title: Sprawa T-158/18: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2018 r. –Scaloni i Figini / Komisja

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/56

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2018 r. –Scaloni i Figini / Komisja
   (Sprawa T-158/18)
   (2018/C 152/66)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Mario Scaloni (Ankona, Włochy) i Ennio Figini (Chiaravalle, Włochy) (przedstawiciel: P. Putti, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o stwierdzenie, że Unia lub Komisja Europejska, stosownie do wykładni, jaka zostanie nadana dyrektywie i rozporządzeniu, których dotyczy niniejsza skarga, zostają zobowiązane do zapłaty odszkodowania za całkowitą wartość nominalną akcji popisaną w treści skargi i wynikającą z załączonych dokumentów, a także kosztów niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący twierdzą, że po wejściu w życie dyrektywy 2014/59/UE Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (1), a następnie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (2), państwo włoskie nie uzyskało zgody na podjęcie działań na rzecz niektórych swoich banków, między innymi Banca Marche.
   Na poparcie skargi skarżący podnoszą trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący odszkodowania z tytułu błędnej wykładni dyrektywy 59/2014/UE i rozporządzenia nr 806/2014 dokonanej przez Komisję, niezgodnego z prawem wykluczenia Banca Marche z prawa pomocy państwa i wynikającego z tego naruszenia zasady równości lub niedyskryminacji.

                           —

                           Skarżący podnoszą w tym względzie, że w odniesieniu do pomocy na rzecz banków ze strony różnych państw członkowskich Komisja uznała, iż zastosowanie mają warunki określone w art. 107 ust. 3 lit. b), i z tego względu pomoc ta została uznana za zgodną z prawem. Planowane przesz Włochy działania powinny być oceniane na podstawie tego samego przepisu, będącego jedynym przepisem regulującym pomoc państwa, nie zaś na podstawie dyrektywy i rozporządzenia. Te dwa akty prawne nie dotyczą pomocy i nie mogą jej dotyczyć, jako akty prawa wtórnego. Pomoc na rzecz włoskich banków również powinna zostać zaakceptowana, ponieważ opiera się na tych samych podstawach, które zdaniem Komisji uzasadniały pomoc już udzieloną.

                           —

                           Skarżący wyjaśniają ponadto, że w razie uznania, iż prawo wtórne ma zastosowanie, zarzut pierwszy dotyczy tego, że nie akceptując pomocy, Komisja naruszyła zasadę równości.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady hierarchii przepisów Unii przez prawodawcę europejskiego.

                           —

                           Skarżący podnoszą w tym względzie, że gdyby Sąd stwierdził, że wykładnia dokonana przez Komisje jest prawidłowa, naruszenie zostałoby dokonane na poziomie aktu normatywnego i odpowiedzialność obciążałaby Unię jako całość.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia podstawowych zasad włoskiego porządku prawnego i niemożności zastosowania prawa wspólnotowego.

                           —

                           Skarżący podnoszą w tym względzie, że gdyby Sąd orzekł, iż dyrektywa i rozporządzenie nie naruszyły wspólnotowej zasady równości, konieczne będzie zwrócenie się do Corte costituzionale (włoskiego trybunału konstytucyjnego) o zbadanie zgodności z zasadą równości we włoskim porządku prawnym. W razie braku tej zgodności uregulowanie, które narusza tę zasadę, nie mogłoby stać się częścią włoskiego porządku prawnego.

      (1)  Dz.U. 2014 L 173, s. 190.

      (2)  Dz.U. 2014 L 225, s. 1.


title: Sprawa C-188/18: Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2018 r. – Komisja Europejska /Republika Słowenii

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/22

         Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2018 r. – Komisja Europejska /Republika Słowenii
   (Sprawa C-188/18)
   (2018/C 152/27)
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrůšek, G. von Rintelen, M. Žebre)

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie do dnia 18 kwietnia 2016 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do zachowania zgodności z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. 2014, L 94, s. 1), a w każdym razie poprzez nieprzekazanie Komisji wspomnianych przepisów, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 51 tej dyrektywy;

               —

               zobowiązanie Republiki Słowenii na mocy art. 260 ust. 3 TFUE do zapłaty okresowej kary pieniężnej w wysokości 8 992,32 EUR dziennie od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 51 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji Republika Słowenii powinna była przyjąć i przekazać Komisji przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania tej dyrektywy do dnia 18 kwietnia 2016 r. Ponieważ do końca tego terminu Republika Słowenii nie poinformowała Komisji o transponowaniu wszystkich przepisów wspomnianej dyrektywy, Komisja postanowiła wnieść sprawę do Trybunału.
   W swojej skardze Komisja wnosi do Trybunału o zobowiązanie Republiki Słowenii do zapłaty okresowej kary pieniężnej w wysokości 8 992,32 EUR dziennie. Przy obliczaniu tej kwoty Komisja wzięła pod uwagę wagę i czas trwania naruszenia prawa Unii, a także skutek odstraszający w stosunku do zdolności płatniczej tego państwa członkowskiego, to znaczy Republiki Słowenii.
   Termin na transponowanie dyrektywy upłynął w dniu 18 kwietnia 2016 r.


title: Sprawa T-160/18: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2018 r. – Theodorakidi / EUIPO – Benopoulou (THYREOS VASSILIKI)

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/57

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2018 r. – Theodorakidi / EUIPO – Benopoulou (THYREOS VASSILIKI)
   (Sprawa T-160/18)
   (2018/C 152/67)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vassiliki Theodorakidi (Weria, Grecja) (przedstawiciel: adwokat F. Ikonomidou Ikonomou)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Vassiliki Benopoulou (Kifisia, Grecja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „THYREOS VASSILIKI” – zgłoszenie nr 8 206 963

      Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 grudnia 2017 r. w sprawie R 40/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku;

               —

               obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Sądem, przed izbą odwoławczą EUIPO i przed Wydziałem Unieważnień.

      Podniesione zarzuty

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001;

               —

               izba odwoławcza EUIPO naruszyła prawo stwierdzając, że druga strona jest „bardzo znana”;

               —

               naruszenie obowiązku uzasadnienia;

               —

               izba odwoławcza EUIPO popełniła błąd poprzez uznanie, że nie należy wprowadzać żadnego ograniczenia co do towarów/usług, wobec których unieważnienie powinno wywierać skutki.


title: Sprawa T-542/11 RENV: Wyrok Sądu z dnia 13 marca 2018 r. – Alouminion tis Ellados / Komisja (Pomoc państwa — Energia elektryczna — Decyzja uznająca pomoc za bezprawnie przyznaną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym oraz nakazująca jej odzyskanie — Preferencyjna taryfa opłat za energię elektryczną przyznana w drodze umowy zawartej z historycznym dostawcą — Rozwiązanie umowy przez historycznego dostawcę — Zawieszenie skutków rozwiązania umowy przez sąd w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego — Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji przez Trybunał — Uchylenie wyroku Sądu przez Trybunał — Przekazanie sprawy do Sądu — Zakres skargi po przekazaniu sprawy — Kwalifikacja postanowienia w przedmiocie środka tymczasowego jako nowej pomocy — Kompetencje Komisji — Skuteczna ochrona sądowa — Kwalifikacja preferencyjnej taryfy opłat jako pomocy państwa — Korzyść — Uzasadnione oczekiwania — Prawo do obrony beneficjenta — Obowiązek odzyskania — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/24

         Wyrok Sądu z dnia 13 marca 2018 r. – Alouminion tis Ellados / Komisja
   (Sprawa T-542/11 RENV) (1)

   ((Pomoc państwa - Energia elektryczna - Decyzja uznająca pomoc za bezprawnie przyznaną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym oraz nakazująca jej odzyskanie - Preferencyjna taryfa opłat za energię elektryczną przyznana w drodze umowy zawartej z historycznym dostawcą - Rozwiązanie umowy przez historycznego dostawcę - Zawieszenie skutków rozwiązania umowy przez sąd w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego - Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji przez Trybunał - Uchylenie wyroku Sądu przez Trybunał - Przekazanie sprawy do Sądu - Zakres skargi po przekazaniu sprawy - Kwalifikacja postanowienia w przedmiocie środka tymczasowego jako nowej pomocy - Kompetencje Komisji - Skuteczna ochrona sądowa - Kwalifikacja preferencyjnej taryfy opłat jako pomocy państwa - Korzyść - Uzasadnione oczekiwania - Prawo do obrony beneficjenta - Obowiązek odzyskania - Obowiązek uzasadnienia))
   (2018/C 152/28)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Alouminion tis Ellados VEAE, dawniej Alouminion AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci G. Dellis, N. Korogiannakis, E. Chrysafis, D. Diakopoulos i N. Keramidas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci E. Bourtzalas, C. Synodinos, A. Oikonomou i H. Tagaras)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2012/339/UE z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie pomocy państwa SA.26117 – C 2/2010 (ex NN 62/2009) udzielonej przez Grecję na rzecz Aluminium of Greece SA (Dz.U. 2012, L 166, s. 83).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Alouminion tis Ellados VEAE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i przez Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI).

      (1)  Dz.U. C 370 z 17.12.2011.


title: Sprawa T-162/18: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2018 r. – Beko / EUIPO – Acer (ALTUS)

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/58

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2018 r. – Beko / EUIPO – Acer (ALTUS)
   (Sprawa T-162/18)
   (2018/C 152/68)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Beko plc (Watford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: G. Tritton, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Acer, Inc. (Tajpej, Tajwan)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy ALTUS – zgłoszenie nr 6 490 809

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 grudnia 2017 r. w sprawie R 1991/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do EUIPO w celu ponownego rozpoznania wniosku o zawieszenie;

               —

               nakazanie zawieszenia postępowania;

               —

               obciążenie EUIPO jego własnymi kosztami postepowania oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               EUIPO niesłusznie nie uwzględnił wniosku o zawieszenie podstępowania w sprawie sprzeciwu w oczekiwaniu na zakończenie postępowania słowackiego. W szczególności argumentacja Piątej Izby Odwoławczej była błędna lub pozbawiona sensu lub nie uwzględniono w niej „problemu w całości”, a tym samym nie mogła prowadzić do odpowiedniego wyważenia poszczególnych wchodzących w grę interesów lub była wyrazem nadużycia władzy.


title: Sprawa T-155/16: Postanowienie Sądu z dnia 6 marca 2018 r. – CFA Institute / EUIPO – Bloss i in. (CERTIFIED FINANCIAL ENGINEER CFE)

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/59

         Postanowienie Sądu z dnia 6 marca 2018 r. – CFA Institute / EUIPO – Bloss i in. (CERTIFIED FINANCIAL ENGINEER CFE)
   (Sprawa T-155/16) (1)

   (2018/C 152/70)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa T-156/16: Postanowienie Sądu z dnia 6 marca 2018 r. – CFA Institute / EUIPO – Ernst i Häcker (CERTIFIED FINANCIAL MODELER CFM)

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/59

         Postanowienie Sądu z dnia 6 marca 2018 r. – CFA Institute / EUIPO – Ernst i Häcker (CERTIFIED FINANCIAL MODELER CFM)
   (Sprawa T-156/16) (1)

   (2018/C 152/71)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa T-641/17: Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2018 r. – Ferri / EBC

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/59

         Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2018 r. – Ferri / EBC
   (Sprawa T-641/17) (1)

   (2018/C 152/72)
   Język postępowania: włoski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.


title: Sprawa C-72/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n° 1 de Pamplona (Hiszpania) w dniu 5 lutego 2018 r. – Daniel Ustariz Aróstegui / Departamento de Educación del Gobierno de Navarra

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 1 de Pamplona (Hiszpania) w dniu 5 lutego 2018 r. – Daniel Ustariz Aróstegui / Departamento de Educación del Gobierno de Navarra
   (Sprawa C-72/18)
   (2018/C 161/19)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 1 de Pamplona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Daniel Ustariz Aróstegui

      Strona przeciwna: Departamento de Educación del Gobierno de Navarra

      Pytanie prejudycjalne

   Czy klauzula 4 Porozumienia ramowego zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) w sprawie pracy na czas określony, zatwierdzonego przez dyrektywę Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. (1) powinna być interpretowana w ten sposób, że sprzeciwia się przepisowi regionalnemu, takiemu jak sporny w postępowaniu głównym, który wyraźnie wyłącza przyznanie i wypłatę określonego dodatku do wynagrodzenia pracownikom administracji publicznej Nawarry należącym do kategorii „pracowników kontraktowych zatrudnionych administracyjnie” na czas określony, z uwagi na fakt, że ów dodatek stanowi wynagrodzenie za awans i rozwój kariery zawodowej zastrzeżonej dla osób należących do kategorii „urzędników publicznych” zatrudnionych na czas nieokreślony?

      (1)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43).


title: Sprawa T-60/17: Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2018 r. – Safe Skies / EUIPO – Travel Sentry (TSA LOCK) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku towarowego — Słowny unijny znak towarowy TSA LOCK — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Brak charakteru opisowego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (CE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/50

         Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2018 r. – Safe Skies / EUIPO – Travel Sentry (TSA LOCK)
   (Sprawa T-60/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku towarowego - Słowny unijny znak towarowy TSA LOCK - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (CE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 161/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Safe Skies LLC (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat V. Schwepler)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Travel Sentry, Inc. (Windermere, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. L. Gracia Albero i V. Torelli)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 listopada 2016 r. (sprawa R 233/2016-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Safe Skies a Travel Sentry.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Safe Skies LLC pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


title: Sprawa C-84/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 29 listopada 2017 r. w sprawie T-634/16, Montel/Parlament, wniesione w dniu 6 lutego 2018 r. przez Sophie Montel

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 29 listopada 2017 r. w sprawie T-634/16, Montel/Parlament, wniesione w dniu 6 lutego 2018 r. przez Sophie Montel
   (Sprawa C-84/18 P)
   (2018/C 161/20)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Sophie Montel (przedstawiciel: adwokat G. Sauveur)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               zmiana zaskarżonego wyroku, a tym samym:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 24 czerwca 2016 r., doręczonej w dniu 6 lipca 2016 r., w której uściślono, że „kwota 77 276,42 EUR została nienależnie wypłacona na rzecz pani Sophie Montel” oraz nakazano urzędnikowi zatwierdzającemu i księgowemu instytucji windykację tej kwoty;

               —

               stwierdzenie nieważności w całości noty obciążającej nr 2016-897, podpisanej przez tego samego dyrektora generalnego ds. finansów w dniu 4 lipca 2016 r.;

               —

               wydanie orzeczenia co do kwoty, jaka ma zostać przyznana wnoszącej odwołanie z tytułu zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z bezpodstawnych oskarżeń wysuniętych przed zakończeniem dochodzenia, z uszczerbku na jej wizerunku oraz z bardzo poważnych problemów, jakie zaskarżona decyzji spowodowała w jej życiu osobistym i politycznym;

               —

               wydanie orzeczenia co do kwoty, jaka ma zostać przyznana wnoszącej odwołanie z tytułu kosztów postępowania;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego wszystkimi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy braku właściwości organu, który wydał akt.

                           —

                           Kwestie finansowe należą do właściwości Prezydium Parlamentu Europejskiego, a nie sekretarza generalnego;

                           —

                           Brak delegowania uprawnień na rzecz sekretarza generalnego;

                           —

                           Zarzut niezgodności z prawem z uwagi na naruszenie niezależności parlamentarnej i prawa do bezstronnego sądu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady „electa una via”

                           —

                           Przewodniczący Parlamentu zwrócił się do OLAF i francuskiego wymiaru sprawiedliwości.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa do obrony

                           —

                           Naruszenie domniemania niewinności przez Przewodniczącego Parlamentu;

                           —

                           Administracja Parlamentu jest sędzia i stroną;

                           —

                           Zróżnicowanie zarzutów podnoszonych przez Parlament w toku postępowania;

                           —

                           Odmowa przesłuchania wnoszącej odwołanie przez sekretarza generalnego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy odwrócenia ciężaru dowodu.

                           —

                           Parlament zobowiązał wnoszącą odwołanie do udowodnienia, że nie dopuściła się ona żadnego uchybienia, mimo że nie miał dowodów, które mogłyby stanowić poważną podstawę do twierdzenia, że doszło do uchybienia.

               5.

               Zarzut piąty dotyczy niewystarczającego uzasadnienia.

                           —

                           Jedyny podnoszony powód to publikacja schematu organizacyjnego, chociaż on o niczym nie dowodzi.

               6.

               Zarzut szósty dotyczy naruszenia zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań.

                           —

                           Żadna norma nie ustanawia wykazu dokumentów, jakie należy doręczyć i wobec tego wnosząca odwołanie podlega arbitralności Parlamentu.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczy naruszenia praw obywatelskich asystentów parlamentarnych.

                           —

                           Parlament zakazuje asystentom prowadzenia działalności politycznej.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczy dyskryminującego traktowania, Fumus persecutionis i nadużycia władzy.

                           —

                           Wnosząca odwołanie została poddana tej procedurze z powodu politycznej wrogości ze strony Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczy naruszenia niezależności posłów.

                           —

                           Praca asystentów parlamentarnych nie ogranicza się do pracy legislacyjnej.

               10.

               Zarzut dziesiąty dotyczy braku faktów.

                           —

                           Parlament jedynie odpowiedział, że dokumenty dostarczone przez wnoszącą odwołanie nie udowodniły niczego, podczas gdy dokumenty te potwierdziły pracę asystenta.

                           —

                           Parlament nie jest w stanie udowodnić swoich roszczeń.

               11.

               Zarzut jedenasty dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności.

                           —

                           Schemat organizacyjny (punkt wyjścia do rozpoczęcia postępowania ogłoszonego przez Przewodniczącego Parlamentu) opublikowano w lutym 2015 r., ale windykacja nienależnych kwot sięga sierpnia 2014 r.


title: Sprawa C-117/18 P: Odwołanie wniesione w dniu 14 lutego 2018 r. przez PGNiG Supply & Trading GmbH od postanowienia Sądu (pierwsza izba) dnia 14 grudnia 2017 r. w sprawie T-849/16, PGNiG Supply & Trading GmbH / Komisja Europejska

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/33

         Odwołanie wniesione w dniu 14 lutego 2018 r. przez PGNiG Supply & Trading GmbH od postanowienia Sądu (pierwsza izba) dnia 14 grudnia 2017 r. w sprawie T-849/16, PGNiG Supply & Trading GmbH / Komisja Europejska
   (Sprawa C-117/18 P)
   (2018/C 161/37)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: PGNiG Supply & Trading GmbH (Przedstawiciel: M. Jeżewski, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 grudnia 2017 r. uznającego skargę PGNiG Supply & Trading w postępowaniu T- 849/16 za niedopuszczalną;

               —

               wydanie orzeczenia w przedmiocie dopuszczalności i uznanie skargi PGNiG Supply & Trading w postępowaniu T- 849/16, mającej za przedmiot wniosek, na podstawie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 6950 final z dnia 28 października 2016 r. w sprawie przeglądu warunków wyłączenia gazociągu OPAL, przyznanych na podstawie dyrektywy 2003/55/WE, z zasad dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej za dopuszczalną.

      Zarzuty i główne argumenty

   Naruszenie przez Sąd art. 263 akapit czwarty TFUE poprzez błędne przyjęcie, że Decyzja Komisji Europejskiej z 2016 r. nie dotyczy Skarżącej ani bezpośrednio, ani indywidualnie oraz nie stanowi aktu regulacyjnego, wynikające z błędnej interpretacji przez Sąd charakteru i skutków Nowego wyłączenia regulacyjnego z 2016 r, w tym poprzez naruszenie art. 36 ust. 1 lit. a-e dyrektywy gazowej poprzez niezastosowanie przesłanek wyłączenia dla „nowej infrastruktury gazowej” i zaniechanie oceny ich spełnienia w sposób pozwalający w dostatecznym stopniu rozstrzygnąć o charakterze i statusie wyłączenia wprowadzonego na mocy Decyzji KE z 2016 r. i Nowego wyłączenia regulacyjnego z 2016 r. poprzez niezastosowanie ust. 1 do Decyzji Komisji Europejskiej z 2016 r. zmieniającej zakres Wyłączenia regulacyjnego z 2009 r. W tego zarzutu Skarżąca podnosi, iż Sąd nie ocenił charakteru nowego wyłączenia regulacyjnego, co doprowadziło Sąd do błędnej oceny, co do skutku decyzji Komisji wobec Skarżącej.
   Błędna interpretacja art. 263 Traktu poprzez uznanie, iż Skarżąca nie jest bezpośrednio dotknięta Decyzją Komisji Europejskiej. W ramach przedmiotowego zarzutu Skarżąca wskazuje, że błędna jest ocena Sądu stwierdzająca, że Skarżąca nie jest bezpośrednio dotknięta Decyzją KE. Podejście zaprezentowane przez Sąd nie jest zgodne z dotychczasowym orzecznictwem wskazującym na bezpośrednie oddziaływanie decyzji Komisji Europejskiej w stosunku do podmiotów niebędących krajowym organem regulacyjnym – adresatem decyzji.
   Błędna interpretacja art. 263 Traktu poprzez uznanie, iż Skarżąca nie jest indywidualnie dotknięta Decyzją Komisji Europejskiej. Skarżąca w ramach tego zarzutu podnosi, iż jej pozycja rynkowa pozwala na przedmiotową indywidualizację w rozumieniu orzecznictwa dotyczącego dopuszczalności skargi.
   Błędna interpretacja art. 263 akapit 4 in fine Traktatu poprzez uznanie, iż zaskarżona decyzja nie jest aktem regulacyjnym. W ramach przedmiotowego zarzutu Skarżąca wnosi, że decyzja ma charakter aktu regulacyjnego.


title: Sprawa C-86/18: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Wielkie Księstwo Luksemburga

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/19

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Wielkie Księstwo Luksemburga
   (Sprawa C-86/18)
   (2018/C 161/21)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrůšek, F. Thiran, G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie, że nie wprowadzając w życie, najpóźniej do dnia 18 kwietnia 2016 r., przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. L 94, s. 1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 51 tejże dyrektywy;

               —

               nałożenie na Wielkie Księstwo Luksemburga, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, obowiązku zapłaty okresowej kary pieniężnej w kwocie 12 920 EUR za każdy dzień począwszy od dnia wydania w niniejszej sprawie wyroku stwierdzającego uchybienie obowiązkowi poinformowania Komisji o przepisach dokonujących transpozycji dyrektywy 2014/23/UE;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zgodnie z art. 51 ust. 1 dyrektywy 2014/23/UE państwa członkowskie były zobowiązane do wprowadzenia w życie przepisów niezbędnych do zastosowania się do tejże dyrektywy do dnia 18 kwietnia 2016 r. Wobec braku przekazania Komisji tekstów przyjętych przepisów dokonujących transpozycji dyrektywy przez Luksemburg, Komisja postanowiła wszcząć postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości.

               2.

               W swojej skardze Komisja proponuje nałożenie na Luksemburg kary pieniężnej, której stawka dzienna wynosi 12 920 EUR. Wysokość proponowanej kary została ustalona z uwzględnieniem wagi i czasu trwania naruszenia oraz efektu odstraszającego, stosownie do możliwości finansowych tego państwa członkowskiego.


title: Sprawa T-272/17: Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2018 r. – Webgarden / EUIPO (Dating Bracelet) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dating Bracelet — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Wcześniejsza praktyka EUIPO — Równość traktowania — Pewność prawa]}

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/50

         Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2018 r. – Webgarden / EUIPO (Dating Bracelet)
   (Sprawa T-272/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dating Bracelet - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Wcześniejsza praktyka EUIPO - Równość traktowania - Pewność prawa]})
   (2018/C 161/56)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Webgarden Szolgáltató és Kereskedelmi Kft. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat G. Jambrik)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: P. Sipos, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 marca 2017 r. (sprawa R 658/2016-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Dating Bracelet jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Webgarden Szolgáltató és Kereskedelmi Kft. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-165/18: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Kahimbi Kasagwe / Rada

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/61

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Kahimbi Kasagwe / Rada
   (Sprawa T-165/18)
   (2018/C 161/73)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Delphin Kahimbi Kasagwe (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 7 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 7 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/ WPZiB, zmienionej decyzją 2016/2231/ WPZiB, oraz art. 2a ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1183/2005/WE;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-163/18, Amisi Kumba/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-246/16: Postanowienie Sądu z dnia 9 marca 2018 r. – Aurora Group Danmark / EUIPO – Retail Distribution (PANZER) Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku — Umorzenie postępowania

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/51

         Postanowienie Sądu z dnia 9 marca 2018 r. – Aurora Group Danmark / EUIPO – Retail Distribution (PANZER)
   (Sprawa T-246/16) (1)

   (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania)
   (2018/C 161/57)
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Aurora Group Danmark A/S (Ballerup, Dania) (przedstawiciel: adwokat L. Elmgaard Sørensen,)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo D. Gaja, następnie T. Frydendahl i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Retail Distribution ApS (Hinnerup, Dania) (przedstawiciel: adwokat E. A. Skovbo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 marca 2016 r. (sprawa R 447/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Retail Distribution a Aurora Group Denmark.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Aurora Group Danmark A/S i Retail Distribution ApS pokrywają własne koszty oraz każda z nich połowę kosztów poniesionych przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa C-119/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Telefónica Móviles España S.A.U. / Tribunal Económico-Administrativo Central (TEAC)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Telefónica Móviles España S.A.U. / Tribunal Económico-Administrativo Central (TEAC)
   (Sprawa C-119/18)
   (2018/C 161/38)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Nacional, Sala de lo Contencioso-Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Telefónica Móviles España S.A.U.

      Strona pozwana: Tribunal Económico-Administrativo Central (TEAC)

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (1) może być interpretowany w ten sposób, że państwo członkowskie może nakładać na operatorów telekomunikacyjnych obowiązek uiszczenia rocznej składki, takiej jak ta przewidziana w art. 5 de la Ley 8/2009, de 28 de agosto, de financiación de la Corporación de Radio y Televisión Española (hiszpańskiej ustawy nr 8/2009 z dnia 28 sierpnia 2009 r. o finansowaniu Corporación de Radio y Televisión Española), w celu wsparcia finansowania Corporación [de Radio y Televisión Española], zważywszy na pozytywny wpływ nowych przepisów dotyczących sektora telewizyjnego i audiowizualnego na sektor telekomunikacyjny, a w szczególności biorąc pod uwagę rozszerzenie usług stacjonarnego i mobilnego łącza szerokopasmowego, a także zaprzestanie nadawania reklam i rezygnacji z treści płatnych lub warunkowego dostępu [do Corporación RTVE], biorąc pod uwagę jednoczesne występowanie następujących okoliczności:

                           —

                           w nowej regulacji prawnej nie uzasadniono, że istnieje wspomniany pozytywny wpływ, bezpośredni lub pośredni, na ww. przedsiębiorstwa ani nie wykazano tego w odniesieniu do rozpatrywanego roku;

                           —

                           wysokość tej składki została ustalona na poziomie 0,9 %, ujętych w danym roku dochodów operacyjnych brutto, nie zaś na podstawie dochodów uzyskiwanych ze świadczenia usług audiowizualnych i usług w zakresie reklamy, wzrostu skali świadczenia tych usług lub zysku osiąganego z prowadzenia tej działalności; należy przy tym uwzględnić, że wspomniana składka stanowi opłatę przewidzianą w art. 5 ustawy nr 8/2009 w jego pierwotnym brzmieniu i może być nieuzasadniona w odniesieniu do rozpatrywanej usługi audiowizualnej, a [wspomniany art. 5] stanowi podstawę oddalania żądań zwrotu nienależnie uiszczonych kwot i korekty deklaracji podatkowych, które to żądania zostały podniesione przez skarżącą w zaskarżonej decyzji w ramach niniejszej skargi administracyjnej?

               2.

               Czy, w świetle wymogów określonych w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE, można uznać za proporcjonalną składkę, której uiszczenie jest wymagane od przedsiębiorstw telekomunikacyjnych prowadzących działalność w Hiszpanii na obszarze większym niż jedna wspólnota autonomiczna, biorąc pod uwagę ustanowione w art. 5 ustawy nr 8/2009 szczegółowe zasady jej obliczania?

               3.

               Czy, w świetle wymogów określonych w art. 6 ust. 1 oraz w załączniku do dyrektywy 2002/20/WE, można uznać za przejrzystą składkę, której wymóg uiszczania ustanowiony został w art. 5 ustawy nr 8/2009 z dnia 28 sierpnia 2009 r., jeżeli nie wiadomo, jaką konkretnie działalność prowadzi Corporación de Radio y Televisión Española w ramach świadczenia usługi powszechnej lub usługi publicznej?

      (1)  Dz.U. 2002, L 108, s. 21, polskie wydanie specjalne: rozdział 13 tom 29 s. 337-348.


title: Sprawa C-87/18: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Wielkie Księstwo Luksemburga

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/20

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Wielkie Księstwo Luksemburga
   (Sprawa C-87/18)
   (2018/C 161/22)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrůšek, F. Thiran, G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie, że nie wprowadzając w życie, najpóźniej do dnia 18 kwietnia 2016 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 90 ust. 1 tejże dyrektywy;

               —

               nałożenie na Wielkie Księstwo Luksemburga, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, obowiązku zapłaty okresowej kary pieniężnej w kwocie 11 628 EUR za każdy dzień począwszy od dnia wydania w niniejszej sprawie wyroku stwierdzającego uchybienie obowiązkowi poinformowania Komisji o przepisach dokonujących transpozycji dyrektywy 2014/24/UE

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zgodnie z art. 90 ust. 1 dyrektywy 2014/24/UE państwa członkowskie były zobowiązane do wprowadzenia w życie przepisów niezbędnych do zastosowania się do tejże dyrektywy do dnia 18 kwietnia 2016 r. Wobec braku przekazania Komisji tekstów przyjętych przepisów dokonujących transpozycji dyrektywy przez Luksemburg, Komisja postanowiła wszcząć postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości.

               2.

               W swojej skardze Komisja proponuje nałożenie na Luksemburg kary pieniężnej, której stawka dzienna wynosi 11 628 EUR. Wysokość proponowanej kary została ustalona z uwzględnieniem wagi i czasu trwania naruszenia oraz efektu odstraszającego, stosownie do możliwości finansowych tego państwa członkowskiego.


title: Sprawa T-567/17: Postanowienie Sądu z dnia 13 marca 2018 r. – Disney Enterprises / EUIPO – Di Molfetta (DiSNEY FROZEN) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/51

         Postanowienie Sądu z dnia 13 marca 2018 r. – Disney Enterprises / EUIPO – Di Molfetta (DiSNEY FROZEN)
   (Sprawa T-567/17) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania))
   (2018/C 161/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Disney Enterprises, Inc. (Burbank, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Markakis i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również: Fabio Di Molfetta (Bisceglie, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 maja 2017 r. (sprawa R 2342/2016-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Fabiem Di Molfettem a Disney Enterpises, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Disney Enterpises, Inc. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa T-166/18: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Ilunga Luyoyo / Rada

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/62

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Ilunga Luyoyo / Rada
   (Sprawa T-166/18)
   (2018/C 161/74)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ferdinand Ilunga Luyoyo (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 3 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 3 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/ WPZiB, zmienionej decyzją 2016/2231/ WPZiB, oraz art. 2a ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1183/2005/WE;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-163/18, Amisi Kumba/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-46/18: Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2018 r. – Comune di Milano / Rada Unii Europejskiej (Stwierdzenie niewłaściwości)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/52

         Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2018 r. – Comune di Milano / Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa T-46/18) (1)

   ((Stwierdzenie niewłaściwości))
   (2018/C 161/59)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Comune di Milano (Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Sciaudone i M. Condinanzi)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Rebasti, M. Bauer i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Rady wydanej na 3579-tym spotkaniu w składzie „Sprawy Ogólne” w dniu 20 listopada 2017 r., dotyczącej wyboru nowej siedziby Europejskiej Agencji Leków (EMA), w zakresie, w jakim decyzja ta wyznacza Amsterdam jako nową siedzibę EMA.

      Sentencja

               1)

               Sąd stwierdza swoją niewłaściwość w sprawie T-46/18 w celu umożliwienia Trybunałowi rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi.

               2)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Królestwo Niderlandów i Regione Lombardia nastąpi w terminie późniejszym.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 94 z 12.3.2018


title: Sprawa C-120/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Orange España S.A.U. / Tribunal Económico-Administrativo Central (TEAC)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Orange España S.A.U. / Tribunal Económico-Administrativo Central (TEAC)
   (Sprawa C-120/18)
   (2018/C 161/39)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Nacional, Sala de lo Contencioso-Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Orange España S.A.U.

      Strona pozwana: Tribunal Económico-Administrativo Central (TEAC)

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (1) może być interpretowany w ten sposób, że państwo członkowskie może nakładać na operatorów telekomunikacyjnych obowiązek uiszczenia rocznej składki, takiej jak ta przewidziana w art. 5 de la Ley 8/2009, de 28 de agosto, de financiación de la Corporación de Radio y Televisión Española (hiszpańskiej ustawy nr 8/2009 z dnia 28 sierpnia 2009 r. o finansowaniu Corporación de Radio y Televisión Española), w celu wsparcia finansowania Corporación [de Radio y Televisión Española], zważywszy na pozytywny wpływ nowych przepisów dotyczących sektora telewizyjnego i audiowizualnego na sektor telekomunikacyjny, a w szczególności biorąc pod uwagę rozszerzenie usług stacjonarnego i mobilnego łącza szerokopasmowego, a także zaprzestanie nadawania reklam i rezygnacji z treści płatnych lub warunkowego dostępu [do Corporación RTVE], biorąc pod uwagę jednoczesne występowanie następujących okoliczności:

                           —

                           w nowej regulacji prawnej nie uzasadniono, że istnieje wspomniany pozytywny wpływ, bezpośredni lub pośredni, na ww. przedsiębiorstwa ani nie wykazano tego w odniesieniu do rozpatrywanego roku;

                           —

                           wysokość tej składki została ustalona na poziomie 0,9 %, ujętych w danym roku dochodów operacyjnych brutto, nie zaś na podstawie dochodów uzyskiwanych ze świadczenia usług audiowizualnych i usług w zakresie reklamy, wzrostu skali świadczenia tych usług lub zysku osiąganego z prowadzenia tej działalności; należy przy tym uwzględnić, że wspomniana składka stanowi opłatę przewidzianą w art. 5 ustawy nr 8/2009 w jego pierwotnym brzmieniu i może być nieuzasadniona w odniesieniu do rozpatrywanej usługi audiowizualnej, a [wspomniany art. 5] stanowi podstawę oddalania żądań zwrotu nienależnie uiszczonych kwot i korekty deklaracji podatkowych, które to żądania zostały podniesione przez skarżącą w zaskarżonej decyzji w ramach niniejszej skargi administracyjnej?

               2.

               Czy, w świetle wymogów określonych w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE, można uznać za proporcjonalną składkę, której uiszczenie jest wymagane od przedsiębiorstw telekomunikacyjnych prowadzących działalność w Hiszpanii na obszarze większym niż jedna wspólnota autonomiczna, biorąc pod uwagę ustanowione w art. 5 ustawy nr 8/2009 szczegółowe zasady jej obliczania?

               3.

               Czy, w świetle wymogów określonych w art. 6 ust. 1 oraz w załączniku do dyrektywy 2002/20/WE, można uznać za przejrzystą składkę, której wymóg uiszczania ustanowiony został w art. 5 ustawy nr 8/2009 z dnia 28 sierpnia 2009 r., jeżeli nie wiadomo, jaką konkretnie działalność prowadzi Corporación de Radio y Televisión Española w ramach świadczenia usługi powszechnej lub usługi publicznej?

      (1)  Dz.U. 2002, L 108, s. 21, polskie wydanie specjalne: rozdział 13 tom 29 s. 337-348.


title: Sprawy połączone C-52/16 i C-113/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 marca 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – „SEGRO” Kft. / Vas Megyei Kormányhivatal Sárvári Járási Földhivatala (C-52/16), Günther Horváth / Vas Megyei Kormányhivatal (C-113/16) (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 63 TFUE — Swobodny przepływ kapitału — Prawo użytkowania gruntów rolnych — Uregulowanie krajowe zastrzegające możliwość nabycia w przyszłości takiego prawa jedynie przez bliskich krewnych właściciela gruntów i znoszące, bez zapewnienia odszkodowania, prawa uprzednio nabyte przez osoby prawne lub osoby fizyczne niemogące wykazać więzi bliskiego pokrewieństwa z rzeczonym właścicielem)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 marca 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – „SEGRO” Kft. / Vas Megyei Kormányhivatal Sárvári Járási Földhivatala (C-52/16), Günther Horváth / Vas Megyei Kormányhivatal (C-113/16)
   (Sprawy połączone C-52/16 i C-113/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 63 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Prawo użytkowania gruntów rolnych - Uregulowanie krajowe zastrzegające możliwość nabycia w przyszłości takiego prawa jedynie przez bliskich krewnych właściciela gruntów i znoszące, bez zapewnienia odszkodowania, prawa uprzednio nabyte przez osoby prawne lub osoby fizyczne niemogące wykazać więzi bliskiego pokrewieństwa z rzeczonym właścicielem))
   (2018/C 161/04)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniach głównych

      Strona skarżąca:„SEGRO” Kft. (C-52/16), Günther Horváth (C-113/16)

      Strona pozwana: Vas Megyei Kormányhivatal Sárvári Járási Földhivatala (C-52/16), Vas Megyei Kormányhivatal (C-113/16)

      Sentencja

   Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego takiego jak to rozpatrywane w postępowaniach głównych, na mocy którego prawa użytkowania wcześniej ustanowione na gruntach rolnych i przysługujące osobom, które nie są bliskimi krewnymi właściciela tych gruntów, wygasają z mocy prawa i w konsekwencji zostają wykreślone z ksiąg wieczystych.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.

      Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa C-121/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 14 lutego 2018 r. – Vodafone España S.A.U. / Tribunal Económico-Administrativo Central (TEAC)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 14 lutego 2018 r. – Vodafone España S.A.U. / Tribunal Económico-Administrativo Central (TEAC)
   (Sprawa C-121/18)
   (2018/C 161/40)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Nacional, Sala de lo Contencioso-Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vodafone España S.A.U.

      Strona pozwana: Tribunal Económico-Administrativo Central (TEAC)

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (1) może być interpretowany w ten sposób, że państwo członkowskie może nakładać na operatorów telekomunikacyjnych obowiązek uiszczenia rocznej składki, takiej jak ta przewidziana w art. 5 de la Ley 8/2009, de 28 de agosto, de financiación de la Corporación de Radio y Televisión Española (hiszpańskiej ustawy nr 8/2009 z dnia 28 sierpnia 2009 r. o finansowaniu Corporación de Radio y Televisión Española), w celu wsparcia finansowania Corporación [de Radio y Televisión Española], zważywszy na pozytywny wpływ nowych przepisów dotyczących sektora telewizyjnego i audiowizualnego na sektor telekomunikacyjny, a w szczególności biorąc pod uwagę rozszerzenie usług stacjonarnego i mobilnego łącza szerokopasmowego, a także zaprzestanie nadawania reklam i rezygnacji z treści płatnych lub warunkowego dostępu [do Corporación RTVE], biorąc pod uwagę jednoczesne występowanie następujących okoliczności:

                           —

                           w nowej regulacji prawnej nie uzasadniono, że istnieje wspomniany pozytywny wpływ, bezpośredni lub pośredni, na ww. przedsiębiorstwa ani nie wykazano tego w odniesieniu do rozpatrywanego roku;

                           —

                           wysokość tej składki została ustalona na poziomie 0,9 %, ujętych w danym roku dochodów operacyjnych brutto, nie zaś na podstawie dochodów uzyskiwanych ze świadczenia usług audiowizualnych i usług w zakresie reklamy, wzrostu skali świadczenia tych usług lub zysku osiąganego z prowadzenia tej działalności; należy przy tym uwzględnić, że wspomniana składka stanowi opłatę przewidzianą w art. 5 ustawy nr 8/2009 w jego pierwotnym brzmieniu i może być nieuzasadniona w odniesieniu do rozpatrywanej usługi audiowizualnej, a [wspomniany art. 5] stanowi podstawę oddalania żądań zwrotu nienależnie uiszczonych kwot i korekty deklaracji podatkowych, które to żądania zostały podniesione przez skarżącą w zaskarżonej decyzji w ramach niniejszej skargi administracyjnej?

               2.

               Czy, w świetle wymogów określonych w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE, można uznać za proporcjonalną składkę, której uiszczenie jest wymagane od przedsiębiorstw telekomunikacyjnych prowadzących działalność w Hiszpanii na obszarze większym niż jedna wspólnota autonomiczna, biorąc pod uwagę ustanowione w art. 5 ustawy nr 8/2009 szczegółowe zasady jej obliczania?

               3.

               Czy, w świetle wymogów określonych w art. 6 ust. 1 oraz w załączniku do dyrektywy 2002/20/WE, można uznać za przejrzystą składkę, której wymóg uiszczania ustanowiony został w art. 5 ustawy nr 8/2009 z dnia 28 sierpnia 2009 r., jeżeli nie wiadomo, jaką konkretnie działalność prowadzi Corporación de Radio y Televisión Española w ramach świadczenia usługi powszechnej lub usługi publicznej?

      (1)  Dz.U. 2002, L 108, s. 21, polskie wydanie specjalne: rozdział 13 tom 29 s. 337-348.


title: Sprawa T-167/18: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Kanyama / Rada

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/63

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Kanyama / Rada
   (Sprawa T-167/18)
   (2018/C 161/75)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Célestin Kanyama (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 4 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 4 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/ WPZiB, zmienionej decyzją 2016/2231/ WPZiB, oraz art. 2a ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1183/2005/WE;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-163/18, Amisi Kumba/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa C-127/16 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 marca 2018 r. – SNCF Mobilités, dawniej Société nationale des chemins de fer français (SNCF) / Komisja Europejska, Republika Francuska, Mory SA, w likwidacji, Mory Team, w likwidacji (Odwołanie — Pomoc państwa — Pomoc wdrożona przez Francję na rzecz Sernamu — Pomoc na restrukturyzację oraz dokapitalizowanie, gwarancje i zrzeczenie się przez SNCF wierzytelności względem Sernamu — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Sprzedaż całości aktywów — Pojęcie „sprzedaży” — Pomylenie przedmiotu i ceny sprzedaży całości aktywów — Przejrzyste i otwarte postępowanie — Kryterium prywatnego inwestora — Zastosowanie tej zasady do przeniesienia całości aktywów — Środki wyrównawcze)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 marca 2018 r. – SNCF Mobilités, dawniej Société nationale des chemins de fer français (SNCF) / Komisja Europejska, Republika Francuska, Mory SA, w likwidacji, Mory Team, w likwidacji
   (Sprawa C-127/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc wdrożona przez Francję na rzecz Sernamu - Pomoc na restrukturyzację oraz dokapitalizowanie, gwarancje i zrzeczenie się przez SNCF wierzytelności względem Sernamu - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Sprzedaż całości aktywów - Pojęcie „sprzedaży” - Pomylenie przedmiotu i ceny sprzedaży całości aktywów - Przejrzyste i otwarte postępowanie - Kryterium prywatnego inwestora - Zastosowanie tej zasady do przeniesienia całości aktywów - Środki wyrównawcze))
   (2018/C 161/05)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: SNCF Mobilités, dawniej Société nationale des chemins de fer français (SNCF) (przedstawiciele: adwokaci P. Beurier, O. Billard, G. Fabre i V. Landes)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy), Republika Francuska, Mory SA, w likwidacji, Mory Team, w likwidacji (przedstawiciele: adwokaci B. Vatier i F. Loubières)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               SNCF Mobilités pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską, a także przez Mory SA i Mory Team.

      (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016.


title: Sprawa C-88/18: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Wielkie Księstwo Luksemburga

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/20

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Wielkie Księstwo Luksemburga
   (Sprawa C-88/18)
   (2018/C 161/23)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrůšek, F. Thiran, G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie, że nie wprowadzając w życie, najpóźniej do dnia 18 kwietnia 2016 r., przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylającej dyrektywę 2004/17/WE (Dz.U. L 94, s. 243), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 106 ust. 1 tejże dyrektywy;

               —

               nałożenie na Wielkie Księstwo Luksemburga, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, obowiązku zapłaty okresowej kary pieniężnej w kwocie 11 628 EUR za każdy dzień począwszy od dnia wydania w niniejszej sprawie wyroku stwierdzającego uchybienie obowiązkowi poinformowania Komisji o przepisach dokonujących transpozycji dyrektywy 2014/25/UE;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zgodnie z art. 106 ust. 1 dyrektywy 2014/25/UE państwa członkowskie były zobowiązane do wprowadzenia w życie przepisów niezbędnych do zastosowania się do tejże dyrektywy do dnia 18 kwietnia 2016 r. Wobec braku przekazania Komisji tekstów przyjętych przepisów dokonujących transpozycji dyrektywy przez Luksemburg, Komisja postanowiła wszcząć postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości.

               2.

               W swojej skardze Komisja proponuje nałożenie na Luksemburg kary pieniężnej, której stawka dzienna wynosi 11 628 EUR. Wysokość proponowanej kary została ustalona z uwzględnieniem wagi i czasu trwania naruszenia oraz efektu odstraszającego, stosownie do możliwości finansowych tego państwa członkowskiego.


title: Sprawa T-109/18: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2018 r. – VI/Komisja

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/53

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2018 r. – VI/Komisja
   (Sprawa T-109/18)
   (2018/C 161/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: VI (przedstawiciele: adwokaci G. Pandey i V. Villante)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               w pierwszej kolejności, w razie potrzeby, stwierdzenie, że art. 90 regulaminu pracowniczego jest nieważny i nie ma zastosowania w niniejszym postępowaniu na podstawie art. 277 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

               —

               po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) z dnia 14 listopada 2017 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej, złożone w dniu 13 lipca 2017 r., wraz z odrzuceniem wniosku strony skarżącej o odszkodowanie w wysokości 50 000 EUR;

               —

               po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji EPSO z dnia 19 kwietnia 2017 r. oddalającej jej wniosek o ponowne rozpatrzenie decyzji komisji konkursowej o niedopuszczeniu do kolejnego etapu konkursu;

               —

               po trzecie, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 lutego 2016 r. na koncie internetowym EPSO o niewpisaniu strony skarżącej na wstępną listę kandydatów wybranych do celów konkursu EPSO/AD/323/16;

               —

               po czwarte, stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie EPSO/AD/323/16, opublikowanego w dniu 26 maja 2016 r. oraz w całości sporządzonej w jego wyniku wstępnej listy urzędników wybranych do wzięcia udziału w ww. konkursie;

               —

               zasądzenie odszkodowania na rzecz strony skarżącej w wysokości 50 000 EUR za szkodę poniesioną w jej ocenie w wyniku ww. zaskarżonych decyzji, które są jej zadaniem niezgodne z prawem;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący popełnionego przez EPSO/komisję konkursową oczywistego błędu w ocenie doświadczenia zawodowego strony skarżącej, a ponadto naruszenia załącznika III do spornego ogłoszenia o konkursie wymieniającego wymagane doświadczenie zawodowe.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i prawa strony skarżącej do bycia wysłuchanym, a także, naruszenia obowiązku uzasadnienia i art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia nr 1/58 (1), naruszenia art. 1d i 28 regulaminu pracowniczego oraz art. 1 ust. 1 lit. f) załącznika III do tych rozporządzeń, a także naruszenia zasad równego traktowania i niedyskryminacji.

      (1)  Rozporządzenie nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U., polskie wydanie specjalne: Rozdział 01 Tom 001 P. 3 – 3).


title: Sprawy połączone C-274/16, C-447/16 i C-448/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 marca 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Amtsgericht Düsseldorf i Bundesgerichtshof – Niemcy) – flightright GmbH / Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA (C-274/16), Roland Becker / Hainan Airlines Co. Ltd (C-447/16), Mohamed Barkan i in. / Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA (C-448/16) [Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 5 pkt 1 — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Artykuł 7 pkt 1 — Pojęcie „umowy lub roszczenia wynikającego z umowy” — Umowa o świadczenie usług — Lot łączony realizowany przez różnych przewoźników lotniczych — Pojęcie „miejsca wykonania” — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Prawo pasażerów lotniczych do odszkodowania z tytułu odmowy przyjęcia na pokład i dużego opóźnienia lotów — Powództwo odszkodowawcze przeciwko obsługującemu lot przewoźnikowi lotniczemu nieposiadającemu siedziby na terytorium państwa członkowskiego lub z którym pasażerów nie łączy żaden stosunek umowny]

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 marca 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Amtsgericht Düsseldorf i Bundesgerichtshof – Niemcy) – flightright GmbH / Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA (C-274/16), Roland Becker / Hainan Airlines Co. Ltd (C-447/16), Mohamed Barkan i in. / Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA (C-448/16)
   (Sprawy połączone C-274/16, C-447/16 i C-448/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 5 pkt 1 - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 7 pkt 1 - Pojęcie „umowy lub roszczenia wynikającego z umowy” - Umowa o świadczenie usług - Lot łączony realizowany przez różnych przewoźników lotniczych - Pojęcie „miejsca wykonania” - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Prawo pasażerów lotniczych do odszkodowania z tytułu odmowy przyjęcia na pokład i dużego opóźnienia lotów - Powództwo odszkodowawcze przeciwko obsługującemu lot przewoźnikowi lotniczemu nieposiadającemu siedziby na terytorium państwa członkowskiego lub z którym pasażerów nie łączy żaden stosunek umowny])
   (2018/C 161/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sądy odsyłające

   Amtsgericht Düsseldorf, Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: flightright GmbH (C-274/16), Roland Becker (C-447/16), Mohamed Barkan, Souad Asbai, Assia Barkan, Zakaria Barkan, Nousaiba Barkan (C-448/16)

      Strona pozwana: Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA (C-274/16), Hainan Airlines Co. Ltd (C-447/16), Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA (C-448/16)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do pozwanego mającego siedzibę w państwie trzecim, takiego jak pozwany w postępowaniu głównym.

               2)

               Artykuł 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „umowy lub roszczenia wynikającego z umowy” w rozumieniu tego przepisu obejmuje roszczenie odszkodowawcze pasażerów lotniczych z tytułu dużego opóźnienia lotu łączonego, skierowane na podstawie rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 przeciwko obsługującemu lot przewoźnikowi lotniczemu, który nie jest kontrahentem danego pasażera.

               3)

               Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia nr 44/2001 oraz art. 7 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w wypadku lotu łączonego „miejscem wykonania” tego lotu w rozumieniu tych przepisów jest miejsce przylotu w ramach drugiego lotu, w sytuacji gdy przewóz obejmujący obydwa loty jest realizowany przez dwóch różnych przewoźników lotniczych, a powództwo odszkodowawcze z tytułu dużego opóźnienia tego lotu łączonego na mocy rozporządzenia nr 261/2004 jest oparte na zdarzeniu, które miało miejsce w ramach pierwszego z tych lotów, obsługiwanego przez przewoźnika lotniczego, który nie jest kontrahentem danych pasażerów.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.

      Dz.U. C 428 z 21.11.2016.


title: Sprawa T-168/18: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Numbi / Rada

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/63

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Numbi / Rada
   (Sprawa T-168/18)
   (2018/C 161/76)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: John Numbi (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 5 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 5 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. a) decyzji 2010/788/ WPZiB, zmienionej decyzją 2016/2231/ WPZiB, oraz art. 2a ust. 1 lit. a) rozporządzenia 1183/2005/WE;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-163/18, Amisi Kumba/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa C-123/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2017 r. w sprawie T-692/15 HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH / Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 15 lutego 2018 r., HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/37

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2017 r. w sprawie T-692/15 HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH / Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 15 lutego 2018 r., HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH
   (Sprawa C-123/15 P)
   (2018/C 161/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH (przedstawiciel: M. Schlingmann, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 13 grudnia 2017 r. w sprawie T-692/15 HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH/Rada Unii Europejskiej;

               —

               nakazanie Radzie Unii Europejskiej:

                           1.

                           zapłaty na rzecz wnoszącej odwołanie odszkodowania w wysokości 2 516 221,50 EUR tytułem naprawienia szkody i zadośćuczynienia z powodu krzywdy poniesionych w następstwie umieszczenia jej nazwy w wykazie osób, podmiotów i organów figurującej w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 423/2007 (1) i w załączniku VIII do rozporządzenia (UE) nr 961/2010 (2);

                           2.

                           zapłaty na rzecz wnoszącej odwołanie odsetek za zwłokę zgodnie ze stopą procentową stosowaną przez Europejski Bank Centralny (EBC) do podstawowych operacji refinansowania, powiększoną o dwa punkty procentowe od dnia 17 października 2015 r. do dnia całkowitej zapłaty;

                           3.

                           pokrycia kosztów postępowania, w szczególności kosztów poniesionych przez wnoszącą odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie opiera swój środek zaskarżenia na naruszeniu przez Sąd prawa Unii.
   Podnosi ona w szczególności następujące naruszenia prawa Unii:

               —

               Uwzględniając na korzyść Rady Unii Europejskiej okoliczności i informacje, które Rada przedstawiła dopiero po przyjęciu środków niezgodnych z prawem, w tym, w części, dopiero w toku postępowania w sprawie skargi, Sąd błędnie przyjął nieprawidłowy moment, w odniesieniu do którego należało dokonać oceny..

               —

               Sąd błędnie stwierdził, że istniały poszlaki pozwalające uznać za co najmniej wiarygodne, że wnosząca odwołanie „pozostawała w posiadaniu lub pod kontrolą innego podmiotu [w tym wypadku IRISL]”. W szczególności Sąd zastosował błędne kryterium oceny i niesłusznie uwzględnił przedstawione przez Radę informacje, których nie posiadała ona w momencie dokonywania oceny. Sąd nie ustalił także stopnia (rzekomej) kontroli ani jej intensywności i dokonał błędnej oceny poszlak.

               —

               Sąd błędnie stwierdził, że rozporządzenie nr 668/2010 – w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej – jest zgodne z prawem.

               —

               Sąd błędnie stwierdził, że niewystarczający charakter uzasadnienia środków przyjętych wobec wnoszącej odwołanie nie może co do zasady doprowadzić do powstania odpowiedzialności Unii i błędnie zaniechał rozpatrzenia naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczące środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2007, L 103, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. 2010, L 281, s. 1).


title: Sprawa T-169/18: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Kibelisa Ngambasai / Rada

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/64

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Kibelisa Ngambasai / Rada
   (Sprawa T-169/18)
   (2018/C 161/77)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Roger Kibelisa Ngambasai (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga w zakresie, w jakim pozostawia ona skarżącego pod nr 6 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB i pod nr 6 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 183/2005;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. a) decyzji 2010/788/WPZiB w brzmieniu zmienionym decyzją 2016/2231/ WPZiB i art. 2b ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1183/2005/WE

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które są w swej istocie identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-163/18, Amisi Kumba/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa C-132/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 5 grudnia 2017 r. w sprawie T-728/16, Tuerck / Komisja, wniesione w dniu 15 lutego 2018 r. przez Komisję Europejską

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/38

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 5 grudnia 2017 r. w sprawie T-728/16, Tuerck / Komisja, wniesione w dniu 15 lutego 2018 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-132/18 P)
   (2018/C 161/42)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, B. Mongin, L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Sabine Tuerck

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 5 grudnia 2017 r. w sprawie Tuerck/Komisja;

               —

               Oddalenie skargi w pierwszej instancji;

               —

               Obciążenie drugiej strony odwołania kosztami postepowania w pierwszej instancji;

               —

               Obciążenie S. Tuerck kosztami postępowania niniejszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   W odniesieniu do procedur przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym zakładzie do systemu emerytalnego urzędników Unii Europejskiej, o którym mowa w art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii, pierwszy zarzut odwołania dotyczy naruszenia przez Sąd orzecznictwa Trybunału wypracowanego w sprawie Radek Časta (wyrok z dnia 5 grudnia 2013 r., C-166/12, pkt 24, 28 i 31), zgodnie z którym czynność polegająca na przeliczeniu wartości kapitałowej praw do emerytury nabytych w systemie krajowym na lata zaliczane do okresu uprawniającego do emerytury w systemie emerytalnym Unii podlega prawu Unii. Czynność ta obejmuje uwzględnienie waloryzacji kapitału między wnioskiem a chwilą faktycznego transferu, przewidzianą przez regulamin pracowniczy. Sąd popełnił naruszenie prawa, ponieważ uznał, że Komisja nie miała uprawnienia do dokonania odliczenia waloryzacji kapitału między dniem zarejestrowania wniosku o przeniesienie a faktycznym transferem kapitału. Uznając, że Komisja nie ma kompetencji do dokonania takich odliczeń, Sąd naruszył art. 11 ust. 2 akapit 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, pominął fakt uznanych w tym artykule kompetencji Komisji oraz naruszył prawo.
   Drugi zarzut odwołania dotyczy naruszenia prawa polegającego na tym, iż uznano, że odliczenia waloryzacji kapitału można dokonać według innej stopy, niż ta przewidziana przez regulamin pracowniczy, i wyłącznie na podstawie podlegającego przeniesieniu kapitału. Tymczasem odliczenia waloryzacji kapitału należy dokonywać zgodnie z regulaminem pracowniczym, który wymaga przestrzegania równowagi aktuarialnej i w tym celu przewiduje stosowanie stopy wynoszącej 3,1 %. Ponadto, odnosząc się do kwoty „podlegającej przeniesieniu”, podczas gdy w art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego mowa jest o tym, że przekształcenie kwot stanowiących uprawnienia emerytalne zainteresowanego na lata służby uprawniające do emerytury powinno nastąpić na podstawie faktycznego przeniesienia, Sąd naruszył te przepisy i nie zastosował się do wyroku Sądu wydanego w odwołaniu w dniu 13 października 2015 r. w sprawie Komisja /Verile i Gjergij (T-104/14 P).
   Trzeci zarzut dotyczy naruszenia prawa polegającego na tym, że ogólnym przepisom wykonawczym wydanym przez Komisję w celu wykonania regulaminu pracowniczego przyznano pierwszeństwo przed samym regulaminem pracowniczym, który jest normą wyższego rzędu, oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia. W pierwszej części trzeciego zarzutu Komisja utrzymuje, że Sąd nadał ogólnym przepisom wykonawczym wykładnię niezgodną z brzmieniem przepisu regulaminu pracowniczego, które te OPW mają wykonywać, oraz naruszył zasadę, zgodnie z którą regulamin pracowniczy, zinterpretowany w wyroku Trybunału Radek Časta, nie pozwala na przekształcenie w lata służby uprawniające do emerytury kwot, które nie stanowią rzeczywistych uprawnień emerytalnych. W drugiej części zarzutu trzeciego Komisja podnosi, że Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia, ponieważ na podstawie sprzecznej motywacji uznał, że krajowy zakład wykazał waloryzację kapitału między datą złożenia wniosku a datą faktycznego transferu.
   Czwarty zarzut dotyczy oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia, które popełnił Sąd, gdy ustalił istnienie bezpodstawnego wzbogacenia, które nie miało miejsca. Po pierwsze, Sąd uważa, że bezpodstawne wzbogacenie ma miejsce przy zamianie w lata służby uprawniające do emerytury jedynie części przeniesionego kapitału, podczas gdy przeniesienie ocenia się na chwilę złożenia wniosku o przeniesienie, a następnie postępuje się według systemu funduszy „referencyjnych” opartego na systemie kapitalizacji. W drugiej części zarzutu czwartego Komisja podnosi naruszenie obowiązku uzasadnienia: Sąd stwierdził bezpodstawne wzbogacenie, nie tłumacząc zasadności tego ustalenia w świetle argumentu Komisji, iż kwota wykraczająca poza zastosowanie stopy 3,1 % została danemu urzędnikowi zwrócona.


title: Sprawa T-170/18: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Kande Mupompa / Rada

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/64

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Kande Mupompa / Rada
   (Sprawa T-170/18)
   (2018/C 161/78)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alex Kande Mupompa (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 10 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 10 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/ WPZiB, zmienionej decyzją 2016/2231/ WPZiB, oraz art. 2a ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1183/2005/WE;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-163/18, Amisi Kumba/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa C-284/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Slowakische Republik / Achmea BV (Odesłanie prejudycjalne — Dwustronna umowa inwestycyjna zawarta w 1991 r. między Królestwem Niderlandów a Czeską i Słowacką Republiką Federacyjną i mająca nadal zastosowanie między Królestwem Niderlandów a Republiką Słowacką — Postanowienie umożliwiające inwestorowi umawiającej się strony wszczęcie sprawy przed sądem polubownym w przypadku sporu z drugą umawiającą się stroną — Zgodność z art. 18, 267 i 344 TFUE — Pojęcie „sądu” — Autonomia prawa Unii)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Slowakische Republik / Achmea BV
   (Sprawa C-284/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dwustronna umowa inwestycyjna zawarta w 1991 r. między Królestwem Niderlandów a Czeską i Słowacką Republiką Federacyjną i mająca nadal zastosowanie między Królestwem Niderlandów a Republiką Słowacką - Postanowienie umożliwiające inwestorowi umawiającej się strony wszczęcie sprawy przed sądem polubownym w przypadku sporu z drugą umawiającą się stroną - Zgodność z art. 18, 267 i 344 TFUE - Pojęcie „sądu” - Autonomia prawa Unii))
   (2018/C 161/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Slowakische Republik

      Strona pozwana: Achmea BV

      Sentencja

   Artykuły 267 i 344 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie postanowieniu umowy międzynarodowej zawartej między państwami członkowskimi, tego rodzaju jak art. 8 umowy o wspieraniu i wzajemnej ochronie inwestycji pomiędzy Królestwem Niderlandów a Czeską i Słowacką Republiką Federacyjną, wedle którego inwestor z jednego z tych państw członkowskich może, w przypadku sporu dotyczącego inwestycji w drugim państwie członkowskim, wszcząć postępowanie przeciwko temu drugiemu państwu członkowskiemu przed sądem polubownym, którego kompetencję państwo to zobowiązało się uznać.

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


title: Sprawa C-142/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 23 lutego 2018 r. – Skype Communications Sàrl / Institut belge des services postaux et des télécommunications (IBPT)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/39

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 23 lutego 2018 r. – Skype Communications Sàrl / Institut belge des services postaux et des télécommunications (IBPT)
   (Sprawa C-142/18)
   (2018/C 161/43)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Skype Communications Sàrl

      Strona pozwana: Institut belge des services postaux et des télécommunications (IBPT)

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy definicję usługi łączności elektronicznej określoną w art. 2 c) dyrektywy 2002/21/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (1), ze zmianami, należy rozumieć w ten sposób, że udostępnianą za pośrednictwem oprogramowania i zakańczaną w publicznej komutowanej sieci telefonicznej usługę połączeń głosowych VoIP z numerem stacjonarnym lub komórkowym krajowego planu numeracji (w standardzie E.164) należy uznać za usługę łączności elektronicznej niezależnie od tego, czy usługa dostępu do internetu, poprzez którą użytkownik ma dostęp do wspomnianej usługi połączeń VoIP, sama w sobie stanowi już usługę łączności elektronicznej, podczas gdy dostawca oprogramowania udostępnia tę usługę za wynagrodzeniem i zawiera umowy z dostawcami usług telekomunikacyjnych uprawnionymi do przekazywania i zakańczania połączeń do publicznej komutowanej sieci telefonicznej, które umożliwiają zakańczanie połączeń z numerem stacjonarnym lub komórkowego krajowego planu numeracji?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie: czy odpowiedź ta pozostanie niezmieniona po wzięciu pod uwagę okoliczności, że funkcja oprogramowania umożliwiającego połączenia głosowe jest tylko jedną z jego funkcji, bez której to oprogramowanie może być używane?

               3.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na dwa pierwsze pytania: czy odpowiedź na pierwsze pytanie pozostanie niezmieniona po wzięciu pod uwagę okoliczności, że dostawca tej usługi przewiduje w swoich warunkach ogólnych, iż nie ponosi wobec klienta końcowego odpowiedzialności za przekazywanie sygnałów?

               4.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na trzy pierwsze pytania: czy odpowiedź na pierwsze pytanie pozostanie niezmieniona po wzięciu pod uwagę okoliczności, że ta świadczona usługa odpowiada również definicji „usługi społeczeństwa informacyjnego”?

      (1)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, s. 33, polskie wydanie specjalne: rozdział 13 tom 029 s. 349-366).


title: Sprawa T-171/18: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. Boshab / Rada

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/65

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. Boshab / Rada
   (Sprawa T-171/18)
   (2018/C 161/79)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Évariste Boshab (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga w zakresie, w jakim pozostawia ona skarżącego pod nr 8 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB i pod nr 8 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 183/2005;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB w brzmieniu zmienionym decyzją 2016/2231/ WPZiB i art. 2b ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1183/2005/WE

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które są w swej istocie identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-163/18, Amisi Kumba/Rada lub do nich podobne


title: Sprawa T-115/18: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2018 – Tomasz KawałkoTrofeum/EUIPO – Ferrero (KINDERPRAMS)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/54

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2018 – Tomasz KawałkoTrofeum/EUIPO – Ferrero (KINDERPRAMS)
   (Sprawa T-115/18)
   (2018/C 161/61)
   Język skargi: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Tomasz KawałkoTrofeum (Gdynia, Polska) (przedstawiciel: P. Moksa, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ferrero SpA (Alba, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny znak towarowy Unii Europejskiej „KINDERPRAMS” – zgłoszenie nr 12 916 961

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 grudnia 2018 r. w sprawie R 1112/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji poprzez zarejestrowanie znaku towarowego KINDERPRAMS;

               —

               zasądzenie kosztów postepowania na rzecz skarżącego.

      Podniesione zarzuty

   Naruszenie artykułu 8(1) (b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-172/18: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Akili Mundos / Rada

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/65

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Akili Mundos / Rada
   (Sprawa T-172/18)
   (2018/C 161/80)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Muhindo Akili Mundos (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 13 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 13 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/ WPZiB, zmienionej decyzją 2016/2231/ WPZiB, oraz art. 2a ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1183/2005/WE;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-163/18, Amisi Kumba/Rada, lub do nich podobne.