title: Sprawa C-452/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción de Teruel (Hiszpania) w dniu 11 lipca 2018 r. – XZ / Ibercaja Banco, S.A.

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción de Teruel (Hiszpania) w dniu 11 lipca 2018 r. – XZ / Ibercaja Banco, S.A.
      (Sprawa C-452/18)
      (2018/C 381/03)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia e Instrucción de Teruel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: XZ

         Strona pozwana: Ibercaja Banco, S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasadę, że nieważne warunki umowne nie mają mocy wiążącej (art. 6 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. (1).), należy rozszerzyć również na późniejsze umowy i czynności prawne mające związek z takimi warunkami, takie jak umowa odnowienia zobowiązania?
                  Czy wobec tego, że całkowita nieważność oznacza, iż wspomniany warunek nigdy nie istniał w sferze prawno-gospodarczej umowy, można stwierdzić, że późniejsze czynności prawne – takie jak umowa odnowienia zobowiązania – oraz ich skutek w odniesieniu do tego warunku również znikają z rzeczywistości prawnej, a warunek należy uznać za nieistniejący i niewywołujący żadnego skutku?

                  2)

                  Czy dokumenty zmieniające warunki nienegocjowane lub zawierające uzgodnienia dotyczące takich warunków, które prawdopodobnie nie spełniłyby kryteriów braku nieuczciwego charakteru i przejrzystości, mogą być uznane za ogólne warunki umowy w rozumieniu przepisów art. 3 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. i mogą podlegać tym samym podstawom nieważności co pierwotne dokumenty objęte odnowieniem zobowiązania lub ugodą?

                  3)

                  Czy zrzeczenie się sądowego dochodzenia roszczeń zawarte w umowie odnowienia zobowiązania również powinno być nieważne w zakresie, w jakim w umowach zawartych przez klientów nie informowano ich, że mają do czynienia z nieważnym warunkiem, ani też o pieniądzach lub kwocie finansowej, do której byli uprawnieni tytułem zwrotu odsetek zapłaconych w związku z pierwotnym wprowadzeniem klauzul „dolnego progu”?
                  Oznacza to, że klient wyraża zgodę na zrzeczenie się dochodzenia roszczeń, przy czym nie został poinformowany przez bank, czego się zrzeka i jakiej kwoty pieniędzy się zrzeka.

                  4)

                  Czy analizując umowę odnowienia zobowiązania poprzez jego zmianę, zgodnie z orzecznictwem Trybunału oraz art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 2 dyrektywy [93/13], nowa klauzula „dolnego progu” zawarta w umowie ponownie dotknięta jest brakiem przejrzystości, gdyż bank ponownie nie spełnia kryteriów przejrzystości określonych w wyroku Tribunal Supremo (sądu najwyższego) z dnia 9 maja 2013 r. i nie informuje klienta o prawdziwym koszcie finansowym wspomnianej klauzuli w jego hipotece tak, aby klient mógł znać stopę procentową (i wynikającą z niej ratę), którą musiałby zapłacić w przypadku zastosowania nowej klauzuli dolnego progu, oraz stopę procentową (i wynikającą z niej ratę), którą musiałby zapłacić w przypadku, gdyby nie została zastosowana żadna klauzula „dolnego progu” i zastosowano by stopę procentową uzgodnioną w kredycie hipotecznym, bez ograniczenia wysokości minimalnej stopy procentowej?
                  Innymi słowy, czy przy narzuceniu dokumentu nazwanego odnowieniem klauzul „dolnego progu” instytucja finansowa powinna była spełnić kryteria przejrzystości określone w art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 2 dyrektywy [93/13] oraz poinformować konsumenta o wysokości kwot, które stanowiły dla niego szkodę z powodu zastosowania klauzul „dolnego progu”, a także o oprocentowaniu stosowanym w przypadku braku takich klauzul, a jeśli tego nie uczyniła, czy wspomniane dokumenty również są dotknięte podstawą nieważności?

                  5)

                  Czy postanowienia dotyczące roszczeń zawartych w ogólnych warunkach umownych umowy odnowienia zobowiązania poprzez jego zmianę mogą być uznane za nieuczciwy warunek ze względu na ich treść w świetle art. 3 ust. 1, w związku z załącznikiem zawierającym nieuczciwe warunki, w szczególności pkt q) tego załącznika (nieuczciwe są warunki, których celem jest wyłączenie lub ograniczenie prawa konsumenta do wystąpienia z powództwem lub skorzystania z innego środka zabezpieczającego), ponieważ ograniczają prawo konsumenta do korzystania z praw, które mogą powstać lub ujawnić się po zawarciu umowy, jak miało to miejsce w przypadku możliwości dochodzenia pełnego zwrotu zapłaconych odsetek (zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 21 grudnia 2016 r. (2).)?

         (1)  Dyrektywa w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, 29)

         (2)  Wyrok z dnia 21 grudnia 2016 r., Gutiérrez Naranjo i in. (C-154/15, C-307/15 i C-308/15, EU:C:2016:980).


title: Sprawa T-715/15: Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – BBY Solutions / EUIPO – Worldwide Sales Corporation España (BEST BUY GEEK SQUAD)

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/31

      Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – BBY Solutions / EUIPO – Worldwide Sales Corporation España (BEST BUY GEEK SQUAD)
      (Sprawa T-715/15) (1)

      (2018/C 381/36)
      Język postępowania: angielski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa T-788/16: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2018 r. – De Geoffroy i in. / Parlament (Służba publiczna – Urzędnicy – Urlopy – Przyjęcie nowych wytycznych Parlamentu w sprawie urlopów – Decyzje indywidulane wydane na podstawie nowych wytycznych w służbach tłumaczeń ustnych – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Interes służby – Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/21

      Wyrok Sądu z dnia 12 września 2018 r. – De Geoffroy i in. / Parlament
      (Sprawa T-788/16) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Urlopy - Przyjęcie nowych wytycznych Parlamentu w sprawie urlopów - Decyzje indywidulane wydane na podstawie nowych wytycznych w służbach tłumaczeń ustnych - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Interes służby - Zarzut niezgodności z prawem))
      (2018/C 381/23)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Dominique De Geoffroy (Bruksela, Belgia) i 14 innych skarżących, których nazwiska wymienione są w załączniku do wyroku (przedstawiciele: początkowo adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis, następnie N. de Montigny)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i L. Deneys, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, wytycznych Parlamentu z dnia 21 marca 2016 r. w sprawie stosowania do służb tłumaczeń ustnych art. 4 ust. 5 zasad wewnętrznych dotyczących urlopów, po drugie, decyzji Parlamentu z dnia 12 kwietnia 2016 r. o uwzględnieniu wniosku urlopowego Françoise Joostens, lecz wliczeniu wnioskowanych dni urlopu do przysługującego urlopu w wymiarze trzech i pół dnia, po trzecie, decyzji Parlamentu z dnia 2 czerwca 2016 r. o odmowie udzielenia F. Joostens urlopu, a po czwarte, decyzji Parlamentu z dnia 13 czerwca 2016 r. o odmowie udzielenia urlopu Stéphane Grosjean.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 13 czerwca 2016 r. o odmowie udzielenia urlopu Stéphane Grosjean.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


title: Sprawa T-563/18: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2018 r. – YP / Komisja

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/59

      Skarga wniesiona w dniu 21 września 2018 r. – YP / Komisja
      (Sprawa T-563/18)
      (2018/C 408/76)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: YP (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
      Stwierdzenie,

                  —

                  nieważności decyzji Komisji z dnia 13 listopada 2017 r. o nieprzyznaniu skarżącej awansu do grupy zaszeregowania AD 14;

                  —

                  obciążenia strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, naruszenia art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i domniemania niewinności.

                  2.

                  Zarzut drugi, naruszenia art. 9 ust. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, naruszenia obowiązku uzasadnienia.


title: Wyrok Trybunału z dnia 27 października 2017 r. w sprawie E-21/16 – Pascal Nobile przeciwko DAS Rechtsschutz-Versicherungs AG (Dyrektywa 87/344/EWG – Art. 201 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/138/WE – Ubezpieczenia kosztów ochrony prawnej – Swobodny wybór prawnika)

text:
               22.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/9

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 27 października 2017 r.
      w sprawie E-21/16
      Pascal Nobile przeciwko DAS Rechtsschutz-Versicherungs AG

         (Dyrektywa 87/344/EWG – Art. 201 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/138/WE – Ubezpieczenia kosztów ochrony prawnej – Swobodny wybór prawnika)

      (2018/C 422/07)
      W sprawie E-21/16 Pascal Nobile przeciwko DAS Rechtsschutz-Versicherungs AG – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Książęcy Sąd Apelacyjny (Fürstliches Obergericht) w sprawie wykładni art. 201 ust. 1 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II), Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) oraz Benedikt Bogason (ad hoc), wydał w dniu 27 października 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Art. 201 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/138/WE wyklucza możliwość zawarcia w umowie ubezpieczenia ochrony prawnej klauzuli zwalniającej zakład ubezpieczeń ze zobowiązań wynikających z umowy, jeśli osoba ubezpieczona, której zgodnie z umową przysługiwałoby prawo do zgłoszenia roszczeń, upoważnia pełnomocnika do reprezentowania jej interesów bez zgody ubezpieczyciela.


title: Sprawa T-596/18: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2018 r. – ZL / EUIPO

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/20

      Skarga wniesiona w dniu 28 września 2018 r. – ZL / EUIPO
      (Sprawa T-596/18)
      (2018/C 445/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZL (przedstawiciel: adwokat E. Fontes Vila)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EUIPO/AD/01/17 z dnia 1 grudnia 2017 r., którą poinformowano ją o uzyskanych przez nią wynikach oraz o nieumieszczeniu jej na liście rezerwy kadrowej laureatów tego konkursu;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności powiązanych z powyższą decyzją: po pierwsze decyzji komisji konkursowej z dnia 7 marca 2018 r., którą udzielono odpowiedzi wniosek skarżącej o ponowne sprawdzenie oraz podtrzymano decyzję z dnia 1 grudnia 2017 r.; po drugie decyzji organu powołującego z dnia 7 czerwca 2018 r., którą oddalono zażalenia skarżącej z dnia 7 czerwca 2018 r. oraz podtrzymano decyzję z dnia 1 grudnia 2017 r.

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w którym skarżąca podnosi, że pisma i decyzje EPSO lub EUIPO dotyczące rozpatrywanego konkursu otwartego nie były wystarczająco uzasadnione pod względem prawnym oraz nie zawierały dokumentów uzupełniających, skutkiem czego skarżąca nie mogła ustalić, czy niekorzystne dla niej decyzje były zasadne ani czy były zaskarżalne do sądu. W rezultacie skarżąca nie była pewna swojej sytuacji prawnej oraz pozostawała bezbronna w stosunkach z administracją.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący, po pierwsze, naruszenia podstawowego prawa skarżącej do dobrej administracji oraz dostępu do dokumentów (art. 41 i 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; art. 15 TFUE; art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001 (1), a także horyzontalnej zasady przejrzystości. Zdaniem skarżącej wspomniane naruszenia spowodowane są odmową ujawnienia jej przez organ powołujący kwestionowanych przez nią pytań, które pojawiły się w teście sprawdzającym rozumienie tekstu pisanego w ramach komputerowego testu wielokrotnego wyboru. Odmowa ta została uzasadniona tym, że zarzut skarżącej podważający znaczenie i zasadność tych pytań był zbyt ogólny. Organ powołujący nie wskazał jednak konkretnych powodów, dla których określone w orzecznictwie przesłanki udzielenia dostępu nie zostały spełnione. Po drugie, skarżąca podnosi w ramach niniejszego zarzutu naruszenie jej prawa do obrony, gdyż organ powołujący zwrócił się do niej o doprecyzowanie powodów, dla których kwestionuje sporne pytania, co jest niemożliwe do wykonania i stawia ją w wyjątkowo niekorzystnej pozycji ze względu na konieczność przedstawienia niemożliwego dowodu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia w kontekście rozpatrywanego konkursu prawa skarżącej do obrony oraz zasad osiągnięć i umiejętności, przejrzystości w ramach swobodnego dostępu do służby publicznej oraz sprawiedliwego i równego traktowania. Powyższe naruszenia miały być spowodowanie tym, że po otrzymaniu wyników konkursu skarżąca nie mogła powołać się na błędy, jakimi miały być obarczone pytania ze względu na ich błędną redakcję (przykładowo wskutek problemów z tłumaczeniem). Kandydat powinien mieć możliwość powołania się na błędy w pytaniach na każdym etapie postępowania konkursowego, a zwłaszcza po ogłoszeniu jego wyników. Skarżąca twierdzi ponadto, że niskiej jakości tłumaczenia mogą stawiać w niekorzystnej sytuacji kandydatów, którzy zdecydowali się na zdawania komputerowego testu rozumienia tekstu pisanego w języku źródłowym.

                  4.

                  Zarzut czwarty, w którym skarżąca podnosi, że sporna decyzja z dnia 1 grudnia 2017 r. jest wadliwa z uwagi na oczywiste uchybienia, do których doszło w postępowaniu w sprawie konkursu, polegające na tym, że pytania z zakresu rozumienia tekstu pisanego w ramach komputerowego testu wielokrotnego wyboru zawierały błędy.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa C-613/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Tributário de Lisboa (Portugalia) w dniu 28 września 2018 r. – Państwo Kanada / Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Tributário de Lisboa (Portugalia) w dniu 28 września 2018 r. – Państwo Kanada / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-613/18)
      (2018/C 445/09)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Tributário de Lisboa.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Państwo Kanada.

         Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira.

         Pytania prejudycjalne

      Czy w dziedzinie opodatkowania dywidend wypłacanych przez spółkę z siedzibą na terytorium krajowym podmiotowi niebędącemu rezydentem zgodne z zasadą zakazu ograniczeń w przepływie kapitału między państwami członkowskimi a państwami trzecimi jest istnienie w rzeczywistości wyższej stawki podatku dochodowego od osób prawnych (IRC) stosowanej do podmiotów będących rezydentami państwa trzeciego, niż stawka stosowana do rezydenta terytorium krajowego o takim samym charakterze?


title: Sprawa C-636/18: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2018 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/10

      Skarga wniesiona w dniu 11 października 2018 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska
      (Sprawa C-636/18)
      (2018/C 445/13)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: J.-F. Brakeland, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Republika Francuska

         Żądania strony skarżącej

      Stwierdzenie
      z jednej strony, że poprzez systematyczne i ciągłe przekraczanie rocznej wartości dopuszczalnej dla NO2 od dnia 1 stycznia 2010 r. w kolejnych 12 aglomeracjach i strefach jakości powietrza: Marseille (FR03A02), Toulon (FR03A03), Paris (FR04A01), Auvergne-Clermont-Ferrand (FR07A01), Montpellier (FR08A01), Toulouse Midi-Pyrénées (FR12A01), ZUR Reims Champagne-Ardenne (FR14N10), Grenoble Rhône-Alpes (FR15A01), Strasbourg (FR16A02), Lyon-Rhône-Alpes (FR20A01), ZUR Vallée de l’Arve Rhône-Alpes (FR20N10) i Nice (FR24A01) i poprzez systematyczne i ciągłe przekraczanie godzinowej wartości dopuszczalnej dla NO2 od dnia 1 stycznia 2010 r. w kolejnych 2 aglomeracjach i strefach jakości powietrza: Paris (FR04A01) i Lyon Rhône-Alpes (FR20A01), Republika Francuska nadal nie wypełniała obowiązków wynikających z art. 13 ust. 1 dyrektywy 2008/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (1), w związku z załącznikiem XI do tej dyrektywy, od momentu wejścia w życie w 2010 r. wartości dopuszczalnych,
      i
      z drugiej strony, że od dnia 11 czerwca 2010 r. Republika Francuska nie wypełniła obowiązków wynikających z art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy, w związku z załącznikiem XV do tej dyrektywy, a w szczególności w odniesieniu do zobowiązania, o którym mowa w art. 23 ust. 1 akapit 2 tej dyrektywy, aby okres, w którym nie są one dotrzymane, był jak najkrótszy.
      Obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Od 2010 r. roczne i godzinowe wartości dopuszczalne dla NO2 odpowiednio w sposób ciągły i systematyczny zostały przekroczone w 12 i 2 strefach. Przekroczenia te same w sobie stanowią naruszenie art. 13 ust. 1 dyrektywy 2008/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy, w związku z załącznikiem XI do tej dyrektywy.
      Mimo uchybienia przepisom art. 13 ust. 1 dyrektywy 2008/50/WE w związku z załącznikiem XI do tej dyrektywy Republika Francuska nie przyjęła, wbrew temu co przewiduje art. 23 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2008/50/WE, planów ochrony jakości powietrza, które określają odpowiednie działania, tak aby okres, w którym nie są one dotrzymane, był jak najkrótszy.
      Niewystarczalność odpowiednich działań wynika między innymi z czasu trwania okresu przekraczania dopuszczalnych wartości, wielkości tych przekroczeń i tendencji ich przekraczania, a także szczegółowej analizy każdego z odpowiednich planów przyjętych przez władze francuskie dla omawianych 12 stref.

         (1)  Dz.U. 2008, L 152, s. 1.


title: Sprawa T-337/18 R II: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 25 października 2018 r. – Laboratoire Pareva / Komisja Środek tymczasowy – Rozporządzenie (UE) nr 528/2012 – Produkty biobójcze – Substancja czynna PHMB (1415; 4.7) – Odmowa zatwierdzenia – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Nowy wniosek – Brak nowych okoliczności faktycznych – Niedopuszczalność

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/71

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 25 października 2018 r. – Laboratoire Pareva / Komisja
      (Sprawa T-337/18 R II)
      (Środek tymczasowy - Rozporządzenie (UE) nr 528/2012 - Produkty biobójcze - Substancja czynna PHMB (1415; 4.7) - Odmowa zatwierdzenia - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Nowy wniosek - Brak nowych okoliczności faktycznych - Niedopuszczalność)
      (2019/C 44/94)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Laboratoire Pareva (Saint-Martin-de-Crau, Francja) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i S. Englebert)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lindenthal i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek oparty na art. 278 i 279 TFUE, mający na celu z jednej strony zawieszenie wykonania decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/619 z dnia 20 kwietnia 2018 r. niezatwierdzającej PHMB (1415; 4,7) jako istniejącej substancji czynnej do stosowania w produktach biobójczych należących do grup produktowych 1, 5 i 6 (Dz.U. 2018, L 102, s. 21), a z drugiej strony – przyjęcie wszelkich innych odpowiednich środków tymczasowych.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-632/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Haeberlen / ENISA Służba publiczna – Wynagrodzenie – Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników – Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 – Dostosowanie wynagrodzeń i emerytur w latach 2011 i 2012 – Obowiązek uzasadnienia – Proporcjonalność – Uzasadnione oczekiwania – Normy dotyczące dialogu społecznego

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/46

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Haeberlen / ENISA
      (Sprawa T-632/16) (1)

      (Służba publiczna - Wynagrodzenie - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 - Dostosowanie wynagrodzeń i emerytur w latach 2011 i 2012 - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność - Uzasadnione oczekiwania - Normy dotyczące dialogu społecznego)
      (2019/C 82/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Thomas Haeberlen (Swisttal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo L. Levi i A. Tymen, następnie L. Levi i wreszcie L. Levi i C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (przedstawiciele: A. Ryan, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji ENISA z dnia 21 października 2015 r. nakazującej skarżącemu zapłatę kwoty 3 133,19 EUR w następstwie zastosowania do jego wynagrodzenia korekty w wysokości 0 % za 2011 r. przewidzianej w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 422/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującym ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej oraz współczynniki korygujące stosowane do takich wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014 L 129, s. 5) oraz korekty 0,8 % za 2012 r., przewidzianej w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 423/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującym ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej oraz współczynniki korygujące stosowane do takich wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014 L 129, s. 12), a po drugie, do uzyskania zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej skarżący w swej ocenie doznał w wyniku tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Thomas Haeberlen pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA).

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski pokrywają każdy własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 410 z 7.11.2016.


title: Sprawa T-160/17: Wyrok Sądu z dnia 10 stycznia 2019 r. – RY/Komisja Służba publiczna – Personel tymczasowy – Artykuł 2 lit. c) warunków zatrudnienia innych pracowników – Umowa na czas nieokreślony – Zwolnienie – Utrata zaufania – Prawo do bycia wysłuchanym – Ciężar dowodu

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/50

      Wyrok Sądu z dnia 10 stycznia 2019 r. – RY/Komisja
      (Sprawa T-160/17) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Artykuł 2 lit. c) warunków zatrudnienia innych pracowników - Umowa na czas nieokreślony - Zwolnienie - Utrata zaufania - Prawo do bycia wysłuchanym - Ciężar dowodu)
      (2019/C 93/62)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: RY (przedstawiciele: adwokaci, początkowo J.N. Louis i N. de Montigny, następnie J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie rozwiązania ze skarżącą umowy o pracę na czas nieokreślony.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie rozwiązania z RY umowy o pracę na czas nieokreślony.

                  2)

                  Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa C-713/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 14 listopada 2018 r. – ZR, BS, AR

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 14 listopada 2018 r. – ZR, BS, AR
      (Sprawa C-713/18)
      (2019/C 122/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ZR, BS, AR

         Strona pozwana: Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld

         Przy udziale: Finanzpolizei

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 56 TFUE oraz dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one normie krajowej, która w odniesieniu do naruszeń obowiązków formalnych w wypadku transgranicznego wykorzystania siły roboczej, takich jak brak posiadania dostępnych do weryfikacji dokumentów dotyczących wynagrodzeń oraz ubezpieczenia społecznego lub niezgłoszenie centralnej jednostce koordynacyjnej, przewiduje bardzo wysokie grzywny, a w szczególności wysokie kary minimalne, które nakłada się na zasadzie kumulacji za każdego pracownika, którego dotyczy naruszenie?

                  2)

                  W przypadku gdy na pytanie pierwsze nie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:

                  3)

                  Czy art. 56 TFUE oraz dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one nakładaniu grzywien na zasadzie kumulacji w razie naruszeń obowiązków formalnych w przypadku transgranicznego wykorzystania siły roboczej bez absolutnych wysokości maksymalnych?


title: Sprawa C-799/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 17 grudnia 2018 r. — Athesia Energy Srl i in./Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 17 grudnia 2018 r. — Athesia Energy Srl i in./Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA
      (Sprawa C-799/18)
      (2019/C 122/08)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Athesia Energy Srl, Pv Project Cologna S.r.l., Belriccetto S.r.l., Itt Energy S.r.l., Pietra dei Fiori S.r.l., Energia Solare S.r.l., Green Hunter S.p.A, Actasol 5 S.r.l., Actasol 6 S.r.l., Cinque S.r.l., Spf Energy Uno S.r.l., Spr Energy Due S.r.l., Spf Energy Tre S.r.l., Bulicata S.r.l., Energy Line S.r.l., Marche Solare 1 S.r.l.

         Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, takiego jak ten, o którym mowa w art. 26 ust. 2 i 3 decreto-legge (dekretu z mocą ustawy) nr 91/2014, w brzmieniu nadanym ustawą nr 116/2014, który w znaczący sposób ogranicza lub opóźnia wypłatę zachęt przyznanych już z mocy prawa i określonych na podstawie specjalnych umów zawartych przez producentów energii elektrycznej pochodzącej z konwersji fotowoltaicznej z Gestore dei servizi energetici s.p.a., spółką publiczną odpowiedzialną za to zadanie;
      w szczególności, czy taki przepis krajowy jest zgodny z ogólnymi zasadami prawa Unii Europejskiej: zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadą pewności prawa, zasadą lojalnej współpracy, i zasadą skuteczności; z art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; z dyrektywą 2009/28/WE (1) i przewidzianym tam uregulowaniem systemów wsparcia; z art. 216 ust. 2, TFUE, w szczególności w związku z Traktatem w sprawie Europejskiej Karty Energetycznej?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. 2009, L 140, s. 16).


title: Sprawa C-806/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 20 grudnia 2018 r. — JZ

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 20 grudnia 2018 r. — JZ
      (Sprawa C-806/18)
      (2019/C 122/09)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strona w postępowaniu głównym

         Postępowanie karne przeciwko: JZ

         Pytanie prejudycjalne

      Czy jest zgodny z prawem Unii — a w szczególności z rozstrzygnięciem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zawartym w wyroku z dnia 26 lipca 2017 r. w sprawie Ouhrami/Niderlandy (sprawa C-225/16, ECLI:EU:C:2017:590, pkt 49) w myśl którego zakaz wjazdu, o którym mowa w art. 11 dyrektywy powrotowej (1), wywołuje „skutki [prawne]” z chwilą powrotu cudzoziemca do kraju pochodzenia lub innego państwa trzeciego — przepis prawa krajowego, na mocy którego karze podlega pobyt na terytorium Niderlandów obywatela państwa trzeciego po tym, jak wydano względem niego zakaz wjazdu na podstawie art. 66a ust. 7 Vreemdelingenwet 2000, w sytuacji gdy jednocześnie w świetle prawa krajowego ustalono, że cudzoziemiec ten nie może legalnie przebywać na terytorium Niderlandów oraz że przeprowadzone zostały etapy procedury powrotu przewidziane w dyrektywie powrotowej, lecz rzeczywisty powrót nie miał miejsca?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, Dz.U. 2008, L 348, s. 98.


title: Sprawa C-814/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 21 grudnia 2018 r. — Ursa Major Services BV/Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 21 grudnia 2018 r. — Ursa Major Services BV/Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
      (Sprawa C-814/18)
      (2019/C 122/10)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      College van Beroep voor het bedrijfsleven

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ursa Major Services BV

         Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 55 ust. 1 rozporządzenia nr 1198/2006 (1) ma zastosowanie do relacji pomiędzy udzielającym dotacji, w tym przypadku ministrem, a beneficjentem (odbiorcą dotacji)?

                  2)

                  W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi, zgodnie z którą art. 55 ust. 1 rozporządzenia 1198/2006 ma zastosowanie do relacji pomiędzy udzielającym dotacji a beneficjentem: czy wydatki poniesione przez osobę trzecią (również poprzez potrącenie) należy uznać za wydatki faktycznie poniesione przez beneficjenta w rozumieniu art. 55 ust. 1 rozporządzenia nr 1198/2006?

                  3)

                  W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi, zgodnie z którą wydatków poniesionych przez osobę trzecią (również poprzez potrącenie) nie należy uznać za wydatki faktycznie poniesione przez beneficjenta w rozumieniu art. 55 ust. 1 rozporządzenia 1198/2006:

                              (a)

                              czy praktyka stosowania, zgodnie z którą udzielający dotacji konsekwentnie uznaje wydatki poniesione przez osoby trzecie za wydatki faktycznie poniesione przez beneficjenta w rozumieniu art. 55 ust. 1 rozporządzenia nr 1198/2006 oznacza, że od beneficjenta nie można oczekiwać, iż mógł on wykryć tę nieprawidłowość udzielającego dotacji w dokonanej przez niego wykładni art. 55 ust. 1 rozporządzenia 1198/2006, wobec czego beneficjent ma roszczenie o wypłatę dotacji w wysokości, jaka została mu przyznana, i

                              (b)

                              wkład osób trzecich powinien zostać wtedy zaliczony do wydatków faktycznie poniesionych przez beneficjenta w rozumieniu art. 55 ust. 1 rozporządzenia 1198/2006 (w którym to przypadku dotacja została ustalona na wyższym poziomie), czy

                              (c)

                              konieczność odzyskania nieprawidłowo przyznanej dotacji powinna być rozpatrywana z uwzględnieniem zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i/lub zasady pewności prawa?

                              (d)

                              czy ma przy tym znaczenie okoliczność — tak jak w niniejszej sprawie — kiedy udzielający dotacji przyznał zaliczkę na jej poczet?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz.U. 2006, L 223, s.1)


title: Sprawa C-815/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlande (Niderlandy) w dniu 21 grudnia 2018 r. — Federatie Nederlandse Vakbeweging/Van den Bosch Transporten B.V., Van den Bosch Transporte GmbH, Silo-Tank Kft

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlande (Niderlandy) w dniu 21 grudnia 2018 r. — Federatie Nederlandse Vakbeweging/Van den Bosch Transporten B.V., Van den Bosch Transporte GmbH, Silo-Tank Kft
      (Sprawa C-815/18)
      (2019/C 122/11)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlande

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Federatie Nederlandse Vakbeweging

         Strona pozwana: Van den Bosch Transporten B.V., Van den Bosch Transporte GmbH, Silo-Tank Kft

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 96/71/WE z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (1) (Dz.U. 1997, L 18, s. 1; zwaną dalej: „dyrektywą w sprawie delegowania pracowników”) należy interpretować w ten sposób, że ma ona również zastosowanie do pracownika, który jest zatrudniony jako kierowca w międzynarodowym transporcie drogowym, a zatem wykonuje pracę w więcej niż jednym państwie członkowskim?

                  2)

                              a)

                              W razie udzielania odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: na podstawie jakiego kryterium lub z jakiego punktu widzenia należy określać, czy pracownik, który jest zatrudniony jako kierowca w międzynarodowym transporcie drogowym, jest delegowany „na terytorium innego państwa członkowskiego” w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 3 dyrektywy w sprawie delegowania pracowników oraz czy pracownik ten „przez ograniczony okres wykonuje swoją pracę na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo, w którym zwyczajowo pracuje” w rozumieniu art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie delegowania pracowników?

                              b)

                              Czy, a jeśli tak, to w jakim zakresie dla odpowiedzi na pytanie 2 a) ma znaczenie okoliczność, że przedsiębiorstwo delegujące pracownika, o którym mowa w pytaniu 2 a), jest powiązane — na przykład w ramach koncernu — z przedsiębiorstwem, do którego został on delegowany?

                              c)

                              Jeżeli praca świadczona przez pracownika, o którym mowa w pytaniu 2 a), polega częściowo na przewozie kabotażowym — to znaczy przewozie, który jest wykonywany wyłącznie na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo, w którym pracownik ten zwyczajowo pracuje — czy pracownika tego w każdym przypadku należy w tym zakresie jego pracy uznawać za tymczasowo pracującego na terytorium tego pierwszego państwa członkowskiego? Jeżeli tak, to czy obowiązuje w związku z tym dolny limit, na przykład w postaci minimalnego okresu w miesiącu, przez który odbywa się ten przewóz kabotażowy?

                  3)

                              a)

                              W razie udzielania odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: w jaki sposób należy interpretować pojęcie „umów zbiorowych […] uznanych za powszechnie stosowane” w rozumieniu art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 8 akapit pierwszy dyrektywy w sprawie delegowania pracowników? Czy jest to autonomiczne pojęcie prawa Unii, a zatem czy wystarczające jest faktyczne spełnienie warunków określonych w art. 3 ust. 8 akapit pierwszy dyrektywy w sprawie delegowania pracowników, czy też przepisy te wymagają również, aby umowa zbiorowa została uznana za powszechnie stosowaną według prawa krajowego?

                              b)

                              Jeżeli umowa zbiorowa nie może być uważana za uznaną za powszechnie stosowaną umowę zbiorową w rozumieniu art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 8 akapit pierwszy dyrektywy w sprawie delegowania pracowników, to czy art. 56 TFUE stoi na przeszkodzie temu, aby mające siedzibę w państwie członkowskim przedsiębiorstwo delegujące pracownika na terytorium innego państwa członkowskiego zostało umownie zobowiązane do przestrzegania przepisów takiej umowy zbiorowej, która obowiązuje w tym drugim państwie członkowskim?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 96/71/WE z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (DzU. 1997, L 18, s. 1).


title: Sprawa C 826/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Limburg (Niderlandy) w dniu 28 grudnia 2018 r. – LB, Stichting Varkens in Nood, Stichting Dierenrecht, Stichting Leefbaar Buitengebied/College van burgemeester en wethouders van de gemeente Echt-Susteren, pozostały uczestnik: Sebava BV

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Limburg (Niderlandy) w dniu 28 grudnia 2018 r. – LB, Stichting Varkens in Nood, Stichting Dierenrecht, Stichting Leefbaar Buitengebied/College van burgemeester en wethouders van de gemeente Echt-Susteren, pozostały uczestnik: Sebava BV
      (Sprawa C 826/18)
      (2019/C 122/12)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Limburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: LB, Stichting Varkens in Nood, Stichting Dierenrecht, Stichting Leefbaar Buitengebied

         Strona pozwana: College van burgemeester en wethouders van de gemeente Echt-Susteren

         Pozostały uczestnik: Sebava BV

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy prawo europejskie, a w szczególności art. 9 ust. 2 konwencji z Aarhus należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się ono całkowitemu wyłączeniu prawa dostępu społeczności (public) (każdego) do wymiaru sprawiedliwości, jeżeli nie jest to zainteresowana społeczność (public concerned) (zainteresowane strony)?

                  2.

                  Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
                  Czy prawo europejskie, a w szczególności art. 9 ust. 2 konwencji z Aarhus, należy interpretować w ten sposób, że społeczność (public) (każdy) powinna mieć dostęp do wymiaru sprawiedliwości w przypadku domniemanego naruszenia obowiązujących dla tej społeczności wymogów formalnych i prawa do udziału w podejmowaniu decyzji, o których mowa w art. 6 tej konwencji?
                  Czy ma przy tym znaczenie, że zainteresowana społeczność (public concerned) (zainteresowane strony) posiada w tym zakresie dostęp do wymiaru sprawiedliwości i może również podnosić przed sądem zarzuty materialne?

                  3.

                  Czy prawo europejskie, a w szczególności art. 9 ust. 2 konwencji z Aarhus, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono temu, aby dostęp zainteresowanej społeczności (public concerned) (podmiotów posiadających interes) do wymiaru sprawiedliwości został uzależniony od tego, czy skorzystano z prawa do udziału w podejmowaniu decyzji w rozumieniu art. 6 tej konwencji?

                  4.

                  Jeżeli na pytanie trzecie zostanie udzielona odpowiedź przecząca:
                  Czy prawo europejskie, a w szczególności art. 9 ust. 2 konwencji z Aarhus, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono takiemu uregulowaniu krajowemu, które pozbawia zainteresowaną społeczność (public concerned) (zainteresowane strony) dostępu do wymiaru sprawiedliwości w zakresie zaskarżenia decyzji, jeżeli można jej w sposób uzasadniony zarzucić, że nie zgłosiła uwag do (części) projektu decyzji?

                  5.

                  Jeżeli na pytanie czwarte zostanie udzielona odpowiedź przecząca:
                  Czy oceny tego, co należy rozumieć pod pojęciem „któremu można w sposób uzasadniony zarzucić”, dokonuje wyłącznie sąd krajowy na podstawie okoliczności danego przypadku, czy też powinien on przy tym brać pod uwagę określone gwarancje prawa europejskiego?

                  6.

                  W jakim stopniu odpowiedź na pytania trzecie, czwarte i piąte będzie odmienna w odniesieniu do społeczności (public) (każdego), jeśli nie jest to zainteresowana społeczność (public concerned) (zainteresowane strony)?


title: Sprawa C-7/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 4 stycznia 2019 r. — QG/Germanwings GmbH

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 4 stycznia 2019 r. — QG/Germanwings GmbH
      (Sprawa C-7/19)
      (2019/C 122/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: QG

         Strona pozwana: Germanwings GmbH

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zapowiedziany przez związek zawodowy, zgodny z prawem krajowym strajk własnych pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-33/19: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Bułgarii

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/12

      Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Bułgarii
      (Sprawa C-33/19)
      (2019/C 122/14)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Cw. Georgiewa-Kecsmar i J. Hottiaux)

         Strona pozwana: Republika Bułgarii

         Żądania

      Komisja wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że:
      Bułgaria uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 21 dyrektywy 2004/49/WE (1), ponieważ:

                  —

                  nie zapewniła wyspecjalizowanej jednostce dochodzeniowej niezależności od zarządcy infrastruktury, a zatem Bułgaria uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 21 ust. 1 dyrektywy 2004/49/WE;

                  —

                  nie zapewniła wystarczających środków dla wyspecjalizowanej jednostki dochodzeniowej, tak aby jednostka ta mogła niezależnie wykonywać swoje funkcje, a zatem Bułgaria uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 21 ust. 2 dyrektywy 2004/49/WE;

                  —

                  obciążenie Republiki Bułgarii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Zgodnie z art. 21 dyrektywy 2004/49/WE państwa członkowskie powinny zapewnić, że określone w art. 19 dochodzenia dotyczące przyczyn wypadków i incydentów będą prowadzone przez stały organ, złożony przynajmniej z jednej osoby badającej, mogącej pełnić funkcję osoby prowadzącej dochodzenie w razie wypadku lub incydentu. Organ ten powinien być niezależny pod względem organizacyjnym, prawnym i decyzyjnym od zarządców infrastruktury, przedsiębiorstw kolejowych, podmiotu ustalającego ceny, podmiotu przydzielającego przepustowość infrastruktury i jednostki notyfikowanej oraz od wszystkich stron, których interesy mogłyby być sprzeczne z zadaniami powierzonymi organowi dochodzeniowemu. Ponadto powinien on być niezależny od władzy bezpieczeństwa i regulatorów kolejowych.

                  2.

                  W skardze Komisja wskazała, że wyspecjalizowana jednostka dochodzeniowa badająca przyczyny wypadków i incydentów, która została utworzona w ramach Ministerstwo na transporta (ministerstwa transportu), nie jest niezależna od zarządcy infrastruktury — nacjonałna kompanija „Żelezopytna infrastruktura” (krajowego przedsiębiorstwa infrastruktury kolejowej). W szczególności jednostka ta charakteryzuje się brakiem organizacyjnej niezależności, jak również brakiem autonomii w zakresie przyjmowania decyzji. W tym rozumieniu Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom określonym w art. 21 ust. 1 dyrektywy 2004/49/WE.

                  3.

                  W skardze Komisja wskazuje także, że uregulowania przyjęte przez Republikę Bułgarii nie zapewniają wyspecjalizowanej jednostce dochodzeniowej dostępu do wystarczających środków umożliwiających jej niezależne wykonywanie powierzonych funkcji, w rozumieniu art. 21 ust. 2 dyrektywy 2004/49/WE.

         (1)  Dyrektywa 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (Dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa kolei), Dz.U. 2004, L 164, s. 44.


title: Sprawa C-82/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Ireland) w dniu 5 lutego 2019 r. — Minister for Justice and Equality/PI

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Ireland) w dniu 5 lutego 2019 r. — Minister for Justice and Equality/PI
      (Sprawa C-82/19)
      (2019/C 122/15)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Ireland)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona składająca wniosek: Minister for Justice and Equality

         Strona ścigana: PI

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy o niezależności prokuratora od władzy wykonawczej należy rozstrzygać w oparciu o pozycję, jaką zajmuje on we właściwym krajowym systemie prawnym? Jeśli nie, na podstawie jakich kryteriów należy rozstrzygać o niezależności od władzy wykonawczej?

                  2)

                  Czy prokurator, który zgodnie z prawem krajowym bezpośrednio lub pośrednio podlega ewentualnym poleceniom lub instrukcjom ze strony ministerstwa sprawiedliwości, jest wystarczająco niezależny od władzy wykonawczej, aby uznać go za organ sądowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej (1)?

                  3)

                  Czy w takim przypadku prokurator musi być również funkcjonalnie niezależny od władzy wykonawczej i na podstawie jakich kryteriów należy rozstrzygać o funkcjonalnej niezależności?

                  4)

                  Czy w wypadku spełnienia przesłanki niezależności od władzy wykonawczej prokurator, którego rola ogranicza się do wszczynania i prowadzenia śledztw oraz zapewnienia ich obiektywności i zgodności z prawem, wnoszenia aktów oskarżenia, wykonywania orzeczeń sądowych oraz ścigania przestępstw i który nie wydaje krajowych nakazów aresztowania i nie może pełnić funkcji sędziowskich, jest „organem sądowym” w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej?

                  5)

                  Czy prokuratura w Zwickau jest organem sądowym w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi?

         (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa T-134/17: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2019 r. — Hércules Club de Fútbol/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie kontroli pomocy państwa — Odmowa dostępu — Zawisłość sporu — Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej — Obowiązek przeprowadzenia konkretnego i indywidualnego badania — Nadrzędny interes publiczny]

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/15

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2019 r. — Hércules Club de Fútbol/Komisja
      (Sprawa T-134/17) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie kontroli pomocy państwa - Odmowa dostępu - Zawisłość sporu - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Obowiązek przeprowadzenia konkretnego i indywidualnego badania - Nadrzędny interes publiczny)
      (2019/C 122/16)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Hércules Club de Fútbol, SAD (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciele: S. Rating i Y. Martínez Mata, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz, G. Luengo i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji C(2017) 736 wersja ostateczna Komisji Europejskiej z dnia 2 lutego 2017 r. odmawiającej Hércules Club de Fútbol dostępu do dokumentów związanych z postępowaniem w sprawie kontroli pomocy państwa SA.363872.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Hércules Club de Fútbol, SAD zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa T-201/17: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2019 r. — Printeos/Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Grzywny — Wyrok stwierdzający częściową nieważność decyzji — Zwrot głównej kwoty grzywny — Odsetki za zwłokę — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Związek przyczynowy — Szkoda — Artykuł 266 TFUE — Artykuł 90 ust. 4 lit. a) zdanie drugie rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012]

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/15

      Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2019 r. — Printeos/Komisja
      (Sprawa T-201/17) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Grzywny - Wyrok stwierdzający częściową nieważność decyzji - Zwrot głównej kwoty grzywny - Odsetki za zwłokę - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Związek przyczynowy - Szkoda - Artykuł 266 TFUE - Artykuł 90 ust. 4 lit. a) zdanie drugie rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012)
      (2019/C 122/17)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Printeos, SA (Alcalá de Henares, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci H. Brokelmann i P. Martínez-Lage Sobredo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Tytułem głównym, oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody powstałej w wyniku odmowy przez Komisję wypłaty na rzecz skarżącej odsetek za zwłokę w zwrocie kwoty głównej grzywny w związku ze stwierdzeniem wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 r., Printeos i in./Komisja (T-95/15, EU:T:2016:722) nieważności decyzji Komisji C(2014) 92 95 final z dnia 10 grudnia 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 [TFUE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (AT.39780 — Koperty) oraz tytułem ewentualnym, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 26 stycznia 2017 r. w sprawie odmowy rzeczonego zwrotu.

         Sentencja

                  1)

                     Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską, jest w ramach wykonania wyroku z dnia 13 grudnia 2016 r., Printeos i in./Komisja (T-95/15), zobowiązana do naprawienia szkody, jaką poniosła Printeos, SA w wyniku braku wypłaty na jej rzecz kwoty 184 592,95 EUR, należnej jej tytułem odsetek za zwłokę, naliczonych za okres od dnia 9 marca 2015 r. do dnia 1 lutego 2017 r., na podstawie art. 266 akapit pierwszy TFUE.

                  2)

                     Kwota odszkodowania, o której mowa w pkt 1 powyżej, zostanie powiększona o odsetki za zwłokę, liczone od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia całkowitej spłaty, według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny (EBC) do jego podstawowych operacji refinansowania, powiększonej o 3,5 punktu procentowego.

                  3)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                     Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 168 z 29.5.2017.


title: Sprawa T-453/17: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2019 r. — TV/Rada [Służba publiczna — Urzędnicy na okresie próbnym — Okres próbny — Sprawozdanie z okresu próbnego — Opinia komitetu do spraw sprawozdań — Zwolnienie po okresie próbnym — Niewystarczające kwalifikacje zawodowe — Artykuł 34 regulaminu pracowniczego — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/16

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2019 r. — TV/Rada
      (Sprawa T-453/17) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy na okresie próbnym - Okres próbny - Sprawozdanie z okresu próbnego - Opinia komitetu do spraw sprawozdań - Zwolnienie po okresie próbnym - Niewystarczające kwalifikacje zawodowe - Artykuł 34 regulaminu pracowniczego - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 122/18)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: TV (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji Rady z dnia 19 sierpnia 2016 r. o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącym po zakończeniu okresu próbnego i decyzji Rady z 11 kwietnia 2017 r. oddalającej zażalenie skarżącego, a po drugie, do uzyskania zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącego w jego ocenie w wyniku tych decyzji.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     TV zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa T-796/17: Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Mouldpro/EUIPO — Wenz Kunststoff (MOULDPRO) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy MOULDPRO — Bezwzględna podstawa unieważnienia — Zła wiara — Artykuł 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Względne podstawy unieważnienia — Artykuł 60 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001 — Artykuł 60 ust. 1 lit. c) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/17

      Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Mouldpro/EUIPO — Wenz Kunststoff (MOULDPRO)
      (Sprawa T-796/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy MOULDPRO - Bezwzględna podstawa unieważnienia - Zła wiara - Artykuł 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Względne podstawy unieważnienia - Artykuł 60 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001 - Artykuł 60 ust. 1 lit. c) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 122/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Mouldpro ApS (Ballerup, Dania) (przedstawiciel: adwokat W. Rebernik)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Sipos i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem Wenz Kunststoff GmbH & Co. KG (Lüdenscheid, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Bühling i D. Graetsch)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 października 2017 r. (sprawa R 2153/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Mouldpro a Wenz Kunststoff.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Mouldpro ApS zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.


title: Sprawa T-823/17: Wyrok Sądu z dnia 13 lutego 2019 r. — Etnia Dreams/EUIPO — Poisson (Etnik) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Etnik — Wcześniejszy unijny znak towarowy — Względna podstawa odmowy rejestracji — Niewskazanie we sprzeciwie wcześniejszego znaku towarowego — Zasada dobrej administracji — Prawo do skutecznego środka prawnego — Równość broni — Zasada dobrej wiary — Uzasadnione oczekiwania]

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/18

      Wyrok Sądu z dnia 13 lutego 2019 r. — Etnia Dreams/EUIPO — Poisson (Etnik)
      (Sprawa T-823/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Etnik - Wcześniejszy unijny znak towarowy - Względna podstawa odmowy rejestracji - Niewskazanie we sprzeciwie wcześniejszego znaku towarowego - Zasada dobrej administracji - Prawo do skutecznego środka prawnego - Równość broni - Zasada dobrej wiary - Uzasadnione oczekiwania)
      (2019/C 122/20)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Etnia Dreams, SL (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat P. Gago Comes)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Serge Poisson (Limal, Belgia)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 października 2017 r. (sprawa R 880/2017-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Etnia Dreams a S. Poissonem.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Etnia Dreams SL pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 72 z 26.2.2018.


title: Sprawa T-231/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2019 r. — Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam/EUIPO — Lupu (Djili) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Djili — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy GILLY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/18

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2019 r. — Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam/EUIPO — Lupu (Djili)
      (Sprawa T-231/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Djili - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy GILLY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 122/21)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Dulowo, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat C.R. Romițan)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo D. Gája i D. Walicka, następnie D. Gája i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Victor Lupu (Bukareszt, Rumunia)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 stycznia 2018 r. (sprawa R 1902/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy V. Lupu a Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 200 z 11.6.2018.


title: Sprawa T-278/18: Wyrok Sądu z dnia 13 lutego 2019 r. — Nemius Group/EUIPO (DENTALDISK) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DENTALDISK — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/19

      Wyrok Sądu z dnia 13 lutego 2019 r. — Nemius Group/EUIPO (DENTALDISK)
      (Sprawa T-278/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DENTALDISK - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 122/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Nemius Group GmbH (Obertshausen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Bildhäuser)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Sesma Merino i D. Walicka, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 stycznia 2018 r. (sprawa R 741/2017-5), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego DENTALDISK jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Nemius Group pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 221 z 25.6.2018.


title: Sprawa T-63/19: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2019 r. — Rot Front/EUIPO — Kondyterska korporatsiia „Roshen” (РОШЕН)

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/21

      Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2019 r. — Rot Front/EUIPO — Kondyterska korporatsiia „Roshen” (РОШЕН)
      (Sprawa T-63/19)
      (2019/C 122/24)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rot Front OAO (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci M. Geitz i J. Stock)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Dochirnie pidpryiemstvo Kondyterska korporatsiia „Roshen” (Kijów, Ukraina)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego РОШЕН — rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 11 233 784

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 listopada 2018 r. w sprawie R 1872/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1, art. 47 ust. 5 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-66/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2019 r. — Vlaamse Gemeenschap i Vlaams Gewest/Parlament i Rada

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/22

      Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2019 r. — Vlaamse Gemeenschap i Vlaams Gewest/Parlament i Rada
      (Sprawa T-66/19)
      (2019/C 122/25)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Vlaamse Gemeenschap i Vlaams Gewest (przedstawiciele: T. Eyskens, N. Bonbled i P. Geysens, adwokaci)

         Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną,

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) nr 2018/1724,

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 TUE
                  Ustanowione rozporządzeniem (UE) nr 2018/1724 (1) obowiązki dotyczące reżimu językowego są sprzeczne z wewnętrznym ustawodawstwem belgijskim regulującym aspekty językowe w kontekście spraw administracyjnych, znajdującym oparcie w belgijskiej konstytucji. Ten wewnętrzny reżim językowy stanowi element politycznego i konstytucyjnego szkieletu, na którym zostało oparte Państwo Belgijskie i współdefiniuje on w Belgii tożsamość narodową. Z tego względu rozporządzenie (UE) nr 2018/1724 jest sprzeczne z art. 4 ust. 2 TUE, zgodnie z którym Unia szanuje tożsamość narodową państw członkowskich.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 i 4 TUE oraz protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności.
                  Ustanowione rozporządzeniem (UE) nr 2018/1724 obowiązki dotyczące reżimu językowego nie są zgodne ani z zasadą przyznawania kompetencji (I) ani z zasadą proporcjonalności (II).

                              (I)

                              Żadne z postanowień traktatu nie przyznaje Unii kompetencji do regulowania posługiwania się językami w ramach organów władz publicznych państw członkowskich, ani przez nie.

                              (II)

                              Obowiązek udostępnienia tłumaczenia „w języku urzędowym Unii powszechnie rozumianym przez możliwie największą liczbę użytkowników transgranicznych” [art. 12 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 2018/1724] nie jest zgodny z zasada proporcjonalności i nie jest uzasadniony. Ustanowione rozporządzeniem (UE) nr 2018/1724 wymogi dotyczące reżimu językowego są nieproporcjonalne w świetle realizowanego przez nie celu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 3 ust. 3 TUE, art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ogólnej zasady niedyskryminacji ze względu na język oraz zasady równości państw członkowskich.
                  Rozporządzenie (UE) nr 2018/1724 narusza art. 3 ust. 3 TUE, art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ogólną zasadę niedyskryminacji ze względu na język oraz zasadę równości państw członkowskich, ponieważ zniechęca obywateli chcących osiedlić się w państwie członkowskim innym niż ich własne do nauki języka urzędowego, względnie jednego z języków urzędowych tego państwa, a ponadto z tego powodu, że powoduje upowszechnienie używania jednego dominującego języka, który w ten sposób de facto staje się europejskim językiem administracji i organów władzy publicznej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia ogólnej zasady pewności prawa oraz jasności przepisów prawa oraz pkt I.2 Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej a Komisją Europejską w sprawie lepszego stanowienia prawa.
                  Ustanowione rozporządzeniem (UE) nr 2018/1724 obowiązki dotyczące reżimu językowego pozostają w oczywistej sprzeczności z zasadą jasności, precyzyjności, przewidywalności i spójności. Ustanowione rozporządzeniem (UE) nr 2018/1724 obowiązki dotyczące reżimu językowego nie są jasne, ani precyzyjne, ani przewidywalne, ani spójne jeżeli chodzi o zidentyfikowanie języka, na który należy dokonać tłumaczenia.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 291 ust. 2 TFUE.
                  Wykonanie ustanowionych rozporządzeniem (UE) nr 2018/1724 obowiązków dotyczących reżimu językowego wymaga pewnego i wyraźnego wskazana, na jaki język należy dokonać tłumaczenia. Uregulowanie międzyinstytucjonalne zawarte w rozporządzeniu (UE) nr 2018/1724 jest natomiast w tym zakresie bardzo niejasne. W związku z tym rozporządzenie (UE) nr 2018/1724 nie jest wyrazem poszanowania delikatnej równowagi międzyinstytucjonalnej ustanowionej w art. 291 TFUE oraz w rozporządzeniu (UE) nr 182/2011 (2), jako że rozporządzenie skuteczne umożliwia Komisji Europejskiej obejście procedury określonej w rozporządzeniu (UE) nr 182/2011 i przyjęcie rozporządzeń w sposób nieformalny.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1724 z dnia 2 października 2018 r. w sprawie utworzenia jednolitego portalu cyfrowego w celu zapewnienia dostępu do informacji, procedur oraz usług wsparcia i rozwiązywania problemów, a także zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1024/2012, Dz.U. 2018, L 295, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję, Dz.U. 2011, L 55, s. 13.


title: Sprawa T-70/19: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2019 r. — Nosio/EUIPO — Passi (LA PASSIATA

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/23

      Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2019 r. — Nosio/EUIPO — Passi (LA PASSIATA
      (Sprawa T-70/19)
      (2019/C 122/26)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nosio SpA (Mezzocorona, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci J. Graffer i A. Ottolini)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Passi AG (Rothrist, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „LA PASSIATA” — zgłoszenie nr 14 593 131

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 listopada 2018 r. w sprawie R 928/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-73/19: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2019 r. — Bergslagernas Järnvaru/EUIPO — Scheppach Fabrikation von Holzbearbeitungsmaschinen (Narzędzia do rąbania drewna)

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/25

      Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2019 r. — Bergslagernas Järnvaru/EUIPO — Scheppach Fabrikation von Holzbearbeitungsmaschinen (Narzędzia do rąbania drewna)
      (Sprawa T-73/19)
      (2019/C 122/28)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bergslagernas Järnvaruaktiebolag (Saltsjö-Boo, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci S. Kirschstein-Freund, V. Dalichau i B. Breitinger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Scheppach Fabrikation von Holzbearbeitungsmaschinen GmbH (Ichenhausen, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy 1289 243–0001

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 listopada 2018 r. w sprawie R 1455/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  posiłkowo, zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie, że odwołanie jest uzasadnione;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 62 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-76/19: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2019 r. — Pontinova/EUIPO — Ponti & Partners (pontinova)

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/26

      Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2019 r. — Pontinova/EUIPO — Ponti & Partners (pontinova)
      (Sprawa T-76/19)
      (2019/C 122/29)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pontinova AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat K. Loth)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ponti & Partners, SLP (Barcelona, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy pontinova — zgłoszenie nr 15 878 085

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2018 r. w sprawie R 566/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-78/19: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2019 r. — Lidl Stiftung/EUIPO — Plásticos Hidrosolubles (green cycles)

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/27

      Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2019 r. — Lidl Stiftung/EUIPO — Plásticos Hidrosolubles (green cycles)
      (Sprawa T-78/19)
      (2019/C 122/30)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Marx i K. Bonhagen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Plásticos Hidrosolubles, SL (Rafelbuñol, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy green cycles w kolorach niebieskim, szarym i białym — zgłoszenie nr 8 807 265

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 listopada 2018 r. w sprawie R 778/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

                  —

                  obciążenie Plásticos Hidrosolubles, SL kosztami postępowania przed EUIPO

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 10 ust. 3 i 4 rozporządzenia delegowanego 2018/625.


title: Sprawa T-80/19: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2019 r. — Dekoback/EUIPO — DecoPac (DECOPAC)

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/27

      Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2019 r. — Dekoback/EUIPO — DecoPac (DECOPAC)
      (Sprawa T-80/19)
      (2019/C 122/31)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Dekoback GmbH (Helmstadt-Bargen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. von Moers)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: DecoPac, Inc. (Anoka, Minnesota, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy DECOPAC — unijny znak towarowy nr 160 747

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2018 r. w sprawie R 1795/2017-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie całkowitej nieważności znaku zarejestrowanego na rzecz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Brak tajności danych handlowych.

                  —

                  Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym.

                  —

                  Nieprzedstawienie znaczącej liczby czynników.

                  —

                  Niekorzystanie ze znaku jako znaku przedsiębiorstwa.

                  —

                  Przewidziana, ale niezrealizowana sprzedaż konsumentowi.

                  —

                  Konieczność odróżnienia dekoracji jadalnych od niejadalnych.


title: Sprawa T-131/17: Sądu z dnia 6 lutego 2019 r. — Argus Security Projects/ESDZ

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/32

      Sądu z dnia 6 lutego 2019 r. — Argus Security Projects/ESDZ
      (Sprawa T-131/17) (1)

      (2019/C 122/37)
      Język postępowania: francuski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawy połączone C-116/16 i C-117/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Østre Landsret — Dania) — Skatteministeriet/T Danmark (C-116/16), Y Denmark Aps (C-117/16) (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Wspólny system opodatkowania stosowany w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich — Dyrektywa 90/435/EWG — Zwolnienie zysków wypłaconych przez spółki państwa członkowskiego na rzecz spółek innych państw członkowskich — Właściciel wypłaconych zysków — Nadużycie prawa — Spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim i wypłacająca dywidendy spółce powiązanej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, które to dywidendy są następnie przekazywane, w całości lub prawie w całości, poza terytorium Unii Europejskiej — Spółka zależna podlegająca obowiązkowi poboru podatku u źródła z tytułu zysków)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/7

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Østre Landsret — Dania) — Skatteministeriet/T Danmark (C-116/16), Y Denmark Aps (C-117/16)
      (Sprawy połączone C-116/16 i C-117/16) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Wspólny system opodatkowania stosowany w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich - Dyrektywa 90/435/EWG - Zwolnienie zysków wypłaconych przez spółki państwa członkowskiego na rzecz spółek innych państw członkowskich - Właściciel wypłaconych zysków - Nadużycie prawa - Spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim i wypłacająca dywidendy spółce powiązanej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, które to dywidendy są następnie przekazywane, w całości lub prawie w całości, poza terytorium Unii Europejskiej - Spółka zależna podlegająca obowiązkowi poboru podatku u źródła z tytułu zysków)
      (2019/C 139/04)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Østre Landsret

         Strony w postępowaniach głównych

         Strona skarżąca: Skatteministeriet

         Strony przeciwne: T Danmark (C-116/16), Y Denmark Aps (C-117/16)

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy C-116/16 i C-117/16 zostają połączone do celów wydania wyroku.

                  2)

                  Ogólną zasadę prawa Unii, zgodnie z którą podmioty prawa nie mogą powoływać się na przepisy prawa Unii w sposób noszący znamiona oszustwa lub nadużycia, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku praktyk stanowiących oszustwo lub nadużycie władze i sądy krajowe powinny odmówić podatnikowi możliwości skorzystania z przewidzianego w art. 5 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, zmienionej dyrektywą Rady 2003/123/WE z dnia 22 grudnia 2003 r., zwolnienia z podatku u źródła z tytułu zysków wypłaconych spółce dominującej przez jej spółkę zależną nawet w braku przepisów prawa krajowego lub postanowień umownych przewidujących taką odmowę.

                  3)

                  Dowód istnienia praktyki stanowiącej nadużycie wymaga z jednej strony zaistnienia ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w uregulowaniu Unii cel, jakiemu służy to uregulowanie, nie został osiągnięty, a z drugiej strony — wystąpienia subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowania Unii poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych dla jej uzyskania. Spełnienie się szeregu przesłanek może potwierdzać istnienie nadużycia prawa, pod warunkiem że przesłanki te są obiektywne i spójne. Takimi przesłankami mogą być, w szczególności, istnienie spółek pośredniczących niemających gospodarczego uzasadnienia oraz czysto formalny charakter struktury grupy spółek, konstrukcji finansowych i pożyczek.

                  4)

                  W celu odmowy uznania danej spółki za właściciela dywidend lub wykazania istnienia nadużycia prawa organ krajowy nie jest zobowiązany do zidentyfikowania podmiotu lub podmiotów, których uważa za właścicieli tych dywidend.

                  5)

                  W sytuacji, w której przewidziany w dyrektywie 90/435, zmienionej dyrektywą 2003/123, system zwolnienia z podatku u źródła z tytułu dywidend wypłacanych przez spółkę będącą rezydentem w państwie członkowskim spółce będącej rezydentem w innym państwie członkowskim nie ma zastosowania ze względu na stwierdzenie istnienia oszustwa lub nadużycia w rozumieniu art. 1 ust. 2 tej dyrektywy, nie można powołać się na zastosowanie swobód zagwarantowanych przez traktat FUE w celu zakwestionowania uregulowania pierwszego państwa członkowskiego dotyczącego opodatkowania tych dywidend.

         (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa C-465/16 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2019 r. — Rada Unii Europejskiej/Growth Energy, Renewable Fuels Association, Komisja Europejska, ePURE, de Europese Producenten Unie van Hernieuwbare Ethanol (Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 157/2013 — Przywóz bioetanolu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki — Ostateczne cło antydumpingowe — Ogólnokrajowy margines dumpingu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Stowarzyszenia reprezentujące producentów nieeksportujących oraz przedsiębiorstwa handlowe/przedsiębiorstwa zajmujące się mieszaniem — Legitymacja procesowa — Bezpośrednie oddziaływanie — Indywidualne oddziaływanie)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/8

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2019 r. — Rada Unii Europejskiej/Growth Energy, Renewable Fuels Association, Komisja Europejska, ePURE, de Europese Producenten Unie van Hernieuwbare Ethanol
      (Sprawa C-465/16 P) (1)

      (Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 157/2013 - Przywóz bioetanolu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki - Ostateczne cło antydumpingowe - Ogólnokrajowy margines dumpingu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Stowarzyszenia reprezentujące producentów nieeksportujących oraz przedsiębiorstwa handlowe/przedsiębiorstwa zajmujące się mieszaniem - Legitymacja procesowa - Bezpośrednie oddziaływanie - Indywidualne oddziaływanie)
      (2019/C 139/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, pełnomocnik, wspierany przez N. Tuominena, avocată)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Growth Energy, Renewable Fuels Association (przedstawiciele: P. Vander Schueren, advocaat, wspierana przez N. Mizulina i M. Peristeraki, avocats), Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i M. França, pełnomocnicy), ePURE, de Europese Producenten Unie van Hernieuwbare Ethanol (przedstawiciele: O. Prost i A. Massot, avocats)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 czerwca 2016 r., Growth Energy i Renewable Fuels Association/Rada (T-276/13, EU:T:2016:340), zostaje uchylony z wyjątkiem części, w której Sąd oddalił skargę wniesioną przez Growth Energy i Renewable Fuels Association w imieniu własnym jako zainteresowane strony w postępowaniu.

                  2)

                  Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez Growth Energy i Renewable Fuels Association zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim wniosły one tę skargę jako przedstawiciele reprezentujący interesy amerykańskich producentów bioetanolu objętych próbą.

                  3)

                  Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej w celu wydania przez Sąd rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Growth Energy i Renewable Fuels Association w zakresie, w jakim wniosły one tę skargę jako przedstawiciele reprezentujący interesy przedsiębiorstw handlowych/przedsiębiorstw zajmujących się mieszaniem, Murexu i CHS.

                  4)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawa C-466/16 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2019 r. — Rada Unii Europejskiej/Marquis Energy LLC, Komisja Europejska, ePURE, de Europese Producenten Unie van Hernieuwbare Ethanol (Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 157/2013 — Przywóz bioetanolu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki — Ostateczne cło antydumpingowe — Ogólnokrajowy margines dumpingu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Producent nieeksportujący — Legitymacja procesowa — Bezpośrednie oddziaływanie)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/9

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2019 r. — Rada Unii Europejskiej/Marquis Energy LLC, Komisja Europejska, ePURE, de Europese Producenten Unie van Hernieuwbare Ethanol
      (Sprawa C-466/16 P) (1)

      (Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 157/2013 - Przywóz bioetanolu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki - Ostateczne cło antydumpingowe - Ogólnokrajowy margines dumpingu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Producent nieeksportujący - Legitymacja procesowa - Bezpośrednie oddziaływanie)
      (2019/C 139/06)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskie (przedstawiciel: S. Boelaert, pełnomocnik, wspierany przez N. Tuominena, avocată)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Marquis Energy LLC (przedstawiciele: P. Vander Schueren, wspierana przez N. Mizulina i M. Peristeraki, avocats), Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i M. França, pełnomocnicy), ePURE, de Europese Producenten Unie van Hernieuwbare Ethanol (przedstawiciele: O. Prost i A. Massot, avocats)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 czerwca 2016 r., Marquis Energy/Rada (T-277/13, niepublikowany, EU:T:2016:343), zostaje uchylony.

                  2)

                  Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez Marquis Energy LLC zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  3)

                  Marquis Energy LLC pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

                  4)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.