title: Sprawa C-45/06: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht des Landes Brandenburg — Niemcy) — Campina GmbH & Co., dawniej TUFFI Campina emzett GmbH przeciwko Hauptzollamt Frankfurt (Oder) (Mleko i przetwory mleczne — Opłata dodatkowa — Niewielkie przekroczenie terminu przekazania zbiorczego zestawienia — Kara pieniężna — Rozporządzenie (EWG) nr 536/93 zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1001/98 — Artykuł 3 ust. 2 akapit drugi — Rozporządzenie (WE) nr 1392/2001 — Artykuł 5 ust. 3 — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Artykuł 2 ust. 2 zdanie drugie — Zasada stosowania z mocą wsteczną kary łagodniejszej)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/12

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht des Landes Brandenburg — Niemcy) — Campina GmbH & Co., dawniej TUFFI Campina emzett GmbH przeciwko Hauptzollamt Frankfurt (Oder)
   (Sprawa C-45/06) (1)

   (Mleko i przetwory mleczne - Opłata dodatkowa - Niewielkie przekroczenie terminu przekazania zbiorczego zestawienia - Kara pieniężna - Rozporządzenie (EWG) nr 536/93 zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1001/98 - Artykuł 3 ust. 2 akapit drugi - Rozporządzenie (WE) nr 1392/2001 - Artykuł 5 ust. 3 - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Artykuł 2 ust. 2 zdanie drugie - Zasada stosowania z mocą wsteczną kary łagodniejszej)
   (2007/C 95/19)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht des Landes Brandenburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Campina GmbH & Co., dawniej TUFFI Campina emzett GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Frankfurt (Oder)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht des Landes Brandenburg — Ważność art. 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 536/93 z dnia 9 marca 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania opłaty dodatkowej w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 57, str. 12), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1001/98 z dnia 13 maja 1998 r. (Dz.U. L 142, str. 22) — Kara za przekroczenie terminu przekazania rocznego zbiorczego zestawienia danych poszczególnych producentów — Niewielkie przekroczenie terminu — Zasada proporcjonalności
   Sentencja
   Przy nakładaniu kary za zachowanie niezgodne z przepisami wspólnotowymi sąd krajowy jest zobowiązany do przestrzegania zasady stosowania z mocą wsteczną kary łagodniejszej.
   Jeżeli chodzi o niewielkie przekroczenie wyznaczonego terminu takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, system kar pieniężnych przewidziany w art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1392/2001 z dnia 9 lipca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych jest mniej surowy niż system przewidziany w art. 3 ust. 2 akapit drugi tiret pierwsze rozporządzenia Komisji (EWG) nr 536/93 z dnia 9 marca 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania opłaty dodatkowej w sektorze mleka i przetworów mlecznych zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1001/98 z dnia 13 maja 1998 r.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006 r.


title: Sprawa T-281/13: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2013 r. — GOLAM przeciwko OHIM — meta Fackler Arzneimittel (METABIOMAX)

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/15

         Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2013 r. — GOLAM przeciwko OHIM — meta Fackler Arzneimittel (METABIOMAX)
   (Sprawa T-281/13)
   2013/C 215/21
   Język skargi: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sofia Golam (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Trovas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: meta Fackler Arzneimittel GmbH (Springe, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie R 2022/2011-2;

               —

               oddalenie sprzeciwu wniesionego przez meta Fackler Arzneimittel GmbH i dopuszczenie jej zgłoszenia do rejestracji w całości;

               —

               obciążenie meta Fackler Arzneimittel GmbH kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „METABIOMAX” dla towarów z klas 5, 16 i 30 — zgłoszenie nr 8885261.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Fackler Arzneimittel GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „metabiarex”, zarejestrowany w Niemczech pod nr. 857721 dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r.


title: Sprawa C-452/07: Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 3 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Health Research Inc.

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/22

         Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 3 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Health Research Inc.
   (Sprawa C-452/07) (1)

   (2008/C 313/36)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa C-397/03 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  18 maja 2006 r.  — Archer Daniels Midland Co. i Archer Daniels Midland Ingredients Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek lizyny syntetycznej — Grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Zasada niedziałania prawa wstecz — Zasada non bis in idem — Równość traktowania — Obrót, który może zostać wzięty pod uwagę)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 maja 2006 r. — Archer Daniels Midland Co. i Archer Daniels Midland Ingredients Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-397/03 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek lizyny syntetycznej - Grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Zasada niedziałania prawa wstecz - Zasada non bis in idem - Równość traktowania - Obrót, który może zostać wzięty pod uwagę)
   (2006/C 165/03)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszące odwołanie: Archer Daniels Midland Co. i Archer Daniels Midland Ingredients Ltd [Przedstawiciele: adwokat C.O. Lenz oraz E. Batchelor, L. Martin Alegi i M. Garcia, solicitors]

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot [Przedstawiciele: R. Lyal, działający w charakterze pełnomocnika oraz J. Flynn, QC]
   Przedmiot
   Odwołanie wniesione przeciwko wyrokowi Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T-224/00 Archer Daniels Midland i Archer Daniels Midland Ingredients przeciwko Komisji, oddalającego w części skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2001/418/WE z dnia 7 czerwca 2000 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/36.545/F3 — Aminokwasy) lub o obniżenie kwoty nałożonej w tej decyzji grzywny
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Archer Daniels Midland Co. i Archer Daniels Midland Ingredients Ltd zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003


title: Sprawa C-57/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 13 listopada 2015 r. w sprawach połączonych T-424/14 i T-425/14, ClientEarth/Komisja Europejska, wniesione w dniu 1 lutego 2016 r. przez ClientEarth

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 13 listopada 2015 r. w sprawach połączonych T-424/14 i T-425/14, ClientEarth/Komisja Europejska, wniesione w dniu 1 lutego 2016 r. przez ClientEarth
   (Sprawa C-57/16 P)
   (2016/C 191/08)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: (przedstawiciele: O. W. Brouwer, F. Heringa, J. Wolfhagen, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               i.

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 listopada 2015 r., którym Sąd:

                           —

                           oddalił skargi wnoszącego odwołanie;

                           —

                           obciążył wnoszącego odwołanie jego kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               ii.

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez ewentualnych interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ocenie wnoszącego odwołanie zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony z następujących powodów:

         Zarzut 1
      : Naruszenie prawa poprzez przyjęcie ogólnego domniemania w kontekście art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 (1) w odniesieniu do żądanych dokumentów.
   Sąd naruszył prawo ze względu na:

               i.

               błędne zastosowanie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości;

               ii.

               nieuznanie, że art. 17 ust. 1–3 TEU nie stanowią podstawy prawnej dla przyjęcia takiego ogólnego domniemania;

               iii.

               przyjęcie ogólnego domniemania w związku z nieujawnieniem żądanych dokumentów bez przeprowadzenia testu „rzeczywistej i konkretnej szkody”;

               iv.

               nieuznanie, że żądane dokumenty są nierozerwalnie związane z decyzją o wszczęciu albo niewszczęciu procesu legislacyjnego;

         Zarzut 2
      : Naruszenie prawa poprzez niestwierdzenie, że w sprawie występuje nadrzędny interes publiczny.
   Sąd naruszył prawo ze względu na:

               i.

               nieuwzględnienie konkretnych interesów publicznych, na istnienie których powoływała się ClientEarth;

               ii.

               uznanie, że późniejsze ujawnienie żądanych dokumentów wyklucza istnienie nadrzędnego interesu publicznego w ujawnieniu żądanych dokumentów;

               iii.

               stwierdzenie, że ujawnienie innych dokumentów niż dokumenty żądane wyklucza istnienie nadrzędnego interesu publicznego w ujawnieniu żądanych dokumentów;

               iv.

               nieuznanie, że reprezentowany przez ClientEarth interes ma charakter publiczny;

               v.

               niezinterpretowanie powodów odmowy w sposób ścisły, mając na względzie publiczny interes w ujawnieniu dokumentów, o którym mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 (2);

               vi.

               nieuznanie interesu publicznego w poprawie dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach związanych ze środowiskiem naturalnym.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43; sprostowania: Dz.U. 2010, L 271, s. 20; Dz.U. 2013, L 333, s. 83).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).


title: Sprawa T-283/05: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2005 r. przez Daniele Baraladi i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/33

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2005 r. przez Daniele Baraladi i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-283/05)
   (2005/C 229/70)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 13 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Daniele Baraladi, zamieszkałej w Alkmaar (Niderlandy), Jacobusa De Bruijna, zamieszkałego w Isprze (Włochy) i Christel Schilleger-Musset, zamieszkałej w Brebbii (Włochy), reprezentowanych przez adwokatów Georgesa Vandersandena i Laure Levi.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               unieważnienie klasyfikacji do grupy zaszeregowania przyznanej skarżącym na podstawie decyzji o powołaniu w zakresie, w jakim klasyfikacja ta oparta jest na art. 12 ust. 3 załącznika XIII nowego regulaminu pracowniczego;

               —

               w rezultacie, odtworzenie na nowo kariery skarżących (włącznie z nadaniem odpowiedniej rangi ich doświadczeniu w odpowiednio zmienionej grupie zaszeregowania, ich prawom do awansowania oraz do renty i emerytury, ustalając te ostatnie na podstawie art. 21 załącznika XIII nowego regulaminu pracowniczego), poczynając od grupy zaszeregowania, do której powinni byli być powołani na podstawie ogłoszenia o konkursie, w wyniku którego zostali wpisani na listę rezerwową: czyli albo do grupy zaszeregowania, jaka była wymieniona w ogłoszeniu o konkursie, albo, do grupy jej równoważnej według klasyfikacji w ramach nowego regulaminu pracowniczego (oraz odpowiedniego stopnia zgodnie z regułami obowiązującymi przed dniem 1 maja 2004 r.), od chwili wydania decyzji o ich powołaniu;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżących odsetek za zwłokę na podstawie stóp ustalonych przez Europejski Bank Centralny od całości kwot odpowiadających różnicy pomiędzy wynagrodzeniem odpowiadającym klasyfikacji zawartej w decyzji o powołaniu a wynagrodzeniem odpowiadającym klasyfikacji, do której byli uprawnieni do daty wejścia w życie decyzji o odpowiedniej klasyfikacji skarżących do grupy zaszeregowania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty podnoszone przez skarżących są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podnoszonymi w sprawie T-58/05 Centeno Mediavilla i in. przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005, str. 38.


title: Sprawa C-626/11 P: Streszczenie odwołania od postanowienia Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 21 września 2011 r. w sprawie T-1/10 Polyelectrolyte Producers Group i SNF SAS przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA), Komisji Europejskiej i Królestwu Niderlandów, wniesionego w dniu 6 grudnia 2011 r. przez Polyelectrolyte Producers Group i SNF SAS

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/11

         Streszczenie odwołania od postanowienia Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 21 września 2011 r. w sprawie T-1/10 Polyelectrolyte Producers Group i SNF SAS przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA), Komisji Europejskiej i Królestwu Niderlandów, wniesionego w dniu 6 grudnia 2011 r. przez Polyelectrolyte Producers Group i SNF SAS
   (Sprawa C-626/11 P)
   2012/C 39/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Polyelectrolyte Producers Group, SNF SAS (przedstawiciele: K. Van Maldegem, R. Cana, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), Komisja Europejska, Królestwo Niderlandów

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie zwracają się do Trybunału o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu w sprawie T-1/10; oraz

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) dotyczącej klasyfikacji akrylamidu jako substancji spełniającej wymogi ustanowione w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów, na podstawie art. 59 rozporządzenia nr 1907/2006; lub

               —

               tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi do wydania ponownego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej przez wnoszących odwołanie skargi o stwierdzenie nieważności; oraz

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania wszystkimi kosztami postępowania (w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Sądem).

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie twierdzą, że oddalając ich skargę o stwierdzenie nieważności decyzji ECHA dotyczącej klasyfikacji akrylamidu jako substancji spełniającej wymogi ustanowione w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, na podstawie art. 59 rozporządzenia nr 1907/2006, Sąd naruszył prawo Unii. W szczególności wnoszący odwołanie utrzymują, że Sąd popełnił szereg błędów w zakresie interpretacji faktów oraz ram prawnych mających zastosowanie do sytuacji wnoszących odwołanie. W efekcie Sąd dopuścił się szeregu naruszeń prawa, polegających w szczególności na:

               —

               uznaniu, że zidentyfikowanie substancji jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy przez komitet państw członkowskich ECHA zgodnie z art. 59 ust. 8 rozporządzenia nr 1907/2006 nie jest decyzją, która ma wywierać skutki prawne względem osób trzecich przed jej opublikowaniem na kandydackiej liście substancji wzbudzających szczególnie duże obawy, zgodnie z art. 59 ust. 10 rozporządzenia nr 1907/2006.

         Z tych względów wnoszący odwołanie twierdzą, że orzeczenie Sądu w sprawie T-1/10 należy uchylić oraz że należy stwierdzić nieważność decyzji ECHA dotyczącej klasyfikacji akrylamidu jako substancji spełniającej wymogi ustanowione w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, na podstawie art. 59 rozporządzenia nr 1907/2006.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1)


title: Sprawa C-331/05 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2005 r. w sprawie T-294/04 Internationaler Hilfsfonds e.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Internationaler Hilfsfonds e.V. w dniu 6 września 2005 r.

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/17

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2005 r. w sprawie T-294/04 Internationaler Hilfsfonds e.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Internationaler Hilfsfonds e.V. w dniu 6 września 2005 r.
   (Sprawa C-331/05 P)
   (2005/C 271/32)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 6 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Internationaler Hilfsfonds e.V. od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2005 r. w sprawie T-294/04 Internationaler Hilfsfonds e.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2005 r. w sprawie T-294/04 (1) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji albo orzeczenie zapłaty przez pozwaną na rzecz skarżącego 54.037,00 euro;

               2.

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie od postanowienia Sadu Pierwszej Instancji w uzasadnieniu powołuję się na błędną ocenie i błędne zastosowanie przepisów proceduralnych i prawa wspólnotowego oraz nieprzestrzeganie orzeczeń sądów wspólnotowych:

               1.

               Sąd przeoczył, że pod względem prawnym i rzeczowym istnieje różnica między kosztami postępowania związanymi z postępowaniem sądowym oraz kosztami, które dochodzone są w drodze skargi o odszkodowanie.

               2.

               Sąd nie podał prawnie zasadnego wyjaśnienia wyłączenia niejako z urzędu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniach w sprawie skargi przed Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich z kosztów, które mogą być dochodzone w skardze o odszkodowanie. Sad nie zbadał rzeczowej i prawnej zasadności konieczności skorzystania z adwokata w postępowaniach w sprawie skargi wszczętych przez wnoszącego odwołanie.

               3.

               Sąd rozpatrzył w sposób powierzchowny i błędnie ocenił związek przyczynowy pomiędzy bezprawnym zachowaniem Komisji a podnoszoną szkodą.

               4.

               Sąd błędnie powołał się na orzeczenie Trybunału w celu uzasadnienia swojego niesłusznego twierdzenia, że postępowanie przed Rzecznikiem Praw Obywatelskich nie wymaga zasadniczo korzystania z usług adwokata. Wspomniane orzeczenie dotyczyło przypadku urzędnika Komisji, który należało oceniać na podstawie kryteriów prawa urzędniczego i który nie miał żadnego związku z niniejszym przypadkiem.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005.


title: Sprawa T-94/06: Skarga wniesiona w dniu  13 marca 2006 r.  — Gargani przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/15

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2006 r. — Gargani przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-94/06)
   (2006/C 121/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Giuseppe Gargani (Morra de Sanctis, Włochy) [Przedstawiciel: W. Rothley, adwokat]

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że przedstawienie przez Parlament uwag w zawisłym przed Trybunałem postępowaniu o wydanie w sprawie C-305/05 orzeczenia w trybie prejudycjalnym stanowi naruszenie art. 121 regulaminu Parlamentu;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga została wniesiona w związku ze złożeniem w sprawie C-305/05 opinii w rozumieniu art. 23 akapit drugi Statutu Trybunału Sprawiedliwości przez Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego jako przedstawiciela tej instytucji. Zdaniem skarżącego przedstawienie tej opinii nastąpiło bez koniecznego uzgodnienia z Komisją Prawną Parlamentu Europejskiego jak również do opinii tej nie została załączona decyzja Plenum Parlamentu Europejskiego.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi naruszenie art. 121 regulaminu Parlamentu Europejskiego.


title: Sprawa T-381/11: Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2012 r. — Eurofer przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — Przydział bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych od 2013 r. — Decyzja Komisji ustalająca wskaźniki emisyjności dla produktów stosowane przy obliczaniu przydziału uprawnień do emisji — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Brak indywidualnego oddziaływania — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Niedopuszczalność)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/24

         Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2012 r. — Eurofer przeciwko Komisji
   (Sprawa T-381/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - Przydział bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych od 2013 r. - Decyzja Komisji ustalająca wskaźniki emisyjności dla produktów stosowane przy obliczaniu przydziału uprawnień do emisji - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Niedopuszczalność)
   2012/C 217/50
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Europäischer Wirtschaftsverband der Eisen- und Stahlindustrie (Eurofer) ASBL (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: S. Altenschmidt i C. Dittrich, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms, K. Herrmann i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 130, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku Euroalliages o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Europäischer Wirtschaftsverband der Eisen- und Stahlindustrie (Eurofer) ASBL zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa T-731/16: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2016 r. – Perifereia Stereas Elladas/Komisja

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/36

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2016 r. – Perifereia Stereas Elladas/Komisja
   (Sprawa T-731/16)
   (2016/C 462/46)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Perifereia Stereas Elladas (Lamia, Grecja) (przedstawiciel: adwokat K. Bakas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 10 sierpnia 2016 r., nr 4310049 [Ref. Ares(2016) 4310049 – 10/08/2016] Dyrekcji Generalnej ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Włączenia Społecznego Komisji Europejskiej, podpisanej przez dyrektora do spraw społecznych, którą to decyzją został odrzucony wniosek o finansowanie z dnia 3 grudnia 2015 r. przedstawiony przez konsorcjum pod przewodnictwem skarżącej w związku z programem Komisji Europejskiej na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych EASI (PROGRESS AXIS) 2014-2020 dla innowacyjnej polityki społecznej w celu przeprowadzenia reform w obrębie usług socjalnych wraz zaproszeniem do składania wniosków pod nr VP/2 15/011 oraz;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami skarżącej oraz wynagrodzeniem jej adwokata.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnej oceny przez Komisję Europejską treści wniosku skarżącej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności. Skarżąca utrzymuje, że gdyby wyjść z założenia, że odrzucenie nastapiło ze względów formalnych, należy stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, gdyż jest on sprzeczny ze wspólnotowymi zasadami propocjonalności i dobrej administracji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równości, jako że w sytuacji wystąpienia problemów technicznych kandydatom, którzy nie złożyli wniosku, zostało przyznane przedłużenie terminu, zaś kandydatom, którzy złożyli swoje wnioski, nie dano jednak podobnej możliwości w celu sprostowania, uzupełnienia lub udzielenia wyjaśnień.


title: Sprawa C-429/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Łodzi (Polska) w dniu 2 sierpnia 2016 r. – Małgorzata Ciupa i in. przeciwko II Szpitalowi Miejskiemu im. L. Rydygiera w Łodzi obecnie Szpital Ginekologiczno-Położniczy im dr L. Rydygiera Sp. z o.o. w Łodzi

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Łodzi (Polska) w dniu 2 sierpnia 2016 r. – Małgorzata Ciupa i in. przeciwko II Szpitalowi Miejskiemu im. L. Rydygiera w Łodzi obecnie Szpital Ginekologiczno-Położniczy im dr L. Rydygiera Sp. z o.o. w Łodzi
   (Sprawa C-429/16)
   (2016/C 392/13)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Okręgowy w Łodzi

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Małgorzata Ciupa i inni

      Strona pozwana: II Szpital Miejski im. L. Rydygiera w Łodzi obecnie Szpital Ginekologiczno-Położniczy im dr L. Rydygiera Sp. z o.o. w Łodzi

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 dyrektywy nr 98/59/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że pracodawca zatrudniający co najmniej 20 pracowników, mający zamiar wypowiedzenia warunków umowy pracownikom, których liczba odpowiada liczbie pracowników określonej w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. z 2003 roku, nr 90 poz. 844 ze zm.) ma obowiązek stosować procedury określone w artykułach 2, 3, 4 i 6 przedmiotowej ustawy, czyli czy obowiązek ten dotyczy sytuacji wskazanych w:

               1.

               art.241
                     13
                   § 2 w związku z art. 241
                     8
                   § 2 i art. 23
                     1
                   k. p.;

               2.

               art. 241
                     13
                   § 2 w związku z art. 772 § 5 lub art. 2417 § l k. p.;

               3.

               art. 42 § l k. p. w związku z art. 45 § l k. p?

      (1)  Dyrektywa Rady Nr 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych; Dz.U. L 225 s. 16; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 003 P. 327 – 332.


title: Sprawa C-248/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej; interwencja: Parlament Europejski, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/45

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej; interwencja: Parlament Europejski, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-248/13) (1)

   2014/C 315/75
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa C-252/06: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/92/WE — Pośrednictwo ubezpieczeniowe — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/23

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-252/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/92/WE - Pośrednictwo ubezpieczeniowe - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 331/40)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Braun i N. Yerrell, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (Przedstawiciele: M. Lumma i U. Forsthoff, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego (Dz.U. L 9, str. 3)
   Sentencja

               1)

               Nieprzyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-332/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Rybołówstwo — Ochrona i gospodarowanie zasobami — Środki kontroli działalności połowowej)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 26 maja 2005 r.
   w sprawie C-332/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Rybołówstwo - Ochrona i gospodarowanie zasobami - Środki kontroli działalności połowowej)
   (2005/C 182/16)
   Język postępowania: portugalski
   W sprawie C-332/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, w trybie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 29 lipca 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: T. van Rijn i A.-M. Alves Vieira) przeciwko Republice Portugalskiej (pełnomocnicy: L. Fernandes i M.J. Policarpo), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), S. von Bahr, J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 26 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               W latach połowowych 1994-1996, Republika Portugalska:

                           —

                           nie przyjmując właściwych szczegółowych przepisów odnośnie wykorzystania przyznanych mu kwot połowowych,

                           —

                           nie zapewniając — poprzez wystarczającą kontrolę działalności połowowej i odpowiednio przeprowadzone inspekcje floty połowowej, a także wyładunków i rejestrów połowowych — przestrzegania przepisów wspólnotowych w zakresie ochrony połowów,

                           —

                           nie zakazując przejściowo — gdy sądzono, że przyznane kwoty zostały wyczerpane — połowów dokonywanych przez statki pływające pod banderą tego Państwa Członkowskiego lub zarejestrowanych na jego terytorium oraz zakazując połowów dopiero wówczas gdy kwoty zostały znacznie przekroczone,

                           —

                           nie zapewniając skutecznego funkcjonowania systemu zatwierdzania obejmującego między innymi weryfikację danych oraz ich kontrolę za pomocą komputerowej bazy danych,

                     uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej — w zakresie zarządzania ww. kwotami połowowymi i ich kontroli dotyczących lat 1994, 1995 i 1996 — na mocy art. 9 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury, oraz art. 2, 19 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa.

               2)

               Skarga zostaje w pozostałej części oddalona.

               3)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 07.06.2003


title: Sprawa C-193/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — postępowanie wszczęte przez Hermanna Fishera, Rolfa Fishera przeciwko Regierungspräsidium Freiburg

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/34

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — postępowanie wszczęte przez Hermanna Fishera, Rolfa Fishera przeciwko Regierungspräsidium Freiburg
   (Sprawa C-193/08) (1)

   2009/C 141/63

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa T-109/15: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2015 r. – Saint-Gobain Isover G+H i in./Komisja

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/64

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2015 r. – Saint-Gobain Isover G+H i in./Komisja
   (Sprawa T-109/15)
   (2015/C 138/83)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Saint-Gobain Isover G+H AG (Ludwigshafen am Rhein, Niemcy), Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH (Stolberg, Niemcy), Saint-Gobain Oberland AG (Bad Wurzach, Niemcy) und Saint-Gobain Sekurit Deutschland GmbH & Co. KG (Herzogenrath, Niemcy) (przedstawiciele: S. Altenschmidt i H. Janssen, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013/C) – wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dopłaty EEG dla odbiorców energochłonnych, C(2014) 8786 final;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE
               Strona skarżąca podnosi, że zmniejszone dopłaty EEG nie stanowią pomocy, ponieważ środki państwowe nie zostały ani przyznane, ani z nich nie zrezygnowano. Zmniejszone dopłaty EEG nie następują też selektywnie. Poza tym nie zakłócają one konkurencji i nie wpływają negatywnie na handel na rynku wewnętrznym.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 108 ust. 3 TFUE
               Jeżeli, przeciwnie do poglądu strony skarżącej, zostanie uznane, że występuje pomoc, według strony skarżącej strona pozwana nie może nakazać odzyskania środków na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE. Zmniejszenie dopłaty EEG nie stanowi bowiem nowej pomocy, ponieważ już w 2002 r. zostały one zatwierdzone przez pozwaną w poprzedzającej regulacji, która w istotnych aspektach miała tą samą treść.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 107 ust. 3 TFUE
               Strona skarżąca podnosi dalej, że decyzja narusza art. 107 ust. 3 TFUE i zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. Strona pozwana nie mogła ocenić badanego przez nią stanu faktycznego na podstawie jej opublikowanych dopiero 28 czerwca 2014 r. wytycznych w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią 2014-2020. Zamiast tego powinna była ona zastosować wytyczne opublikowane w 2008 r. Opierając się na kryteriach z 2008 r., strona pozwana nie mogła dojść do innego wniosku niż to, że dana pomoc była zgodna z rynkiem wewnętrznym.

               4.

               Zarzut czwarty: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE
               Strona skarżąca podnosi na koniec, że strona pozwana naruszyła zasadę pewności prawa i art. 108 ust. 1 TFUE przez to, że wydała zaskarżoną decyzję w postępowaniu dotyczącym nowej pomocy. Dlatego/Ze względu na to że strona pozwana zatwierdziła poprzednią regulację dotyczącą EEG 2012, powinna była wydać decyzję w postępowaniu dotyczącym istniejącej, a nie nowej pomocy.


title: Sprawa C-370/10 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 14 marca 2011 r. — Ravensburger AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Educa Borras SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Graficzny znak towarowy EDUCA Memory game — Wniosek o unieważnienie złożony przez właściciela słownych krajowych i międzynarodowych znaków towarowych MEMORY — Oddalenie wniosku o unieważnienie przez izbę odwoławczą — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 — Względna podstawa odmowy rejestracji)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/10

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 14 marca 2011 r. — Ravensburger AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Educa Borras SA
   (Sprawa C-370/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Graficzny znak towarowy EDUCA Memory game - Wniosek o unieważnienie złożony przez właściciela słownych krajowych i międzynarodowych znaków towarowych MEMORY - Oddalenie wniosku o unieważnienie przez izbę odwoławczą - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 - Względna podstawa odmowy rejestracji)
   2011/C 186/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ravensburger AG (przedstawiciele: H. Harte-Bavendamm i M. Goldmann, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik), Educa Borras SA

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie T-243/08 Ravensburger przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela słownych krajowych i międzynarodowych znaków towarowych „MEMORY” dla towarów należących do klasy 28 na decyzję R 597/2007-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 8 kwietnia 2008 r. uchylającą decyzję Wydziału Sprzeciwów uwzględniającą złożony przez skarżącą wniosek o unieważnienie graficznego znaku towarowego „EDUCA Memory game” dla towarów należących do klasy 28

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Ravensburger AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.


title: Sprawa T-418/07: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2007 r. — Libro przeciwko OHIM — Causley (LiBRO)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/27

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2007 r. — Libro przeciwko OHIM — Causley (LiBRO)
   (Sprawa T-418/07)
   (2008/C 8/48)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: LIBRO Handelsgesellschaft mbH (Guntramsdorf, Austria) (przedstawiciel: adwokat G. Prantl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Dagmar Causley (Pleidelsheim, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 3 września 2007 r. (sprawa R 1454/2005-4) oraz jej zmiana, tak by odwołanie wniesione przez skarżącą do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego zostało uwzględnione i w konsekwencji sprzeciw został odrzucony w całości;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowno-graficzny znak towarowy „libro” dla towarów i usług należących do klas 2, 9, 14, 16, 18, 20, 25, 28, 35, 38, 41 i 42 (zgłoszenie nr 2 616 753)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Dagmar Causley

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy „LIBERO” dla towarów i usług należących do klas 9, 38 i 42 (wspólnotowy znak towarowy nr 401 141)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), gdyż w przypadku spornych znaków towarowych nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-198/14: Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – 100 % Capri Italia/EUIPO – IN.PRO.DI (100 % Capri) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 100 % Capri — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy CAPRI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/23

         Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – 100 % Capri Italia/EUIPO – IN.PRO.DI (100 % Capri)
   (Sprawa T-198/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 100 % Capri - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy CAPRI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 191/28)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: 100 % Capri Italia Srl (Capri, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Perani, G. Ghisletti i F. Braga)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Inghirami produzione distribuzione SpA (IN.PRO.DI), dawniej Cantoni ITC SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: V. Piccarreta i M. Franzosi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 stycznia 2014 r. (sprawa R 2122/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Inghirami produzione distribuzione SpA (IN.PRO.DI) a 100 % Capri Italia Srl.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               100 % Capri Italia Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 159 z 26.5.2014.


title: Sprawa T-620/11: Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. – GFKL Financial Services/Komisja [Pomoc państwa — Niemieckie ustawodawstwo podatkowe dotyczące przenoszenia strat na przyszłe lata podatkowe (Sanierungsklausel) — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Skarga o stwierdzenie nieważności — Indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Pojęcie pomocy państwa — Selektywny charakter — Charakter i struktura systemu podatkowego — Zasoby publiczne — Obowiązek uzasadnienia — Uzasadnione oczekiwania]

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/29

         Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. – GFKL Financial Services/Komisja
   (Sprawa T-620/11) (1)

   ([Pomoc państwa - Niemieckie ustawodawstwo podatkowe dotyczące przenoszenia strat na przyszłe lata podatkowe (Sanierungsklausel) - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Skarga o stwierdzenie nieważności - Indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Pojęcie pomocy państwa - Selektywny charakter - Charakter i struktura systemu podatkowego - Zasoby publiczne - Obowiązek uzasadnienia - Uzasadnione oczekiwania])
   (2016/C 106/31)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GFKL Financial Services AG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo M. Schweda, S. Schultes-Schnitzlein, J. Eggers i M. Knebelsberger, a następnie M. Schweda, J. Eggers, M. Knebelsberger i F. Loose, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo T. Maxian Rusche, M. Adam i R. Lyal, a następnie T. Maxian Rusche, R. Lyal i M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Repubika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i K. Petersen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/527/UE z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 7/10 (ex CP 250/09 i NN 5/10) przyznanej przez Niemcy na podstawie klauzuli naprawczej przewidzianej w ustawie o podatku od osób prawnych („KStG, Sanierungsklausel”) (Dz.U. L 235, s. 26).

      Sentencja

               1)

               Zarzut niedopuszczalności zostaje oddalony.

               2)

               Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna.

               3)

               GFKL Financial Services AG pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję Europejską. Komisja pokrywa jedną trzecią własnych kosztów.

               4)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 39 z 11.2.2012.


title: Sprawa C-108/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas (Litwa) w dniu 3 marca 2017 r. – UAB „Enteco Baltic”/Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas (Litwa) w dniu 3 marca 2017 r. – UAB „Enteco Baltic”/Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-108/17)
   (2017/C 161/15)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Vilniaus apygardos administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UAB „Enteco Baltic”

      Strona pozwana: Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 143 ust. 2 dyrektywy VAT (1) to należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by organ podatkowy państwa członkowskiego odmówił zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 143 ust. 1 lit. d) wyżej wymienionej dyrektywy wyłącznie z tej przyczyny, że w chwili importu dostawa towarów przeznaczona była dla określonego podatnika VAT, w związku z czym w zgłoszeniu przywozowym został podany jego numer identyfikacyjny VAT, jednakże – w wyniku późniejszej zmiany okoliczności – towary zostały przetransportowane do innego podatnika VAT, przy czym organ publiczny otrzymał pełne informacje o tożsamości rzeczywistego nabywcy?

               2)

               Czy, w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie, art. 143 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT można interpretować w ten sposób, że dokumenty [e-AD (elektroniczny dokument administracyjny), listy przewozowe oraz potwierdzenia e-ROR (elektroniczny raport odbioru)], których wiarygodność nie została obalona, potwierdzające przetransportowanie towarów ze składu podatkowego znajdującego się na terytorium jednego państwa członkowskiego do składu podatkowego znajdującego się w innym państwie członkowskim, mogą być uznane za wystarczające dowody na okoliczność przetransportowania towarów do innego państwa członkowskiego?

               3)

               Czy art. 143 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by organ podatkowy państwa członkowskiego odmówił zastosowania zwolnienia przewidzianego w tym przepisie, jeżeli prawo do rozporządzania towarami zostało przeniesione nie bezpośrednio na nabywcę towarów, lecz za pośrednictwem wskazanych przez niego osób (przedsiębiorstwa transportowe/składy podatkowe)?

               4)

               Czy praktyka administracyjna, w ramach której interpretacja tego, co należy uważać za przeniesienie prawa do rozporządzania towarami oraz jakie dowody należy przedłożyć na udokumentowanie tegoż przeniesienia, różni się w zależności od tego, czy zastosowanie ma art. 167 czy też art. 143 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT – jest niezgodna z zasadą neutralności VAT i zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań?

               5)

               Czy, w związku z poborem VAT, zasada dobrej wiary obejmuje swoim zakresem prawo osób do zwolnienia z VAT z tytułu importu [na podstawie art. 143 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT] w takich przypadkach jak w postępowaniu głównym, czyli w sytuacji, gdy urząd celny odmawia podatnikowi prawa do zwolnienia z VAT z tytułu importu na tej podstawie, że nie dochował on warunków dla dalszych dostaw tych towarów na terytorium Unii Europejskiej (art. 138 dyrektywy VAT)?

               6)

               Czy art. 143 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie praktyce administracyjnej państwa członkowskiego, w ramach której domniemanie, że (i) prawo do rozporządzania towarem nie zostało przeniesione na konkretnego kontrahenta oraz (ii) że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć o ewentualnym naruszeniu przepisów o VAT przez kontrahenta, opiera się na okoliczności faktycznej, że przedsiębiorstwo porozumiewało się z kontrahentami przy pomocy środków elektronicznych oraz na tym, że po przeprowadzeniu kontroli przez organ podatkowy, ustalono iż kontrahenci nie prowadzili działalności pod wskazanymi adresami ani nie składali deklaracji VAT odnośnie transakcji prowadzonych z podatnikiem?

               7)

               Czy art. 143 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że choć obowiązek udokumentowania prawa do zwolnienia podatkowego ciąży na podatniku, nie oznacza to jednak, że właściwy organ publiczny, przy rozstrzyganiu zagadnienia przeniesienia prawa do rozporządzania towarem, nie jest zobowiązany do gromadzenia informacji dostępnych wyłącznie dla organów publicznych?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa T-112/09: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2010 r. — Icebreaker przeciwko OHIM — Gilmar (ICEBREAKER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ICEBREAKER — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ICEBERG — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Częściowa odmowa rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/39

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2010 r. — Icebreaker przeciwko OHIM — Gilmar (ICEBREAKER)
      (Sprawa T-112/09) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ICEBREAKER - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ICEBERG - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Częściowa odmowa rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
      (2010/C 288/75)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Icebreaker Ltd (Wellington, Nowa Zelandia) (przedstawiciel: adwokat L. Prehn)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Gilmar SpA (San Giovanni in Marignano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Perani i P. Pozzi)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 stycznia 2009 r. (sprawa R 1536/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Gilmar SpA a Icebreaker Ltd.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Icebreaker Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa C-370/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance w Bobigny w dniu 19 czerwca 2017 r. – Caisse de retraite du personnel navigant professionnel de l'aéronautique civile (CRPNPAC)/Vueling Airlines S.A..

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance w Bobigny w dniu 19 czerwca 2017 r. – Caisse de retraite du personnel navigant professionnel de l'aéronautique civile (CRPNPAC)/Vueling Airlines S.A..
   (Sprawa C-370/17)
   (2017/C 283/34)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de grande instance w Bobigny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Caisse de retraite du personnel navigant professionnel de l'aéronautique civile (CRPNPAC).

      Strona przeciwna: Vueling Airlines S.A..

      Pytanie prejudycjalne

   Czy skutek wiążący zaświadczenia E 101 wydanego zgodnie z art. 11 ust. 1 i art. 12a pkt 1a rozporządzenia [Rady] (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) przez instytucję wyznaczoną przez władze państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo w dziedzinie zabezpieczenia społecznego nadal ma zastosowanie do sytuacji pracownika najemnego zostaje zachowany, pomimo że zaświadczenie E 101 zostało wydane w wyniku oszustwa lub nadużycia prawa, stwierdzonego w sposób prawomocny przez sąd państwa członkowskiego, w którym pracownik najemny świadczy lub zobowiązany jest świadczyć pracę?
   W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej, czy wydanie zaświadczeń E 101 stoi na przeszkodzie temu, aby osoby poszkodowane w wyniku działania pracodawcy, który jest sprawcą oszustwa otrzymały odszkodowanie a powództwo odszkodowawcze wniesione przeciwko pracodawcy nie podważało przynależności pracowników najemnych do systemu zabezpieczenia społecznego wskazanego w zaświadczeniu E 101?

      (1)  Dz.U. L 74, s. 1.


title: Sprawa T-440/07 i T-1/08: Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2010 r. — Huta Buczek i Buczek przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/66

      Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2010 r. — Huta Buczek i Buczek przeciwko Komisji
      (Sprawa T-440/07 i T-1/08) (1)

      ()
      (2010/C 288/119)
      Język postępowania: polski
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy T-440/07.

         (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa T-257/16: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2016 r. – NM/Rada Europejska

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/43

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2016 r. – NM/Rada Europejska
   (Sprawa T-257/16)
   (2016/C 251/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: NM (Lesbos, Grecja) (przedstawiciele: B. Burns, Solicitor, i P. O’Shea, BL)

      Strona pozwana: Rada Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności porozumienia pomiędzy Radą Europejską a Turcją z dnia 18 marca 2016 r., zatytułowanego „Oświadczenie UE-Turcja, 18 marca 2016 r.”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżąca twierdzi, że porozumienie pomiędzy Radą Europejską a Turcją z dnia 18 marca 2016 r., zatytułowane „Oświadczenie UE-Turcja, 18 marca 2016 r.”, jest niezgodne z prawami podstawowymi Unii, a w szczególności z art. 1, 18 i 19 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżąca podnosi, że Turcja nie jest bezpiecznym krajem trzecim w rozumieniu art. 36 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. L 326, 13.12.2005, s. 13-34).

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżąca twierdzi, że dyrektywa Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między państwami członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami (Dz.U. L 212, 7.8.2001, s. 12-23) powinna była zostać transponowana.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżąca twierdzi, że podważane porozumienie jest w rzeczywistości wiążącym traktatem lub „aktem” wywierającym skutki prawne w odniesieniu do skarżącej i że uchybienie postanowieniom art. 218 TFUE lub art. 78 ust. 3 TFUE (łącznie lub osobno) prowadzi do nieważności tego porozumienia.

               5.

               Zarzut piąty, w którym skarżąca twierdzi, że został naruszony zakaz dokonywania wydaleń zbiorowych w rozumieniu art. 19 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-595/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 21 listopada 2013 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Fiscale eenheid X NV cs

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 21 listopada 2013 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Fiscale eenheid X NV cs
   (Sprawa C-595/13)
   2014/C 39/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Staatssecretaris van Financiën

      Druga strona postępowania: Fiscale eenheid X NV cs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy (VAT) (1) należy interpretować w ten sposób, że spółkę utworzoną przez więcej niż jednego inwestora wyłącznie w celu zainwestowania zgromadzonego majątku w nieruchomości należy uznać za specjalny fundusz inwestycyjny w rozumieniu tego przepisu?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy (VAT) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „zarządzanie” należy rozumieć jako obejmujące również powierzoną przez spółkę osobie trzeciej faktyczną eksploatację nieruchomości należących do spółki?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)


title: Sprawa C-259/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te Rotterdam — Niderlandy) — postępowanie karne przeciwko Omni Metal Service (Rozporządzenie (EWG) nr 259/93 — Odpady — Kable składające się z miedzi i PCW — Wywóz do Chin w celu odzysku — Kod GC 020 — Odpad mieszany — Zestawienie dwóch materiałów występujących w zielonym wykazie odpadów — Brak uwzględnienia wskazanego odpadu mieszanego we wspomnianym wykazie — Konsekwencje)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te Rotterdam — Niderlandy) — postępowanie karne przeciwko Omni Metal Service
   (Sprawa C-259/05) (1)

   (Rozporządzenie (EWG) nr 259/93 - Odpady - Kable składające się z miedzi i PCW - Wywóz do Chin w celu odzysku - Kod GC 020 - Odpad mieszany - Zestawienie dwóch materiałów występujących w zielonym wykazie odpadów - Brak uwzględnienia wskazanego odpadu mieszanego we wspomnianym wykazie - Konsekwencje)
   (2007/C 183/07)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank te Rotterdam
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Omni Metal Service
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank te Rotterdam — Wykładnia rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar (Dz.U. L 30, str. 1) — Złom kablowy o średnicy 15 cm składający się z różnych materiałów, który należy lub którego nie należy uznać za złom elektroniczny w rozumieniu kodu GC 020 zielonego wykazu zawartego w załączniku II do rzeczonego rozporządzenia — Możliwość przesłania tych odpadów z pominięciem procedury powiadomienia lub bez potrzeby zapewnienia ich oddzielnego przewozu
   Sentencja

               1)

               Kod GC 020 zielonego wykazu odpadów zawartego w załączniku II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2557/2001 z dnia 28 grudnia 2001 r., należy interpretować w ten sposób, iż obejmuje on przewody wyłącznie pod warunkiem, że pochodzą z wyposażenia elektronicznego.

               2)

               Rozporządzenie nr 259/93, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 2557/2001, należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż złożony odpad składa się z dwóch materiałów, z których oba są wymienione w zielonym wykazie odpadów znajdującym się w załączniku II do tego rozporządzenia, nie prowadzi do zastosowania do rzeczonego złożonego odpadu uregulowań ustanowionych na mocy tego rozporządzenia w odniesieniu do odpadów wymienionych w tym wykazie.

      (1)  Dz.U. C 243 z 1.10.2005.


title: Sprawa C-513/09: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/25

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-513/09)
   2010/C 37/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Peere i A. Marghelis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów oraz uchylającej dyrektywę 91/157/EWG (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich przyjęciu, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2006/66/WE upłynął w dniu 26 września 2008 r. Tymczasem na dzień wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła jeszcze wszystkich środków niezbędnych do dokonania transpozycji dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła Komisji o ich przyjęciu.

      (1)  Dz.U. L 266, s. 1.


title: Sprawa C-554/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Stuttgart — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Andreasowi Michaelowi Seegerowi (Transport drogowy — Obowiązek używania tachografu — Odstępstwa na rzecz pojazdów przewożących materiały — Pojęcie materiałów — Przewóz pustych butelek w pojeździe osoby zajmującej się handlem winem i napojami)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Stuttgart — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Andreasowi Michaelowi Seegerowi
   (Sprawa C-554/09) (1)

   (Transport drogowy - Obowiązek używania tachografu - Odstępstwa na rzecz pojazdów przewożących materiały - Pojęcie materiałów - Przewóz pustych butelek w pojeździe osoby zajmującej się handlem winem i napojami)
   2011/C 298/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Stuttgart

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Andreas Michael Seeger

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Stuttgart — Wykładnia art. 13 ust. 1 lit. d) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. L 102, s. 1) — System wyjątków zwalniający m.in. pojazdy wykorzystywane do przewożenia materiałów, których kierowca używa do wykonywania swojego zajęcia, z obowiązku wyposażenia w urządzenie rejestrujące — Możliwość zastosowania tego wyjątku do przewozu pustych butelek zwrotnych w pojeździe osoby zajmującej się handlem winem i napojami — Pojęcie materiałów

      Sentencja

   Pojęcie materiałów zawarte w art. 13 ust. 1 lit. d) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono opakowań takich jak puste butelki przewożone przez osobę zajmującą się handlem winem i napojami, która prowadzi sklep, raz w tygodniu dokonuje dostaw dla klientów i zabiera przy tym od nich puste opakowania w celu dostarczenia ich do hurtownika.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-342/07: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/30

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-342/07)
   (2007/C 211/58)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia oraz B. Schima, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/91/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2002/91/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 4 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 65.


title: Sprawa C-234/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/39

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-234/07) (1)

   (2008/C 51/70)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-68/08: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2008 r. — FIFA przeciwko Komisji

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/30

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2008 r. — FIFA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-68/08)
   (2008/C 107/51)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Fédération Internationale de Football Association (FIFA) (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: E. Batchelor i F. Young, Solicitors, A. Barav, prawnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji 2007/730/WE z dnia 16 października 2007 r. w sprawie zgodności z prawem wspólnotowym środków przyjętych przez Zjednoczone Królestwo na mocy art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej, a w szczególności jej art. 1–3 w zakresie, w jakim dotyczy ona FIFA World CupTM; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez FIFA w związku z postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z art. 3a dyrektywy Rady 89/552/EWG (1) państwo członkowskie może sporządzić wykaz wydarzeń sportowych lub innych, które uznaje za „mające doniosłe znaczenie dla społeczeństwa”. Wydarzenia objęte wykazem nie mogą być przedmiotem praw wyłącznych do transmisji, które pozbawiałyby znaczną część widowni tego państwa członkowskiego możliwości oglądania wydarzeń w bezpośrednim przekazie lub retransmisji w telewizji ogólnie dostępnej.
   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/730/WE z dnia 16 października 2007 r. (2), którą Komisja stwierdziła zgodność z prawem wspólnotowym wykazu sporządzonego przez Zjednoczone Królestwo zgodnie z art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG obejmującego wszystkie 64 mecze Mistrzostw Świata FIFA w Piłce Nożnej (FIFA World Cup). Pozbawia to FIFA możliwości przyznawania nadawcom wyłącznych licencji na bezpośredni przekaz w Zjednoczonym Królestwie wszystkich meczów Mistrzostw Świata FIFA w Piłce Nożnej.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że decyzja Komisji narusza istotne wymogi proceduralne, nie podając powodów zatwierdzenia włączenia wszystkich 64 meczów Mistrzostw Świata FIFA w Piłce Nożnej do wykazu Zjednoczonego Królestwa.
   Ponadto strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza dyrektywę 89/552/EWG, jako że postępowanie przeprowadzone przez władze brytyjskie celem wydania tego wykazu nie było jawne i przejrzyste, i jako że nie wszystkie mecze rozgrywane w ramach Mistrzostw Świata FIFA w Piłce Nożnej stanowią wydarzenia mające doniosłe znaczenie dla brytyjskiego społeczeństwa.
   Ponadto strona skarżąca zarzuca, że zaskarżona decyzja narusza jej prawa własności, jako że skutkuje pozbawieniem jej możliwości przyznawania wyłącznych licencji na bezpośredni przekaz Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do wszystkich meczów Mistrzostw Świata FIFA w Piłce Nożnej.
   Ponadto strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza postanowienia traktatu WE dotyczące swobodnego świadczenia usług, pozbawiając ją prawa przyznawania, a nadawców prawa do nabywania, wyłącznych licencji na bezpośredni przekaz Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do wszystkich meczów Mistrzostw Świata FIFA w Piłce Nożnej.
   Ponadto strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza postanowienia traktatu WE dotyczące konkurencji, umożliwiając nadużywanie zbiorowej pozycji dominującej lub antykonkurencyjne porozumienie celem nabycia praw do bezpośredniego przekazu międzynarodowych meczów piłki nożnej w Zjednoczonym Królestwie oraz ograniczając konkurencję na rynkach telewizji ogólnie dostępnej, reklamy i sportowych płatnych kanałów telewizyjnych.
   Wreszcie strona skarżąca zarzuca, że zaskarżona decyzja narusza postanowienia traktatu WE dotyczące swobody działalności gospodarczej, ograniczając dostęp do praw do bezpośredniej transmisji Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do wszelkich meczów rozgrywanych w ramach Mistrzostw Świata FIFA w Piłce Nożnej podmiotom wchodzącym lub mogącym potencjalnie wejść na rynek brytyjski.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298, s. 23).

      (2)  Decyzja Komisji 2007/730/WE z dnia 16 października 2007 r. w sprawie zgodności z prawem wspólnotowym środków przyjętych przez Zjednoczone Królestwo na mocy art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 295, s. 12).


title: Sprawa F-130/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2016 r. – Earlie/Parlament (Służba publiczna – Urzędnik – Były urzędnik – Potrącenie z emerytury – Alimenty na rzecz byłej małżonki byłego urzędnika – Postanowienie o zajęciu wydane przez sąd krajowy – Uchylenie zajęcia – Nowe postanowienie zobowiązujące byłego urzędnika do zlecenia Parlamentowi wypłaty alimentów byłej małżonce – Zgodne z tym zlecenie byłego urzędnika – Późniejsze zlecenie przez byłego urzędnika zaprzestania dokonywania wypłat dla jego byłej małżonki – Odmowa wykonania przez Parlament – Prawo rodzinne – Wyłączna właściwość sądu krajowego – Obowiązek lojalnej współpracy)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/29

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2016 r. – Earlie/Parlament
      (Sprawa F-130/14) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnik - Były urzędnik - Potrącenie z emerytury - Alimenty na rzecz byłej małżonki byłego urzędnika - Postanowienie o zajęciu wydane przez sąd krajowy - Uchylenie zajęcia - Nowe postanowienie zobowiązujące byłego urzędnika do zlecenia Parlamentowi wypłaty alimentów byłej małżonce - Zgodne z tym zlecenie byłego urzędnika - Późniejsze zlecenie przez byłego urzędnika zaprzestania dokonywania wypłat dla jego byłej małżonki - Odmowa wykonania przez Parlament - Prawo rodzinne - Wyłączna właściwość sądu krajowego - Obowiązek lojalnej współpracy))
      (2016/C 364/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Thomas Earlie (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciel: D. Bergin, solicitor)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Dean i M. Ecker, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Mary Earlie Gibbons (Dublin, Irlandia) (przedstawiciel: H. Millar, Solicitor)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o pobieraniu z emerytury skarżącego kwoty alimentów, które powinien wypłacać swojej byłej małżonce, gdyż decyzja ta została wydana jego zdaniem z naruszeniem orzeczenia o rozwodzie sądu krajowego, oraz żądanie zadośćuczynienia i odszkodowania.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Thomas Earlie pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

                  3)

                  Mary Earlie Gibbons pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015, s. 52.


title: Sprawa T-182/14: Postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2015 r. – Marzocchi Pompe/OHIM – Settima Meccanica (ELIKA)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/42

         Postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2015 r. – Marzocchi Pompe/OHIM – Settima Meccanica (ELIKA)
   (Sprawa T-182/14) (1)

   (2015/C 205/57)
   Język postępowania: włoski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 159 z 26.5.2014.


title: Sprawa T-3/16: Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2017 r. – Allstate Insurance/EUIPO (DRIVEWISE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DRIVEWISE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/37

         Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2017 r. – Allstate Insurance/EUIPO (DRIVEWISE)
   (Sprawa T-3/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DRIVEWISE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 277/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Allstate Insurance Company (Northfield, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i N. Martzivanou)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i K. Doherty, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 października 2015 r. (sprawa R 956/2015-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego DRIVEWISE jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Allstate Insurance Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Sprawa C-509/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-509/08) (1)

   2009/C 282/57

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz. U. C 32 z 7.2.2009


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie C-168/02 (wniosek Oberster Gerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Rudolf Kronhofer przeciwko Marianne Maier, Christian Möller, Wirich Hofius, Zeki Karan (Konwencja brukselska — Art. 5 pkt 3 — Jurysdykcja w przypadku odpowiedzialności z tytułu popełnienia czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego — Miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę — Szkoda majątkowa poniesiona w związku z inwestycją kapitałową w innym Umawiającym się Państwie)

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/2

         Wyrok Trybunału
   (druga izba)
   z dnia 10 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-168/02 (wniosek Oberster Gerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Rudolf Kronhofer przeciwko Marianne Maier, Christian Möller, Wirich Hofius, Zeki Karan (1)

   (Konwencja brukselska - Art. 5 pkt 3 - Jurysdykcja w przypadku odpowiedzialności z tytułu popełnienia czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego - Miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę - Szkoda majątkowa poniesiona w związku z inwestycją kapitałową w innym Umawiającym się Państwie)
   (2004/C 190/03)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-168/02, której przedmiotem był skierowany na mocy protokołu z dnia 3 czerwca 1971 r. w sprawie wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych przez Oberster Gerichtshof (Austria) wniosek o wydanie, w ramach zawisłego przed tym sądem sporu między Rudolfem Kronhoferem a Marianne Maier, Christianem Möllerem, Wirichem Hofiusem, Zeki Karanem, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 5 pkt 3 Konwencji z dnia 27 września 1968 r., powoływanej powyżej (Dz.U. L 299 z 1972 r., str. 32), zmienionej przez Konwencję z dnia 9 października 1978 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Dz.U. L 304, str. 1, i – tekst zmieniony – str. 77), Konwencję z dnia 25 października 1982 r. w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej (Dz.U. L 388, str. 1), Konwencję z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalii (Dz.U. L 285, str. 1) oraz przez Konwencję z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji (Dz.U. C 15, str. 1), Trybunał (druga izba) w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J.-P. Puissochet, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca) i R. Schintgen oraz N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 10 czerwca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Art. 5 pkt 3, Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej przez Konwencję z dnia 9 października 1978 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Konwencję z dnia 25 października 1982 r. w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej, Konwencję z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalii oraz przez Konwencję z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę” nie oznacza miejsca zamieszkania powoda, w którym znajduje się „centralne miejsce położenia jego majątku” wyłącznie z tego powodu, że poniósł on szkodę finansową będącą konsekwencją utraty składników jego majątku, która powstała w innym Umawiającym się Państwie.

      (1)  Dz.U. C 169 z 13.7.2002 r.


title: Sprawa C-485/14: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/18

         Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-485/14)
   (2015/C 007/24)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i W. Roels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że zwalniając z podatku od nieodpłatnego przeniesienia własności darowizny i spadki przekazywane na rzecz organów publicznych lub użyteczności publicznej wyłącznie jeżeli organy te mają siedzibę we Francji albo w państwie członkowskim lub państwie będącym stroną porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, które zawarło z Francją umowę dwustronną, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 40 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Komisji francuskie uregulowania, zgodnie z ich interpretacją stosowaną przez organy skarbowe, zwalniają z podatku od nieodpłatnego przeniesienia własności darowizny i spadki przekazywane na rzecz organów publicznych lub użyteczności publicznej wyłącznie jeżeli organy te mają siedzibę we Francji albo w państwie członkowskim lub państwie będącym stroną porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, które zawarło z Francją umowę dwustronną. Komisja uważa, że stanowi to ograniczenie przepływu kapitału niezgodne z postanowieniami art. 56 WE i art. 40 porozumienia EOG.
   W uzasadnieniu przyjęcia takiego rozwiązania Republika Francuska twierdzi tytułem głównym, że we francuskich przepisach istnieje rozróżnienie podatników, którzy nie znajdują się w obiektywnie porównywalnej sytuacji, a pomocniczo podnosi wzgląd interesu ogólnego, dotyczący konieczności zapewnienia poboru podatku.
   Komisja kwestionuje to uzasadnienie. Jej zdaniem sporne przepisy wprowadzają rozróżnienie według czysto geograficznych kryteriów. Ponadto Komisja ocenia, że podniesienie względu interesu ogólnego nie spełnia wymogów ustalonych w orzecznictwie, a w szczególności w wyroku w sprawie Persche (1). Wreszcie Komisja uważa, że ograniczenie przepływu kapitału jest w każdym razie nieproporcjonalne.

      (1)  Wyrok Persche, C-318/07, ECLI:EU:C:2009:33


               16.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 216/10

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Sprawa E-32/15)
   (2016/C 216/07)
   Skarga przeciwko Księstwu Liechtensteinu została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 17 grudnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Øyvinda Bø i Marlene Lie Hakkebo, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruxelles/Brussel, Belgique/België.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy aktów, o których mowa w pkt 24f załącznika VIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym:

                           —

                           dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy, oraz

                           —

                           dyrektywy Komisji 2011/94/UE z dnia 28 listopada 2011 r. zmieniającej dyrektywę 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw jazdy,

                           —

                           dyrektywy Komisji 2012/36/UE z dnia 19 listopada 2012 r. zmieniającej dyrektywę 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw jazdy,

                     dostosowanych do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania aktów prawnych lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu;

               2)

               obciążenie Księstwa Liechtensteinu kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Księstwo Liechtensteinu najpóźniej do dnia 24 sierpnia 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 24 czerwca 2015 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy, a także
               dyrektywy Komisji 2011/94/UE z dnia 28 listopada 2011 r. zmieniającej dyrektywę 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw jazdy, oraz
               dyrektywy Komisji 2012/36/UE z dnia 19 listopada 2012 r. zmieniającej dyrektywę 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw jazdy („akt prawny”), przywołanych w pkt 24f załącznika VIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowanych do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia tych aktów.


title: Sprawa T-385/14: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2014 r. – Volkswagen przeciwko OHIM (ULTIMATE)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/49

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2014 r. – Volkswagen przeciwko OHIM (ULTIMATE)
   (Sprawa T-385/14)
   2014/C 253/65
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Sander)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 marca 2014 r. w sprawie R 1787/2013-1;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy ULTIMATE dla towarów i usług z klas 12, 28, 35 i 37

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-374/15: Wyrok Sądu z dnia 7 września 2017 r. – VM/EUIPO – DAT Vermögensmanagement (Vermögensmanufaktur) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy Vermögensmanufaktur — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/9

         Wyrok Sądu z dnia 7 września 2017 r. – VM/EUIPO – DAT Vermögensmanagement (Vermögensmanufaktur)
   (Sprawa T-374/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Vermögensmanufaktur - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 357/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: VM Vermögens-Management GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Dolde i P. Homann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: DAT Vermögensmanagement GmbH (Baldham, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H.G. Stache)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 kwietnia 2015 r. (sprawa R 418/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między DAT Vermögensmanagement a VM Vermögens-Management.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               VM Vermögens-Management GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

               3)

               DAT Vermögensmanagement GmbH pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C @@ z @@


title: Sprawa T-175/16: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2017 r. – Wessel-Werk/EUIPO – Wolf PVG (Wkładki do ssawek odkurzacza) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Wzór wspólnotowy przedstawiający wkładkę do ssawki odkurzacza — Podstawa unieważnienia — Indywidualny charakter — Poinformowany użytkownik — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/39

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2017 r. – Wessel-Werk/EUIPO – Wolf PVG (Wkładki do ssawek odkurzacza)
   (Sprawa T-175/16) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Wzór wspólnotowy przedstawiający wkładkę do ssawki odkurzacza - Podstawa unieważnienia - Indywidualny charakter - Poinformowany użytkownik - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002])
   (2017/C 144/52)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wessel Werk GmbH (Reichshof, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Becker)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Wolf PVG GmbH & Co. KG (Vlotho, Niemy) (przedstawiciel: adwokat J. Künzel)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lutego 2016 r. (sprawa R 1725/2014-3), sprostowaną, dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Wolf PVG a Wessel-Werk.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wessel-Werk GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.