title: Sprawa C-566/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 7 września 2018 r. – Austrian Airlines AG / MG, NF

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 7 września 2018 r. – Austrian Airlines AG / MG, NF
      (Sprawa C-566/18)
      (2018/C 455/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Handelsgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Austrian Airlines AG

         Strona pozwana: MG, NF

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5 i 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że odszkodowanie przyznawane na podstawie tego rozporządzenia może przysługiwać pasażerom wielokrotnie w odniesieniu do tej samej rezerwacji w sytuacji, gdy lot, na który pasażerowie ci zostali przeniesieni przez przewoźnika lotniczego, został odwołany lub opóźniony o ponad trzy godziny, wskutek czego odszkodowanie określone w art. 7 tego rozporządzenia nie ma charakteru ryczałtowego, lecz jego wysokość jest uzależniona od liczby odwołań czy też znaczenia, jakie mają te odwołania i, co za tym idzie, opóźnienia?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: w jaki sposób można to pogodzić z określoną w wyroku Trybunału z dnia 19 listopada 2009 r. Sturgeon i in. (sprawy połączone C-402/07 i C-432/07) (2) zasadą, zgodnie z którą art. 5 powyższego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że do celów stosowania prawa do odszkodowania pasażerów opóźnionych lotów można traktować jak pasażerów odwołanych lotów w sytuacji, gdy, w odniesieniu do tego prawa do odszkodowania w wyroku z dnia 23 października 2012 r. Nelson i in. (sprawy połączone C-581/10 i C-629/10) (3) Trybunał stwierdził, że długość opóźnienia przekraczająca trzy godziny nie jest brana pod uwagę przy obliczaniu kwoty zryczałtowanego odszkodowania?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).

         (2)  ECLI EU:C:2009:716

         (3)  ECLI EU:C:2012:657


title: Sprawa C-100/17 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 października 2018 r. – Gul Ahmed Textile Mills Ltd / Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska [Odwołanie – Dumping – Rozporządzenie (WE) nr 397/2004 – Przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu – Zachowanie interesu prawnego]

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/9

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 października 2018 r. – Gul Ahmed Textile Mills Ltd / Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
      (Sprawa C-100/17 P) (1)

      ([Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie (WE) nr 397/2004 - Przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu - Zachowanie interesu prawnego])
      (2018/C 455/13)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Gul Ahmed Textile Mills Ltd (przedstawiciele: L. Ruessmann, adwokat, J. Beck, solicitor)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez R. Bierwagena i C. Hippa, Rechtsanwälte), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland i N. Kuplewatzky, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Gul Ahmed Textile Mills Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 168 z 29.5.2017.


title: Sprawa C-145/17 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 października 2018 r. – Internacional de Productos Metálicos, SA / Komisja Europejska [Odwołanie – Dumping – Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych z Malezji – Naruszenie porozumienia antydumpingowego zawartego w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO) – Uchylenie pobranych już ostatecznych ceł antydumpingowych – Brak mocy wstecznej – Artykuł 263 akapit czwarty TFUE – Osoba, której akt dotyczy indywidualnie – Akt regulacyjny, który nie wymaga środków wykonawczych]

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/9

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 października 2018 r. – Internacional de Productos Metálicos, SA / Komisja Europejska
      (Sprawa C-145/17 P) (1)

      ([Odwołanie - Dumping - Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych z Malezji - Naruszenie porozumienia antydumpingowego zawartego w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO) - Uchylenie pobranych już ostatecznych ceł antydumpingowych - Brak mocy wstecznej - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Osoba, której akt dotyczy indywidualnie - Akt regulacyjny, który nie wymaga środków wykonawczych])
      (2018/C 455/14)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Internacional de Productos Metálicos, SA (przedstawiciele: C. Cañizares Pacheco, E. Tejedor de la Fuente i A. Monreal Lasheras, abogados)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland, M. França i G. Luengo, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Internacional de Productos Metálicos SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa C-149/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I – Niemcy) – Bastei Lübbe GmbH & Co. KG / Michael Strotzer (Odesłanie prejudycjalne – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29/WE – Egzekwowanie praw własności intelektualnej – Dyrektywa 2004/48/WE – Odszkodowanie w przypadku udostępniania plików z naruszeniem prawa autorskiego – Łącze internetowe dostępne dla członków rodziny posiadacza łącza – Zwolnienie posiadacza łącza z odpowiedzialności bez konieczności sprecyzowania charakteru użytkowania tego łącza przez członka rodziny – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 7)

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/10

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I – Niemcy) – Bastei Lübbe GmbH & Co. KG / Michael Strotzer
      (Sprawa C-149/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Egzekwowanie praw własności intelektualnej - Dyrektywa 2004/48/WE - Odszkodowanie w przypadku udostępniania plików z naruszeniem prawa autorskiego - Łącze internetowe dostępne dla członków rodziny posiadacza łącza - Zwolnienie posiadacza łącza z odpowiedzialności bez konieczności sprecyzowania charakteru użytkowania tego łącza przez członka rodziny - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 7))
      (2018/C 455/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht München I

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Bastei Lübbe GmbH & Co. KG

         Strona pozwana: Michael Strotzer

         Sentencja

      Artykuł 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym w związku z art. 3 ust. 1 tej dyrektywy oraz art. 3 ust. 2 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, w ich wykładni dokonanej przez właściwy sąd krajowy, zgodnie z którymi odpowiedzialność posiadacza łącza internetowego, za pośrednictwem którego dokonano naruszenia praw autorskich w drodze udostępniania plików, jest wyłączona, jeżeli taki posiadacz wskaże przynajmniej jednego członka rodziny, który miał możliwość dostępu do tego łącza, bez podania dokładniejszych wyjaśnień co do momentu, w którym ten członek rodziny korzystał z tego łącza, i charakteru tego użytkowania przez owego członka rodziny.

         (1)  Dz.U. C 213 z 3.7.2017.


title: Sprawa C-153/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs przeciwko Volkswagen Financial Services (UK) Ltd (Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 168 i 173 – Odliczenie podatku naliczonego – Transakcje leasingu pojazdów – Towary i usługi wykorzystane równocześnie w ramach transakcji podlegających opodatkowaniu i transakcji zwolnionych z podatku – Powstanie i zakres prawa do odliczenia podatku – Proporcja podlegająca odliczeniu)

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/10

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs przeciwko Volkswagen Financial Services (UK) Ltd
      (Sprawa C-153/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 168 i 173 - Odliczenie podatku naliczonego - Transakcje leasingu pojazdów - Towary i usługi wykorzystane równocześnie w ramach transakcji podlegających opodatkowaniu i transakcji zwolnionych z podatku - Powstanie i zakres prawa do odliczenia podatku - Proporcja podlegająca odliczeniu))
      (2018/C 455/16)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court of the United Kingdom

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

         Strona pozwana: Volkswagen Financial Services (UK) Ltd

         Sentencja

      Artykuł 168 i art. 173 ust. 2 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze, nawet jeżeli koszty ogólne związane z transakcjami leasingu majątku ruchomego, takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, są odzwierciedlone nie w kwocie należnej od klienta z tytułu udostępnienia danego towaru, tj. w części transakcji podlegającej opodatkowaniu, lecz w kwocie z tytułu odsetek należnych w ramach części „finansowanie” transakcji, tj. w części zwolnionej z podatku, to rzeczone koszty ogólne powinny być jednak uważane dla celów VAT za element składowy ceny udostępnienia towaru, a po drugie, państwa członkowskie nie mogą stosować metody przydziału, która nie uwzględnia wartości początkowej danego towaru w chwili jego dostawy, w sytuacji gdy nie może ona zapewnić podziału dokładniejszego niż wynikający z zastosowania kryterium podziału według wielkości obrotów.

         (1)  Dz.U. C 178 z 6.6.2017.


title: Sprawa C-570/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 29 czerwca 2018 r. w sprawie T-218/17, HF / Parlament, wniesione w dniu 10 września 2018 r. przez HF

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 29 czerwca 2018 r. w sprawie T-218/17, HF / Parlament, wniesione w dniu 10 września 2018 r. przez HF
      (Sprawa C-570/18 P)
      (2018/C 455/29)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: HF (przedstawiciel: adwokat A. Tymen)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 29 czerwca 2018 r. w sprawie T-218/17;
                  w konsekwencji:

                  —

                  uwzględnienie żądań przedstawionych przez stronę skarżącą w pierwszej instancji, a w związku z tym,

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 30 czerwca 2016 r. oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia;

                  —

                  zasądzenie od pozwanego zadośćuczynienia za krzywdę, oszacowaną ex aequo et bono na kwotę 90 000 EUR;

                  —

                  obciążenie pozwanego wszystkimi kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

                  —

                  Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym – Naruszenie art. 41 ust. 1 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie art. 41 ust. 1 karty – Przeinaczenie argumentów strony skarżącej – Naruszenie obowiązku uzasadnienia przez pierwszy sąd;

                  —

                  Naruszenie art. 31 ust. 1 karty – Naruszenie art. 12a ust. 1 i 3 oraz art. 24 regulaminu pracowniczego.

            Ponadto, strona skarżąca kwestionuje oddalenie przez pierwszy sąd wniosku odszkodowawczego z powodu braku stwierdzenia nieważności podważonej decyzji.


title: Sprawa C-504/17: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 października 2018 r. – Komisja Europejska / Irlandia Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej – Dyrektywa 2003/96/WE – Artykuły 4 i 7 – Stosowanie minimalnych poziomów opodatkowania paliw silnikowych – Dyrektywa 95/60/WE – Banderolowanie olejów napędowych i nafty – Tankowanie prywatnych rekreacyjnych jednostek pływających

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/15

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 października 2018 r. – Komisja Europejska / Irlandia
      (Sprawa C-504/17) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Dyrektywa 2003/96/WE - Artykuły 4 i 7 - Stosowanie minimalnych poziomów opodatkowania paliw silnikowych - Dyrektywa 95/60/WE - Banderolowanie olejów napędowych i nafty - Tankowanie prywatnych rekreacyjnych jednostek pływających)
      (2018/C 455/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Tomat i J. Tomkin, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: M. Browne, G. Hodge, J. Quaney i A. Joyce, pełnomocnicy, wspierani przez F. Callanana, SC i B. Doherty’ego, BL)

         Sentencja

                  1)

                  Nie zapewniając stosowania minimalnych poziomów opodatkowania oleju napędowego używanego jako paliwo silnikowe do napędu prywatnych rekreacyjnych jednostek pływających, wymaganych przez dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, oraz dopuszczając używanie banderolowanego paliwa do napędu prywatnych rekreacyjnych jednostek pływających, nawet jeżeli paliwo to nie podlega zwolnieniu od podatku akcyzowego ani obniżeniu tego podatku, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy odpowiednio art. 4 i 7 dyrektywy 2003/96 oraz dyrektywy Rady 95/60/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie banderolowania olejów napędowych i nafty.

                  2)

                  Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa T-610/18: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2018 r. – ZR / EUIPO

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/28

      Skarga wniesiona w dniu 9 października 2018 r. – ZR / EUIPO
      (Sprawa T-610/18)
      (2018/C 455/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZR (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualne (EUIPO)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 1 grudnia 2017 r. o nieumieszczeniu strony skarżącej na „liście rezerwy kadrowej”, czyli na liście laureatów konkursu otwartego EUIPO/AD/01/17 – AD 6 – Administratorzy w dziedzinie własności intelektualnej;

                  —

                  w razie konieczności, stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 7 marca 2018 r. oddalającej wniosek strony skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy;

                  —

                  w razie konieczności, stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora wykonawczego EUIPO z dnia 27 czerwca 2018 r., doręczonej w dniu 29 czerwca 2018 r., oddalającej zażalenie strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, naruszenia art. 27 i 29 regulaminu pracowniczego oraz art. 1 lit. a) i c) załącznika III do regulaminu pracowniczego.

                  2.

                  Zarzut drugi, naruszenia art. 30 regulaminu pracowniczego i art. 3 załącznika III do regulaminu pracowniczego oraz art. 3 załącznika III do ogłoszenia o konkursie („Przepisy ogólne mające zastosowanie do konkursów otwartych”).

                              —

                              Strona pozwana powołuje się w tym względzie na wyznaczenie członków komisji konkursowej niezgodnie z przepisami.

                              —

                              Ponadto strona skarżąca podnosi brak opublikowania decyzji o powołaniu komisji konkursowej oraz nazwisk członków komisji konkursowej.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi brak równej reprezentacji w odniesieniu do reprezentantów komitetu pracowniczego i organu powołującego zasiadających w komisji konkursowej.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi także brak równej reprezentacji w komisji z punktu widzenia równowagi płci.

                              —

                              Wreszcie w odniesieniu do tego zarzutu strona skarżąca podnosi naruszenie zasady stabilności i ciągłości składu komisji konkursowej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, naruszenia zasady równego traktowania.

                  4.

                  Zarzut czwarty, oczywistych błędów w ocenie, naruszenia obowiązku uzasadnienia i braku przejrzystości.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi, że komisja konkursowa pominęła pewne fakty, przy czym odnosi się w tym względzie do przeprowadzonej przez komisję oceny kompetencji, zgodnie z jej opisem w ogłoszeniu o konkursie.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi, że niektóre z wyników podanych w paszporcie kompetencji nie zgadzały się z ogłoszeniem o konkursie, oraz skarży się na brak przejrzystości w tym zakresie.

                              —

                              Strona skarżąca skarży się również na to, że pasport kompetencji zawierał sprzeczne stwierdzenia.


title: Sprawa C-606/17: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – IBA Molecular Italy Srl / Azienda ULSS n. 3 i in. [Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne na dostawy – Dyrektywa 2004/18/WE – Artykuł 1 ust. 2 lit. a) – Udzielenie zamówienia poza procedurą udzielania zamówień publicznych – Pojęcie „umów o charakterze odpłatnym” – Pojęcie „podmiotu publicznego”]

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/16

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – IBA Molecular Italy Srl / Azienda ULSS n. 3 i in.
      (Sprawa C-606/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne na dostawy - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 1 ust. 2 lit. a) - Udzielenie zamówienia poza procedurą udzielania zamówień publicznych - Pojęcie „umów o charakterze odpłatnym” - Pojęcie „podmiotu publicznego”])
      (2018/C 455/24)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IBA Molecular Italy Srl

         Druga strona postępowania: Azienda ULSS n. 3, Regione Veneto, Ministero della Salute, Ospedale dell’Angelo di Mestre

         Przy udziale: Istituto Sacro Cuore Don Calabria di Negrar, Azienda ULSS no 22

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „umowy o charakterze odpłatnym” obejmuje decyzję, na mocy której instytucja zamawiająca przyznaje określonemu wykonawcy bezpośrednio, a zatem bez przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, finansowanie przeznaczone w całości na cel wytwarzania produktów, które mają być przez niego dostarczane bezpłatnie różnym jednostkom administracji, zwolnionym z jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego wobec tego dostawcy, z wyjątkiem płatności tytułem kosztów dostawy kwoty ryczałtowej wynoszącej 180 EUR od każdego transportu.

                  2)

                  Artykuł 1 ust. 2 lit. a) i art. 2 dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego takiego jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które, zrównując szpitale prywatne „klasyfikowane” ze szpitalami publicznymi ze względu na ich włączenie do systemu planowania krajowej publicznej opieki zdrowotnej, uregulowane w umowach ad hoc, które są różne od zwykłych stosunków akredytacji, panujących w przypadku innych prywatnych podmiotów uczestniczących w systemie opieki zdrowotnej, wyłącza te szpitale spod zakresu działania krajowych i unijnych przepisów z dziedziny zamówień publicznych, w tym również w przypadkach, w których szpitalom tym zleca się wytwarzanie i dostarczanie bezpłatnie do publicznych zakładów opieki zdrowotnej specyficznych produktów niezbędnych do świadczenia usług opieki zdrowotnej w zamian za publiczne finansowanie przyznane w celu wytwarzania i dostawy tych produktów.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa C-610/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 25 września 2018 r. – AFMB Ltd. i in. / Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 25 września 2018 r. – AFMB Ltd. i in. / Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank
      (Sprawa C-610/18)
      (2018/C 455/31)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Centrale Raad van Beroep

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: AFMB Ltd i in.

         Strona przeciwna: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                              A.

                              Czy art. 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich, jak będące przedmiotem postępowań głównych, kierowca samochodu ciężarowego w transporcie międzynarodowym wykonujący pracę najemną powinien być uznany za należącego do personelu wykonującego czynności związane z przewozem

                                          a.

                                          przedsiębiorstwa przewozowego, które zrekrutowało zainteresowanego, do którego pełnej dyspozycji na czas nieokreślony zainteresowany faktycznie pozostaje, w stosunku do którego to przedsiębiorstwa zainteresowany pozostaje w stosunku podporządkowania i które to przedsiębiorstwo faktycznie ponosi koszty wynagrodzenia, czy też

                                          b.

                                          przedsiębiorstwa, z którym kierowca samochodu ciężarowego formalnie zawarł umowę o pracę i które zgodnie z umową zawartą z przedsiębiorstwem przewozowym, o którym mowa w pkt a) wypłacało zainteresowanemu wynagrodzenie, od którego odprowadzało składki w państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba tego przedsiębiorstwa, a nie w państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba przedsiębiorstwa przewozowego, o którym mowa w pkt a);

                                          c.

                                          zarówno przedsiębiorstwa, o którym mowa w pkt a), jak i przedsiębiorstwa, o którym mowa w pkt b)?

                              B.

                              Czy art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (2) należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich, jak będące przedmiotem postępowań głównych, za pracodawcę kierowcy samochodu ciężarowego w transporcie międzynarodowym wykonującego pracę najemną uważa się:

                                          a.

                                          przedsiębiorstwo przewozowe, które zrekrutowało zainteresowanego, do którego pełnej dyspozycji na czas nieokreślony zainteresowany faktycznie pozostaje, w stosunku do którego to przedsiębiorstwa zainteresowany pozostaje w stosunku podporządkowania i które to przedsiębiorstwo faktycznie ponosi koszty wynagrodzenia, czy też

                                          b.

                                          przedsiębiorstwo, z którym kierowca samochodu ciężarowego formalnie zawarł umowę o pracę i które zgodnie z umową zawartą z przedsiębiorstwem przewozowym, o którym mowa w pkt a) wypłacało zainteresowanemu wynagrodzenie, od którego odprowadzało składki w państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba tego przedsiębiorstwa, a nie w państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba przedsiębiorstwa przewozowego, o którym mowa w pkt a);

                                          c.

                                          zarówno przedsiębiorstwo, o którym mowa w pkt a), jak i przedsiębiorstwo, o którym mowa w pkt b)?

                  2)

                  W wypadku, gdy w okolicznościach, takich jak będące przedmiotem postępowań głównych, za pracodawcę uważa się przedsiębiorstwo, o którym mowa w pytaniu 1A pkt b) i w pytaniu 1B pkt b):
                  Czy szczególne wymogi, których spełnienie warunkuje możliwość powoływania się przez agencje pracy tymczasowej i innych pośredników na określone w art. 14 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i art. 12 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 wyjątki od zasady stosowania prawa państwa wykonywania pracy, obowiązują również w całości lub częściowo w postępowaniach głównych w drodze analogii w odniesieniu do możliwości zastosowania art. 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 883/2004?

                  3)

                  W wypadku, gdy w okolicznościach, takich jak będące przedmiotem postępowań głównych za pracodawcę uważa się przedsiębiorstwo, o którym mowa w pytaniu 1A pkt B) i w pytaniu 1B pkt b) oraz na pytanie 2 zostanie udzielona odpowiedź przecząca:
                  Czy w okolicznościach faktycznych opisanych w niniejszym wniosku jest mowa o sytuacji, która może zostać uznana za nadużycie prawa UE i/lub nadużycie prawa EFTA? Jeśli tak, jaki jest tego skutek?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, Dz.U. 1971, L 149, s. 2.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Dz.U. 2004, L 166, s. 1.


title: Sprawa T-611/18: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2018 r. – Pharmaceutical Works Polpharma / EMA

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/29

      Skarga wniesiona w dniu 9 października 2018 r. – Pharmaceutical Works Polpharma / EMA
      (Sprawa T-611/18)
      (2018/C 455/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pharmaceutical Works Polpharma S.A. (Starogard Gdański, Polska) (przedstawiciele: adwokaci M. Martens i N. Carbonnelle oraz S. Faircliffe, solicitor)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA)

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EMA z dnia 30 lipca 2018 r. o niezatwierdzeniu wniosku skarżącej o dopuszczenie do obrotu Dimethyl Fumarate Polpharma, generycznej wersji Tecfidera;

                  —

                  obciążenie EMA kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
      W zaskarżonej decyzji odmawia się zatwierdzenia złożonego przez skarżącą wniosku o dopuszczenie do obrotu Dimethyl Fumarate Polpharma z uwagi na okoliczność, że referencyjny produkt podobno korzysta z prawnej ochrony danych.
      Zarzut niezgodności z prawem oparty na art. 277 TFUE jest wymierzony przeciwko decyzji zezwalającej na dopuszczenie do obrotu referencyjnego produktu leczniczego w zakresie, w jakim wyrażono w niej oczywiście błędny wniosek dotyczący różnicy między tym produktem a Fumaderm do celów „globalnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu”. W ramach jedynego zarzutu skarżąca podnosi, że z uwagi na dopuszczalność i zasadność zarzutu niezgodności z prawem, uzasadnienie zaskarżonej decyzji o niezatwierdzeniu wniosku skarżącej o dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego nie jest prawnie dopuszczalne w świetle art. 296 TFUE.


title: Sprawa C-617/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Albacete (Hiszpania) w dniu 2 października 2018 r. – Kredytobiorcy / Globalcaja S.A.

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Albacete (Hiszpania) w dniu 2 października 2018 r. – Kredytobiorcy / Globalcaja S.A.
      (Sprawa C-617/18)
      (2018/C 455/32)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia de Albacete.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Kredytobiorcy.

         Strona pozwana: Globalcaja S.A..

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy skutek „braku związania” („nie będą wiążące”), określony w art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 (1), wyklucza możliwość, że przedsiębiorca i konsument w ramach prywatnego porozumienia mogą miarkować warunek, który nie spełnia wymogu wyrażenia prostym i zrozumiałym językiem, zawarty w art. 4 ust. 2, albo poprzez zmniejszenie kwoty wspomnianego warunku, albo poprzez zastąpienie go innym warunkiem, który powoduje mniejszą szkodę dla konsumenta?
                  Czy odpowiedź na powyższe pytanie byłaby inna, gdyby takie miarkowanie zostało wprowadzone w umowie między konsumentem a przedsiębiorcą, której celem jest dokładnie rozstrzygnięcie w drodze pozasądowej sporu dotyczącego ewentualnego braku przejrzystości niewynegocjowanego indywidualnie warunku zawartego we wcześniejszej umowie między konsumentem a przedsiębiorcą?

                  2)

                  Czy art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że wyrażenia „główny przedmiot umowy” i „relacja ceny i wynagrodzenia do dostarczonych w zamian towarów lub usług” obejmują dwa warunki ujęte w porozumieniu niewynegocjowanym indywidualnie między przedsiębiorcą a konsumentem, w których, po pierwsze, miarkowany jest warunek zawarty we wcześniejszej umowie między stronami —poprzez zastąpienie go innym, powodującym mniejszą szkodę dla konsumenta —, a po drugie konsument zrzeka się prawa do sądowego lub pozasądowego dochodzenia ewentualnego braku przejrzystości tego warunku oraz skutków związanych ze wspomnianym brakiem przejrzystości?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy art. 4 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że „rodzaj towarów lub usług, których umowa dotyczy i z odniesieniem w czasie wykonania umowy do wszelkich okoliczności związanych z wykonaniem umowy” mogą być brane pod uwagę jedynie w celu oceny nieuczciwego charakteru warunków, które nie odnoszą się do określenia głównego przedmiotu umowy? Czy też przeciwnie, kryteria te mogą być brane pod uwagę w celu oceny przejrzystości warunków odnoszących się do głównego przedmiotu [umowy, o którym mowa w] art. 4 ust. 2?

                  4)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2, czy jest zgodne z art. 4 ust. 2 dyrektywy — w szczególności z wynikającym z powyższego przepisu wymogiem wyrażenia warunków prostym i zrozumiałym językiem oraz wymogiem przejrzystości — orzecznictwo krajowe, które w przypadku porozumienia niewynegocjowanego indywidualnie między przedsiębiorcą a konsumentem, miarkującego stosowanie warunku zawartego w poprzedniej umowie między przedsiębiorcą a konsumentem, nie uznaje za konieczne poinformowanie konsumenta przez przedsiębiorcę o ewentualnym braku przejrzystości tego warunku, gdyż w myśl wspomnianego orzecznictwa krajowego powszechnie znane są kryteria, które powodują brak przejrzystości?

                  5)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2, czy art. 4 ust. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że zrzeczenie się przez konsumenta sądowego lub pozasądowego dochodzenia roszczeń dotyczących ewentualnego braku przejrzystości warunku niewynegocjowanego indywidualnie, spełnia wymóg „wyrażenia prostym i zrozumiałym językiem” tylko, jeżeli przedsiębiorca uprzednio poinformował konsumenta o konkretnych roszczeniach, których się zrzeka, a w szczególności o określonej kwocie, której dochodzenia się zrzeka?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa T-615/18: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2018 r. – Diesel / EUIPO – Sprinter megacentrosdel deporte (D)

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/30

      Skarga wniesiona w dniu 8 października 2018 r. – Diesel / EUIPO – Sprinter megacentrosdel deporte (D)
      (Sprawa T-615/18)
      (2018/C 455/39)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Diesel SpA (Breganze, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Parassina)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sprinter megacentros del deporte, SL (Elche, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy D – zgłoszenie nr 11 404 019

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 sierpnia 2018 r. R 2657/2017-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie zasady 22 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95;

                  —

                  Naruszenie art. 47 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 72 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-618/18: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2018 r. – ZI / Komisja

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/30

      Skarga wniesiona w dniu 15 października 2018 r. – ZI / Komisja
      (Sprawa T-618/18)
      (2018/C 455/40)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ZI (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
      orzeczenie

                  —

                  stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie objęcia małżonka skarżącej wspólnym systemem ubezpieczenia zdrowotnego;

                  —

                  obciążenia Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący niezgodności z prawem art. 13 wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia zdrowotnego urzędników Unii Europejskiej, ze względu na to, że narusza on art. 72 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ponieważ ogranicza jego zakres.


title: Wyrok Trybunału z dnia 17 września 2018 r. w sprawie E-10/17 – Nye Kystlink AS przeciwko Color Group AS oraz Color Line AS (Art. 53 Porozumienia EOG – Art. 54 Porozumienia EOG – Zasada równoważności – Zasada skuteczności – Krajowe przepisy dotyczące terminu przedawnienia roszczeń odszkodowawczych)

text:
               20.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 459/47

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 17 września 2018 r.
      w sprawie E-10/17
      Nye Kystlink AS przeciwko Color Group AS oraz Color Line AS

         (Art. 53 Porozumienia EOG – Art. 54 Porozumienia EOG – Zasada równoważności – Zasada skuteczności – Krajowe przepisy dotyczące terminu przedawnienia roszczeń odszkodowawczych)

      (2018/C 459/16)
      W sprawie E-10/17, Nye Kystlink AS przeciwko Color Group AS i Color Line AS – WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Apelacyjny w Borgarting (Borgarting lagmannsrett) dotyczący wykładni zasad równoważności i skuteczności w kontekście przepisów krajowych dotyczących terminu przedawnienia roszczeń odszkodowawczych, w sprawach w których nałożono grzywny na podstawie art. 53 i art. 54 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym; Trybunał w składzie Páll Hreinsson, prezes i sędzia sprawozdawca, Per Christiansen oraz Bernd Hammermann, sędziowie, wydał wyrok w dniu 17 września 2018 r., zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  Zgodnie z zasadą równoważności krajowe przepisy dotyczące przedawnienia określające odrębny jednoroczny termin przedawnienia dla roszczeń odszkodowawczych wynikających z czynu karalnego, stwierdzonego w prawomocnym wyroku skazującym, należy stosować odpowiednio w przypadku roszczenia odszkodowawczego z tytułu naruszenia art. 53 i art. 54 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, ustalonego w ostatecznej decyzji wydanej przez Urząd Nadzoru EFTA nakładającej grzywnę, w zakresie w jakim czyny te mają podobny cel, tryb i podstawowe cechy charakterystyczne.

                  2.

                  Zasada równoważności nie ogranicza prawa państw EOG do stosowania trzyletniego terminu przedawnienia roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia art. 53 i art. 54 Porozumienia EOG, w sytuacji gdy termin przedawnienia jest powiązany z obowiązkiem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego po stronie poszkodowanej, co mogłoby doprowadzić do upływu terminu przedawnienia, zanim Urząd Nadzoru EFTA wydałby decyzję w sprawie dotyczącej naruszenia art. 53 i art. 54 na podstawie skargi osoby poszkodowanej, w zakresie w jakim zastosowanie takiego terminu przedawnienia nie uniemożliwia lub nie czyni nadmiernie trudnym wytoczenia powództwa odszkodowawczego z tytułu naruszenia zasad konkurencji EOG. Ocena ta musi uwzględniać szczególne cechy spraw dotyczących konkurencji.


title: Sprawa C-490/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 26 lipca 2018 r. – SD / Agrárminiszter

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 26 lipca 2018 r. – SD / Agrárminiszter
      (Sprawa C-490/18)
      (2019/C 25/17)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SD.

         Druga strona postępowania: Agrárminiszter.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy „wiarygodną metodę”, o której mowa w art. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/1366 (1), służącą określeniu pomiędzy dniem 1 września a 31 grudnia każdego roku [liczby] uli, należy interpretować w ten sposób, że to osoba wnioskująca o pomoc musi zgłosić liczbę kolonii pszczoły, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy jest to wiarygodna metoda?

                  2)

                  Jeżeli zgodnie z art. 55 rozporządzenia nr 1308/2013/UE ze względu na cechy biologiczne pszczół liczba uli musi być określana pomiędzy dniem 1 września a 31 grudnia każdego roku, co stanowi podstawę dla pomocy w sektorze pszczelarskim, czy [wspomniane rozporządzenie] należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą odstąpić od tej zasady?

                  3)

                  Jeśli odpowiedź jest twierdząca, czy przepisy krajowe mogą przewidywać, że wymagana liczba kolonii pszczoły zostanie określona z mocą wsteczną w styczniu?

                  4)

                  Czy należy interpretować okoliczność, że [fundusze unijne] powinny być przeznaczane na programy pszczelarskie w latach 2017-[2019] w zależności od liczby uli zgłoszonych w 2013 r. przez państwa członkowskie w ramach programów na lata 2014–2016, w ten sposób, iż liczbę uli konieczną do podziału pomocy można również ustalić w inny sposób po upływie okresu kończącego się w dniu 31 grudnia 2016 r., która to liczba stanowi podstawę podziału pomocy na rok 2017?

                  5)

                  Czy ww. rozporządzenie UE należy interpretować w ten sposób, że zezwala ono na przyjęcie krajowego przepisu prawa, który uzależnia wypłatę pomocy de minimis od wymogu niezgodnego z [prawem unijnym]? Czy pomoc przewidziana w prawie Unii musi być odpowiednia również w praktyce, aby zachęcać do prowadzenia działalności pszczelarskiej?

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/1366 z dnia 11 maja 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do pomocy w sektorze pszczelarskim (Dz.U. 2015, L 211, s. 3).


title: Sprawa C-618/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di L’Aquila (Włochy) w dniu 1 października 2018 r. – Gabriele Di Girolamo / Ministero della Giustizia

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di L’Aquila (Włochy) w dniu 1 października 2018 r. – Gabriele Di Girolamo / Ministero della Giustizia
      (Sprawa C-618/18)
      (2019/C 25/19)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Giudice di pace di L’Aquila

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Gabriele Di Girolamo

         Strona pozwana: Ministero della Giustizia

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładni ogólnych zasad obowiązującego prawa Unii, takich jak zasady: pierwszeństwa prawa Unii, pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, równości stron postępowania, skutecznej ochrony sądowej, dostępu do niezawisłego sądu i bardziej ogólnie rzetelnego procesu, o którym mowa w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w związku z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości dotyczącego odpowiedzialności państwa włoskiego za oczywiste naruszenie prawa wspólnotowego przez sąd ostatniej instancji, wyrażonego w wyrokach [z dnia 30 września 2003 r., Köbler, C-224/01, EU:C:2003:513; z dnia 13 czerwca 2006 r., Traghetti del Mediterraneo, C-173/03, EU:C:2006:391; z dnia 24 listopada 2011 r., Komisja/Włochy, C-379/10, EU:C:2011:775], należy dokonywać w ten sposób, że przepisy te i wyżej wymienione orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości stoją na przeszkodzie przyjęciu przez państwo członkowskie, w celu promowania siebie i swoich organów administracji publicznej, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, przepisów takich jak wprowadzone ustawą nr 18/2015 z deklarowanym zamiarem wykonania wspomnianych wyroków Trybunału Sprawiedliwości, lecz w zasadniczym celu udaremnienia ich skutków oraz uwarunkowania krajowego orzecznictwa, które w nowym brzmieniu art. 2 ust. 3 i 3-bis legge, n.117, sulla responsabilità civile dei magistrati (ustawy nr 117 z dnia 13 kwietnia 1988 r. o odpowiedzialności cywilnej sędziów) wprowadza pojęcie odpowiedzialności za winę umyślną lub poważne uchybienie „w przypadku oczywistego naruszenia przepisów ustawy oraz prawa Unii Europejskiej”? W rzeczywistości, ze względu na wspomniane przepisy krajowe sąd odsyłający musi dokonać wyboru w związku z odpowiedzialnością cywilną i dyscyplinarną państwa członkowskiego w sprawach, w których stroną jest organ administracji publicznej, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Wybór ten polega na tym, czy naruszyć przepisy krajowe poprzez odstąpienie od ich stosowania i zastosowanie prawa Unii Europejskiej, zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości, czy też, przeciwnie, naruszyć prawo Unii Europejskiej poprzez zastosowanie przepisów krajowych stojących na przeszkodzie uznaniu skutecznej ochrony oraz sprzecznych z art. 1 ust. 3 i 7 dyrektywy 2003/88, z klauzulami 2 i 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony przyjętego w dyrektywie 1999/70 oraz z art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zgodnie z wykładnią orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości wyrażoną w wyrokach [z dnia 1 marca 2012 r., O’Brien, C-393/10, EU:C:2012:110; z dnia 29 listopada 2017 r., King, C-214/16, EU:C:2017:914];

                  2)

                  W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i biorąc pod uwagę stanowisko zajęte przez włoski Corte costituzionale (trybunał konstytucyjny) [w wyroku] nr 269/2017 z dnia 14 grudnia 2017 r., wydanym po wyroku [Trybunału Sprawiedliwości z dnia 5 grudnia 2010 r., M.A.S. i M.B., C-42/17, EU:C:2017:936], w świetle art. 31 ust. 2 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 267 TFUE i art. 4 Traktatu o Unii Europejskiej, czy orzeczenie, jakie Trybunał Sprawiedliwości musi wydać w niniejszym postępowaniu prejudycjalnym, zważywszy na sprzeczność między prawem Unii Europejskiej i art. 2 ust. 3 i 3-bis ustawy nr 117 z dnia 13 kwietnia 1988 r., w ramach postępowania głównego, w którym stroną pozwaną jest organ publicznej administracji państwowej, można uznać za równoważne z przepisem prawa Unii Europejskiej, który ma bezpośrednią skuteczność i podlega bezpośredniemu zastosowaniu przez sąd krajowy, umożliwiając odstąpienie od stosowania sprzecznego przepisu prawa krajowego?

                  3)

                  W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy sędzia sądu powszechnego lub sędzia zawodowy może być uznany za pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony porównywalnego z „sędzią pokoju” będącym pracownikiem zatrudnionym na czas określony, o takim samym stażu pracy jak sędzia sądu powszechnego, do celów stosowania klauzuli 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, przyjętego dyrektywą 1999/70 (1), jeżeli funkcje związane ze sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości są takie same, lecz różne są procedury naboru na stanowisko sędziego sądu powszechnego (pod względem kwalifikacji i egzaminów, stabilnego zatrudnienia, zasadniczej nieusuwalności stosunku pracy na czas nieokreślony, z wyjątkiem rzadkich przypadków poważnego naruszenia obowiązków służbowych) i stanowisko sędziego pokoju [pod względem kwalifikacji, zatrudnienia na podstawie umowy na czas określony, która podlega uznaniowemu odnowieniu w wyniku pozytywnej oceny okresowej Consiglio superiore della magistratura (najwyższej rady sądownictwa) i natychmiastowemu wypowiedzeniu w razie negatywnej oceny pracy sędziego honorowego]?

         (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).


title: Sprawa C-639/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Kiel (Niemcy) w dniu 12 października 2018 r. – KH / Sparkasse Südholstein

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Kiel (Niemcy) w dniu 12 października 2018 r. – KH / Sparkasse Südholstein
      (Sprawa C-639/18)
      (2019/C 25/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Kiel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: KH

         Strona pozwana: Sparkasse Südholstein

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/65/WE (1) umową zawartą „w ramach zorganizowane[go] [systemu] sprzedaży na odległość lub [zorganizowanego] systemu świadczenia usług prowadzonego przez dostawcę” jest umowa, na podstawie której dochodzi do zmiany istniejącej umowy pożyczki wyłącznie w odniesieniu do wysokości uzgodnionego oprocentowania (porozumienie dodatkowe dotyczące oprocentowania), w przypadku gdy oddział banku zawiera zabezpieczone hipotecznie umowy pożyczki służące finansowaniu nieruchomości wyłącznie w swoich lokalach, natomiast w toku trwających stosunków handlowych zawiera umowy zmieniające zawarte wcześniej umowy pożyczki częściowo także przy wyłącznym wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość?

                  2)

                  Czy mamy do czynienia z „umową dotyczącą usług finansowych” w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/65/WE, w przypadku gdy istniejąca umowa pożyczki zostanie zmieniona wyłącznie w odniesieniu do uzgodnionego oprocentowania (porozumienie dodatkowe dotyczące oprocentowania), a okres obowiązywania umowy nie zostanie przedłużony ani kwota pożyczki nie ulegnie zmianie?

         (1)  Dyrektywa 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotycząca sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniająca dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE, Dz.U. 2002, L 271, s. 16.


title: Sprawa C-641/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova (Włochy) w dniu 12 października 2018 r. – LG i in. / Rina SpA, Ente Registro Italiano Navale

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova (Włochy) w dniu 12 października 2018 r. – LG i in. / Rina SpA, Ente Registro Italiano Navale
      (Sprawa C-641/18)
      (2019/C 25/21)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Genova

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: LG i in.

         Strona pozwana: Rina SpA, Ente Registro Italiano Navale

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 rozporządzenia WE nr 44/2001 (1) z dnia 27 grudnia 2000 r. należy interpretować – także w świetle art. 47 Karty praw podstawowych UE, art. 6 ust. 1 EKPC i motywu 16 dyrektywy 2009/15/WE (2) – w ten sposób, że wykluczają one, aby w ramach sporu wszczętego w celu uzyskania odszkodowania za śmierć lub szkody osobowe spowodowane katastrofą morską promu pasażerskiego, z powołaniem się na odpowiedzialność z tytułu niedbalstwa, sąd państwa członkowskiego mógł zaprzeczyć istnieniu swej jurysdykcji, uznając immunitet jurysdykcyjny mających siedzibę w tym państwie członkowskim podmiotów prywatnych i osób prawnych, które dokonują czynności klasyfikacyjnych lub certyfikacyjnych, oraz nawiązując do wykonywania tych czynności klasyfikacyjnych lub certyfikacyjnych w imieniu państwa spoza Wspólnoty?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/15/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich (Dz.U. 2009, L 131, s. 47).


title: Sprawa T-546/17: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Haufe-Lexware/EUIPO – Le Shi Holdings (Beijing) (Leshare) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Leshare – Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy LEXWARE – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Podobieństwo oznaczeń

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/39

      Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Haufe-Lexware/EUIPO – Le Shi Holdings (Beijing) (Leshare)
      (Sprawa T-546/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Leshare - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy LEXWARE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Podobieństwo oznaczeń)
      (2019/C 25/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Haufe-Lexware GmbH & Co. KG (Fryburg Bryzgowijski, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Hebeis)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer i D. Walicka, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Le Shi Holdings (Beijing) Ltd (Pekin, Chiny)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 czerwca 2017 r. (sprawa R 1691/2016-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Haufe-Lexware a Le Shi Holdings (Beijing).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Haufe-Lexware GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 338 z 9.10.2017.


title: Sprawa C-29/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Novartis Farma SpA / Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Roche Italia SpA, Consiglio Superiore di Sanità Odesłanie prejudycjalne – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dyrektywa 2001/83 WE – Artykuł 3 pkt 1 – Artykuł 6 – Dyrektywa 89/105/EWG – Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 – Artykuły 3, 25 i 26 – Przepakowanie produktu leczniczego dla celów jego zastosowania w leczeniu nieobjętym jego pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu (poza pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu) – Refundacja przez krajowy system ubezpieczeń zdrowotnych

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/4

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Novartis Farma SpA / Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Roche Italia SpA, Consiglio Superiore di Sanità
      (Sprawa C-29/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dyrektywa 2001/83 WE - Artykuł 3 pkt 1 - Artykuł 6 - Dyrektywa 89/105/EWG - Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 - Artykuły 3, 25 i 26 - Przepakowanie produktu leczniczego dla celów jego zastosowania w leczeniu nieobjętym jego pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu (poza pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu) - Refundacja przez krajowy system ubezpieczeń zdrowotnych)
      (2019/C 25/05)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Novartis Farma SpA

         Strona przeciwna: Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Roche Italia SpA, Consiglio Superiore di Sanità

         przy udziale: Ministero della Salute, Regione Veneto, Società Oftalmologica Italiana (SOI) – Associazione Medici Oculisti Italiani (AMOI), Regione Emilia-Romagna

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/83/WE z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że Avastin po przepakowaniu na warunkach przewidzianych przez przepisy krajowe sporne w postępowaniu głównym jest objęty zakresem stosowania dyrektywy 2001/83, zmienionej dyrektywą 2012/26.

                  2)

                  Artykuł 6 dyrektywy 2001/83, zmienionej dyrektywą 2012/26, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które określają warunki, na jakich Avastin może zostać przepakowany dla celów jego użycia w leczeniu przy wskazaniach okulistycznych nieobjętych jego pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu.

                  3)

                  Artykuły 3, 25 i 26 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1027/2012 z dnia 25 października 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 1 ust. 4a decreto-legge 21 ottobre 1996, n. 536, recante „Misure per il contenimento della spesa farmaceutica e la rideterminazione del tetto di spesa per l'anno 1996”, convertito dalla legge del 23 dicembre 1996, n. 648 (dekretu z mocą ustawy nr 536 z dnia 21 października 1996 r. dotyczącego „środków kontroli wydatków na produkty lecznicze i ponownego określenia maksymalnego poziomu wydatku na rok 1996”, przekształconego przez ustawę nr 648 z dnia 23 grudnia 1996 r.), zmienionego na mocy decreto-legge del 20 marzo 2014, n. 36, convertito dalla legge del 16 maggio 2014, nr 79 (dekretu z mocą ustawy nr 36 z dnia 20 marca 2014 r., przekształconego przez ustawę nr 79 z dnia 16 maja 2014 r.), upoważniającemu Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) [włoską agencję leków (AIFA)] do monitorowania produktów leczniczych takich jak Avastin, których stosowanie poza pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu jest refundowane przez Servizio Sanitario Nazionale (krajowy system opieki zdrowotnej, Włochy), oraz do podjęcia, w razie potrzeby, środków koniecznych do ochrony bezpieczeństwa pacjentów.

         (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa C-687/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 7 listopada 2018 r. – SY / Associated Newspapers Ltd

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 7 listopada 2018 r. – SY / Associated Newspapers Ltd
      (Sprawa C-687/18)
      (2019/C 25/34)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: SY

         Strona pozwana: Associated Newspapers Ltd

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepisy prawa krajowego, takie jak art. 32 ust. 4 i 5 Data Protection Act 1998 (ustawy o ochronie danych osobowych z 1998 r., zwanej dalej „DPA”), które przewidują, że w przypadku gdy administrator danych oświadczy, że dane osobowe, które są przedmiotem postępowania toczącego się przeciwko temu administratorowi danych, są przetwarzane (i) wyłącznie w celach dziennikarskich, celach artystycznych lub celach literackich oraz (ii) w celu opublikowania materiałów dziennikarskich, literackich lub artystycznych, które nie były dotychczas publikowane przez administratora danych, takie postępowanie jest zawieszane w zakresie, w jakim dotyczy nieopublikowanych danych osobowych do chwili, w której (a) Information Commissioner [komisarz ds. informacji, Zjednoczone Królestwo] ustali, że nie jest spełniona przesłanka (i) lub (ii), (b) wniosek administratora danych zostanie wycofany lub (c) dane osobowe zostaną opublikowane, są zgodne z art. 9, 22 i 23 dyrektywy 95/46/WE (1) oraz z art. 7, 8 i 47 Karty praw podstawowych [Unii Europejskiej]?

         (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. 1995, L 281, s. 31).


title: Sprawa C-147/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa – Rumunia) – Sindicatul Familia Constanţa, Ustinia Cvas i in. / Direcţia Generală de Asistenţă Socială şi Protecţia Copilului Constanţa Odesłanie prejudycjalne – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 31 – Dyrektywa 2003/88/WE – Zakres stosowania – Odstępstwo – Artykuł 1 ust. 3 – Dyrektywa 89/391/EWG – Artykuł 2 ust. 2 – Działalność rodzica zastępczego

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa – Rumunia) – Sindicatul Familia Constanţa, Ustinia Cvas i in. / Direcţia Generală de Asistenţă Socială şi Protecţia Copilului Constanţa
      (Sprawa C-147/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Organizacja czasu pracy - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 31 - Dyrektywa 2003/88/WE - Zakres stosowania - Odstępstwo - Artykuł 1 ust. 3 - Dyrektywa 89/391/EWG - Artykuł 2 ust. 2 - Działalność rodzica zastępczego)
      (2019/C 25/06)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Constanţa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sindicatul Familia Constanţa, Ustinia Cvas, Silvica Jianu, Dumitra Bocu, Cader Aziz, Georgeta Crângaşu, Sema Cutlacai

         Strona pozwana: Direcţia Generală de Asistenţă Socială şi Protecţia Copilului Constanţa

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 3 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy w związku z art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy należy interpretować w ten sposób, że działalność rodzica zastępczego, polegająca, w ramach stosunku pracy z organem publicznym, na przyjęciu i integracji małoletniego we własnym domu i zapewnieniu w sposób ciągły harmonijnego rozwoju i kształcenia tego małoletniego, nie wchodzi w zakres stosowania dyrektywy 2003/88.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa C-295/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 listopada 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – MEO – Serviços de Comunicações e Multimédia SA / Autoridade Tributária e Aduaneira Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Zakres stosowania – Transakcje podlegające opodatkowaniu – Odpłatne świadczenie – Rozróżnienie między niepodlegającymi opodatkowaniu odszkodowaniami a podlegającymi opodatkowaniu usługami za zapłatą „rekompensaty”

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/8

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 listopada 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – MEO – Serviços de Comunicações e Multimédia SA / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-295/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Zakres stosowania - Transakcje podlegające opodatkowaniu - Odpłatne świadczenie - Rozróżnienie między niepodlegającymi opodatkowaniu odszkodowaniami a podlegającymi opodatkowaniu usługami za zapłatą „rekompensaty”)
      (2019/C 25/09)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: MEO – Serviços de Comunicações e Multimédia SA

         Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że określoną z góry kwotę – otrzymaną przez podmiot gospodarczy w przypadku przedterminowego rozwiązania przez klienta lub z przyczyn leżących po stronie tego ostatniego umowy o świadczenie usług, w której wprowadzono minimalny okres obowiązywania – odpowiadającą kwocie, jaką podmiot ten uzyskałby przez pozostałą część tego okresu w przypadku braku rozwiązania tej umowy, co powinien zbadać sąd odsyłający, należy uznać za wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług, podlegające jako takie opodatkowaniu tym podatkiem.

                  2)

                  Okoliczność, że kwota ryczałtowa ma na celu zniechęcenie klienta do niezachowania minimalnego okresu obowiązywania oraz naprawienie szkód poniesionych przez podmiot gospodarczy na skutek niezachowania tego okresu, okoliczność, że wynagrodzenie otrzymywane przez osobę pośredniczącą w przypadku zawarcia umowy określającej minimalny okres obowiązywania może być wyższe od wynagrodzenia uzgodnionego w umowie, w której nie przewidziano takiego okresu, oraz okoliczność, że kwota ta została zakwalifikowana w prawie krajowym jako kara umowna, nie mają decydującego znaczenia dla kwalifikacji określonej z góry w umowie o świadczenie usług kwoty, którą klient jest zobowiązany zapłacić w przypadku wcześniejszego jej rozwiązania.

         (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa T-681/18: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2018 r. – „Korporaciya »Masternet«” / EUIPO – Stayer Ibérica (STAYER)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/55

      Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2018 r. – „Korporaciya »Masternet«” / EUIPO – Stayer Ibérica (STAYER)
      (Sprawa T-681/18)
      (2019/C 25/71)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZAO „Korporaciya »Masternet«” (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: adwokat N. Bürglen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Stayer Ibérica SA (Pinto, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy STAYER – unijny znak towarowy nr 4 675 881

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 września 2018 r. w sprawie R 1940/2017-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-661/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 22 października 2018 r. – CTT – Correios de Portugal / Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 22 października 2018 r. – CTT – Correios de Portugal / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-661/18)
      (2019/C 25/26)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD).

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CTT – Correios de Portugal.

         Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasady neutralności, skuteczności, równoważności i proporcjonalności sprzeciwiają się takiej wykładni art. 98 ust. 2 kodeksu VAT, która wyklucza zastosowanie tego przepisu do zmiany lub korekty dokonanych już odliczeń?

                  2)

                  Czy zasady te sprzeciwiają się przepisom takimi jak art. 23 ust. 1 lit. b) i ust. 6 kodeksu VAT, które interpretowane są w ten sposób, że podatnik, który wybrał metodę opartą o współczynniki lub kryterium podziału w celu obliczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego od towarów lub usług o przeznaczeniu mieszanym oraz dokonał korekt na podstawie ostatecznych wartości odnoszących się do roku, którego dotyczą te odliczenia, zgodnie z ust. 6 tego przepisu nie może dokonywać zmian tych elementów z mocą wsteczną, ponownie obliczając pierwotne odliczenie już dostosowane zgodnie z tym przepisem w ramach zapłaty z mocą wsteczną VAT z tytułu działalności, która początkowo została uznana za zwolnioną?


title: Sprawa C-575/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d‘État – Francja) – Sofina SA, Rebelco SA, Sidro SA / Ministre de l’Action et des Comptes publics Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ kapitału – Podatek pobierany u źródła od kwoty brutto dywidend krajowych wypłaconych spółkom niebędącym rezydentami – Przeniesienie opodatkowania dywidend wypłaconych spółce będącej rezydentem w przypadku roku, w którym wystąpiła strata – Odmienne traktowanie – Względy uzasadniające – Porównywalność – Zrównoważony podział władztwa podatkowego między państwami członkowskimi – Skuteczność poboru podatku – Proporcjonalność – Dyskryminacja

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/10

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d‘État – Francja) – Sofina SA, Rebelco SA, Sidro SA / Ministre de l’Action et des Comptes publics
      (Sprawa C-575/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Podatek pobierany u źródła od kwoty brutto dywidend krajowych wypłaconych spółkom niebędącym rezydentami - Przeniesienie opodatkowania dywidend wypłaconych spółce będącej rezydentem w przypadku roku, w którym wystąpiła strata - Odmienne traktowanie - Względy uzasadniające - Porównywalność - Zrównoważony podział władztwa podatkowego między państwami członkowskimi - Skuteczność poboru podatku - Proporcjonalność - Dyskryminacja)
      (2019/C 25/11)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sofina SA, Rebelco SA, Sidro SA

         Strona przeciwna: Ministre de l’Action et des Comptes publics

         Sentencja

      Artykuły 63 i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy którego dywidendy wypłacone przez spółkę będącą rezydentem podlegają opodatkowaniu u źródła, gdy są otrzymywane przez spółkę niebędącą rezydentem, podczas gdy, jeżeli są otrzymywane przez spółkę będącą rezydentem, opodatkowanie ich według systemu prawa powszechnego podatku dochodowego od osób prawnych dokonuje się po zakończeniu roku podatkowego, w którym zostały uzyskane, wyłącznie pod warunkiem, że wynik tej spółki był dodatni w tym roku, a takie opodatkowanie w danym wypadku może nigdy nie nastąpić, jeżeli spółka ta zaprzestała działalności, nie osiągnąwszy wyniku dodatniego od momentu otrzymania tych dywidend.

         (1)  Dz.U. C 437 z 18.12.2017.


title: Sprawa C-619/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Ministerio de Defensa / Ana de Diego Porras Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 99/70/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 4 – Zasada niedyskryminacji – Względy uzasadniające – Klauzula 5 – Środki mające na celu zapobieganie nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów lub stosunków pracy zawieranych na czas określony – Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny – Brak odprawy w wypadku ustania umowy o pracę zawartej na czas określony interinidad

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/10

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Ministerio de Defensa / Ana de Diego Porras
      (Sprawa C-619/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 99/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Zasada niedyskryminacji - Względy uzasadniające - Klauzula 5 - Środki mające na celu zapobieganie nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów lub stosunków pracy zawieranych na czas określony - Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny - Brak odprawy w wypadku ustania umowy o pracę zawartej na czas określony interinidad)
      (2019/C 25/12)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ministerio de Defensa

         Strona pozwana: Ana de Diego Porras

         Sentencja

                  1)

                  Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, w którym nie przewidziano wypłaty żadnej odprawy pracownikom zatrudnionym na podstawie umów o pracę na czas określony zawartych w celu zastąpienia pracownika mającego prawo do zachowania swojego stanowiska, takich jak rozpatrywana w postępowaniu głównym umowa interinidad, z upływem okresu, na jaki zawarto te umowy, podczas gdy odprawa jest przyznawana pracownikom zatrudnionym na czas nieokreślony z tytułu rozwiązania ich umowy o pracę z obiektywnej przyczyny.

                  2)

                  Klauzulę 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy 99/70, należy interpretować w ten sposób, że do sądu krajowego należy dokonanie oceny, zgodnie całością właściwych norm prawa krajowego, czy środek taki jak ten w postępowaniu głównym, który przewiduje obowiązkową wypłatę odprawy pracownikom zatrudnionym na podstawie pewnych umów o pracę na czas określony po upływie okresu, na jaki umowy te zostały zawarte, stanowi odpowiedni środek w celu zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony i ewentualnie karania tych nadużyć lub równoważne rozwiązanie prawne w rozumieniu tego przepisu.

                  3)

                  W sytuacji gdy sąd krajowy stwierdzi, że środek taki jak ten w postępowaniu głównym, który przewiduje obowiązkową wypłatę odprawy pracownikom zatrudnionym na podstawie pewnych umów o pracę na czas określony po upływie okresu, na jaki umowy te zostały zawarte, stanowi odpowiedni środek w celu zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony i ewentualnie karania tych nadużyć lub równoważne rozwiązanie prawne w rozumieniu klauzuli 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy 99/70, przepis ten należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to w sprawie w postępowaniu głównym, zgodnie z którym zakończenie umów o pracę na czas określony należących do pewnych kategorii skutkuje wypłatą takiej odprawy na rzecz pracowników zatrudnionych na podstawie tych umów, podczas gdy zakończenie umów o pracę na czas określony należących do innych kategorii nie skutkuje wypłatą żadnej odprawy na rzecz pracowników zatrudnionych na podstawie tych ostatnich umów, chyba że w krajowym porządku prawnym nie istnieje żaden inny skuteczny środek w celu uniknięcia i karania takich nadużyć względem tych ostatnich pracowników, co powinien ustalić sąd krajowy.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa T-683/18: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2018 r. – Conte/EUIPO (CANNABIS STORE AMSTERDAM)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/56

      Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2018 r. – Conte/EUIPO (CANNABIS STORE AMSTERDAM)
      (Sprawa T-683/18)
      (2019/C 25/73)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Santa Conte (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Demichelis, E. Ortaglio i G. Iorio Fiorelli)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CANNABIS STORE AMSTERDAM w kolorach: czarnym, oliwkowym, jasnozielonym i białym – zgłoszenie nr 16 176 968

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 sierpnia 2018 r. w sprawie R 2181/2017-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed ekspertem i Drugą Izbą Odwoławczą EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 w związku z art. 95 ust.1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Brak oceny okoliczności istotnych dla rejestracji spornego znaku towarowego;

                  —

                  Brak bezstronności i staranności przy ocenie znaczenia spornego znaku towarowego oraz względnego postrzegania tego znaku przez właściwy krąg odbiorców;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. f) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Nieprawidłowa identyfikacja właściwego kręgu odbiorców i postrzegania spornego znaku towarowego;

                  —

                  Brak sprzeczności z porządkiem publicznym.


title: Sprawa C-670/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna (Włochy) w dniu 29 października 2018 r. – CO / Comune di Gesturi

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna (Włochy) w dniu 29 października 2018 r. – CO / Comune di Gesturi
      (Sprawa C-670/18)
      (2019/C 25/28)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CO

         Strona pozwana: Comune di Gesturi

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zasada niedyskryminacji, o której mowa w art. 1 i 2 dyrektywy Rady Unii Europejskiej nr 78 z dnia 27 listopada 2000 r. (1), stoi na przeszkodzie przepisowi art. 5 ust. 9 decreto-legge nr 95 z dnia 6 lipca 2012 r. (przekształconego ze zmianami w ustawę nr 135 z dnia 7 sierpnia 2012 r., w brzmieniu zmienionym przez art. 6 decreto-legge nr 90 z dnia 24 czerwca 2014 r., przekształconego w ustawę nr 114 z dnia 11 sierpnia 2014 r.), który zakazuje organom administracji publicznej powierzania stanowisk związanych z badaniem i doradztwem osobom będącym emerytowanymi już pracownikami sektora prywatnego lub publicznego?

         (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 4, s. 79).


title: Sprawa T-239/11: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2018 r. – Sigma Alimentos Exterior/Komisja Pomoc państwa – Przepisy dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w spółkach mających rezydencję podatkową za granicą – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Selektywność – System odniesienia – Odstępstwo – Odmienne traktowanie – Uzasadnienie odmiennego traktowania

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/34

      Wyrok Sądu z dnia 15 października 2018 r. – Sigma Alimentos Exterior/Komisja
      (Sprawa T-239/11) (1)

      (Pomoc państwa - Przepisy dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w spółkach mających rezydencję podatkową za granicą - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Selektywność - System odniesienia - Odstępstwo - Odmienne traktowanie - Uzasadnienie odmiennego traktowania)
      (2019/C 25/43)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Sigma Alimentos Exterior, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo A. Morillo Méndez i M. Ferre Navarrete, później A. Morillo Méndez, J. Igual Gorgonio i C. Cañizares Pacheco, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo R. Lyal, C. Urraca Caviedes i P. Němečková, później R. Lyal i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 1 oraz art. 4 decyzji Komisji 2011/282/UE z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 135, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sigma Alimentos Exterior, SL pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 204 z 9.7.2011.


title: Sprawa C-625/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG / Finanzamt Feldkirch Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 56 i 63 TFUE – Swoboda przepływu usług i kapitału – Instytucje kredytowe – Opłata stabilizacyjna i składka specjalna na tę opłatę określane na podstawie całego bilansu nieskonsolidowanego instytucji kredytowych z siedzibą w Austrii – Włączenie transakcji bankowych mających transgraniczny charakter – Wyłączenie transakcji spółek zależnych z siedzibą w innym państwie członkowskim – Odmienne traktowanie – Ograniczenie – Uzasadnienie

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/11

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG / Finanzamt Feldkirch
      (Sprawa C-625/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 56 i 63 TFUE - Swoboda przepływu usług i kapitału - Instytucje kredytowe - Opłata stabilizacyjna i składka specjalna na tę opłatę określane na podstawie całego bilansu nieskonsolidowanego instytucji kredytowych z siedzibą w Austrii - Włączenie transakcji bankowych mających transgraniczny charakter - Wyłączenie transakcji spółek zależnych z siedzibą w innym państwie członkowskim - Odmienne traktowanie - Ograniczenie - Uzasadnienie)
      (2019/C 25/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG

         Strona przeciwna: Finanzamt Feldkirch

         Sentencja

      Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, w zakresie, w jakim nakłada ono na instytucje kredytowe z siedzibą w Austrii, które, tak jak instytucja omawiana w postępowaniu głównym, świadczą usługi na rzecz ich klientów mających siedzibę lub zamieszkałych w innych państwach członkowskich bez posługiwania się stałymi zakładami z siedzibą w tych państwach, obowiązek zapłaty opłaty ustalonej na podstawie „całego średniego nieskonsolidowanego bilansu”, który obejmuje transakcje bankowe dokonane bezpośrednio przez te instytucje z obywatelami innych państwa członkowskich, podczas gdy wykluczone są z niego te same transakcje dokonane przez spółki zależne instytucji kredytowych z siedzibą w Austrii, jeżeli owe spółki zależne mają siedziby w innych państwach członkowskich.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-672/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 29 października 2018 r. – DN / Ministre de l’Action et des Comptes publics

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 29 października 2018 r. – DN / Ministre de l’Action et des Comptes publics
      (Sprawa C-672/18)
      (2019/C 25/29)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DN

         Strona przeciwna: Ministre de l’Action et des Comptes publics

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy art. 8 dyrektywy z dnia 19 października 2009 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by zyski kapitałowe osiągnięte z tytułu zbycia papierów wartościowych otrzymanych przy wymianie i zyski kapitałowe objęte odroczeniem zostały opodatkowane według zasad dotyczących podstawy opodatkowania i różnych stawek?

                  2)

                  Czy te same przepisy powinny być w szczególności interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby kwoty wolne od podatku obniżające podstawę w celu uwzględnienia okresu posiadania papierów wartościowych nie miały zastosowania do zysków kapitałowych objętych odroczeniem, biorąc pod uwagę fakt, że ta zasada dotycząca podstawy opodatkowania nie miała zastosowania w dniu, w którym te zyski kapitałowe zostały osiągnięte, oraz aby miały zastosowanie do zysków kapitałowych ze zbycia papierów wartościowych otrzymanych przy wymianie, uwzględniając datę wymiany, a nie dzień nabycia papierów wartościowych przekazanych w zamian?

         (1)  Dyrektywa Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego (Dz.U. 2009, L 310, s. 34).


title: Sprawa T-646/18: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2018 r. – Bonnafous/Komisja

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/42

      Skarga wniesiona w dniu 26 października 2018 r. – Bonnafous/Komisja
      (Sprawa T-646/18)
      (2019/C 25/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Laurence Bonnafous (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Blot i S. Rodrigues)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

            w rezultacie,

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi mającej na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 października 2018 r. oddalającej ponowny wniosek o udzielenie dostępu do dokumentu (raportu z audytu z 2018 r. działu zasobów ludzkich Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego opatrzonego wewnętrzną sygnaturą ARES(2018)361356 i datą 21 stycznia 2018 r.) strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia rozporządzenia nr 1049/2001, art. 15 ust. 3 TFUE i art. 42 karty na tej podstawie, że Komisja nie wywiązała się z obowiązków, które ciążą na niej na postawie prawa do publicznego dostępu do dokumentów instytucji i obowiązku przejrzystości.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 296 TFUE i art. 41 karty, to znaczy obowiązku uzasadnienia w zakresie, w jakim analiza przedstawiona w zaskarżonej decyzji opiera się na ogólnych twierdzeniach i podstawach wyrażonych w sposób abstrakcyjny.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności na tej podstawie, że Komisja odmówiła udzielania dostępu do żądanego dokumentu, niesłusznie powołując się na ogólne domniemanie nieujawniania.


title: Sprawa T-685/18: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2018 r. – Apple / EUIPO – Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication (SWIFT)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/57

      Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2018 r. – Apple / EUIPO – Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication (SWIFT)
      (Sprawa T-685/18)
      (2019/C 25/74)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Apple Inc. (Cupertino, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Olsen i P. Andreottola, Solicitors)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication SCRL (La Hulpe, Belgia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SWIFT – zgłoszenie nr 13 370 861

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 sierpnia 2018 r. w sprawie R 476/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie odwołania skarżącego od zaskarżonej decyzji w całości;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-627/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Dunajská Streda – Słowacja) – ZSE Energia a.s. / RG Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 861/2007 – Europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń – Artykuł 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 – Zakresy stosowania – Pojęcie „stron” – Sprawy transgraniczne

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/12

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Dunajská Streda – Słowacja) – ZSE Energia a.s. / RG
      (Sprawa C-627/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 861/2007 - Europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń - Artykuł 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 - Zakresy stosowania - Pojęcie „stron” - Sprawy transgraniczne)
      (2019/C 25/14)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Okresný súd Dunajská Streda

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: ZSE Energia a.s.

         Strona pozwana: RG

         przy udziale: ZSE Energia CZ, s. r. o.

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. ustanawiającego europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń, zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 517/2013 z dnia 13 maja 2013 r., należy interpretować w ten sposób, iż pojęcie „stron” obejmuje wyłącznie stronę powodową i stronę pozwaną.

                  2)

                  Artykuł 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 861/2007, zmienionego rozporządzeniem nr 517/2013, należy interpretować w ten sposób, że postępowanie takie jak postępowanie główne, w którym strona powodowa i strona pozwana mają miejsce zamieszkania, względnie siedzibę, lub miejsce zwykłego pobytu w tym samym państwie członkowskim, w którym siedzibę ma sąd rozpatrujący sprawę, nie jest objęte zakresem stosowania rzeczonego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.