title: Sprawa T-289/05: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2005 r. przez Arcangela Milellę i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/36

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2005 r. przez Arcangela Milellę i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-289/05)
   (2005/C 229/76)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 26 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Arcangela Milelli, zamieszkałego w Niederanven (Luksemburg) oraz Delfiny Campanelli, zamieszkałej w Luksemburgu, reprezentowanych przez Marca-Arberta Lucasa, avocat, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Dyrektora Generalnego ds. Personelu i Administracji Komisji z dnia 18 kwietnia 2005 r. w zakresie, w jakim precyzuje ona, że system d'Hondta jest metodą podziału mandatów reprezentantów Sekcji Lokalnej Komitetu Pracowniczego w Luksemburgu (CLPL) w Centralnym Komitecie Pracowniczym (CCP) zgodną z zasadą proporcjonalności i wzywa CLPL do uwzględnienia tej metody przy przyjęciu nowej decyzji o wyznaczeniu jego reprezentantów do CCP;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji Sekcji Lokalnej Komitetu Pracowniczego w Luksemburgu z dnia 26 kwietnia i z dnia 10 maja 2005 r. wyznaczających reprezentantów do Centralnego Komitetu Pracowniczego w zakresie, w jakim przyznaje ona pięć mandatów na liście nr 2 i dwóch mandatów na liście nr 1 na podstawie systemu d'Hondta, a nie czterech mandatów na liście nr 2 i trzech mandatów na liście nr 1 na podstawie metody największych reszt;

               —

               uchylenie decyzji Dyrektora Generalnego ds. Personelu i Administracji z dnia 11 maja 2005 r. potwierdzającej prawidłowość nowych nominacji reprezentantów do Centralnego Komitetu Pracowniczego dokonanych przez Sekcję Lokalną Komitetu Pracowniczego w Luksemburgu w dniach 26 kwietnia i 10 maja 2005 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   Spór dotyczy nominacji reprezentantów Sekcji Lokalnej Komitetu Pracowniczego w Luksemburgu (CLPL) do Centralnego Komitetu Pracowniczego (CCP) po wyborach w dniu 24 listopada 2004 r. Pismem z dnia 18 kwietnia 2005 r. Dyrektor Generalny DG ADMIN Komisji poinformował przewodniczących CLPL i CCP, że uważa on za zgodną z zasadą proporcjonalności „metodę d'Hondta”, która jest metodą matematyczną wykorzystywaną przy podziale mandatów w CCP pomiędzy listy przedstawione w wyborach. Jednakże w tym samym piśmie Dyrektor z innych przyczyn uchylił nominacje reprezentantów do CCP. W następstwie tego pisma CLPL dokonał w dniu 26 kwietnia 2005 r. nowych nominacji reprezentantów, stosując metodę d'Hondta.
   Pismem z dnia 11 maja 2005 r. Dyrektor Generalny DG ADMIN potwierdził prawidłowość nominacji.
   Skarżący, będący urzędnikami Komisji zatrudnionymi w Luksemburgu, wnoszą o uchylenie tych decyzji. Podnoszą oni naruszenie art. 14 ustęp ostatni aktu prawnego z dnia 27 kwietnia 1988 r. dotyczącego składu oraz działania Komitetu Pracowniczego, przyjętego przez Komisję, jak również zasady proporcjonalności podziału mandatów CCP w stosunku do mandatów CLPL i zasady reprezentatywności CCP. Skarżący utrzymują, że powinna była zostać przyjęta inna metoda podziału mandatów, metoda największych reszt, która prowadziłaby do bardziej reprezentatywnego podziału mandatów.
   Skarżący powołują się również na nadużycie władzy przez CLPL. Ich zdaniem większość w CLPL zmierzała do sztucznego zwiększenia jego reprezentacji na niekorzyść listy nr 1, a organ uprawniony do mianowania (AIPN) naruszył prawo i popełnił oczywisty błąd w ocenie, zatwierdzając stosowanie metody d'Hondta.
   Skarżący podnoszą ponadto naruszenie przez AIPN zasady równości traktowania poprzez odejście od jego wcześniejszej praktyki uznawania metody największych reszt za jedyną mogącą zapewnić proporcjonalność.
   Skarżący podnoszą wreszcie naruszenie przez AIPN przepisów art. 1 ust. 1 załącznika II do Regulaminu i art. 16 ust. 1 i 2 regulaminów CLPL poprzez narzucenie CLPL wyboru metody d'Hondta lub co najmniej zezwolenie mu na uzurpację kompetencji ogólnego zgromadzenia pracowników, które jako jedyne jest uprawnione do dokonania wyboru stosowanej metody.


title: Sprawa C-516/15 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 kwietnia 2017 r. – Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals GmbH, Akzo Nobel Chemicals BV/Akros Chemicals Ltd, Komisja Europejska [Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejskie rynki stabilizatorów cynowych i stabilizatorów termicznych na bazie ESBO/estrów — Ustalanie cen, podział rynków i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Możliwość przypisania spółce dominującej noszącego znamiona naruszenia zachowania spółek zależnych — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 25 ust. 1 — Przedawnienie dla nakładania kar w odniesieniu do spółek zależnych — Wpływ na sytuację prawną spółki dominującej]

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 kwietnia 2017 r. – Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals GmbH, Akzo Nobel Chemicals BV/Akros Chemicals Ltd, Komisja Europejska
   (Sprawa C-516/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejskie rynki stabilizatorów cynowych i stabilizatorów termicznych na bazie ESBO/estrów - Ustalanie cen, podział rynków i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Możliwość przypisania spółce dominującej noszącego znamiona naruszenia zachowania spółek zależnych - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 25 ust. 1 - Przedawnienie dla nakładania kar w odniesieniu do spółek zależnych - Wpływ na sytuację prawną spółki dominującej])
   (2017/C 202/03)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals GmbH, Akzo Nobel Chemicals BV (przedstawiciele: C. Swaak, R. Wesseling, advocaten)

      Druga strona postępowania: Akros Chemicals Ltd, Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals GmbH i Akzo Nobel Chemicals BV zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawa T-718/13: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r. — The Directv Group przeciwko OHIM — Bolloré (DIRECTV)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/24

      Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r. — The Directv Group przeciwko OHIM — Bolloré (DIRECTV)
      (Sprawa T-718/13)
      (2014/C 71/44)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: The Directv Group, Inc. (El Segundo, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat F. Valentin)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bolloré SA (Érgue Gaberic, Francja)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 października 2013 r. w sprawie R 1812/2012-2 i stosownie potwierdzenie ważności spornego znaku towarowego.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: słowny znak towarowy „DIRECTV” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 38, 41 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 1 163 138

         Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

         Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

         Decyzja Wydziału Unieważnień: stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku

         Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku w całości

         Podniesione zarzuty: naruszenie art. 15 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-328/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Niemcy) w dniu 17 czerwca 2013 r. — Österreichischer Gewerkschaftsbund przeciwko Wirtschaftskammer Österreich — Fachverband Autobus-, Luftfahrt- und Schifffahrtsunternehmungen

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Niemcy) w dniu 17 czerwca 2013 r. — Österreichischer Gewerkschaftsbund przeciwko Wirtschaftskammer Österreich — Fachverband Autobus-, Luftfahrt- und Schifffahrtsunternehmungen
   (Sprawa C-328/13)
   2013/C 274/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Österreichischer Gewerkschaftsbund

      Strona pozwana: Wirtschaftskammer Österreich — Fachverband Autobus-, Luftfahrt- und Schifffahrtsunternehmungen

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy zwrot użyty w art. 3 ust. 3 dyrektywy 2001/23/WE (1), zgodnie z którym „zasady i warunki” ustanowione w układach zbiorowych, jakie stosowane były w stosunku do zbywającego, mają być nadal przestrzegane „na takich samych zasadach”, „do momentu rozwiązania lub wygaśnięcia układów zbiorowych”, należy interpretować w ten sposób, że objęte są nim także takie zasady i warunki, które zostały ustanowione w układach zbiorowych, a które zgodnie z prawem krajowym pozostają w mocy bezterminowo pomimo ich rozwiązania, dopóki inny układ zbiorowy nie wejdzie w życie albo zainteresowani pracownicy nie zawrą nowych porozumień indywidualnych?

               b)

               Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy 2001/23/WE należy interpretować w ten sposób, że „zastosowanie innych układów zbiorowych” przejmującego obejmuje także dalsze obowiązywanie również rozwiązanych układów zbiorowych przejmującego w powyżej przedstawionym rozumieniu?

      (1)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, Dz.U. L 82, s.16.


title: Sprawa C-568/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Assen (Niderlandy) w dniu 22 grudnia 2008 r. — 1. Combinatie Spijker Infrabouw/de Jonge Konstruktie 2. van Spijker Infrabouw BV 3. de Jonge Konstruktie BV przeciwko Provincie Drenthe

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Assen (Niderlandy) w dniu 22 grudnia 2008 r. — 1. Combinatie Spijker Infrabouw/de Jonge Konstruktie 2. van Spijker Infrabouw BV 3. de Jonge Konstruktie BV przeciwko Provincie Drenthe
   (Sprawa C-568/08)
   (2009/C 69/39)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank Assen (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca:

               1.

               Combinatie Spijker Infrabouw/de Jonge Konstruktie

               2.

               van Spijker Infrabouw BV

               3.

               de Jonge Konstruktie BV

      Strona pozwana: Provincie Drenthe
   Pytania prejudycjalne

               1)

                           a.

                           Czy art. 1 ust. 1 i 3 oraz art. 2 ust. 1 i 6 dyrektywy 89/665 EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie są zachowane, jeżeli ochrona prawna, którą w sporach związanych z udzielaniem zamówień publicznych powinien zagwarantować sąd krajowy, jest utrudniana przez to, że w systemie, w którym zarówno sąd administracyjny jak i cywilny mogą być właściwe w przedmiocie tego samego rozstrzygnięcia oraz skutków, mogą zapaść obok siebie przeciwstawne rozstrzygnięcia?

                           b.

                           Czy w kontekście tym dopuszczalne jest, aby sąd administracyjny musiał ograniczyć się do oceny i orzekania w przedmiocie decyzji o udzieleniu zamówienia i jeżeli tak, to dlaczego lub pod jakimi warunkami?

                           c.

                           Czy w kontekście tym dopuszczalne jest, aby ogólne prawo administracyjne, które reguluje właściwość sądu administracyjnego w ogólności, wyłączało możliwość wniesienia takiej skargi w przypadku decyzji o zawarciu umowy przez instytucję zamawiająca i oferenta i jeżeli tak, to dlaczego lub pod jakimi warunkami?

                           d.

                           Czy w kontekście tym odpowiedź na pytanie drugie ma znaczenie?

               2)

                           a.

                           Czy art. 1 ust. 1 i 3 oraz art. 2 ust. 1 i 6 dyrektywy 89/665/EWG należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie są zachowane, jeżeli na potrzeby uzyskania szybkiego orzeczenia do dyspozycji zainteresowanego istnieje tylko jedno postępowanie, które charakteryzuje się tym, iż zasadniczo zorientowane jest na szybkie wydanie rozstrzygnięcia, nie ma w nim miejsca wymiana pism między przedstawicielami stron, co do zasady przeprowadzane są jedynie dowody pisemne, ustawowe zasady przeprowadzania dowodów nie mają zastosowania?

                           b.

                           W przypadku udzielenia na poprzednie pytanie odpowiedzi przeczącej — czy jest tak również wtedy, gdy orzeczenie sądu nie prowadzi do ostatecznego ukształtowania stosunków prawnych i nie stanowi etapu w procesie rozpoznawania sporu, który prowadzi do prawomocnego rozstrzygnięcia tej kwestii?

                           c.

                           Czy ma przy tym znaczenie, czy orzeczenie sądu wiąże jedynie strony postępowania, jeżeli istnieją być może jeszcze inne podmioty, na których sytuacje ma ono wpływ?

               3)

               Czy z dyrektywą 89/665/EWG zgodne jest, jeżeli sąd orzekający w przedmiocie środków tymczasowych („kort geding”) nakaże instytucji zamawiającej wydanie decyzji o udzieleniu zamówienia, która później, w ramach postępowania głównego, zostanie uznana za niezgodną z przepisami europejskiego prawa zamówień publicznych?

               4)

                           a.

                           Jeżeli na pytanie to udzielona zostanie odpowiedź przecząca — czy odpowiedzialność za to należy przypisać instytucji zamawiającej i jeżeli tak, to w jaki sposób?

                           b.

                           Czy jest tak również wtedy, gdy na pytanie powyższe udzielona zostanie odpowiedź twierdząca?

                           c.

                           Jeżeli organ miałby być zobowiązany do naprawienia szkody to czy prawo wspólnotowe określa wytyczne, zgodnie z którymi dokonuje się stwierdzenia zaistnienia szkody i jej wymiaru, a jeżeli tak, to jakie one są?

                           d.

                           Jeżeli odpowiedzialności za to nie można przypisać instytucji zamawiającej, czy zgodnie z prawem wspólnotowym można wskazać inną osobę, która tę odpowiedzialność ponosi i na jakiej podstawie?

               5)

               Jeżeli w świetle prawa krajowego lub odpowiedzi udzielonych na powyższe pytania wyegzekwowanie odpowiedzialności okaże się praktycznie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, co powinien zrobić sąd krajowy?

      (1)  Dyrektywa Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33).


title: Sprawa T-45/17: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2017 r. – Kwang Yang Motor/EUIPO – Schmidt (CK1)

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/38

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2017 r. – Kwang Yang Motor/EUIPO – Schmidt (CK1)
   (Sprawa T-45/17)
   (2017/C 078/53)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kwang Yang Motor Co., Ltd (Kaohsiung, Tajwan) (przedstawiciele: adwokaci A. González Hähnlein i A. Kleinheyer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Udo Schmidt (Reken, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „CK1” – zgłoszenie nr 12 514 956

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 listopada 2016 r. w sprawie R 2193/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-324/00: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  19 października 2005 r.  — CDA Datenträger Albrechts przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc świadczona niezgodnie z przeznaczeniem — Ryzyko obejścia nakazu windykacji — Windykacja pomocy od spółek, które nabyły środki produkcyjne od beneficjenta początkowego)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/15

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 października 2005 r. — CDA Datenträger Albrechts przeciwko Komisji
   (Sprawa T-324/00) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc świadczona niezgodnie z przeznaczeniem - Ryzyko obejścia nakazu windykacji - Windykacja pomocy od spółek, które nabyły środki produkcyjne od beneficjenta początkowego)
   (2005/C 330/39)
   Język postępowania: niemiecki
   Uczestnicy

      Strona skarżąca: CDA Datenträger Albrechts (Albrechts, Niemcy), [Przedstawiciele: adwokaci T. Schmidt-Kötters i D. Uwer]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: pełnomocnicy K.-D. Borchardt i V. Kreuschitz, wspierani przez C. Koeniga]

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Republika Federalna Niemiec [Przedstawiciele: pełnomocnicy W.-D. Plessing i T. Jürgensen wspierani przez adwokata R. Bierwagena]

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: ODS Optical Disc Service GmbH (Hamburg, Niemcy) [Przedstawiciele: adwokaci I. Brinker i U. Soltész]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2000/796/WE z dnia 21 czerwca 2000 r. w sprawie pomocy przyznanej przez Niemcy spółce CDA Compact Disc Albrechts GmbH (Turyngia) (Dz.U. L 318, str. 62),
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 ust. 3 decyzji Komisji 2000/796/WE z dnia 21 czerwca 2000 r. w sprawie pomocy przyznanej przez Niemcy spółce CDA Compact Disc Albrechts GmbH (Turyngia).

               2)

               W pozostałej części skargi o stwierdzenie nieważności postępowanie się umarza.

               3)

               Komisja pokryje własne koszty postępowania, a także koszty poniesione przez CDA Datenträger Albrechts GmbH. Republika Federalna Niemiec i ODS Optical Disc Service GmbH pokryją własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000


title: Sprawa C-505/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Münster (Niemcy) w dniu 12 listopada 2014 r. – Klausner Holz Niedersachsen GmbH/Land Nordrhein-Westfalen

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Münster (Niemcy) w dniu 12 listopada 2014 r. – Klausner Holz Niedersachsen GmbH/Land Nordrhein-Westfalen
   (Sprawa C-505/14)
   (2015/C 065/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Münster

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Klausner Holz Niedersachsen GmbH

      Strona pozwana: Land Nordrhein-Westfalen

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawo europejskie, a w szczególności art. 107 i 108 TFUE (względnie art. 87 i 88 WE) i zasada skuteczności, wymaga, by w sprawie cywilnej dotyczącej wykonania umowy cywilnoprawnej przyznającej pomoc państwa nie został uwzględniony wydany w tej samej sprawie prawomocny cywilny wyrok deklaratoryjny, który potwierdza dalsze obowiązywanie tej umowy cywilnoprawnej bez rozpatrzenia kwestii zgodności z prawem pomocy państwa, jeżeli prawo krajowe nie daje innej możliwości, by zapobiec wykonaniu umowy?


title: Sprawa T-856/16: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2016 r. – Rare Hospitality International/EUIPO (LONGHORN STEAKHOUSE)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/59

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2016 r. – Rare Hospitality International/EUIPO (LONGHORN STEAKHOUSE)
   (Sprawa T-856/16)
   (2017/C 022/79)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rare Hospitality International, Inc. (Orlando, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat I. Lázaro Betancor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „LONGHORN STEAKHOUSE” – zgłoszenie nr 13 948 682

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 września 2016 r. w sprawie R 2149/2015-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasad równego traktowania i dobrej administracji.


title: Sprawa C-555/08: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/23

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-555/08)
   (2009/C 32/42)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Dejmek i K. Nyberg, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. (1) w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych w odniesieniu do spółek kapitałowych wymagających wsparcia ze środków publicznych, w szczególności banków i zakładów ubezpieczeniowych lub, w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Szwecji uchybiło swoim zobowiązaniom na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy upłynął w dniu 15 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 310, s. 1.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie C-99/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/80/WE — Brak transpozycji)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 12 maja 2005 r.
   w sprawie C-99/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/80/WE - Brak transpozycji)
   (2005/C 171/07)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-99/04, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Valero Jordana i R. Amorosi) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: I. M. Braguglia wspierany przez G. Fiengo), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 26 lutego 2004 r., Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, K. Schiemann i E. Juhász (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, główny administrator, wydał w dniu 12 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa T-66/12: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2012 r. — Sedghi i Azizi przeciwko Radzie

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/24

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2012 r. — Sedghi i Azizi przeciwko Radzie
   (Sprawa T-66/12)
   2012/C 109/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ali Sedghi (Teheran, Iran) i Ahmad Azizi (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Gadhia i S. Ashley, solicitors, D. Wyatt, QC (Queen’s Counsel), i M. Lester, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, z 2.12.2011, s. 71) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, z 2.12.2011, s. 11) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżących; oraz stwierdzenie natychmiastowej skuteczności orzeczenia w tej kwestii bez zawieszenia wykonania;

               —

               stwierdzenie, że art. 19 ust. 1 lit. b) i art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji Rady decyzji 2010/413/WPZiB i art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 nie mają zastosowania w odniesieniu do drugiego skarżącego;

               —

               obciążanie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że

                           —

                           nie jest spełnione żadne z kryteriów prawnych dotyczących umieszczenia skarżących w wykazie i brak jest jakiejkolwiek prawnej lub faktycznej podstawy umieszczenia ich w wykazie; Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie tego, czy umieszczenie skarżących w wykazie jest uzasadnione;

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że

                           —

                           zaskarżona decyzja i zaskarżone rozporządzenie nakładają nieuzasadnione i nieproporcjonalne ograniczenia na prawa podstawowe skarżących.

         Drugi skarżący podnosi dwa dodatkowe zarzuty dotyczącego tego, że:

               —

               zaskarżona decyzja i zaskarżone rozporządzenie stanowią nieuzasadnione i nieproporcjonalne ograniczanie jego swobody przemieszczania się w Unii Europejskiej; i

               —

               Rada nie miała kompetencji w zakresie objęcia drugiego zaskarżonego wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa, ponieważ chodzi o sytuację czysto wewnętrzną w ramach Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-572/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen Syd Weliko Tyrnowo (Bułgaria) w dniu 11 listopada 2011 r. —  „Menidżyrski biznes reszenija” OOD przeciwko Dyrektor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Weliko Tyrnowo

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen Syd Weliko Tyrnowo (Bułgaria) w dniu 11 listopada 2011 r. — „Menidżyrski biznes reszenija” OOD przeciwko Dyrektor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Weliko Tyrnowo
      (Sprawa C-572/11)
      (2012/C 25/69)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd krajowy

      Administratiwen Syd Weliko Tyrnowo

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca:„Menidżyrski biznes reszenija” OOD

         Strona pozwana: Dyrektor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Weliko Tyrnowo

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 203 w związku z art. 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w wypadkach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym i z uwzględnieniem zasad neutralności podatkowej i uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że można odmówić odliczenia mimo wyeliminowania zagrożenia wpływów podatkowych, jeżeli zagrożenie to zostało wyeliminowane jedynie w odniesieniu do rozliczenia podatku VAT wykazanego na fakturze dostawcy z kasą państwową, przy czym to wyeliminowanie zagrożenia wpływów podatkowych nie wpływa na działania lub zamiary dostawcy, które doprowadziły do stanowiącej oszustwo treści faktury, w której podatek VAT został wykazany jako należny od dostawcy?

         (1)  Dz.U. L 347, s. 1


title: Sprawa F-94/09: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2009 r. — Nikolchov przeciwko Komisji

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/42

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2009 r. — Nikolchov przeciwko Komisji
   (Sprawa F-94/09)
   2010/C 11/81
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vladimir Nikolchov (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: B. Lemal, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 29 lipca 2009 r. odmawiającej przyznania dodatków dziennych skarżącemu w następstwie powołania go na urzędnika w okresie próbnym w dniu 16 stycznia 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna;

               —

               stwierdzenie, iż nastąpiło naruszenie załącznika VII regulaminu pracowniczego i art. 10 załącznika VII regulaminu pracowniczego oraz decyzji Komisji z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie przyjęcia ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących stosowania art. 7 ust. 3;

               —

               w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego (nr R/9/09) z dnia 29 lipca 2009 r., w której odrzucono zażalenie skarżącego mające na celu przyznanie mu dodatków dziennych z uwagi na ponowne zatrudnienie w zgodzie z art. 10 ust. 2 lit. b) tiret drugie załącznika VII regulaminu pracowniczego;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty skarżącemu dotychczas niezapłaconych dodatków dziennych wynoszących 10 979,43 EUR lub innej kwoty podlegającej ustaleniu przez Sąd wraz z odsetkami za zwłokę za okres od dnia złożenia zażalenia do dnia dokonania zapłaty,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-592/15: Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2016 r. – Novartis/OHIM – SK Chemicals (Przedstawienie plastra) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Uchylenie zaskarżonej decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/25

         Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2016 r. – Novartis/OHIM – SK Chemicals (Przedstawienie plastra)
   (Sprawa T-592/15) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 200/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: H. Kunz, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: SK Chemicals GmbH (Eschborn, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 sierpnia 2015 r. (sprawa R 2342/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między SK Chemicals GmbH a Novartis AG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Novartis AG i przez SK Chemicals GmbH.

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawa F-28/07: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2007 r. — Martin przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/49

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2007 r. — Martin przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-28/07)
   (2007/C 199/95)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Claire Martin (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: D. Martin, adwokat)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 4 lipca 2006 r. powołującej skarżącą w charakterze prawnika-lingwisty na urzędnika w okresie próbnym z dniem 16 czerwca 2006 r. w zakresie, w jakim decyzja ta zaszeregowuje skarżącą do grupy AD7;

               —

               orzeczenie, iż z mocą wsteczną od dnia powołania, tj. od dnia 16 czerwca 2006 r. skarżąca zostanie zaszeregowana do grupy A*10 odpowiadającej przed wejściem w życie, w dniu 1 maja 2004 r., rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniającego Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (1), grupie zaszeregowania LA6;

               —

               nakazanie organowi powołującemu całkowitego zrekonstruowania kariery skarżącej z mocą wsteczną od dnia 16 czerwca 2006 r.;

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podnosi zarzuty bardzo zbliżone do zarzutów podniesionych w sprawie F-37/07 (2).

      (1)  Dz.U. C 124 z 27.4.2004, str. 1.

      (2)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007, str. 28.


title: Sprawa C-171/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 11 kwietnia 2011 r. — FRA.BO SpA przeciwko Deutsche Vereinigung des Gas- und Wasserfaches e.V. (DVGW) — Technisch-Wissenschaftlicher Verein

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 11 kwietnia 2011 r. — FRA.BO SpA przeciwko Deutsche Vereinigung des Gas- und Wasserfaches e.V. (DVGW) — Technisch-Wissenschaftlicher Verein
   (Sprawa C-171/10)
   2011/C 226/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgerichts Düsseldorf.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: FRA.BO SpA

      Strona pozwana: Deutsche Vereinigung des Gas- und Wasserfaches e.V. (DVGW) — Technisch-Wissenschaftlicher Verein

      Intwerwenient: DVGW-Cert GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 28 WE (obecnie art. 34 TFUE), ewentualnie w związku z art. 86 ust. 2 WE (obecnie art. 106 ust. 2 TFUE), należy interpretować w ten sposób, że instytucje prywatnoprawne, utworzone dla celów stanowienia norm technicznych w określonej dziedzinie oraz dla celów certyfikacji produktów na postawie tych norm technicznych, przy stanowieniu norm technicznych oraz w procesie certyfikacji związane są wymienionymi postanowieniami wówczas, gdy ustawodawca krajowy wyraźnie uznaje produkty opatrzone certyfikatem za zgodne z prawem, a w konsekwencji sprzedaż produktów nieposiadających certyfikatu jest w praktyce przynajmniej znacznie utrudniona?

               2)

               W przypadku, gdy na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi przeczącej:
               Czy art. 81 WE (obecnie art. 101 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że działalność instytucji prywatnej opisanej w pkt 1 w dziedzinie stanowienia norm technicznych i certyfikacji produktów na podstawie tych norm należy uważać za „gospodarczą”, jeśli instytucja ta jest kierowana przez przedsiębiorstwa?
               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższą część pytania:
               Czy art. 81 należy interpretować w ten sposób, że stanowienie norm technicznych i certyfikacja na podstawie tych norm przez związek przedsiębiorstw może utrudniać handel wewnątrzwspólnotowy, jeśli produkt wytworzony i sprzedawany zgodnie z prawem w innym państwie członkowskim nie może być sprzedawany albo może być sprzedawany jedynie ze znacznymi utrudnieniami w państwie przywozu, ponieważ nie spełnia wymogów norm technicznych, a sprzedaż bez tego rodzaju certyfikatu ze względu na znaczne uznanie na rynku dla tych norm technicznych oraz na przepis ustawodawcy krajowego, zgodnie z którym certyfikat związku przedsiębiorstw potwierdza spełnienie wymogów ustawowych, jest prawie niemożliwa, oraz jeśli norma techniczna, gdyby została wydana bezpośrednio przez ustawodawcę krajowego, nie znajdowałaby zastosowania ze względu na naruszenie swobody przepływu towarów?


title: Sprawa T-282/99: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Visser's Tankstations przeciwko Komisji

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/29

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Visser's Tankstations przeciwko Komisji
   (Sprawa T-282/99) (1)

   (2006/C 310/58)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 47 z 19.2.2000.


title: Sprawa T-141/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Glaverbel przeciwko OHIM (Struktura szklanej powierzchni) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego strukturę szklanej powierzchni — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak dowodu na uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Glaverbel przeciwko OHIM (Struktura szklanej powierzchni)
   (Sprawa T-141/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego strukturę szklanej powierzchni - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak dowodu na uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania)
   (2007/C 247/52)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Glaverbel SA (Bruxelles, Belgique) (przedstawiciele: adwokaci S. Möbus i T. Koerl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: Ó. Mondéjar, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 marca 2006 r. (sprawa R 0986/2004-4) dotyczącą wniosku o rejestrację graficznego znaku towarowego przedstawiającego strukturę szklanej powierzchni jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Glaverbel SA zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa C-61/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Litewskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego  — Rejestracja pojazdów silnikowych  — Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE  — Dyrektywa 70/311/EWG  — Dyrektywa 2007/46/WE  — Ruch prawostronny w państwie członkowskim  — Ustanowiony dla celów rejestracji obowiązek przeniesienia na lewą stronę układu kierowniczego samochodów osobowych umieszczonego po prawej stronie)

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Litewskiej
   (Sprawa C-61/12) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rejestracja pojazdów silnikowych - Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE - Dyrektywa 70/311/EWG - Dyrektywa 2007/46/WE - Ruch prawostronny w państwie członkowskim - Ustanowiony dla celów rejestracji obowiązek przeniesienia na lewą stronę układu kierowniczego samochodów osobowych umieszczonego po prawej stronie))
   2014/C 142/04
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė, G. Wilms i G. Zavvos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i R. Krasuckaitė, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Estońska (przedstawiciel: M. Linntam, pełnomocnik), Republika Łotewska (przedstawiciele: I. Kalniņš i A. Nikolajeva, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna i M. Szpunar, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 34 TFUE, art. 2a dyrektywy Rady 70/311/EWG z dnia 8 czerwca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep (Dz.U. L 133, s. 10) oraz art. 4 ust. 3 dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 263, s. 1) – Ustawodawstwo krajowe zakazujące rejestracji nowych samochodów osobowych, których układ kierowniczy znajduje się po prawej stronie, mimo że samochody te spełniają wymogi ustanowione w dyrektywie ramowej i w dyrektywach szczegółowych – Odmowa rejestracji samochodów osobowych, których układ kierowniczy znajduje się po prawej stronie, zarejestrowanych uprzednio w innym państwie członkowskim

      Sentencja

               1)

               Poprzez wprowadzenie zakazu rejestracji samochodów osobowych, w których kierownica jest zamontowana po prawej stronie lub poprzez wprowadzenie wymogu, aby dla celów zarejestrowania nowych lub zarejestrowanych uprzednio w innym państwie członkowskim samochodów osobowych, w których układ kierowniczy znajduje się po prawej stronie, kierownica została przeniesiona na lewą stronę, Republika Litewska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2a dyrektywy Rady 70/311/EWG z dnia 8 czerwca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep, art. 4 ust. 3 dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) oraz art. 34 TFUE.

               2)

               Republika Litewska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Estońska, Republika Łotewska i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa F-119/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 maja 2008 r. — Kerstens przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Dopuszczalność — Schemat organizacyjny — Akt niekorzystny — Zmiana miejsca pracy — Zmiana funkcji — Interes służby — Równoważność stanowisk — Ukryta kara — Nadużycie władzy)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/70

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 maja 2008 r. — Kerstens przeciwko Komisji
   (Sprawa F-119/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Dopuszczalność - Schemat organizacyjny - Akt niekorzystny - Zmiana miejsca pracy - Zmiana funkcji - Interes służby - Równoważność stanowisk - Ukryta kara - Nadużycie władzy)
   (2008/C 209/128)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Petrus Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: C. Mourato, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Herrmann i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie uchylenia decyzji dyrekcji urzędu ds. administracji i zaspokajania roszczeń indywidualnych (PMO) z dnia 8 grudnia 2005 r. zmieniającej schemat organizacyjny tego urzędu w zakresie, w jakim decyzja ta skutkuje objęciem przez skarżącego, wcześniej szefa jednostki „Zasoby” PMO, stanowiska o charakterze badawczymi i po drugie żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006, s. 68.


title: Sprawa T-145/08: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2011 r. — Atlas Transport przeciwko OHIM — Atlas Air (ATLAS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy ATLAS — Zarejestrowany w Beneluksie wcześniejszy graficzny znak towarowy atlasair — Wymogi formalne — Złożenie pisma przedstawiającego podstawy odwołania — Zawieszenie postępowania administracyjnego — Artykuł 59 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Zasada 20 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/18

         Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2011 r. — Atlas Transport przeciwko OHIM — Atlas Air (ATLAS)
   (Sprawa T-145/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy ATLAS - Zarejestrowany w Beneluksie wcześniejszy graficzny znak towarowy atlasair - Wymogi formalne - Złożenie pisma przedstawiającego podstawy odwołania - Zawieszenie postępowania administracyjnego - Artykuł 59 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Zasada 20 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   2011/C 186/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Atlas Transport GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Hildebrandt, K. Schmidt-Hern i B. Weichhaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Atlas Air, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo adwokat R. Dissmann, następnie adwokaci R. Dissmann i J. Guhn)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 stycznia 2008 r. (sprawa R 1023/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Atlas Air Inc. a Atlas Transport GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Atlas Transport GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Atlas Air Inc.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008.


title: Sprawa C-233/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof te 's-Hertogenbosch, wydanym w dniu 16 lutego 2005 r., w sprawie V.O.F. Dressuurstal Jespers przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Zuidwest/kantoor Breda van de Rijksbelastingdienst

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof te 's-Hertogenbosch, wydanym w dniu 16 lutego 2005 r., w sprawie V.O.F. Dressuurstal Jespers przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Zuidwest/kantoor Breda van de Rijksbelastingdienst
   (Sprawa C-233/05)
   (2005/C 205/11)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 27 maja 2005 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof te 's-Hertogenbosch, wydanym w dniu 16 lutego 2005 r., w sprawie V.O.F. Dressuurstal Jespers przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Zuidwest/kantoor Breda van de Rijksbelastingdienst.
   Gerechtshof te 's-Hertogenbosch zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1a)

               Jeżeli niewyszkolony koń jest trenowany i ujeżdżany celem jego wykorzystania na przykład jako konia pod wierzch, to czy można mówić o powstaniu nowego towaru, a w związku z tym o wytworzeniu w rozumieniu art. 5 ust. 7 lit. a) szóstej dyrektywy? (1).

               1b)

               Jeżeli koń, który jest zdatny do wykorzystania w rozumieniu pytania 1a powyżej, jest trenowany i ujeżdżony do tego stopnia, że może bezpośrednio uczestniczyć w zawodach (jeździeckich) wyższej rangi, czy w przypadku tego treningu i ujeżdżenia powstaje kwestia wytworzenia w rozumieniu pytania 1a powyżej?

               2)

               Czy dla odpowiedzi na te pytania ma znaczenie, że w odniesieniu do konia następuje obiektywnie mierzalna zmiana, jak na przykład okoliczność bycia lub stania się zdatnym do startowania w wyższej klasie jeździeckiej?

               3)

               Czy czyni to jakąś różnicę, jeśli rozpatrywany koń osiąga również w rzeczywistości cel, do którego jest przeznaczony (dostarczenie przez producenta) lub jeśli ujeżdżanie konia nie osiąga zamierzonego celu, na przykład ze względu na jego problemy zdrowotne lub dotyczące jego umiejętności?

               4)

               Jakie są konsekwencje odpowiedzi na drugie i trzecie pytanie, mając na uwadze, że w niniejszym przypadku mamy do czynienia z okresowym poborem podatku, przy czym należny podatek jest płacony okresowo na podstawie deklaracji?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str.1).


title: Sprawa C-211/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 26 lutego 2015 r. w sprawie T-385/12, Orange/Komisja, wniesione w dniu 8 maja 2015 r. przez Orange, dawniej France Télécom

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 26 lutego 2015 r. w sprawie T-385/12, Orange/Komisja, wniesione w dniu 8 maja 2015 r. przez Orange, dawniej France Télécom
   (Sprawa C-211/15 P)
   (2015/C 245/09)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Orange, dawniej France Télécom (przedstawiciele: S. Hautbourg i S. Cochard-Quesson, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz uwzględnienie żądań wniesionych przez Orange w pierwszej instancji;

               —

               posiłkowo skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               obciążenie Komisji pełnymi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie opiera je na szeregu zarzutów.
   W pierwszej kolejności, Sąd naruszył prawo, gdy stwierdził, że zostały spełnione kryteria pozwalające na kwalifikację, jako pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust 1 TFUE. Sąd po pierwsze naruszył prawo, gdy uznał, że Orange odniósł korzyść, chociaż środek miał na celu usunięcie niekorzyści strukturalnej wynikającej z utrzymania unormowania przewidzianego ustawą z 1990 r. oraz umożliwienie wystąpienia pełnej konkurencji w kontekście całkowitej liberalizacji rynków telekomunikacyjnych. Po drugie wnoszący odwołanie podnosi także, że Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że w niniejszej sprawie nie było konieczne, w celu potwierdzenia selektywnego charakteru spornego środka, ustalenie czy środek ten mógł wprowadzać zróżnicowanie operatorów znajdujących się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej, chociaż w okolicznościach niniejszej sprawy, żadne inne przedsiębiorstwo nie mogło zostać objęte ramami odniesienia przyjętymi przez Komisję. Wreszcie Sąd naruszył spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia oraz naruszył prawo, gdyż nie dokonał jakiejkolwiek analizy argumentów przedstawionych przez wnoszącego odwołanie pozwalających uznać, że środek nie zakłócał lub nie groził zakłóceniem konkurencji w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
   W drugiej kolejności Sąd naruszył prawo, gdy przyjął analizy Komisji dotyczące oceny zgodności omawianego środka. Sąd po pierwsze naruszył spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia oraz przeinaczył okoliczności faktyczne, gdy stwierdził, że art. 30 ustawy z 1996 r. w zmienionym brzmieniu, nie zawiera żadnych przepisów dotyczących celu zryczałtowanej składki o charakterze wyjątkowym, a zatem nie sprzeciwia się żądaniu Komisji, zgodnie z którym zryczałtowana składka o charakterze wyjątkowym nie stanowiła zobowiązania socjalnego dla przedsiębiorstwa. Po drugie Sąd naruszył spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia, gdy przyjął ocenę Komisji i stwierdził jedynie, że precedens „La Poste” nie miał zastosowania do France Télécom (Orange).
   Wreszcie wnoszący odwołanie uważa, że Sąd naruszył prawo przy dokonaniu oceny okresu, w którym pomoc określona w decyzji została osłabiona przez zryczałtowaną składkę o charakterze wyjątkowym. W szczególności Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne i zastąpił swoje własne uzasadnienie uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, gdy potwierdził, że zniesienie obciążeń z tytułu odszkodowania i nadmiernej rekompensaty stanowiło część pomocy określonej w art. 1 zaskarżonej decyzji.


title: Sprawy połączone T-303/06 RENV I T-337/06 RENV: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – UniCredit przeciwko OHIM – Union Investment Privatfonds (UNIWEB i UniCredit Wealth Management) ({Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych UNIWEB i UniCredit Wealth Management – Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe UNIFONDS i UNIRAK oraz wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy UNIZINS – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Seria lub rodzina znaków towarowych – Prawdopodobieństwo skojarzenia – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] – Żądania stwierdzenia nieważności i zmiany podnoszone przez interwenienta – Artykuł 134 § 3 regulaminu postępowania})

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/25

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – UniCredit przeciwko OHIM – Union Investment Privatfonds (UNIWEB i UniCredit Wealth Management)
      (Sprawy połączone T-303/06 RENV I T-337/06 RENV) (1)

      ({Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych UNIWEB i UniCredit Wealth Management - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe UNIFONDS i UNIRAK oraz wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy UNIZINS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Seria lub rodzina znaków towarowych - Prawdopodobieństwo skojarzenia - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Żądania stwierdzenia nieważności i zmiany podnoszone przez interwenienta - Artykuł 134 § 3 regulaminu postępowania})
      (2015/C 016/41)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: UniCredit SpA, dawniej UniCredito Italiano SpA (Genua, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Floridia, R. Floridia i G. Sironi)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Union Investment Privatfonds GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Zindel)

         Przedmiot

      Skargi na decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2006 r. (sprawy połączone R 196/2005-2 i R 211/2005-2) i 25 września 2006 r. (sprawy połączone R 456/2005-2 i R 502/2005-2), dotyczące postępowań w sprawie sprzeciwu między Union Investment Privatfonds GmbH a UniCredito Italiano SpA.

         Sentencja

                  1)

                  Skargi zostają oddalone.

                  2)

                  Żądania stwierdzenia nieważności i zmiany zaskarżonych decyzji podniesione przez Union Investment Privatfonds GmbH zostają oddalone.

                  3)

                  UniCredit SpA zostaje obciążona kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Union Investment Privatfonds.

                  4)

                  Union Investment Privatfonds pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-623/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 22 grudnia 2010 r. — Adrien Daxhelet przeciwko Państwu belgijskiemu — federalnemu ministerstwu finansów

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 22 grudnia 2010 r. — Adrien Daxhelet przeciwko Państwu belgijskiemu — federalnemu ministerstwu finansów
   (Sprawa C-623/10)
   2011/C 80/25
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Namur

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Adrien Daxhelet

      Strona pozwana: Państwo belgijskie — federalne ministerstwo finansów

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 tytułu I „Postanowienia wspólne” Traktatu z Lizbony z dnia 13 grudnia 2007 r. zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej podpisany w Maastricht dnia 7 lutego 1992 r., który wszedł w życie z dniem 1 grudnia 2009 r. (stanowiący w znacznej mierze powtórzenie postanowień art. 6 tytułu I Traktatu o Unii Europejskiej podpisanego w Maastricht dnia 7 lutego 1992 r., który z kolei wszedł w życie z dniem 1 listopada 1993 r.) i art. 234 (dawniej 177) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (traktatu WE) z dnia 25 marca 1957 r., po pierwsze, lub art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r., po drugie, stosują na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, w tym przypadku art. 9 § 2 belgijskiej ustawy z dnia 6 stycznia 1989 r. o Cour d’arbitrage (obecnie zwanego Cour constitutionnelle), które wiążą sądy krajowe orzecznictwem wynikającym z wyroków sądu krajowego wyższego rzędu (w tym przypadku wyżej wymienionego Cour constitutionnelle) w przedmiocie skarg o stwierdzenie nieważności przepisów krajowych opartych na naruszeniu przepisów prawa Unii Europejskiej, stosowanych w wewnętrznym porządku prawnym bezpośrednio i z pierwszeństwem przed prawem krajowym?

               2)

               Czy art. 6 tytułu I „Postanowienia wspólne” Traktatu z Lizbony z dnia 13 grudnia 2007 r. zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej podpisany w Maastricht dnia 7 lutego 1992 r., który wszedł w życie z dniem 1 grudnia 2009 r. (stanowiący w znacznej mierze powtórzenie postanowień art. 6 tytułu I Traktatu o Unii Europejskiej podpisanego w Maastricht dnia 7 lutego 1992 r., który z kolei wszedł w życie z dniem 1 listopada 1993 r.) i art. 234 (dawniej 177) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (traktatu WE) z dnia 25 marca 1957 r., po pierwsze, lub art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r., po drugie, stosują na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, w tym przypadku art. 26 § 4 belgijskiej ustawy z dnia 6 stycznia 1989 r. o Cour d’arbitrage (obecnie zwanego Cour constitutionnelle), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 12 lipca 2009 r., osobno lub w związku z art. 9 § 2 wymienionej ustawy z dnia 6 stycznia 1989 r., które zobowiązują sądy krajowe do skierowania do sądu krajowego wyższego rzędu (w tym przypadku wyżej wymienionego Cour constitutionnelle), wszelkich pytań prawnych dotyczących wykładni przepisów prawa Unii Europejskiej, stosowanych w wewnętrznym porządku prawnym bezpośrednio i z pierwszeństwem przed prawem krajowym, jeżeli przepisy te znajdują się również w krajowej konstytucji i gdy wspomniane sądy podejrzewają naruszenie tych przepisów w ramach rozpatrywanej sprawy, co w rezultacie uniemożliwia tym sądom bezpośrednie zastosowanie prawa Unii Europejskiej, w każdym razie w sytuacji, gdy wspomniany sąd wyższego rzędu rozstrzygnął już podobną kwestię?


title: Sprawa T-229/17: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2017 r. – Niemcy/Komisja

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/37

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2017 r. – Niemcy/Komisja
   (Sprawa T-229/17)
   (2017/C 195/50)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, J. Möller, oraz adwokaci M. Winkelmüller, F. van Schewick i M. Kottmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/133 z dnia 25 stycznia 2017 r. w sprawie utrzymania z ograniczeniem w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesienia do normy zharmonizowanej EN 14342:2013 „Podłogi drewniane – Właściwości, ocena zgodności i oznakowanie” zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 (Dz.U. 2017 L 21, s. 113),

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (EU) 2017/145 z dnia 25 stycznia 2017 r. w sprawie utrzymania z ograniczeniem w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesienia do normy zharmonizowanej EN 14904:2006 „Nawierzchnie terenów sportowych – Halowe nawierzchnie sportowe przeznaczone do uprawiania wielu dyscyplin sportowych – Specyfikacja” zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 (Dz.U. 2017 L 22, s. 62),

               —

               stwierdzenie nieważności komunikatu Komisji w ramach wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.U. 2017 C 76, s. 32) w zakresie, w jakim odnosi się do normy zharmonizowanej EN 14342:2013 „Podłogi drewniane – Właściwości, ocena zgodności i oznakowanie”,

               —

               stwierdzenie nieważności komunikatu Komisji w ramach wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.U. 2017 C 76, S. 32) w zakresie dotyczącym normy zharmonizowanej EN 14904:2006 „Nawierzchnie terenów sportowych – Halowe nawierzchnie sportowe przeznaczone do uprawiania wielu dyscyplin sportowych – Specyfikacja”,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych przepisów proceduralnych
               Republika Federalna Niemiec podniosła, że przy wydawaniu zaskarżonych decyzji Komisja naruszyła zasadnicze przepisy proceduralne ustanowione w art. 18 rozporządzenia (UE) nr 305/2011 (1). Komisja nie przedstawiła sprawy komitetowi ustanowionego na mocy art. 5 dyrektywy 98/34/WE (2), przewidziana konsultacja z właściwymi europejskimi organami normalizacyjnymi jest błędna i zaskarżone decyzje nie zostały wydane „w świetle opinii” komitetu ustanowionego na podstawie art. 5 dyrektywy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia
               W ramach zarzutu drugiego skarżąca podniosła, że zaskarżone decyzje naruszają obowiązek uzasadnienia wynikający z art. 296 ust. 2 TFUE, ponieważ nie odnoszą się one do centralnej kwestii, czy dane normy zharmonizowane spełniają wymagania określone w odpowiednim mandacie i gwarantują dochowanie podstawowych wymogów dotyczących obiektów budowlanych. Wynika z tego, że ani Republika Federalna Niemiec, ani Sąd nie mogą stwierdzić, na jakich zasadniczych względach prawnych i faktycznych oparła się Komisja.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia rozporządzenia (UE) nr 305/2011
               Skarżąca podnosi ponadto, że zaskarżone decyzje i zaskarżony komunikat naruszają materialne przepisy rozporządzenia (UE) nr 305/2011.

                           —

                           Po pierwsze zaskarżone decyzje i zaskarżony komunikat naruszają art. 17 ust. 5 akapit pierwszy i 2 rozporządzenia (UE) nr 305/2011, ponieważ wbrew wskazanym przepisom Komisja nie zbadała, w jakim zakresie dane normy zharmonizowane są zgodne z wymaganiami określonymi w odpowiednim mandacie i w związku z tym nie dostrzegła, że w rzeczywistości brak jest owej zgodności.

                           —

                           Po drugie zaskarżone decyzje i zaskarżony komunikat naruszają art. 18 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 i ust. 2, a także art. 17 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 305/2011. Komisja nie dostrzegła, że rozpatrywane normy nie zawierają postępowań i kryteriów oceny właściwości w odniesieniu do wskazania tak zwanych innych substancji niebezpiecznych i w związku z tym były niepełne w odniesieniu do istotnej cechy produktów budowlanych, a zatem prowadzą do ryzyka niedochowania podstawowych wymogów obiektów budowlanych.

                           —

                           Wreszcie, przy wydawaniu zaskarżonych aktów Komisja dopuściła się dalszego błędu w ocenie poprzez brak uwzględnienia możliwości wynikającej z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 305/2011, polegającej na opatrzeniu odniesienia do zharmonizowanej normy w Dzienniku Urzędowym proponowanym przez skarżącą zastrzeżeniem.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.U. 2011 L 88, s. 5).

      (2)  Dyrektywa 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniająca dyrektywę 98/34/WE ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. 1998 L 217, s. 18).


title: Sprawa T-470/17: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2017 r. – Sensotek/EUIPO – Senso Tecnologie (sensotek)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/38

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2017 r. – Sensotek/EUIPO – Senso Tecnologie (sensotek)
   (Sprawa T-470/17)
   (2017/C 309/51)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sensotek GmbH (Reichenbach an der Fils, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt J. Klink)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą: Senso Tecnologie Srl (Rzym, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „sensotek” – zgłoszenie nr 10 648 871

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 maja 2017 r. w sprawie R 1953/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-570/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-570/10) (1)

   2011/C 252/64
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011.


title: Sprawa C-425/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg — Niemcy) — Katja Ettwein przeciwko Finanzamt Konstanz (Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób — Równość traktowania — Osoby prowadzące działalność na własny rachunek na terenach przygranicznych — Obywatele państwa członkowskiego Unii — Dochody z tytułu działalności zawodowej uzyskiwane w tym państwie członkowskim — Przeniesienie miejsca zamieszkania do Szwajcarii — Odmowa przyznania przywileju podatkowego w rzeczonym państwie członkowskim z powodu zmiany miejsca zamieszkania)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg — Niemcy) — Katja Ettwein przeciwko Finanzamt Konstanz
   (Sprawa C-425/11) (1)

   (Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób - Równość traktowania - Osoby prowadzące działalność na własny rachunek na terenach przygranicznych - Obywatele państwa członkowskiego Unii - Dochody z tytułu działalności zawodowej uzyskiwane w tym państwie członkowskim - Przeniesienie miejsca zamieszkania do Szwajcarii - Odmowa przyznania przywileju podatkowego w rzeczonym państwie członkowskim z powodu zmiany miejsca zamieszkania)
   2013/C 114/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Katja Ettwein

      Strona pozwana: Finanzamt Konstanz

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Baden-Württemberg — Wykładnia Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób z dnia 21 czerwca 1999 r., zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty decyzją Rady i Komisji z dnia 4 kwietnia 2002 r. (Dz.U. L 114, s. 6), a w szczególności jej art. 1, 2, 11, 16 i 21 oraz art. 9, 13 i 15 załącznika I do tej umowy — Bezpośrednie opodatkowanie pracowników przygranicznych — Uregulowanie państwa członkowskiego pozwalające na wspólne opodatkowanie małżonków (Ehegattensplitting), w przypadku gdy zamieszkują w państwie członkowskim Unii lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego, a wykluczające tę możliwość w przypadku posiadania miejsca zamieszkania w Konfederacji Szwajcarskiej

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 1 lit. a) Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób, podpisanej w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r., a także art. 9 ust. 2, art. 13 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 załącznika I do tej umowy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które odmawia wspólnego opodatkowania zgodnie z metodą „splittingu” małżonkom będącym obywatelami tego państwa, którzy są objęci w tym państwie obowiązkiem podatkowym od całości ich przychodów podlegających opodatkowaniu, wyłącznie na tej podstawie, że ich miejsce zamieszkania znajduje się na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011


title: Sprawy połączone T-261/13 i T-86/14: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – Niderlandy/Komisja [ZWCK — Rozporządzenie (WE) nr 2494/95 — Zharmonizowane wskaźniki cen konsumpcyjnych przy stałych stawkach podatkowych (ZWCK-SP) — Rozporządzenie (UE) nr 119/2013 — Wskaźniki cen mieszkań i domów mieszkalnych zajmowanych przez właściciela — Rozporządzenie (UE) nr 93/2013 — Eurostat — Komitologia — Środki wykonawcze — Procedura regulacyjna połączona z kontrolą]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/31

         Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – Niderlandy/Komisja
   (Sprawy połączone T-261/13 i T-86/14) (1)

   ([ZWCK - Rozporządzenie (WE) nr 2494/95 - Zharmonizowane wskaźniki cen konsumpcyjnych przy stałych stawkach podatkowych (ZWCK-SP) - Rozporządzenie (UE) nr 119/2013 - Wskaźniki cen mieszkań i domów mieszkalnych zajmowanych przez właściciela - Rozporządzenie (UE) nr 93/2013 - Eurostat - Komitologia - Środki wykonawcze - Procedura regulacyjna połączona z kontrolą])
   (2015/C 389/32)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: w sprawie T-261/13 M. Bulterman, J. Langer i B. Koopman, a w sprawie T-86/14 M. Bulterman i J. Langer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Clausen i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W sprawie T-261/13, tytułem żądania głównego: stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 119/2013 z dnia 11 lutego 2013 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2214/96 dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych (ZWCK): przekazywanie i upowszechnianie wskaźników częściowych ZWCK, w odniesieniu do ustalenia zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych przy stałych stawkach podatkowych (Dz.U. L 41, s. 1), tytułem żądania ewentualnego: stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 119/2013, a w sprawie T-86/14, tytułem żądania głównego: stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 93/2013 z dnia 1 lutego 2013 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 dotyczącego zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych w odniesieniu do ustanawiania wskaźników cen mieszkań i domów mieszkalnych zajmowanych przez właściciela (Dz.U. L 33, s. 14), tytułem żądania ewentualnego: stwierdzenie nieważności art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 93/2013.

      Sentencja

               1)

               W sprawie T 261/13 stwierdza się nieważność art. 1 pkt 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 119/2013 z dnia 11 lutego 2013 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2214/96 dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych (ZWCK): przekazywanie i upowszechnianie wskaźników częściowych ZWCK, w odniesieniu do ustalenia zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych przy stałych stawkach podatkowych.

               2)

               W sprawie T 86/14 stwierdza się nieważność art. 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 93/2013 z dnia 1 lutego 2013 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 dotyczącego zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych w odniesieniu do ustanawiania wskaźników cen mieszkań i domów mieszkalnych zajmowanych przez właściciela.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Królestwo Niderlandów.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa C-96/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 38 de Barcelona (Hiszoania) w dniu 17 lutego 2016 r. – Banco Santander, S.A. przeciwko Mahamadou Demba i Mercedes Godoy Bonet

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 38 de Barcelona (Hiszoania) w dniu 17 lutego 2016 r. – Banco Santander, S.A. przeciwko Mahamadou Demba i Mercedes Godoy Bonet
   (Sprawa C-96/16)
   (2016/C 145/30)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 38 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Banco Santander, S.A.

      Strona pozwana: Mahamadou Demba i Mercedes Godoy Bonet

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy działanie polegające na tym, że przedsiębiorca zbywa lub nabywa wierzytelność bez dania konsumentowi możliwości zwolnienia się z długu poprzez zapłatę cesjonariuszowi jej ceny powiększonej o odsetki i poniesione koszty jest zgodne z prawem Unii, a w szczególności – z art. 38 Karty praw podstawowych, art. 2C Traktatu lizbońskiego oraz art. 4 ust. 2, art. 12 i art. 169 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1)?

               2.

               Czy to działanie – polegające na tym, że przedsiębiorca nabywa za śmiesznie niską cenę dług konsumenta, który jest pozbawiony możliwości dowiedzenia się o tej transakcji czy też wyrażenia na nią zgody – które nie zostało wskazane w ogólnych warunkach umownych czy też w nienegocjowanym indywidualnie warunku umownym, a konsument jest pozbawiony możliwości wzięcia udziału w tej transakcji i skorzystania z prawa odkupu wierzytelności, jest zgodne z zasadami określonymi w dyrektywie Rady 93/13/EWG (2) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, i, idąc dalej, z zasadą skuteczności oraz art. 3 ust. 1 i art. 7 ust. 1 tej dyrektywy?

               3.

               Czy, biorąc pod uwagę cel polegający na zapewnieniu ochrony konsumentów i użytkowników oraz realizujące ten cel orzecznictwo, ustalenie jednoznacznego kryterium służącego ustaleniu tego, czy zawarty w konsumenckich umowach pożyczki bez zabezpieczenia rzeczowego i nienegocjowany indywidualnie warunek określający stopę odsetek za zwłokę przekraczającą o ponad dwa punkty procentowe stopę odsetek stanowiących wynagrodzenie banku ma nieuczciwy charakter, jest zgodne z prawem Unii i dyrektywą 93/13, a w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1?

               4.

               Czy, biorąc pod uwagę cel polegający na zapewnieniu ochrony konsumentów i użytkowników oraz realizujące ten cel orzecznictwo, ustalenie jako skutku prawnego, że, aż do momentu całkowitej spłaty długu, naliczane będą odsetki stanowiące wynagrodzenie banku, jest zgodne z prawem Unii i dyrektywą 93/13, a w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1?

      (1)  Dz.U. 2000, C 364, s.1.

      (2)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa C-654/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Amber Capital Italia Sgr SpA, Amber Capital UK Llp/Commisione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Amber Capital Italia Sgr SpA, Amber Capital UK Llp/Commisione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)
   (Sprawa C-654/16)
   (2017/C 121/13)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Amber Capital Italia Sgr SpA, Amber Capital UK Llp

      Strona pozwana: Commisione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawidłowemu zastosowaniu art. 5 ust. 4 akapit pierwszy i drugi dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia (1), w świetle ogólnych zasad ustanowionych w art. 3 ust. 1 tej samej dyrektywy, jak i prawidłowemu zastosowaniu ogólnych zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności, racjonalności, przejrzystości i niedyskryminacji, sprzeciwia się uregulowanie prawa krajowego, takie jak zawarte w art. 106 ust. 3 lit. d) pkt 2 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. (tekst jednolity wszystkich przepisów o pośrednictwie finansowym zgodnie z art. 8 i 21 ustawy nr 52 z dnia 6 lutego 1996 r.) ze zmianami, i w art. 47 octies uchwały Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) nr 11971 z dnia 14 maja 1999 r. (rozporządzenie wykonawcze do decreto legislativo nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. w przedmiocie uregulowania dotyczącego emitentów) ze zmianami, w zakresie, w jakim przywołane przepisy, upoważniając Consob do podwyższenia ceny oferty przejęcia, o której mowa we wspomnianym art. 106, wobec ustalenia, że pomiędzy oferentem lub osobami, które działają z nim w porozumieniu, a jednym lub kilkoma zbywcami miała miejsce zmowa, odwołują się wyłącznie do kryterium „ceny ustalonej”, bez wyszczególnienia parametrów i kryteriów takiego ustalenia?

      (1)  Dz.U. L 142, s. 12.


title: Wyrok Trybunału (pierwszej izby) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-118/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Brak transpozycji dyrektywy 2000/37/WE)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwszej izby)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-118/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Brak transpozycji dyrektywy 2000/37/WE)
   (2004/C 228/21)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-118/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: U. Wölker i H. Støvlbæk) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnik: A. Tiemann), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Komisji 2000/37/WE z dnia 5 czerwca 2000 r., zmieniającej rozdział VI a dyrektywy Rady 81/851/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących weterynaryjnych produktów leczniczych (Dz.U. L 139, str. 25) lub też nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy dyrektywy, Trybunał (pierwsza izba), w składzie P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, J.N. Cunha Rodrigues, K. Lenaerts, E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Komisji 2000/37/WE z dnia 5 czerwca 2000 r., zmieniającej rozdział VI a dyrektywy Rady 81/851/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących weterynaryjnych produktów leczniczych, lub też nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 243 z 1.10.2005.

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/20

         (2005/C 257/34)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 243 z 1.10.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 229 z 17.9.2005.

      Dz.U. C 217 z 3.9.2005.

      Dz.U. C 205 z 20.8.2005.

      Dz.U. C 193 z 6.8.2005.

      Dz.U. C 182 z 23.7.2005.

      Dz.U. C 171 z 9.7.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-248/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Ograniczenia — Działalność badawcza i rozwojowa — System odliczeń kosztów poniesionych za granicą)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-248/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Ograniczenia - Działalność badawcza i rozwojowa - System odliczeń kosztów poniesionych za granicą)
   (2008/C 116/08)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Lyal i L. Escobar Guerrero, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43, 48 i 49 WE oraz art. 31 i 36 EOG — System odliczeń kosztów związanych z działalnością badawczą i rozwojową oraz innowacjami technologicznymi poniesionych za granicą mniej korzystny niż system znajdujący zastosowanie do kosztów poniesionych w Hiszpanii
   Sentencja

               1)

               Utrzymując w mocy system odliczeń kosztów związanych z działalnością badawczą i rozwojową oraz innowacjami technologicznymi mniej korzystny w odniesieniu do kosztów poniesionych za granicą niż do kosztów poniesionych w Hiszpanii — który to system został ustanowiony na mocy art. 35 ustawy o podatku od spółek, zmienionej przez królewski dekret ustawodawczy nr 4/2004 z dnia 5 marca 2004 r. — Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom w zakresie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, które na nim ciążą na mocy art. 43 i 49 traktatu WE oraz odpowiednich artykułów Porozumienia z dnia 2 maja 1992 r. o Europejskim Obszarze Gospodarczym, czyli art. 31 i 36.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa F-49/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 stycznia 2015 r. – DQ i in./Parlament Europejski

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/30

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 stycznia 2015 r. – DQ i in./Parlament Europejski
   (Sprawa F-49/14) (1)

   (2015/C 081/40)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 292 1.9.14, s. 62.


title: Sprawa C-436/16: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos – Grecja) – Georgios Leventis, Nikolaos Vafeias/Malcon Navigation Co. Ltd, Brave Bulk Transport Ltd [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 23 — Klauzula prorogacyjna — Klauzula prorogacyjna figurująca w umowie zawartej przez dwie spółki — Powództwo o odszkodowanie — Odpowiedzialność solidarna przedstawicieli jednej z owych spółek za czyny niedozwolone — Możliwość powołania się na taką klauzulę przez rzeczonych przedstawicieli]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/11

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos – Grecja) – Georgios Leventis, Nikolaos Vafeias/Malcon Navigation Co. Ltd, Brave Bulk Transport Ltd
   (Sprawa C-436/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 23 - Klauzula prorogacyjna - Klauzula prorogacyjna figurująca w umowie zawartej przez dwie spółki - Powództwo o odszkodowanie - Odpowiedzialność solidarna przedstawicieli jednej z owych spółek za czyny niedozwolone - Możliwość powołania się na taką klauzulę przez rzeczonych przedstawicieli])
   (2017/C 283/15)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Areios Pagos

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Georgios Leventis, Nikolaos Vafeias

      Strona przeciwna: Malcon Navigation Co. Ltd, Brave Bulk Transport Ltd

      Sentencja

   Artykuł 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że klauzula prorogacyjna znajdująca się w umowie zawartej przez dwie spółki nie może być powoływana przez przedstawicieli jednej z nich w celu zakwestionowania jurysdykcji któregoś z sądów dla rozpoznania powództwa o odszkodowanie zmierzającego do wyegzekwowania ich odpowiedzialności solidarnej za czyny niedozwolone, które zgodnie z podnoszonym wobec nich zarzutem mieli jakoby popełnić w ramach wykonywania powierzonych im funkcji.

      (1)  Dz.U. C 392 z 24.10.2016.


title: Sprawa C-224/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 13 maja 2011 r. — BGŻ Leasing Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 13 maja 2011 r. — BGŻ Leasing Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie
   (Sprawa C-224/11)
   2011/C 219/11
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: BGŻ Leasing Sp. z o.o.

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

      Pytanie prejudycjalne

               a)

               Czy przepis art. 2 ust. 1 lit. c) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że usługę ubezpieczenia przedmiotu leasingu oraz usługę leasingu należy traktować jako usługi odrębne, czy jako jedną kompleksową usługę złożoną leasingu?

               b)

               W przypadku odpowiedzi na powyższe pytanie, że usługę ubezpieczenia przedmiotu leasingu oraz usługę leasingu należy traktować jako usługi odrębne, czy art.135 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że korzysta ze zwolnienia usługa ubezpieczenia przedmiotu leasingu, gdy to leasingodawca ubezpiecza ten przedmiot, obciążając kosztami tego ubezpieczenia leasingobiorcę?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1


title: Sprawa C-445/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Niderlandy) — IMC Securities BV przeciwko Stichting Autoriteit Financiële Markten (Dyrektywa 2003/6/WE — Manipulacje na rynku — Utrzymanie ceny na nienormalnym lub sztucznym poziomie)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Niderlandy) — IMC Securities BV przeciwko Stichting Autoriteit Financiële Markten
   (Sprawa C-445/09) (1)

   (Dyrektywa 2003/6/WE - Manipulacje na rynku - Utrzymanie ceny na nienormalnym lub sztucznym poziomie)
   2011/C 269/08
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: IMC Securities BV

      Strona pozwana: Stichting Autoriteit Financiële Markten

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Wykładnia art. 1 pkt 2 lit. a) tiret drugie dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) (Dz.U. L 96, s. 16) — Utrzymanie ceny na nienormalnym lub sztucznym poziomie — Pojęcie — Transakcje i zlecenia powodujące krótkotrwałą fluktuację ceny

      Sentencja

   Wykładni art. 1 pkt 2 lit. a) tiret drugie dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) należy dokonywać w taki sposób, że aby uznać, iż cena jednego lub wielu instrumentów finansowych została ustalona na poziomie nienormalnym lub sztucznym, nie wymaga on, by cena ta utrzymywała się na takim poziomie powyżej pewnego okresu czasu.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-1/15: Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2017 r. – SNCM/Komisja (Pomoc państwa — Pomoc wdrożona przez Francję na rzecz SNCM — Pomoc na restrukturyzację i środki przyjęte w ramach planu prywatyzacji — Kryterium inwestora prywatnego w gospodarce rynkowej — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z prawem i z rynkiem wewnętrznym — Polityka socjalna państw członkowskich — Ponowne wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Artykuł 41 karty praw podstawowych)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/32

         Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2017 r. – SNCM/Komisja
   (Sprawa T-1/15) (1)

   ((Pomoc państwa - Pomoc wdrożona przez Francję na rzecz SNCM - Pomoc na restrukturyzację i środki przyjęte w ramach planu prywatyzacji - Kryterium inwestora prywatnego w gospodarce rynkowej - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z prawem i z rynkiem wewnętrznym - Polityka socjalna państw członkowskich - Ponowne wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania - Artykuł 41 karty praw podstawowych))
   (2017/C 277/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société nationale maritime Corse Méditerranée (SNCM) (Marsylia, Francja) (przedstawiciele: F.-C. Laprévote, C. Froitzheim i A. Dupuis, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Comité d’entreprise de la Société nationale maritime Corse Méditerranée (SNCM) (Marsylia) (przedstawiciel: C. Bonnefoi, avocat)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Corsica Ferries France (Bastia, Francja) (przedstawiclele: N. Flandin i S. Rodrigues, avocats)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie at. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2013) 7066 final z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.16237 (C 58/2002) (ex N 118/2002) wdrożonej przez Francję na rzecz SNCM.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Société nationale maritime Corse Méditerranée (SNCM) pokrywa koszty poniesione przez Komisję Europejską i Corsica Ferries France, a także własne koszty.

               3)

               Comité d’entreprise de la Société nationale maritime Corse Méditerranée (SNCM) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 56 z 16.2.2015.


title: Sprawa F-105/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 maja 2014 r. – Deweerdt i in. przeciwko Trybunałowi

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/65

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 maja 2014 r. – Deweerdt i in. przeciwko Trybunałowi
   (Sprawa F-105/13) (1)

   2014/C 421/97
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 15 z 18.1.2014, s. 21.