title: Sprawa C-40/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 28 stycznia 2011 r. — Yoshikazu Iida przeciwko Stadt Ulm

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 28 stycznia 2011 r. — Yoshikazu Iida przeciwko Stadt Ulm
   (Sprawa C-40/11)
   2011/C 145/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Yoshikazu Iida.

      Strona pozwana: Stadt Ulm.

      Pytania prejudycjalne

   A.   W przedmiocie art. 2, 3 i 7 dyrektywy 2004/38/WE
       (1)

               1)

               Czy w świetle w szczególności art. 7 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w rozszerzającej wykładni art. 2 pkt 2 lit. d) dyrektywy 2004/38/WE „członkiem rodziny” jest rodzic dziecka będącego obywatelem Unii Europejskiej i korzystającego ze swobody przemieszczania się, gdy rodzic ten, będący obywatelem państwa trzeciego i uprawniony do opieki nie pozostaje na utrzymaniu tego dziecka?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: czy w świetle w szczególności art. 7 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w rozszerzającej wykładni art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE, dyrektywa ta ma zastosowanie także do tego rodzica, gdy nie towarzyszy lub nie dołącza do swego dziecka, które przeprowadziło się do innego państwa członkowskiego, lecz w dalszym ciągu zamieszkuje w państwie członkowskim pochodzenia dziecka?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: czy w świetle w szczególności art. 7 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w rozszerzającej wykładni art. 7 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE rodzic ten ma prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące w państwie członkowskim pochodzenia dziecka, w każdym razie dopóki trwa i jest rzeczywiście wykonywane prawo do opieki?

         B.   W przedmiocie art. 6 ust. 1 TUE w związku z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej

               1.a)

               Czy zgodnie z art. 51 ust. 1 zdanie pierwsze wariant drugi Karty praw podstawowych, ma ona zastosowanie już wówczas, gdy przedmiot sporu zależy od ustawy krajowej (lub od fragmentu ustawy), która między innymi — ale nie wyłącznie — transponuje dyrektywy?

               1.b)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej: czy zgodnie z art. 51 ust. 1 zdanie pierwsze wariant drugi Karty praw podstawowych, ma ona zastosowanie już z tego względu, że skarżącemu może przysługiwać unijne prawo pobytu i w związku z tym mógłby on na podstawie art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze niemieckiej ustawy w sprawie swobodnego przemieszczania się obywateli Unii Europejskiej (Freizügigkeitsgesetz/EU), żądać wydania karty pobytowej członka rodziny obywatela Unii przewidzianej w art. 10 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2004/38/WE?

               1.c)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej: czy w świetle art. 51 ust. 1 zdanie pierwsze wariant drugi Karty praw podstawowych, w rozwinięciu orzecznictwa Trybunału w sprawie ERT (wyrok z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie C-260/89, Rec. s. I-2925, pkt 41-45), karta ta ma zastosowanie, jeżeli państwo członkowskie ogranicza prawo pobytu ojca będącego obywatelem państwa trzeciego i uprawnionego do opieki nad niepełnoletnią obywatelką Unii Europejskiej, która przebywa głównie w innym państwie członkowskim Unii wraz z matką ze względu na jej działalność zawodową?

               2.a)

               Jeżeli Karta praw podstawowych ma zastosowanie: czy bezpośrednio z art. 24 ust. 3 tejże karty można wywieść europejskie prawo pobytu ojca będącego obywatelem państwa trzeciego, w każdym razie dopóki jest on uprawniony do opieki na dzieckiem będącym obywatelem Unii i rzeczywiście tę opiekę wykonuje, nawet jeśli dziecko to przebywa głównie w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej?

               2.b)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej: czy ze swobody przemieszczania się przysługującej dziecku będącemu obywatelem Unii Europejskiej na podstawie art. 45 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w danym przypadku w związku z art. 24 ust. 3 tejże karty, wynika europejskie prawo pobytu ojca będącego obywatelem państwa trzeciego, w każdym razie dopóki jest on uprawniony do opieki nad wskazanym dzieckiem i rzeczywiście tę opiekę wykonuje, aby w szczególności prawo swobodnego przemieszczania się dziecka będącego obywatelem Unii nie zostało pozbawione skuteczności (effet utile)?

         C.   W przedmiocie art. 6 ust. 3 TUE w związku z ogólnymi zasadami prawa Unii

               1)

               Czy „niepisane” prawa podstawowe Unii Europejskiej rozwijane w orzecznictwie Trybunału począwszy od wyroku z dnia 12 listopada 1969 r. w sprawie 29/69 Stauder, Rec. s. 419, pkt 7, aż np. po wyrok z dnia 22 listopada 2005 r. w sprawie C-144/04 Mangold, Rec. s. I-9981, pkt 75 mogą mieć zastosowanie w pełnym zakresie, nawet jeśli w konkretnym przypadku Karta praw podstawowych Unii Europejskiej nie ma zastosowania; inaczej mówiąc, czy prawa podstawowe, które obowiązują w dalszym ciągu jako ogólne zasady prawa Unii zgodnie z art. 6 ust. 3 TUE istnieją w sposób autonomiczny i niezależny obok nowych praw podstawowych Karty praw podstawowych zgodnie z art. 6 ust. 1 TUE?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: czy celem skutecznego wykonania prawa opieki z ogólnych zasad prawa Unii — mając w szczególności na uwadze prawo do poszanowania życia rodzinnego ustanowione w art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — można wywieść europejskie prawo pobytu będącego obywatelem państwa trzeciego ojca niepełnoletniej obywatelki Unii przebywającej głównie w innym państwie członkowskim Unii wraz z matką ze względu na jej działalność zawodową?

         D.   W przedmiocie art. 21 ust. 1 TFUE w związku z art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

   W przypadku, gdyby art. 6 ust. 1 lub 3 TUE nie pozwalały na udzielenie skarżącemu europejskiego prawa pobytu: czy w rozwinięciu orzecznictwa Trybunału w sprawie Zhu i Chen (wyrok z dnia 19 października 2004 r. w sprawie C-200/02, Zb.Orz. s. I-9925, pkt 45-47), z prawa do swobodnego przemieszczania się niepełnoletniej obywatelki Unii przebywającej głównie w innym państwie członkowskim Unii wraz z matką ze względu na jej działalność zawodową można na podstawie art. 21 ust. 1 TFUE, w danym przypadku w świetle art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, wywieść w przypadku ojca będącego obywatelem państwa trzeciego europejskie prawo pobytu w państwie pochodzenia dziecka celem skutecznego wykonania prawa opieki?
   E.   W przedmiocie art. 10 dyrektywy 2004/38/WE

   W przypadku, gdyby uznane zostało europejskie prawo pobytu: czy rodzic będący obywatelem państwa członkowskiego ma w sytuacji skarżącego prawo do uzyskania „karty pobytowej członka rodziny obywatela Unii”, w danym przypadku na podstawie art. 10 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Tekst mający znaczenie dla EOG) — Dz.U. L 158, s. 77.


title: Sprawa T-373/16: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2016 r. – Victaulic Europe/Komisja

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/20

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2016 r. – Victaulic Europe/Komisja
   (Sprawa T-373/16)
   (2016/C 350/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Victaulic Europe (Nazareth, Belgia) (przedstawiciel: C. Fairpo, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. dotyczącej obowiązującego w Królestwie Belgii systemu nieuwzględniania przy opodatkowaniu tzw. nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) w zakresie, w jakim Komisja w tej decyzji w błędny sposób kwalifikuje system indywidualnych interpretacji prawa podatkowego jako reżim podatkowy, nie identyfikuje odpowiednio środka pomocowego, którego przyznanie zarzuca, błędnie uznaje indywidualne interpretacje prawa podatkowego za niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa w rozumieniu art. 107 TFUE i w bezpodstawny sposób nakazuje Belgii odzyskanie nieokreślonych kwot od adresatów indywidualnych interpretacji prawa podatkowego przyjętych w ramach systemu nieuwzględniania przy opodatkowaniu nadmiernych zysków;

               —

               obciążenie Komisji kosztami związanymi z postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja miała dopuścić się naruszenia prawa kwalifikując system indywidualnych interpretacji prawa podatkowego jako reżim podatkowy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja miała dopuścić się naruszenia prawa nie stwierdzając tego, czy zarzucane przyznanie pomocy rzeczywiście skutkowało przysporzeniem korzyści.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja miała dopuścić się naruszenia prawa uznając system indywidualnych interpretacji prawa podatkowego za selektywny.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że nałożony na Belgię obowiązek odzyskania kwot rzekomej pomocy narusza zasadę pewności prawa.


title: Sprawy połączone T-213/01 i T-214/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 czerwca 2006 r. — Österreichische Postsparkasse i Bank für Arbeit und Wirtschaft przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Konkurencja — Rozporządzenie nr 17 — Rozporządzenie (WE) nr 2842/98 — Decyzja 2001/462/WE, EWWiS — Funkcjonariusz ds. przesłuchań — Akt wywołujący skutki prawne — Dopuszczalność — Uzasadniony interes — Legitymacja wnioskodawcy lub składającego skargę do Komisji — Będący nabywcą towarów lub usług klient końcowy — Dostęp do pisma w sprawie przedstawienia zarzutów — Informacje poufne — Wystarczający interes)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/16

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 czerwca 2006 r. — Österreichische Postsparkasse i Bank für Arbeit und Wirtschaft przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-213/01 i T-214/01) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Rozporządzenie nr 17 - Rozporządzenie (WE) nr 2842/98 - Decyzja 2001/462/WE, EWWiS - Funkcjonariusz ds. przesłuchań - Akt wywołujący skutki prawne - Dopuszczalność - Uzasadniony interes - Legitymacja wnioskodawcy lub składającego skargę do Komisji - Będący nabywcą towarów lub usług klient końcowy - Dostęp do pisma w sprawie przedstawienia zarzutów - Informacje poufne - Wystarczający interes)
   (2006/C 190/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Österreichische Postsparkasse AG (Wiedeń, Austria) (Przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Klusmann, F. Wiemer i A. Reidlinger, a następnie adwokat H. J. Niemeyer) i Bank für Arbeit und Wirtschaft AG (Wiedeń) (Przedstawiciel: adwokat H. J. Niemeyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: pełnomocnik S. Rating)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji funkcjonariusza ds. przesłuchań, odpowiednio, z dnia 9 sierpnia 2001 r. i 25 lipca 2001 r. o przekazaniu austriackiej partii politycznej (Freiheitliche Partei Österreichs) jawnych wersji pism w sprawie przedstawienia zarzutów dotyczących postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE w przedmiocie ustalenia taryf prowizji i opłat bankowych (COMP/36.571 Österreische Banken)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Skarżące poniosą dwie trzecie kosztów związanych z postępowaniem głównym oraz całość kosztów związanych z postępowaniem o zastosowanie środka tymczasowego.

               3)

               Komisja poniesie jedną trzecią kosztów związanych z postępowaniem głównym.

      (1)  Dz.U. C 331 z 24.11.2001


title: Sprawa T-272/11: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2011 r. — Coin. przeciwko OHIM

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/26

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2011 r. — Coin. przeciwko OHIM
   (Sprawa T-272/11)
   2011/C 226/54
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Coin SpA (Mestre, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Perani i G. Ghisletti)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Dynamiki Zoi AE (Ateny, Grecja).

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 lutego 2011 r. w sprawie R 1836/2010-2;

               —

               pomocniczo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jedynie w zakresie, w jakim uwzględniono zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3725298 dla towarów z klasy 25; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Dynamiki Zoi AE

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Fitcoin”, dla towarów i usług z klas 16, 25, 28, 35, 36 i 41- Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr — 3725298

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy „coin”, zarejestrowany pod nr 109827 dla towarów i usług z klas 16, 25, 28 i 35; graficzny wspólnotowy znak towarowy „coin”, zarejestrowany pod nr 3308401 dla towarów i usług z klas 16, 25, 28 i 35; graficzny wspólnotowy znak towarowy „coinyou” zarejestrowany pod nr 3364511 dla towarów i usług z klas 16, 35 i 36; graficzny znak towarowy „coin” zarejestrowany we Włoszech pod nr 160126 dla towarów z klasy 25, graficzny znak towarowy „coin” zarejestrowany we Włoszech pod nr 253233 dla towarów z klas 16, 25, 28, 35, 36 i 41; graficzny znak towarowy „coin” zarejestrowany we Włoszech pod nr 240305 dla towarów i usług z klas 16, 25, 35, 36 i 41; graficzny znak towarowy „coin” zarejestrowany we Włoszech pod nr 169548 dla towarów z klas 16 i 28; graficzny znak towarowy „coin” zarejestrowany we Włoszech pod nr 240286 dla towarów z klasy 25; graficzny międzynarodowy znak towarowy „coin” zarejestrowany pod nr R381015 dla towarów i usług z klas 16, 25, 28, 35, 36 i 41; graficzny międzynarodowy znak towarowy „coin” zarejestrowany pod nr R363492 dla towarów i usług z klas 16, 28, 35, 36 i 41; graficzny międzynarodowy znak towarowy „coin” zarejestrowany pod nr 260545 dla towarów z klasy 25; graficzny międzynarodowy znak towarowy „coin” zarejestrowany pod nr R299708 dla towarów i usług z klas 35, 36 i 41; graficzny międzynarodowy znak towarowy „coin” zarejestrowany pod nr 299710 dla towarów z klas 16 i 28; graficzny międzynarodowy znak towarowy „coin” zarejestrowany pod nr R363491 dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji i uwzględnienie sprzeciwu dla towarów z klas 28 i 41, oraz oddalenie odwołania dla pozostałych towarów i usług, w związku z powyższym uwzględnienie zgłoszenia dla towarów i usług z klas 16, 25, 28, 35, 36 i 41

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba odwoławcza wzięła pod uwagę jedynie jedno z możliwych znaczeń słowa FIT i stwierdziła istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do głównej części rozpatrywanych towarów i usług na podstawie takiej częściowej oceny.


title: Sprawa T-330/08: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Ligny Pesca di Guaiana Francesco e.a. przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/38

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Ligny Pesca di Guaiana Francesco e.a. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-330/08)
   (2008/C 272/78)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Ligny Pesca di Guaiana Francesco e C. Snc (Trapani, Włochy), Macaluso Gaetano (Palermo, Włochy), Gallo (Salerno, Włochy), Severino Pesca (Salerno, Włochy), Gallo Pesca (Salerno, Włochy), Fulvia di Pappalardo Luigi Matteo (Cetara, Włochy), Federazione Nazionale delle Imprese di Pesca (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: A. Clarizia, avvocato, P. Ziotti, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uwzględnienie żądań zgłoszonych w części wstępnej skargi i wynikające z powyższego stwierdzenie nieważności rozporządzenia, które wprowadziło z dniem 16 czerwca 2008 r. zakaz połowów tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45o długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego, pływających pod banderą włoską, (art. 1 rozporządzenia), jak również z dniem 16 czerwca 2008 r. nałożyło na podmioty wspólnotowe zakaz wyrażania zgody na wyładunki, umieszczanie w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych oraz na przeładunki na wodach i w portach Wspólnoty tuńczyka błękitnopłetwego złowionego przez owe statki w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45o długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym (art. 3 ust. 1 rozporządzenia).

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania w rozumieniu art. 87 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, w tym także kosztami reprezentacji prawnej skarżących.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-305/08 Republika Włoska przeciwko Komisji oraz T-313/08 Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore S.n.c. przeciwko Komisji. Zarzuca się w szczególności błędną podstawę prawną zaskarżonego rozporządzenia, albowiem art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 358, str. 59) nie jest odpowiedni do przyjęcia przewidzianych środków, które wymagają zastosowania przepisu z art. 26 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia.


title: Sprawa C-374/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 7 lipca 2016 r. – Rochus Geissel reprezentujący jako syndyk spółkę RGEX GmbH i.L./Finanzamt Neuss

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 7 lipca 2016 r. – Rochus Geissel reprezentujący jako syndyk spółkę RGEX GmbH i.L./Finanzamt Neuss
   (Sprawa C-374/16)
   (2016/C 392/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w postępowaniu rewizyjnym: Rochus Geissel reprezentujący jako syndyk spółkę RGEX GmbH i.L.

      Strona pozwana w postępowaniu rewizyjnym: Finanzamt Neuss

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy faktura wymagana dla wykonania prawa do odliczenia podatku naliczonego zgodnie z art. 168 lit. a) w połączeniu z art. 178 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) zawiera „pełny adres” w rozumieniu art. 226 pkt 5 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 200[6] r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, jeśli dokonujący świadczenia przedsiębiorca na fakturze wystawionej za wykonanie świadczenia poda adres, pod którym jest on wprawdzie osiągalny korespondencyjnie, lecz nie prowadzi tam działalności gospodarczej?

               2)

               Czy art. 168 lit. a) w połączeniu z art. 178 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej przy uwzględnieniu zasady skuteczności jest sprzeczny z praktyką krajową, która uwzględnia dobrą wiarę obiorcy świadczenia odnośnie spełnienia przesłanek odliczenia podatku naliczonego tylko poza postępowaniem w sprawie ustalenia podatku, w ramach odrębnego postępowania opartego na względach słuszności? Czy w tym zakresie można powołać się na art. 168 lit. a) w związku z art. 178 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-550/13: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2013 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/17

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2013 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-550/13)
   2013/C 377/40
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias, X. Basakou i A. Vasilopoulou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności końcowej i ostatecznej decyzji Komisji z dnia 13 sierpnia 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), notyfikowanej jako dokument nr C(2013) 5225 i opublikowanej w Dz.U. L 219, s. 49, w części, w której decyzja ta dotyczy Republiki Greckiej oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               1)

               W zarzucie pierwszym odnoszącym się do korekty dokonanej w ramach systemu pomocy na przetwarzanie brzoskwiń i gruszek Republika Grecka utrzymuje, że zastosowanie korekt w 2013 r., po ponad czteroletnim okresie bezczynności ze strony Komisji, z tytułu uchybień w systemie kontroli dotyczących lat gospodarczych 2006 i 2007 i stwierdzonych już w 2008 r. narusza ogólną zasadę pewności prawa, rozsądnego terminu i działania przez Komisję w odpowiednim czasie z powodu nieuzasadnionego i zbyt długiego czasu trwania postępowania, co szkodzi Republice Greckiej w obecnej sytuacji finansowej i stanowiło absolutne zaskoczenie pod względem finansowym.

               2)

               W zarzucie drugim odnoszącym się do korekty dokonanej w ramach systemu pomocy na przetwarzanie brzoskwiń i gruszek Republika Grecka twierdzi, że Komisja, opierając się na błędzie w ustaleniach faktycznych i całkowicie niewystarczającym uzasadnieniu, doszła do wniosku, iż nie zostały przeprowadzone dwie kluczowe kontrole i zaproponowała korektę ryczałtową w wysokości 10 %, podczas gdy stawka ta nie powinna przekraczać 5 % mających zastosowanie w przypadkach, w których stwierdzono braki w kluczowych kontrolach.

               3)

               W zarzucie trzecim odnoszącym się do korekty w zakresie POSEI — mniejszych wysp Morza Egejskiego Republika Grecka utrzymuje, że decyzja Komisji nie zawiera dokładnego uzasadnienia, które usprawiedliwiałoby zastosowaną korektę.


title: Sprawa T-419/17: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2017 r. – Mendes/EUIPO – Actial Farmaceutica (VSL#3)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/55

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2017 r. – Mendes/EUIPO – Actial Farmaceutica (VSL#3)
   (Sprawa T-419/17)
   (2017/C 277/80)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Mendes SA (Lugano, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat G. Carpineti)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Actial Farmaceutica Srl (Rzym, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Actial Farmaceutica Srl

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „VSL#3” – zgłoszenie nr 1 437 789

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 maja 2017 r. w sprawie R 1306/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej EUIPO na podstawie art. 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej EUIPO na podstawie art. 51 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               w każdym wypadku, zasądzenie zwrotu na rzecz skarżącej wszystkich kosztów postępowania, a przynajmniej orzeczenie o wzajemnym zniesieniu kosztów postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. b i c) rozporządzenia nr 207/2009.


               13.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/26

         Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 31 sierpnia 2016 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Oslo tingrett w sprawie Mobil Betriebskrankenkasse przeciwko Tryg Forsikring
   (Sprawa E-11/16)
   (2017/C 120/14)
   W dniu 7 września 2016 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, wystosowany dnia 31 sierpnia 2016 r. przez Oslo tingrett (sąd rejonowy w Oslo), o wydanie w sprawie Mobil Betriebskrankenkasse przeciwko Tryg Forsikring opinii doradczej dotyczącej następujących kwestii:
   Pytanie nr 1 dotyczące wykładni art. 85 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego:
   W przypadku gdy instytucja odpowiedzialna za świadczenie w kraju zamieszkania osoby poszkodowanej na podstawie obowiązującego w tym kraju ustawodawstwa „wstąpiła w” prawa poszkodowanego w stosunku do „osoby trzeciej”, pozostałe państwa EOG muszą uznać takie podstawienie. Czy oznacza to:

               —

               że pozostałe państwa EOG muszą uznać, że roszczenie przeszło z osoby poszkodowanej na instytucję oraz że istnienie i zakres takiego roszczenia zależne są od ustawodawstwa obowiązującego w kraju zamieszkania osoby poszkodowanej,

               —

               że pozostałe państwa EOG muszą uznać, że roszczenie przeszło z osoby poszkodowanej na instytucję oraz że istnienie i zakres takiego roszczenia zależne są od ustawodawstwa obowiązującego w kraju, na terenie którego doszło do szkody czy

               —

               że pozostałe państwa EOG muszą uznać, że roszczenie przeszło z osoby poszkodowanej na instytucję, ale że rozporządzenie w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego nie ma żadnego wpływu na wybór prawa właściwego w zakresie istnienia i zakresu takiego roszczenia?

         Pytanie nr 2 dotyczące wykładni art. 85 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego:
   W przypadku, gdy instytucja odpowiedzialna za świadczenie ma bezpośrednie roszczenie wobec osoby trzeciej, pozostałe państwa EOG uznają takie roszczenie. Czy oznacza to:

               —

               że pozostałe państwa EOG muszą uznać to prawo w pełni, w tym również to, że jego istnienie i zakres roszczenia zależne są od ustawodawstwa obowiązującego w kraju zamieszkania czy

               —

               że pozostałe państwa EOG muszą uznać to prawo, z zastrzeżeniem ograniczeń wynikających z przepisów prawa obowiązujących w kraju, na którego terenie doszło do szkody?


title: Sprawy połączone C-144/13, C-154/13 i C-160/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – VDP Dental Laboratory NV/Staatssecretaris van Financiën (C-144/13), Staatssecretaris van Financiën/X BV (C-154/13), Nobel Biocare Nederland BV (C-160/13) (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej — Odliczenia — Zwolnienia — Dostawa protez dentystycznych)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – VDP Dental Laboratory NV/Staatssecretaris van Financiën (C-144/13), Staatssecretaris van Financiën/X BV (C-154/13), Nobel Biocare Nederland BV (C-160/13)
   (Sprawy połączone C-144/13, C-154/13 i C-160/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej - Odliczenia - Zwolnienia - Dostawa protez dentystycznych))
   (2015/C 138/05)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: VDP Dental Laboratory NV (C-144/13), Staatssecretaris van Financiën (C-154/13, C-160/13)

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën (C-144/13), X BV (C-154/13), Nobel Biocare Nederland BV (C-160/13)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 168 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2007/75/WE z dnia 20 grudnia 2007 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że jeżeli zwolnienie z podatku od wartości dodanej przewidziane przez prawo krajowe jest sprzeczne z dyrektywą 2006/112, zmienioną dyrektywą 2007/75, wspomniany art. 168 nie zezwala podatnikowi na korzystanie z tego zwolnienia przy jednoczesnym korzystaniu z prawa do odliczenia.

               2)

               Artykuł 140 lit. a) i b) oraz art. 143 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2007/75, powinny być interpretowane w ten sposób, że przewidziane przez nie zwolnienie z podatku od wartości dodanej ma zastosowanie do wewnątrzwspólnotowego nabycia i ostatecznego przywozu protez dentystycznych dostarczanych przez dentystów i techników dentystycznych, jeżeli państwo członkowskie dostawy lub przywozu nie wdrożyło uregulowania przejściowego przewidzianego w art. 370 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2007/75.

               3)

               Artykuł 140 lit. a) i b) dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2007/75, powinien być interpretowany w ten sposób, że zwolnienie z podatku od wartości dodanej przewidziane w tym przepisie ma zastosowanie również w przypadku, w którym wewnątrzwspólnotowe nabycie protez dentystycznych pochodzi z państwa członkowskiego, które wdrożyło derogacyjny i przejściowy system przewidziany w art. 370 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.


title: Sprawa C-248/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 7 lipca 2009 r. — SIA Pakora Pluss przeciwko Valsts ieņēmumu dienests

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 7 lipca 2009 r. — SIA Pakora Pluss przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-248/09)
   2009/C 220/43
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SIA Pakora Pluss.

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy można przyjąć, że zostały spełnione formalności eksportowe w rozumieniu [załącznika IV, rozdział 5] pkt 1 aktu o przystąpieniu, w przypadku gdy dokonano zgłoszenia załadunku lecz nie wykonano czynności, o których mowa w art. 448 rozporządzenia nr 2454/93 (1) (niemiecki organ celny nie doręczył w odpowiedni sposób łotewskiemu organowi celnemu wniosku przedsiębiorstwa żeglugowego)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy w przypadku takim, jak w postępowaniu przed sądem krajowym, można uznać, że przepisy, które regulują procedurę celną (rozporządzenie nr 2913/92 (2) oraz rozporządzenie nr 2454/93) w ogóle nie znajdą zastosowania?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy załącznik IV rozdział 5 pkt 1 aktu o przystąpieniu do Unii Europejskiej należy rozumieć w te sposób, że w przypadku, gdy dany towar, który jest przewożony w rozszerzonej Wspólnocie, po dokonaniu formalności procesowych nie został dopuszczony do swobodnego obrotu, towar ten nie jest zwolniony z ceł i innych opłat celnych, pomimo iż brak jest wątpliwości co do tego, że towar ten posiada status towaru wspólnotowego?
               Innymi słowy, czy dla postępowania przed sądem krajowym decydujące znaczenie ma to, czy zakończono procedurę celną dopuszczenia do swobodnego obrotu?

               4)

               Czy podatek od wartości dodanej należy obj. zakresem pojęcia należności celnych przywozowych w rozumieniu art. 4 pkt 10 rozporządzenia 2913/92?

               5)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte, czy obowiązek zapłaty podatku od wartości dodanej, który należy uiścić podobnie jak celne należności z tytułu przywozu towarów, ciąży na głównym zobowiązanym czy też na końcowym odbiorcy towarów? Czy istnieją okoliczności, w których możliwy byłby podział tego obowiązku?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s.1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1).


title: Sprawa C-440/07 P: Postanowienie Trybunału z dnia 9 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Schneider Electric SA, Republice Federalnej Niemiec i Republice Francuskiej (Odwołanie — Uchylenie zaskarżonego wyroku w części — Stan postępowania pozwalający na wydanie orzeczenia w sprawie — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Ocena szkody)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/13

      Postanowienie Trybunału z dnia 9 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Schneider Electric SA, Republice Federalnej Niemiec i Republice Francuskiej
      (Sprawa C-440/07 P) (1)

      (Odwołanie - Uchylenie zaskarżonego wyroku w części - Stan postępowania pozwalający na wydanie orzeczenia w sprawie - Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Ocena szkody)
      (2010/C 288/20)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Petite, F. Arbault, T. Christoforou, R. Lyal i C-F Durand, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Schneider Electric SA (przedstawiciele: M. Pittie i A. Winckler, adwokaci), Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w powiększonym składzie) wydanego w dniu 11 lipca 2007 r. w sprawie T-351/03 Schneider Electric SA przeciwko Komisji, w którym Sąd nakazał Komisji Europejskiej naprawić szkodę Schneider Electric z jednej strony związaną z kosztami poniesionymi przez Schneider Electric w celu uczestniczenia we wznowionym postępowaniu w sprawie kontroli koncentracji, jakie przeprowadzono po ogłoszeniu wyroków Sądu z dnia 22 października 2002 r. w sprawach połączonych T-310/01 i T-77/02 Schneider Electric przeciwko Komisji, a z drugiej strony związaną z kwotą obniżki ceny sprzedaży Legrand S.A., którą Schneider Electric musiała zastosować wobec nabywcy w zamian za przeniesienie terminu faktycznej realizacji sprzedaży Legrand na dzień 10 grudnia 2002 r. — Przesłanki odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty — Pojęcie naruszenia, szkody i bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym naruszeniem a powstałą szkodą — „Wystarczająco istotne” naruszenie prawa wspólnotowego w postępowaniu w sprawie kontroli zgodności koncentracji ze wspólnym rynkiem

         Sentencja

                  1)

                  Wysokość podlegającej naprawieniu szkody, wymieniona w pkt 3 sentencji wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 16 lipca 2009 r. w sprawie C-440/07 P Komisja przeciwko Schneider Electric (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze) zostaje ustalona na kwotę 50 000 EUR.

                  2)

                  Żądanie Schneider Electric SA dotyczące zasądzenia kosztów postępowania zostaje oddalone.

         (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa T-335/08: Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2010 r. — BNP Paribas i BNL przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez władze włoskie w odniesieniu do niektórych restrukturyzowanych banków — System uzgodnień wartości podatkowych aktywów — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie pomocy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Charakter selektywny — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/39

         Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2010 r. — BNP Paribas i BNL przeciwko Komisji
   (Sprawa T-335/08) (1)

   (Pomoc państwa - Środki przyjęte przez władze włoskie w odniesieniu do niektórych restrukturyzowanych banków - System uzgodnień wartości podatkowych aktywów - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie pomocy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Charakter selektywny - Obowiązek uzasadnienia)
   2010/C 221/62
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: BNP Paribas (Paryż, Francja) i Banca Nazionale del Lavoro SpA (BNL) (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: R. Silvestri, G. Escalar i M. Todino, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i E. Righini, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/711/WE z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 15/07 (ex NN 20/07) udzielonej przez Włochy w zakresie zachęt podatkowych dla niektórych instytucji kredytowych będących przedmiotem restrukturyzacji (Dz.U. L 237, s. 70)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BNP Paribas i Banca Nazionale del Lavoro SpA (BNL) zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa F-6/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 października 2010 r. — Fares przeciwko Komsji (Służba publiczna — Członkowie personelu kontraktowego — Zaszeregowanie do grupy — Wzięcie pod uwagę doświadczenia zawodowego)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/59

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 października 2010 r. — Fares przeciwko Komsji
   (Sprawa F-6/09) (1)

   (Służba publiczna - Członkowie personelu kontraktowego - Zaszeregowanie do grupy - Wzięcie pod uwagę doświadczenia zawodowego)
   2011/C 30/112
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Soukaïna Fares (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o zaszeregowaniu skarżącej do grupy funkcyjnej III, grupa zaszeregowania 8.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej, na mocy której S. Fares została zaszeregowana do grupy zaszeregowania 8 w ramach grupy funkcyjnej III dla członków personelu kontraktowego w zakresie w jakim decyzja ta wynika z umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego zawartej z S. Fares w dniu 28 marca 2008 r.

               2)

               Komisja zostaje obciążona całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009, s. 54.


title: Sprawa T-267/10: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2010 r. — Land Wien przeciwko Komisji

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/42

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2010 r. — Land Wien przeciwko Komisji
   (Sprawa T-267/10)
   ()
   2010/C 234/76
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Land Wien (przedstawiciel: Rechtsanwalt W.G. Schärf)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 marca 2010 r.;

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska naruszyła rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 (1), gdyż nie wszystkie żądane dokumenty dotyczące rozbudowy bloków 3 i 4 elektrowni jądrowej Mochovce zostały przekazane stronie skarżącej, w związku z czym Komisja dopuściła się bezczynności w rozumieniu art. 265 TFUE i w konsekwencji naruszyła ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz strony skarżącej, Land Wien, wszystkich kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący kwestionuje decyzję Komisji z dnia 25 marca 2010 r., na podstawie której zamknięte zostało postępowanie w sprawie jego skargi dotyczącej zakończenia budowy bloków 3 i 4 elektrowni jądrowej Mochovce w Słowacji. Skarżący krytykuje ponadto, że nie otrzymał od Komisji wszystkich żądanych dokumentów dotyczących rozbudowy bloków 3 i 4 elektrowni jądrowej Mochovce i że w związku z tym instytucja ta dopuściła się bezczynności w rozumieniu art. 265 TFUE.
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi, że wydając decyzję z dnia 25 marca 2010 r., Komisja nie uwzględniła dyrektywy 2003/35/WE (2) i podstawowego prawa przewidzianego w art. 37 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
   W związku ze złożonym przezeń wnioskiem o udzielenie informacji skarżący twierdzi, że wskutek nienależytego jego potraktowania naruszony został art. 42 Karty praw podstawowych. Co więcej, naruszony został art. 7 rozporządzenia nr 1049/2001.
   Skarżący stoi następnie na stanowisku, że Komisja, nie podejmując działań w związku ze złożonymi do niej skargą i wnioskiem o udzielenie informacji, naruszyła także obowiązki działania ustanowione w traktacie Euratom i opisane dokładniej w wyroku Trybunału z dnia 27 października 2009 r. w sprawie C-115/08 ČEZ, dotychczas nieopublikowanym w Zbiorze.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      (2)  Dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, s. 17).


title: Sprawy połączone C-215/13 P i 216/13 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 31 marca 2014 r. – Acron OAO, Dorogobuzh OAO przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, Fertilizers Europe

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/22

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 31 marca 2014 r. – Acron OAO, Dorogobuzh OAO przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, Fertilizers Europe
   (Sprawy połączone C-215/13 P i 216/13 P) (1)

   2014/C 253/31
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie spraw.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa F-158/12: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/30

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-158/12)
   2013/C 86/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci A. Salerno i B. Cortese)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu wniosku o zatrudnienie skarżącego w charakterze członka personelu kontraktowego w grupie funkcyjnej III złożonego przez Biuro Infrastruktury i Logistyki w Luksemburgu oraz zasądzenie odszkodowana za poniesioną szkodę materialną.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji kierownika wydziału „Rekrutacja i zakończenie służby” (DG HR.B.2) Komisji Europejskiej z dnia 6 marca 2012 r. o oddaleniu wniosku o zatrudnienie skarżącego w charakterze członka personelu kontraktowego w grupie funkcyjnej III złożonego przez Biuro Infrastruktury i Logistyki w Luksemburgu;

               —

               zobowiązanie strony pozwanej do naprawienia wyrządzonej zaskarżoną decyzją szkody materialnej, która powinna być wyceniona na kwotę odpowiadającą różnicy między wynagrodzeniem w grupie funkcyjnej III od października 2011 r. a wynagrodzeniem pobieranym w grupie funkcyjnej I, wraz z odsetkami liczonymi od dnia wymagalności każdego z wynagrodzeń miesięcznych do dnia ich rzeczywistej zapłaty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-601/14: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Othman przeciwko Radzie

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/20

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Othman przeciwko Radzie
   (Sprawa T-601/14)
   2014/C 361/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Razan Othman (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w rezultacie stwierdzenie nieważności decyzji 2014/309/WPZiB z dnia 28 maja 2014 r. oraz wszystkich wykonujących ją aktów w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub do nich podobne.

      (1)  Dz.U. C 290, s. 13.


title: Sprawa T-327/04: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2004 r. przez Syndicat National de l'Industrie des Viandes (SNIV) (krajowy związek przemysłu mięsnego) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/32

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2004 r. przez Syndicat National de l'Industrie des Viandes (SNIV) (krajowy związek przemysłu mięsnego) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-327/04)
   (2004/C 273/63)
   Język postępowania: francuski
   Do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła w dniu 3 sierpnia 2004 r. skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Syndicat National de l'Industrie des Viandes (SNIV) z siedzibą w Paryżu, reprezentowany przez Nicole Coutrelis i Me Séverine Henneresse, avocats, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie pomocy państwa „N515/2003 – Francja – Pomoc w sektorze utylizacji odpadów zwierzęcych – Opłata od uboju”;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Utylizacja odpadów zwierzęcych, uważana za usługę publiczną, jest we Francji finansowana z funduszu zasilanego dotacjami państwowymi oraz z wpływów z opłaty od uboju pobieranej od rzeźni. System ten został notyfikowany Komisji. Skarżący, który reprezentuje rzeźnie, zwrócił Komisji uwagę na konieczność otwarcia formalnej procedury badania pomocy, o której mowa w art. 88 ust. 2 WE. Komisja uznała jednak w zaskarżonej decyzji, że przedmiotowy system nie jest niezgodny z prawem wspólnotowym w części „zwierzęta zdechłe w gospodarstwie” oraz że nie stanowi pomocy w części „odpady z rzeźni”.
   Uznając, że Komisja zatwierdziła w ten sposób system ustanowiony przez rząd francuski, skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, podnosząc naruszenie art. 88 ust. 2 WE, a także art. 4 ust. 4 rozporządzenia 659/1999 (1). Skarżący uważa, że biorąc pod uwagę poważne trudności w ocenie zgodności powyższej pomocy, na które zwracał uwagę, Komisja nie mogła uznać tej pomocy za zgodną bez otwarcia formalnej procedury.
   Skarżący podnosi także liczne błędy w ustaleniach faktycznych oraz w ocenie, jakimi obciążona jest zaskarżona decyzja. Twierdzi także, że opłata od uboju jest oczywiście sprzeczna z licznymi przepisami prawa wspólnotowego, a mianowicie:

               —

               uregulowaniami dotyczącymi VAT;

               —

               zakazem stosowania ograniczeń ilościowych pomiędzy państwami członkowskimi (art. 28 WE) w zakresie, w jakim opłata rzeźna dotyczy także zwierząt o pochodzeniu „mieszanym” w rozumieniu rozporządzenia 1760/2000 (2), to jest pochodzących z innego państwa członkowskiego, ale których ubój nastąpił we Francji;

               —

               rozporządzeniem 1774/2002 (3);

               —

               swobodą świadczenia usług (art. 50 WE) w zakresie, w jakim tylko jedno przedsiębiorstwo w każdym departamencie może świadczyć usługi utylizacji rzeźniom i hodowcom z tego departamentu;

               —

               mechanizmami Wspólnej Polityki Rolnej. Skarżący twierdzi w tej kwestii, że nakładając przedmiotową opłatę, Francja zakłóca wspólną organizację rynku mięsa i narusza dotyczące jej rozporządzenia, podwyższając sztucznie ceny mięsa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE, Dziennik Urzędowy nr L 083 z dn. 27/03/1999, str. 1-9.

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z [dnia] 17 lipca 2000 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97, Dziennik Urzędowy nr L 204 z dn. 11/08/2000, str. 1-10.

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, Dziennik Urzędowy nr L 273 z dn. 10/10/2002, str. 1-95.


title: Sprawa C-502/13: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/49

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-502/13)
   2013/C 344/86
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac, C. Soulay, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że stosując stawkę podatku VAT w wysokości 3 % do książek w formie cyfrowej (lub książek elektronicznych) Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy na mocy art. 96 — 99, art. 110 i art. 114 dyrektywy VAT (1) w związku z załącznikami II i III do tej dyrektywy i jej rozporządzeniem wykonawczym (2);

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi Komisja podnosi jeden zarzut oparty na naruszeniu dyrektywy VAT przez krajowe ustawodawstwo, które poddaje od dnia 1 stycznia 2012 r. dostawy książek elektronicznych super obniżonej stawce VAT w wysokości 3 %.
   W przekonaniu Komisji stosowane obniżonej stawki VAT jest niezgodne z brzmieniem art. 96 i 98 dyrektywy VAT z tego względu, że taka stawka może być stosowana wyłącznie do dostaw towarów i świadczenia usług, o których mowa w załączniku III do tej dyrektywy. Wobec braku wyraźnej wzmianki w owym załączniku o dostawach książek elektronicznych, nie mogą one korzystać z obniżonej stawki podatku VAT. Pogląd taki ma znaleźć potwierdzenie również w brzmieniu art. 98 ust. 2 akapit drugi, który wyraźnie wyłącza z zakresu stosowania obniżonych stawek podatku VAT usługi świadczone drogą elektroniczną oraz w przyjęciu przez Komitet ds. VAT wytycznych, na mocy których obniżone stawki podatku VAT nie znajdują zastosowania do dostaw książek elektronicznych.
   Komisja jest również zdania, że stosowana do dostaw książek elektronicznych obniżona stawka w wysokości 3 %, czyli w wysokości niższej od minimalnej stawki 5 % określonej w art. 99 dyrektywy VAT, nie może zostać objęta odstępstwem przewidzianym w art. 110 dyrektywy VAT, nie jest też zgodna z art. 114 wspomnianej dyrektywy.

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy VAT (Dz.U. L 77, s. 1).


title: Sprawa C-587/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 18 grudnia 2014 r. – Aurel Moldovan/Administrația Județeană a Finanțelor Publice Cluj

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 18 grudnia 2014 r. – Aurel Moldovan/Administrația Județeană a Finanțelor Publice Cluj
      (Sprawa C-587/14)
      (2015/C 107/22)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Aurel Moldovan

         Strona pozwana: Administrația Județeană a Finanțelor Publice Cluj

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy mając na uwadze przepisy ustawy nr 9/2012 i przedmiot podatku przewidzianego w tej ustawie, art. 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie Unii Europejskiej podatku od emisji zanieczyszczeń stosowanego przy rejestracji pojazdów samochodowych pochodzących z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który to podatek nie znajduje zastosowania przy rejestracji w związku z przeniesieniem prawa własności krajowych pojazdów samochodowych, w odniesienie do których został już zapłacony taki podatek lub analogiczny podatek, jeżeli wartość rezydualna takiego podatku, zawarta w wartości pojazdów samochodowych na rynku krajowym, jest niższa niż nowy podatek.

                  2)

                  Czy mając na uwadze przepisy ustawy nr 9/2012 i przedmiot podatku przewidzianego w tej ustawie, art. 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie Unii Europejskiej podatku od emisji zanieczyszczeń stosowanego przy rejestracji pojazdów samochodowych pochodzących z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który jest należny od krajowych pojazdów samochodowych tylko przy przeniesieniu prawa własności takiego pojazdu, wobec czego pojazd zagraniczny nie może być używany bez zapłaty podatku, podczas gdy pojazd krajowy może być używany w sposób nieograniczony czasowo bez zapłaty podatku do czasu przeniesienia prawa własności tego pojazdu, o ile takie przeniesienie ma miejsce, w następstwie czego dochodzi do rejestracji pojazdu na nowego właściciela.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 170 z 21.7.2007 .

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/1

         (2007/C 183/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 170 z 21.7.2007.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 155 z 7.7.2007.

      Dz.U. C 140 z 23.6.2007.

      Dz.U. C 129 z 9.6.2007.

      Dz.U. C 117 z 26.5.2007.

      Dz.U. C 96 z 28.4.2007.

      Dz.U. C 95 z 28.4.2007.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-413/05: Skarga wniesiona w dniu  22 listopada 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/9

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-413/05)
   (2006/C 22/16)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 22 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez K. Simonssona i C. Loggiego, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/84/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. zmieniającej dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu morza przez statki, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 13 tej dyrektywy.

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 23 listopada 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 324 z 29.11.2002, str. 53.


title: Sprawa T-495/13: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2013 r. — Sales & Solutions przeciwko OHIM — Inceda Holding (Watt)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/61

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2013 r. — Sales & Solutions przeciwko OHIM — Inceda Holding (Watt)
   (Sprawa T-495/13)
   2013/C 344/112
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sales & Solutions (Frankfurt nad Menem) (przedstawiciel: adwokat K. Gründig-Schnelle)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Inceda Holding (Kolonia, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności wydanej w postępowaniu odwoławczym zaskarżonej decyzji R 1193/2012-4 Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 lipca 2013 r.;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania, włącznie z kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „Watt” dla usług z klas 35, 39 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 1 090 471

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Inceda Holding

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie spornego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa C-131/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles — Belgia) — Corman SA przeciwko Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB) (Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Artykuł 3 — Przedawnienie w zakresie postępowań — Termin — Zasady sektorowe — Rozporządzenie (WE) nr 2571/97 — Zróżnicowane stosowanie przepisów o przedawnieniu w przypadku popełnienia nieprawidłowości przez beneficjenta dotacji lub jego kontrahentów)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/16

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles — Belgia) — Corman SA przeciwko Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB)
   (Sprawa C-131/10) (1)

   (Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Artykuł 3 - Przedawnienie w zakresie postępowań - Termin - Zasady sektorowe - Rozporządzenie (WE) nr 2571/97 - Zróżnicowane stosowanie przepisów o przedawnieniu w przypadku popełnienia nieprawidłowości przez beneficjenta dotacji lub jego kontrahentów)
   2011/C 55/28
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Corman SA

      Strona pozwana: Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de première instance de Bruxelles — Wykładnia art. 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1) — Przedawnienie w zakresie postępowań — Możliwość zastosowania wspólnotowych lub krajowych przepisów sektorowych w tej dziedzinie — Zróżnicowane stosowanie przepisów o przedawnieniu w przypadku popełnienia nieprawidłowości przez beneficjenta dotacji lub jego kontrahentów?

      Sentencja

               1)

               Ponieważ rozporządzenie Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych nie przewiduje zasady przedawnienia w zakresie postępowań mającej zastosowanie do przelewu na odpowiedni rachunek zabezpieczeń ustanowionych w ramach czynności przetargowych w sektorze masła, koncentratu masła i śmietany, nie stanowi ono zasad sektorowych przewidujących „okres krótszy” w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit pierwszy zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich. W konsekwencji czteroletni okres przedawnienia określony w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze tego ostatniego rozporządzenia ma zastosowanie do takiego przelewu, jednakże z zastrzeżeniem możliwości, jaką zachowują państwa członkowskie na mocy ust. 3 rzeczonego art. 3, do ustanowienia dłuższych okresów przedawnienia.

               2)

               Ścigając nieprawidłowość w rozumieniu art. 1 rozporządzenia nr 2988/95, państwa członkowskie zachowują możliwość stosowania dłuższych okresów przedawnienia w rozumieniu art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia, włączając w to, w kontekście rozporządzenia nr 2571/97, sytuacje, w jakich nieprawidłowości, za które powinien odpowiadać wybrany oferent, zostały popełnione przez jego kontrahentów.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa C-47/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Holterman Ferho Exploitatie BV, Ferho Bewehrungsstahl GmbH, Ferho Vechta GmbH, Ferho Frankfurt GmbH/Friedrich Leopold Freiherr Spies von Büllesheim [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 5 pkt 1 — Jurysdykcja w dziedzinie umów — Artykuł 5 pkt 3 — Jurysdykcja w przypadku odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego — Artykuły 18 – 21 — Indywidualna umowa o pracę — Umowa dyrektora spółki — Zakończenie umowy — Podstawy — Nienależyte wykonanie obowiązków i niedozwolone zachowanie — Powództwo o ustalenie i o odszkodowanie — Pojęcie „indywidualnej umowy o pracę”]

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Holterman Ferho Exploitatie BV, Ferho Bewehrungsstahl GmbH, Ferho Vechta GmbH, Ferho Frankfurt GmbH/Friedrich Leopold Freiherr Spies von Büllesheim
   (Sprawa C-47/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 5 pkt 1 - Jurysdykcja w dziedzinie umów - Artykuł 5 pkt 3 - Jurysdykcja w przypadku odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego - Artykuły 18 – 21 - Indywidualna umowa o pracę - Umowa dyrektora spółki - Zakończenie umowy - Podstawy - Nienależyte wykonanie obowiązków i niedozwolone zachowanie - Powództwo o ustalenie i o odszkodowanie - Pojęcie „indywidualnej umowy o pracę”])
   (2015/C 363/10)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Holterman Ferho Exploitatie BV, Ferho Bewehrungsstahl GmbH, Ferho Vechta GmbH, Ferho Frankfurt GmbH

      Strona pozwana: Friedrich Leopold Freiherr Spies von Büllesheim

      Sentencja

               1)

               Przepisy rozdziału II sekcja 5 (art. 18–21) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, gdy spółka wytacza powództwo przeciwko osobie, która wykonywała obowiązki dyrektora i zarządzającego tą spółką, o ustalenie uchybień popełnionych przez tę osobę w wykonywaniu jej obowiązków i o uzyskanie wskutek tego odszkodowania, stoją one na przeszkodzie stosowaniu art. 5 pkt 1 i 3 tego rozporządzenia, pod warunkiem że wspomniana osoba wykonywała w charakterze dyrektora i zarządzającego przez pewien okres na rzecz tej spółki i pod jej kierownictwem świadczenia, za które w zamian otrzymywała wynagrodzenie, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

               2)

               Artykuł 5 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że powództwo spółki przeciwko jej byłemu zarządzającemu ze względu na podnoszone naruszenie obowiązków spoczywających na nim na mocy prawa spółek jest objęte pojęciem postępowania, którego przedmiotem jest „umowa lub roszczenia wynikające z umowy”. W braku jakiegokolwiek wprowadzającego odstępstwo zastrzeżenia w statucie spółki lub w jakimkolwiek innym dokumencie do sądu odsyłającego należy określenie miejsca, w którym zarządzający rzeczywiście prowadził w przeważającej mierze działalność w wykonaniu umowy, o ile świadczenie usług w rozważanym miejscu nie jest sprzeczne z wolą stron wynikającą z tego, co pomiędzy nimi zostało uzgodnione.

               3)

               W okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w których spółka pozywa swojego byłego zarządzającego ze względu na podnoszone niedozwolone zachowanie, art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że powództwo to dotyczy czynu niedozwolonego, gdy zarzucane zachowanie nie może być uznane za naruszenie obowiązków spoczywających na zarządzającym na mocy prawa spółek, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego. Sąd ten musi określić na podstawie okoliczności faktycznych sprawy najściślejszy łącznik z miejscem, w którym nastąpiło zdarzenie stanowiące przyczynę szkody, i z miejscem, w którym szkoda się urzeczywistniła.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa T-554/11: Postanowienie Sądu z dnia 1 października 2013 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Finansowanie przez Unię Europejską pewnych projektów w Tunezji w ramach programu EuropeAid — Stworzenie zintegrowanego systemu informatycznego dla sądownictwa tunezyjskiego — Odzyskanie przez Komisję wierzytelności należnych Tunezji od osób trzecich — Nota obciążeniowa — Akty nierozerwalnie związane z umową — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/55

         Postanowienie Sądu z dnia 1 października 2013 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-554/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Finansowanie przez Unię Europejską pewnych projektów w Tunezji w ramach programu EuropeAid - Stworzenie zintegrowanego systemu informatycznego dla sądownictwa tunezyjskiego - Odzyskanie przez Komisję wierzytelności należnych Tunezji od osób trzecich - Nota obciążeniowa - Akty nierozerwalnie związane z umową - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   2013/C 344/98
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis, M. Dermitzakis i N. Theologou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bordes i S. Bartelt, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji odmawiającej zapłaty rzekomo należnych kwot i żądającej zwrotu kwoty 281 270,00 EUR wypłaconej w wykonaniu umowy EuropeAid/124378/D/SER/TN (nr 2007/145-464), o której to decyzji skarżąca została powiadomiona pismem z dnia 8 sierpnia 2011 r. (Réf.: C&F/2011/D/001101), a także noty obciążeniowej nr 3241108036 otrzymanej przez skarżącą w dniu 17 sierpnia 2011 r. i wszystkich powiązanych decyzji Komisji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 370 z 17.12.2011.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 296 z 26.11.2005 .

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/20

         (2005/C 315/37)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 296 z 26.11.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 281 z 12.11.2005.

      Dz.U. C 271 z 29.10.2005.

      Dz.U. C 257 z 15.10.2005.

      Dz.U. C 243 z 1.10.2005.

      Dz.U. C 229 z 17.9.2005.

      Dz.U. C 217 z 3.9.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-414/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/36

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-414/05) (1)

   (2006/C 294/65)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006


title: Sprawa T-203/10: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2010 r. — Stichting Woonpunt i in. przeciwko Komisji

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/51

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2010 r. — Stichting Woonpunt i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-203/10)
   2010/C 179/87
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Stichting Woonpunt (Beek, Niderlandy), Stichting Com.wonen (Rotterdam, Niderlandy), Woningstichting Haag Wonen (Den Haag, Niderlandy), Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl (Eindhoven, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci E. Henny, T. Ottervanger i P. Glazener)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżące wnoszą o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczącej istniejących środków pomocy na podstawie art. 263 TFUE;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczącej nowych środków pomocy na podstawie art. 263 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji C(2009) 9963 final Komisji z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącej środków pomocy E 2/2005 i N 642/2009 (Niderlandy) — pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego.
   Skarżące opierają swoją skargę na ośmiu zarzutach. Zarzuty i główne argumenty są te same, co w sprawie T-202/10 Stichting Woonlinie i in. przeciwko Komisji.
   Na poparcie drugiego wniosku skarżące przytaczają dodatkowo trzy zarzuty.
   Po pierwsze skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła art. 107 i 108 TFUE oraz rozporządzenie nr 659/1999 (1) poprzez uznanie pomocy na projekty dla podupadłych obszarów miejskich jako część istniejącej regulacji w przedmiocie pomocy i poprzez nałożenie wiążących warunków nie uwzględniając rozporządzenia nr 659/1999.
   Po drugie skarżące podnoszą, że Komisja nieprawidłowo przyjęła, że nie zostało spełnione czwarte kryterium wynikające z wyroku w sprawie Altmark (2) z tego względu, że spółki mieszkalnictwa społecznego nie zostały wybrane w drodze procedury przetargowej. Komisja miała jedynie prawo zbadać, czy środek nie prowadzi do nieefektywności.
   Po trzecie skarżące podnoszą, że Komisja powinna była zbadać, czy w zakresie usługi o ogólnym interesie gospodarczym wystąpiła nadmierna rekompensata.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).

      (2)  Wyrok Trybunału z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie C-280/00 Altmark Trans, Rec. I-7747.


title: Sprawa T-586/08: Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2010 r. — Kerma przeciwko OHIM (BIOPIETRA) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BIOPIETRA — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/40

      Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2010 r. — Kerma przeciwko OHIM (BIOPIETRA)
      (Sprawa T-586/08) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BIOPIETRA - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
      (2010/C 161/62)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Kerma SpA (Raffa di Puegnago sul Garda, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Manzoni)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: O. Montalto, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 października 2008 r. (sprawa R 889/2008-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego BIOPIETRA jako wspólnotowego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Kerma SpA pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-475/07: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Dow AgroSciences i in. przeciwko Komisji (Środki ochrony roślin — Substancja czynna trifluralina — Niewłączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG — Skarga o stwierdzenie nieważności — Procedura oceny — Nowe i dodatkowe badanie — Termin — Pojęcie ryzyka i  zagrożenia — Oczywisty błąd w ocenie — Projekt sprawozdania z przeglądu — Projekt dyrektywy lub decyzji — Termin — Konsekwencje przekroczenia — Uzasadnione oczekiwania — Zasada proporcjonalności — Decyzja 1999/468/WE, zwana komitologiczną — Rozporządzenie (WE) nr 850/2004 — Artykuł 3 ust. 3 — Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/35

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Dow AgroSciences i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-475/07) (1)

   (Środki ochrony roślin - Substancja czynna trifluralina - Niewłączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG - Skarga o stwierdzenie nieważności - Procedura oceny - Nowe i dodatkowe badanie - Termin - Pojęcie „ryzyka” i „zagrożenia” - Oczywisty błąd w ocenie - Projekt sprawozdania z przeglądu - Projekt dyrektywy lub decyzji - Termin - Konsekwencje przekroczenia - Uzasadnione oczekiwania - Zasada proporcjonalności - Decyzja 1999/468/WE, zwana „komitologiczną” - Rozporządzenie (WE) nr 850/2004 - Artykuł 3 ust. 3 - Zarzut niezgodności z prawem)
   2011/C 311/61
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dow AgroSciences Ltd (Hitchin, Zjednoczone Królestwo) oraz 20 innych skarżących, których nazwy wymieniono w załączniku (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Parpala i B. Doherty, pełnomocnicy, wspierani przez J. Stuycka, adwokata)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/629/WE z dnia 20 września 2007 r. dotyczącej niewłączenia trifluraliny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (Dz.U. L 255, s. 42)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dow AgroSciences Ltd i 20 innych skarżących, których nazwy wymieniono w załączniku pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa C-339/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Rechtsanwalt Christopher Seagon jako syndyk w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku spółki Frick Teppichboden Supermärkte GmbH przeciwko Deko Marty Belgium NV (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Postępowanie upadłościowe — Sąd właściwy)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Rechtsanwalt Christopher Seagon jako syndyk w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku spółki Frick Teppichboden Supermärkte GmbH przeciwko Deko Marty Belgium NV
   (Sprawa C-339/07) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Postępowanie upadłościowe - Sąd właściwy)
   (2009/C 82/07)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Christopher Seagon jako syndyk w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku spółki Frick Teppichboden Supermärkte GmbH

      Strona pozwana: Deko Marty Belgium NV
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof -Wykładnia art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1) oraz art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) — Jurysdykcja sądu państwa członkowskiego, na terytorium którego znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika, dla wydawania orzeczeń bezpośrednio na podstawie postępowania upadłościowego i ściśle związanych z takim postępowaniem — Powództwo (Insolvenzanfechtungsklage) o zwrot zapłaconej kwoty przez wierzyciela mającego statutową siedzibę w innym państwie członkowskim
   Sentencja
   Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że sądy państwa członkowskiego, na którego terytorium postępowanie upadłościowe zostało wszczęte, są właściwe do rozpoznania powództwa o unieważnienie czynności prawnej upadłego skierowanego przeciwko pozwanemu wierzycielowi mającemu statutową siedzibę w innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-426/11: Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2013 r. — Maharishi Foundation przeciwko OHIM (MÉDITATION TRANSCENDANTALE) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MÉDITATION TRANSCENDANTALE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Decyzja izby odwoławczej o przekazaniu sprawy do wydziału rozpoznawania zgłoszeń — Artykuł 65 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Dopuszczalność — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 — Właściwy krąg odbiorców)

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/17

         Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2013 r. — Maharishi Foundation przeciwko OHIM (MÉDITATION TRANSCENDANTALE)
   (Sprawa T-426/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MÉDITATION TRANSCENDANTALE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Decyzja izby odwoławczej o przekazaniu sprawy do wydziału rozpoznawania zgłoszeń - Artykuł 65 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Dopuszczalność - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 - Właściwy krąg odbiorców)
   2013/C 79/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Maharishi Foundation Ltd (Saint-Hélier, Jersey) (przedstawiciel: adwokat A. Meijboom)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 kwietnia 2011 r. (sprawa R 1294/2010-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego MÉDITATION TRANSCENDANTALE jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Maharishi Foundation Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-224/08: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/100/WE — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-224/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/100/WE - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2009/C 82/13)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Huvelin, V. Peere i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i B. Messmer, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia lub powiadomienia o przyjęciu, w wyznaczonym terminie, środków niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób, w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii (Dz. U. L 363, s. 141)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób, w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa T-217/09: Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2013 r. — Mitteldeutsche Flughafen i Flughafen Dresden przeciwko Komisji

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/26

         Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2013 r. — Mitteldeutsche Flughafen i Flughafen Dresden przeciwko Komisji
   (Sprawa T-217/09) (1)

   2013/C 141/48
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa C-61/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Trento (Włochy) w dniu 10 lutego 2011 r. — postępowanie karne przeciwko El Dridiemu Hassenowi alias Karimowi Soufiemu

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Trento (Włochy) w dniu 10 lutego 2011 r. — postępowanie karne przeciwko El Dridiemu Hassenowi alias Karimowi Soufiemu
   (Sprawa C-61/11)
   2011/C 113/16
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte di Appello di Trento

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   El Dridi Hassen alias Karim Soufi

      Pytania prejudycjalne

   Czy w świetle zasady lojalnej współpracy, której skutkiem ma być osiągnięcie celów dyrektywy oraz w świetle zasad proporcjonalności, adekwatności i racjonalności kary, art. 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE (1) przeciwstawiają się:

               1)

               możliwości objęcia sankcją karną z wykorzystaniem najsurowszych administracyjnych środków przymusu, naruszenia pośredniego etapu postępowania administracyjnego dotyczącego powrotu przed jego zakończeniem??

               2)

               możliwości nałożenia kary pozbawienia wolności do lat czterech za sam brak współpracy ze strony zainteresowanego w postępowaniu dotyczącym wydalenia a w szczególności w przypadku nie zastosowania się do pierwszego nakazu wydalenia wydanego przez organ administracji?

      (1)  Dz.U. L 348, s. 98.


title: Sprawa T-11/16: Postanowienie Sądu z dnia 7 czerwca 2017 r. – De Masi/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Brak decyzji potwierdzającej — Wniosek o udzielenie dostępu w ramach współpracy międzyinstytucjonalnejna podstawie art. 230 TFUE — Dokumenty dotyczące prac grupy ds. kodeksu postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej) — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Oczywista niedopuszczalność]

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/15

         Postanowienie Sądu z dnia 7 czerwca 2017 r. – De Masi/Komisja
   (Sprawa T-11/16) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Brak decyzji potwierdzającej - Wniosek o udzielenie dostępu w ramach współpracy międzyinstytucjonalnejna podstawie art. 230 TFUE - Dokumenty dotyczące prac grupy ds. kodeksu postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej) - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Oczywista niedopuszczalność])
   (2017/C 269/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fabio De Masi (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: profesor A. Fischer-Lescano)

      Strona przeciwna: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher, J. Baquero Cruz i A. Buchet, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji zawartej podobno w piśmie Komisji z dnia 9 grudnia 2015 r. zawierającym odpowiedź na wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów grupy ds. kodeksu postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej) złożony przez skarżącego na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43), i, po drugie, decyzji zawartej podobno w piśmie Komisji z dnia 9 grudnia 2015 r. zawierającym odpowiedź na wniosek o udzielenie dostępu do tych samych dokumentów złożony przez przewodniczącego komisji specjalnej Parlamentu Europejskiego do spraw interpretacji prawa podatkowego i innych środków o podobnym charakterze lub skutkach.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Fabio De Masi pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Sprawa T-61/07: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/49

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-61/07)
   (2007/C 95/99)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentilli, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej nr 12244 z dnia 14 grudnia 2006 r., Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana [Program DOCUP Lazio (nr CCI 2000 IT 162 DO 009)];

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej nr 12528 z dnia 19 grudnia 2006 r., Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana [Program DOCUP Piemonte (nr CCI 2000 IT 162 DO 007)];

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej nr 12558 z dnia 20 grudnia 2006 r., Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana [Program POR Puglia (nr CCI 1999 IT 161 PO 009)];

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej nr 00321 z dnia 16 stycznia 2007 r., Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana [Program DOCUP Lazio (nr CCI 2000 IT 162 DO 009)];

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej nr 00322 z dnia 16 stycznia 2007 r., Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej poświadczenia i zgłoszenia sumy pośredniej oraz odpowiedniego wniosku o płatność [Program DOCUP Veneto, cel 2 2000-2006 (nr CCI 2000 IT 162 DO 005)];

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej nr 00324 z dnia 16 stycznia 2007 r., Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana [Program POR Sardegna 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 161 PO 010)];

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej nr 00325 z dnia 16 stycznia 2007 r., Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana [Program POR Campania 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 161 PO 007)];

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej nr 00425 z dnia 18 stycznia 2007 r., Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana [Program DOCUP Toskana, cel 2 (nr CCI 1999 IT 162 DO 001)];

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej nr 00427 z dnia 18 stycznia 2007 r., Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana [Program POR Pulia (nr CCI 1999 IT 161 PO 009)];

               —

               oraz wszelkich wcześniejszych aktów związanych z tymi notami lub na których podstawie zostały one wydane i w konsekwencji obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do przywołanych w sprawie T-345/04 Włochy przeciwko Komisji (1)

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004, str. 55.