym podniesiono również, że zmieniony wniosek nr 237/05 (1) nie miał zastosowania w okresie, w odniesieniu do którego strona skarżąca ubiegała się o dodatek edukacyjny.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że zmieniony wniosek nr 237/05 został niezgodnie z prawem zastosowany z mocą wsteczną.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że przyjmując zmieniony wniosek nr 237/05 Kolegium Dyrektorów Administracji przekroczyło swoje kompetencje.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że zmieniony wniosek narusza art. 3 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.

         (1)  Zmieniony wniosek nr 237/05 w sprawie dodatku edukacyjnego w rozumieniu art. 3 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego przyjęty przez Kolegium Dyrektorów Administracji na ich 284. spotkaniu w dniu 1 lipca 2020 r.


title: Sprawa T-700/21: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2021 r. – Voco / EUIPO (Kształt opakowania)

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/48

      Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2021 r. – Voco / EUIPO (Kształt opakowania)
      (Sprawa T-700/21)
      (2022/C 2/66)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Voco GmbH (Cuxhaven, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Spintig i S. Pietzcker)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt opakowania) – zgłoszenie nr 17 959 421

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 sierpnia 2021 r. w sprawie R 117/2021-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem i przed Izbą Odwoławczą, w tym w szczególnością kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-701/21: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2021 r. – Allessa / EUIPO – Dumerth (CASSELLAPARK)

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/48

      Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2021 r. – Allessa / EUIPO – Dumerth (CASSELLAPARK)
      (Sprawa T-701/21)
      (2022/C 2/67)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Allessa GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Fröhlich, M. Hartmann i H. Lerchl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Carim Dumerth (Frankfurt nad Menem)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy CASSELLAPARK – słowny unijny znak towarowy nr 16 917 429

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 sierpnia 2021 r. w sprawie R 1043/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym w postaci braku uzasadnienia;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-704/21: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2021 r. – Compass Tex / EUIPO (Trusted Handwork)

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/49

      Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2021 r. – Compass Tex / EUIPO (Trusted Handwork)
      (Sprawa T-704/21)
      (2022/C 2/68)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Compass Tex Ltd (Tsuen Wan, Hong Kong, Chiny) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Trusted Handwork” – zgłoszenie nr 18 244 483

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 sierpnia 2021 r. w sprawie R 0034/2021-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-709/21: Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2021 r. – WhatsApp Ireland / EROD

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/50

      Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2021 r. – WhatsApp Ireland / EROD
      (Sprawa T-709/21)
      (2022/C 2/69)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: WhatsApp Ireland Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: H.-G. Kamann, F. Louis, A. Vallery, lawyers, P. Nolan, B. Johnston, C. Monaghan, Solicitors, P. Sreenan, D. McGrath, C. Geoghegan I E. Egan McGrath, Barristers-at-Law)

         Strona pozwana: Europejska Rada Ochrony Danych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Rady Ochrony Danych (EROD) nr 1/2021 z dnia 28 lipca 2021 r. w całości lub, tytułem żądania ewentualnego, jej odpowiednich części oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi o stwierdzenie wiążącej decyzji EROD nr 1/2021 z dnia 28 lipca 2021 r. w przedmiocie sporu, jaki zaistniał w przedmiocie projektu decyzji Irish Supervisory Authority dotyczącej WhatsApp Ireland, która to wiążąca decyzja została przyjęta przez EROD na podstawie art. 65 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (RODO) (1) skarżąca podnosi siedem zarzutów:

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że EROD przekroczyła uprawnienia przyznane jej w art. 65 RODO.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący tego, że EROD naruszyła art. 13 ust. 1 lit. d) i art. 12 ust. 1 RODO niewłaściwie interpretując i stosując te przepisy oraz spoczywające na WhatsApp obowiązki związane z przejrzystością ze względu na to, że zwróciła się do tej spółki o informacje, które nie były od niej wymagane.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący tego, że EROD naruszyła art. 4 ust. 1 RODO niewłaściwie interpretując i stosując ten przepis oraz pojęcie „danych osobowych”.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący tego, że EROD naruszyła usankcjonowane w art. 48 Karty Praw Podstawowych UE domniemanie niewinności, niesłusznie przenosząc na WhatsApp ciężar dowodu i żądając od tej spółki wykazania, że jej środowisko przetwarzania jest tego rodzaju, że prawdopodobieństwo ponownej identyfikacji podmiotów, których dane dotyczą, jest czysto teoretyczne.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący tego, że EROD naruszyła usankcjonowane w art. 41 Karty Praw Podstawowych UE prawo do dobrej administracji pomijając przysługujące WhatsApp prawo do bycia wysłuchaną i ciążący na niej samej obowiązek starannego i bezstronnego zbadania dowodów i przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący tego, że EROD naruszyła art. 83 RODO i szereg ustalonych w tym rozporządzeniu zasad określania wysokości grzywien.

                  7.

                  Zarzut siódmy, dotyczący tego, że EROD naruszyła zasadę pewności prawa nie przyznając, iż w swej decyzji nowatorsko zinterpretowała i zastosowała szereg przepisów RODO, efektem czego [zarzucane] naruszenie było nie do przewidzenia.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych (Dz.U. 2016 L 119, s. 1)


title: Sprawa T-716/21: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2021 r. – Kaczorowska / EUIPO – Groupe Marcelle (MAESELLE)

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/51

      Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2021 r. – Kaczorowska / EUIPO – Groupe Marcelle (MAESELLE)
      (Sprawa T-716/21)
      (2022/C 2/70)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Katarzyna Kaczorowska (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: radca prawny P. Kurcman)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Groupe Marcelle Inc. (Lachine, Quebec, Kanada)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MAESELLE – zgłoszenie nr 18 131 833

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 września 2021 r. w sprawie R 670/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 15 lutego 2021 r w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr B 3 108 583, co się tyczy wszystkich towarów i usług w odniesieniu do których uwzględniono sprzeciw;

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO w celu zmiany decyzji co do istoty sprawy i dokonania rejestracji spornego znaku towarowego dla wszystkich wskazanych w zgłoszeniu towarów i usług, bez uszczerbku dla tych, które nie są kwestionowane;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi w postępowaniach przed Wydziałem Sprzeciwów, Izbą Odwoławczą i Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-717/21: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2021 r. – ICA Traffic / Komisja

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/51

      Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2021 r. – ICA Traffic / Komisja
      (Sprawa T-717/21)
      (2022/C 2/71)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: ICA Traffic (Dortmund, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Hertwig i C. Vogt)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z tego względu, że umowa ramowa z przedsiębiorstwem UVD Robots APS na dostawę do 200 robotów do dezynfekcji przestała obowiązywać wraz z osiągnięciem podanej ilości maksymalnej;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga oparta jest na następującym zarzucie.
      Ogłoszona w komunikacie prasowym z dnia 21 września 2021 r. decyzja Komisji Europejskiej o zamówieniu kolejnych 100 robotów, mimo że umowa ramowa przestała obowiązywać, narusza obowiązującą w prawie Unii zasadę legalności działań administracji, która została ustanowiona w prawie pierwotnym w art. 263 akapit drugi TFUE w związku z art. 264 TFUE.
      W sprawie C-23/20 (1) Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że umowa ramowa przestaje obowiązywać wraz z osiągnięciem ilości maksymalnej określonej w ogłoszeniu o zamówieniu. Decyzja Komisji Europejskiej o zamówieniu dalszych 100 robotów dezynfekcyjnych na podstawie umowy ramowej uzgodnionej z przedsiębiorstwem UVD Robots APS na dostawę do 200 robotów dezynfekcyjnych narusza tym samym art. 49 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (2) oraz pkt 7, 8 i 10 lit. a) części C załącznika V do tej dyrektywy w związku z jej art. 33 oraz zasadami równego traktowania i przejrzystości, o których mowa w art. 18 ust. 1 tej dyrektywy.

         (1)  Wyrok z dnia 17 czerwca 2021 r., Simonsen & Weel, C-23/20, EU:C:2021:490.

         (2)  Dz.U. 2014, L 94, s. 65.


title: Sprawa T-718/21: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2021 r. – Kaczorowska / EUIPO – Groupe Marcelle (MAESELLE)

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/52

      Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2021 r. – Kaczorowska / EUIPO – Groupe Marcelle (MAESELLE)
      (Sprawa T-718/21)
      (2022/C 2/72)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Katarzyna Kaczorowska (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: radca prawny P. Kurcman)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Groupe Marcelle Inc. (Lachine, Quebec, Kanada)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MAESELLE – zgłoszenie nr 18 130 823

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 września 2021 r. w sprawie R 671/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 15 lutego 2021 r w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr B 3 108 698, co się tyczy wszystkich towarów i usług w odniesieniu do których uwzględniono sprzeciw;

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO w celu zmiany decyzji co do istoty sprawy i dokonania rejestracji spornego znaku towarowego dla wszystkich wskazanych w zgłoszeniu towarów i usług, bez uszczerbku dla tych, które nie są kwestionowane;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi w postępowaniach przed Wydziałem Sprzeciwów, Izbą Odwoławczą i Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-178/21: Postanowienie Sądu z dnia 29 października 2021 r. – LF / Komisja

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/53

      Postanowienie Sądu z dnia 29 października 2021 r. – LF / Komisja
      (Sprawa T-178/21) (1)

      (2022/C 2/73)
      Język postępowania: francuski
      Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 206 z 31.5.2021.


title: Sprawa C-149/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 2 marca 2022 r. – Merck Sharp & Dohme Corp/Clonmel Healthcare Limited

text:
                  10.5.2022

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 191/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 2 marca 2022 r. – Merck Sharp & Dohme Corp/Clonmel Healthcare Limited
         (Sprawa C-149/22)
         (2022/C 191/27)
         Język postępowania: angielski

            Sąd odsyłający

         Supreme Court

            Strony w postępowaniu głównym

            Wnosząca odwołanie: Merck Sharp & Dohme Corp

            Strona przeciwna: Clonmel Healthcare Limited

            Pytania prejudycjalne

                     1)

                                    a)

                                    Czy dla wydania dodatkowego świadectwa ochronnego i ważności tego DŚO pod względem prawnym, na podstawie art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 469/2009 (1) dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, wystarczy, że produkt, dla którego wydano DŚO, jest wyraźnie wskazany w zastrzeżeniach patentowych i jest objęty patentem, czy też dla wydania DŚO konieczne jest, by uprawniony z patentu, który otrzymał pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, wykazał również element nowości lub wynalazczości lub że produkt mieści się w węższym pojęciu opisanym jako wynalazek objęty patentem?

                                    b)

                                    W tym ostatnim przypadku, gdy wynalazek jest objęty patentem, co powinni wykazać uprawniony z patentu i posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, aby uzyskać ważne DŚO?

                     2)

                     Jeżeli, tak jak w tej sprawie, patent dotyczy konkretnego leku, ezetymibu, a zastrzeżenia patentowe wskazują, że w celu leczenia chorób występujących u ludzi ów lek może być stosowany samodzielnie lub w połączeniu z innym lekiem, w tym przypadku z simwastatyną, lekiem znajdującym się w domenie publicznej, to czy DŚO można wydać na podstawie art. 3 lit. a) rozporządzenia tylko dla produktu zawierającego ezetymib, będącego jednoskładnikowym produktem leczniczym, czy też DŚO można wydać także dla któregokolwiek lub dla wszystkich produktów złożonych wskazanych w zastrzeżeniach patentowych?

                     3)

                     Jeżeli DŚO zostaje wydane dla jednoskładnikowego produktu leczniczego, leku A, w tym przypadku ezetymibu, lub jeżeli DŚO zostaje wpierw wydane dla jakiegokolwiek produktu złożonego w odniesieniu do leków A i B, które są objęte zastrzeżeniami patentowymi, chociaż tylko lek A jest sam w sobie nowy i dlatego został opatentowany, podczas gdy pozostałe leki są już znane lub znajdują się w domenie publicznej, czy wydanie DŚO jest ograniczone do pierwszego wprowadzenia do obrotu albo tego produktu jednoskładnikowego zawierającego lek A, albo tego pierwszego produktu złożonego (A+B), dla którego wydano DŚO, wobec czego po tym pierwszym wydaniu DŚO nie można wydać drugiego lub trzeciego DŚO dla produktu jednoskładnikowego lub dla jakiegokolwiek produktu złożonego poza tym pierwszym produktem złożonym, dla którego wydano DŚO?

                     4)

                     Jeżeli zastrzeżenia patentowe obejmują zarówno pojedynczą nową cząsteczkę, jak i połączenie tej cząsteczki z istniejącym i znanym lekiem, który może się znajdować w domenie publicznej, lub gdy istnieje szereg takich zastrzeżeń dotyczących produktu złożonego, to czy art. 3 lit. c) rozporządzenia ogranicza wydanie DŚO:

                                 a)

                                 tylko do pojedynczej cząsteczki, jeżeli jest ona wprowadzana do obrotu jako produkt;

                                 b)

                                 do pierwszego wprowadzenia do obrotu produktu objętego patentem, niezależnie od tego, czy jest to produkt jednoskładnikowy zawierający lek objęty patentem podstawowym pozostającym w mocy, czy też pierwszy produkt złożony, lub

                                 c)

                                 do a) lub b), według wyboru uprawnionego z patentu, niezależnie od daty wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu?

                           Jeśli jedna z powyższych możliwości ma zastosowanie, to dlaczego?

            (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. 2009, L 152, s. 1).


title: Sprawa C-211/17: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău - Rumunia) – SC Topaz Development SRL/Constantin Juncu, Raisa Juncu (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Umowa przedwstępna sprzedaży sporządzona przez dewelopera i poświadczona notarialnie – Artykuł 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 – Dowód uzgodnienia warunków umowy – Domniemanie – Podpisanie umowy przez konsumenta – Artykuł 3 ust. 3 – Punkt 1 lit. d)-f) i i) załącznika – Wyraźna klauzula rozwiązująca – Klauzula kary umownej – Nieuczciwy charakter – Artykuły 6 i 7 – Możliwość zmiany przez sąd krajowy warunku, co do którego stwierdzono, że posiada nieuczciwy charakter)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/8

      Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău - Rumunia) – SC Topaz Development SRL/Constantin Juncu, Raisa Juncu
      (Sprawa C-211/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Umowa przedwstępna sprzedaży sporządzona przez dewelopera i poświadczona notarialnie - Artykuł 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 - Dowód uzgodnienia warunków umowy - Domniemanie - Podpisanie umowy przez konsumenta - Artykuł 3 ust. 3 - Punkt 1 lit. d)-f) i i) załącznika - Wyraźna klauzula rozwiązująca - Klauzula kary umownej - Nieuczciwy charakter - Artykuły 6 i 7 - Możliwość zmiany przez sąd krajowy warunku, co do którego stwierdzono, że posiada nieuczciwy charakter)
      (2020/C 45/03)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Bacău

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: SC Topaz Development SRL

         Strona pozwana: Constantin Juncu, Raisa Juncu

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 2 oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego, sam podpis na zawartej przez konsumenta z przedsiębiorcą umowie stanowiącej, że na jej mocy tenże konsument akceptuje wszystkie określone z góry przez przedsiębiorcę warunki umowy, nie pociąga za sobą obalenia domniemania, zgodnie z którym warunki te nie były indywidualnie negocjowane.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 3 dyrektyw 93/13 w związku z załącznikiem do niej należy interpretować w ten sposób, że wyraźna klauzula rozwiązująca oraz klauzula kary umownej, takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, występujące w umowie zawartej między konsumentem a przedsiębiorcą, sporządzone wyłącznie na korzyść tego ostatniego i określone przez niego z góry, mogą stanowić nieuczciwe warunki umowy, o których mowa w pkt 1 lit. d)-f) tegoż załącznika, czego sprawdzenie należy do sądu krajowego.

                  3)

                  Artykuł 6 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli wyraźna klauzula rozwiązująca oraz klauzula kary umownej występujące w umowie przedwstępnej sprzedaży zawartej między konsumentem a przedsiębiorcą zostaną uznane za nieuczciwe, sąd krajowy nie może zaradzić skutkom nieważności tych klauzul poprzez zastąpienie ich własnym rozstrzygnięciem, z wyjątkiem sytuacji, w której umowa ta nie może dalej obowiązywać w razie wyeliminowania tych nieuczciwych warunków, a unieważnienie owej umowy w całości naraża konsumenta na szczególnie szkodliwe skutki.

         (1)  Dz.U. C 249 z 31.7.2017.


title: Sprawy połączone C-540/17 i C-541/17: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 listopada 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bundesrepublik Deutschland/Adel Hamed (C-540/17), Amar Omar (C-541/17) (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 33 ust. 2 lit. a) – Odrzucenie przez organy państwa członkowskiego wniosku o udzielenie azylu jako niedopuszczalnego ze względu na uprzednie udzielenie statusu uchodźcy w innym państwie członkowskim – Artykuł 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Rzeczywiste i udowodnione niebezpieczeństwo bycia poddanym nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu – Warunki życia beneficjentów statusu uchodźcy w tym innym państwie członkowskim)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/9

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 listopada 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bundesrepublik Deutschland/Adel Hamed (C-540/17), Amar Omar (C-541/17)
      (Sprawy połączone C-540/17 i C-541/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 33 ust. 2 lit. a) - Odrzucenie przez organy państwa członkowskiego wniosku o udzielenie azylu jako niedopuszczalnego ze względu na uprzednie udzielenie statusu uchodźcy w innym państwie członkowskim - Artykuł 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Rzeczywiste i udowodnione niebezpieczeństwo bycia poddanym nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu - Warunki życia beneficjentów statusu uchodźcy w tym innym państwie członkowskim)
      (2020/C 45/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland

         Druga strona postępowania: Adel Hamed (C-540/17), Amar Omar (C-541/17)

         Sentencja

      Artykuł 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie skorzystaniu przez państwo członkowskie z przewidzianej w tym przepisie możliwości odrzucenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jako niedopuszczalnego na tej podstawie, że wnioskodawcy został już przyznany status uchodźcy przez inne państwo członkowskie, jeśli przewidywalne warunki życia, których wnioskodawca ten doświadczałby jako beneficjent wspomnianego statusu w tym innym państwie członkowskim, naraziłyby go na poważne niebezpieczeństwo nieludzkiego lub poniżającego traktowania w rozumieniu art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


title: Sprawy połączone C-439/18 i C-472/18: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 15 października 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – OH (C-439/18), ER (C-472/18)/Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT) (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 97/81/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin – Klauzula 4 – Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej – Zasada równości szans i równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2006/54/WE – Artykuł 14 ust. 1 – Pracownik zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy w ramach cykliczno-wertykalnego rozkładu – Uznanie stażu pracy – Metoda obliczenia premii trzyletnich za wysługę lat – Wyłączenie nieprzepracowanych okresów)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/10

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 15 października 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – OH (C-439/18), ER (C-472/18)/Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT)
      (Sprawy połączone C-439/18 i C-472/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 97/81/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin - Klauzula 4 - Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej - Zasada równości szans i równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2006/54/WE - Artykuł 14 ust. 1 - Pracownik zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy w ramach cykliczno-wertykalnego rozkładu - Uznanie stażu pracy - Metoda obliczenia premii trzyletnich za wysługę lat - Wyłączenie nieprzepracowanych okresów)
      (2020/C 45/05)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Galicia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: OH (C-439/18), ER (C-472/18)

         Strona pozwana: Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT)

         Sentencja

      Klauzulę 4 pkt 1 i 2 Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin, zawartego w dniu 6 czerwca 1997 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one krajowym przepisom i praktyce gospodarczej, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w przypadku pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy w ramach cykliczno-wertykalnego rozkładu, uwzględniają jedynie rzeczywiście przepracowane, a tym samym wykluczają nieprzepracowane, okresy przy obliczaniu stażu pracy wymaganego do prawa do premii trzyletnich jako dodatków do wynagrodzenia, podczas gdy pracownicy zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy nie podlegają takimi przepisom ani praktyce.

         (1)  Dz.U. C 373 z 15.10.2018.


title: Sprawa C-552/18: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato - Włochy) – Indaco Service Soc. coop., działająca w imieniu własnym i w charakterze przedstawiciela Coop. sociale il Melograno/Ufficio Territoriale del Governo Taranto (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postepowania przed Trybunałem – Zamówienia publiczne – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 57 ust. 4 lit. c) i g) – Udzielanie zamówień publicznych na usługi – Fakultatywne podstawy wykluczenia – Poważne wykroczenie zawodowe – Podważenie uczciwości podmiotu gospodarczego – Wcześniejsza umowa – Wykonanie – Uchybienia – Rozwiązanie – Sądowy środek zaskarżenia – Dokonanie przez instytucję zamawiającą oceny niewywiązania się z umowy – Uniemożliwienie do czasu zakończenia postępowania sądowego)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/10

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato - Włochy) – Indaco Service Soc. coop., działająca w imieniu własnym i w charakterze przedstawiciela Coop. sociale il Melograno/Ufficio Territoriale del Governo Taranto
      (Sprawa C-552/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postepowania przed Trybunałem - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 57 ust. 4 lit. c) i g) - Udzielanie zamówień publicznych na usługi - Fakultatywne podstawy wykluczenia - Poważne wykroczenie zawodowe - Podważenie uczciwości podmiotu gospodarczego - Wcześniejsza umowa - Wykonanie - Uchybienia - Rozwiązanie - Sądowy środek zaskarżenia - Dokonanie przez instytucję zamawiającą oceny niewywiązania się z umowy - Uniemożliwienie do czasu zakończenia postępowania sądowego)
      (2020/C 45/06)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Indaco Service Soc. coop., działająca w imieniu własnym i w charakterze przedstawiciela Coop. sociale il Melograno

         Strona pozwana: Ufficio Territoriale del Governo Taranto

         przy udziale: Cometa Società Cooperativa Sociale

         Sentencja

      Artykuł 57 ust. 4 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, na mocy którego wniesienie sądowego środka zaskarżenia na decyzję o wypowiedzeniu umowy w sprawie zamówienia publicznego podjętą przez instytucję zamawiającą z powodu „poważnego wykroczenia zawodowego”, do którego doszło w czasie wykonywania umowy, uniemożliwia instytucji zamawiającej, która organizuje nowy przetarg, wykluczenie podmiotu, na etapie selekcji oferentów, na podstawie oceny wiarygodności tego podmiotu.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.