title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2011 r.#AJD Tuna Ltd przeciwko Direttur tal-Agrikoltura u s-Sajd i Avukat Generali.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Prim’Awla tal-Qorti Ċivili - Malta.#Rozporządzenie nr 530/2008 nr 530/2008 - Ważność - Wspólna polityka rybołówstwa -Ochrona zasobów - Odbudowa zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym.#Sprawa C-221/09.

text:
      Sprawa C‑221/09
      AJD Tuna Ltd
      przeciwko
      Direttur tal-Agrikoltura u s-Sajd
      i
      Avukat Generali
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Prim'Awla tal-Qorti Ċivili)
      Rozporządzenie nr 530/2008 – Ważność – Wspólna polityka rybołówstwa – Ochrona zasobów – Odbudowa zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym
      Streszczenie wyroku
      1.        Rybołówstwo – Ochrona zasobów morskich – Przyznana na mocy art. 7 rozporządzenia nr 2371/2002 kompetencja Komisji do przyjęcia
            środków nadzwyczajnych – Brak obowiązku zbierania uwag podmiotów, którzy mogą zostać nimi dotknięci
      (art. 288 TFUE; rozporządzenie Rady nr 2371/2002, art. 7 ust. 1)
      2.        Rybołówstwo – Ochrona zasobów morskich – Środki mające na celu zniwelowanie zagrożenia załamania się zapasów tuńczyka błękitnopłetwego
            we wschodnim Atlantyku – Odmienne traktowanie Hiszpanii i innych państw członkowskich w odniesieniu do daty wejścia w życie
            owych środków
      (rozporządzenia: Rady nr 2371/2002, art. 7 ust. 1; Komisji nr 530/2008)
      1.        Nie wpływa na ważność art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji
         zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa w świetle zasady kontradyktoryjności i zasady skutecznej ochrony
         sądowej, okoliczność że nie przewiduje on w trakcie procesu przyjmowania środków nadzwyczajnych, przewidzianych w art. 7 ust. 1,
         zbierania uwag podmiotów, wobec których środki te mogą mieć skutki.

      Ten ostatni przepis rozporządzenia upoważnia Komisję do zastosowania środków nadzwyczajnych w celu usunięcia poważnego zagrożenia
         dla ochrony żywych zasobów wodnych lub dla ekosystemu morskiego, wynikającego z działalności połowowej. W związku z tym przyjęte
         środki powodują skutki dla podmiotów gospodarczych w sektorze rybołówstwa w danym obszarze i w stosunku do danego gatunku.
         Środki nadzwyczajnych nie są zatem podejmowane w interesie podmiotów gospodarczych, lecz wyłącznie w celu ochrony żywych zasobów
         wodnych i ekosystemu morskiego. Rozporządzenia przyjęte na podstawie wspominanego art. 7 ust. 1 mają zatem zastosowanie do
         sytuacji ujętych obiektywnie i powodują skutki prawne względem kategorii osób określonych w sposób ogólny i abstrakcyjny.
         Należy je traktować jak rozporządzenie w rozumieniu art. 288 TFUE i jako takich nie dotyczy ich art. 41 karty praw podstawowych,
         który potwierdza w szczególności prawo każdego do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie
         wpłynąć na jego sytuację.

      (por. pkt 49-56)
      2.        Rozporządzenie nr 530/2008 ustanawiające środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących
         połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym,
         przyjęte na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia podstawowego nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji
         zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa, jest nieważne ponieważ mając za przedmiot wprowadzenie środków
         mających na celu zniwelowanie zagrożenia załamania się zapasów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku oraz w Morzu
         Śródziemnym, ustala datę wejścia w życie owych środków na 16 czerwca 2008 r. lecz przesunęło ową datę na 23 czerwca 2008 r.
         dla statków rybackich do połowu okrężnicą pływających pod banderą hiszpańską lub zarejestrowanych w Hiszpanii, tym samym odmiennie
         traktując ze względu na przynależność państwową statki do połowu okrężnicą, pływające pod banderą maltańską, grecką francuską,
         włoską i cypryjską lub zarejestrowane w tych państwach członkowskich, przy braku obiektywnych powodów uzasadniających tę różnicę
         traktowania.

      (por. pkt 113; pkt 3 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (druga izba)
      z dnia 17 marca 2011 r.(*)

      Rozporządzenie nr 530/2008 – Ważność – Wspólna polityka rybołówstwa – Ochrona zasobów – Odbudowa zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym
      W sprawie C‑221/09
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Prim’Awla
         tal-Qorti Civili (Malta) postanowieniem z dnia 4 czerwca 2009 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 17 czerwca 2009 r., w postępowaniu:

      AJD Tuna Ltd
      przeciwko
      Direttur tal-Agrikoltura u s‑Sajd,
      Avukat Generali,
      TRYBUNAŁ (druga izba),
      w składzie: J.N. Cunha Rodrigues, prezes izby, A. Arabadjiev, A. Rosas, A. Ó Caoimh i P. Lindh (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: V. Trstenjak,
      sekretarz: C. Strömholm, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 20 maja 2010 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu AJD Tuna Ltd przez J. Refalę oraz R. Mastroianniego, avukati,
      –        w imieniu rządu maltańskiego przez S. Camilleriego, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez A. Buhagiara,
         avukat,

      –        w imieniu rządu greckiego przez I. Chalkiasa oraz S. Papaïoannou, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu włoskiego przez G. Palmieri, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez F. Arenę, avvocato dello
         Stato,

      –        w imieniu Rady Unii Europejskiej przez M. Sims, G. Kimberley, A. Westerhof Löfflerovą oraz M. Sammuta, działających w charakterze
         pełnomocników,

      –        w imieniu Komisji Europejskiej przez K. Banks, E. Depasqualego oraz D. Nardiego, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 7 września 2010 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony w niniejszej sprawie dotyczy ważności rozporządzenia Komisji
         (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów
         okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Atlantyku, na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej, oraz
         w Morzu Śródziemnym (Dz.U. L 155, s. 9, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 530/2008”), jak również ważności art. 7 ust. 2 rozporządzenia
         Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach
         wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 358, s. 59, zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”).

      2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu powstałego pomiędzy spółką AJD Tuna Ltd (zwaną dalej „AJD Tuna”) a Direttur tal-Agrikoltura
         u s‑Sajd (dyrektorem ds. rolnictwa i rybołówstwa) oraz Avukat Generali w przedmiocie decyzji Direttur tal-Agrikoltura, mocą
         której zakazał on AJD Tuna kupowania i sprowadzania do Malty tuńczyka błękitnopłetwego w celach hodowli i tuczenia, które
         to decyzja miała być wykonaniem rozporządzenia.

       Ramy prawne
       Rozporządzenie podstawowe
      3        Rozporządzenie podstawowe jest aktem wykonawczym wspólnej polityki rybołówstwa w zakresie ochrony, zarządzania i eksploatacji
         zasobów rybołówstwa.

      4        Artykuł 2 tego rozporządzenia, zatytułowany „Cele”, stanowi:

      „1.      Wspólna polityka rybołówstwa zapewnia taką eksploatację żywych zasobów wodnych, która zapewnia zrównoważone warunki ekonomiczne,
         środowiskowe i społeczne.

      W tym celu Wspólnota stosuje podejście ostrożne poprzez podjęcie środków mających na celu ochronę i utrzymanie żywych zasobów
         wodnych, zapewnienie ich zrównoważonej eksploatacji oraz zminimalizowanie wpływu działalności połowowej na ekosystemy morskie.
         Celem jej jest stopniowe wdrażanie podejścia do zarządzania rybołówstwem na podstawie ekosystemu. Wspólnota dąży również do
         przyczyniania się do skutecznej działalności połowowej w ramach sprawnego i konkurencyjnego przemysłu rybołówstwa i akwakultury,
         zapewniając uczciwe standardy życiowe dla tych, którzy zależni są od działalności połowowej i biorąc pod uwagę interesy konsumentów.

      2.      Wspólna polityka rybołówstwa kieruje się następującymi zasadami:
      a)      jasno zdefiniowane obowiązki na poziomie wspólnotowym, krajowym i lokalnym;
      b)      proces podejmowania decyzji oparty na przesłankach naukowych i dostarczający wyniki w wymaganym okresie;
      c)      szeroki udział uczestników sektora na wszystkich etapach polityki, od koncepcji do wdrożenia;
      d)      zgodność z innymi politykami wspólnotowymi, w szczególności z polityką środowiskową, społeczną, regionalną, rozwoju, zdrowia
         oraz ochrony konsumenta.

      5        Artykuł 5 cytowanego rozporządzenia, zatytułowany „Plany odbudowy”, precyzuje:

      „1.      Rada przyjmuje, jako priorytetowe, plany odbudowy łowisk eksploatujących zasoby, które są poza bezpiecznymi granicami biologicznymi.
      2.      Celem planów odbudowy jest zapewnienie odbudowy zasobów do stanu w bezpiecznych granicach biologicznych.
      […]”.
      6        Artykuł 7 tego rozporządzenia, zatytułowany „Środki nadzwyczajne Komisji”, otrzymał następujące brzmienie:

      1.      Jeżeli istnieje dowód poważnego zagrożenia dla ochrony żywych zasobów wodnych lub dla ekosystemu morskiego, wynikającego z działalności
         połowowej i wymagającego natychmiastowego działania, Komisja, na uzasadniony wniosek państwa członkowskiego lub z własnej
         inicjatywy, może zadecydować o zastosowaniu środków nadzwyczajnych, trwających nie dłużej niż sześć miesięcy. Komisja może
         podjąć nową decyzję o przedłużeniu stosowania środków nadzwyczajnych na okres nie dłuższy niż sześć miesięcy.

      2.      Państwo członkowskie przekazuje wniosek jednocześnie Komisji, pozostałym państwom członkowskim i zainteresowanym regionalnym
         komitetom doradczym. Mogą one przedłożyć swoje uwagi na piśmie Komisji w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania żądania
         [wniosku].

      […]
      3.      Środki nadzwyczajne mają skutek natychmiastowy. Powiadamia się o nich zainteresowane państwa członkowskie i publikuje się
         je w Dzienniku Urzędowym.

      […]”.
      7        Artykuł 20 rozporządzenia podstawowego, zatytułowany „Rozdział możliwości połowowych”, stanowi:

      „1.      Na wniosek Komisji Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, podejmuje decyzję w sprawie limitów połowowych i/lub nakładu
         połowowego oraz w sprawie rozdziału możliwości połowowych między państwa członkowskie, jak również w sprawie warunków związanych
         z takimi limitami. Możliwości połowowe rozdziela się pomiędzy państwa członkowskie w taki sposób, żeby zapewnić każdemu państwu
         członkowskiemu względną stabilność działalności połowowej dla każdego zasobu lub łowiska.

      2.      Gdy Wspólnota ustanowi nowe możliwości połowowe, Rada podejmie decyzję w sprawie rozdziału tych możliwości, z uwzględnieniem
         interesów każdego państwa członkowskiego.

      3.      Każe państwo członkowskie decyduje o metodzie rozdziału możliwości połowowych dla statków rybackich pływających pod jego banderą
         w stosunku do możliwości przydzielonych temu państwu członkowskiemu zgodnie z prawem wspólnotowym i informuje o tym Komisję.

      4.      Rada ustanawia możliwości połowowe dostępne dla państw trzecich na wodach wspólnotowych i rozdziela te możliwości pomiędzy
         wszystkie państwa trzecie.

      5.      Państwa członkowskie mogą, po powiadomieniu Komisji, wymieniać się częścią lub całością możliwości połowowych im przypisanych.
      8        Artykuł 26 tego rozporządzenia, zatytułowany „Obowiązki Komisji”, przewiduje:

      „[…]
      2.      Jeżeli istnieje dowód, że zasady ochrony, kontroli, inspekcji czy też egzekwowania w ramach wspólnej polityki rybołówstwa
         nie są przestrzegane i że może to prowadzić do poważnego zagrożenia żywych zasobów wodnych lub skuteczności funkcjonowania
         wspólnotowego systemu kontroli i egzekwowania i wymaga to podjęcia pilnych działań, Komisja informuje na piśmie zainteresowane
         państwo członkowskie o swoich wnioskach i ustanawia nieprzekraczalny termin nie krótszy niż 15 dni roboczych na wykazanie
         zgodności i przedstawienie swoich uwag. Komisja uwzględnia uwagi państwa członkowskiego przy podejmowaniu jakichkolwiek działań
         na mocy ust. 3.

      3.      Jeżeli istnieje dowód, że działalność połowowa prowadzona w danym obszarze geograficznym może doprowadzić do poważnego zagrożenia
         dla ochrony żywych zasobów wodnych, Komisja może podjąć środki zapobiegawcze.

      Środki te są proporcjonalne do stopnia zagrożenia dla ochrony żywych zasobów wodnych.
      Nie mogą one przekroczyć trzech tygodni. Mogą być przedłużone najwyżej do sześciu miesięcy, jeżeli jest to niezbędne dla ochrony
         żywych zasobów wodnych, zgodnie z decyzją podjętą na podstawie procedury ustanowionej w art. 30 ust. 2.

      Środki są natychmiast uchylane, gdy Komisja stwierdzi, że zagrożenie ustało.
      4.      W przypadku gdy została wyczerpana kwota, przydział lub dostępny udział państwa członkowskiego, Komisja może, na podstawie
         dostępnych informacji, natychmiast zatrzymać działalność połowową.

      […]”.
       Przepisy szczególne dotyczące połowu tuńczyka błękitnopłetwego
       Przepisy międzynarodowe
      9        Podstawowym celem podpisanej w Rio de Janeiro (Brazylia) w dniu 14 maja 1966 r. Międzynarodowej konwencji o ochronie tuńczyka
         atlantyckiego jest ochrona i optymalne zarządzanie zasobami tuńczyka w Atlantyku, jak również w sąsiadujących z nim morzach.
         Ten podstawowy cel winien zostać osiągnięty za pomocą ścisłej współpracy pomiędzy stronami konwencji w celu utrzymania populacji
         tych ryb na poziomie, który pozwoli na maksymalnie zrównoważone połowy na cele żywnościowe i inne.

      10      W tym celu strony konwencji powołały do życia komisję pod nazwą: Międzynarodowa Komisja ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego
         (zwaną dalej „ICCAT”), której rolą jest zapewniania realizacji celów konwencji.

      11      Decyzją Rady 86/238/EWG z dnia 9 czerwca 1986 r. (Dz.U. L 162, s. 33) Wspólnota zatwierdziła przystąpienie do Międzynarodowej
         konwencji o ochronie tuńczyka atlantyckiego, zmienionej protokołem załączonym do Aktu końcowego konferencji pełnomocników
         państw–stron konwencji, podpisanego w Paryżu w dniu 10 lipca 1984 r. Przystąpienie, o którym mowa, nabrało mocy wiążącej w dniu
         14 listopada 1997 r. Zgodnie z art. XIV ust. 6 konwencji w wersji wynikającej z protokołu Unia Europejska wstąpiła w prawa
         i obowiązki państw członkowskich, które były do tej pory stronami konwencji. W konsekwencji Unia Europejka zastąpiła te państwa
         w łonie ICCAT.

      12      Na dorocznym posiedzeniu ICCAT w listopadzie 2006 r. zostało przyjęte zalecenie 06-05 dotyczące ustanowienia 15-letniego planu
         odbudowy zasobów tuńczyka błękitnopłetwego (Thunnus thynnus) we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym.

      13      W celu odbudowania zasobów plan ICCAT przewiduje w tym zakresie stopniowe zmniejszenie poziomu całkowitego dopuszczalnego
         połowu (TAC) w latach 2007−2010 r., ograniczenie połowów na określonych obszarach i w określonych okresach, nową minimalną
         wielkość tuńczyka błękitnopłetwego, środki dotyczące rybołówstwa sportowego i rekreacyjnego, a także środki kontroli oraz
         wprowadzenie Systemu Wspólnej Międzynarodowej Kontroli ICCAT w celu zapewnienia skuteczności tego planu.

       Przepisy Unii
      14      Zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1559/2007 z dnia 17 grudnia 2007 r. ustanawiające
         wieloletni plan odbudowy zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym i zmieniające rozporządzenie
         (WE) nr 520/2007 (Dz.U. L 340, s. 8).

      15      Zgodnie z art. 1 rozporządzenia nr 1559/2007 celem rozporządzenia jest określenie ogólnych zasad realizacji przez Wspólnotę
         wieloletniego planu odbudowy zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym.

      16      Motywy 3 i 5 tego rozporządzenia mają następujące brzmienie:

      „(3)      W celu odbudowania zasobów [tuńczyka błękitnopłetwego] plan ICCAT w tym zakresie przewiduje stopniowe zmniejszenie poziomu
         całkowitego dopuszczalnego połowu (TAC) w okresie od 2007 do 2010 r., ograniczenie połowów na określonych obszarach i w określonych
         okresach […].

      […]
      (5)      Należy zatem na stałe wprowadzić plan odbudowy ICCAT za pomocą rozporządzenia ustanawiającego plan odbudowy zgodnie z art. 5
         rozporządzenia [podstawowego] […]”.

      17      Zgodnie z brzmieniem art. 3 rozporządzenia nr 1559/2007 TAC ustalone przez ICCAT w odniesieniu do zasobów tuńczyka błękitnopłetwego
         we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym są następujące: w 2008 r. – 28 500 ton, w 2009 r. – 27 500 ton, w 2010 r. – 25 500 ton.

      18      Artykuł 4 rozporządzenia precyzuje:

      „1.      Każde państwo członkowskie przyjmuje niezbędne środki w celu zagwarantowania, że nakład połowowy jego statków i tonarów jest
         proporcjonalny do uprawnień do połowów [możliwości połowowych] dotyczących tuńczyka błękitnopłetwego dostępnych temu państwu
         członkowskiemu we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym.

      2.      Każde państwo członkowskie sporządza roczny plan połowowy dla statków i tonarów dokonujących połowów tuńczyka błekitnopłetwego
         we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym […].

      3.      Roczny plan połowowy:
      a)      określa między innymi statki o długości powyżej 24 m wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 12, i indywidualne kwoty przyznane
         tym statkom;

      b)      dla statków o długości mniejszej niż 24 metry i tonarów określa co najmniej kwotę przyznaną organizacjom producentów lub grupom
         statków dokonujących połowów z użyciem podobnych narzędzi połowowych.

      […]”.
      19      Artykuł 5 ust. 2 tego rozporządzenia przewiduje zakaz połowów tuńczyka błękitnopłetwego sejnerami we wschodnim Atlantyku i w Morzu
         Śródziemnym w okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia.

      20      Artykuł 12 ust. 1 tego rozporządzenia przewiduje, że „[d]o dnia 31 stycznia 2008 r. każde państwo członkowskie prześle Komisji
         drogą elektroniczną wykaz wszystkich statków rybackich pływających pod jego banderą, które upoważniono do prowadzenia aktywnej
         działalności połowowej w odniesieniu do tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym poprzez wydanie
         im specjalnego zezwolenia połowowego”.

      21      Rada na podstawie art. 20 rozporządzenia podstawowego wydała rozporządzenie (WE) nr 41/2007 z dnia 21 grudnia 2006 r. ustalające
         wielkości dopuszczalnych połowów na 2007 r. i związane z nimi warunki dla pewnych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych stosowane
         na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia
         połowowe (Dz.U. 2007, L 15, s. 1) oraz rozporządzenie (WE) nr 40/2008 z dnia 16 stycznia 2008 r. ustalające uprawnienia do
         połowów na 2008 r. i związane z nimi warunki dla pewnych stad ryb i grup stad ryb stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty
         oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe (Dz.U. L 19, s.1).

      22      W rozporządzeniach tych Rada ustanowiła TAC dla łowisk i rozdzieliła kwotowo uprawnienia do połowów pomiędzy państwa członkowskie.

      23      Z załączników ID do tych rozporządzeń wynika, że jeśli chodzi o tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu
         Śródziemnym, TAC został przejęty w ramach ICCAT. TAC dla tych wód i tego gatunku ryb został ustalony na 29 500 ton w 2007 r.
         i 28 500 ton w 2008 r. W ramach tej ilości 9397,70 ton w 2007 r. i 16 210,75 ton w 2008 r. zostało przyznane Wspólnocie i podzielone
         niemalże w całości pomiędzy Republikę Malty, Republikę Grecką, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Republikę Włoską,
         Republikę Cypru i Republikę Portugalską, pozostawiając pozostałym państwom członkowskim do dyspozycji kwotę w wysokości 30 ton
         w 2007 r. i 60 ton w 2008 r.

      24      Podział pomiędzy państwa członkowskie przewidziany w rozporządzeniu nr 40/2008 został następnie zmieniony rozporządzeniem
         Komisji (WE) nr 446/2008 z dnia 22 maja 2008 r. dostosowującym niektóre kwoty połowowe dla tuńczyka błękitnopłetwego zgodnie
         z art. 21 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki
         rybołówstwa (Dz.U. L 134, s. 11).

       Rozporządzenie nr 530/2008
      25      Komisja przyjęła rozporządzenie nr 530/2008 na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

      26      Motywy 1–4, 6–8 i 10 rozporządzenia nr 530/2008 mają następujące brzmienie:

      „(1)      Rozporządzenie […] nr 40/2008 […] ustala ilości tuńczyka błękitnopłetwego, które statki rybackie Wspólnoty mogą poławiać w 2008 r.
         w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym.

      (2)      Rozporządzenie […] nr 446/2008 […] zmienia ilości tuńczyka błękitnopłetwego, które statki rybackie Wspólnoty mogą poławiać
         w 2008 r. w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym.

      (3)      Rozporządzenie […] nr 1559/2007 […] wymaga, aby państwa członkowskie informowały Komisję o indywidualnych kwotach przyznanych
         ich statkom o długości powyżej 24 metrów.

      (4)      Wspólna polityka rybołówstwa ma na celu zapewnienie długoterminowej zdolności połowowej sektora poprzez zrównoważoną eksploatację
         żywych zasobów wodnych w oparciu o zasadę ostrożnego zarządzania.

      […]
      (6)      Z danych znajdujących się w posiadaniu Komisji oraz z informacji uzyskanych przez inspektorów Komisji podczas ich wizyt kontrolnych
         w przedmiotowych państwach członkowskich wynika, że uprawnienia do połowów tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim,
         na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym przyznane statkom rybackim do połowów okrężnicą
         pływającym pod banderą Grecji, Francji, Włoch, Cypru i Malty lub zarejestrowanym w tych państwach będą uznane za wyczerpane
         w dniu 16 czerwca 2008 r., a uprawnienia do połowów tego samego zasobu przyznane statkom rybackim do połowów okrężnicą pływającym
         pod banderą Hiszpanii lub zarejestrowanym w tym państwie będą uznane za wyczerpane w dniu 23 czerwca 2008 r.

      (7)      Komitet Naukowo-Badawczy [ICCAT] uznał nadmierne zdolności połowowe floty za główny czynnik, który może prowadzić do załamania
         się stad tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym. Nadmierne zdolności połowowe floty stanowią
         poważne zagrożenie przekroczenia dozwolonego poziomu połowów. Oprócz tego dzienna zdolność połowowa pojedynczego statku rybackiego
         do połowów jedną okrężnicą jest tak duża, że dozwolone poziomy połowów mogą zostać osiągnięte lub przekroczone w bardzo krótkim
         czasie. W tej sytuacji przełowienie przez tę flotę stanowiłoby poważne zagrożenie dla ochrony zasobów tuńczyka błękitnopłetwego.

      (8)      Komisja monitorowała ściśle przestrzeganie przez państwa członkowskie wszystkich wymogów zawartych w odpowiednich przepisach
         wspólnotowych podczas sezonu połowowego tuńczyka błękitnopłetwego w 2008 r. Z informacji znajdujących się w jej posiadaniu
         oraz z informacji uzyskanych przez inspektorów Komisji wynika, że przedmiotowe państwa członkowskie nie zapewniły pełnej zgodności
         z wymogami zawartymi w rozporządzeniu […] nr 1559/2007.

      […]
      (10)      W celu wzmocnienia skuteczności tych środków, które mają na celu zapobieżenie poważnemu zagrożeniu dla ochrony zasobów tuńczyka
         błękitnopłetwego, należy ponadto nakazać podmiotom wspólnotowym, aby nie zgadzały się na wyładunki, umieszczanie w sadzach
         w celu tuczenia i w celach hodowlanych ani na przeładunki tuńczyka błękitnopłetwego złowionego przez statki rybackie do połowów
         okrężnicą w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym”.

      27      Artykuły 1−3 tego rozporządzenia stanowią:

      „Artykuł 1
      Z dniem 16 czerwca 2008 r. zakazuje się połowów tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45° długości
         geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym przez statki rybackie do połowów okrężnicą pływające pod banderą Grecji,
         Francji, Włoch, Cypru i Malty lub zarejestrowane w tych państwach.

      Zakazuje się również przechowywania na statku, umieszczania w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych, przeładunku,
         transferu i wyładunku ryb pochodzących z tych stad złowionych przez te statki po tej dacie.

      Artykuł 2
      Z dniem 23 czerwca 2008 r. zakazuje się połowów tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45° długości
         geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym przez statki rybackie do połowów okrężnicą pływające pod banderą Hiszpanii
         lub zarejestrowane w tym państwie.

      Zakazuje się również przechowywania na statku, umieszczania w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych, przeładunku,
         transferu i wyładunku ryb pochodzących z tych stad złowionych przez te statki po tej dacie.

      Artykuł 3
      1.      Z zastrzeżeniem ustępu drugiego z dniem 16 czerwca 2008 r. podmioty wspólnotowe nie zgadzają się na wyładunki, umieszczanie
         w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych oraz na przeładunki na wodach i w portach Wspólnoty tuńczyka błękitnopłetwego
         złowionego przez statki rybackie do połowów okrężnicą w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej
         oraz w Morzu Śródziemnym.

      2.      Do dnia 23 czerwca 2008 r. dozwolone są wyładunki, umieszczanie w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych oraz przeładunki
         na wodach lub w portach Wspólnoty tuńczyka błękitnopłetwego złowionego w Ocenie Atlantyckim na wschód od 45° długości geograficznej
         zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym przez statki rybackie do połowów okrężnicą pływające pod banderą Hiszpanii lub zarejestrowane
         w tym państwie.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      28      AJD Tuna Ltd, spółka z siedzibą na Malcie, prowadzi działalność w sektorze hodowli i tuczenia żywozłowionego w Morzu Śródziemnym
         tuńczyka błękitnopłetwego w celu jego sprzedaży odbiorcom. Jest ona właścicielem dwóch morskich hodowli ryb. Maksymalna zdolność
         tuczenia pierwszej wynosi 2500 ton, a drugiej − 800 ton.

      29      W następstwie przyjęcia rozporządzenia Direttur tal-Agrikoltura u s‑Sajd zabronił AJD Tuna zakupu i sprowadzania tuńczyka
         błękitnopłetwego na Maltę w celach związanych z jej działalnością.

      30      Nie mogąc uzyskać przyznanych ilości tuńczyka, do których jej zdaniem miała prawo, AJD Tuna wniosła skargę do Prim’Awla tal-Qorti
         Civili w celu uzyskania odszkodowania za szkodę, którą poniosła wskutek przytoczonego zakazu, który stanowi nadużycie, narusza
         prawo oraz jest nieracjonalny.

      31      Zdaniem sądu krajowego AJD Tuna twierdzi, że uzyskała zgodę ICCAT na zakup 3200 ton tuńczyka błękitnopłetwego dla celów swej
         działalności oraz że w konsekwencji zakupiła ona tę ilość od rybaków francuskich i włoskich jeszcze przed rozpoczęciem sezonu
         połowowego. Zakaz zakupu i sprowadzania na Maltę dotyczył nie tylko tuńczyka błękitnopłetwego złowionego w wodach Unii, ale
         także złowionego poza tymi wodami. W związku z tym AJD Tuna nie miała możliwości zakupu ilości tuńczyka błękitnopłetwego,
         którą miała prawo posiadać w swych hodowlach morskich.

      32      Sąd krajowy uznał zatem, że rozstrzygnięcie sporu zależy od ważności rozporządzenia.

      33      W tych okolicznościach Prim’Awla tal-Quorti Civili postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi
         pytaniami prejudycjalnymi:

      1.      Czy rozporządzenie nr 530/2008 […] jest nieważne, ponieważ narusza art. 253 traktatu ,w zakresie w jakim nie uzasadnia w wystarczający
         sposób przyjęcia nadzwyczajnych środków [ustanowionych w art. 1–3 tego rozporządzenia] oraz w zakresie w jakim nie wyjaśnia
         klarownie rozumowania stanowiącego podstawę przyjęcia tych środków?

      2.      Czy rozporządzenie nr 530/2008 […] jest nieważne, ponieważ narusza art. 7 ust. 1 rozporządzenia [podstawowego], w zakresie
         w jakim rozporządzenie to w swoich motywach nie wykazuje odpowiednio [z jednej strony] istnienia poważnego zagrożenia dla
         ochrony żywych zasobów wodnych lub dla ekosystemu morskiego, wynikającego z działalności połowowej a [z drugiej strony] konieczności
         natychmiastowego działania?

      3.      Czy rozporządzenie nr 530/2008 […] jest nieważne, ponieważ przyjęte środki pozbawiają wspólnotowe podmioty gospodarcze takie
         jak strona skarżąca uzasadnionych oczekiwań wynikających z art. 1 rozporządzenia Komisji nr 446/2008 […] i z art. 2 rozporządzenia
         [podstawowego]?

      4.      Czy art. 3 rozporządzenia nr 530/2008 […] jest nieważny, ponieważ narusza zasadę proporcjonalności, w zakresie w jakim stanowi
         on [po pierwsze], że żaden wspólnotowy podmiot gospodarczy nie może wyładowywać, umieszczać tuńczyka w sadzach w celu hodowania
         i tuczenia, nawet jeśli jest to tuńczyk złowiony wcześniej zgodnie z rozporządzeniem nr 530/2008 […], a [po drugie], wspólnotowy
         podmiot gospodarczy nie może wykonywać powyższych czynności względem tuńczyka złowionego przez rybaków, których statki nie
         pływają pod banderą jednego z państw członkowskich wymienionych w art. 1 rozporządzenia nr 530/2008 […], nawet jeżeli tuńczyk
         ten został złowiony zgodnie z kwotami ustanowionymi przez [ICATT]?

      5.      Czy rozporządzenie nr 530/2008 […] jest nieważne, ponieważ narusza zasadę proporcjonalności, w zakresie w jakim Komisja nie
         wykazała, że przyjęcie planowanego przez nią środka nie przyczyni się do odbudowy zasobów tuńczyka?

      6.      Czy rozporządzenie nr 530/2008 […] jest nieważne, ponieważ przepisy, które stanowi są nierozsądne i dyskryminujące ze względu
         na przynależność państwową w rozumieniu art. 12 WE, w zakresie w jakim wspomniane rozporządzenie nr 530/2008 dokonuje rozróżnienia
         pomiędzy statkami rybackimi prowadzącymi połowy okrężnicą pływającymi pod banderą hiszpańską a tymi samymi statkami pływającymi
         pod banderą grecką, francuską, włoską, cypryjską i maltańską oraz w zakresie w jakim rozporządzenie to dokonuje rozróżnienia
         pomiędzy tymi sześcioma państwami członkowskimi a innymi państwami członkowskimi?

      7.      Czy rozporządzenie nr 530/2008 […] jest nieważne, ponieważ nie były przestrzegane zasady sprawiedliwości chronione art. 47
         Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, gdyż zainteresowane strony i państwa członkowskie nie miały możliwości przedstawienia
         uwag na piśmie przed wydaniem decyzji?

      8.      Czy rozporządzenie nr 530/2008 […] jest nieważne, ponieważ nie była przestrzegana zasada kontradyktoryjności (audi alteram
         partem), będąca zasadą ogólną prawa wspólnotowego, gdyż zainteresowane strony i państwa członkowskie nie miały możliwości
         przedstawienia uwag na piśmie przed wydaniem decyzji?

      9.      Czy art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego jest nieważny, ponieważ nie była przestrzegana zasada kontradyktoryjności (audi
         alteram partem), będąca zasadą ogólną prawa wspólnotowego, lub zasady sprawiedliwości chronione na mocy art. 47 Karty praw
         podstawowych Unii Europejskiej, i w konsekwencji czy nr 530/2008 […] jest nieważne, ponieważ jego podstawę prawną stanowi
         rozporządzenie podstawowe]?

      10.      W przypadku gdyby Trybunał orzekł, że rozporządzenie nr 530/2008 […] jest ważne – czy należy je interpretować w taki sposób,
         że oznacza ono, iż środki przyjęte w art. 3 tego rozporządzenia sprzeciwiają się temu, żeby wspólnotowe podmioty gospodarcze
         zgadzały się na wyładunki, umieszczanie w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych oraz na przeładunki na wodach i w portach
         Wspólnoty tuńczyka błękitnopłetwego złowionego w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45°długości geograficznej zachodniej oraz
         w Morzu Śródziemnym przez pływające pod banderą państwa trzeciego statki rybackie do połowów okrężnicą?”.

       W przedmiocie wniosku w sprawie organizacji środków dowodowych lub otwarcia procedury ustnej na nowo
      34      Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Trybunału w dniu 19 października 2010 r. Komisja zwróciła się do Trybunału o zarządzenie
         przeprowadzenia środków dowodowych lub otwarcia procedury ustnej na nowo na podstawie art. 60 i 61 regulaminu postępowania
         przed Trybunałem.

      35      W piśmie, które wpłynęło do sekretariatu w dniu 27 października 2010 r. Rada stwierdziła, że popiera wniosek Komisji.

      36      W tym zakresie należy przypomnieć, iż Trybunał może z urzędu lub na wniosek rzecznika generalnego, a także na wniosek stron,
         zarządzić otwarcie procedury ustnej na nowo, zgodnie z art. 61 regulaminu, jeżeli uzna, że sprawa nie została dostatecznie
         wyjaśniona lub że winna zostać rozstrzygnięta w oparciu o argument, który nie był przedmiotem debaty między stronami (zob.
         w szczególności wyroki: z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie C‑284/06 Burda, Rec. s. I‑4571, pkt 37; a także z dnia 8 września
         2009 r. w sprawie C‑42/07 Liga Portuguesa de Futebol Profissional i Bwin International, Rec. s. I‑7633, pkt 31).

      37      W uzasadnieniu skargi Komisja wskazała na zarzuty dotyczące przebiegu procedury ustnej, które uzasadniały jej zdaniem przeprowadzenie
         przez Trybunał środków dowodowych i zarządzenie otwarcie procedury ustnej na nowo, w celu wyjaśnienia okoliczności faktycznych
         leżących u podstaw rozporządzenia nr 530/2008.

      38      Po pierwsze, choć językiem postępowania był maltański, przedstawiciel AJD Tuna zabrał głos w języku włoskim, na co Trybunał
         zezwolił bez uprzedzenia o tym fakcie Rady i Komisji.

      39      Należy przypomnieć w tym miejscu, że art. 29 ust. 2 lit. c) akapit drugi regulaminu postępowania przed Trybunałem precyzuje,
         że na należycie uzasadniony wniosek strony postępowania przed sądem krajowym i po wysłuchaniu strony przeciwnej oraz rzecznika
         generalnego można zezwolić na stosowanie w trakcie procedury ustnej jednego z innych języków określonych w § 1 niniejszego
         artykułu

      40      Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Trybunału w dniu 11 lutego 2010 r., AJD Tuna złożyła wniosek o zezwolenie na występowanie
         w języku angielskim lub włoskim. Orzeczeniem z dnia 14 kwietnia 2010 r., po wysłuchaniu drugiej strony w postępowaniu przed
         sądem krajowym oraz rzecznika generalnego, prezes drugiej izby Trybunału zezwolił AJD Tuna na występowanie w języku włoskim.
         Nie będąc stroną w postępowaniu przed sądem krajowym, Rada i Komisja nie zostały poinformowane o wspomnianym zezwoleniu.

      41      Komisja wskazuje jednocześnie, że na rozprawie uniemożliwiono jednemu z jej pełnomocników E. Depasquale’owi udzielenia odpowiedzi
         na pytanie Trybunału w języku angielskim, choć Komisja uzyskała zezwolenie, by jej pełnomocnicy udzielali odpowiedzi na pytania
         Trybunału w tym języku.

      42      Pismem sygnowanym przez K. Banks, E. Depasquale’a oraz D. Nardiego, które wpłynęło do sekretariatu Trybunału w dniu 19 kwietnia
         2010 r., Komisja złożyła do Trybunału wniosek o zezwolenie na udzielanie przez K. Banks oraz D. Nardiego odpowiedzi na pytania
         Trybunału w języku angielskim. Prezes drugiej izby przyjął ten wniosek w dniu 26 kwietnia 2010 r.

      43      Ponieważ wniosek Komisji dotyczył wyłącznie K. Banks oraz D. Nardiego, zezwolenie, by na pytania Trybunału odpowiadać w języku
         angielskim, nie mogło dotyczyć E. Depasquale’a, nawet jeśli zezwolenie zostało sformułowane w sposób ogólny.

      44      Ponadto, jak wskazała Komisja, jako że maltański był językiem ojczystym E. Depasqualego, nie miał on trudności z udzieleniem
         odpowiedzi na pytanie Trybunału w tym języku.

      45      Jeśli chodzi o zastrzeżenia dotyczące treści opinii rzecznika generalnego, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 252 akapit
         drugi TFUE, zadaniem rzecznika generalnego jest publiczne przedstawianie, przy zachowaniu całkowitej bezstronności i niezależności,
         uzasadnionych opinii w sprawach, które zgodnie ze statutem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wymagają jego zaangażowania.
         Wykonując to zadanie, może on w danym przypadku dokonać analizy wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, przenosząc
         go w ramy szerszego kontekstu niż zostało to określone przez sąd krajowy lub przez strony postępowania przed sądem krajowym.
         Trybunał nie jest związany ani opinią rzecznika generalnego, ani jej uzasadnieniem (zob. wyrok z dnia 11 listopada 2010 r.
         C‑229/09 Hogan Lovells International, dotychczas niepublikowany w Zbiorze, pkt 26).

      46      Trybunał uznał, że dysponuje w niniejszym przypadku wszystkimi niezbędnymi informacjami, by odpowiedzieć na pytania zadane
         przez sąd krajowy.

      47      W związku z powyższym wniosek o przeprowadzenie środków dowodowych i otwarcie procedury ustnej na nowo należy oddalić.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       W przedmiocie pytań od siódmego do dziewiątego
      48      W tych pytaniach, które należy rozpatrzyć łącznie i w pierwszej kolejności, sąd krajowy zastanawia się na ważnością rozporządzenia
         nr 530/2008, jak również nad ważnością art. 7 rozporządzenia podstawowego, na podstawie którego rozporządzenie nr 530/2008
         zostało przyjęte. Dokładniej sąd ten zwraca się co do zasady do Trybunału z zapytaniem czy art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego
         jest nieważny, ponieważ nie przewiduje, by państwa członkowskie i inne zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia
         uwag Komisji, w przypadku kiedy z własnej inicjatywy zamierza ona zastosować nadzwyczajne środki przewidziane w art. 7 ust. 1,
         co stanowi naruszenie zasady kontradyktoryjności i zasad ustanowionych w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej
         (zwanej dalej „kartą”).

      49      Artykuł 41karty, który zdaniem AJD Tuna został naruszony, potwierdza w szczególności prawo każdego do bycia wysłuchanym, zanim
         zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jego sytuację. Wynika stąd, że przepis ten nie dotyczy procesu
         przygotowywania aktów o zasięgu ogólnym.

      50      Z definicji zawartej w art. 288 TFUE wynika, że rozporządzenie nr 530/2008 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio
         stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

      51      Kryterium rozróżnienia pomiędzy rozporządzeniem a decyzją należy doszukiwać się w ogólnym zasięgu danego aktu prawnego lub
         jego braku (zob. w szczególności postanowienie z dnia 12 lipca 1993 r. w sprawie C‑168/93 Gibraltar i Gibraltar Development
         przeciwko Radzie, Rec. s. I‑4009, pkt 11). Akt posiada zasięg ogólny, jeżeli odnosi się do sytuacji określonych w sposób obiektywny
         oraz wywiera skutki prawne dla określonej w sposób generalny i abstrakcyjny kategorii adresatów (zob. w szczególności wyrok
         z dnia 6 października 1982 r. w sprawie 307/81 Alusuisse Italia przeciwko Radzie i Komisji, Rec. s. 3463, pkt 9).

      52      Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia podstawowego upoważnia Komisję do zastosowania środków nadzwyczajnych w celu usunięcia poważnego
         zagrożenia dla ochrony żywych zasobów wodnych lub dla ekosystemu morskiego, wynikającego z działalności połowowej. Przyjęte
         środki powodują skutki dla podmiotów gospodarczych w sektorze rybołówstwa w danym obszarze i w stosunku do danego gatunku.
         Środki nadzwyczajnych nie są zatem podejmowane w interesie podmiotów gospodarczych, lecz wyłącznie w celu ochrony żywych zasobów
         wodnych i ekosystemu morskiego. Rozporządzenia przyjęte na podstawie wspominanego art. 7 ust. 1 mają zastosowanie do sytuacji
         ujętych obiektywnie i powodują skutki prawne względem kategorii osób określonych w sposób ogólny i abstrakcyjny w rozumieniu
         orzecznictwa przytoczonego w poprzednim punkcie tego wyroku.

      53      Z rozważań tych wynika, że art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nie jest nieważny, ponieważ nie przewiduje w trakcie
         procesu przyjmowania środków nadzwyczajnych, przewidzianych w art. 7 ust. 1, zbierania uwag podmiotów, wobec których środki
         te mogą mieć skutki.

      54      Poza tym art. 47 karty, w zakresie w jakim przewiduje, że każdy czyje prawa i wolności zagwarantowane przez prawo Unii zostały
         naruszone, ma prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem, jest potwierdzeniem zasady skutecznej ochrony sądowej, która
         stanowi zasadę ogólną prawa Unii, wynikającą z tradycji konstytucyjnych wspólnych państwom członkowskim (zob. wyroki: z dnia
         13 marca 2007 r. w sprawie C‑432/05 Unibet, Zb.Orz. s. I‑2271, pkt 37; a także z dnia 3 września 2008 r. w sprawach połączonych
         C‑402/05 P i C‑415/05 P Kadi i Al Barakaat International Foundation przeciwko Radzie i Komisji, Zb.Orz. s. I‑6351, pkt 335).

      55      Ponieważ sąd krajowy zwraca się do Trybunału z pytaniem dotyczącym nie ewentualnego naruszenia prawa do skutecznego środka
         prawnego przed sądem, ale braku możliwości, aby zainteresowane strony i państwa członkowskie przedstawiły swe uwagi na piśmie
         zanim, na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, Komisja podejmie nadzwyczajne środki − art. 47 karty nie ma
         zastosowania.

      56      Należy zatem na pytania od siódmego do dziewiątego odpowiedzieć, że ich zbadanie nie ujawniło żadnego elementu, który mógłby
         wpłynąć na ważność rozporządzenia nr 530/2008 oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w świetle zasady kontradyktoryjności
         i zasady skutecznej ochrony sądowej.

       W przedmiocie pytań pierwszego i drugiego
      57      W tych pytaniach, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd krajowy co do zasady zwraca się do Trybunału z zapytaniem, czy rozporządzenie
         nr 530/2008 spełnia obowiązek uzasadniania aktów przewidziany w art. 296 ust. 2 TFUE, a w szczególności czy uzasadnienie to
         w sposób wystarczający określa warunki, w których Komisja może działać na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

      58      Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uzasadnienie, jakiego wymaga art. 296 TFUE, powinno być dostosowane
         do charakteru rozpatrywanego aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, pozwalając
         zainteresowanym poznać podstawy podjętej decyzji, a właściwemu sądowi dokonać jej kontroli. Nie ma wymogu, by uzasadnienie
         wyszczególniało wszystkie istotne elementy faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 296
         ust. 2 TFUE, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość
         przepisów prawa regulującego daną dziedzinę (zob. podobnie w szczególności wyroki: z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie C‑5/01
         Belgia przeciwko Komisji, Rec. s. I‑11991, pkt 68; z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C‑501/00 Hiszpania przeciwko Komisji,
         Zb.Orz. s. I‑6717, pkt 73; z dnia 5 marca 2009 r. w sprawie C‑479/07 Francja przeciwko Radzie, pkt 49).

      59      Z utrwalonego orzecznictwa wynika również, że zakres obowiązku uzasadnienia zależy od charakteru danego aktu oraz że w przypadku
         aktów o zasięgu ogólnym uzasadnienie może ograniczać się do wskazania: po pierwsze – całościowej sytuacji, która doprowadziła
         do jego przyjęcia i – po drugie – ogólnych celów, które zamierza się osiągnąć. W tym kontekście Trybunał stwierdził w szczególności,
         że wygórowane byłoby żądanie szczegółowego uzasadnienia każdej decyzji technicznej, jeżeli z zaskarżonego aktu wynikają istotne
         cele, do których realizacji zmierza dana instytucja (zob. w szczególności wyroki: z dnia 7 listopada 2000 r. w sprawie C‑168/98
         Luksemburg przeciwko Parlamentowi i Radzie, Rec. str. I‑9131, pkt 62; z dnia 9 września 2003 r. w sprawie C‑361/01 P Kik/OHIM,
         Rec. I‑8283, pkt 102; a także z dnia 9 września 2003 r. w sprawie C‑304/01 Hiszpania przeciwko Komisji, Rec. s. I‑7655, pkt 51).

      60      Trybunał orzekł również, że obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 ust. 2 TFUE stanowi istotny wymóg proceduralny,
         który należy odróżnić od kwestii zasadności uzasadnienia, wchodzącej w zakres zgodności z prawem spornego aktu co do istoty
         sprawy (zob. podobnie wyrok z dnia 19 września 2002 r. w sprawie C‑113/00 Hiszpania przeciwko Komisji, Rec. s. I‑7601, pkt 47;
         ww. wyrok w sprawie Francja przeciwko Radzie, pkt 50).

      61      Stosując dopiero co przypomniane zasady, należy zbadać, czy rozporządzenie nr 530/2008 spełnia przesłanki w zakresie uzasadnienia
         ustanowione art. 296 ust. 2 TFUE.

      62      Rozporządzenie nr 530/2008 zostało przyjęte na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z tym przepisem
         Komisja, w szczególności z własnej inicjatywy, może podjąć środki nadzwyczajne spełniając trzy przesłanki. Przede wszystkim
         wymaga się wcześniejszego istnienia poważnego zagrożenia dla ochrony żywych zasobów wodnych lub dla ekosystemu morskiego.
         Następnie zagrożenie to winno wynikać z działalności połowowej. Wreszcie aby zażegnać wspomniane zagrożenie, wymagane jest
         natychmiastowe działanie.

      63      Jeśli chodzi o uzasadnienie istnienia poważnego zagrożenia dla ochrony zasobów tuńczyka błękitnopłetwego, motywy 1−3 rozporządzenia
         nr 530/2008 przypominają o znaczeniu TAC określonym dla tuńczyka błękitnopłetwego w ramach wieloletniego planu odbudowy zasobów
         tej ryby. Poza tym zgodnie z motywem 6 tego rozporządzenia z informacji uzyskanych przez inspektorów Komisji wynika, że uprawnienia
         do połowów tuńczyka błękitnopłetwego przyznane statkom rybackim do połowów okrężnicą mogą zostać wyczerpane przed końcem sezonu
         połowowego. Wynika z tego, że Komisja dopełniła obowiązku uzasadnienia rozporządzenia w kwestii istnienia poważnego zagrożenia
         dla ochrony zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym.

      64      Jeśli chodzi o uzasadnienie tego, czy zagrożenie dla ochrony zasobów wynika z działalności połowowej statków rybackich do
         połowów okrężnicą, jak również umieszczania tych ryb w sadzach przez wspólnotowe podmioty gospodarcze –z jednej strony z motywu 7
         rozporządzenia nr 530/2008 wynika, że Komitet Naukowo-Badawczy ICCAT uznał nadmierne zdolności połowowe floty za główny czynnik,
         który może prowadzić do załamania się stad tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym.

      65      Z drugiej strony z motywu 8 rozporządzenia nr 530/2008 wynika, że z informacji znajdujących się w posiadaniu Komisji wynika,
         że państwa członkowskie nie zapewniły pełnej zgodności z wymogami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 1559/2007, których celem
         była odbudowa zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym.

      66      Należy przypomnieć w tym względzie, że przestrzeganie zobowiązań ciążących na państwach członkowskich na mocy przepisów Unii
         jest niezbędne dla ochrony zasobów rybnych, ochrony zasobów biologicznych mórz i ich eksploatacji na długotrwałych podstawach
         i we właściwych warunkach gospodarczo‑społecznych (zob. w odniesieniu do naruszeń reżimu kwot w sezonach połowowych 1991–1996
         wyrok z dnia 25 kwietnia 2002 r. w sprawach połączonych C‑418/00 i C‑419/00 Komisja przeciwko Francji, Rec. s. I‑3969, pkt 57).

      67      Zważywszy na przytoczone argumenty, uzasadnienie rozporządzenia nr 530/2008 ukazuje w dostateczny sposób, że poważne zagrożenie
         dla ochrony zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym wynika z działalności połowowej
         statków rybackich do połowów okrężnicą oraz umieszczania połowionych ryb w sadzach przez wspólnotowe podmioty gospodarcze.

      68      Wreszcie w odniesieniu do stanu wymagającego podjęcia nadzwyczajnych środków motyw 4 rozporządzenia nr 530/2008 przypomina,
         że wspólna polityka rybołówstwa ma na celu zapewnienie długoterminowej zdolności połowowej sektora poprzez zrównoważoną eksploatację
         żywych zasobów wodnych w oparciu o zasadę ostrożnego zarządzania. Przypomnienie tego celu realizowanego przez Unię oraz stwierdzenie
         nieuchronnego przekroczenia kwot połowowych przyznanych statkom rybackim do połowów okrężnicą przed planowanym końcem sezonu
         połowowego stanowi wystarczające uzasadnienie nadzwyczajnej sytuacji, w której Komisja winna była działać zgodnie z zasadą
         ostrożności.

      69      Należy zatem na pytania pierwsze i drugie odpowiedzieć, że ich badanie nie ujawniło żadnego elementu, który mógłby wpłynąć
         na ważność rozporządzenia nr 530/2008 w świetle obowiązku uzasadniania aktów wynikającego z art. 296 ust. 2 TFUE.

       W przedmiocie pytania trzeciego
      70      W pytaniu tym sąd krajowy zwraca się do Trybunału z zapytaniem, czy rozporządzenie nr 530/2008 jest nieważne, ponieważ środki,
         które przewiduje, odmawiają wspólnotowym podmiotom gospodarczym uzasadnionych oczekiwań opierających się na ustaleniu kwot
         połowowych na tuńczyka błękitnopłetwego, w szczególności w rozporządzeniu nr 446/2008.

      71      Należy przypomnieć, że prawo domagania się ochrony uzasadnionych oczekiwań mają wszystkie jednostki, które znajdują się w sytuacji,
         z której wynika, że administracja wspólnotowa wzbudziła uzasadnione nadzieje (zob. podobnie wyroki: z dnia 11 marca 1987 r.
         w sprawie 265/85 Van den Bergh en Jurgens Ford i Van Dijk Food Products (Lopik) przeciwko EWG, Rec. s. 1155, pkt 44; a także
         z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawach połączonych C‑37/02 i C‑38/02 Di Lenardo i Dilexport, Rec. s. I‑6911, pkt 70).

      72      Takimi zapewnieniami są, niezależnie od formy, w jakiej są one przekazywane, dokładne, bezwarunkowe i spójne informacje pochodzące
         z uprawnionych i wiarygodnych źródeł (zob. wyrok z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie C‑537/08 P Kahla Thüringen Porzellan
         przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 63). Natomiast nie może powoływać się na naruszenie tej zasady
         ten, komu administracja nie udzieliła precyzyjnych zapewnień (wyroki: z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych C‑182/03
         i C‑217/03 Belgia i Forum 187 przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑5479, pkt 147; a także z dnia 25 października 2007 r. w sprawie
         C‑167/06 P Komminou i in. przeciwko Komisji, pkt 63).

      73      Podobnie jeśli rozsądny i przezorny podmiot gospodarczy jest w stanie przewidzieć wydanie przepisów wspólnotowych mogących
         wpłynąć na jego interesy, nie może on powoływać się na tę zasadę w razie wydania takich przepisów (zob. ww. wyroki: w sprawie
         Van den Bergh en Jurgens i Van Dijk Food Products (Lopik) przeciwko EWG, pkt 44; a także w sprawie Belgia i Forum 187 przeciwko
         Komisji, pkt 147).

      74      Tym samym, jak słusznie podnosi Komisja, wspólnotowe podmioty gospodarcze nie otrzymały żadnego zapewnienia z jej strony,
         iż zostanie dostarczona cała ilość tuńczyka błękitnopłetwego, na którą zawarły umowy z rybakami.

      75      Poza tym możliwość przyjęcia środków, których skutkiem jest zakończenie sezonu połowowego przed normalną datą, jest przewidziana
         w art. 7 ust. 1 i art. 26 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Wspólnotowe podmioty gospodarcze, których działalność polega
         na zakupie tuńczyka błękitnopłetwego w celach hodowli i tuczenia nie mogą powoływać się na ochronę uzasadnionych oczekiwań,
         ponieważ są one w stanie przewidzieć, że tego rodzaju środki mogą zostać podjęte.

      76      Należy zatem na pytanie trzecie odpowiedzieć, że jego badanie nie ujawniło żadnej nieprawidłowości, która mógłby wpłynąć na
         ważność rozporządzenia nr 530/2008 w świetle zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

       W przedmiocie pytania czwartego i piątego
      77      W pytaniach tych sąd krajowy usiłuje ustalić co do zasady, czy rozporządzenie nr 530/2008 jest sprzeczne z zasadą proporcjonalności,
         jeżeli przewiduje wprowadzenie w określonym dniu zakazu dla wspólnotowych podmiotów gospodarczych przyjmowania wyładunków
         oraz umieszczania w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych tuńczyka błękitnopłetwego, również złowionego przed tą
         datą lub przez statki rybackie pływające pod banderą państwa trzeciego. Sąd krajowy zastanawia się jednocześnie nad tym, czy
         środki przewidziane w rozporządzeniu nr 530/2008 mogą doprowadzić do osiągnięcia celu odbudowy zasobów tuńczyka błękitnopłetwego.

      78      Odnosząc się do daty połowów tuńczyka błękitnopłetwego, którego dotyczy zakaz wyładunku, należy wskazać, że z motywu 10 rozporządzenia
         nr 530/2008 wynika, iż zakaz przyjmowania wyładunków, umieszczania w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych oraz przeładunków
         przez wspólnotowe podmioty gospodarcze w wodach lub portach wspólnotowych tuńczyka błękitnopłetwego złowionego przez statki
         rybackie do połowów okrężnicą w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym
         ma na celu wzmocnienia skuteczności środków polegających na zakazie połowu i stanowi jedynie ich uzupełnienie. W konsekwencji
         art. 3 rozporządzenia nr 530/2008 należy interpretować w świetle art. 1 i 2 tego rozporządzenia w ten sposób, że zakaz obowiązujący
         podmioty gospodarcze nie dotyczy tuńczyka błękitnopłetwego złowionego przed dniem 16 czerwca 2008 r. lub 23 czerwca 2008 r.
         stosownie do bandery, pod którą pływa kuter rybacki, który dokonał połowu, bez względu na datę wyładunku.

      79      W pozostałym zakresie należy przypomnieć, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasada proporcjonalności, którą zalicza się
         do podstawowych zasad prawa wspólnotowego, wymaga, by środki prawne wynikające z zastosowania przepisów wspólnotowych były
         odpowiednie do realizacji zamierzonego celu i nie wykraczały poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia (zob. podobnie
         wyroki: z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie C‑210/03 Swedish Match, Zb.Orz. s. I‑11893, pkt 47; a także z dnia 7 lipca 2009 r.
         w sprawie C‑558/07 S.P.C.M. i in., Zb.Orz. s. I‑5783, pkt 41).

      80      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawodawca Unii dysponuje w dziedzinie wspólnej polityki rolnej, w tym polityki w zakresie
         rybołówstwa, szerokim zakresem uznania, z którym związana jest odpowiedzialność polityczna na podstawie w art. 40−43 TFUE.
         W konsekwencji kontrola sądu winna ograniczać się do oceny, czy dany przepis nie jest dotknięty oczywistym błędem lub nadużyciem
         władzy lub też czy dany organ nie przekroczył w sposób oczywisty granic przysługującego mu uznania (zob. podobnie wyrok z dnia
         12 lipca 2001 r. w sprawie C‑189/01 Jippes i in., Rec. s. I‑5689, pkt 80; ww. wyrok z dnia 9 września 2004 r. w sprawie Hiszpania
         przeciwko Komisji, pkt 23; a także wyrok z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie C‑535/03 Unitymark i North Sea Fishermen’s Organisation,
         Zb.Orz. s. I‑2689, pkt 55).

      81      W ramach kontroli sądowej okoliczności wykonywania tej zasady, mając na uwadze szeroki zakres uznania, którym dysponuje prawodawca
         wspólnotowy w dziedzinie wspólnej polityki rolnej, w tym polityki w zakresie rybołówstwa, jedynie oczywiście nieodpowiedni
         w odniesieniu do celów, jakie właściwa instytucja zamierza osiągnąć, charakter działania ustanowionego w tej materii może
         mieć wpływ na jego zgodność z prawem (ww. wyrok w sprawie Unitymark i North Sea Fishermen’s Organisation, pkt 57 i przytoczone
         tam orzecznictwo).

      82      Do Trybunału należy zatem zbadanie, czy skierowany do wspólnotowych podmiotów gospodarczych zakaz przyjmowania wyładunków,
         umieszczania w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych oraz przeładunków w wodach lub portach wspólnotowych tuńczyka
         błękitnopłetwego złowionego po dniu 16 czerwca lub 23 czerwca 2008 r przez statki rybackie do połowów okrężnicą w Oceanie
         Atlantyckim na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym nie jest w oczywisty sposób nieodpowiedni.

      83      Przyjmując rozporządzenie nr 1559/2007, Rada dążyła do zrealizowania planu odbudowy zasobów tuńczyka błękitnopłetwego zgodnie
         z zaleceniami ICCAT. Odbudowa, o której mowa, miała odbywać się, jak to zostało przypomniane w motywie 3 tego rozporządzenia,
         przez stopniowe zmniejszenie poziomu całkowitego dopuszczalnego połowu TAC, którego wartość, przypominana w art. 3 tego rozporządzenia,
         została podzielona pomiędzy Unię i inne państwa strony ICCAT. Przestrzeganie kwot przyznanych państwom członkowskim jest zatem
         konieczne dla realizacji celu odbudowy zasobów tuńczyka błękitnopłetwego. Stąd też środki polegające na zakazie połowów przyjęte
         przez Komisję w rozporządzeniu nr 530/2008 z powodu nieuchronnego wyczerpania kwot połowowych nie są w sposób oczywisty nieodpowiednie.

      84      W ten sposób skierowany do wspólnotowych podmiotów gospodarczych zakaz przyjmowania wyładunków, umieszczania w sadzach w celu
         tuczenia i w celach hodowlanych oraz przeładunków w wodach lub portach wspólnotowych tuńczyka błękitnopłetwego złowionego
         po dniu 16 czerwca lub 23 czerwca 2008 r. − stosownie do bandery, pod którą pływa kuter rybacki, który dokonał połowu – nie
         jest środkiem oczywisty sposób nieodpowiednim, gdyż pozwala osiągnąć cel przestrzegania TAC, którego z kolei obniżenie pozwoli
         ostatecznie na odbudowanie zasobów tuńczyka błękitnopłetwego.

      85      Należy zatem na pytanie czwarte i piąte odpowiedzieć, że ich badanie nie ujawniło żadnego elementu, który mógłby wpłynąć na
         ważność rozporządzenia nr 530/2008 w świetle zasady proporcjonalności.

       W przedmiocie pytania szóstego
      86      W tym pytaniu sąd krajowy usiłuje co do zasady ustalić, czy rozporządzenie nr 530/2008 jest nieważne z tego względu, iż wprowadza
         rozróżnienie po pierwsze, pomiędzy statkami rybackimi do połowów okrężnicą pływającymi pod banderą hiszpańską lub zarejestrowanymi
         w tym państwie członkowskim (zwanymi dalej „hiszpańskimi statkami do połowów okrężnicą”) a takimi samymi statkami pływającymi
         pod banderą maltańską, grecką, francuską, włoską, cypryjską lub zarejestrowanymi w tych państwach członkowskich (zwanymi dalej
         „innymi statkami do połowu okrężnicą”), a po drugie, pomiędzy tymi sześcioma państwami członkowskimi a pozostałymi państwami
         członkowskimi, wprowadzając w konsekwencji dyskryminację ze względu na przynależność państwową i naruszając tym samym art. 12 WE.

      87      Należy uściślić, że rozporządzenie nr 530/2008 dotyczy wyłącznie statków do połowu tuńczyka błękitnopłetwego okrężnicą a nie
         połowu tuńczyka błękitnopłetwego innymi metodami, w szczególności metodami tradycyjnymi.

      88      Poszanowanie zasady niedyskryminacji wymaga, by porównywalne sytuacje nie były traktowane w sposób odmienny, a sytuacje odmienne
         nie były traktowane w sposób identyczny, chyba że jest to obiektywnie uzasadnione (zob. w szczególności wyroki: z dnia 17 października
         1995 r. w sprawie C‑44/94 Fishermen’s Organisations i in., Rec. s. I‑3115, pkt 46; z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie C‑87/03
         Hiszpania przeciwko Radzie, Rec. s. I‑2915, pkt 48; a także z dnia 8 listopada 2007 r. w sprawie C‑141/05 Hiszpania przeciwko
         Radzie Zb.Orz. s. I‑9485, pkt 40).

      89      Na wstępie należy stwierdzić, że państwa członkowskie nieobjęte zakresem rozporządzenia nr 530/2008 znajdowały się w odmiennej
         sytuacji od pozostałych państw członkowskich. W 2008 r. żaden statek do połowu okrężnicą pływający pod banderą państw nieobjętych
         zakresem rozporządzenia nr 530/2008 nie otrzymał zezwolenia połowowego na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 1559/2007
         na poławianie tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym.

      90      Odnosząc się do państw członkowskich, których dotyczy rozporządzenie nr 530/2008 – Komisja wydała zezwolenia dla hiszpańskich
         statków do połowu okrężnicą poławiających tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45° długości geograficznej
         zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym oraz do przechowywania go na statku, umieszczania w sadzach w celu tuczenia i w celach
         hodowlanych, przeładunku, transferu i wyładunku ryb do dnia 23 czerwca 2008 r., podczas gdy działalność tego rodzaju została
         zakazana innym statkom do połowu okrężnicą od dnia 16 czerwca 2008 r.

      91      Tym samym rozporządzeniem Komisja zezwoliła wspólnotowym podmiotom gospodarczym na przyjmowanie wyładunków, umieszczanie w sadzach
         w celu tuczenia i w celach hodowlanych i przeładunek tuńczyka błękitnopłetwego złowionego w tych wodach przez hiszpańskie
         statki do połowu okrężnicą do dnia 23 czerwca 2008 r., podczas gdy działalność ta została zakazana w stosunku do tuńczyka
         błękitnopłetwego złowionego przez inne statki do połowu okrężnicą od dnia 16 czerwca 2008 r.

      92      Rozporządzenie nr 530/2008 traktowało w sposób odmienny te dwie kategorie statków wedle bandery, pod którą pływają, lub państwa,
         w którym zostały zarejestrowane, jak również wspólnotowe podmioty gospodarcze wedle tego, czy handlowały z hiszpańskimi czy
         też z innymi statkami do połowu okrężnicą. Należy zbadać, czy istniały obiektywne powody uzasadniające tę różnicę traktowania.

      93      Należy przypomnieć, że elementy charakteryzujące różne sytuacje, a w ten sposób ich podobny charakter, winny być w szczególności
         określone i ocenione w świetle przedmiotu i celu aktu Unii, który wprowadza rzeczone rozróżnienie (zob. analogicznie wyroki:
         z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie C‑127/07 Arcelor Atlantique et Lorraine i in., Zb.Orz. s. I‑9895, pkt 26; a także z dnia
         18 listopada 2010 r. w sprawie C‑356/09 Kleist, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 34).

      94      Rozporządzenie nr 530/2008zostało przyjęte na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z tym przepisem
         Komisja, w szczególności z własnej inicjatywy, może podjąć środki nadzwyczajne, spełniając trzy przesłanki. Przede wszystkim
         wymaga się wcześniejszego istnienia poważnego zagrożenia dla ochrony żywych zasobów wodnych lub dla ekosystemu morskiego.
         Następnie zagrożenie to winno wynikać z działalności połowowej. Wreszcie aby zażegnać wspomniane zagrożenie, wymagane jest
         natychmiastowe działanie. Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego precyzuje, że środki nadzwyczajne mają skutek natychmiastowy.

      95      W konsekwencji w przypadku gdy Komisja działa na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, stosuje ona zgodnie
         z art. 2 ust. 1 tego rozporządzania „podejście ostrożne, poprzez podjęcie środków mających na celu ochronę i utrzymanie żywych
         zasobów wodnych”, co zgodnie z brzmieniem tego przepisu stanowi właściwy środek do osiągnięcia celów wspólnej polityki rybołówstwa.

      96      W ramach wykonywania środków podjętych na podstawie art. 7 rozporządzenia podstawowego różnica w traktowaniu może być uzasadniona,
         jeżeli pozwala lepiej osiągać cele ochrony żywych zasobów wodnych lub ochrony ekosystemu morskiego.

      97      W rozporządzeniu nr 530/2008 Komisja uznała, że istnieje poważne zagrożenie dla ochrony zasobów tuńczyka błękitnopłetwego
         oraz że zagrożenie to wynika z działalności połowowej statków do połowów okrężnicą. Z motywu 7 tego rozporządzenia wynika
         bowiem, po pierwsze, że zdolność połowowa floty do połowu okrężnicą jest nadmierna, a po drugie, że zdolność połowowa każdego
         ze statków jest tak duża, że TAC, mógł zostać szybko osiągnięty, a nawet przekroczony.

      98      W celu uzasadnienia innej daty wejścia w życie środków zakazu dla hiszpańskich statków do połowu okrężnicą Komisja stwierdziła,
         że ze względu na ich małą liczbę statki te nie mogły spowodować przekroczenia przyznanej im kwoty połowowej przed dniem 23 czerwca
         2008 r., podczas gdy ryzyko takie istniało od dnia 16 czerwca 2008 r. w stosunku do innych statków do połowów okrężnicą, zważywszy
         ich znaczną liczbę.

      99      Jak to słusznie wskazała Komisja, nie zatrzymała ona natychmiast działalności połowowej na podstawie art. 26 ust. 4 rozporządzenia
         podstawowego, bowiem tego rodzaju środek zakłada wyczerpanie kwoty przyznanej temu państwu członkowskiemu, co nie miało miejsca
         w niniejszym przypadku. Celem, który Komisja zamierzała osiągnąć, było uniemożliwienie połowów przy użyciu określonej metody,
         mianowicie statkami do połowów okrężnicą, podczas gdy przyznane państwom członkowskim kwoty nie były jeszcze osiągnięte.

      100    W świetle tych wyjaśnień dostarczonych Trybunałowi nie wydaje się, by istniały obiektywne różnice pomiędzy statkami do połowów
         okrężnicą w zależności od bandery, pod którą pływają, lub państwa członkowskiego, w którym zostały zarejestrowane, jeśli chodzi
         o ich zdolność połowową tuńczyka błękitnopłetwego oraz ich wpływ na wyczerpanie zasobów tej ryby. Nie wykazano ani nawet nie
         podnoszono, by hiszpańskie statki do połowu okrężnicą różniły się od innych tego typu statków, do których odnosi się rozporządzenie
         nr 530/2008.

      101    Stąd też, chociaż Komisja wskazuje, iż nie przyjęła środków zakazu z powodu ryzyka wyczerpania kwot przyznanych państwom członkowskim,
         należy stwierdzić, że przeniesienie na dzień 23 czerwca 2008 r. wejścia w życie środków zakazu w stosunku do hiszpańskich
         statków do połowów okrężnicą jest oparte wyłącznie na ryzyku wyczerpania kwot, nawet jeżeli chodzi tylko o kwoty przyznane
         tym statkom. Różnica traktowania, która wynika z przeniesienia daty wejścia w życie środków, nie wydaje się zatem oparta na
         istniejącym stosunku pomiędzy liczbą statków do połowu okrężnicą oraz kwot połowowych tuńczyka błękitnopłetwego, która została
         im przydzielona.

      102    Z rozważań tych wynika, że chociaż działanie Komisji miało na celu może zapobiegnięcie załamaniu się stad tuńczyka błękitnopłetwego
         we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym i chociaż Komisja odmiennie traktowała statki do połowu okrężnicą i inne statki
         lub metody połowowe, opierając się, jak to zostało powiedziane w pkt 97 niniejszego wyroku, na możliwości wyczerpania zasobów
         tuńczyka błękitnopłetwego, przeniosła ona na dzień 23 czerwca 2008 r. wejście w życie środków zakazu połowu dla hiszpańskich
         statków do połowu okrężnicą, opierając się wyłącznie na zdolności połowowej teoretycznie wymaganej do osiągnięcia kwoty połowowej,
         a nie rzeczywistej zdolności połowowej tuńczyka błękitonopłwtwego.

      103    Jak bowiem wskazał rzecznik generalny w pkt 125 opinii, z przedstawionych przez Komisję uwag na piśmie wynika, że kwota połowowa
         każdego państwa członkowskiego została rozdzielona w oparciu o liczbę statków, które pływały pod banderą tego państwa lub
         były w nim zarejestrowane. W 2008 r. 131 statków rybackich posiadających zezwolenia na połów tuńczyka błękitnopłetwego we
         wschodnim Atlantyku i Morzu Śródziemnomorskim, dzieliło się w następujący sposób: 1 cypryjski, 4 maltańskie, 6 hiszpańskich,
         16 greckich, 36 francuskich i 68 włoskich. Kwoty indywidualne dla statków francuskich o długości powyżej 24 metrów wnosiły
         od 110 do 120 ton na statek, dla statków włoskich – 52 tony i dla statków hiszpańskich – od 251 do 352 ton.

      104    Komisja wyjaśniła również w trakcie rozprawy, że hiszpańskie statki do połowu okrężnicą dokonywały połowu zasadniczo w strefie
         Balearów i rozpoczynały sezon połowowy tydzień po innych statkach rybackich do połowu okrężnicą. Niemniej jednak Komisja poparła
         to twierdzenie wyłącznie dokumentem figurującym w załączniku 6 do uwag na piśmie. Z dokumentu tego wynika po pierwsze, że
         hiszpańskie statki rybackie poławiały tuńczyka błękitnopłetwego w strefie Balearów co najmniej do dnia 27 maja 2008 r., a po
         drugie, że francuskie statki do połowu okrężnicą poławiały w tej samej strefie w tym samym okresie, wobec czego sytuacja statków
         hiszpańskich nie była wyjątkowa.

      105    W tym względzie należy wskazać, że art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1559/2007 zakazuje poławiania tuńczyka błękitnopłetwego
         przez statki rybackie do połowu okrężnicą we wschodnim Atlantyku i Morzu Śródziemnym między dniem 1 lipca a 31 grudnia, bez
         jakiegokolwiek wyjątku dla hiszpańskich statków do połowu okrężnicą ze względu na późny początek sezonu połowowego.

      106    Z ogółu powyższych rozważań wynika, że nie zostało wykazane, by hiszpańskie statki do połowu okrężnicą znajdowały się w obiektywnie
         odmiennej sytuacji w stosunku do innych statków do połowu okrężnicą, do których odnosi się rozporządzenie nr 530/2008, która
         uzasadniałaby przeniesienie w stosunku do nich dnia wejścia w życie środków zakazu na dzień 23 czerwca 2008 r., aby lepiej
         chronić zasoby tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i Morzu Śródziemnym.

      107    W konsekwencji Komisja, działając na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w celu zlikwidowania zagrożenia załamania
         się stad tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym wskutek działalności połowowej statków rybackich
         do połowu okrężnicą odroczyła do dnia 23 czerwca 2008 r. datę wejścia w życie środków zakazu połowu wyłącznie w odniesieniu
         do hiszpańskich statków do połowu okrężnicą, mimo że wprowadzenie dodatkowego terminu nie znajdowało obiektywnego uzasadnienia
         z punktu widzenia realizowanego celu.

      108    Działając w ten sposób, Komisja odmiennie potraktowała hiszpańskie statki do połowu okrężnicą, mimo że nie miało to obiektywnego
         uzasadnienia. Wynika stąd, że to naruszenie zasady niedyskryminacji wpływa na ważność rozporządzenia nr 530/2008, w zakresie
         w jakim hiszpańskie statki do połowu okrężnicą miały zezwolenie na poławianie tuńczyka błękitnopłetwego po dniu 16 czerwca
         2008 oraz na jego przechowywanie na statku, umieszczanie w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych, przeładunek, transfer
         i wyładunek po tej dacie.

      109    Jeśli chodzi o wspólnotowe podmioty gospodarcze, o których mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 530/2008, które zawarły
         umowy kupna-sprzedaży tuńczyka błękitnopłetwego z hiszpańskimi statkami do połowu okrężnicą – mogły one przyjąć wyładunek,
         umieszczać w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych, przeładowywać tuńczyka błękitnopłetwego złowionego przez hiszpańskie
         statki do połowu okrężnicą między dniem 16 czerwca 2008 r. a 23 czerwca 2008 r.

      110    Natomiast podmioty gospodarcze, o których mowa w art. 3 ust. 1 tego samego rozporządzenia, takie jak AJD Tuna, które zawarły
         takie umowy z innymi statkami rybackimi do połowu okrężnicą, winny były odmówić tych czynności dotyczących tuńczyka błękitnopłetwego
         złowionego przez te statki do połowu okrężnicą od dnia 16 czerwca 2008 r. Te dwie kategorie podmiotów gospodarczych zostały
         potraktowane odmiennie, a to odmienne traktowanie jest bezpośrednią konsekwencją nieuzasadnionego odmiennego traktowania,
         z którego skorzystały hiszpańskie statki do połowu okrężnicą.

      111    Możliwość przyjęcia między dniem 16 czerwca 2008 r. a 23 czerwca 2008 r. przez wspólnotowe podmioty gospodarcze, które zawarły
         takie umowy z hiszpańskimi statkami do połowu okrężnicą, wyładunku, umieszczania w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych
         oraz dokonywania przeładunku tuńczyka błękitnopłetwego złowionego przez statki do połowu okrężnicą nie jest uzasadniona, ponieważ
         podmioty te są w sytuacji obiektywnie identycznej jak inne wspólnotowe podmioty gospodarcze.

      112    To naruszenie zasady niedyskryminacji wpływa na ważność rozporządzenia nr 530/2008, w zakresie w jakim wspólnotowe podmioty
         gospodarcze, które zawarły umowy kupna-sprzedaży tuńczyka błękitnopłetwego z hiszpańskimi statkami do połowu okrężnicą, mogły
         kontynuować swą działalność w stosunku do tuńczyka błękitnopłetwego złowionego po dniu 16 czerwca 2008 r. ze względu na zezwolenie
         na połów, z którego po tej dacie korzystały te statki.

      113    Na pytanie szóste należy zatem odpowiedzieć, że rozporządzenie nr 530/2008 jest nieważne ponieważ – przyjęte na podstawie
         art. 7 ust. 1 rozporządzenia podstawowego – przewiduje zakazy obowiązujące od dnia 23 czerwca 2008 r. w odniesieniu do hiszpańskich
         statków do połowu okrężnicą oraz wspólnotowych podmiotów gospodarczych, które zawarły z nimi umowy, podczas gdy w stosunku
         do innych statków rybackich do połowu okrężnicą i wspólnotowych podmiotów gospodarczych, które zawarły z nimi umowy – zakazy
         obowiązujące od dnia 16 czerwca 2008 r., mimo że takie odmienne traktowanie nie jest obiektywnie uzasadnione.

      114    Ze względu na odpowiedź udzieloną na pytanie szóste nie ma potrzeby udzielania odrębnej odpowiedzi na pytanie dziesiąte.

       W przedmiocie kosztów
      115    Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
      1)      Badanie przedłożonych pytań nie ujawniło żadnego elementu, który mógłby wpłynąć na ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008
            z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących
            połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym
            oraz ważność art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej
            eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa w świetle zasady kontradyktoryjności i zasady skutecznej
            ochrony sądowej.
      2)      Badanie przedłożonych pytań nie ujawniło żadnego elementu, który mógłby wpłynąć na ważność rozporządzenia nr 530/2008 w świetle
            obowiązku uzasadniania aktów wynikającego z art. 296 ust. 2 TFUE, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady proporcjonalności.
      3)      Rozporządzenie nr 530/2008 jest nieważne, ponieważ – przyjęte na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 2317/2002 – przewiduje
            zakazy obowiązujące od dnia 23 czerwca 2008 r. w odniesieniu do statków rybackich do połowu okrężnicą pływających pod banderą
            hiszpańską lub zarejestrowanych w tym państwie członkowskim oraz wspólnotowych podmiotów gospodarczych, które zawarły z nimi
            umowy, podczas gdy w stosunku do statków do połowu okrężnicą pływających pod banderą maltańską, grecką, francuską, włoską
            oraz cypryjską lub zarejestrowanych w tych państwach członkowskich oraz wspólnotowych podmiotów gospodarczych, które zawarły
            z nimi umowy – zakazy obowiązujące od dnia 16 czerwca 2008 r., mimo że takie odmienne traktowanie nie jest obiektywnie uzasadnione.
      Podpisy
      *Język postępowania: maltański.


Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2016 r.#Thierry Rouffaud przeciwko Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych.#Służba publiczna – Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia – Personel ESDZ – Członek personelu kontraktowego – Członek personelu kontraktowego do zadań pomocniczych – Przekształcenie umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych w umowę o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego na czas nieokreślony – Odmowa.#Sprawa F-59/13 RENV.


Wyrok Trybunału z dnia 5 października 2000 r. # Rada Unii Europejskiej przeciwko Christiane Chvatal i innym, Antoinette Losch i Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. # Odwołanie - Urzędnicy. # Sprawy połączone C-432/98 P oraz C-433/98 P.


Wyrok Trybunału z dnia 28 października 1999 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii. # Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dopuszczalność. # Sprawa C-328/96.