title: Sprawa C-234/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna (Bułgaria) w dniu 16 maja 2011 r. — TEC Haskowo AD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna, pri Centralno uprawlenie na Nacionałna agencija za prihodite (dyrektorowi dyrekcji ds. odwołań i zarządzania egzekucją w Warnie przy centralnym zarządzie Narodowej Agencji Skarbowej)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna (Bułgaria) w dniu 16 maja 2011 r. — TEC Haskowo AD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna, pri Centralno uprawlenie na Nacionałna agencija za prihodite (dyrektorowi dyrekcji ds. odwołań i zarządzania egzekucją w Warnie przy centralnym zarządzie Narodowej Agencji Skarbowej)
   (Sprawa C-234/11)
   2011/C 232/26
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administratiwen syd — Warna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: TEC Haskowo AD

      Strona pozwana: Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna, pri Centralno uprawlenie na Nacionałna agencija za prihodite (dyrektor dyrekcji ds. odwołań i zarządzania egzekucją w Warnie przy centralnym zarządzie Narodowej Agencji Skarbowej)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jak należy interpretować pojęcie „zniszczenie własności” w rozumieniu art. 185 ust. 2 dyrektywy 2006/112 (1) i czy dla celów korekty podatku odliczonego przy nabyciu majątku mają znaczenie motywy zniszczenia lub warunki, na jakich ono nastąpiło?

               2)

               Czy prawidłowo wykazane zniszczenie dóbr gospodarczych wyłącznie w celu utworzenia nowych, nowocześniejszych dóbr o tym samym przeznaczeniu należy rozumieć jako „zmianę czynników uwzględnianych przy określaniu kwoty odliczenia” w rozumieniu art. 185 ust. 1 dyrektywy 2006/112?

               3)

               Czy art. 185 ust. 2 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że zezwala on państwom członkowskim na uregulowanie dokonania korekty w przypadku zniszczenia majątku wtedy, gdy przy jego nabyciu nie dokonano zapłaty w całości lub w części?

               4)

               Czy art. 185 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym takim jak art. 79 ust. 3 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1 bułgarskiej ustawy o podatku VAT (ZDDS), który przewiduje korektę wykorzystanego odliczenia w przypadkach zniszczenia majątku, przy którego nabyciu dokonano całkowitej zapłaty kwoty podstawowej i naliczonego podatku, a niedokonanie korekt odliczenia uzależnia od innej przesłanki niż zapłata?

               5)

               Czy art. 185 ust. 2 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że wyłącza on możliwość korekty odliczenia w przypadku wyburzenia istniejących budowli, które następuje wyłącznie w celu utworzenia w ich miejsce nowych, nowocześniejszych budowli, które mają takie samo przeznaczenie, co wyburzone i służą do realizacji transakcji uprawniających do odliczenia?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1; bułgarskie wydanie specjalne: rozdział 9, tom 3, s. 7.


title: Sprawa C-545/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 28 października 2016 r. – Kubota (UK) Limited, EP Barrus Limited/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 28 października 2016 r. – Kubota (UK) Limited, EP Barrus Limited/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-545/16)
   (2017/C 014/33)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kubota (UK) Limited, EP Barrus Limited

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/221 (1) dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej jest nieważne w zakresie, w jakim klasyfikuje pojazdy określone w rozporządzeniu do pozycji 8704 21 91 CN, a nie 8704 10 CN?

               2)

               W szczególności czy rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/221 dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej jest nieważne w zakresie, w jakim: nienależycie ogranicza ono zakres podpozycji 8704 10; uwzględnia niedozwolone czynniki; jest wewnętrznie niespójne; nie uwzględnia należycie Not wyjaśniających, pozycji CN i ogólnych reguł interpretacji; lub nie uwzględnia stosownych wymogów przewidzianych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w odniesieniu do pozycji 8704 10 CN?

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/221 z dnia 10 lutego 2015 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz.U. L 37, s. 1).


title: Sprawa T-65/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 czerwca 2007 r. — Nuova Gela Sviluppo przeciwko Komisji (EFRR — Zakończenie pomocy finansowej przyznawanej ze Wspólnoty — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga odszkodowawcza — Klauzula arbitrażowa)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 czerwca 2007 r. — Nuova Gela Sviluppo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-65/04) (1)

   (EFRR - Zakończenie pomocy finansowej przyznawanej ze Wspólnoty - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga odszkodowawcza - Klauzula arbitrażowa)
   (2007/C 183/61)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Nuova Gela Sviluppo Soc. Cons. pa, uprzednio Gela Sviluppo Soc. Cons. pa (Gela, Włochy) (przedstawiciel: adwokat P. Menchetti)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn i M. Velardo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferrę)
   Przedmiot
   Tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności zawartej w piśmie z dnia 16 grudnia 2003 r. decyzji Komisji dotyczącej zakończenia pomocy z EFRR 98.05.26.001, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczących obniżenia pomocy, wycofania pomocy, zwrotu salda pomocy, jak również stwierdzenie nieważności pkt 6.2 decyzji Komisji SEK (1999) 1316 z dnia 9 września 1999 r. dotyczącej wytycznych w sprawie zamknięcia finansowego działań operacyjnych (1994-1999) funduszy strukturalnych oraz tytułem żądania ewentualnego naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą i wykonanie umowy zawartej pomiędzy skarżącą a Komisją w dniu 13 września 1999 r.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalana.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa T-312/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 czerwca 2008 r. — FMC Chemical przeciwko EFSA (Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie — Dyrektywa 91/414/EWG — Środki ochrony roślin — Opinia Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności — Akt niezaskarżalny — Czynność przygotowawcza — Niedopuszczalność)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/53

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 czerwca 2008 r. — FMC Chemical przeciwko EFSA
   (Sprawa T-312/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie - Dyrektywa 91/414/EWG - Środki ochrony roślin - Opinia Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności - Akt niezaskarżalny - Czynność przygotowawcza - Niedopuszczalność)
   (2008/C 209/95)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: FMC Chemical SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (przedstawiciele: początkowo A. Cuvillier i D. Detken, następnie A. Cuvillier i S. Gabbi, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: European Crop Protection Association (ECPA) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: D Waelbroeck i N. Rampal, adwokaci)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: B. Doherty, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności opinii EFSA z dnia 28 lipca 2006 r. w sprawie oceny substancji czynnej karbosulfanu zgodnie z dyrektywą Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1) oraz, po drugie, o odszkodowanie za poniesione szkody.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               FMC Chemical SPRL, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), European Crop Protection Association (ECPA) oraz Komisja ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-324/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Makro Zelfbedieningsgroothandel C.V., Metro Cash & Carry B.V., Remo Zaandam B.V. przeciwko Diesel S.P.A. (Dyrektywa 89/104/EWG — Prawa do znaków towarowych — Wyczerpanie praw właściciela znaku towarowego — Wprowadzenie towarów do obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym przez osobę trzecią — Dorozumiana zgoda — Przesłanki)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/14

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Makro Zelfbedieningsgroothandel C.V., Metro Cash & Carry B.V., Remo Zaandam B.V. przeciwko Diesel S.P.A.
   (Sprawa C-324/08) (1)

   (Dyrektywa 89/104/EWG - Prawa do znaków towarowych - Wyczerpanie praw właściciela znaku towarowego - Wprowadzenie towarów do obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym przez osobę trzecią - Dorozumiana zgoda - Przesłanki)
   2009/C 297/15
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Makro Zelfbedieningsgroothandel C.V., Metro Cash & Carry B.V., Remo Zaandam B.V.

      Strona pozwana: Diesel S.P.A.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Wykładnia art. 7 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1) — Wyczerpanie praw do znaku towarowego — Towar wprowadzony do obrotu we Wspólnocie lub w EOG przez właściciela znaku albo za jego zgodą — Dorozumiana zgoda — Przesłanki

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, w brzmieniu zmienionym przez porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., należy interpretować w ten sposób, że zgoda właściciela znaku towarowego na obrót towarami z tym znakiem dokonywany bezpośrednio w Europejskim Obszarze Gospodarczym przez podmiot trzeci niemający żadnego związku gospodarczego z tym właścicielem może mieć charakter dorozumiany, o ile zgoda ta wynika z faktów i okoliczności poprzedzających, równoczesnych lub późniejszych względem wprowadzenia do obrotu na tym obszarze, które w opinii sądu krajowego jednoznacznie wskazują na zrzeczenie się przez właściciela przysługującego mu wyłącznego prawa.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa C-248/08: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/29

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-248/08)
   (2008/C 209/44)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: Eleni Tserepa-Lacombe i A. Marcoulli, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 2 lit. a) i c), art. 5 ust. 2 lit. c), art. 6 ust. 2 lit. b) i art. 10, 11, 12, 13, 14, 15, 17, 18 i 26 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze niniejszej skargi Komisja wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 2 lit. a) i c) art. 5 ust. 2 lit. c), art. 6 ust. 2 lit. b) i art. 10, 11, 12, 13, 14, 15, 17, 18 i 26 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Należy odnotować, że niniejsza skarga dotyczy dwóch postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego (uchybienie nr 2001/5217 i 2006/2221), będących następstwem naruszenia przez Republikę Grecką niektórych zobowiązań wynikających z wyżej wymienionego rozporządzenia.
   W szczególności rozporządzenie to stanowi, że po zgromadzeniu, przewiezieniu i niezwłocznym zidentyfikowaniu produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego podlegają usuwaniu jako odpady, po ich uprzednim przetworzeniu przy użyciu metody przetwarzania przewidzianej rozporządzeniem stosowanie do kategorii odpadów, do której należą (art. 4 ust. 2 lit. a) i c), art. 5 ust. 2 lit. c), art. 6 ust. 2 lit. b)). Rozporządzenie to przewiduje również procedury znajdujące zastosowanie do usuwania odpadów zwiększonego ryzyka poprzez spopielenie (art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1774/2002). Rozporządzenie nr 1774/2002 określa również wymogi w zakresie jednostek przetwarzania odpadów, pośrednich jednostek przetwarzania odpadów, przechowywania, spalania, współspalania, przetwarzania surowców kategorii 1 i 2, oleistych produktów chemicznych z kategorii 2 i 3, jak i wytwórni biogazu i kompostowania art. 10 — 15). Jednocześnie rozporządzenie to określa wymogi zatwierdzenia przez właściwe władze surowców kategorii 3, jak również wymogi zatwierdzenia wytwórni karmy dla zwierząt i zakładów technicznych (art. 17 i 18). Poza tym zgodnie z rozporządzeniem nr 1774/2002 właściwe władze przeprowadzają w regularnych odstępach czasu inspekcje i czynności nadzorcze zmierzające do zapewnienia przestrzegania przywołanych przepisów rozporządzenia zgodnie z rozmaitymi określonymi nim kryteriami. Władze te podejmują odpowiednie działania w razie nie przestrzegania przywołanego rozporządzenia (art. 26).
   Komisja opierając się na znacznej liczbie sprawozdań opracowanych przez jej Biuro ds. Żywności i Weterynarii (FVO) podkreśla, że Republika Grecka nie podjęła ani w terminie wyznaczonym w uzasadnionej opinii, ani w uzupełniającej uzasadnionej opinii, ani później, działań w celu eliminacji naruszeń, które jej zarzucano, a tym samym zmierzających do realizacji zobowiązań, które na niej ciążą na mocy przywołanych przepisów rozporządzenia nr 1774/2002.
   Od 2004 r. FVO odbyło w Grecji liczne misje w celu stwierdzenia braków w wykonywaniu rozporządzenia nr 1774/2002. Mimo odnotowania pewnej poprawy w tym zakresie – wynikającej z zaleceń skierowanych pod adresem władz greckich przez FVO na podstawie jego obserwacji, oraz mimo ustanowienia w październiku 2006 r. przepisów szczególnych wprowadzających środki administracyjne konieczne w celu wykonania rozporządzenia 1774/2002, w szczególności dotyczących zatwierdzania zakładów przetwarzania odpadów, inspektorzy FVO stwierdzili na miejscu, wielokrotnie aż do kwietnia 2007 r. (data ostatniej misji), że władze greckie nie podjęły koniecznych działań w celu wykonania zobowiązań, które na nich ciążą na mocy przywołanych wyżej przepisów rozporządzenia 1774/2002.
   Komisja podkreśla jednocześnie, że brak lub niewystarczające wykonanie wymienionych wyżej przepisów wynika w znacznym stopniu z braku skutecznej koordynacji działań właściwych władz administracyjnych na poziomie prefektur. Ponadto jak wynika z odpowiedzi władz włoskich na tezy postawione w sprawozdaniach FVO, poziom urzędowych kontroli przeprowadzonych przez właściwe władze, jak i nakładane sankcji przewidziane krajowym ustawodawstwem, nie gwarantują skutecznego stosowania rozporządzenia 1774/200.

      (1)  Dz.U. L 273, 10.10.2002, str. 1.


title: Sprawa C-201/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie orzeczenia Hof van Beroep Antwerpen z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie Państwo Belgijskie – Ministerie van Financiën przeciwko N. V. Molenbergnatie

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie orzeczenia Hof van Beroep Antwerpen z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie Państwo Belgijskie – Ministerie van Financiën przeciwko N. V. Molenbergnatie
   (Sprawa C-201/04)
   (2004/C 179/10)
   Dnia 5 maja 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie orzeczenia Hof van Beroep Antwerpen, wydanego dnia 27 kwietnia 2004 r., w sprawie Państwo Belgijskie – Ministerie van Financiën przeciwko N. V. Molenbergnatie.
   Hof van Beroep Antwerpen zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 217 – 232 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/921 (1) z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny, tzn. postanowienia tytułu VII (Dług celny) rozdział 3 (Pokrycie kwoty długu celnego), przy czym rozdział 3 składa się z sekcji 1 (Zaksięgowanie i podanie do wiadomości dłużnika kwoty należności – art. 217 do 221) i sekcji 2 (Terminy i sposoby uiszczania należności – art. 222 do 232), stosuje się do pokrycia kwoty długu celnego, który wprawdzie powstał przed 1 stycznia 1994 r., ale którego zaczęto dochodzić dopiero po 1 stycznia 1994 r.?

               2.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie: Czy powiadomienia, o którym mowa w art. 221 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, należy dokonać zawsze po zaksięgowaniu kwoty długu celnego, albo mówiąc inaczej, czy powiadomienie, o którym mowa w art. 221 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, musi być zawsze poprzedzone zaksięgowaniem kwoty długu celnego?

               3.

               Czy nieterminowe powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego, tzn. powiadomienie dokonane po upływie trzyletniego terminu przewidzianego w pierwotnej wersji art. 221 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (obowiązującego do jego zastąpienia [ze skutkiem od dnia 19 grudnia 2000 r.] przez art. 1 pkt 17 rozporządzenia nr 2700/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r.), chociaż organy celne mogły bez przeszkód określić dokładną kwotę opłat prawnie należnych w ciągu tego trzyletniego terminu, prowadzi do niemożliwości dochodzenia przedmiotowego długu celnego, czy też do wygaśnięcia przedmiotowego długu celnego lub do jakiegoś innego skutku prawnego?

               4.

               Czy Państwa Członkowskie muszą ustalić, w jaki sposób należy dokonać powiadomienia dłużnika o kwocie długu celnego, o którym to powiadomieniu jest mowa w art. 221 Wspólnotowego Kodeksu Celnego?
               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie: Czy Państwo Członkowskie, które nie ustaliło, w jaki sposób należy dokonać powiadomienia dłużnika o kwocie długu celnego, o którym to powiadomieniu jest mowa w art. 221 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, może utrzymywać, że każdy dowolny dokument, w którym wymieniona jest kwota długu celnego i który przekazany zostanie do wiadomości dłużnika (po zaksięgowaniu), należy uważać za powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego, o którym to powiadomieniu jest mowa w art. 221 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, również wtedy, gdy dokument ten ani nie zawiera odesłania do art. 221 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, ani też nie informuje, że chodzi o powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego?

      (1)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, str. 1–50.


title: Sprawa C-313/11: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/23

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-313/11)
   2011/C 252/44
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: D. Bianchi i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez wprowadzenie zakazu wytwarzania, wprowadzania do obrotu i stosowania w żywieniu zwierząt w Polsce pasz genetycznie zmodyfikowanych oraz organizmów genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych do użytku paszowego Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 16 ust. 5, 19, 20 i 34 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (1);

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja zarzuca Rzeczpospolitej Polskiej, że poprzez przyjęcie krajowej ustawy o paszach zakazującej wytwarzania, wprowadzania do obrotu i stosowania w żywieniu zwierząt w Polsce pasz genetycznie zmodyfikowanych oraz organizmów genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych do użytku paszowego, Polska uchybiła swoim zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003. W wyniku przyjęcia wspomnianego rozporządzenia, które wprowadza pełną harmonizację w dziedzinie zezwoleń dotyczących pasz GMO na poziomie Unii, Polska nie może przyjmować przepisów prawnych zabraniających wprowadzania do obrotu, stosowania i wytwarzania na jej terytorium produktów będących przedmiotem wymienionych zezwoleń. Konkretnie, Polska uchybiła:

               —

               art. 16 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003, zgodnie z którym zezwolenie dotyczące wprowadzania do obrotu, używania lub przetwarzania GMO do użytku paszowego, paszy zawierającej lub składającej się z GMO oraz paszy wyprodukowanej z GMO wydaje się, odrzuca, odnawia, zmienia, zawiesza lub cofa jedynie z przyczyn podanych w rozporządzeniu oraz zgodnie z procedurami w nim określonymi.

               —

               art. 19 rozporządzenia, który określa, iż kompetencje do wydania zezwolenia ma Komisja Europejska;

               —

               art. 20 rozporządzenia, zgodnie z którym produkty już wprowadzone do obrotu i zatwierdzone na mocy prawa obowiązującego przed wejściem w życie rozporządzenia 1829/2003 uznaje się za zatwierdzone na mocy tego rozporządzenia;

               —

               art. 34 rozporządzenia (klauzula w sprawie środków ochronnych), który to przepis, ze względu na pełną harmonizację przedmiotowej dziedziny, stanowi jedyną możliwość przyjęcia środków nadzwyczajnych mających na celu zawieszenie lub zmianę wydanego zezwolenia.

         Nie ma przy tym znaczenia, iż wejście w życie spornego zakazu zostało w krajowym prawie odroczone, ponieważ, samo przyjęcie przez ustawodawcę i opublikowanie spornych przepisów niezgodnych z prawem Unii stanowi uchybienie zobowiązaniom ciążącym na Rzeczypospolitej Polskiej w związku z wymienionym rozporządzeniem.

      (1)  Dz.U. L 268, s. 1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 32 P. 432 — 454


title: Sprawa T-832/14: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2014 r. – Nutria/Komisja

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/23

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2014 r. – Nutria/Komisja
   (Sprawa T-832/14)
   (2015/C 081/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nutria AE (Agios Konstantinos Locrida, Grecja) (przedstawiciel: M.-J. Jacquot, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty na jej rzecz kwoty 5 2 04  350 EUR tytułem poniesionej szkody;

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty na jej rzecz uzupełniającego odszkodowania w wysokości 12  000 EUR na poniesione przez nią koszty postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 191 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 (1) ze względu na odmowę przedłużenia przez Komisję końcowego terminu wykonania greckiej części europejskiego programu dystrybucji żywności osobom najbardziej potrzebującym we Wspólnocie na rok 2010.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. L 299, s. 1).


title: Sprawa C-137/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 października 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja Rady 2011/853/UE — Europejska konwencja o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym — Dyrektywa 98/84/WE — Podstawa prawna — Artykuł 207 TFUE — Wspólna polityka handlowa — Artykuł 114 TFUE — Rynek wewnętrzny)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 października 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-137/12) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja Rady 2011/853/UE - Europejska konwencja o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym - Dyrektywa 98/84/WE - Podstawa prawna - Artykuł 207 TFUE - Wspólna polityka handlowa - Artykuł 114 TFUE - Rynek wewnętrzny)
   2013/C 367/13
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Cujo, I. Rogalski, R. Vidal Puig i D. Stefanov, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: R. Liudvinaviciute-Cordeiro, J. P. Hix i H. Legal, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Warin i J. Rodrigues, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas i N. Rouam, pełnomocnicy); Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, M. Bulterman i M. de Ree, pełnomocnicy); Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Szpunar i B. Majczyna, pełnomocnicy); Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i C. Stege, pełnomocnicy); Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: A. Robinson, pełnomocnik wspierany przez G. Facennę, barrister)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja Rady 2011/853/UE z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Europejskiej konwencji o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym (Dz.U. L 336, s. 1) — Wybór podstawy prawnej — Zastąpienie proponowanej podstawy prawnej z zakresu wspólnej polityki handlowej inną podstawą prawną związaną z ustanowieniem i funkcjonowaniem rynku wewnętrznego — Cel polegający na wspieraniu świadczenia między Unią a innymi państwami europejskimi usług polegających na dostępie warunkowym — Naruszenie wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2011/853/UE z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Europejskiej konwencji o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym.

               2)

               Utrzymane zostają skutki decyzji 2011/853 do chwili wejścia w życie, w rozsądnym terminie, który nie powinien przekroczyć sześciu miesięcy, nowej decyzji opartej na właściwych podstawach prawnych.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Rzeczpospolita Polska, Królestwo Szwecji i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 151 z 26.5.2012.


title: Sprawa T-614/14: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2016 r. – Fútbol Club Barcelona/EUIPO – Kule (KULE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego KULE — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe i powszechnie znany znak towarowy CULE — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/40

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2016 r. – Fútbol Club Barcelona/EUIPO – Kule (KULE)
   (Sprawa T-614/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego KULE - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe i powszechnie znany znak towarowy CULE - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 270/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fútbol Club Barcelona (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: K. Zajfert i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Kule LLC (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat F. Rodgers)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 czerwca 2014 r. (sprawa R 2375/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Fútbol Club Barcelona a Kule.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Fútbol Club Barcelona zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa T-153/09: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2009 r. — ISDIN przeciwko OHIM — Pfizer (ISDIN)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/54

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2009 r. — ISDIN przeciwko OHIM — Pfizer (ISDIN)
   (Sprawa T-153/09)
   2009/C 141/110
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ISDIN, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Esteve Sanz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Pfizer Ltd (Sandwich, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 styczni 2009 r. w sprawie R 390/2008-1;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 styczni 2009 r. w sprawie R 390/2008-1 w części dotyczącej unieważnienia zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego będącego przedmiotem wniosku o unieważnienie dla określonych towarów z klasy 5; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej i — w razie potrzeby — Pfizer Ltd kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy

      znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „ISDIN” dla towarów z klas 3 i 5

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Pfizer Ltd

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe unieważnienie spornego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 73 rozporządzenia Rady nr 40/94 (1) (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009) oraz zasady 50 ust. 2 lit. h) rozporządzenia Komisji nr 2868/95 (2), ponieważ Izba Odwoławcza nie dopełniła obowiązku uzasadnienia w zakresie występującego w przypadku kolidujących ze sobą znaków prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) (obecnie art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009) i art. 74 (obecnie art. 76 rozporządzenia nr 207/2009) rozporządzenia Rady nr 40/94, w zakresie w jakim Izba Odwoławcza odmówiła uwzględnienia ograniczenia dokonanego przez zgłaszającego w piśmie przedstawiającym podstawy odwołania i w wyniku tego stwierdziła ogólnie, że towary oznaczone kolidującymi ze sobą znakami są identyczne. Posiłkowo naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, w zakresie w jakim zaskarżona decyzja odnosi się do określonych towarów z klasy 5. Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, w zakresie w jakim Izba Odwoławcza utrzymała w mocy decyzję Wydziału Unieważnień w odniesieniu do towarów początkowo objętych zgłoszeniem zakwestionowanego znaku towarowego.

      (1)  Zastąpionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie (WE) z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa C-91/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 47 UE — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Decyzja 2004/833/WPZiB — Wykonanie wspólnego działania 2002/589/ WPZiB — Zwalczanie rozprzestrzeniania broni strzeleckiej i lekkiej — Kompetencja Wspólnoty — Polityka współpracy na rzecz rozwoju)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-91/05) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 47 UE - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Decyzja 2004/833/WPZiB - Wykonanie wspólnego działania 2002/589/ WPZiB - Zwalczanie rozprzestrzeniania broni strzeleckiej i lekkiej - Kompetencja Wspólnoty - Polityka współpracy na rzecz rozwoju)
   (2008/C 171/03)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P.J. Kuijper, J. Enegren i M. Petite, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Passos, K. Lindahl i D. Gauci, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-C. Piris, R. Gosalbo Bono, S. Marquardt i E. Finnegan, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii, (przedstawiciele: A. Jacobsen i C. Thorninga oraz L. Lander Madsen, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues oraz E. Belliard i C. Jurgensen, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. de Grave oraz przez C. Wissels oraz H. G. Sevenster, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciel: A. Falk, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: R. Caudwell oraz E. Jenkinson, pełnomocnicy oraz A. Dashwood, barrister),
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2004/833/WPZiB z dnia 2 grudnia 2004 r. dotyczącej wykonania wspólnego działania 2002/589/WPZiB w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej do CEDEAO w ramach moratorium dotyczącego ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej (Dz.U. L 359, str. 65) oraz stwierdzenie niezgodności z prawem wspólnego działania Rady 2002/589/WPZiB z dnia 12 lipca 2002 r. w sprawie wniesienia wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej oraz uchylającego wspólne działanie 1999/34/WPZiB (Dz.U. L 191, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Decyzja Rady 2004/833/WPZiB z dnia 2 grudnia 2004 r. dotycząca wykonania wspólnego działania 2002/589/WPZiB w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej do CEDEAO w ramach moratorium dotyczącego ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej jest nieważna.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich i Rada Unii Europejskiej poniosą swoje własne koszty.

               3)

               Królestwo Danii, Republika Francuska, Królestwo Hiszpanii, Królestwo Niderlandów, Królestwo Szwecji oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, jak również Parlament Europejski ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa C-206/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Groningen — Niderlandy) — Essent Netwerk Noord BV, Nederlands Elektriciteit Administratiekantoor BV, Aluminium Delfzijl BV przeciwko Aluminium Delfzijl BV, Staat der Nederlanden, Nederlands Elektriciteit Administratiekantoor BV, Saranne BV (Rynek wewnętrzny energii elektrycznej — Uregulowanie krajowe umożliwiające pobieranie dopłaty do ceny przesyłu energii elektrycznej na rzecz wyznaczonej przez ustawodawcę spółki zobowiązanej do pokrycia kosztów osieroconych — Opłaty o skutku równoważnym do ceł — Dyskryminacyjne podatki wewnętrzne — Pomoc przyznana przez państwa członkowskie)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Groningen — Niderlandy) — Essent Netwerk Noord BV, Nederlands Elektriciteit Administratiekantoor BV, Aluminium Delfzijl BV przeciwko Aluminium Delfzijl BV, Staat der Nederlanden, Nederlands Elektriciteit Administratiekantoor BV, Saranne BV
   (Sprawa C-206/06) (1)

   (Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Uregulowanie krajowe umożliwiające pobieranie dopłaty do ceny przesyłu energii elektrycznej na rzecz wyznaczonej przez ustawodawcę spółki zobowiązanej do pokrycia kosztów osieroconych - Opłaty o skutku równoważnym do ceł - Dyskryminacyjne podatki wewnętrzne - Pomoc przyznana przez państwa członkowskie)
   (2008/C 223/06)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank Groningen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Essent Netwerk Noord BV, Nederlands Elektriciteit Administratiekantoor BV, Aluminium Delfzijl BV

      Strona pozwana: Aluminium Delfzijl BV, Staat der Nederlanden, Nederlands Elektriciteit Administratiekantoor BV, Saranne BV
   Przedmiot
   Orzeczenie w trybie prejudycjalnym — Rechtbank Groningen — Wykładnia art. 25, 87 ust. 1 i 90 WE — Uregulowanie krajowe, zgodnie z którym w okresie przejściowym odbiorcy energii elektrycznej w Niderlandach są zobowiązani do uiszczania na rzecz operatora systemu przesyłowego dopłaty do jej ceny — Zobowiązanie operatora systemu przesyłowego do odprowadzenia dopłat na rzecz spółki krajowych wytwórców energii elektrycznej, wyznaczonej przez ustawodawcę, które służą obniżeniu kosztów osieroconych, powstałych w konsekwencji zobowiązań lub inwestycji, które spółka ta zaciągnęła, względnie przeprowadziła, przed liberalizacją rynku energii elektrycznej — Odprowadzenie nadwyżki na rzecz ministerstwa przez te spółkę
   Sentencja

               1)

               Artykuł 25 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu ustawowemu, zgodnie z którym krajowi odbiorcy energii elektrycznej zobowiązani są do uiszczania na rzecz swojego operatora systemu przesyłowego dopłaty do ceny za ilość energii elektrycznej wyprodukowanej w państwie członkowskim i przywożonej, następnie im dostarczonej, jeżeli dopłata ta podlega przekazaniu przez tego operatora na rzecz spółki wyznaczonej w tym celu przez ustawodawcę, a spółka ta jest spółką zależną czterech krajowych producentów energii elektrycznej i uprzednim operatorem kosztów całości energii elektrycznej wyprodukowanej i przywiezionej, oraz że dopłata ta musi w całości zostać przeznaczona na pokrycie kosztów osieroconych, za które osobiście odpowiada ta spółka, co w konsekwencji oznacza, że kwoty uzyskane przez tę spółkę w całości równoważą opłatę obciążającą krajową przesyłaną energię elektryczną.
               Jest tak również w przypadku, gdy krajowi producenci energii elektrycznej zobowiązani są pokryć te koszty oraz, na podstawie obowiązujących umów, poprzez zapłatę ceny zakupu energii elektrycznej wyprodukowanej w państwie członkowskim, poprzez wypłatę dywidendy różnym krajowym producentom energii elektrycznej, których spółką zależną jest wyznaczona spółka lub w każdy inny sposób, korzyść, którą stanowi ta dopłata może być w całości przeniesiona przez wyznaczoną spółkę na krajowych producentów energii elektrycznej.
               Artykuł 90 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu samemu uregulowaniu ustawowemu w okolicznościach, w których dochód uzyskany z opłaty za przesyłaną energię elektryczną jedynie częściowo przeznaczany jest na pokrycie kosztów osieroconych, co oznacza, że kwota uzyskana przez wyznaczoną spółkę jedynie częściowo równoważy obciążenia ponoszone przez przesyłaną krajową energię elektryczną.

               2)

               Artykuł 87 WE należy interpretować w ten sposób, iż kwoty uiszczone na rzecz wyznaczonej spółki na podstawie artykułu 9 Overgangswet Elektriciteitsproductiesector (ustawy przejściowej dotyczącej sektora wytwarzania energii elektrycznej) z dnia 21 grudnia 2000 r., stanowią pomoc państwa w rozumieniu tego postanowienia traktatu WE, ponieważ stanowią korzyść gospodarczą, a nie rekompensatę stanowiącą wynagrodzenie z tytułu wypełniania przez wyznaczoną spółkę zobowiązań w zakresie świadczenia usług publicznych.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa C-261/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 7 marca 2013 r. w sprawie T-186/11, Peter Schönberger przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, wniesione w dniu 8 maja 2013 r. przez Petera Schönbergera

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 7 marca 2013 r. w sprawie T-186/11, Peter Schönberger przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, wniesione w dniu 8 maja 2013 r. przez Petera Schönbergera
   (Sprawa C-261/13 P)
   2013/C 207/44
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Peter Schönberger (przedstawiciel: adwokat O. Mader)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie T-186/11;

               —

               uwzględnienie żądań skarżącego wniesionych w pierwszej instancji. Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego, o której skarżący został poinformowany pismem z dnia 25 stycznia 2011 r., na mocy której badanie jego petycji nr 1188/2010 zostało zakończone bez przekazywania treści petycji do Komisji ds. Petycji;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W przedstawieniu okoliczności faktycznych sprawy Sąd podkreślił, że przewodniczący Komisji ds. Petycji poinformował skarżącego bez dalszego uzasadnienia, że jego petycja wprawdzie jest dopuszczalna, ale Komisja ds. Petycji nie może się zająć jej treścią. W rezultacie Sąd zniekształcił stan faktyczny poprzez uznanie, że miało miejsce badanie petycji.
   Sąd błędnie rozpoznał zakres ochrony podstawowego prawa do petycji w ten sposób, że błędnie uznał, iż ów zakres ochrony ogranicza się wyłącznie do badania dopuszczalności petycji. Zakres ochrony obejmuje jednak także prawo do merytorycznego badania petycji i do decyzji co do istoty, gdy petycja jest dopuszczalna (prawo do rozpatrzenia).
   Sąd dopuścił się logicznej sprzeczności w tym, że brak badania dopuszczalnej petycji przez Parlament, inaczej niż brak badania niedopuszczalnej petycji, nie wywiera skutków prawnych.
   Sąd zaprzeczył własnemu orzecznictwu w sprawie Tegebauer (1). W wyroku tym orzekł on, że skuteczność prawa do petycji może być naruszona, jeżeli petycja nie została zbadana merytorycznie.
   Sąd nie dostrzegł naruszenia prawa w braku uzasadnienia decyzji Parlamentu. Zamiast tego zastąpił on brak uzasadnienia braku badania petycji własnym uzasadnieniem.
   Sąd zaniechał oceny okoliczności, że wnoszącemu odwołanie uniemożliwiono obiektywne przedstawienie jego sprawy Komisji ds. Petycji.

      (1)  Wyrok Sądu z dnia 14 września 2011 r. w sprawie T-308/07 Tegebauer przeciwko Parlamentowi, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.


title: Sprawa T-4/05: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2005 r. przez Guido Stracka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/39

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2005 r. przez Guido Stracka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-4/05)
   (2005/C 57/65)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 4 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Guido Stracka, zamieszkałego w Wasserliesch (Niemcy), reprezentowanego przez adwokata R. Schmitta, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 lutego 2004 r. o umorzeniu dochodzenia OLAF OF/2002/0356 i leżącego u podstaw tej decyzji Final Case Report (Az.: NT/sr D(2003)-AC-19723-01687 05.02.2004);

               —

               zobowiązanie pozwanej do ponownego podjęcia tego dochodzenia i do wydania nowego Final Case Report oraz obciążenie pozwanej kosztami sądowymi i pozostałymi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący, będący urzędnikiem Komisji, poinformował Dyrektora Generalnego Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), że w związku z pracą w Urzędzie Publikacji Urzędowych uzyskał on informację o okolicznościach wzbudzających przypuszczenie o zaistnieniu ciężkich nadużyć. Wszczęte następnie dochodzenie OLAF zostało umorzone na mocy zaskarżonej decyzji.
   Skarżący podnosi przede wszystkim, że jego skarga jest dopuszczalna, ponieważ zaskarżona decyzja ma wiążący skutek prawny również dla niego, poprzez pozbawienie go prawnego statusu informatora o wewnętrznych nadużyciach (w języku angielskim „Whistleblower”).
   Na uzasadnienie swej skargi skarżący podnosi, że OLAF nie zbadał zgłoszonego stanu faktycznego w sposób dogłębny i podjął arbitralną decyzję.


title: Sprawa C-560/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Parma (Włochy) w dniu 7 listopada 2011 r. — Danilo Debiasi przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio di Parma

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Parma (Włochy) w dniu 7 listopada 2011 r. — Danilo Debiasi przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio di Parma
      (Sprawa C-560/11)
      (2012/C 25/64)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Commissione Tributaria Provinciale di Parma

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Danilo Debiasi

         Strona pozwana: Agenzia delle Entrate — Ufficio di Parma

         Pytanie prejudycjalne

      Czy istnieje sprzeczność między ustawodawstwem krajowym a prawem wspólnotowym, a dokładniej z jednej strony między art. 19 akapit piąty i art. 19a dekretu Prezydenta Republiki nr 633/72 oraz z drugiej strony art. 17 akapit drugi lit. a) dyrektywy 77/388/EWG (1), dokumentem COM(2001) 260 wersja ostateczna z dnia 23 maja 2001 r. i dokumentem COM(2000) 348 wersja ostateczna z dnia 7 czerwca 2000 r. a także „nierówne traktowanie” w zakresie systemu podatku VAT między poszczególnymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej zważywszy że stosują one różne stawki podatku VAT w przypadku takich samych świadczeń zdrowotnych?

         (1)  Dz.U. L 145, s. 1.


title: Sprawa T-192/04: Skarga wniesiona dnia 28 maja 2004 r. przez Flex Equipos de Descanso S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/23

         Skarga wniesiona dnia 28 maja 2004 r. przez Flex Equipos de Descanso S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-192/04)
   (2004/C 217/43)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 28 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przez Flex Equipos de Descanso S.A., z siedzibą Madrycie (Hiszpania), reprezentowaną przez R. Ocqueta, lawyer.
   Legget & Platt, Inc. była również stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 18 marca 2004 r. w sprawie R 333/2003-1 oraz o jej zmianę w części, w której oddaliła ona dowód zgłoszony przez podmiot wnoszący sprzeciw oraz w części, w której oddaliła ona sprzeciw B-386088;

               —

               przekazanie sprawy Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego oraz nakazanie mu odmowy rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 1607167 „LURA-FLEX” dla wszystkich produktów, które ma on chronić;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Legget & Platt, Inc.

               Wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku

               Znak słowny „LURA-FLEX” dla produktów z klas 6 i 20 (zestawy sprężynowe do wmontowania w meble, łóżka, materace i siedzenia; meble, łóżka, pościel, materace,…) (nr 1607167)

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

                Fabricas Lucia Antonio Betere S.A., obecnie Flex Equipos de Descanso S.A.

               Znak lub oznaczenie, na który powołano się w sprzeciwie

               Hiszpańskie rejestracje znaku towarowego dla znaku graficznego „FLEX” dla produktów z klas 6 i 20 (metalowe materiały konstrukcyjne, metalowe ramy łóżkowe, łóżka, materace różne z metalowymi sprężynami, meble,…) a także renoma tych znaków w odniesieniu do wszystkich rodzajów łóżek, materacy i poduszek.

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania wniesionego przez Flex Equipos de Descanso S.A.

               Zarzuty:

               Naruszenie zasady 18 ust. 2 oraz zasady 22 ust. 4 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 (1) oraz prawa podmiotu wnoszącego sprzeciw do bycia wysłuchanym zgodnie z zasadą 18 rozporządzenia, a także naruszenie art. 8 rozporządzenia Rady nr 40/94 (2).

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).


title: Sprawa C-607/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Genova (Włochy) w dniu 24 grudnia 2012 r. — Dresser Rand SA przeciwko Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale Ufficio Controlli

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Genova (Włochy) w dniu 24 grudnia 2012 r. — Dresser Rand SA przeciwko Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale Ufficio Controlli
   (Sprawa C-607/12)
   2013/C 101/15
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria provinciale di Genova

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dresser Rand S.A.

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale Ufficio Controlli

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy transakcja przemieszczenia towarów z państwa członkowskiego do Włoch w celu sprawdzenia możliwości dostosowania tych towarów do innych towarów zakupionych na terytorium kraju, bez wykonywania żadnych działań wobec towarów wwiezionych do Włoch, objęta jest zakresem wyrażenia „prace dotyczące danych towarów”, o którym mowa w art. 17 ust. 2 lit. f) dyrektywy 2006/112/WE (1), oraz czy w związku z tym należy przeprowadzić ocenę charakteru transakcji dokonanych między F.B. ITMI a DR-IT?

               2)

               Czy art. 17 ust. 2 lit. f) dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on możliwość wprowadzania przepisów lub stosowania praktyki w państwach członkowskich, zgodnie z którymi wysyłka lub transport towarów nie są uznane za przemieszczenie do innego państwa członkowskiego, z wyjątkiem sytuacji gdy towary powrócą do państwa członkowskiego, z którego zostały pierwotnie wysłane lub przetransportowane?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-17/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — B.F. Cadman przeciwko Health & Safety Executive (Polityka społeczna — Artykuł 141 WE — Zasada równości wynagrodzeń pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej — Staż pracy jako czynnik wpływający na wysokość wynagrodzeń — Obiektywne uzasadnienie — Ciężar dowodu)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — B.F. Cadman przeciwko Health & Safety Executive
   (Sprawa C-17/05) (1)

   (Polityka społeczna - Artykuł 141 WE - Zasada równości wynagrodzeń pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej - Staż pracy jako czynnik wpływający na wysokość wynagrodzeń - Obiektywne uzasadnienie - Ciężar dowodu)
   (2006/C 294/17)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Appeal (Civil Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: B.F. Cadman

      Strona pozwana: Health & Safety Executive
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (Civil Division) — Wykładnia art. 141 WE — Równość wynagrodzeń pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej — Staż pracy jako kryterium używane przy określaniu wysokości wynagrodzenia i powodujące nierówności w zależności od płci pracowników
   Sentencja
   Wykładni art. 141 WE trzeba dokonywać w ten sposób, że przy założeniu, że odwołanie się do kryterium stażu pracy jako czynnika wpływającego na określenie wysokości wynagrodzenia wiąże się z różnicami w wynagrodzeniu za taką samą pracę lub pracę tej samej wartości dla mężczyzn i kobiet, których sytuacja jest porównywana:

               —

               z uwagi na to, że odwołanie do kryterium stażu pracy jest co do zasady właściwe dla osiągnięcia słusznego celu, jakim jest nagradzanie zdobytego doświadczenia, które umożliwia pracownikowi lepiej wykonywać powierzone mu obowiązki, pracodawca nie musi szczególnie wykazywać, że odwołanie do tego kryterium jest właściwe dla osiągnięcia wspomnianego celu w zakresie danego stanowiska pracy, chyba że pracownik przedstawi informacje mogące rodzić poważne wątpliwości w tym względzie;

               —

               jeśli w celu określenia wysokości wynagrodzenia używa się systemu klasyfikacji zawodowej opartej o ocenę pracy, która ma zostać wykonana, to nie jest konieczne wykazanie, że pracownik rozpatrywany indywidualnie zdobył we właściwym okresie doświadczenie, które pozwala mu lepiej wykonywać jego pracę.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.03.2005 r.


title: Sprawa T-89/06: Skarga wniesiona w dniu  15 marca 2006 r.  — Lebard przeciwko Komisji

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/42

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2006 r. — Lebard przeciwko Komisji
   (Sprawa T-89/06)
   (2006/C 131/79)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Daniel Lebard (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel(-e): M. de Guillenchmidt, adwokat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji sformułowanej w piśmie z dnia 16 stycznia 2006 r. skierowanym do D. Lebarda w sprawie oddalenia w imieniu Komisji żądania odwołania decyzji IV/M.1517,

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o zamknięciu sprawy dotyczącej koncentracji Rhodia i Albright & Wilson oraz Hoechst i Rhône-Poulenc, ponieważ te operacje nie są ze sobą związane,

               —

               w konsekwencji stwierdzenie i orzeczenie, że także decyzja IV/M.1378 z 2004 r. jest nieważna,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W decyzji nroIV/M.1517 z dnia 13 lipca 1999 r. Komisja zezwoliła na koncentrację, wskutek której Rhodia SA miała przejąć całkowitą kontrolę nad spółką Albright & Wilson, której prezesem był skarżący w okresie od dnia 28 lipca 1999 r. do dnia 14 października 1999 r. W decyzji nr IV/M.1378 z dnia 9 sierpnia 1999 r. Komisja zezwoliła także na koncentrację przedsiębiorstw Hoechst i Rhône-Poulenc. To ostatnie przedsiębiorstwo kontrolowało spółkę Rhodia, posiadając w niej 67,35 % udziałów. Niektóre zobowiązania dotyczące Rhodia (sprzedaż udziałów Rhône-Poulenc w Rhodia, utrzymanie dyrekcji niezależnej od dwóch przedsiębiorstw) zostały podjęte przez spółkę Rhône-Poulenc i załączone do decyzji nr IV/M.1378 w celu zapewnienia, aby te operacje nie miały szkodliwych skutków dla konkurencji. Skarżący skierował do Komisji kilka pism, w których poinformował ją o rzekomym niedotrzymaniu zobowiązań podjętych w ramach sprawy IV/M.1378 i zażądał wycofania decyzji nr IV/M.1517. Pismem z dnia 7 października 2005 r. Komisja odpowiedziała mu, wskazując, że nie planuje przedsięwziąć jakichkolwiek działań w związku z faktami, które zostały podane do jej wiadomości przez skarżącego i że postanowiła zamknąć sprawę. W odpowiedzi na pismo skarżącego gabinet przewodniczącego Komisji skierował do niego pismo opatrzone datą 16 stycznia 2006 r., potwierdzające poprzednie stanowisko Komisji przedstawione w piśmie z dnia 7 października 2005 r., tj. oddalenie żądania wycofania decyzji Komisji dotyczącej sprawy IV/M.1517. Niniejsza skarga o stwierdzenie nieważności jest skierowana przeciwko rzekomej decyzji zawartej w piśmie Komisji z dnia 16 stycznia 2006 r.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca wysuwa następujące zarzuty.
   W pierwszej kolejności, w ramach dopuszczalności swojej skargi, skarżący podnosi, że ma bezpośredni interes prawny jako adresat zaskarżonego pisma, które bezpośrednio i indywidualnie narusza jego interesy. Podnosi także, że pismo z dnia 16 stycznia 2006 r., które jest przedmiotem niniejszej skargi, nie może zostać uznane za akt, który jedynie potwierdza pismo z dnia 7 października 2005 r., ponieważ w międzyczasie pojawiła się nowa informacja, która w rozumieniu orzecznictwa wspólnotowego może zasadniczo zmienić okoliczności i warunki wydania wcześniejszego aktu. Skarżący czyni tym samym aluzję do pisma pani Kroes z dnia 12 stycznia 2006 r., skierowanego do posłów do Parlamentu Europejskiego, dotyczącego spornej koncentracji.
   W drugiej kolejności skarżący na poparcie swoich żądań powołuje zarzuty dotyczące istoty sprawy. W pierwszym z nich, opartym na naruszeniu przepisów materialnoprawnych i proceduralnych z dziedziny konkurencji, skarżący zarzuca Komisji, że nie zbadała ona ponownie sprawy i że nie wykorzystała swoich uprawnień do odwołania swojej późniejszej decyzji. W drugim z nich skarżąca zarzuca nadużycie władzy, ponieważ Komisja nie utrzymała ścisłej kontroli nad koncentracjami, na które wcześniej zezwoliła, w trakcie ich realizacji.
   Wreszcie skarżący wysuwa zarzut oparty na ochronie sądowej, która, jego zdaniem, przysługuje stronom koncentracji, a w szczególności kierownictwu przedsiębiorstwa uczestniczącego koncentracji.


title: Sprawa T-82/15: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2015 r. – InAccess Networks Integrated Systems/Komisja

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/28

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2015 r. – InAccess Networks Integrated Systems/Komisja
   (Sprawa T-82/15)
   (2015/C 155/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: InAccess Networks Integrated Systems – Applications Services for Telecommunication and Related Equipment Commercial and Industrial Co. SA (Amarousio, Grecja) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor oraz adwokaci P. Gjørtler i G. Pandey)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności następujących aktów – w zakresie, w jakim Sąd uzna, że wywierają one skutki prawne i w zakresie, w jakim akty te odmawiają zakwalifikowania wniosków o uzyskanie finansowania złożonych przez skarżącą w ramach umowy o udzielenie dotacji zawartej w kontekście siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej na rzecz badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) oraz w zakresie, w jakim zobowiązują skarżącą do zwrotu otrzymanych środków oraz zapłaty odszkodowania ryczałtowego:

                           —

                           decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 11 grudnia 2014 r. o numerze ARES (2014) 4162021;

                           —

                           decyzji Komisji zawartej w nocie debetowej z dnia 23 października 2012 r. o numerze ARES (2012) 1248814;

                           —

                           decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 7 grudnia 2012 r., bez numeru.

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 41 ust. 1–2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz prawa do bycia wysłuchanym
               Skarżąca podnosi, że Komisja przyznała, iż pierwsze postępowanie w sprawie audytu spowodowało naruszenie przysługującego skarżącej prawa do bycia wysłuchanym i na tej podstawie podjęła decyzję o wznowieniu sprawy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań skarżącej
               Skarżąca podnosi, że decyzja o wznowieniu postępowania w sprawie audytu zrodziła uzasadnione oczekiwanie, iż nowa decyzja zostanie oparta na faktach odnoszących się do istoty audytu, a nie na zasadach proceduralnych, które miały mieć zastosowanie do przedstawienia dokumentacji w pierwszym postępowaniu w sprawie audytu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 lit. c Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z powodu przedstawienia niewystarczającego uzasadnienia
               Skarżąca podnosi, że przedstawione przez Komisję w powtórnej decyzji w sprawie audytu uzasadnienie było niewystarczające gdyż dotyczyło jedynie jednego z dwóch kwestionowanych elementów oraz jedynie w powierzchowny sposób odniosło się do niewystarczającego charakteru przedstawionej dokumentacji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie
               Skarżąca podnosi wreszcie, że w braku jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej wyniku wznowionego postępowania w sprawie audytu, a co za tym idzie także możliwości powołania argumentów obrony przez skarżącą przed wydaniem zmienionej decyzji, należy uznać, że powtórna decyzja w sprawie audytu i w konsekwencji decyzja kończąca postępowanie w sprawie pierwszego audytu są obarczone oczywistymi błędami w ocenie oraz, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem przysługującego skarżącej prawa do bycia wysłuchanym.


title: Sprawa T-638/15: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2015 r. – Alcohol Countermeasure Systems (International)/OHIM – Lion Laboratories (ALCOLOCK)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/50

         Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2015 r. – Alcohol Countermeasure Systems (International)/OHIM – Lion Laboratories (ALCOLOCK)
   (Sprawa T-638/15)
   (2016/C 016/60)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alcohol Countermeasure Systems (International) Inc. (Toronto, Kanada) (przedstawiciele: adwokaci E. Baud i P. Marchiset)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lion Laboratories Ltd (Barry, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „ALCOLOCK” – wspólnotowy znak towarowy nr 8 443 301

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 sierpnia 2015 r. w sprawie R 1323/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie ważności wspólnotowego znaku towarowego będącego własnością i zarejestrowanego w imieniu Alcohol Countermeasure Systems (International), Inc.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 2 i art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, art. 10 ust. 2 dyrektywy nr 2008/95 i art. 19 ust. 2 porozumienia TRIPS, brak uzasadnienia i błędne przedstawienie okoliczności faktycznych;

               —

               Naruszenie art. 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 i niewystarczające uzasadnienie;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 i art. 296 TFUE oraz naruszenie definicji rzeczywistego używania określonej w rozporządzeniu nr 207/2009.


title: Sprawa T-161/13: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — First Islamic Investment Bank przeciwko Radzie

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/24

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — First Islamic Investment Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-161/13)
   2013/C 141/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: First Islamic Investment Bank Ltd (Labuan, Malezja) (przedstawiciele: adwokaci B. Mettetal i C. Wucher-North)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ust. I.I.10 załącznika do decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71) w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności ust. I.I.10 załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55) w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej;

               —

               obciążenie strony pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona skarżąca nie wspomaga wskazanych podmiotów w naruszaniu przepisów Unii Europejskiej dotyczących Iranu i nie zapewnia wsparcia finansowego rządowi Iranu. Strona skarżąca nie jest także wykorzystywana do przekazywania płatności związanych z ropą naftową. Tym samym materialne kryteria wskazania na podstawie zakwestionowanych załączników do decyzji 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. i do rozporządzenia nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. nie są spełnione w odniesieniu do strony skarżącej lub Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy określaniu, czy kryteria te zostały spełnione. Rada nie zastosowała także prawidłowego schematu badania.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła wymogi proceduralne dotyczące podania odpowiedniego uzasadnienia w załącznikach do decyzji 2012/829/WPZiB i do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 oraz poszanowania prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że wskazanie strony skarżącej narusza zasadę proporcjonalności.


title: Sprawa T-207/09: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2011 r. — El Jirari Bouzekri przeciwko OHIM — Nike International (NC NICKOL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego NC NICKOL — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy NIKE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/18

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2011 r. — El Jirari Bouzekri przeciwko OHIM — Nike International (NC NICKOL)
   (Sprawa T-207/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego NC NICKOL - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy NIKE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   2011/C 331/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mustapha El Jirari Bouzekri (Malaga, Hiszpania) (przedstawiciel: E. Ragot, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Nike International Ltd (Beaverton, Oregon, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. de Justo Bailey, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 lutego 2009 r. (sprawa R 554/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Nike International Ltd a Mustaphą El Jirarim Bouzekrim.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM) z dnia 25 lutego 2009 r (sprawa R 554/2008-2).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Mustaphę El Jirariego Bouzekriego.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa T-543/13: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2015 r. – Three-N-Products/OHIM – Munindra (PRANAYUR) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PRANAYUR — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe AYUR i wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe Ayur, Ayur Naturals Herbals i Aanb — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/24

         Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2015 r. – Three-N-Products/OHIM – Munindra (PRANAYUR)
   (Sprawa T-543/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PRANAYUR - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe AYUR i wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe Ayur, Ayur Naturals Herbals i Aanb - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 127/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Three-N-Products Private Ltd (Nowe Delhi, Indie) (przedstawiciel: adwokat N. Colombo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Munindra Holding BV (Lelystad, Niderlandy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 lipca 2013 r. (sprawa R 638/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Three-N-Products Private Ltd a Munindra Holding BV.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Three-N-Products Private Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawy połączone od C-488/12 do C-491/12 i C-526/12: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 10 października 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Debreceni Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Nagy Sándor (C-488/12) przeciwko Hajdú-Bihar Megyei Kormányhivatal, Lajos Tiborné Böszörményi (C-489/12), Róbert Gálóczhi-Tömösváry (C-490/12), Magdolna Margit Szabadosné Bay (C-491/12) przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal i Józsefné Ványai (C-526/12) przeciwko Nagyrábé Község Polgármesteri Hivatal (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Wprowadzenie w życie prawa Unii — Brak — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/3

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 10 października 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Debreceni Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Nagy Sándor (C-488/12) przeciwko Hajdú-Bihar Megyei Kormányhivatal, Lajos Tiborné Böszörményi (C-489/12), Róbert Gálóczhi-Tömösváry (C-490/12), Magdolna Margit Szabadosné Bay (C-491/12) przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal i Józsefné Ványai (C-526/12) przeciwko Nagyrábé Község Polgármesteri Hivatal
   (Sprawy połączone od C-488/12 do C-491/12 i C-526/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Wprowadzenie w życie prawa Unii - Brak - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   2014/C 102/03
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Debreceni Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nagy Sándor (C-488/12), Lajos Tiborné Böszörményi (C-489/12), Róbert Gálóczhi-Tömösváry (C-490/12), Magdolna Margit Szabadosné Bay (C-491/12) i Józsefné Ványai (C-526/12)

      Druga strona postępowania: Hajdú-Bihar Megyei Kormányhivatal(C-488/12), Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal (C-489/12, C-490/12, C-491/12) i Nagyrábé Község Polgármesteri Hivatal (C-526/12)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Debreceni Munkaügyi Bíróság – Wykładnia art. 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Bezprawne zwolnienie – Zwolnienie bez przedstawienia powodów – Urzędnik organu administracji publicznej, który został zwolniony na podstawie przepisu prawa dotyczącego statusu urzędników państwa

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania skierowane przez Debreceni Munkaügyi Bíróság (Węgry).

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa T-605/11: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2011 r. — Novartis przeciwko OHIM — Organic (BIOCERT)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/31

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2011 r. — Novartis przeciwko OHIM — Organic (BIOCERT)
   (Sprawa T-605/11)
   2012/C 32/65
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Dr. Organic Ltd (Swansea, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 września 2011 r. w sprawie R 1030/2010-4; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Dr. Organic Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BIOCERT” dla towarów i usług z klas 3, 4, 5, 29, 30, 31, 32, 35 i 44 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7134984

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Austrii słowny znak towarowy nr 136273 „BIOCEF” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza: i) błędnie zinterpretowała ustalone przez sądy europejskie zasady ogólne i niesłusznie stwierdziła, że w przypadku znaków towarowych „BIOCEF” i „BIOCERT” nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd; i ii) niesłusznie oparła swoją decyzję na okolicznościach faktycznych, na które strony postępowania się nie powoływały.


title: Sprawa F-6/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 grudnia 2012 r. — Bourtembourg przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Dodatek zagraniczny — Pojęcie zwykłego miejsca zamieszkania — Stały lub zwykły ośrodek interesów życiowych — Pobyt czasowy w celu ukończenia nauki — Miejsce wykonywania działalności zawodowej — Stosunki pracy nawiązywane na czas określony)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/32

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 grudnia 2012 r. — Bourtembourg przeciwko Komisji
   (Sprawa F-6/12) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Dodatek zagraniczny - Pojęcie zwykłego miejsca zamieszkania - Stały lub zwykły ośrodek interesów życiowych - Pobyt czasowy w celu ukończenia nauki - Miejsce wykonywania działalności zawodowej - Stosunki pracy nawiązywane na czas określony)
   2013/C 38/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Julien Bourtembourg (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Dony)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i V. Joris, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność odmownej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie przyznania J. Bourtembourgowi dodatku zagranicznego.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własnej koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez J. Bourtembourga.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012, s. 22.