title: Sprawa C-338/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Bruxelles – Belgia) – Quenon K. SPRL/Beobank SA, dawniej Citibank Belgium SA, Metlife Insurance SA, dawniej Citilife SA (Odesłanie prejudycjalne — Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek — Dyrektywa 86/653/EWG — Artykuł 17 ust. 2 — Rozwiązanie umowy agencyjnej przez zleceniodawcę — Świadczenie wyrównawcze na rzecz przedstawiciela — Zakaz łączenia systemu świadczenia wyrównawczego z tytułu pozyskania klienteli i systemu odszkodowania — Prawo przedstawiciela do odszkodowania uzupełniającego w stosunku do świadczenia wyrównawczego z tytułu pozyskania klienteli — Przesłanki)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Bruxelles – Belgia) – Quenon K. SPRL/Beobank SA, dawniej Citibank Belgium SA, Metlife Insurance SA, dawniej Citilife SA
   (Sprawa C-338/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek - Dyrektywa 86/653/EWG - Artykuł 17 ust. 2 - Rozwiązanie umowy agencyjnej przez zleceniodawcę - Świadczenie wyrównawcze na rzecz przedstawiciela - Zakaz łączenia systemu świadczenia wyrównawczego z tytułu pozyskania klienteli i systemu odszkodowania - Prawo przedstawiciela do odszkodowania uzupełniającego w stosunku do świadczenia wyrównawczego z tytułu pozyskania klienteli - Przesłanki))
   (2016/C 038/09)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Quenon K. SPRL

      Strona pozwana: Beobank SA, dawniej Citibank Belgium SA, Metlife Insurance SA, dawniej Citilife SA

      Sentencja

               1)

               Artykuł 17 ust. 2 dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w następstwie rozwiązania umowy agencyjnej przedstawiciel ma prawo jednocześnie do świadczenia wyrównawczego z tytułu pozyskania klienteli, ograniczonego maksymalnie do jego jednorocznego wynagrodzenia, oraz – w przypadku gdy świadczenie to nie pokrywa całości rzeczywiście poniesionej szkody – do otrzymania odszkodowania uzupełniającego, o ile takie uregulowanie nie prowadzi do podwójnego zrekompensowania przedstawiciela z tytułu utraty prowizji wskutek rozwiązania wspomnianej umowy.

               2)

               Artykuł 17 ust. 2 lit. c) dyrektywy 86/653 należy interpretować w ten sposób, iż nie uzależnia on przyznania odszkodowania od wykazania, że zleceniodawca dopuścił się zawinionego zachowania pozostającego w związku przyczynowym z podnoszoną szkodą, lecz wymaga, aby podnoszona szkoda była inna od tej naprawionej w drodze świadczenia wyrównawczego z tytułu pozyskania klienteli.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 września 2004 r. w sprawie C-275/02 Engin Ayaz przeciwko krajowi związkowemu Badenii-Wirtembergii (wniosek Verwaltungsgericht Stuttgart o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Stowarzyszenie EWG – Turcja — Swobodny przepływ pracowników — Art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Podmiotowy zakres stosowania — Pojęcie członka rodziny tureckiego pracownika mającego dostęp do legalnego rynku pracy w Państwie Członkowskim — Pasierb przedmiotowego pracownika)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 30 września 2004 r.
   w sprawie C-275/02 Engin Ayaz przeciwko krajowi związkowemu Badenii-Wirtembergii (wniosek Verwaltungsgericht Stuttgart o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Stowarzyszenie EWG – Turcja - Swobodny przepływ pracowników - Art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Podmiotowy zakres stosowania - Pojęcie członka rodziny tureckiego pracownika mającego dostęp do legalnego rynku pracy w Państwie Członkowskim - Pasierb przedmiotowego pracownika)
   (2004/C 284/01)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-275/02, mającej za przedmiot wniosek, wpisany do rejestru dnia 26 lipca 2002 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgericht Stuttgart (Niemcy) postanowieniem z dnia 11 lipca 2002 r., w postępowaniu Engin Ayaz przeciwko krajowi związkowemu Badenii – Wirtembergii, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, J. N. Cunha Rodrigues i R. Schintgen (sprawozdawca) oraz F. Macken, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 30 września 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:
   Wykładnia art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjętej przez Radę Stowarzyszenia, powołaną układem stowarzyszeniowym między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, powinna być dokonywana w ten sposób, że pasierb tureckiego pracownika mającego dostęp do legalnego rynku pracy w Państwie Członkowskim, mający poniżej 21 roku życia lub pozostający na jego utrzymaniu, jest członkiem jego rodziny w znaczeniu tego przepisu i korzysta z uprawnień przyznanych mu przez te przepis, a zatem jest należycie uprawniony do dołączenia do tego pracownika w przyjmującym Państwie Członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 261 z 26.10.2002.


title: Sprawa C-445/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 24 lipca 2017 r. – Agenzia delle Dogane e dei Monopoli/Pilato SpA

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 24 lipca 2017 r. – Agenzia delle Dogane e dei Monopoli/Pilato SpA
   (Sprawa C-445/17)
   (2017/C 347/12)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Regionale del Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

      Strona pozwana: Pilato SpA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pozycję CN 8704 Nomenklatury Scalonej należy interpretować w taki sposób, że należy do niej zaliczyć pojazdy pogrzebowe? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne, czy pojazdy pogrzebowe należy zakwalifikować w ramach pozycji CN 8705 czy CN 8703?


title: Sprawa C-513/03: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  23 lutego 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Gerechtshof te 's-Hertogenbosch) — Spadkobiercy M. E. A. van Hilten-van der Heijden przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Particulieren/Ondernemingen buitenland te Heerlen (Przepływ kapitału — Artykuł 73b ust. 1 Traktatu WE (obecnie art. 56 ust. 1 WE) — Podatek od spadków — Fikcja prawna, na podstawie której przyjmuje się, że obywatel państwa członkowskiego, który zmarł w okresie dziesięciu lat po tym, jak opuścił to państwo, w chwili śmierci mieszkał w tym państwie — Państwo trzecie)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 lutego 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Gerechtshof te 's-Hertogenbosch) — Spadkobiercy M. E. A. van Hilten-van der Heijden przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Particulieren/Ondernemingen buitenland te Heerlen
   (Sprawa C-513/03) (1)

   (Przepływ kapitału - Artykuł 73b ust. 1 Traktatu WE (obecnie art. 56 ust. 1 WE) - Podatek od spadków - Fikcja prawna, na podstawie której przyjmuje się, że obywatel państwa członkowskiego, który zmarł w okresie dziesięciu lat po tym, jak opuścił to państwo, w chwili śmierci mieszkał w tym państwie - Państwo trzecie)
   (2006/C 131/11)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Gerechtshof te 's-Hertogenbosch
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Spadkobiercy M. E. A. van Hilten-van der Heijden

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Particulieren/Ondernemingen buitenland te Heerlen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te 's-Hertogenbosch — Wykładnia art. 57 ust. 1 WE oraz art. 58 ust. 3 WE, a także deklaracji (nr 7) dotyczącej art. 58 (dawniej art. 73d) traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską załączonego do aktu końcowego z Maastricht — Przepis podatkowy państwa członkowskiego dotyczący prawa spadkowego, zgodnie z którym obywatel tego państwa, który w nim zamieszkiwał, a który zmarł w dziesięć lat po opuszczeniu terytorium tego państwa, jest uznawany za zamieszkałego nadal w tym państwie dla celów zastosowania tego prawa — Obywatel mający w chwili śmierci miejsce zamieszkania w państwie trzecim
   Sentencja
   Artykuł 73b traktatu WE (obecnie art. 56 WE) powinien być interpretowany w ten sposób, iż nie sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak to przed sądem krajowym, zgodnie z którym spadek po obywatelu tego państwa członkowskiego, który zmarł w okresie dziesięciu lat po przeniesieniu swojego miejsca zamieszkania z tego państwa za granicę, jest opodatkowany tak, jak gdyby obywatel ten nadal zamieszkiwał w tym państwie, z zastrzeżeniem możliwości odliczenia podatku pobranego przez inne państwa.

      (1)  Dz.U. C 85 z 03.04.2004


title: Sprawa C-345/15 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. – Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK), Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF)/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Euroalliages [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania — Dumping — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 60/2012 — Przywóz żelazokrzemu pochodzącego między innymi z Rosji — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 11 ust. 3 i 9 — Częściowy przegląd okresowy]

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/3

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. – Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK), Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF)/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Euroalliages
   (Sprawa C-345/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania - Dumping - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 60/2012 - Przywóz żelazokrzemu pochodzącego między innymi z Rosji - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 11 ust. 3 i 9 - Częściowy przegląd okresowy])
   (2016/C 326/04)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK), Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF) (przedstawiciele: B. Evtimov, adwokat, D. O'Keeffe, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, S. Boelaert i E. McGovern, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland i M. França, pełnomocnicy), Euroalliages

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK) i Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF) pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa C-486/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko Piotrowi Kossowskiemu [Odesłanie prejudycjalne — Konwencja wykonawcza do układu z Schengen — Artykuł 54 i art. 55 ust. 1 lit. a) — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 50 — Zasada ne bis in idem — Dopuszczalność prowadzenia postępowania karnego przeciwko podejrzanemu w jednym z państw członkowskich po umorzeniu przez prokuratora postępowania karnego wszczętego przeciwko temu podejrzanemu w innym państwie członkowskim bez przeprowadzenia szczegółowego postępowania przygotowawczego — Brak oceny sprawy co do istoty]

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko Piotrowi Kossowskiemu
   (Sprawa C-486/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Konwencja wykonawcza do układu z Schengen - Artykuł 54 i art. 55 ust. 1 lit. a) - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 50 - Zasada ne bis in idem - Dopuszczalność prowadzenia postępowania karnego przeciwko podejrzanemu w jednym z państw członkowskich po umorzeniu przez prokuratora postępowania karnego wszczętego przeciwko temu podejrzanemu w innym państwie członkowskim bez przeprowadzenia szczegółowego postępowania przygotowawczego - Brak oceny sprawy co do istoty])
   (2016/C 335/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg

      Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

   Piotr Kossowski

      przy udziale: Generalstaatsanwaltschaft Hamburg

      Sentencja

   Zawartą w art. 54 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen (Luksemburg) w dniu 19 czerwca 1990 r. zasadę ne bis in idem, odczytywaną w świetle art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że postanowienie prokuratora kończące postępowanie karne i umarzające prawomocnie – z zastrzeżeniem wznowienia postępowania lub uchylenia postanowienia – postępowanie przygotowawcze prowadzone przeciwko osobie, bez nałożenia kary, nie może zostać uznane za prawomocne orzeczenie w rozumieniu tych artykułów, jeżeli z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że rzeczone postępowanie zostało umorzone bez przeprowadzenia szczegółowego postępowania przygotowawczego, przy czym brak przesłuchań pokrzywdzonego i ewentualnego świadka mogą wskazywać na brak takiego postępowania przygotowawczego.

      (1)  Dz.U. C 19.1.2015.


title: Sprawa C-508/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-39/07 ENI przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 października 2011 r. przez ENI SpA

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-39/07 ENI przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 października 2011 r. przez ENI SpA
   (Sprawa C-508/11 P)
   2011/C 340/22
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: ENI SpA (przedstawiciele: G. M. Roberti, D. Durante, R. Arras, E. D'Amico, I. Perego, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie w całości albo w części zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim oddala on skargę ENI w sprawie T-39/07 oraz w konsekwencji:

                           —

                           stwierdzenie nieważności w całości albo w części decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. (sprawa COMP/F/38.638 — BR/ESBR);

                           —

                           lub uchylenie albo przynajmniej obniżenie grzywny nałożonej na ENI na podstawie decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. (sprawa COMP/F/38.638 — BR/ESBR);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie w całości albo w części zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim oddala on skargę ENI w sprawie T-39/07 i zwrócenie sprawy do Sądu w celu wydania orzeczenia co do istoty sprawy z uwzględnieniem dostarczonych wskazówek Trybunału;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania w sprawie T-39/07.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze pierwszego zarzutu, podzielonego na cztery części, ENI podnosi, że Sąd dopuścił się kilkakrotnie naruszenia prawa oraz naruszył spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia, podstawowe zasady przewidziane w Karcie praw podstawowych UE i EKPC z pogwałceniem prawa wnoszącej odwołanie do obrony. ENI podnosi, że:

               —

               domniemanie rzeczywistego wywierania decydującego wpływu spółki matki jest nieuzasadnione w świetle zasad rządzących przypisaniem odpowiedzialności w dziedzinie karteli oraz zasad w zakresie domniemań wypracowanych przez orzecznictwo ETPC; w każdym razie Sąd nie orzekł w przedmiocie argumentów przytoczonych w ramach skargi w kwestii zakresu wymogu wywierania rzeczywistego decydującego wpływu;

               —

               dowody powołane przez ENI w celu obalenia domniemania odpowiedzialności nie zostały właściwie przeanalizowane. Sąd bowiem oddalił się od kanonów prawnych zdefiniowanych w tym względzie przez właściwe orzecznictwo Trybunału i samego Sądu;

               —

               Sąd wprawdzie zgodnie z orzecznictwem wyszedł z założenia co do podważalności domniemania odpowiedzialności, jednak w ramach jego stosowania zniekształcił jego realny zakres i tym samym uniemożliwił dowód przeciwny żądany przez ENI oraz przyjął odpowiedzialność nieopartą na zasadzie winy.

               —

               Sąd bez uzasadnienia uznał, że nie ma obowiązku oceny argumentów przytoczonych przez ENI w przedmiocie znaczenia zasady ograniczonej odpowiedzialności spółek w celu przypisania odpowiedzialności spółki matki na podstawie domniemania rzeczywistego wywierania decydującego wpływu i błędnie zastosował kryteria prawne wynikające z orzecznictwa w dziedzinie sukcesji przedsiębiorstw w prawie konkurencji.

         W drodze drugiego zarzutu, podzielonego na dwie części, ENI zarzuca Sądowi naruszenie art. 23 rozporządzenia 1/2003 (1), zasady proporcjonalności oraz obowiązku uzasadnienia. ENI w szczególności podnosi, że Sąd:

               —

               popełnił błąd w ocenie wagi naruszenia w celu określenia wysokości grzywny bezpodstawnie zaprzeczając wszelkim dowodom przedstawionym w tym celu przez ENI, jak również argumentom przytoczonym w kwestii nieproporcjonalnego charakteru zastosowanego współczynnika mnożenia;

               —

               orzekł jako zasadne wyłączenie Syndial z kręgu adresatów zaskarżonej decyzji, oddalając się tym samym od kryteriów wynikających z orzecznictwa w dziedzinie sukcesji przedsiębiorstw oraz bez uwzględnienia skutków na maksymalną kwotę grzywny.

      (1)  Dz.U. L 1, s. 1.


title: Sprawa T-127/05: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2005 r. przez Lootus Teine Osaühing przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/38

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2005 r. przez Lootus Teine Osaühing przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-127/05)
   (2005/C 115/67)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 24 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Lootus Teine Osaühing, z siedzibą w Tartu (Estonia), reprezentowanej przez adwokatów T. Silda i K. Martina, przeciwko Radzie Unii Europejskiej.

   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 2269/2004 z dnia 20 grudnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 2340/2002 i (WE) nr 2347/2002 w sprawie możliwości połowowych gatunków głębinowych dla Państw Członkowskich, które przystąpiły w 2004 r. (1), w zakresie dotyczącym możliwości połowowych przyznanych Estonii;

               —

               stwierdzenie nieważności części 2 załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 2270/2004 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalającego możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na lata 2005 i 2006 (2), w zakresie dotyczącym możliwości połowowych przyznanych Estonii;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest estońską spółką rybacką zajmującą się połowami głębinowymi w strefie objętej Konwencją Rybołówstwa Północno — Wschodniego Atlantyku. Estonia była stroną tej konwencji jeszcze przed jej przystąpieniem do Unii Europejskiej. Art. 6 ust. 9 Aktu o przystąpieniu Estonii i innych nowych Państw Członkowskich do Unii Europejskiej (3) stanowi, że począwszy od dnia przystąpienia, umowy w dziedzinie rybołówstwa zawarte przez nowe Państwa Członkowskie z państwami trzecimi będą zarządzane przez Wspólnotę oraz że wynikające z tych umów prawa i obowiązki Państw Członkowskich pozostaną niezmienione przez okres, w którym postanowienia tych umów będą tymczasowo utrzymane w mocy. W takich okolicznościach zostały przyjęte zaskarżone środki przyznające Estonii możliwości połowowe mierzone w tonach metrycznych dopuszczalnych połowów określonych gatunków na lata 2004, 2005 i 2006.
   Zdaniem skarżącej przyznane ilości stanowią jedynie ułamek ilości poławianych zgodnie z prawem przez Estonię przed jej przystąpieniem. Na tej podstawie skarżąca twierdzi, że zaskarżone środki naruszają art. 6 ust. 9 Aktu o przystąpieniu, a także zasadę proporcjonalności, w związku z czym, powinno się stwierdzić ich nieważność.

      (1)  Dz.U. 2004 L 396, str. 1.

      (2)  Dz.U. 2004 L 396, str. 4.

      (3)  Dz.U. 2003 L 236.


title: Sprawa T-312/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 września 2008 r. — Ellinikos Niognomon przeciwko Komisji (Środek tymczasowy — Dyrektywa 94/57/WE — Wspólne reguły i normy dotyczące organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach — Wycofanie uznania przyznanego takiej organizacji — Wniosek o zawieszenie wykonania — Niedopuszczalność)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/40

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 września 2008 r. — Ellinikos Niognomon przeciwko Komisji
   (Sprawa T-312/08 R)
   (Środek tymczasowy - Dyrektywa 94/57/WE - Wspólne reguły i normy dotyczące organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach - Wycofanie uznania przyznanego takiej organizacji - Wniosek o zawieszenie wykonania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 301/68)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ellinikos Niognomon AE (Pireus, Grecja) (przedstawiciel: S. Pappas, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Krämer i N. Yerrell, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania pisma Komisji przewidującego wycofanie uznania przyznanego skarżącej decyzją 2005/623/WE Komisji z dnia 3 sierpnia 2005 r. w sprawie przedłużenia ograniczonego uznania dla Hellenic Register of Shipping (Ellinikos Niognomon AE) (Dz.U. L 219, s. 43).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-735/16: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2016 r. – CX/Komisja

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/20

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2016 r. – CX/Komisja
   (Sprawa T-735/16)
   (2016/C 475/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CX (Bordeaux, Francja) (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               w rezultacie

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 grudnia 2015 r. o sygnaturze Ares(2015)5952489 w zakresie, w jakim jej mocą zostało skarżącemu obniżone wynagrodzenie;

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 lipca 2016 r. o sygnaturze HR.E.2/CB/sa/Ares(2016), doręczonej tego samego dnia, mocą której organ powołujący oddalił część zażalenia skarżącego, które ten złożył w dniu 17 marca 2016 r. i które opatrzone zostało sygnaturą R/170/16, a dotyczyło decyzji o obniżeniu wynagrodzenia;

                           —

                           zasądzenie od strony pozwanej nienależnie potrąconych kwot, powiększonych o kary i ustawowe odsetki;

                           —

                           obciążenie strony pozwanej całymi kosztami, zgodnie z art. 87 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia regulaminu pracowniczego, w szczególności art. 24 ust. 1 załącznika IX do tego regulaminu, które zostało popełnione przez organ powołujący Komisji w związku z nieustaleniem w decyzji wysokości kwoty, którą zamierzała ona potrącić z wynagrodzenia strony skarżącej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia odnośnie do samych powodów tej obniżki wynagrodzenia; u podstaw tego naruszenia leży nierówne traktowanie strony skarżącej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nadużycia proceduralnego i nadużycia władzy, nadużycia i przekroczenia uprawnień, ponieważ zaskarżona decyzja stanowiła ukrytą karę dyscyplinarną.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasad rozsądnego terminu, dobrej wiary i dobrej administracji, ponieważ okoliczności podnoszone przez stronę pozwaną wobec strony skarżącej sięgały lat 2001 i 2003, czyli okresu ponad 14 i 12 lat przed wydaniem zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-386/05: Skarga wniesiona w dniu  10 października 2005 r.  — Wilms przeciwko Komisji

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/25

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2005 r. — Wilms przeciwko Komisji
   (Sprawa T-386/05)
   (2006/C 10/49)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Günter Wilms (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: M. van der Woude, V. Landes, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie formalnej decyzji dyrektora generalnego Służby Prawnej o przyznaniu mu tylko czterech punktów pierwszeństwa dyrekcji generalnej w ramach postępowania w sprawie awansowania w roku 2004, potwierdzonego i ostatecznego wskutek wydania przez dyrektora generalnego decyzji oddalającej jego wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy;

               —

               uchylenie decyzji dyrektora generalnego ds. personelu i administracji o nieprzyznaniu mu żadnego specjalnego punktu pierwszeństwa „Komitetu ds. awansowania w związku z pracą świadczoną w interesie instytucji” („PPCP”) w ramach postępowania w sprawie awansowania w roku 2004;

               —

               uchylenie decyzji dyrektora generalnego ds. personelu administracji o przyznaniu mu w sumie 20 punktów w ramach postępowania w sprawie awansowania w roku 2004 oraz w sumie 40 punktów na potrzeby awansowania do grupy zaszeregowania A4 w trakcie tego postępowania; listy urzędników, którym przyznano PPCP, listy zasług urzędników grupy A6 w ramach postępowania w sprawie awansowania w roku 2004 Komitetu ds. awansowania; listy urzędników awansowanych do grupy A5 w ramach postępowania w 2004 r. oraz, w każdym z tych przypadków, decyzję o niewpisaniu jego nazwiska na wspomniane listy;

               —

               uchylenie, jeżeli okaże się to konieczne, decyzji o oddaleniu zażalenia;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi zarzuty podobne to zarzutów podniesionych w sprawie T-311/04. (1)

      (1)  Dz. U. C 262 z 23.10.2004 r., str. 44.


title: Sprawa C-159/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 1 kwietnia 2011 r. — Azienda Sanitaria Locale di Lecce przeciwko Ordine degli Ingegneri della Provincia di Lecce e a. — Università del Salento

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 1 kwietnia 2011 r. — Azienda Sanitaria Locale di Lecce przeciwko Ordine degli Ingegneri della Provincia di Lecce e a. — Università del Salento
   (Sprawa C-159/11)
   2011/C 173/12
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Azienda Sanitaria Locale di Lecce

      Strona pozwana: Ordine degli Ingegneri della Provincia di Lecce, Consiglio Nazionale degli Ingegneri, Associazione delle Organizzazioni di Ingegneri, di Architettura e di Consultazione Tecnico-Economica (Oice), Etacons srl, Ing. Vito Prato Engineering srl, Barletti — Del Grosso e Associati srl, Ordine degli Architetti della Provincia di Lecce, Consiglio Nazionale degli Architetti, Pianificatori, Paesaggisti e Conservatori (Cnappc)

      Interwenient uboczny/przy udziale: Università del Salento

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy prawa krajowego, które zezwalają na zawieranie pomiędzy dwoma instytucjami zamawiającymi pisemnych umów dotyczących wykonania badania i oceny wytrzymałości na wstrząsy sejsmiczne budynków szpitalnych, w świetle krajowych przepisów dotyczących bezpieczeństwa budowli, a w szczególności budynków strategicznych, za wynagrodzeniem nieprzekraczającym kosztów poniesionych w związku z wykonaniem świadczenia, jeżeli podmiot publiczny wykonujący zamówienie może działać w charakterze podmiotu gospodarczego, są sprzeczne z dyrektywą 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1), a w szczególności z art. 1 ust. 2 lit. a) i d), art. 2, art. 28 i załącznikiem II, kategorie nr 8 i 12?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa T-648/14: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – Infusion Brands/OHIM (DUALTOOLS) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego DUALTOOLS — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Częściowa odmowa rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/52

         Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – Infusion Brands/OHIM (DUALTOOLS)
   (Sprawa T-648/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego DUALTOOLS - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Częściowa odmowa rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 027/65)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Infusion Brands, Inc. (Myerlake Circle Clearwater, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat K. Piepenbrink)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo V. Melgar, następnie H. O’Neill i M. Rajh, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 lipca 2014 r. (sprawa R 398/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego DUALTOOLS jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Infusion Brands, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 380 z 27.10.2014.


title: Sprawa C-497/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 22 września 2015 r. – Euro-Team Kft./Budapest Rendőrfőkapitánya

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 22 września 2015 r. – Euro-Team Kft./Budapest Rendőrfőkapitánya
   (Sprawa C-497/15)
   (2016/C 027/04)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Euro-Team Kft.

      Strona pozwana: Budapest Rendőrfőkapitánya

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ustanowiony w art. 9a dyrektywy 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (1) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie eurowiniet”) wymóg dotyczący proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on systemowi sankcji, takiemu jak ustanowiony w załączniku 9 do a közigazgatási bírsággal sújtandó közlekedési szabályszegések köréről, az e tevékenységekre vonatkozó rendelkezések megsértése esetén kiszabható bírságok összegéről, felhasználásának rendjéről és az ellenőrzésben történő közreműködés feltételeiről szóló 410/2007. (XII. 29.) Korm. Rendelet [dekretu nr 410/2007 z dnia 29 grudnia o wykazie wykroczeń drogowych karanych grzywną administracyjną, o kwocie grzywien, jakie mogą zostać nałożone w wypadku naruszenia właściwych przepisów, o systemie stosowania grzywien i o warunkach uczestnictwa w kontroli] (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie sankcji”), w którym przewidziano nałożenie grzywny ryczałtowej – niezależnie od wagi naruszenia – w wypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zakupu biletu drogowego?

               2)

               Czy określona w załączniku 9 do rozporządzenia w sprawie sankcji grzywna administracyjna jest zgodna z nałożonym w art. 9a dyrektywy w sprawie eurowiniet wymogiem, zgodnie z którym ustanowione w prawie krajowym sankcje winny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające?

               3)

               Czy ustanowiony w art. 9a dyrektywy w sprawie eurowiniet wymóg dotyczący proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on z jednej strony przepisom karnym takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują restrykcyjną odpowiedzialność sprawców naruszenia, a z drugiej strony, wysokości sankcji przewidzianej w tych przepisach?

      (1)  Dyrektywa 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz.U. L 187, s. 42).


title: Sprawa T-205/11: Postanowienie Sądu z dnia 18 grudnia 2012 r. — Niemcy przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/12

         Postanowienie Sądu z dnia 18 grudnia 2012 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-205/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność)
   2013/C 55/21
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, T. Maxian Rusche i M. Adam, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2011/527/UE z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 7/10 (ex CP 250/09 i NN 5/10) przyznanej przez Niemcy w odniesieniu do klauzuli sanującej przewidzianej przez Körperschaftsteuergesetz (ustawę o podatku dochodowym od osób prawnych) („KStG”, „Sanierungsklausel”) (Dz.U. L 235, s. 26).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011.


title: Sprawa C-502/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 18 sierpnia 2017 r., C&D Foods Acquisition ApS/Skatteministeriet

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 18 sierpnia 2017 r., C&D Foods Acquisition ApS/Skatteministeriet
   (Sprawa C-502/17)
   (2017/C 347/27)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: C&D Foods Acquisition ApS

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 168 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że spółka holdingowa, w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym, jest uprawniona do całkowitego odliczenia VAT z tytułu świadczeń powodujących naliczenie podatku związanych z badaniami due diligence przed przewidywaną, ale niesfinalizowaną, transakcją sprzedaży akcji w spółce zależnej, na rzecz której spółka holdingowa świadczy usługi w zakresie zarządzania i IT podlegające opodatkowaniu VAT?

               2)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie okoliczność, że cena za podlegające opodatkowaniu VAT usługi w zakresie zarządzania i IT, które spółka holdingowa świadczy dla celów swojej działalności gospodarczej, ma postać stałej kwoty odpowiadającej wydatkom spółki holdingowej z tytułu wynagrodzeń pracowników, powiększonej o „marżę” w wysokości 10 %?

               3)

               Niezależnie od odpowiedzi na powyższe pytania, czy prawo do odliczenia istnieje w przypadku gdy koszty doradztwa będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym uznaje się za koszty ogólne, a jeżeli tak, to na jakich warunkach?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1)


title: Sprawa C-380/16: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/14

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-380/16)
   (2016/C 314/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Owsiany-Hornung i M. Wasmeier, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               orzeczenie, że zgodnie z art. 258 ust. 1 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 73 oraz art. 306 – 310 dyrektywy w sprawie podatku od wartości dodanej (dyrektywa nr 2006/112/WE) w ten sposób, że wyłącza z procedury szczególnej dla biur podróży usługę przewozu na rzecz podatników, którzy wykorzystują te świadczenia dla celów swojego przedsiębiorstwa, i zezwala biurom podróży – w zakresie, w jakim ww. procedura szczególna znajduje zastosowanie względem tych podmiotów – na określenie w sposób zryczałtowany podstawy opodatkowania w odniesieniu do kategorii świadczeń i względem każdego okresu opodatkowania;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca podnosi, że obowiązujące w Niemczech przepisy dotyczące obliczania podatku od wartości dodanej w związku z usługami podróży są niezgodne z dyrektywą 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1). Dyrektywa ta przewiduje w art. 306 – 310 procedura szczególna, zgodnie z którym usługi podróży świadczone przez biuro podróży na rzecz klienta należy rozumieć jako pojedynczą usługę. Prawo niemieckie w tym zakresie w sposób niedopuszczalny odbiega od tego uregulowania.
   Po pierwsze, nie jest dopuszczalne wyłączenie stosowania procedury szczególnej względem podatników, którzy korzystają z usług podróży dla celów swoich przedsiębiorstw. Trybunał sprawiedliwości już swoim wyroku z dnia 26 września 2013 r. w sprawie C-189/11 (2), Komisja/Hiszpania stwierdził, że procedura szczególna podlega stosowaniu nie tylko względem usług świadczonych na rzecz prywatnych konsumentów, lecz również względem usług świadczonych na rzecz przedsiębiorstw będących podatnikami. Państwa członkowskie nie dysponują prawem ograniczenia procedury do pierwszej kategorii podmiotów.
   Po drugie, przewidziana w niemieckich przepisach dotyczących podatku od wartości dodanej metoda obliczania podatku jest niezgodna z dyrektywą 2006/112/WE. Zgodnie z art. 73 oraz 306 – 310 tego aktu podstawę obliczenia podatku należy ustalić w sposób oddzielny dla każdej podróży. Niemieckie przepisy zezwalają natomiast na ryczałtowe obliczenie marży handlowej w odniesieniu do „kategorii usług” wzgl. w odniesieniu do podróży w pewnym okresie. Trybunał również stwierdził w ww. wyroku, że takie określenie w sposób ogólny nie odpowiada wspólnemu systemowi podatku od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.

      (2)  ECLI:EU:C:2013:587


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2005 r. w sprawie T-17/04, Front national i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej (Rozporządzenie dotyczące statusu i finansowania partii politycznych na poziomie europejskim — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zarzut niedopuszczalności — Akt podlegający zaskarżeniu — Zdolność procesowa — Niedopuszczalność)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/21

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 11 lipca 2005 r.
   w sprawie T-17/04, Front national i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Rozporządzenie dotyczące statusu i finansowania partii politycznych na poziomie europejskim - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zarzut niedopuszczalności - Akt podlegający zaskarżeniu - Zdolność procesowa - Niedopuszczalność)
   (2005/C 229/45)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-17/04, Front national, z siedzibą w Saint-Cloud (Francja), Marie-France Stirbois, zamieszkała w Villeneuve-Loubey (Francja), Bruno Gollnisch, zamieszkały w Limonest (Francja), Carl Lang, zamieszkały w Boulogne-Billancourt (Francja), Jean-Claude Martinez, zamieszkały w Montpellier (Francja), Philip Claeys, zamieszkały w Overijse (Belgia), Koen Dillen, zamieszkały w Antwerpii (Belgia), Mario Borghezio, zamieszkały w Turynie (Włochy), reprezentowani przez adwokata W. de Saint-Justa, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (pełnomocnicy: H. Krück, N. Lorenz i D. Moore, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) i Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: M. Sims i I. Díez Parra), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 2004/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim (Dz.U. L 297, str. 1), Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, N.J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 11 lipca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004


title: Wybory prezesów izb

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/2

         Wybory prezesów izb
   2009/C 267/04
   W dniu 7 października 2009 r. sędziowie Trybunału Sprawiedliwości wybrali, na podstawie art. 10 § 1 zdanie pierwsze regulaminu, A. Tizzana, J. N. Cunhę Rodriguesa, K. Lenaertsa i J.C. Bonichota na prezesów odpowiednio pierwszej, drugiej, trzeciej i czwartej izby orzekającej w składzie pięciu sędziów, na okres trzech lat do dnia 6 października 2012 r.
   W dniu 8 października 2009 r. sędziowie Trybunału Sprawiedliwości wybrali, na podstawie art. 10 § 1 zdanie drugie regulaminu, E. Levitsa, P. Lindh, R. Silvę de Lapuertę i C. Toader na prezesów odpowiednio piątej, szóstej, siódmej i ósmej izby orzekającej w składzie trzech sędziów, na okres jednego roku do dnia 6 października 2010 r.


title: Sprawa C-282/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Sul (Portugalia) w dniu 6 czerwca 2012 r. — Fazenda Pública przeciwko ITELCAR — Automóveis de Aluguer, Lda

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Sul (Portugalia) w dniu 6 czerwca 2012 r. — Fazenda Pública przeciwko ITELCAR — Automóveis de Aluguer, Lda
   (Sprawa C-282/12)
   2012/C 250/18
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal Central Administrativo Sul.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fazenda Pública.

      Strona pozwana: ITELCAR — Automóveis de Aluguer, Lda.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 63 TFUE oraz art. 65 TFUE (byłe art. 56 WE i 58 WE) sprzeciwiają się przepisom państwa członkowskiego, takim jak art. 61 CIRC, w brzmieniu ustalonym przez [Decreto-Lei n. (rozporządzenie z mocą ustawy nr] 198/2001 z [3 lipca], ze zmianami wprowadzonymi przez [Lei n. (ustawę nr)] 60-A/2005 z dnia 30 [grudnia] (Budżet państwa na 2006 r.), które w sytuacji zadłużenia podatnika będącego portugalskim rezydentem wobec podmiotu z trzeciego państwa, z którym jest powiązany w szczególny sposób w rozumieniu art. 58 ust. 4 CIRC, nie zezwala na odliczenie jako kosztu podatkowego odsetek dotyczących części zadłużenia uznanego za nadmierne w rozumieniu art. 61 ust. 3 CIRC, poniesionych i zapłaconych przez podatnika będącego rezydentem na terytorium krajowym w tych samych okolicznościach, co odsetki zapłacone przez podatnika będącego portugalskim rezydentem, którego zadłużenie zostanie uznane za nadmierne wobec podmiotu będącego portugalskim rezydentem, z którym jest on powiązany w szczególny sposób?


title: Sprawa C-293/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Innsbruck (Austria) w dniu 14 czerwca 2010 r. — Gebhard Stark przeciwko D.A.R. Österreichische Allgemeine Rechtsschutzversicherung AG

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Innsbruck (Austria) w dniu 14 czerwca 2010 r. — Gebhard Stark przeciwko D.A.R. Österreichische Allgemeine Rechtsschutzversicherung AG
   (Sprawa C-293/10)
   ()
   2010/C 274/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landesgericht Innsbruck

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gebhard Stark

      Strona pozwana: D.A.R. Österreichische Allgemeine Rechtsschutzversicherung AG

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 87/344/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on § 158k ust. 2 Versicherungsvertragsgesetz (ustawy o umowie ubezpieczenia […]) oraz opartej na nim klauzuli zawartej w ogólnych warunkach ubezpieczenia ubezpieczyciela ochrony prawnej, że w umowie ubezpieczenia można uzgodnić, iż ubezpieczony może w celu reprezentowania go w postępowaniu sądowym lub administracyjnym wybrać tylko takie osoby mające odpowiednie kwalifikacje zawodowe do reprezentowania stron, których kancelarie mają siedzibę w miejscu sądu albo organu administracyjnego właściwych do przeprowadzenia postępowania w pierwszej instancji?

      (1)  Dyrektywa Rady 87/344/EWG z dnia 22 czerwca 1987 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej; Dz.U. L 185, s. 77.


title: Sprawa T-498/10: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2010 r. — Mayer Naman przeciwko OHIM — Daniel e Mayer (David Mayer)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/51

         Skarga wniesiona w dniu 18 października 2010 r. — Mayer Naman przeciwko OHIM — Daniel e Mayer (David Mayer)
   (Sprawa T-498/10)
   ()
   2010/C 346/101
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: David Mayer Naman (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Sutti, S. Cazzaniga, V. Fedele)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Daniel e Mayer Srl (Mediolan, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „David Mayer” (zgłoszenie nr 1518950) dla między innymi towarów należących do klas 18 i 25

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżący

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Daniel & Mayer Srl

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Słowny włoski znak towarowy „DANIEL & MAYER MADE IN ITALY” (nr 472351) dla towarów należących do klasy 25 oraz niezarejestrowany słowny znak towarowy „DANIEL & MAYER” używany we Włoszech w związku z „produkcją i sprzedażą odzieży i dodatków”

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe uwzględnienie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie i błędne zastosowanie art. 8 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T- 347/04: Skarga wniesiona dnia 17 sierpnia 2004 r. przez Pascala Millota przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/57

         Skarga wniesiona dnia 17 sierpnia 2004 r. przez Pascala Millota przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T- 347/04)
   (2004/C 262/104)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 17 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich złożona przez Pascala Millota, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jeana-Noëla Louisa i Etienne Marchal, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 września 2003 r., ustalającej ostateczne zaszeregowanie skarżącej na 1 szczebel stopnia A6;

               —

               Obciążenie kosztami postępowania strony przeciwnej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi, skarżący zwraca uwagę, że zaskarżona decyzja naruszyła art. 32, akapit 2, regulaminu pracowniczego, jak również zasadę równego traktowania i niedyskryminacji, w związku z tym, że została podjęta bez zbadania możliwości zastosowania wobec niego dodatkowej zasady starszeństwa służbowego ze względu na wykształcenie i doświadczenie zawodowe poprzedzające jego zatrudnienie.


title: Sprawa T-52/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-54/09 Lebedef przeciwko Komisji, wniesione w dniu 9 lutego 2010 r. przez Giorgia Lebedefa

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/48

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-54/09 Lebedef przeciwko Komisji, wniesione w dniu 9 lutego 2010 r. przez Giorgia Lebedefa
   (Sprawa T-52/10 P)
   2010/C 113/78
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia SSP z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie F-54/09, Giorgio LEBEDEF, zamieszkały 4, Neie Wee, L-1670, Senningerberg, Luksemburg, urzędnik Komisji Europejskiej, wspierany i reprezentowany przez adwokata Frédérica FRABETTIEGO, 5, rue Jean Bertels, L-1230 Luksemburg, avocat à la Cour, z adresem do doręczeń do jego kancelarii, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez J. Curralla i G. Berscheida, w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona pozwana, mającej za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z 15.2.2008 r., 1.4.2008 r., 10.4.2008 r., 20.5.2008 r. i 14.7.2008 r. dotyczących potrącenia 39 dni z prawa wnoszącego odwołanie do urlopu za 2008 r.;

               —

               uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji;

               —

               pomocniczo, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania do Sądu do spraw Służby Publicznej;

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów i obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swoim odwołaniu wnoszący odwołanie żąda uchylenia postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-54/09 Lebedef przeciwko Komisji, odrzucającego jako oczywiście pozbawioną wszelkich podstaw prawnych skargę, na której podstawie wnoszący odwołanie wnosił o stwierdzenie nieważności szeregu decyzji dotyczących potrącenia 39 dni z jego prawa do corocznego urlopu za 2008 r.
   W uzasadnieniu wnoszący odwołanie podnosi dziewięć zarzutów:

               —

               naruszenie art. 1 akapit szósty załącznika II do regulaminu pracowniczego i art. 1 ust. 2 umowy ramowej dotyczącej stosunków między Komisją a organizacjami związkowymi i zawodowymi;

               —

               błędna wykładnia i zastosowanie koncepcji wolności związkowej;

               —

               okoliczności niezaistniałe w 2008 r.;

               —

               naruszenie decyzji Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. ustanawiającej przepisy wykonawcze w zakresie nieobecności w razie choroby czy wypadku;

               —

               błędna wykładnia i zastosowanie pojęć „uczestnictwa w reprezentacji pracowniczej”, „oddelegowania związkowego” i „misji związkowej”;

               —

               wypaczenie i przeinaczenie okoliczności faktycznych oraz twierdzeń wnoszącego odwołanie, jak również niedokładność materialna twierdzeń SSP w odniesieniu do rejestracji „nieusprawiedliwionych nieobecności” w systemie SysPer2;

               —

               błędna interpretacja oświadczeń wnoszącego odwołanie i błąd co do prawa, jakiego dopuścił się SSP przy dokonywaniu wykładni pojęcia „nieobecności”, zdefiniowanego w art. 57, 59 i 60 regulaminu pracowniczego;

               —

               błąd co do prawa, jakiego dopuścił się SSP przy zastosowaniu art. 60 regulaminu pracowniczego; oraz

               —

               brak uzasadnienia w odniesieniu do różnych decydujących kwestii zaskarżonego wyroku.


title: Sprawa T-203/17: Postanowienie Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – GY/Komisja

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/41

         Postanowienie Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – GY/Komisja
   (Sprawa T-203/17) (1)

   (2017/C 293/53)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa C-116/15: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2015 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/30

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2015 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-116/15)
   (2015/C 146/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: F. Drexler, A. Caiola, M. Pencheva, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Połączenie niniejszej sprawy ze sprawą zarejestrowaną pod numerem C-14/15 w celu łącznego rozpoznania w ramach pisemnego i ustnego etapu postępowania oraz wydania wyroku;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/911/UE z dnia 4 grudnia 2014 r. w sprawie uruchomienia na Łotwie zautomatyzowanej wymiany danych w odniesieniu do danych daktyloskopijnych (1);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi Parlament Europejski podnosi dwa zarzuty oparte na art. 263 TFUE.
   W ramach zarzutu pierwszego Parlament podnosi, że Rada zastosowała niewłaściwą podstawę prawną dla przyjęcia decyzji 2014/911/UE. W ramach owego zarzutu pierwszego Parlament przedstawił dwie części argumentacji. Parlament podnosi w szczególności, że Rada powinna była znaleźć podstawę prawną dla zaskarżonej decyzji pośród przepisów TFUE, oraz że w każdym razie Rada oparła się na przepisie, na podstawie którego nie można było zgodnie z prawem przyjąć decyzji 2014/911/UE. Rada zastosowała bowiem wtórną podstawę prawną, która wedle orzecznictwa Trybunału jest jako taka niezgodna z prawem. W ramach tego zarzutu Parlament podnosi zarzut bezprawności w odniesieniu do art. 25 ust. 2 decyzji 2008/615/WSiSW (2).
   W ramach zarzutu drugiego Parlament zarzuca Radzie zastosowanie błędnej procedury decyzyjnej dla celów przyjęcia wskazanej decyzji. Parlament wywodzi z powyższego naruszenie traktatów oraz naruszenie istotnych wymogów proceduralnych.

      (1)  Dz.U. L 360, s. 28.

      (2)  Dz.U. L 210, s. 1.


title: Sprawy połączone C-381/14 i C-385/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 kwietnia 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado de lo Mercantil n° 9 de Barcelona – Hiszpania) – Jorge Sales Sinués/Caixabank SA (C-381/14) i Youssouf Drame Ba/Catalunya Caixa SA (Catalunya Banc SA) (C-385/14) (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Umowy zawierane przez przedsiębiorców z konsumentami – Umowy kredytu hipotecznego – Klauzula ustanawiająca minimalną stopę oprocentowania zmiennego – Badanie ważności warunku umowy – Postępowanie wszczęte pozwem zbiorowym – Powództwo o nakazanie zaprzestania szkodliwych praktyk – Zawieszenie postępowania wszczętego pozwem indywidualnym dotyczącego tego samego roszczenia)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/11

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 kwietnia 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona – Hiszpania) – Jorge Sales Sinués/Caixabank SA (C-381/14) i Youssouf Drame Ba/Catalunya Caixa SA (Catalunya Banc SA) (C-385/14)
      (Sprawy połączone C-381/14 i C-385/14) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Umowy zawierane przez przedsiębiorców z konsumentami - Umowy kredytu hipotecznego - Klauzula ustanawiająca minimalną stopę oprocentowania zmiennego - Badanie ważności warunku umowy - Postępowanie wszczęte pozwem zbiorowym - Powództwo o nakazanie zaprzestania szkodliwych praktyk - Zawieszenie postępowania wszczętego pozwem indywidualnym dotyczącego tego samego roszczenia))
      (2016/C 211/11)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona

         Strony w postępowaniach głównych

         Strony skarżące: Jorge Sales Sinués (C-381/14), Youssouf Drame Ba (C-385/14)

         Strony pozwane: Caixabank SA (C-381/14), Catalunya Caixa SA (Catalunya Banc SA) (C-385/14)

         Sentencja

      Artykuł 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego takiego jak to rozpatrywane w postępowaniach głównych, które to uregulowanie nakłada na sąd krajowy, przed którym toczy się postępowanie wszczęte wniesionym przez konsumenta pozwem indywidualnym mającym na celu stwierdzenie nieuczciwego charakteru warunku umowy zawartej przez tego konsumenta z przedsiębiorcą, obowiązek automatycznego zawieszenia takiego postępowania w oczekiwaniu na prawomocne orzeczenie, które miałoby zostać wydane w toczącym się postępowaniu wszczętym pozwem zbiorowym wniesionym przez stowarzyszenie konsumentów na podstawie art. 7 ust. 2 tej dyrektywy w celu doprowadzenia do zaniechania stosowania w umowach tego samego typu warunków analogicznych do tych, których dotyczy wspomniany pozew indywidualny, bez możliwości uwzględnienia znaczenia takiego zawieszenia z punktu widzenia ochrony konsumenta, który wystąpił do sądu z powództwem indywidualnym oraz bez umożliwienia konsumentowi odstąpienia od postępowania wszczętego pozwem zbiorowym.

         (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014.


title: Sprawa C-402/11 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 października 2012 r. — Jager & Polacek GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 — Zasada 18 ust. 1 — Charakter prawny wystosowywanego przez OHIM powiadomienia o tym, że sprzeciw został uznany za dopuszczalny — Prawo do skutecznego środka zaskarżenia)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 października 2012 r. — Jager & Polacek GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-402/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 - Zasada 18 ust. 1 - Charakter prawny wystosowywanego przez OHIM powiadomienia o tym, że sprzeciw został uznany za dopuszczalny - Prawo do skutecznego środka zaskarżenia)
   2012/C 379/17
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Jager & Polacek GmbH (przedstawiciel: A. Renck, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 maja 2011 r. w sprawie T-488/09 Jager & Polacek przeciwko OHIM (REDTUBE), którym oddalono skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2009 r. w sprawie R 442/2009-4 dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Jager & Polacek GmbH a RT Mediasolution s.r.o. — Naruszenie art. 80 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawo do skutecznego środka zaskarżenia

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 maja 2011 r. w sprawie T-488/09 Jager & Polacek przeciwko OHIM (REDTUBE) zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 29 września 2009 r. (sprawa R 442/2009-4), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Jager & Polacek GmbH a RT Mediasolutions s. r. o.

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) zostaje obciążony kosztami postępowania zarówno w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-459/02 (wniosek Cour de cassation o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Willy Gerekens oraz Association agricole pour la promotion de la commercialisation laitière Procola przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Mleko — Dodatkowa opłata wyrównawcza w sektorze mleka i przetworów mlecznych — Prawo krajowe — Opłata wyrównawcza ustalona ze skutkiem wstecznym — Podstawowe zasady: pewności prawa i niedziałania prawa wstecz)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-459/02 (wniosek Cour de cassation o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Willy Gerekens oraz Association agricole pour la promotion de la commercialisation laitière Procola przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Mleko - Dodatkowa opłata wyrównawcza w sektorze mleka i przetworów mlecznych - Prawo krajowe - Opłata wyrównawcza ustalona ze skutkiem wstecznym - Podstawowe zasady: pewności prawa i niedziałania prawa wstecz)
   (2004/C 228/18)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-459/02, której przedmiotem jest skierowany do Trybunału na mocy art. 234 WE przez Cour de cassation (Luksemburg), w ramach zawisłego przed tym sądem sporu między Willy Gerekens, Association agricole pour la promotion de la commercialisation laitière Procola a Wielkim Księstwem Luksemburga, wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni następujących podstawowych zasad prawa wspólnotowego: zasady pewności prawa oraz zasady niedziałania prawa wstecz w odniesieniu do przepisów krajowych dotyczących kwot produkcji mleka ustanowionych w miejsce pierwotnej regulacji, uznanej przez Trybunał Sprawiedliwości za dyskryminującą, i zezwalających na karanie ze skutkiem wstecznym przekroczeń tych kwot, które miały miejsce po wejściu w życie rozporządzeń Rady (EWG): nr 856/84 z dnia 31 marca 1984 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 804/68 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 90, str. 10) oraz nr 857/84 z dnia 31 marca 1984 r. w sprawie ogólnych zasad stosowania opłaty wyrównawczej przewidzianej w artykule 5 quater rozporządzenia (EWG) nr 804/68 w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 90, str. 13), jednakże w trakcie obowiązywania uchylonych przepisów krajowych, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, pełniący obowiązki prezesa trzeciej izby, R. Schintgen oraz N. Colneric (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:
   Podstawowe zasady prawa wspólnotowego: pewności prawa oraz niedziałania prawa wstecz nie sprzeciwiają się temu, by Państwo Członkowskie – w celu zastosowania się do ustawodawstwa wspólnotowego określającego kwoty produkcji takie, jak wprowadzone na mocy rozporządzeń Rady (EWG): nr 856/84 z dnia 31 marca 1984 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 804/68 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych oraz nr 857/84 z dnia 31 marca 1984 r. w sprawie ogólnych zasad stosowania opłaty wyrównawczej przewidzianej w artykule 5 quater rozporządzenia (EWG) nr 804/68 w sektorze mleka i przetworów mlecznych – ustanowiło, w miejsce pierwotnej regulacji uznanej przez Trybunał za dyskryminującą, nowe przepisy prawne obowiązujące ze skutkiem wstecznym w stosunku do przekroczeń kwot produkcji, które miały miejsce po wejściu w życie tych rozporządzeń, lecz w trakcie obowiązywania uchylonych przepisów krajowych.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.2.2003.


title: Sprawa T-588/15: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2015 r. – GABO:mi/Komisja

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/60

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2015 r. – GABO:mi/Komisja
   (Sprawa T-588/15)
   (2016/C 027/77)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: GABO:mi Gesellschaft für Ablauforganisation:milliarium mbH & Co. KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Ahlhaus i C. Mayer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz

               —

               Obciążenie pozwanej całością kosztów, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący kwestionuje decyzje Komisji zawarte w wiadomości elektronicznej Komisji z dnia 29 lipca 2015 r. i w pismach z dni 19 sierpnia 2015 r. (sygn. Ares(2015)3466903) i 28 sierpnia 2015 r. (sygn. Ares(2015)3557576) o zawieszeniu wypłat dla skarżącego dotyczących dotacji 7.PR, prowadzonych przez należącą do pozwanej Dyrekcję E, czyli umowy dotacji 7.PR nr 602299 dotyczącej projektu EU-CERT-ICD oraz umowy dotacji 7.PR nr 260777 dotyczącej projektu HIP-Trial, a także przez Dyrekcję F, czyli umowy dotacji 7.PR nr 312117 dotyczącej projektu BIOFECTOR.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, że zaskarżone decyzje nie podlegają przepisom art. II.5(3)(d) załącznika II do umowy dotacji 7.PR.

               2.

               Zarzut drugi, że zaskarżone decyzje nie spełniają właściwych wymogów formalnych i proceduralnych oraz naruszają zasadę dobrej administracji.

               3.

               Zarzut trzeci, że rzeczywistym zamiarem poznawanej jest wdrożenie niezgodnej z prawem kompensacji, a nie nałożenie środków ostrożnościowych.

               4.

               Zarzut czwarty, że zaskarżone decyzje oparte są na niezgodnych z prawem dyskrecjonalnych decyzjach pozwanej.

               5.

               Zarzut piąty, że zaskarżone decyzje obarczone są naruszeniami zasady proporcjonalności.


title: Sprawa C-102/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 5 marca 2008 r. — SALIX Grundstücks-Vermietungsgesellschaft mbH & Co. Objekt Offenbach KG przeciwko Finanzamt Düsseldorf-Süd

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 5 marca 2008 r. — SALIX Grundstücks-Vermietungsgesellschaft mbH & Co. Objekt Offenbach KG przeciwko Finanzamt Düsseldorf-Süd
   (Sprawa C-102/08)
   (2008/C 142/19)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SALIX Grundstücks-Vermietungsgesellschaft mbH & Co. Objekt Offenbach KG

      Strona pozwana: Finanzamt Düsseldorf-Süd
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy państwa członkowskie mogą „uznać” działalność krajowych, regionalnych i lokalnych organów władzy i innych instytucji prawa publicznego, które zwolnione są z podatku na mocy art. 13 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1), za działalność, którą podejmują jako władze publiczne zgodnie z art. 4 ust. 5 akapit czwarty dyrektywy 77/388/EWG, jedynie wtedy, kiedy państwa członkowskie przyjmą wyraźne ustawowe regulacje w tym zakresie?

               2)

               Czy „znaczące zakłócenie konkurencji” w rozumieniu art. 4 ust. 5 akapit czwarty w związku z akapitem drugim szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych może zachodzić jedynie w sytuacji, gdy wykluczenie instytucji prawa publicznego z kategorii podatników prowadziłoby do znaczącego zakłócenia konkurencji na niekorzyść konkurujących podatników prywatnych, czy też także w sytuacji, gdy wykluczenie instytucji prawa publicznego z kategorii podatników prowadziłoby do znaczącego zakłócenia konkurencji na niekorzyść jej samej?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Wykreślenie sprawy C-387/04

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/33

         Wykreślenie sprawy C-387/04 (1)

   (2005/C 217/70)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-387/04 Volker Donath (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Dresden).

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa C-195/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2014 r. – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. przeciwko Teekanne.

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2014 r. – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. przeciwko Teekanne.
   (Sprawa C-195/14)
   2014/C 245/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

      Strona pozwana: Teekanne GmbH & Co. KG

      Pytanie prejudycjalne

   Czy etykietowanie i prezentacja środków spożywczych oraz reklama w tym celu mogą poprzez wygląd, nazwę albo obrazowe przedstawienie wywołać wrażenie co do obecności określonego składnika, mimo że ten składnik faktycznie nie jest obecny i wynika to już z samego wykazu składników zgodnie z art. 3 ust.1 pkt 2 dyrektywy 2000/13/WE (1)?

      (1)  Dyrektywa 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych, Dz.U. L 109, s. 29, w brzmieniu zmienionym po raz ostatni przez dyrektywę Rady 2013/20/UE z dnia 13 maja 2013 r. dostosowującą niektóre dyrektywy w dziedzinie bezpieczeństwa żywności, polityki weterynaryjnej i fitosanitarnej w związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji, Dz.U. L 158, s. 234


title: Sprawa T-454/14: Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2016 r. – Warimex/EUIPO (STONE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego STONE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/22

         Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2016 r. – Warimex/EUIPO (STONE)
   (Sprawa T-454/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego STONE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 251/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Warimex Waren-Import Export Handels-GmbH (Neuried, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci E. Keller i J. Voogd)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: G. Schneider i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 marca 2014 r. (sprawa R 1599/2013-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego STONE jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Warimex Waren-Import Export Handels-GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


title: Sprawa T-201/09: Wyrok Sądu z dnia 21 września 2011 r. — Rügen Fisch przeciwko OHIM — Schwaaner Fischwaren (SCOMBER MIX) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy SCOMBER MIX — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit.b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/15

         Wyrok Sądu z dnia 21 września 2011 r. — Rügen Fisch przeciwko OHIM — Schwaaner Fischwaren (SCOMBER MIX)
   (Sprawa T-201/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy SCOMBER MIX - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit.b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 319/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rügen Fisch AG (Sassnitz, Niemcy) (przedstawiciele: O. Spuhler i M. Geitz, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Schwaaner Fischwaren GmbH (Schwaan, Niemcy) (przedstawiciel: A. Jaeger-Lenz, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 marca 2009 r. (sprawa R 230/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Rügen Fisch AG a Schwaaner Fischwaren GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rügen Fisch AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa C-417/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko 3M Italia SpA (Podatki bezpośrednie — Zakończenie postępowań zawisłych przed sądem orzekającym w ostatniej instancji w sprawach podatkowych — Nadużycie prawa — Artykuł 4 ust. 3 TUE — Swobody gwarantowane traktatem — Zasada niedyskryminacji — Pomoc państwa — Obowiązek zapewnienia skutecznego stosowania prawa Unii)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko 3M Italia SpA
   (Sprawa C-417/10) (1)

   (Podatki bezpośrednie - Zakończenie postępowań zawisłych przed sądem orzekającym w ostatniej instancji w sprawach podatkowych - Nadużycie prawa - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Swobody gwarantowane traktatem - Zasada niedyskryminacji - Pomoc państwa - Obowiązek zapewnienia skutecznego stosowania prawa Unii)
   2012/C 151/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

      Strona pozwana: 3M Italia SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione — Podatek dochodowy od osób prawnych — Przepisy krajowe przewidujące różne stawki podatku od dywidend spółek w zależności od ich miejsca siedziby — Transakcja handlowa z udziałem spółek będących rezydentami we Włoszech i spółek mających siedzibę za granicą — Decyzja administracji uznająca, że zastosowanie mają podatki należne w przypadku spółek będących rezydentami zagranicznymi — Pojęcie nadużycia zdefiniowane w sprawie C-255/02 Halifax i in. — Stosowanie do niezharmonizowanych podatków krajowych takich jak podatki bezpośrednie

      Sentencja

   Prawo Unii, a w szczególności zasada zakazu nadużycia prawa, art. 4 ust. 3 TUE, swobody zagwarantowane traktatem FUE, zasada niedyskryminacji, przepisy w zakresie pomocy państwa oraz obowiązek zapewnienia skutecznego stosowania prawa Unii, powinno być interpretowane w ten sposób, że nie stoi na przeszkodzie stosowaniu, w sprawie takiej jak ta przed sądem krajowym dotyczącej podatków bezpośrednich, przepisu krajowego, który przewiduje zakończenie postępowań zawisłych przed sądem orzekającym w ostatniej instancji w sprawach podatkowych poprzez zapłatę kwoty równej 5 % wartości sporu, gdy postępowania te zostały zainicjowane skargą wniesioną w pierwszej instancji ponad dziesięć lat przed dniem wejścia w życie tego przepisu i gdy administracja podatkowa przegrała sprawę w dwóch pierwszych instancjach.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-202/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Milano (Włochy) w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Agenzia delle Entrate – Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso/H3 g SpA

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Milano (Włochy) w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Agenzia delle Entrate – Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso/H3 g SpA
   (Sprawa C-202/15)
   (2015/C 262/03)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Regionale di Milano

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Agenzia delle Entrate – Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso

      Druga strona postępowania: H3 g SpA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Zważywszy że włoski ustawodawca wykonał uprawnienie przewidziane przez art. 90 ust. 2 i 185 ust. 2 akapit 2 dyrektywy 2006/11/2/WE (1) (zaś, przed jej przyjęciem, przez art. 11 część C ust. 1 i 20 ust. 1 lit. b) drugi akapit dyrektywy 77/388/EWG (2)), odnoszące się odpowiednio do zmiany polegającej na obniżeniu podstawy opodatkowania i do korekty podatku VAT obciążającego transakcje podlegające opodatkowaniu w przypadku braku zapłaty w całości lub w części za świadczenie wzajemne określone pomiędzy stronami, czy nałożenie ograniczeń które uniemożliwiają lub czynią nadmiernie uciążliwym dla podatnika odzyskanie podatku związanego ze świadczeniem wzajemnym, które nie zostało zapłacone w całości lub w części pozostaje w zgodzie z zasadami proporcjonalności i skuteczności, zagwarantowanymi przez TFUE i z zasadą neutralności, która reguluje stosowanie podatku VAT?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy z przywołanymi wyżej zasadami zgodny jest przepis – taki jak art. 26 ust. 2 Decreto del Presidente della Repubblica nr 633/1972 – który, w praktyce organów podatkowych państwa członkowskiego Unii, uzależnia uprawnienie do odzyskania podatku od przedstawienia dowodu uprzedniego zastosowania procedur upadłościowych lub czynności windykacyjnych, które okazały się bezskuteczne, także kiedy takie czynności są w sposób oczywisty nieopłacalne biorąc pod uwagę kwotę żądanej wierzytelności, perspektywy jej odzyskania oraz koszty czynności windykacyjnych lub procedur upadłościowych?

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. L 347, s. 1).

      (2)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-235/12: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2012 r. — CEDC International przeciwko OHIM — Underberg (Kształt źdźbła trawy w butelce)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/23

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2012 r. — CEDC International przeciwko OHIM — Underberg (Kształt źdźbła trawy w butelce)
   (Sprawa T-235/12)
   2012/C 243/41
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CEDC International sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: M. Siciarek, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Underberg AG (Dietlikon, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 marca 2012 r. w sprawie R 2506/2010-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Underberg AG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy odpowiadający opisowi „przedmiotem znaku towarowego jest zielonobrązowe źdźbło trawy w butelce, przy czym długość źdźbła wynosi w przybliżeniu trzy czwarte wysokości butelki” dla towarów z klasy 33 — zgłoszenie nr 33266

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Francuski trójwymiarowy znak towarowy nr 95588457 przedstawiający butelkę ze źdźbłem trawy dla towarów z klasy 33; niemiecki znak towarowy nr 39848553; polski znak towarowy nr 62018; polski znak towarowy nr 62081 dla towarów z klasy 33; polski znak towarowy nr 85811 dla towarów z klasy 33; japoński znak towarowy nr 2092826 dla towarów In klasy 28; francuski trójwymiarowy znak towarowy nr 98746752 przedstawiający butelkę ze źdźbłem trawy dla towarów z klasy 33; niezarejestrowany znak towarowy używany w obrocie handlowym w Niemczech w odniesieniu do „wódki”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie zasady legalności; naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 207/2009 i zasady 22 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 2868/95, a w konsekwencji naruszenie także art. 8 ust. 1 lit. a) oraz art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-18/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 maja 2008 r. — Kronberger przeciwko Parlamentowi (Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt dotyczącego wyborów członków Parlamentu Europejskiego — Termin do wniesienia skargi — Brak właściwości Sądu — Niedopuszczalność)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/35

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 maja 2008 r. — Kronberger przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-18/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt dotyczącego wyborów członków Parlamentu Europejskiego - Termin do wniesienia skargi - Brak właściwości Sądu - Niedopuszczalność)
   (2008/C 171/64)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Hans Kronberger (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat W. Weh)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: Krück, N. Lorenz i M. Windisch, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 28 kwietnia 2005 r. rozstrzygającej wszczęty z inicjatywy skarżącego spór w przedmiocie ważności mandatu Andreasa Mölzera uznając podnoszone przez niego zarzuty, przedstawione zgodnie z przepisami art. 12 Aktu dotyczącego wyborów członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich, za bezzasadne.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna

               2)

               Hans Kronberger zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w sprawie zastosowania środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa C-220/09: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/15

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-220/09)
   2009/C 193/20
   Język postępowania: maltański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Aquilina, W. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Malty

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie wdrążając prawidłowo do prawa krajowego załącznika, o którym mowa w art. 3 ust. 3 i zdania trzeciego z art. 5 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, Republika Malty uchybiła zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy 93/13/EWG;

               —

               obciążenie Republiki Malty kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja Wspólnot Europejskich twierdzi, że Republika Malty nie wdrożyła prawidłowo do prawa krajowego załącznika, o którym mowa w art. 3 ust. 3 i zdania trzeciego z art. 5 dyrektywy Rady 93/13/EWG (zwanej dalej „dyrektywą”) i w ten sposób uchybiła zobowiązaniom wynikającym z tej dyrektywy.
   Komisja uważa, że podczas gdy inicjatywa ustawodawcza nie jest niezbędna w celu wdrożenia dyrektywy, to jest jednak konieczne, żeby prawo krajowe zapewniło, że władze państwowe będą skutecznie stosować całą dyrektywę, sytuacja prawna wynikającą z prawa krajowego będzie wystarczająco precyzyjna i jasna a jednostki będą w pełni świadome swoich praw i w razie potrzeby będą mogły powoływać się na nie przed sądami krajowymi.
   W odniesieniu konkretnie do załącznika, wymienionego w art. 3 ust. 3 dyrektywy, Komisja uważa, że transpozycja tego załącznika do prawa maltańskiego jest zarówno konieczna jak i istotna. Komisja twierdzi, że wprawdzie wykaz zawarty w załączniku do dyrektywy ma charakter przykładowy i ilustracyjny, to jednak stanowi on źródło informacji zarówno dla władz krajowych stosujących wdrażane środki jak i dla jednostek, których wskazane środki dotyczą. W celu osiągnięcia założeń dyrektywy, państwa członkowskie mogą wybrać formę i sposób transpozycji, który będzie stanowił wystarczającą gwarancję, że informacja na ten temat będzie powszechnie dostępna.
   Komisja twierdzi, że Republika Malty nie podjęła środków zapewniających, że obywatele zostaną poinformowani o całym wykazie z załącznika do dyrektywy, a w szczególności o pełnej zawartości pkt 1 lit. a), f), g), h) i pkt 1 q). Ponadto Republika Malty nie poinformowała, że załącznik do dyrektywy w całości został zawarty w projekcie ustawy wdrążającej dyrektywę, który stanowi zgodnie z maltańską tradycją prawną istotną pomoc w wykładni. Co więcej nie została przedstawiona żadna inna wskazówka co do zamiaru upowszechnienia tej informacji w inny sposób.
   W odniesieniu do transpozycji do prawa maltańskiego zdania trzeciego art. 5 dyrektywy, Komisja twierdzi, że jest ona zarówno konieczna jak i istotna, ponieważ postanowienia zawarte w tym zdaniu są wiążącymi przepisami prawnymi i przyznają szersze prawa i większą ochronę konsumentom oraz stanowią pomoc w określeniu skutku, który dyrektywa ta ma osiągnąć.

      (1)  Dz. U. 95 z 21.4.1993, s. 29.


title: Sprawa C-167/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België w dniu 21 kwietnia 2008 r. — Draka NK Cables Ltd, AB Sandvik International, VO Sembodja BV i Parc Healthcare International Limited przeciwko Omnipol Ltd

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België w dniu 21 kwietnia 2008 r. — Draka NK Cables Ltd, AB Sandvik International, VO Sembodja BV i Parc Healthcare International Limited przeciwko Omnipol Ltd
   (Sprawa C-167/08)
   (2008/C 183/22)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van Cassatie van België
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Draka NK Cables Ltd, AB Sandvik International, VO Sembodja BV i Parc Healthcare International Limited

      Strona pozwana: Omnipol Ltd
   Pytanie prejudycjalne
   Czy wierzyciela, który wnosi powództwo w imieniu i na rachunek swojego dłużnika należy uznać za stronę w rozumieniu art. 43 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 (1), czyli stronę uprawnioną do wniesienia środka zaskarżenia od orzeczenia rozstrzygającego o wniosku o stwierdzenie wykonalności, nawet jeżeli formalnie nie uczestniczył on jako strona w postępowaniu, w ramach którego inny wierzyciel tego dłużnika złożył ten wniosek o stwierdzenie wykonalności?

      (1)  Rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, 2001, str. 1).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T-164/02, Kaul GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Procedura sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ARCOL — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CAPOL — Zakres badania przeprowadzanego przez Izbę Odwoławczą — Ocena dowodów przedstawionych przed Izbą Odwoławczą)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/21

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 listopada 2004 r.
   w sprawie T-164/02, Kaul GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Procedura sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ARCOL - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CAPOL - Zakres badania przeprowadzanego przez Izbę Odwoławczą - Ocena dowodów przedstawionych przed Izbą Odwoławczą)
   (2005/C 19/45)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-164/02, Kaul GmbH z siedzibą Elmshorn (Niemcy), reprezentowanej przez adwokatów G. Würtenbergera i R. Kunzego, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: A. von Mühlendahl i G. Schneider), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była Bayer AG z siedzibą w Leverkusen (Niemcy), mającej za przedmiot skargę na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM R 782/2000-3 z dnia 4 marca 2002 r. wydaną w postępowaniu toczącym się na skutek sprzeciwu między Kaul GmbH a Bayer AG, Sąd (czwarta izba) w składzie: H. Legal, prezes, M. Vilaras i I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie, sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał dnia 10 listopada 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 4 marca 2002 r. (sprawa R 782/2000-3) jest nieważna;

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 180 z 27.7.2002.


title: Sprawa T-250/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Combescot przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Obsadzenie stanowiska kierownika przedstawicielstwa w Kolumbii — Odrzucenie kandydatury — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak interesu prawnego — Skarga o odszkodowanie)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Combescot przeciwko Komisji
   (Sprawa T-250/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Obsadzenie stanowiska kierownika przedstawicielstwa w Kolumbii - Odrzucenie kandydatury - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak interesu prawnego - Skarga o odszkodowanie)
   (2007/C 247/41)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Philippe Combescot (Popayan, Kolumbia) (przedstawiciele: A. Maritati i V. Messa, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i M. Velardo, pełnomocnicy oraz S. Corongiu, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie bezprawności decyzji, mocą której wykluczono skarżącego z konkursu na stanowisko kierownika przedstawicielstwa w Kolumbii, stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego i stwierdzenie nieważności decyzji o obsadzeniu tego stanowiska, a także zasądzenie odszkodowania za szkody poniesione przez skarżącego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Komisja zapłaci skarżącemu Philippe'owi Cambescot kwotę 3 000 EUR tytułem odszkodowania.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               Komisja poniesie oprócz własnych kosztów, połowę kosztów skarżącego.

               4)

               Skarżący poniesie połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004.