title: Sprawa C-787/21: Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Estaleiros Navais de Peniche SA/Município de Aveiro, Navaltagus – Reparação e Construção Naval SA, Navalrocha – Sociedade de Construção e Reparações Navais SA [Odesłanie prejduycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Procedury odwoławcze w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane – Dyrektywa 89/655/EWG – Artykuł 1 ust. 3- Interes prawny – Dostęp do procedur odwoławczych – Oferent wykluczony decyzją instytucji zamawiającej, która stała się ostateczna w braku zakwestionowana wszystkich powodów odrzucenia jego oferty – Brak interesu prawnego]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/14

      Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 17 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Estaleiros Navais de Peniche SA/Município de Aveiro, Navaltagus – Reparação e Construção Naval SA, Navalrocha – Sociedade de Construção e Reparações Navais SA
      (Sprawa C-787/21) (1)

      (Odesłanie prejduycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Procedury odwoławcze w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane - Dyrektywa 89/655/EWG - Artykuł 1 ust. 3- Interes prawny - Dostęp do procedur odwoławczych - Oferent wykluczony decyzją instytucji zamawiającej, która stała się ostateczna w braku zakwestionowana wszystkich powodów odrzucenia jego oferty - Brak interesu prawnego)
      (2022/C 257/19)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Estaleiros Navais de Peniche SA

         Strona przeciwna: Município de Aveiro, Navaltagus – Reparação e Construção Naval SA, Navalrocha – Sociedade de Construção e Reparações Navais SA

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 3 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona temu, aby oferent, który został wykluczony z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego decyzją instytucji zamawiającej, która stała się ostateczna, mógł zaskarżyć decyzję o udzieleniu tego zamówienia. W tym względzie bez znaczenia jest to, czy wykluczony oferent podnosi, iż ewentualnie zamówienie mogłoby zostać udzielone jemu w przypadku, gdyby w wyniku uchylenia tej decyzji, instytucja zamawiająca postanowiłaby o wszczęciu nowego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego.

         (1)  Data złożenia 16.12.2021.


title: Sprawa C-468/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 29 września 2020 r. – Fastweb SpA i in./Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 29 września 2020 r. – Fastweb SpA i in./Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni
      (Sprawa C-468/20)
      (2022/C 257/20)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Fastweb SpA, Tim SpA, Vodafone Italia SpA, Wind Tre SpA

         Druga strona postępowania: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawidłowa wykładnia art. 267 TFUE nakłada na sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, obowiązek wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnym w przedmiocie wykładni prawa [Unii Europejskiej] mającego znaczenie dla sporu w postępowaniu głównym, nawet jeśli można wykluczyć wątpliwości interpretacyjne co do znaczenia, jakie należy nadać właściwemu przepisowi prawa europejskiego – biorąc pod uwagę terminologię i znaczenie prawa [Unii Europejskiej], jakie można przypisać słowom składającym się na ów przepis, ramy prawne Unii, w jakie przepis ten się wpisuje, oraz cele ochrony leżące u jego podstaw, zważywszy na etap rozwoju prawa europejskiego w chwili, w której stosowany jest przepis mający znaczenie w ramach postępowania krajowego –, lecz nie jest możliwe udowodnienie w sposób szczegółowy, z subiektywnego punktu widzenia, mając na uwadze zachowanie innych sądów, że wykładnia dokonana przez właściwy sąd jest taka sama, jak ta, której prawdopodobnie dokonają sądy państw członkowskich oraz Trybunał, w przypadku gdy będą rozstrzygać tę samą kwestię?

                  2)

                  Czy prawidłowa wykładnia art. 49 i 56 TFUE oraz zharmonizowanych ram prawnych wyrażonych w dyrektywach 2002/19/WE (1), 2002/20/WE (2), 2002/21/WE (3) i 2002/22/WE (4), w szczególności w art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 2002/21/WE, zmienionej dyrektywą 2009/140/WE (5), w art. 3 dyrektywy 2002/20/WE, zmienionej dyrektywą 2009/140/WE, oraz w art. 20, 21 i 22 dyrektywy 2002/22/WE, zmienionej dyrektywą 2009/136/WE (6), stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego takiemu jak przepis wynikający z art. 13, 70 i 71 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 259/03 w związku z art. 2 ust. 12 lit. h) i l) ustawy nr 481/1995 i art. 1 ust. 6 pkt 2 ustawy nr 249/1997, który przyznaje krajowemu organowi regulacyjnemu w sektorze łączności elektronicznej uprawnienie do ustalenia: i) w przypadku telefonii komórkowej – częstości odnowienia ofert i rozliczenia nie mniejszej niż raz na cztery tygodnie z jednoczesnym wprowadzeniem obowiązku wobec podmiotów gospodarczych, które stosują częstość odnowienia ofert i rozliczenia w wymiarze innym niż miesięczny, bezzwłocznego poinformowania użytkownika o odnowieniu oferty poprzez wysłanie wiadomości SMS; ii) w przypadku telefonii stacjonarnej – częstości odnowienia ofert i rozliczenia w wymiarze miesięcznym lub stanowiącym wielokrotność miesiąca; iii) w przypadku ofert pakietów obejmujących m.in. telefonię stacjonarną – stosowania częstości odnoszącej się do telefonii stacjonarnej?

                  3)

                  Czy prawidłowa wykładnia i stosowanie zasady proporcjonalności w związku z art. 49 i 56 TFUE oraz zharmonizowanymi ramami prawnymi wyrażonymi w dyrektywach 2002/19/WE, 2002/20/WE, 2002/21/WE i 2002/22/WE, w szczególności w art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 2002/21/WE, zmienionej dyrektywą 2009/140/WE, w art. 3 dyrektywy 2002/20/WE, zmienionej dyrektywą 2009/140/WE, oraz w art. 20, 21 i 22 dyrektywy 2002/22/WE, zmienionej dyrektywą 2009/136/WE, stoi na przeszkodzie przyjęciu przez krajowy organ regulacyjny w sektorze łączności elektronicznej środków regulacyjnych mających na celu ustalenie: i) w przypadku telefonii komórkowej – częstości odnowienia ofert i rozliczenia nie mniejszej niż raz na cztery tygodnie z jednoczesnym wprowadzeniem obowiązku wobec podmiotów gospodarczych, które stosują częstość odnowienia ofert i rozliczenia w wymiarze innym niż miesięczny, bezzwłocznego poinformowania użytkownika o odnowieniu oferty poprzez wysłanie wiadomości SMS; ii) w przypadku telefonii stacjonarnej – częstości odnowienia ofert i rozliczenia w wymiarze miesięcznym lub stanowiącym wielokrotność miesiąca; iii) w przypadku ofert pakietów obejmujących m.in. telefonię stacjonarną – stosowania częstości odnoszącej się do telefonii stacjonarnej?

                  4)

                  Czy prawidłowa wykładnia i stosowanie zasad niedyskryminacji i równego traktowania w związku z art. 49 i 56 TFUE oraz zharmonizowanymi ramami prawnymi wyrażonymi w dyrektywach 2002/19/WE, 2002/20/WE, 2002/21/WE i 2002/22/WE, w szczególności w art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 2002/21/WE, zmienionej dyrektywą 2009/140/WE, w art. 3 dyrektywy 2002/20/WE, zmienionej dyrektywą 2009/140/WE, oraz w art. 20, 21 i 22 dyrektywy 2002/22/WE, zmienionej dyrektywą 2009/136/WE, stoi na przeszkodzie przyjęciu przez krajowy organ regulacyjny w sektorze łączności elektronicznej środków regulacyjnych mających na celu ustalenie: i) w przypadku telefonii komórkowej – częstości odnowienia ofert i rozliczenia nie mniejszej niż raz na cztery tygodnie z jednoczesnym wprowadzeniem obowiązku wobec podmiotów gospodarczych, które stosują częstość odnowienia ofert i rozliczenia w wymiarze innym niż miesięczny, bezzwłocznego poinformowania użytkownika o odnowieniu oferty poprzez wysłanie wiadomości SMS; ii) w przypadku telefonii stacjonarnej – częstości odnowienia ofert i rozliczenia w wymiarze miesięcznym lub stanowiącym wielokrotność miesiąca; iii) w przypadku ofert pakietów obejmujących m.in. telefonię stacjonarną – stosowania częstości odnoszącej się do telefonii stacjonarnej?

         (1)  Dyrektywa 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie), Dz.U. 2002, L 108, s. 7.

         (2)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach), Dz.U. 2002, L 108, s. 21.

         (3)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), Dz.U. 2002, L 108, s. 33.

         (4)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), Dz.U. 2002, L 108, s. 51.

         (5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniająca dyrektywy 2002/21/WE w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, 2002/19/WE w sprawie dostępu do sieci i usług łączności elektronicznej oraz wzajemnych połączeń oraz 2002/20/WE w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej, Dz.U. 2009, L 337, s. 37.

         (6)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, dyrektywę 2002/58/WE dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów, Dz.U. 2009, L 337, s. 11.


title: Sprawa C-517/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Ascoli Piceno (Włochy) w dniu 13 października 2020 r. – postępowanie karne przeciwko OL

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Ascoli Piceno (Włochy) w dniu 13 października 2020 r. – postępowanie karne przeciwko OL
      (Sprawa C-517/20)
      (2022/C 257/21)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Ascoli Piceno.

         Oskarżony w postępowaniu głównym:

      OL

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasady swobody przedsiębiorczości, niedyskryminacji i ochrony konkurencji, o których mowa w art. 49, 56 i 106 TFUE, oraz przewidziana w nich zasada racjonalności stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które na mocy krajowego przepisu lub aktu prawnego mającego moc ustawy powodują przedłużenie dawnych koncesji i innych praw do przyjmowania zakładów udzielonych w drodze przetargów lub w drodze procedury uregulowania statusu (bez przetargu), których pierwotny termin wygaśnięcia został już wyznaczony na czerwiec 2016 r.?

                  2)

                  Czy art. 49, 56 i 106 TFUE stoją na przeszkodzie przepisom krajowym które za pomocą metody bezpośredniego udzielenia zamówienia w drodze aktu przedłużenia, który nie został poprzedzony wcześniejszym przeprowadzeniem postępowania przetargowego, powodują zamknięcie w nieuzasadniony sposób rynku krajowego?

                  3)

                  Czy art. 49, 56 i 106 TFUE stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które, wobec braku równoczesnego przeprowadzenia nowego postępowania przetargowego, zezwalają na obowiązywanie na rynku krajowym wszystkich koncesji już uznanych za niezgodne z prawem w kolejnych orzeczeniach Trybunału, uniemożliwiając dostęp do tego rynku nowym podmiotom zagranicznym?


title: Sprawa C-705/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Income Tax Tribunal of Gibraltar (Zjednoczone Królestwo) w dniu 21 grudnia 2020 r. – Fossil (Gibraltar) Limited/Commissioner of Income Tax

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Income Tax Tribunal of Gibraltar (Zjednoczone Królestwo) w dniu 21 grudnia 2020 r. – Fossil (Gibraltar) Limited/Commissioner of Income Tax
      (Sprawa C-705/20)
      (2022/C 257/22)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Income Tax Tribunal of Gibraltar (Zjednoczone Królestwo)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fossil (Gibraltar) Limited

         Strona przeciwna: Commissioner of Income Tax

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przyznanie przez Commissioner of Income Tax obniżki podatkowej na podstawie ITA 2010 ze względu na uiszczony w Stanach Zjednoczonych podatek od osiągniętego przez skarżącą przychodu z licencji jest sprzeczne z decyzją 2019/700 (1) czy też decyzja ta z innych powodów uniemożliwia przyznanie takiej obniżki?

         (1)  Decyzja Komisji (UE) 2019/700 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34914 (2013/C) wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo na rzecz systemu poboru podatku dochodowego od osób prawnych w Gibraltarze (notyfikowana jako dokument nr C(2018) 7848) (Dz.U. 2019, L 119, s. 151).


title: Sprawy połączone C-529/21, C-530/21, C-531/21, C-532/21, C-533/21, C-534/21, C-535/21 i C-536/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd – Kula (Bułgaria) w dniu 25 sierpnia 2021 r. – OP, MN, KL, IJ, GH, EF, CD i AB / Gławna direkcija „Pożarna bezopasnost i zasztita na naselenieto” kym Ministerstwo na wytresznite raboti

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd – Kula (Bułgaria) w dniu 25 sierpnia 2021 r. – OP, MN, KL, IJ, GH, EF, CD i AB / Gławna direkcija „Pożarna bezopasnost i zasztita na naselenieto” kym Ministerstwo na wytresznite raboti
      (Sprawy połączone C-529/21, C-530/21, C-531/21, C-532/21, C-533/21, C-534/21, C-535/21 i C-536/21)
      (2022/C 257/23)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Rajonen syd – Kula

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony powodowe: OP, MN, KL, IJ, GH, EF, CD i AB

         Strona pozwana: Gławna direkcija „Pożarna bezopasnost i zasztita na naselenieto” kym Ministerstwo na wytresznite raboti

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy dyrektywa 2003/88/WE (1) znajduje zastosowanie, jeżeli specyfika niektórych szczególnych rodzajów działalności w służbie publicznej, na przykład w siłach zbrojnych lub policji, lub niektórych szczególnych rodzajów działalności w służbie obrony cywilnej, takich jak ochrona przeciwpożarowa, jednoznacznie temu się sprzeciwiają, przy założeniu że:
                  Artykuł 1 ust. 3 dyrektywy 2003/88/WE stanowi, że ma ona zastosowanie do wszystkich sektorów działalności, zarówno publicznego, jak i prywatnego, w rozumieniu art. 2 dyrektywy 89/391/EWG (2);
                  Artykuł 2 ust. 2 dyrektywy 89/391/EWG stanowi, że dyrektywa ta nie ma zastosowania, jeżeli specyfika niektórych szczególnych rodzajów działalności w służbie publicznej, na przykład w siłach zbrojnych lub policji, lub niektórych szczególnych rodzajów działalności w służbie obrony cywilnej, takich jak ochrona przeciwpożarowa, jednoznacznie temu się sprzeciwiają?

                  2.

                  Czy – przy ocenie równoważności właściwych środków ochrony, w rozumieniu art. 12 lit. b) dyrektywy 2003/88/WE, kategorii pracowników, którzy wykonują pracę w porze nocnej i których praca w porze nocnej nie przekracza 7 godzin na dobę, i innej kategorii pracowników, którzy również wykonują pracę w porze nocnej i których praca w porze nocnej nie przekracza 8 godzin, ale którzy mają takie przywileje jak więcej urlopów, wyższe odprawy emerytalne, wyższy dodatek za staż pracy – należy brać pod uwagę korzyści, z których korzysta ta druga kategoria?

         (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).

         (2)  Dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. 1989, L 183, s. 1).


title: Sprawy C-732/21, C-733/21, C-734/21, C-735/21, C-736/21, C-737/21 et C-738/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Kula (Bułgaria) w dniu 30 listopada 2021 r. – AB, BC, CD, DE, EF, FG i GH/Glavna direktsia „Pozharna bezopasnost i zashtita na naselenieto” kam Ministerstvo na vatreshnite raboti

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Kula (Bułgaria) w dniu 30 listopada 2021 r. – AB, BC, CD, DE, EF, FG i GH/Glavna direktsia „Pozharna bezopasnost i zashtita na naselenieto” kam Ministerstvo na vatreshnite raboti
      (Sprawy C-732/21, C-733/21, C-734/21, C-735/21, C-736/21, C-737/21 et C-738/21)
      (2022/C 257/24)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Rayonen sad Kula

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: AB, BC, CD, DE, EF, FG i GH

         Strona pozwana: Glavna direktsia „Pozharna bezopasnost i zashtita na naselenieto” kam Ministerstvo na vatreshnite raboti

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy dyrektywa 2003/88/WE (1) znajduje zastosowanie, jeżeli specyfika niektórych szczególnych rodzajów działalności w służbie publicznej, na przykład w siłach zbrojnych lub policji, lub niektórych szczególnych rodzajów działalności w służbie obrony cywilnej, takich jak ochrona przeciwpożarowa, jednoznacznie temu się sprzeciwiają, przy założeniu, że:
                  Artykuł 1 ust. 3 dyrektywy 2003/88/WE stanowi, że ma ona zastosowanie do wszystkich sektorów działalności, zarówno publicznego, jak i prywatnego, w rozumieniu art. 2 dyrektywy 89/391/EWG (2);
                  Artykuł 2 ust. 2 dyrektywy 89/391/EWG stanowi, że dyrektywa ta nie ma zastosowania, jeżeli specyfika niektórych szczególnych rodzajów działalności w służbie publicznej, na przykład w siłach zbrojnych lub policji, lub niektórych szczególnych rodzajów działalności w służbie obrony cywilnej, takich jak ochrona przeciwpożarowa, jednoznacznie temu się sprzeciwiają?

                  2.

                  Czy – przy ocenie równoważności właściwych środków ochrony, w rozumieniu art. 12 lit. b) dyrektywy 2003/88/WE, kategorii pracowników, którzy wykonują pracę w porze nocnej i których praca w porze nocnej nie przekracza 7 godzin na dobę, i innej kategorii pracowników, którzy również wykonują pracę w porze nocnej i których praca w porze nocnej nie przekracza 8 godzin, ale którzy mają takie przywileje jak więcej urlopów, wyższe odprawy emerytalne, wyższy dodatek za staż pracy – należy brać pod uwagę korzyści, z których korzysta ta druga kategoria?

         (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).

         (2)  Dyrektywa Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. 1989, L 183, s. 1).


title: Sprawa C-764/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawie T-619/18, TUIfly GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 10 grudnia 2021 r. przez TUIfly GmbH

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/19

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawie T-619/18, TUIfly GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 10 grudnia 2021 r. przez TUIfly GmbH
      (Sprawa C-764/21 P)
      (2022/C 257/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: TUIfly GmbH (przedstawiciele: L. Giesberts i D. Westarp, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 19 maja 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w części odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne i w części oddalił je jako oczywiście bezzasadne oraz obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-55/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Vorarlberg (Austria) w dniu 28 stycznia 2022 r. – NK

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Vorarlberg (Austria) w dniu 28 stycznia 2022 r. – NK
      (Sprawa C-55/22)
      (2022/C 257/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Vorarlberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NK

         Zaskarżony organ: Bezirkshauptmannschaft Feldkirch

         Pytania prejudycjalne

      Czy zasadę [ne] bis in idem, zagwarantowaną w art. 50 karty, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie nałożeniu przez właściwy organ karnoadministracyjny państwa członkowskiego grzywny na daną osobę za naruszenie przepisu ustawodawstwa o grach losowych, jeżeli postępowanie karnoadministracyjne prowadzone przeciwko tej samej osobie z powodu naruszenia innego przepisu ustawodawstwa o grach losowych (lub, ogólniej, unormowania z tej samej dziedziny prawa) i opierające się na tym samym stanie faktycznym zostało uprzednio prawomocnie umorzone po przeprowadzeniu rozprawy i postępowania dowodowego?


title: Sprawa T-4/21: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Advanced Superabrasives/EUIPO – Adi (ASI ADVANCED SUPERABRASIVES) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ASI ADVANCED SUPERABRASIVES – Wcześniejsze, graficzny i słowny, unijne znaki towarowe ADI – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów – Artykuł 71 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Artykuł 27 ust. 3 lit. b) rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/31

      Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Advanced Superabrasives/EUIPO – Adi (ASI ADVANCED SUPERABRASIVES)
      (Sprawa T-4/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ASI ADVANCED SUPERABRASIVES - Wcześniejsze, graficzny i słowny, unijne znaki towarowe ADI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów - Artykuł 71 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Artykuł 27 ust. 3 lit. b) rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625)
      (2022/C 257/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Advanced Superabrasives, Inc. (Mars Hill, Północna Karolina, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: D. Piróg i A. Rytel, adwokaci)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Adi Srl (Thiene, Włochy) (przedstawiciel: B. Saguatti, adwokat)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 października 2020 r. (sprawa R 2713/2019-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Adi a Advanced Superabrasives.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Advanced Superabrasives, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 62 z 22.2.2021.


title: Sprawa T-117/21: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Deichmann/EUIPO – Munich (Przedstawienie dwóch krzyżujących się pasków na bocznej stronie buta) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający krzyż na bocznej stronie buta sportowego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/32

      Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Deichmann/EUIPO – Munich (Przedstawienie dwóch krzyżujących się pasków na bocznej stronie buta)
      (Sprawa T-117/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający krzyż na bocznej stronie buta sportowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)
      (2022/C 257/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Deichmann SE (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Onken)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Munich, SL (La Torre de Claramunt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Güell Serra i M. Guix Vilanova)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2020 r. (sprawa R 2882/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Deichmann a Munich.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Deichmann SE zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Munich, SL.

         (1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.


title: Sprawa T-237/21: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Fidelity National Information Services / EUIPO – IFIS (FIS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego FIS – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy IFIS – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/32

      Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Fidelity National Information Services / EUIPO – IFIS (FIS)
      (Sprawa T-237/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego FIS - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy IFIS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 257/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Fidelity National Information Services, Inc. (Jacksonville, Floryda, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: adwokat P. Wilhelm)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: T. Frydendahl iV. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Banca IFIS SpA (Mestre, Włochy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 lutego 2021 r. (sprawa R 1460/2020-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Banca IFIS a Fidelity National Information Services.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Fidelity National Information Services, Inc. pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 252 z 28.6.2021.


title: Sprawa T-298/21: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Bodegas Beronia/EUIPO – Bodegas Carlos Serres (ALEGRA DE BERONIA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ALEGRA DE BERONIA – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ALEGRO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/33

      Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Bodegas Beronia/EUIPO – Bodegas Carlos Serres (ALEGRA DE BERONIA)
      (Sprawa T-298/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ALEGRA DE BERONIA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ALEGRO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 257/43)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Bodegas Beronia, SA (Ollauri, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Mora Cortés)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Raponi i J. Ivanauskas, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Bodegas Carlos Serres, SL (Haro, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. Pérez Álvarez i J. Pérez Itarte)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 marca 2021 r. (sprawa R 2013/2020-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bodegas Carlos Serres a Bodegas Beronia.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzedu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 marca 2021 r. (sprawa R 2013/2020-1).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Bodegas Beronia, SA, w tym połowę niezbędnych kosztów poniesionych przez nią w związku z postępowaniem przed izbą odwoławcza EUIPO.

                  3)

                  Bodegas Carlos Serres, SL pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Bodegas Beronia, w tym połowę niezbędnych kosztów poniesionych przez nią w związku z postępowaniem przed izbą odwoławcza EUIPO.

         (1)  Dz.U. C 278 z 12.7.2021.


title: Sprawa T-237/22: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2022 r. – Usmanov / Rada

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/33

      Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2022 r. – Usmanov / Rada
      (Sprawa T-237/22)
      (2022/C 257/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Alisher Usmanov (Taszkient, Uzbekistan) (przedstawiciel: adwokat J. Grand d’Esnon)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  tytułem głównym, stwierdzenie nieważności:

                  —

                  decyzji Rady (WPZiB) 2022/337 z dnia 28 lutego 2022 r. (1) w zakresie, w jakim dotyczy ona A. Usmanova;

                  —

                  rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/336 z dnia 28 lutego 2022 r. (2) w zakresie, w jakim dotyczy ono A. Usmanova;

                  —

                  decyzji Rady (WPZiB) 2022/329 z dnia 25 lutego 2022 r. (3)

                  —

                  rozporządzenia Rady (UE) 2022/330 z dnia 25 lutego 2022 r. (4)

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności:

                  —

                  decyzji Rady (WPZiB) 2022/337 z dnia 28 lutego 2022 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona A. Usmanova;

                  —

                  rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/336 z dnia 28 lutego 2022 r., w zakresie w jakim dotyczy ono A. Usmanova;

                  —

                  art. 1 pkt 2 lit. f) i g) decyzji Rady (WPZiB) 2022/329 z dnia 25 lutego 2022 r.;

                  —

                  art. 1 pkt 1 lit. f) i g) rozporządzenia Rady (UE) 2022/330 z dnia 25 lutego 2022 r.

                  —

                  w każdym wypadku zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz A. Usmanova kwoty 20 000 EUR na podstawie art. 140 b) regulaminu postępowania przed Sądem tytułem zwrotu wydatków, które zmuszony był ponieść w celu obrony swoich interesów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi dziewięć zarzutów, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-234/22, Ismailova/Rada, lub do nich podobne.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2022/337 z dnia 28 lutego 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 59, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/581 z dnia 28 lutego 2022 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 58, s. 1).

         (3)  Decyzja Rady (WPZIB) 2022/329 z dnia 25 lutego 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 50, s. 1).

         (4)  Rozporządzenie Rady (UE) 2022/330 z dnia 25 lutego 2022 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 51, s. 1).


title: Sprawa T-238/22: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2022 r. – Narzieva / Rada

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/34

      Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2022 r. – Narzieva / Rada
      (Sprawa T-238/22)
      (2022/C 257/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Saodat Narzieva (Taszkient, Uzbekistan) (przedstawiciel: adwokat J. Grand d’Esnon)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  tytułem głównym, stwierdzenie nieważności:

                              —

                              decyzji Rady (WPZiB) 2022/582 z dnia 8 kwietnia 2022 r. (1) w zakresie, w jakim dotyczy ona S. Narzievej;

                              —

                              rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/581 z dnia 8 kwietnia 2022 r. (2) w zakresie, w jakim dotyczy ono S. Narzievej;

                              —

                              decyzji Rady (WPZiB) 2022/329 z dnia 25 lutego 2022 r. (3)

                              —

                              rozporządzenia Rady (UE) 2022/330 z dnia 25 lutego 2022 r. (4)

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności:

                              —

                              decyzji Rady (WPZiB) 2022/582 z dnia 8 kwietnia 2022 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona S. Narzievej;

                              —

                              rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/581 z dnia 8 kwietnia 2022 r., w zakresie w jakim dotyczy ono S. Narzievej;

                              —

                              art. 1 pkt 2 lit. f) i g) decyzji Rady (WPZiB) 2022/329 z dnia 25 lutego 2022 r.;

                              —

                              art. 1 pkt 1 lit. f) i g) rozporządzenia Rady (UE) 2022/330 z dnia 25 lutego 2022 r.

                  —

                  w każdym wypadku zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz S. Narzievej kwoty 20 000 EUR na podstawie art. 140 b) regulaminu postępowania przed Sądem tytułem zwrotu wydatków, które zmuszona była ponieść w celu obrony swoich interesów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-234/22, Ismailova/Rada, lub do nich podobne.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2022/582 z dnia 8 kwietnia 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 110, s. 55).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/581 z dnia 8 kwietnia 2022 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 110, s. 3).

         (3)  Decyzja Rady (WPZIB) 2022/329 z dnia 25 lutego 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 50, s. 1).

         (4)  Rozporządzenie Rady (UE) 2022/330 z dnia 25 lutego 2022 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 51, s. 1).


title: Sprawa T-256/22: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2022 r. – Yanukovych / Rada

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/35

      Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2022 r. – Yanukovych / Rada
      (Sprawa T-256/22)
      (2022/C 257/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Viktor Fedorovych Yanukovych (Rostów nad Donem, Rosja) (przestawiciel: B. Kennelly, Barrister)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/376 z dnia 3 marca 2022 r. dotyczącej zmiany decyzji 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2022/375 z dnia 3 marca 2022 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (2) w zakresie dotyczącym skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami skarżącego poniesionymi w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Rada nie sprawdziła i nie miała możliwości sprawdzenia, czy decyzja lub decyzje władz ukraińskich, na których oparła się ona dokonując wpisu nazwiska skarżącego do wykazu, zostały wydane z poszanowaniem jego praw podstawowych do obrony i do skutecznej ochrony sądowej wywodzonych z prawa Unii.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że kryteria wpisu zostały spełnione. W szczególności Rada zaakceptowała materiały przestawione jej przez władze ukraińskie bez należytego ich zbadania lub uwzględnienia wskazanych przez skarżącego nieścisłości. Rada powinna była dokonać dodatkowych weryfikacji i zwrócić się do władz ukraińskich o dodatkowe dowody w świetle przestawionych przez skarżącego uwag i dowodów odciążających; tym samym ograniczone dochodzenia Rady są niewystarczające. Co za tym idzie, sankcje z 2022 r. nie zostały oparte na dostatecznie rzetelnej podstawie faktycznej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa własności skarżącego wywodzonego art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim środki ograniczające stanowią nieuzasadnione, niepotrzebne i nieproporcjonalne ograniczenie tych praw, jako że i) nic nie pozwala przypuszczać, że środki, jakie skarżący miał sobie nielegalnie przywłaszczyć, zostały wyprowadzone poza Ukrainę; ii) zastosowane ukraińskie środki krajowe są bezsprzecznie adekwatne i wystarczające; iii) środki ograniczające zostały wprowadzone osiem lat temu na podstawie – raz jeszcze – wstępnych dochodzeń, które najprawdopodobniej zostały zarzucone lub utknęły w martwym punkcie, przy czym na jedno z nich Rada nie próbowała się w ogóle powołać w ciągu ostatnich dwóch lat.

         (1)  Dz.U. 2022, L 70, s. 7.

         (2)  Dz.U. 2022 L 70, s. 4.


title: Sprawa T-257/22: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2022 r. – Yanukovych / Rada

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/36

      Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2022 r. – Yanukovych / Rada
      (Sprawa T-257/22)
      (2022/C 257/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Oleksandr Viktorovych Yanukovych (Petersburg, Rosja) (przestawiciel: B. Kennelly, Barrister)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/376 z dnia 3 marca 2022 r. dotyczącej zmiany decyzji 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2022/375 z dnia 3 marca 2022 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (2) w zakresie dotyczącym skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami skarżącego poniesionymi w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Rada nie sprawdziła i nie miała możliwości sprawdzenia, czy decyzja lub decyzje władz ukraińskich, na których oparła się ona dokonując wpisu nazwiska skarżącego do wykazu, zostały wydane z poszanowaniem jego praw podstawowych do obrony i do skutecznej ochrony sądowej wywodzonych z prawa Unii.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że kryteria wpisu zostały spełnione. W szczególności Rada zaakceptowała materiały przestawione jej przez władze ukraińskie bez należytego ich zbadania lub uwzględnienia wskazanych przez skarżącego nieścisłości. Rada powinna była dokonać dodatkowych weryfikacji i zwrócić się do władz ukraińskich o dodatkowe dowody w świetle przestawionych przez skarżącego uwag i dowodów odciążających; tym samym ograniczone dochodzenia Rady są niewystarczające. Co za tym idzie, sankcje z 2022 r. nie zostały oparte na dostatecznie rzetelnej podstawie faktycznej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa własności skarżącego wywodzonego art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim środki ograniczające stanowią nieuzasadnione, niepotrzebne i nieproporcjonalne ograniczenie tych praw, jako że i) nic nie pozwala przypuszczać, że środki, jakie skarżący miał sobie nielegalnie przywłaszczyć, zostały wyprowadzone poza Ukrainę; ii) zastosowane ukraińskie środki krajowe są bezsprzecznie adekwatne i wystarczające; iii) środki ograniczające zostały wprowadzone osiem lat temu na podstawie wstępnych dochodzeń, które najprawdopodobniej zostały zarzucone lub utknęły w martwym punkcie, przy czym na jedno z nich Rada nie próbowała się w ogóle powołać w ciągu ostatnich dwóch lat.

         (1)  Dz.U. 2022, L 70, s. 7.

         (2)  Dz.U. 2022 L 70, s. 4.


title: Sprawa T-258/22: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2022 r. – BSW – management company of „BMC” holding / Rada

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/37

      Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2022 r. – BSW – management company of „BMC” holding / Rada
      (Sprawa T-258/22)
      (2022/C 257/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AAT Byelorussian Steel Works – management company of „Byelorussian Metallurgical Company” holding (BSW – management company of „BMC” holding) (Żłobin, Białoruś) (przedstawiciele: adwokaci N. Tuominen i L. Engelen)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) z 2022/356 z dnia 2 marca 2022 r. zmieniającej decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (1) oraz rozporządzenia Rady (UE) 2022/355 z dnia 2 marca 2022 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 (2) w całości w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego; oraz

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżone akty naruszają obowiązek uzasadnienia, prawo do rzetelnego procesu sądowego oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżone akty naruszają zasadę równego traktowania oraz stanowią przejaw nadużycia władzy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżone akty są nieproporcjonalne, naruszają kompetencje prawodawcze Unii oraz naruszają prawa podstawowe skarżącej.

         (1)  Dz.U. 2022, L 67, s. 103.

         (2)  Dz.U. 2022, L 67, s. 1.


title: Sprawa T-259/22: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2022 r. – Mostovdrev /Rada

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/38

      Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2022 r. – Mostovdrev /Rada
      (Sprawa T-259/22)
      (2022/C 257/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AAT Mostovdrev (Mosty, Białoruś) (przedstawiciele: adwokaci N. Tuominen i L. Engelen,)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/356 z dnia 2 marca 2022 r. zmieniającej decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (1) oraz rozporządzenia Rady (UE) 2022/355 z dnia 2 marca 2022 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 (2) w całości w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej; oraz

                  —

                  obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżone akty naruszają obowiązek uzasadnienia, prawo do rzetelnego procesu sądowego i prawo do skutecznej ochrony sądowej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżone akty naruszają zasadę równego traktowania i stanowią nadużycie władzy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nieproporcjonalnego charakteru zaskarżonych aktów, naruszenia kompetencji prawodawczych Unii oraz naruszenia praw podstawowych strony skarżącej.

         (1)  Dz.U. 2022, L 67, s. 103.

         (2)  Dz.U. 2022, L 67, s. 1.


title: Sprawa T-261/22: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2022 r. – mBank/EUIPO – European Merchant Bank (EMBANK European Merchant Bank)

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/38

      Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2022 r. – mBank/EUIPO – European Merchant Bank (EMBANK European Merchant Bank)
      (Sprawa T-261/22)
      (2022/C 257/50)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: mBank S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: adwokaci E. Skrzydło Tefelska i M. Stępkowski)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: European Merchant Bank UAB (Wilno, Litwa)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny EMBANK European Merchant Bank – unijny znak towarowy nr 18 048 966

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lutego 2022 r. w sprawie R 1845/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmiana zaskarżonej decyzji i uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku w całości;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625.


title: Sprawa T-263/22: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2022 r. – CCCME i in./Komisja

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/39

      Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2022 r. – CCCME i in./Komisja
      (Sprawa T-263/22)
      (2022/C 257/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products (CCCME) (Pekin, Chiny) oraz 8 innych podmiotów (przedstawiciele: R. Antonini, E. Monard i B. Maniatis, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2022/191 z dnia 16 lutego 2022 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1), w zakresie w jakim dotyczy CCCME, poszczególnych przedsiębiorstw i zainteresowanych członków; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego oraz zasadę dobrej administracji przy ustalaniu wartości normalnej.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja nie dokonała obiektywnego porównania przy ustalaniu dumping z naruszeniem art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 18 rozporządzenia podstawowego oraz art. 6.8 porozumienia antydumpingowego WTO i załącznik II do tego porozumienia w ramach wykorzystania dostępnych faktów w odniesieniu do siły roboczej.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego przy określaniu marginesu dumping w odniesieniu do współpracujących producentów eksportujących nieobjętych próbą.

                  5.

                  Zarzut piąty, zgodnie z którym Komisja nie dokonała obiektywnej oceny szkody i związku przyczynowego na podstawie zebranych dowodów z naruszeniem art. 3 ust. 2, 3, 5 i 6 w związku z art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

                  6.

                  Zarzut szósty, zgodnie z którym Komisja przeprowadziła analizę podcięcia cenowego z naruszeniem art. 3 ust. 2 i 3 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

                  7.

                  Zarzut siódmy, zgodnie z którym Komisja nie dokonała obiektywnego porównania przy dokonywaniu oceny skutków cenowych z naruszeniem art. 3 ust. 2, 3 i 6 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

                  8.

                  Zarzut ósmy, zgodnie z którym Komisja nie przeprowadziła obiektywnej oceny na podstawie zebranych dowodów w odniesieniu do wskaźników szkody z naruszeniem art. 3 ust. 2 i 5 rozporządzenia podstawowego.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 6 ust. 7, art. 19 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia podstawowego.

         (1)  Dz.U. 2022, L 36, s.1.


title: Sprawa T-265/22: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2022 r. – PSCC 2012/EUIPO – Starwood Hotels & Resorts Worldwide (LA BOTTEGA W)

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/40

      Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2022 r. – PSCC 2012/EUIPO – Starwood Hotels & Resorts Worldwide (LA BOTTEGA W)
      (Sprawa T-265/22)
      (2022/C 257/52)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: PSCC 2012 Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Alessandrini i E. Montelione)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Starwood Hotels & Resorts Worldwide LLC (Bethesda, Maryland, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy LA BOTTEGA W – unijny znak towarowy nr 11 592 581

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lutego 2022 r. w sprawie R 621/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności i zmianę zaskarżonej decyzji oraz oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku LA BOTTEGA W;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 i 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 42 regulaminu postępowania przed Izbami Odwoławczymi;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-573/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 maja 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2008/50/WE – Jakość otaczającego powietrza – Artykuł 13 ust. 1 i załącznik XI – Systematyczne i trwałe przekroczenie wartości dopuszczalnych dla dwutlenku azotu (NO2) w określonych strefach i aglomeracjach włoskich – Artykuł 23 ust. 1 – Załącznik XV – „Jak najkrótszy” okres przekroczenia – Odpowiednie środki]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/2

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 maja 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska
      (Sprawa C-573/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/50/WE - Jakość otaczającego powietrza - Artykuł 13 ust. 1 i załącznik XI - Systematyczne i trwałe przekroczenie wartości dopuszczalnych dla dwutlenku azotu (NO2) w określonych strefach i aglomeracjach włoskich - Artykuł 23 ust. 1 - Załącznik XV - „Jak najkrótszy” okres przekroczenia - Odpowiednie środki)
      (2022/C 257/02)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocniczka, którą wspierali G. Palatiello i P. Pucciariello, avvocati dello Stato)

         Sentencja

                  1)

                  Nie zapewniając, by nie przekraczano w sposób systematyczny i trwały rocznej wartości dopuszczalnej ustalonej dla dwutlenku azotu (NO2),

                              —

                              od 2010 r. do 2018 r. włącznie, w strefach IT0118 (aglomeracja Turyn), IT0306 (aglomeracja Mediolanu), IT0307 (aglomeracja Bergamo), IT0308 (aglomeracja Brescia), IT0711 (gmina Genua), IT0906 (aglomeracja Florencji) i IT1215 (aglomeracja rzymska);

                              —

                              od 2010 r. do 2017 r. włącznie w strefie IT0309 (strefa A – strefa silnie zurbanizowana);

                              —

                              od 2010 r. do 2012 r. i od 2014 r. do 2018 r. włącznie, w strefie IT1912 (aglomeracja Katanii), oraz

                              —

                              od 2010 r. do 2012 r. i od 2014 r. do 2017 r. włącznie, w strefie T1914 (obszary przemysłowe),
                              uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy w związku z załącznikiem XI do niej oraz nie przyjmując, począwszy od dnia 11 czerwca 2010 r., środków odpowiednich do zapewnienia przestrzegania rocznej wartości dopuszczalnej dla NO2 we wszystkich tych strefach, i, w szczególności, nie zapewniając, aby plany ochrony jakości powietrza przewidywały środki odpowiednie do zapewnienia, że okres przekroczenia jest jak najkrótszy, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 23 ust. 1 tej dyrektywy w związku z jej załącznikiem XV sekcja A.

                  2)

                  Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 305 z 9.9.2019.


title: Sprawa C-730/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 maja 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2008/50/WE – Jakość otaczającego powietrza – Artykuł 13 ust. 1 i załącznik XI – Systematyczne i trwałe przekraczanie wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki (SO2) w strefie BG0006 (południowo-wschodniej), Bułgaria – Artykuł 23 ust. 1 i załącznik XV – „Jak najkrótszy” okres przekroczenia – Odpowiednie działania]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/3

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 maja 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii
      (Sprawa C-730/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/50/WE - Jakość otaczającego powietrza - Artykuł 13 ust. 1 i załącznik XI - Systematyczne i trwałe przekraczanie wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki (SO2) w strefie BG0006 (południowo-wschodniej), Bułgaria - Artykuł 23 ust. 1 i załącznik XV - „Jak najkrótszy” okres przekroczenia - Odpowiednie działania)
      (2022/C 257/03)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Y. Marinova i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Bułgarii (przedstawiciele: E. Petranova i T. Mitova, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Republika Bułgarii,
                  nie zapewniając systematycznego i trwałego nieprzekraczania w strefie BG0006 (południowo-wschodniej), po pierwsze, godzinowej wartości dopuszczalnej dla dwutlenku siarki (SO2) od roku 2007 do roku 2018 włącznie, a po drugie, dziennej wartości dopuszczalnej dla tego zanieczyszczenia od roku 2007 do roku 2018 włącznie z wyjątkiem lat 2010 i 2012, uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy w związku z załącznikiem XI do tej dyrektywy, oraz
                  nie podejmując, począwszy od dnia 11 czerwca 2010 r., odpowiednich działań w celu zapewnienia przestrzegania wartości dopuszczalnych dla SO2 w tej strefie, a w szczególności nie zapewniając, aby plany ochrony powietrza przewidywały odpowiednie działania tak, aby okres, w którym te wartości dopuszczalne są przekraczane, był jak najkrótszy, uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50 w związku z sekcją A załącznika XV do tej dyrektywy.

                  2)

                  Republika Bułgarii zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa C-260/20 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2022 r. – Komisja Europejska/Hansol Paper Co. Ltd, European Thermal Paper Association (ETPA) [Odwołanie – Dumping – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/763 – Przywóz niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego pochodzącego z Republiki Korei – Ostateczne cło antydumpingowe – Rozporządzenie (UE) 2016/1036 – Artykuły 6, 16 i 18 – Dowód – Informacje dostarczone poza odpowiedzią na kwestionariusz antydumpingowy – Waga sprzedaży mająca wpływ na obliczenie dumpingu – Artykuł 2 ust. 1 i 3 – Obliczanie wartości normalnej – Hierarchia metod obliczania – Artykuł 3 ust. 2 i 3 – Szkoda – Obliczanie marginesu podcięcia cenowego – Odwołanie wzajemne – Artykuł 2 ust. 11 – Pełny zakres dumpingu – Artykuł 18 – Zwolnienie z odpowiedzi na kwestionariusz antydumpingowy – Niewystąpienie braku współpracy]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/3

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2022 r. – Komisja Europejska/Hansol Paper Co. Ltd, European Thermal Paper Association (ETPA)
      (Sprawa C-260/20 P) (1)

      (Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/763 - Przywóz niektórych rodzajów lekkiego papieru termoczułego pochodzącego z Republiki Korei - Ostateczne cło antydumpingowe - Rozporządzenie (UE) 2016/1036 - Artykuły 6, 16 i 18 - Dowód - Informacje dostarczone poza odpowiedzią na kwestionariusz antydumpingowy - Waga sprzedaży mająca wpływ na obliczenie dumpingu - Artykuł 2 ust. 1 i 3 - Obliczanie wartości normalnej - Hierarchia metod obliczania - Artykuł 3 ust. 2 i 3 - Szkoda - Obliczanie marginesu podcięcia cenowego - Odwołanie wzajemne - Artykuł 2 ust. 11 - Pełny zakres dumpingu - Artykuł 18 - Zwolnienie z odpowiedzi na kwestionariusz antydumpingowy - Niewystąpienie braku współpracy)
      (2022/C 257/04)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J.-F. Brakeland i A. Demeneix, następnie J.-F. Brakeland i G. Luengo, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Hansol Paper Co. Ltd (przedstawiciele: adwokaci J.-F. Bellis, B. Servais i V. Crochet), European Thermal Paper Association (ETPA) (przedstawiciele: H. Hobbelen, B. Vleeshouwers i K. Huyghebaert, advocaten, oraz J. Rivas, abogado)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie główne i odwołanie wzajemne zostają oddalone.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem głównym.

                  3)

                  European Thermal Paper Association (ETPA) zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem wzajemnym.

         (1)  Dz.U. C 271 z 17.8.2020.


title: Sprawa C-377/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Servizio Elettrico Nazionale SpA, ENEL SpA, Enel Energia SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in. [Odesłanie prejudycjalne – Konkurencja – Pozycja dominująca – Nadużywanie – Artykuł 102 TFUE – Wpływ praktyki na dobrobyt konsumentów i na strukturę rynku – Stanowiąca nadużycie praktyka wykluczająca – Zdolność wywołania przez daną praktykę skutku w postaci wykluczenia – Korzystanie ze środków innych niż środki wchodzące w zakres konkurencji pozacenowej – Niemożność powielenia praktyki przez równie skutecznego hipotetycznego konkurenta – Istnienie zamiaru antykonkurencyjnego – Otwarcie na konkurencję rynku sprzedaży energii elektrycznej – Przekazywanie szczególnie chronionych informacji handlowych w obrębie grupy spółek w celu zachowania na rynku pozycji dominującej odziedziczonej po monopolu prawnym – Możliwość przypisania spółce dominującej zachowania spółki zależnej]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/4

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Servizio Elettrico Nazionale SpA, ENEL SpA, Enel Energia SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in.
      (Sprawa C-377/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Pozycja dominująca - Nadużywanie - Artykuł 102 TFUE - Wpływ praktyki na dobrobyt konsumentów i na strukturę rynku - Stanowiąca nadużycie praktyka wykluczająca - Zdolność wywołania przez daną praktykę skutku w postaci wykluczenia - Korzystanie ze środków innych niż środki wchodzące w zakres konkurencji pozacenowej - Niemożność powielenia praktyki przez równie skutecznego hipotetycznego konkurenta - Istnienie zamiaru antykonkurencyjnego - Otwarcie na konkurencję rynku sprzedaży energii elektrycznej - Przekazywanie szczególnie chronionych informacji handlowych w obrębie grupy spółek w celu zachowania na rynku pozycji dominującej odziedziczonej po monopolu prawnym - Możliwość przypisania spółce dominującej zachowania spółki zależnej)
      (2022/C 257/05)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Servizio Elettrico Nazionale SpA, ENEL SpA, Enel Energia SpA

         Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, ENEL SpA, Servizio Elettrico Nazionale SpA, Eni Gas e Luce Spa, Eni SpA, Axpo Italia SpA, Gala SpA, E.Ja SpA, Green Network SpA, Ass.ne Codici – Centro per i Diritti del Cittadino

         Przy udziale: Green Network SpA, Associazione Italiana di Grossisti di Energia e Trader – AIGET, Ass.ne Codici – Centro per i Diritti del Cittadino, Associazione Energia Libera, Metaenergia SpA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że dla uznania, że praktyka stanowi nadużywanie pozycji dominującej, wystarczy, by organ ochrony konkurencji udowodnił, iż praktyka ta może naruszyć strukturę skutecznej konkurencji na rynku właściwym, chyba że zainteresowane przedsiębiorstwo dominujące wykaże, iż skutki antykonkurencyjne mogące wynikać z owej praktyki są równoważone przez skutki pozytywne dla konsumentów, w szczególności pod względem cen, możliwości wyboru, jakości i innowacyjności, a nawet owe pozytywne skutki mogą nad nimi przeważyć.

                  2)

                  Artykuł 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że do celów wykluczenia tego, że zachowanie przedsiębiorstwa zajmującego pozycję dominującą ma charakter nadużycia, należy uznać za niewystarczający sam w sobie przedstawiony przez dane przedsiębiorstwo dowód na to, iż zachowanie to nie wywołało konkretnych skutków ograniczających. Element ten może stanowić wskazówkę co do braku zdolności wywołania przez sporne zachowanie skutków antykonkurencyjnych, który to element należy jednak uzupełnić innymi dowodami mającymi na celu wykazanie tego braku zdolności.

                  3)

                  Artykuł 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że istnienie stanowiącej nadużycie praktyki wykluczającej po stronie przedsiębiorstwa zajmującego pozycję dominującą powinno być oceniane na podstawie zdolności wywołania przez tę praktykę skutków antykonkurencyjnych. Organ ochrony konkurencji nie jest zobowiązany wykazać zamiaru danego przedsiębiorstwa w postaci wykluczenia jego konkurentów przy użyciu środków lub zasobów innych niż te, które stosuje się w ramach konkurencji pozacenowej. Dowód na istnienie takiego zamiaru stanowi jednak okoliczność faktyczną, którą można uwzględnić przy ustalaniu, czy doszło do nadużycia pozycji dominującej.

                  4)

                  Artykuł 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że praktykę zgodną z prawem poza ramami prawa konkurencji można, gdy jest ona stosowana przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą, uznać za „stanowiącą nadużycie” w rozumieniu tego postanowienia, jeżeli może ona wywołać skutek w postaci wykluczenia i jeżeli opiera się ona na użyciu środków innych niż te wchodzące w zakres konkurencji pozacenowej. Jeżeli te dwie przesłanki są spełnione, zainteresowane przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą może jednak uniknąć objęcia zakazem wyrażonym w art. 102 TFUE, jeśli udowodni, że sporna praktyka była bądź to obiektywnie uzasadniona i proporcjonalna do tego uzasadnienia, bądź zrównoważona przez korzyści – a nawet korzyści te mogły nad nią przeważyć – pod względem efektywności, z pożytkiem również dla konsumentów.

                  5)

                  Artykuł 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy pozycja dominująca jest wykorzystywana w sposób stanowiący nadużycie przez spółkę lub większą liczbę spółek zależnych należących do jednostki gospodarczej, istnienie tej jednostki wystarcza do uznania, iż spółka dominująca jest także odpowiedzialna za to nadużycie. Istnienie takiej jednostki należy domniemywać, jeżeli w momencie zaistnienia okoliczności faktycznych sprawy spółka dominująca posiadała – bezpośrednio lub pośrednio – co najmniej prawie cały kapitał tych spółek zależnych. Organ ochrony konkurencji nie jest zobowiązany do przedstawienia jakiegokolwiek dodatkowego dowodu, chyba że spółka dominująca wykaże, że nie była uprawniona do określania zachowań swoich spółek zależnych, gdyż działały one samodzielnie.

         (1)  Dz.U. C 348 z 19.10.2020.


title: Sprawa C-430/20 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2022 r. – Christoph Klein/Komisja Europejska [Odwołanie – Artykuł 265 TFUE – Skarga na bezczynność – Dyrektywa 93/42/EWG – Wyroby medyczne – Artykuł 8 ust. 1 i 2 – Postępowanie w sprawie klauzuli ochronnej – Zgłoszenie przez państwo członkowskie decyzji o zakazie wprowadzania do obrotu wyrobu medycznego – Przedłużony brak reakcji ze strony Komisji Europejskiej – Brak decyzji – Dopuszczalność – Legitymacja procesowa czynna – Termin do wniesienia skargi – Wezwanie do działania w rozsądnym terminie – Zasada dobrej administracji – Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie Unii Europejskiej]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/6

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2022 r. – Christoph Klein/Komisja Europejska
      (Sprawa C-430/20 P) (1)

      (Odwołanie - Artykuł 265 TFUE - Skarga na bezczynność - Dyrektywa 93/42/EWG - Wyroby medyczne - Artykuł 8 ust. 1 i 2 - Postępowanie w sprawie klauzuli ochronnej - Zgłoszenie przez państwo członkowskie decyzji o zakazie wprowadzania do obrotu wyrobu medycznego - Przedłużony brak reakcji ze strony Komisji Europejskiej - Brak decyzji - Dopuszczalność - Legitymacja procesowa czynna - Termin do wniesienia skargi - Wezwanie do działania w rozsądnym terminie - Zasada dobrej administracji - Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie Unii Europejskiej)
      (2022/C 257/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Christoph Klein (przedstawiciel: H.-J. Ahlt, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Hermes, F. Thiran i M. Jáuregui Gómez, a następnie C. Hermes i F. Thiran, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 2 lipca 2020 r., Klein/Komisja (T-562/19, EU:T:2020:300), zostaje uchylone w zakresie, w jakim Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę wniesioną przez Christopha Kleina na podstawie art. 265 TFUE zmierzającą do stwierdzenia, że Komisja Europejska bezprawnie zaniechała podjęcia działań w postępowaniu w sprawie klauzuli ochronnej wszczętym w dniu 7 stycznia 1998 r. przez Republikę Federalną Niemiec i wydania decyzji zgodnie z dyrektywą Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącą wyrobów medycznych w odniesieniu do przyrządu Inhaler Broncho Air®.

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana do Sądu Unii Europejskiej w celu wydania orzeczenia co do istoty.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 371 z 3.11.2020.


title: Sprawa C-426/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Braga – Juízo do Trabalho de Barcelos – Portugalia) – GD, ES/Luso Temp – Empresa de Trabalho Temporário SA [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2008/104/WE – Praca tymczasowa – Artykuł 5 ust. 1 – Zasada równego traktowania – Artykuł 3 ust. 1 lit. f) – Pojęcie „podstawowych warunków pracy i zatrudnienia pracowników tymczasowych” – Ekwiwalent należny z tytułu niewykorzystanego corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego i odpowiadającego mu dodatku urlopowego w przypadku rozwiązania stosunku pracy]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/5

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Braga – Juízo do Trabalho de Barcelos – Portugalia) – GD, ES/Luso Temp – Empresa de Trabalho Temporário SA
      (Sprawa C-426/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2008/104/WE - Praca tymczasowa - Artykuł 5 ust. 1 - Zasada równego traktowania - Artykuł 3 ust. 1 lit. f) - Pojęcie „podstawowych warunków pracy i zatrudnienia pracowników tymczasowych” - Ekwiwalent należny z tytułu niewykorzystanego corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego i odpowiadającego mu dodatku urlopowego w przypadku rozwiązania stosunku pracy)
      (2022/C 257/06)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Judicial da Comarca de Braga – Juízo do Trabalho de Barcelos

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: GD, ES

         Strona pozwana: Luso Temp – Empresa de Trabalho Temporário SA

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej w związku z art. 3 ust. 1 lit. f) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym ekwiwalent przysługujący pracownikom tymczasowym w przypadku rozwiązania stosunku pracy łączącego ich z przedsiębiorstwem użytkownikiem z tytułu niewykorzystanego corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego i odpowiadającego mu dodatku urlopowego jest niższy od ekwiwalentu, do którego pracownicy ci byliby uprawnieni w takiej samej sytuacji i z tego samego tytułu, gdyby zostali zatrudnieni bezpośrednio przez to przedsiębiorstwo użytkownika na tym samym stanowisku na ten sam okres.

         (1)  Dz.U. C 423 z 7.12.2020.


title: Sprawa C-505/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – Postępowanie zainicjowane przez RR, JG [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Zabezpieczenie i konfiskata narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej – Dyrektywa 2014/42/UE – Artykuł 4 – Konfiskata – Artykuł 7 – Zabezpieczenie – Artykuł 8 – Gwarancje proceduralne – Zabezpieczenie i konfiskata mienia należącego do osoby niebiorącej udziału w postępowaniu karnym – Uregulowanie krajowe nieprzewidujące środka zaskarżenia przysługującego osobom trzecim w trakcie postępowania sądowego i niezezwalające na ewentualny zwrot tego mienia przed zakończeniem postępowania karnego]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/6

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – Postępowanie zainicjowane przez RR, JG
      (Sprawa C-505/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Zabezpieczenie i konfiskata narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej - Dyrektywa 2014/42/UE - Artykuł 4 - Konfiskata - Artykuł 7 - Zabezpieczenie - Artykuł 8 - Gwarancje proceduralne - Zabezpieczenie i konfiskata mienia należącego do osoby niebiorącej udziału w postępowaniu karnym - Uregulowanie krajowe nieprzewidujące środka zaskarżenia przysługującego osobom trzecim w trakcie postępowania sądowego i niezezwalające na ewentualny zwrot tego mienia przed zakończeniem postępowania karnego)
      (2022/C 257/08)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawcy: RR, JG

         przy udziale: Spetsializirana prokuratura

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 8 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w przypadku mienia – zajętego jako ewentualne narzędzie przestępstwa lub korzyść z przestępstwa – właściciel tego mienia, będący osobą trzecią działającą w dobrej wierze, nie ma, na sądowym etapie postępowania karnego, prawa zwrócić się do właściwego sądu z wnioskiem o zwrot tego mienia.

                  2)

                  Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2014/42 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wyklucza konfiskatę rzeczy należącej do osoby trzeciej działającej w dobrej wierze i służącej jako narzędzie do popełnienia przestępstwa, w tym w sytuacji gdy rzecz ta została oddana przez tę osobę trzecią do stałej dyspozycji oskarżonego.

         (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.21.


title: Sprawa C-556/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Schneider Electric SE i in./Premier ministre, Ministre de l’Economie, des Finances et de la Relance [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Dyrektywa 90/435/EWG – Wspólny system opodatkowania stosowany w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich – Artykuł 4 i art. 7 ust. 2 – Unikanie podwójnego opodatkowania dywidend w wymiarze ekonomicznym]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/7

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Schneider Electric SE i in./Premier ministre, Ministre de l’Economie, des Finances et de la Relance
      (Sprawa C-556/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 90/435/EWG - Wspólny system opodatkowania stosowany w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich - Artykuł 4 i art. 7 ust. 2 - Unikanie podwójnego opodatkowania dywidend w wymiarze ekonomicznym)
      (2022/C 257/09)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Schneider Electric SE, Axa SA, BNP Paribas SA, Engie SA, Orange SA, L’Air Liquide, société anonyme pour l’étude et l’exploitation des procédés Georges Claude

         Strona przeciwna: Premier ministre, Ministre de l’Economie, des Finances et de la Relance

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, iż spółka dominująca jest zobowiązana do zapłaty zaliczki w przypadku wypłaty na rzecz jej udziałowców zysków wypłaconych przez jej spółki zależne, co skutkuje przyznaniem ulgi podatkowej, jeżeli zyski te nie zostały opodatkowane podatkiem dochodowym od osób prawnych według stawki prawa powszechnego, jeżeli kwoty należne z tytułu tej zaliczki przekraczają próg 5 % przewidziany w art. 4 ust. 2 tej dyrektywy. Takie przepisy nie wchodzą w zakres zastosowania art. 7 ust. 2 tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2021.


title: Sprawa C-570/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – postępowanie karne przeciwko BV [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Zatajenie należnego podatku w sposób stanowiący oszustwo – Sankcje – Ustawodawstwo krajowe przewidujące sankcję administracyjną i sankcję karną za ten sam czyn – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 49 – Artykuł 50 – Zasada ne bis in idem – Artykuł 52 ust. 1 – Ograniczenia w stosowaniu zasady ne bis in idem – Wymóg ustanowienia jasnych i precyzyjnych reguł – Możliwość uwzględnienia wykładni ustawodawstwa krajowego dokonanej przez sądy krajowe – Konieczność ustanowienia reguł zapewniających proporcjonalność wszystkich wymierzonych sankcji – Sankcje innego rodzaju]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – postępowanie karne przeciwko BV
      (Sprawa C-570/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Zatajenie należnego podatku w sposób stanowiący oszustwo - Sankcje - Ustawodawstwo krajowe przewidujące sankcję administracyjną i sankcję karną za ten sam czyn - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 49 - Artykuł 50 - Zasada ne bis in idem - Artykuł 52 ust. 1 - Ograniczenia w stosowaniu zasady ne bis in idem - Wymóg ustanowienia jasnych i precyzyjnych reguł - Możliwość uwzględnienia wykładni ustawodawstwa krajowego dokonanej przez sądy krajowe - Konieczność ustanowienia reguł zapewniających proporcjonalność wszystkich wymierzonych sankcji - Sankcje innego rodzaju)
      (2022/C 257/10)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      BV

         przy udziale: Direction départementale des finances publiques de la Haute-Savoie

         Sentencja

      Prawo podstawowe zagwarantowane w art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z jej art. 52 ust. 1 należy interpretować w ten sposób, że

                  —

                  nie stoi ono na przeszkodzie temu, by ograniczenie kumulacji postępowań i sankcji o charakterze karnym w przypadku stanowiącego oszustwo zatajenia lub niezłożenia deklaracji w dziedzinie podatku od wartości dodanej (VAT) przewidziane w przepisach krajowych względem najpoważniejszych przypadków wynikało wyłącznie z utrwalonego orzecznictwa interpretującego w sposób zawężający przepisy ustawowe określające przesłanki stosowania tej kumulacji, pod warunkiem że w chwili popełnienia przestępstwa można racjonalnie przewidzieć, że może ono podlegać kumulacji postępowań i sankcji o charakterze karnym, ale

                  —

                  stoi ono na przeszkodzie przepisom krajowym, które nie zapewniają, w przypadku kumulacji kary pieniężnej i kary pozbawienia wolności, jasnych i precyzyjnych reguł, w razie potrzeby w wykładni dokonanej przez sądy krajowe, aby całość wymierzonych kar nie przewyższała wagi stwierdzonego przestępstwa.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa C-644/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu – Polska) – W.J./L.J. i J.J., reprezentowani przez ich przedstawicielkę ustawową A.P. [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja, prawo właściwe oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w zakresie zobowiązań alimentacyjnych – Ustalenie prawa właściwego – Protokół haski o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych – Artykuł 3 – Miejsce zwykłego pobytu wierzyciela – Moment, w którym należy ustalić miejsce zwykłego pobytu – Bezprawne zatrzymanie dziecka]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/8

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu – Polska) – W.J./L.J. i J.J., reprezentowani przez ich przedstawicielkę ustawową A.P.
      (Sprawa C-644/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja, prawo właściwe oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w zakresie zobowiązań alimentacyjnych - Ustalenie prawa właściwego - Protokół haski o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych - Artykuł 3 - Miejsce zwykłego pobytu wierzyciela - Moment, w którym należy ustalić miejsce zwykłego pobytu - Bezprawne zatrzymanie dziecka)
      (2022/C 257/11)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Poznaniu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: W.J.

         Druga strona postępowania: L.J. i J.J., reprezentowani przez ich przedstawicielkę ustawową A.P.

         Sentencja

      Artykuł 3 protokołu haskiego z dnia 23 listopada 2007 r. o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych, zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2009/941/WE z dnia 30 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że dla celów ustalenia prawa właściwego dla roszczenia alimentacyjnego małoletniego dziecka uprowadzonego przez jednego z rodziców na terytorium państwa członkowskiego okoliczność, że sąd tego państwa członkowskiego nakazał w ramach odrębnego postępowania powrót tego dziecka do państwa, w którym dziecko to miało miejsce zwykłego pobytu bezpośrednio przed jego uprowadzeniem, nie wystarcza do tego, by uniemożliwić uzyskanie przez to dziecko miejsca zwykłego pobytu na terytorium tego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.


title: Sprawa C-718/20 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 maja 2022 r. – Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals Co. Ltd/Komisja Europejska [Odwołanie – Dumping – Przywóz przewodów rurowych i rur, bez szwu, ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej – Nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/9

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 maja 2022 r. – Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals Co. Ltd/Komisja Europejska
      (Sprawa C-718/20 P) (1)

      (Odwołanie - Dumping - Przywóz przewodów rurowych i rur, bez szwu, ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej - Nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego)
      (2022/C 257/12)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals Co. Ltd (przedstawiciele: adwokaci K. Adamantopoulos i P. Billiet)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Gustafsson, P. Němečková i E. Schmidt, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Zhejiang Jiuli Hi Tech Metals Co. Ltd pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 98 z dnia 22.3.2021.


title: Sprawa C-719/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Comune di Lerici/Provincia di La Spezia [Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Gospodarowanie odpadami – Udzielenie zamówienia „in house” – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuły 12 i 72 – Brak spełniania przesłanek „kontroli podobnej” w następstwie połączenia przedsiębiorstw – Możliwość dalszego świadczenia usług przez przedsiębiorcę będącego następcą prawnym]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/9

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Comune di Lerici/Provincia di La Spezia
      (Sprawa C-719/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Gospodarowanie odpadami - Udzielenie zamówienia „in house” - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuły 12 i 72 - Brak spełniania przesłanek „kontroli podobnej” w następstwie połączenia przedsiębiorstw - Możliwość dalszego świadczenia usług przez przedsiębiorcę będącego następcą prawnym)
      (2022/C 257/13)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Comune di Lerici

         Druga strona postępowania: Provincia di La Spezia

         przy udziale: IREN SpA, ACAM Ambiente SpA

         Sentencja

      Dyrektywę 2004/18/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającą dyrektywę 2004/18/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu lub praktyce krajowej, zgodnie z którymi wykonywanie zamówienia publicznego, udzielonego początkowo bez przeprowadzenia postępowania przetargowego wewnętrznej jednostce organizacyjnej („in house”), nad którą instytucja zamawiająca sprawowała wspólną kontrolę podobną do tej, jaką sprawuje nad własnymi jednostkami organizacyjnymi, jest automatycznie kontynuowane przez wykonawcę, który nabył ową jednostkę organizacyjną w wyniku postępowania przetargowego, w przypadku gdy instytucja zamawiająca nie sprawuje takiej kontroli nad tym wykonawcą i nie posiada udziałów w kapitale tego wykonawcy.

         (1)  Dz.U. C 79 z 8.3.2021.


title: Sprawa T-267/22: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2022 r. – Consulta/EUIPO – Karlinger (ACASA)

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/41

      Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2022 r. – Consulta/EUIPO – Karlinger (ACASA)
      (Sprawa T-267/22)
      (2022/C 257/53)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Consulta GmbH (Cham, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey i S. Brandstätter)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mario Karlinger (Sölden, Österreich)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy ACASA – unijny znak towarowy nr 7 587 165

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 stycznia 2022 r. w sprawie R 487/2021-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 72 ust. 2 w związku z art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasad orzeczniczych Sądu Unii Europejskiej w zakresie wykładni norm prawnych zawartych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-270/22: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2022 r.– Pumpyansky / Rada

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/41

      Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2022 r.– Pumpyansky / Rada
      (Sprawa T-270/22)
      (2022/C 257/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dmitry Alexandrovich Pumpyansky (Jekatynburg, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci G. Lansky, P. Goeth, A. Egger)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, zgodnie z art. 263 TFUE, decyzji Rady (WPZiB) 2022/397 z dnia 9 marca 2022 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/396 z dnia 9 marca 2022 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (2) (zwanych dalej „zaskarżonymi aktami”) w zakresie dotyczącym skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodnego z prawem naruszenia praw podstawowych skarżącego, w tym prawa do życia prywatnego i rodzinnego, domu i komunikowania się oraz prawa własności.

                              —

                              Umieszczając nazwisko skarżącego w zaskarżonych aktach Rada naruszyła zasadę proporcjonalności na podstawie art. 52 karty praw podstawowych.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący błędu w ocenie, jakiego Rada dopuściła się umieszczając nazwisko skarżącego w załącznikach do zaskarżonych aktów.

                              —

                              Względy uzasadniające umieszczenie przez Radę nazwiska skarżącego w zaskarżonych aktach są materialnie błędne.

                              —

                              Rada nie podała indywidualnych, specyficznych i konkretnych powodów nałożenia na skarżącego środków ograniczających, a podane powody nie są wystarczająco szczegółowe, co stoi w sprzeczności z obowiązkami Rady.

                              —

                              Podany dowód jest niewystarczający, aby umieścić nazwisko skarżącego w zaskarżonych aktach.

         (1)  Dz.U. 2022, L 80, s. 31.

         (2)  Dz.U. 2022, L 80, s. 1.