title: Sprawa T-188/18: Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2018 r. – Papaconstantinou i in. / Rada i in.

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/40

         Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2018 r. – Papaconstantinou i in. / Rada i in.
   (Sprawa T-188/18)
   (2018/C 166/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Adonis Papaconstantinou (Nikozja, Cypr) i 722 innych (przedstawiciele: adwokaci A. Markides, M. Ioannides, C. Velaris i C. Velaris, A. Robertson, QC, oraz G. Rothschild, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa (reprezentowana przez Radę Unii Europejskiej) oraz Unia Europejska (reprezentowana przez Komisję Europejską)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od pozwanych na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 26 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd, z tytułu odszkodowania za szkody poniesione w wyniku decyzji Eurogrupy dotyczących uporządkowanej likwidacji Cyprus Popular Bank Public Co Ltd (zwanego dalej „Laiki Bank”), umorzenia lub konwersji długu (bail-in) Bank of Cyprus Public Company Limited (zwanego dalej „Bank of Cyprus”) oraz zbycia aktywów i oddziałów rzeczonych banków w Grecji lub w wyniku udzielenia awaryjnego wsparcia płynnościowego (ELA) na rzecz Laiki Bank za zgodą Europejskiego Banku Centralnego i późniejszego przeniesienia, pod kierownictwem Europejskiego Banku Centralnego, odnośnego zobowiązania na Bank of Cyprus;

         lub, ewentualnie:

               —

               uznanie, że pozwani ponoszą odpowiedzialność pozaumowną, i określenie procedury celem ustalenia rzeczywistej, możliwej do pokrycia straty poniesionej przez skarżących;

         i w każdym wypadku:

               —

               obciążenie pozwanych poniesionymi przez skarżących kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-147/18, APG Intercon i in./Rada i in. lub do nich podobne.


title: Sprawa C-159/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Justice de paix du troisième canton de Charleroi (Belgia) w dniu 27 lutego 2018 r. – André Moens / Ryanair Ltd

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Justice de paix du troisième canton de Charleroi (Belgia) w dniu 27 lutego 2018 r. – André Moens / Ryanair Ltd
   (Sprawa C-159/18)
   (2018/C 166/30)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Justice de paix du troisième canton de Charleroi

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: André Moens

      Strona pozwana: Ryanair Ltd

      Pytania prejudycjalne

   [P]ytania prejudycjalne w przedmiocie wykładni art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) [mają następujące brzmienie]:

               1)

               czy okoliczność stanowiąca przedmiot niniejszego sporu, to jest wyciek paliwa na pas startowy, który doprowadził do zamknięcia tego pasa, jest objęta pojęciem „zdarzenia” w rozumieniu pkt 22 wyroku z dnia 22 grudnia 2008 r., Wallentin-Hermann (C-549/07, EU:C:2008:771), czy też pojęciem „nadzwyczajnej okoliczności” w rozumieniu motywu 14 wspomnianego rozporządzenia, tak jak jest ono interpretowane w wyroku z dnia 31 stycznia 2013 r., McDonagh (C-12/11, EU:C:2013:43), lub też czy oba te pojęcia pokrywają się;

               2)

               czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że zdarzenie takie jak to będące przedmiotem niniejszego sporu, to jest wyciek paliwa na pas startowy, który doprowadził do zamknięcia tego pasa, trzeba uznać za zdarzenie, które wpisuje się w ramy normalnego wykonywania działalności przewoźnika lotniczego, w związku z czym nie może ono zostać zakwalifikowane jako „nadzwyczajna okoliczność”, która mogłaby zwolnić przewoźnika lotniczego z obowiązku zapłaty na rzecz pasażerów odszkodowania z tytułu dużego opóźnienia lotu obsługiwanego przez ten samolot;

               3)

               jeżeli zdarzenie takie jak to będące przedmiotem niniejszego sporu, to jest wyciek paliwa na pas startowy, który doprowadził do zamknięcia tego pasa, należy uznać za „nadzwyczajną okoliczność”, to czy na tej podstawie trzeba wnioskować, że dla przewoźnika lotniczego chodzi tu o „nadzwyczajną okoliczność”, której nie można było uniknąć nawet przy podjęciu wszelkich racjonalnych środków?

      (1)  Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-110/18: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2018 r. – Grange Backup Power / Komisja

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/33

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2018 r. – Grange Backup Power / Komisja
   (Sprawa T-110/18)
   (2018/C 166/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Grange Backup Power Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci M. Segura Catalán i M. Clayton)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 7789 final z dnia 24 listopada 2017 r. w sprawie irlandzkiego mechanizmu zdolności [SA.44464 (2017/N)] wdrożonego przez Irlandię;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 7794 final z dnia 24 listopada 2017 r. w sprawie mechanizmu zdolności dla Irlandii Północnej [SA.44465 (2017/N)] wdrożonego przez Zjednoczone Królestwo; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut oparty na braku wszczęcia przez Komisję formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia proceduralnego (1), pomimo zgłoszonych wątpliwości co do zgodności obejmującego całą wyspę mechanizmu wynagradzania zdolności (Capacity Remuneration Mechanism, CRM) z zasadami pomocy państwa i rynku wewnętrznego, przez co strona skarżąca została pozbawiona swych praw proceduralnych. Zarzut ten składa się z czterech części:

               —

               część pierwsza dotyczy istnienia poważnych trudności, o czym świadczy czas trwania i okoliczności postępowania;

               —

               część druga jest oparta na twierdzeniu, że Komisja powinna była powziąć wątpliwości co do zgodności z TFUE mechanizmu finansowania mechanizmu wynagradzania zdolności;

               —

               cześć trzecia jest oparta na twierdzeniu, że Komisja powinna była powziąć wątpliwości co do zgodności CRM z rynkiem wewnętrznym, w szczególności z wytycznymi w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014-2020 (2)

               —

               w części czwartej zarzutu strona skarżąca twierdzi, że przy ocenie mechanizmu wynagradzania zdolności Komisja powinna powziąć wątpliwości w związku ze skutkami notyfikowania przez Zjednoczone Królestwo zamiaru opuszczenia Unii Europejskiej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

      (2)  Komunikat Komisji – Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014-2020 (Dz.U. 2014, C 200, s. 1).


title: Sprawa C-104/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Piteşti – Rumunia) – SC Cali Esprou SRL / Administraţia Fondului pentru Mediu (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 94/62/WE — Opakowania i odpady opakowaniowe — Odzysk i recykling odpadów — Opłata na krajowy fundusz środowiska — Wprowadzanie na rynek krajowy wyrobów opakowanych i opakowań bez ingerowania w nie — Zasada „zanieczyszczający płaci” — Przymiot zanieczyszczającego)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/16

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Piteşti – Rumunia) – SC Cali Esprou SRL / Administraţia Fondului pentru Mediu
   (Sprawa C-104/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 94/62/WE - Opakowania i odpady opakowaniowe - Odzysk i recykling odpadów - Opłata na krajowy fundusz środowiska - Wprowadzanie na rynek krajowy wyrobów opakowanych i opakowań bez ingerowania w nie - Zasada „zanieczyszczający płaci” - Przymiot zanieczyszczającego))
   (2018/C 166/20)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Piteşti

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Cali Esprou SRL

      Strona pozwana: Administraţia Fondului pentru Mediu

      Sentencja

   Artykuł 15 dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych i zasada „zanieczyszczający płaci”, którą ten artykuł wdraża, nie sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które obciąża opłatą podmiot gospodarczy nieingerujący w opakowania, które wprowadza na rynek, obliczaną na podstawie różnicy wagi między ilością odpadów opakowaniowych odpowiadającą minimalnym celom odzysku energii i odzysku poprzez recykling a ilością odpadów opakowaniowych faktycznie odzyskanych lub zrecyklingowanych.

      (1)  Dz.U. C 169 z 29.5.2017.


title: Sprawa T-189/18: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2018 r. – Lipitalia 2000 i Assograssi / Komisja

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/40

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2018 r. – Lipitalia 2000 i Assograssi / Komisja
   (Sprawa T-189/18)
   (2018/C 166/52)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Lipitalia 2000 SpA (Turyn, Włochy), Assograssi – Associazione Nazionale Produttori Grassi e Proteine Animali (Buccinasco, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Moretto)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska naruszyła obowiązki, które ciążą na niej na podstawie rozporządzeń nr 999/2001, nr 178/2002 i nr 1069/2009, a także ogólnych zasad niedyskryminacji i proporcjonalności, przez to, że nie poddała pod głosowanie komitetu regulacyjnego na podstawie procedury, o której mowa w art. 5a decyzji 1999/648/WE, projektu środków mających na cele zweryfikowanie zakazu wywozu nawozów organicznych i polepszaczy gleby zawierających przetworzone białka zwierzęce pochodzące od przeżuwaczy, zawartego nadal w rozdziale V sekcja E pkt 2 załącznika IV do rozporządzenia nr 999/2001;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący twierdzą, że chociaż od dnia 1 lipca 2017 r. Komisja ponownie zezwoliła na wywóz przetworzonych białek zwierzęcych (PBZ) pochodzących od przeżuwaczy celem uwzględnienia radykalnej poprawy sytuacji epidemiologicznej związanej z BSE (Bovine Spongiform Encephalophaty) w Unii, wywóz nawozów organicznych i polepszaczy gleby zawierających wspomniane PBZ przeżuwaczy jest nadal w niewyjaśniony sposób zakazany w rozdziale V sekcja E pkt 2 załącznika IV do rozporządzenia nr 999/2001. Zakaz ten ma w dalszym ciągu zastosowanie, chociaż niemal wszystkie państwa członkowskie uzyskały aktualnie status krajów o niskim ryzyku BSE i chociaż standard międzynarodowy określony przez OIE (Office international des épizooties) nie przewiduje podobnego zakazu dla nawozów organicznych i polepszaczy gleby pochodzących z krajów, które posiadają taki status.
   Poza tym zdaniem skarżących, chociaż Unia zakazuje wywozu nawozów organicznych i polepszaczy gleby (zawierających PBZ przeżuwaczy) pochodzących także z państw członkowskich o niewielkim ryzyku w przeciwieństwie do standardu międzynarodowego określonego przez OIE, to jednak zezwala ona na wprowadzanie do obrotu tych produktów na swoim terytorium. Mało tego: zezwala ona nawet na przywóz z krajów trzecich, w tym z krajów o kontrolowanym lub nieokreślonym ryzyku BSE, PBZ pochodzących również od przeżuwaczy oraz zawierających je produktów, którymi są nawozy organiczne i polepszacze gleby.
   Straty ponoszone przez przedsiębiorców Unii z powodu zakazu wywozu nawozów organicznych i polepszaczy gleby zawierających PBZ przeżuwaczy są ogromne.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą, że prawo Unii nakłada na Komisję obowiązek działania w celu zaradzeniu tej sytuacji.
   Konkretnie skarżący podnoszą:

               1.

               Naruszenie obowiązku spoczywającego na Komisji na podstawie art. 7 i art. 5 ust. 1 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (Dz.U. 2001 L 147, s. 1), art. 5 ust. 3 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. 2002, L 31, s. 1) oraz art. 43 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz.U. 2009, L 300, s. 1).

               2.

               Naruszenie obowiązku działania spoczywającego na Komisji na podstawie zasad niedyskryminacji i proporcjonalności, art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, a także art. 23 i 24 rozporządzenia (WE) nr 999/2001.


title: Sprawy połączone C-327/16 i C-421/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 marca 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d’État – Francja) – Marc Jacob / Ministre des Finances et des Comptes publics (C-327/16), Ministre des Finances et des Comptes publics / Marc Lassus (C-421/16) (Odesłanie prejudycjalne — Podatki bezpośrednie — Swoboda przedsiębiorczości — Łączenia, podziały, wnoszenie aktywów i wymiany udziałów dotyczące spółek różnych państw członkowskich — Dyrektywa 90/434/EWG — Artykuł 8 — Operacja wymiany papierów wartościowych — Zyski kapitałowe związane z tą operacją — Odroczenie opodatkowania — Straty przy późniejszym zbyciu otrzymanych papierów wartościowych — Kompetencja państwa miejsca zamieszkania do opodatkowania — Odmienne traktowanie — Względy uzasadniające — Zachowanie podziału kompetencji podatkowej pomiędzy państwami członkowskimi)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 marca 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d’État – Francja) – Marc Jacob / Ministre des Finances et des Comptes publics (C-327/16), Ministre des Finances et des Comptes publics / Marc Lassus (C-421/16)
   (Sprawy połączone C-327/16 i C-421/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki bezpośrednie - Swoboda przedsiębiorczości - Łączenia, podziały, wnoszenie aktywów i wymiany udziałów dotyczące spółek różnych państw członkowskich - Dyrektywa 90/434/EWG - Artykuł 8 - Operacja wymiany papierów wartościowych - Zyski kapitałowe związane z tą operacją - Odroczenie opodatkowania - Straty przy późniejszym zbyciu otrzymanych papierów wartościowych - Kompetencja państwa miejsca zamieszkania do opodatkowania - Odmienne traktowanie - Względy uzasadniające - Zachowanie podziału kompetencji podatkowej pomiędzy państwami członkowskimi))
   (2018/C 166/07)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marc Jacob (C-327/16), Ministre des Finances et des Comptes publics (C-421/16)

      Strona przeciwna: Ministre des Finances et des Comptes publics (C-327/16), Marc Lassus (C-421/16)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 8 dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich, zmienionej aktem dotyczącym warunków przystąpienia Królestwa Norwegii, Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, przyjętym decyzją Rady Unii Europejskiej 95/1/WE, Euratom, EWWiS z dnia 1 stycznia 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom prawa państwa członkowskiego, na mocy których zysk kapitałowy z operacji wymiany papierów wartościowych objętej tą dyrektywą zostaje stwierdzony przy okazji tej operacji, ale jego opodatkowanie jest odroczone do roku, w którym następuje zdarzenie kończące to odroczenie opodatkowania, w omawianym przypadku – zbycie papierów wartościowych otrzymanych w wyniku wymiany.

               2)

               Artykuł 8 dyrektywy 90/434, zmienionej aktem dotyczącym warunków przystąpienia Królestwa Norwegii, Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, przyjętym decyzją 95/1, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom prawa państwa członkowskiego, które przewidują opodatkowanie zysku kapitałowego związanego z operacją wymiany papierów wartościowych, objętego odroczeniem opodatkowania, przy późniejszym zbyciu papierów wartościowych otrzymanych w wyniku wymiany, nawet jeśli zbycie to nie wchodzi w zakres kompetencji podatkowej tego państwa członkowskiego.

               3)

               Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom prawa państwa członkowskiego, które w sytuacji, w której późniejsze zbycie papierów wartościowych otrzymanych w wyniku wymiany nie wchodzi w zakres kompetencji podatkowej tego państwa członkowskiego, przewidują opodatkowanie zysku kapitałowego objętego odroczeniem opodatkowania przy okazji tego zbycia bez uwzględnienia ewentualnej straty poniesionej przy tej okazji, podczas gdy uwzględnia się taką stratę, gdy podatnik posiadający papiery wartościowe jest rezydentem podatkowym w owym państwie członkowskim w dniu rzeczonego zbycia. Do państw członkowskich należy ustanowienie z poszanowaniem prawa Unii – a w niniejszej sprawie konkretnie z poszanowaniem swobody przedsiębiorczości – zasad dotyczących zaliczania i obliczania owej straty.

      (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.

      Dz.U. C 392 z 24.10.2016.


title: Sprawa C-169/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 2 marca 2018 r. – Atif Mahmood, Shabina Atif, Mohammed Ahsan, Noor Habib, Mohammed Haroon, Nik Bibi Haroon / Minister for Justice and Equality

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 2 marca 2018 r. – Atif Mahmood, Shabina Atif, Mohammed Ahsan, Noor Habib, Mohammed Haroon, Nik Bibi Haroon / Minister for Justice and Equality
   (Sprawa C-169/18)
   (2018/C 166/31)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (Irlandia)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Atif Mahmood, Shabina Atif, Mohammed Ahsan, Noor Habib, Mohammed Haroon, Nik Bibi Haroon

      Strona pozwana: Minister for Justice and Equality

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Z zastrzeżeniem możliwych powodów wskazanych w pytaniach drugim, trzecim i czwartym, czy państwo członkowskie narusza wynikający z art. 5 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE (1) (zwanej dalej „dyrektywą z 2004 r.”) obowiązek wydania wizy tak szybko, jak to jest możliwe, małżonkowi i członkom rodziny obywatela Unii korzystającego z prawa do swobodnego przemieszczania w danym państwie członkowskim lub zamierzającego korzystać z takich praw, w przypadku gdy opóźnienie w rozpatrzeniu takiego wniosku przekracza 12 miesięcy?

               2)

               Bez uszczerbku dla pytania pierwszego, czy opóźnienia w rozpatrzeniu wniosku wizowego lub wydaniu decyzji w sprawie takiego wniosku zgodnie z art. 5 ust. 2 wynikające z konieczności zapewnienia, w szczególności w drodze sprawdzenia przeszłości, że wniosek nie opiera się na oszustwie lub nadużyciu praw, w tym że małżeństwo nie jest fikcyjne, na mocy art. 35 dyrektywy z 2004 r. lub na innej podstawie, są uzasadnione, a tym samym nie naruszają art. 5 ust. 2?

               3)

               Bez uszczerbku dla pytania pierwszego, czy opóźnienia w rozpatrzeniu wniosku wizowego lub wydaniu decyzji w sprawie takiego wniosku zgodnie z art. 5 ust. 2 wynikające z konieczności gruntownego sprawdzenia przeszłości i przeprowadzenia gruntownej kontroli bezpieczeństwa w odniesieniu do osób pochodzących z niektórych państw trzecich ze względu na konkretne obawy dotyczące bezpieczeństwa w odniesieniu do osób przyjeżdżających z takich państw trzecich, na mocy art. 27 lub art. 35 dyrektywy z 2004 r. lub na innej podstawie, są uzasadnione, a tym samym nie naruszają art. 5 ust. 2?

               4)

               Bez uszczerbku dla pytania pierwszego, czy opóźnienia w rozpatrzeniu wniosku wizowego lub wydaniu decyzji w sprawie takiego wniosku zgodnie z art. 5 ust. 2, wynikające z nagłej i nieprzewidzianej fali takich wniosków od obywateli niektórych państw trzecich, które mogą stanowić realne zagrożenie dla bezpieczeństwa, są uzasadnione, a tym samym nie naruszają art. 5 ust. 2?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).


title: Sprawa C-355/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Christian Picart / Ministre des Finances et des Comptes publics (Odesłanie prejudycjalne — Umowa w sprawie swobodnego przepływu osób między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony — Podatki bezpośrednie — Przeniesienie miejsca zamieszkania z państwa członkowskiego do Szwajcarii — Opodatkowanie niezrealizowanych zysków związanych ze znacznymi udziałami w kapitale spółek z siedzibą w państwie członkowskim pochodzenia w ramach tego rodzaju przeniesienia — Zakres zastosowania umowy)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Christian Picart / Ministre des Finances et des Comptes publics
   (Sprawa C-355/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Umowa w sprawie swobodnego przepływu osób między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony - Podatki bezpośrednie - Przeniesienie miejsca zamieszkania z państwa członkowskiego do Szwajcarii - Opodatkowanie niezrealizowanych zysków związanych ze znacznymi udziałami w kapitale spółek z siedzibą w państwie członkowskim pochodzenia w ramach tego rodzaju przeniesienia - Zakres zastosowania umowy))
   (2018/C 166/08)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Christian Picart

      Strona przeciwna: Ministre des Finances et des Comptes publics

      Sentencja

   Ponieważ sytuacja tego rodzaju, jak zaistniała w postępowaniu głównym, nie jest objęta zakresem stosowania ratione personae pojęcia „osoby pracującej na własny rachunek” w rozumieniu umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, podpisanej w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r., postanowienia tej umowy należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom państwa będącego stroną tej umowy, takim, jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które – wówczas, gdy osoba fizyczna przenosi swoje miejsce zamieszkania z tego państwa do innego państwa będącego stroną tej umowy oraz kontynuuje działalność gospodarczą w pierwszym z tych dwóch państw, przy czym nie przemieszcza się każdego dnia, a przynajmniej raz w tygodniu z miejsca wykonywania działalności gospodarczej do miejsca zamieszkania – przewidują natychmiastowe opodatkowanie niezrealizowanych zysków kapitałowych związanych ze znacznymi udziałami posiadanymi przez tę osobę w kapitale spółek podlegających prawu pierwszego z owych państw w kontekście owego przeniesienia miejsca zamieszkania, i które to przepisy dopuszczają odroczenie zapłaty należnego podatku wyłącznie pod warunkiem ustanowienia gwarancji zapłaty owego podatku, podczas gdy osoba posiadająca tego rodzaju udziały, lecz która w dalszym ciągu zamieszkuje na terytorium pierwszego z tych państw członkowskich, zostaje obciążona podatkiem jedynie w chwili zbycia swych udziałów.

      (1)  Dz.U. C 335 z 12.9.2016.


title: Sprawy połączone C-133/17 i C-134/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – Dănuţ Podilă i in. / Societatea Naţională de Transport Feroviar de Călători „CFR Călători” SA Bucureşti (C-133/17), Costel Nicuşor Mucea / SMDA Mureş Insolvency SPRL, działający jako syndyk masy upadłości SC Industria Sârmei SA Câmpia Turzii (C-134/17) (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 89/391/EWG — Bezpieczeństwo i ochrona zdrowia pracowników w miejscu pracy — Zaklasyfikowanie miejsca pracy jako miejsca, w którym pracownicy są narażeni na szczególne lub specyficzne warunki — Ocena ryzyka dla bezpieczeństwa i higieny pracy — Obowiązki ciążące na pracodawcy)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/17

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – Dănuţ Podilă i in. / Societatea Naţională de Transport Feroviar de Călători „CFR Călători” SA Bucureşti (C-133/17), Costel Nicuşor Mucea / SMDA Mureş Insolvency SPRL, działający jako syndyk masy upadłości SC Industria Sârmei SA Câmpia Turzii (C-134/17)
   (Sprawy połączone C-133/17 i C-134/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 89/391/EWG - Bezpieczeństwo i ochrona zdrowia pracowników w miejscu pracy - Zaklasyfikowanie miejsca pracy jako miejsca, w którym pracownicy są narażeni na szczególne lub specyficzne warunki - Ocena ryzyka dla bezpieczeństwa i higieny pracy - Obowiązki ciążące na pracodawcy))
   (2018/C 166/21)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dănuţ Podilă, Vasile Oniţă, Dumitru Cornel Bara, Gheorghe Podilă, Alexandru Daniel Coneru, Mihai Călin Junc, Dănuţ Bungău, Francisc Chudi, Ioan Iancu, Ionel Negruţ, Dan Florin Roxin (C-133/17), Costel Nicuşor Mucea (C-134/17)

      Strona pozwana: Societatea Naţională de Transport Feroviar de Călători „CFR Călători” SA Bucureşti (C-133/17), SMDA Mureş Insolvency SPRL, działający jako syndyk masy upadłości SC Industria Sârmei SA Câmpia Turzii (C-134/17)

      Sentencja

   Wykładni art. 114 ust. 3 oraz art. 151 i 153 TFUE a także przepisów dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i [ochrony] zdrowia pracowników w miejscu pracy należy dokonywać w ten sposób, iż nie znajdują one zastosowania do przepisu krajowego, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który określa ścisłe terminy i procedury niepozwalające sądom krajowym dokonać oceny lub ustalić klasyfikacji działalności pracowników do różnych grup ryzyka, na której podstawie obliczane są emerytury tych pracowników.

      (1)  Dz.U. C 202 z 26.06.2017.


title: Sprawa T-136/18: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – Kuota International/EUIPO – Sintema Sport (K)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/34

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – Kuota International/EUIPO – Sintema Sport (K)
   (Sprawa T-136/18)
   (2018/C 166/44)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Kuota International Corp. Ltd (Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokat C. Herissay Ducamp)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sintema Sport Srl (Albiate, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Sintema Sport Srl

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy K –unijny znak towarowy nr 11 380 771

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie R 3111/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim uznano w niej, że skarżący nie przedstawił dowodu złej wiary oraz uznano, że wniosek o unieważnienie prawa do znaku na podstawie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej nie może zostać uwzględniony;

               —

               unieważnienie unijnego znaku towarowego nr 11 380 771 na podstawie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa C-174/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 5 marca 2018 r. – Jean Jacob, Dominique Lennertz / État belge

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 5 marca 2018 r. – Jean Jacob, Dominique Lennertz / État belge
   (Sprawa C-174/18)
   (2018/C 166/32)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Liège

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jean Jacob, Dominique Lennertz

      Strona pozwana: État belge

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 39 Traktatu o Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie temu, aby belgijski system podatkowy w art. 155 CIR 1992, niezależnie od stosowania okólnika z dnia 12 marca 2008 r. nr Ci.RH.331/575.420, prowadził do sytuacji, w której emerytura luksemburska skarżącego, zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 18 zawartej pomiędzy Belgią i Luksemburgiem umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, jest uwzględniana przy obliczaniu podatku belgijskiego i służy za podstawę do zastosowania ulg podatkowych przewidzianych przez CIR 1992, pomimo że nie powinna być ona brana pod uwagę ze względu na całkowite zwolnienie z opodatkowania zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, a korzyści wynikające z tych ulg, jak te z tytułu kwoty wolnej od podatku, oszczędzania długoterminowego, wydatków pokrytych czekami titre-service, wydatków poniesionych w celu oszczędzania energii w lokalu mieszkalnym, na ubezpieczenie mieszkania i budynku mieszkalnego od kradzieży i ognia oraz z tytułu nieodpłatnych przysporzeń dokonanych przez skarżącego, były ograniczone lub przyznane w niższej wysokości, niż gdyby oboje skarżący uzyskiwali dochody w Belgii i gdyby to skarżąca, a nie skarżący, uzyskiwała wyższe dochody?


title: Sprawa C-384/16 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 marca 2018 r. – European Union Copper Task Force / Komisja Europejska [Odwołanie — Środki ochrony roślin — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/408 — Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin i ustalenie wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia — Włączenie do tego wykazu substancji czynnej „związki miedzi” — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Akt regulacyjny, który nie wymaga środków wykonawczych — Osoba, której akt dotyczy indywidualnie]

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 marca 2018 r. – European Union Copper Task Force / Komisja Europejska
   (Sprawa C-384/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Środki ochrony roślin - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/408 - Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin i ustalenie wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia - Włączenie do tego wykazu substancji czynnej „związki miedzi” - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Akt regulacyjny, który nie wymaga środków wykonawczych - Osoba, której akt dotyczy indywidualnie])
   (2018/C 166/09)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: European Union Copper Task Force (przedstawiciele: C. Fernández Vicién, C. Vila Gisbert, I. Moreno-Tapia Rivas, abogadas, M. Miserendino, abogado)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               European Union Copper Task Force zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 314 z 29.8.2016.


title: Sprawa T-193/18: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2018 r. – Andreas Stihl / EUIPO – Giro Travel (Kombinacja kolorów szarego i pomarańczowego)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/42

         Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2018 r. – Andreas Stihl / EUIPO – Giro Travel (Kombinacja kolorów szarego i pomarańczowego)
   (Sprawa T-193/18)
   (2018/C 166/53)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Andreas Stihl AG & Co. KG (Waiblingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Völker, M. Pemsel i C. Eulenpesch)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Giro Travel Company (Roman, Rumunia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Kolorowy unijny znak towarowy przedstawiający kombinację kolorów szarego i pomarańczowego – unijny znak towarowy nr 7 472 723.

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 stycznia 2018 r. w sprawie R 200/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 4 w związku z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa C-190/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez justice de paix de Schaerbeek (Belgia) w dniu 13 marca 2018 r. – Société nationale de chemins de fer belges (SNCB) / Gherasim Sorin Rusu

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez justice de paix de Schaerbeek (Belgia) w dniu 13 marca 2018 r. – Société nationale de chemins de fer belges (SNCB) / Gherasim Sorin Rusu
   (Sprawa C-190/18)
   (2018/C 166/33)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Justice de paix de Schaerbeek

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Société nationale de chemins de fer belges (SNCB)

      Strona pozwana: Gherasim Sorin Rusu

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywa Rady 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) oraz rozporządzenie nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym (2) mają zastosowanie do stosunków pomiędzy SNCB a pasażerami podróżującymi bez ważnego biletu?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym (Dz.U. 2007, L 315, s. 14).


title: Sprawa C-431/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León – Hiszpania) – Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS) / José Blanco Marqués (Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuły 12, 46a – 46c — Świadczenia tego samego rodzaju — Pojęcie — Zasada zapobiegania zbiegowi praw — Pojęcie — Przesłanki — Przepis krajowy przewidujący dodatek do renty z tytułu trwałej całkowitej niezdolności do pracy dla pracowników, którzy ukończyli co najmniej 55 lat — Zawieszenie dodatku w razie zatrudnienia lub pobierania świadczenia emerytalnego)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/8

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León – Hiszpania) – Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS) / José Blanco Marqués
   (Sprawa C-431/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuły 12, 46a – 46c - Świadczenia tego samego rodzaju - Pojęcie - Zasada zapobiegania zbiegowi praw - Pojęcie - Przesłanki - Przepis krajowy przewidujący dodatek do renty z tytułu trwałej całkowitej niezdolności do pracy dla pracowników, którzy ukończyli co najmniej 55 lat - Zawieszenie dodatku w razie zatrudnienia lub pobierania świadczenia emerytalnego))
   (2018/C 166/10)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

      Strona pozwana: José Blanco Marqués

      Sentencja

               1)

               Przepis krajowy taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, na którego podstawie dodatek do renty z tytułu trwałej całkowitej niezdolności do pracy zawiesza się na okres pobierania przez beneficjenta tej renty emerytury w innym państwie członkowskim lub w Szwajcarii, stanowi przepis dotyczący zmniejszenia w rozumieniu art. 12 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i zaktualizowanego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 592/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 2008 r.

               2)

               Wykładni art. 46a ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71, zmienionego i zaktualizowanego rozporządzeniem nr 118/97, zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 592/2008, należy dokonywać w ten sposób, że zawarte w nim pojęcie „ustawodawstwa pierwszego państwa członkowskiego” trzeba rozumieć jako obejmujące również wykładnię krajowego przepisu ustawowego dokonaną przez krajowy sąd najwyższy.

               3)

               Dodatek do renty z tytułu trwałej całkowitej niezdolności do pracy przyznany pracownikowi na podstawie ustawodawstwa jednego państwa członkowskiego, takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, oraz emeryturę nabytą przez tego samego pracownika w Szwajcarii należy uznać za świadczenia tego samego rodzaju w rozumieniu rozporządzenia nr 1408/71, zmienionego i zaktualizowanego rozporządzeniem nr 118/97, zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 592/2008.

               4)

               Wykładni art. 46b ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71, zmienionego i zaktualizowanego rozporządzeniem nr 118/97, zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 592/2008, należy dokonywać w ten sposób, że krajowa norma zapobiegająca zbiegowi praw, taka jak wynikająca z art. 6 Decreto 1646/1972 para la aplicación de la ley 24/1972, de 21 de junio, en materia de prestaciones del Régimen General de la Seguridad Social (dekretu nr 1646/1972 dotyczącego wykonania ustawy nr 24/1972 z dnia 21 czerwca 1972 o świadczeniach z powszechnego systemu zabezpieczenia społecznego) z dnia 23 czerwca 1972 r. nie ma zastosowania do świadczenia obliczanego zgodnie z art. 46 ust. 1 lit. a) ppkt (i) tego rozporządzenia, jeżeli świadczenie to nie zostało wskazane w części D załącznika IV do tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawa C-125/17: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma – Włochy) – Luigi Bisignani / Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale 1 di Roma (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 ust. 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 64 i 65 TFUE — Dyrektywa 2011/16/UE — Współpraca administracyjna w sprawach podatkowych — Transfer kapitału do Miasta Watykan — Obowiązek zadeklarowania transferu środków za granicę i z zagranicy — Uchylenie)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/17

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma – Włochy) – Luigi Bisignani / Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale 1 di Roma
   (Sprawa C-125/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 64 i 65 TFUE - Dyrektywa 2011/16/UE - Współpraca administracyjna w sprawach podatkowych - Transfer kapitału do Miasta Watykan - Obowiązek zadeklarowania transferu środków za granicę i z zagranicy - Uchylenie))
   (2018/C 166/22)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria provinciale di Roma

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Luigi Bisignani

      Druga strona postępowania: Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale 1 di Roma

      Sentencja

   Artykuł 64 ust. 1 i art. 65 ust. 1 lit. a) TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które to uregulowanie uchyla definitywnie naruszenie polegające na niezadeklarowaniu transferów środków za granicę.

      (1)  Dz.U. C 213 z 3.7.2017.


title: Sprawa T-80/16: Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2018 r. – Shire Pharmaceuticals Ireland / EMA [Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Uznanie wniosku o oznaczenie jako sierocy produkt leczniczy — Znacząca korzyść — Decyzja EMA odmawiająca uznania wniosku o oznaczenie jako sierocy produkt leczniczy — Artykuł 3 ust. 1 lit. b) i art. 5 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia (WE) nr 141/2000]

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/27

         Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2018 r. – Shire Pharmaceuticals Ireland / EMA
   (Sprawa T-80/16) (1)

   ([Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Uznanie wniosku o oznaczenie jako sierocy produkt leczniczy - Znacząca korzyść - Decyzja EMA odmawiająca uznania wniosku o oznaczenie jako sierocy produkt leczniczy - Artykuł 3 ust. 1 lit. b) i art. 5 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia (WE) nr 141/2000])
   (2018/C 166/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shire Pharmaceuticals Ireland Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: D. Anderson, QC, M. Birdling, barrister, G. Castle i S. Cowlishaw, solicitors)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: T. Jabłoński, N. Rampal Olmedo i M. Tovar Gomis, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Petersen i A. Sipos, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 263 TFUE, zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji EMA z dnia15 grudnia 2015 r. odmawiającej uznania wniosku złożonego przez Shire Pharmaceuticals Ireland o oznaczenie Idursulfase–IT jako sierocego produktu leczniczego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Agencji Leków (EMA) z dnia 15 grudnia 2015 r. odmawiającej uznania wniosku złożonego przez Shire Pharmaceuticals Ireland Ltd o oznaczenie Idursulfase–IT jako sierocego produktu leczniczego.

               2)

               EMA pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Shire Pharmaceuticals Ireland.

               3)

               Komisja Europejska ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa T-196/18: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2018 r. – Vital Capital Investments i in. / Rada i in.

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/43

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2018 r. – Vital Capital Investments i in. / Rada i in.
   (Sprawa T-196/18)
   (2018/C 166/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vital Capital Investments LP (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) i 6 innych (przedstawiciele: adwokaci A. Markides, M. Ioannides, C. Velaris i C. Velaris, A. Robertson, QC, oraz G. Rothschild, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa (reprezentowana przez Radę Unii Europejskiej) oraz Unia Europejska (reprezentowana przez Komisję Europejską)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od pozwanych na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 26 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd, z tytułu odszkodowania za szkody poniesione w wyniku decyzji Eurogrupy dotyczących uporządkowanej likwidacji Cyprus Popular Bank Public Co Ltd (zwanego dalej „Laiki Bank”), umorzenia lub konwersji długu (bail-in) Bank of Cyprus Public Company Limited (zwanego dalej „Bank of Cyprus”) oraz zbycia aktywów i oddziałów rzeczonych banków w Grecji lub w wyniku udzielenia awaryjnego wsparcia płynnościowego (ELA) na rzecz Laiki Bank za zgodą Europejskiego Banku Centralnego i późniejszego przeniesienia, pod kierownictwem Europejskiego Banku Centralnego, odnośnego zobowiązania na Bank of Cyprus;

         lub, ewentualnie:

               —

               uznanie, że pozwani ponoszą odpowiedzialność pozaumowną, i określenie procedury celem ustalenia rzeczywistej, możliwej do pokrycia straty poniesionej przez skarżących;

         i w każdym wypadku:

               —

               obciążenie pozwanych poniesionymi przez skarżących kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-147/18, APG Intercon i in./Rada i in. lub do nich podobne.


title: Sprawa T-581/16: Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2018 r. – Popotas/Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich (Służba publiczna — Urzędnicy — Ogłoszenie o przyjmowaniu zgłoszeń do pracy — Sekretarz generalny w biurze Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich — Opinia komitetu doradczego — Nieuwzględnienie tej opinii — Naruszenie postępowania w sprawie naboru — Oczywiste błędy w ocenie — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Odpowiedzialność)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/27

         Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2018 r. – Popotas/Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich
   (Sprawa T-581/16) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Ogłoszenie o przyjmowaniu zgłoszeń do pracy - Sekretarz generalny w biurze Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich - Opinia komitetu doradczego - Nieuwzględnienie tej opinii - Naruszenie postępowania w sprawie naboru - Oczywiste błędy w ocenie - Równość traktowania - Zasada dobrej administracji - Odpowiedzialność))
   (2018/C 166/35)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Costas Popotas (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci V. Christianos i S. Paliou)

      Strona pozwana: Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich (przedstawiciele: L. Papadias, P. Dyrberg i A. Antoniadis, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Duron)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji o powołaniu pani G. na stanowisko sekretarza generalnego w biurze Rzecznika Praw Obywatelskich, decyzji Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 9 listopada 2015 r. oddalającej zażalenia złożone przez skarżącego na tę decyzję oraz decyzji Rzecznika Praw Obywatelskich o niezaproszeniu go na rozmowę, a po drugie, do naprawienia szkody, jaką skarżący w swej ocenie poniósł w związku z tymi decyzjami.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Costas Popotas i Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich zostają obciążeni każdy swoimi kosztami.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-10/16 i przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016)


title: Sprawa T-201/18: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – Diusa Rendering i Assograssi / Komisja

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/44

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – Diusa Rendering i Assograssi / Komisja
   (Sprawa T-201/18)
   (2018/C 166/56)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Diusa Rendering Srl (Piacenza, Włochy), Assograssi – Associazione Nazionale Produttori Grassi e Proteine Animali (Buccinasco, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Moretto)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska naruszyła obowiązki, które ciążą na niej na podstawie rozporządzeń nr 1069/2009, nr 178/2001, nr 999/2001, a także ogólnych zasad niedyskryminacji i proporcjonalności, przez to, że nie poddała pod głosowanie komitetu regulacyjnego na podstawie procedury, o której mowa w art. 5a decyzji 1999/[468]/WE, projektu środków mających na cele zweryfikowanie zakazu wywozu nawozów organicznych i polepszaczy gleby zawierających przetworzone białka zwierzęce uzyskane z materiałów kategorii 2, zawartego nadal w art. 43 ust. 3 rozporządzenia nr 1069/2009;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący twierdzą, że podczas gdy do roku 2011 wywóz do krajów trzecich nawozów organicznych i polepszaczy gleby uzyskanych z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego kategorii 2 (lub 3) był dozwolony, z wyjątkiem jedynie zakazu wywozu nawozów organicznych i polepszaczy gleby zawierających przetworzone białka zwierzęce (PBZ) pochodzące od przeżuwaczy, w następstwie wejścia w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego), oraz w wyniku braku przyjęcia przez Komisję niezbędnych przepisów wykonawczych wywóz do krajów trzecich nawozów organicznych i polepszaczy gleby uzyskanych z materiałów kategorii 2 jest dziś zakazany. Zakaz ten ma w dalszym ciągu zastosowanie, chociaż niemal wszystkie państwa członkowskie mają aktualnie status krajów o niskim ryzyku BSE a standard międzynarodowy określony przez OIE (Office international des épizooties) nie przewiduje podobnego zakazu dla nawozów organicznych i polepszaczy gleby pochodzących z krajów, które posiadają taki status.
   Poza tym zdaniem skarżących, chociaż Unia zakazuje wywozu nawozów organicznych i polepszaczy gleby uzyskanych z materiałów kategorii 2, nawet jeżeli pochodzącą z państw członkowskich o niewielkim ryzyku, to jednak zezwala ona na wprowadzanie do obrotu i stosowanie tych produktów na swoim terytorium; uznaje ona w ten sposób, że w rzeczywistości nawozy organiczne i polepszacze gleby uzyskane z materiałów kategorii 2, wyprodukowane zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1069/2009 i rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz.U. 2011, L 54, s. 1), nie stanowią ryzyka dla zdrowia ludzi i zwierząt.
   Według skarżących podczas gdy Unia nakłada bezwzględny zakaz wywozu nawozów organicznych i polepszaczy gleby, o których mowa, zezwala na przywóz z państw trzecich, w tym z krajów o kontrolowanym lub nieokreślonym ryzyku, nie tylko produktów spożywczych i pasz, które mogły być uzyskane dzięki użyciu nawozów organicznych i polepszaczy gleby pochodzących z krajów trzecich, które nie zapewniają bezwzględnie tego samego poziomu bezpieczeństwa co poziom gwarantowany w wypadku nawozów organicznych i polepszaczy gleby wyprodukowanych w Unii, ale również na przywóz żywych zwierząt i świeżego mięsa zwierząt (świń i drobiu), które mogły być karmione bezpośrednio paszami pochodzącymi również z materiału przeżuwaczy.
   Straty ponoszone przez przedsiębiorców Unii z powodu zakazu wywozu nawozów organicznych i polepszaczy gleby uzyskanych z produktów ubocznych kategorii 2 są ogromne.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych, które podniesiono w sprawie T-189/18, Lipitalia 2000 i Assograssi/Komisja.
   W szczególności podnoszone jest naruszenie art. 43 ust. 3 i art. 52 ust. 4 rozporządzenia nr 1069/2009.


title: Sprawa C-470/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) –Irlandia] – North East Pylon Pressure Campaign Limited, Maura Sheehy / An Bord Pleanála, Minister for Communications, Energy and Natural Resources, Irlandia, Attorney General (Odesłanie prejudycjalne — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Dyrektywa 2011/92/UE — Prawo do wniesienia skargi przez członków zainteresowanej społeczności — Przedwczesna skarga — Pojęcia postępowania niedyskryminacyjnego ze względu na koszty i objętych przepisami dyrektywy decyzji, działań lub zaniechań dotyczących udziału społeczeństwa — Stosowanie konwencji z Aarhus)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) –Irlandia] – North East Pylon Pressure Campaign Limited, Maura Sheehy / An Bord Pleanála, Minister for Communications, Energy and Natural Resources, Irlandia, Attorney General
   (Sprawa C-470/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Dyrektywa 2011/92/UE - Prawo do wniesienia skargi przez członków zainteresowanej społeczności - Przedwczesna skarga - Pojęcia postępowania niedyskryminacyjnego ze względu na koszty i objętych przepisami dyrektywy decyzji, działań lub zaniechań dotyczących udziału społeczeństwa - Stosowanie konwencji z Aarhus))
   (2018/C 166/11)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court (Irlandia)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: North East Pylon Pressure Campaign Limited, Maura Sheehy

      Strona pozwana: An Bord Pleanála, Minister for Communications, Energy and Natural Resources, Irlandia, Attorney General
   przy udziale: EirGrid plc

      Sentencja

               1)

               Artykuł 11 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko należy interpretować w ten sposób, że wymóg, by niektóre postępowania sądowe były niedyskryminacyjne ze względu na koszty, ma zastosowanie do postępowania przed sądem państwa członkowskiego, takiego jak postępowanie główne, w ramach którego należy określić, czy może być wyrażona zgoda na wniesienie skargi w toku postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia na inwestycję, zwłaszcza w przypadku gdy to państwo członkowskie nie określiło, na jakim etapie postępowania może zostać wniesiona skarga.

               2)

               W sytuacji gdy skarżący podnosi jednocześnie zarzuty dotyczące naruszenia zasad udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w zakresie środowiska i zarzuty dotyczące naruszenia innych zasad, przewidziany w art. 11 ust. 4 dyrektywy 2011/92 wymóg, by niektóre postępowania sądowe były niedyskryminacyjne ze względu na koszty, ma zastosowanie jedynie do kosztów związanych z częścią skargi opierającą się na naruszeniu zasad udziału społeczeństwa.

               3)

               Artykuł 9 ust. 3 i 4 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że w celu zapewnienia skutecznej ochrony sądowej w dziedzinach objętych prawem Unii w zakresie ochrony środowiska wymóg, aby niektóre postępowania sądowe były niedyskryminacyjne ze względu na koszty, ma zastosowanie do części skargi, która nie byłaby objęta tym wymogiem, jaki wynika, na podstawie dyrektywy 2011/92, z odpowiedzi zawartej w pkt 2 niniejszej sentencji, w zakresie, w jakim skarżący zmierza w drodze tej skargi do zapewnienia przestrzegania prawa krajowego w dziedzinie środowiska. Postanowienia te nie wywierają bezpośredniego skutku, ale sąd krajowy powinien dokonać wykładni krajowego prawa proceduralnego, która w możliwie najszerszym zakresie jest z nimi zgodna.

               4)

               Państwo członkowskie nie może odstąpić od ustanowionego w art. 9 ust. 4 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska i w art. 11 ust. 4 dyrektywy 2011/92 wymogu, by niektóre postępowania sądowe były niedyskryminacyjne ze względu na koszty, jeżeli skargę uznano za błahą lub złożoną w złej wierze lub w przypadku braku związku między zarzucanym naruszeniem krajowego prawa ochrony środowiska a szkodą w środowisku.

      (1)  Dz.U. C 428 z 21.11.2016.


title: Sprawa T-147/18: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – APG Intercon i in. / Rada i in.

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/36

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – APG Intercon i in. / Rada i in.
   (Sprawa T-147/18)
   (2018/C 166/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: APG Intercon Ltd (Nikozja, Cypr) i 147 innych [przedstawiciele: adwokaci A. Markides, K. Scordis, A. Gavrielides, C. Velaris, C. Velaris, A. Robertson, QC (Queen’s Counsel) i G. Rothschild, barrister]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa (reprezentowana przez Radę Unii Europejskiej) oraz Unia Europejska (reprezentowana przez Komisję Europejską)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od pozwanych na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 26 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd, z tytułu odszkodowania za szkody poniesione w wyniku decyzji Eurogrupy dotyczących uporządkowanej likwidacji Cyprus Popular Bank Public Co Ltd (zwanego dalej „Laiki Bank”), umorzenia lub konwersji długu (bail-in) Bank of Cyprus Public Company Limited (zwanego dalej „Bank of Cyprus”) oraz zbycia aktywów i oddziałów rzeczonych banków w Grecji lub w wyniku udzielenia awaryjnego wsparcia płynnościowego (ELA) na rzecz Laiki Bank za zgodą Europejskiego Banku Centralnego i późniejszego przeniesienia, pod kierownictwem Europejskiego Banku Centralnego, odnośnego zobowiązania na Bank of Cyprus;

         lub, ewentualnie:

               —

               uznanie, że pozwani ponoszą odpowiedzialność pozaumowną, i określenie procedury celem ustalenia rzeczywistej, możliwej do pokrycia straty poniesionej przez skarżących;

         i w każdym wypadku:

               —

               obciążenie pozwanych poniesionymi przez skarżących kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia podstawowej zasady równego traktowania i niedyskryminacji:

                           —

                           wskutek środków przyjętych przez instytucje Unii Europejskiej doszło do niezgodnej z prawem dyskryminacji pomiędzy wierzycielami Laiki Bank lub pomiędzy wierzycielami Bank of Cyprus;

                           —

                           rzeczone naruszenia były wystarczająco poważne, jako że instytucje przekroczyły w sposób oczywisty i poważny granice przysługujących im uprawnień dyskrecjonalnych; oraz

                           —

                           pomiędzy naruszeniami i poniesioną przez skarżących szkodą istnieje związek przyczynowy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia podstawowej zasady ochrony praw własności:

                           —

                           wskutek środków przyjętych przez instytucje Unii Europejskiej deponenci będący stroną skarżącą zostali pozbawieni ich praw własności;

                           —

                           deponenci będący stroną skarżącą nie otrzymali godziwej rekompensaty za poniesioną przez nich stratę, co narusza podstawową zasadę ochrony praw własności;

                           —

                           rzeczone naruszenia były wystarczająco poważne, jako że instytucje przekroczyły w sposób oczywisty i poważny granice przysługujących im uprawnień dyskrecjonalnych; oraz

                           —

                           pomiędzy naruszeniami i poniesioną przez skarżących szkodą istnieje związek przyczynowy.


title: Sprawa C-58/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Justice de Paix du canton de Visé (Belgia) w dniu 30 stycznia 2018 r. – Michel Schyns / Belfius Banque SA

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Justice de Paix du canton de Visé (Belgia) w dniu 30 stycznia 2018 r. – Michel Schyns / Belfius Banque SA
   (Sprawa C-58/18)
   (2018/C 166/23)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Justice de Paix du canton de Visé

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Michel Schyns

      Strona pozwana: Belfius Banque SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy przepis art. 5 ust. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki (1), w zakresie, w jakim ma na celu zapewnienie, że konsument będzie mógł ocenić, czy proponowana umowa kredytu jest dostosowana do jego potrzeb i sytuacji finansowej, nie stoi w sprzeczności z treścią przepisu art. 15 akapit pierwszy ustawy o kredycie konsumenckim (uchylonego, obecnie zastąpionego przepisem VII.75 kodeksu prawa gospodarczego), który nakazuje kredytodawcy i pośrednikowi kredytowemu wybór, spośród zazwyczaj oferowanych lub wnioskowanych umów kredytowych, najbardziej odpowiedniego typu i najbardziej odpowiedniej wysokości kredytu, mając na uwadze sytuację finansową konsumenta w momencie zawarcia umowy kredytu oraz cel kredytu, w zakresie, w jakim ten ostatni przepis nakłada na kredytodawcę lub pośrednika kredytowego ogólny obowiązek zaproponowania najbardziej odpowiedniego kredytu, który to obowiązek nie wynika z przepisów przywołanej dyrektywy?

                           b)

                           Czy przepis art. 5 ust. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki, w zakresie, w jakim ma na celu zapewnienie, że konsument będzie mógł ocenić, czy proponowana umowa kredytu jest dostosowana do jego potrzeb i sytuacji finansowej, nie stoi w sprzeczności z treścią przepisu art. 15 akapit drugi ustawy o kredycie konsumenckim (uchylonego, obecnie zastąpionego przepisem VII.75 ust. 2 akapit pierwszy kodeksu prawa gospodarczego), poprzez fakt, że przepis ów przewiduje, iż kredytodawca może zawrzeć umowę kredytu tylko wtedy, gdy w świetle informacji, które posiada lub powinien posiadać, uzyskanych w szczególności poprzez konsultacje w trybie przewidzianym w przepisie art. 9 ustawy z dnia 10 sierpnia 2001 r. o centralnej informacji kredytowej dotyczącej osób fizycznych, oraz na podstawie informacji, o których mowa w przepisie art. 10, można rozsądnie oceniać, że konsument będzie w stanie spełnić zobowiązania wynikające z zawartej umowy, w zakresie, w jakim skutkuje tym, że kredytodawca sam, w imieniu i na rzecz konsumenta, musi zdecydować o zdolności kredytowej do ewentualnego zawarcia danej umowy kredytu?

               2)

               Czy, w przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki należy interpretować w ten sposób, że obowiązek oceny zdolności kredytowej konsumenta w odniesieniu do ewentualnego zawarcia danej umowy kredytu każdorazowo obciąża kredytodawcę i pośrednika kredytowego, którzy dokonują jej w imieniu i na rzecz konsumenta?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66).


title: Sprawa T-209/18: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2018 r. – Porsche / EUIPO – Autec (pojazdy zmechanizowane)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/46

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2018 r. – Porsche / EUIPO – Autec (pojazdy zmechanizowane)
   (Sprawa T-209/18)
   (2018/C 166/58)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Klawitter)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Autec AG (Norymberga, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1230593–0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 stycznia 2018 r. w sprawie R 945/2016-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru wspólnotowego nr 1230593–0001;

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 5 rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 6 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-63/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 1 lutego 2018 r. – Vitali SpA / Autostrade per l’Italia SpA

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 1 lutego 2018 r. – Vitali SpA / Autostrade per l’Italia SpA
   (Sprawa C-63/18)
   (2018/C 166/24)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vitali SpA

      Strona pozwana: Autostrade per l’Italia SpA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasady swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług zawarte w art. 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), art. 71 dyrektywy 2014/24 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2014 r. (1), który nie przewiduje ograniczeń ilościowych w zakresie podwykonawstwa, oraz ustanowiona w prawie Unii zasada proporcjonalności sprzeciwiają się stosowaniu przepisów krajowych dotyczących zamówień publicznych, takich jak przepis włoski zawarty w art. 105 ust. 2 zdanie trzecie decreto legislativo nr 50 z dnia 18 kwietnia 2016 r., zgodnie z którym podwykonawstwo nie może przekroczyć 30 % całkowitej wartości zamówienia na roboty budowlane, usługi lub dostawy?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65).


title: Sprawa C-482/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck – Austria) – Georg Stollwitzer / ÖBB Personenverkehr AG (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Artykuł 45 TFUE — Zasada niedyskryminacji ze względu na wiek — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 21 ust. 1 — Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuły 2, 6 i 16 — Data odniesienia do celów awansu — Dyskryminujący przepis państwa członkowskiego wykluczający uwzględnienie okresów aktywności zawodowej ukończonych przed osiągnięciem 18. roku życia w celu ustalenia wysokości wynagrodzenia — Uchylenie przepisów sprzecznych z zasadą równego traktowania)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck – Austria) – Georg Stollwitzer / ÖBB Personenverkehr AG
   (Sprawa C-482/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Artykuł 45 TFUE - Zasada niedyskryminacji ze względu na wiek - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 21 ust. 1 - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuły 2, 6 i 16 - Data odniesienia do celów awansu - Dyskryminujący przepis państwa członkowskiego wykluczający uwzględnienie okresów aktywności zawodowej ukończonych przed osiągnięciem 18. roku życia w celu ustalenia wysokości wynagrodzenia - Uchylenie przepisów sprzecznych z zasadą równego traktowania))
   (2018/C 166/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Innsbruck

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Georg Stollwitzer

      Strona pozwana: ÖBB Personenverkehr AG

      Sentencja

   Wykładni art. 45 TFUE, a także art. 2, 6 i 16 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który aby położyć kres dyskryminacji ze względu na wiek, powstałej wskutek stosowania przepisu krajowego uwzględniającego przy klasyfikowaniu pracowników danego przedsiębiorstwa w ramach siatki płac jedynie okresy aktywności zawodowej po ukończeniu 18 lat, uchyla z mocą wsteczną w odniesieniu do wszystkich tych pracowników tę granicę wieku, lecz zezwala wyłącznie na uwzględnienie doświadczenia zdobytego w przedsiębiorstwach działających w tym samym sektorze gospodarczym.

      (1)  Dz.U. C 428 z 21.11.2016.


title: Sprawa T-210/18: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2018 r. – Porsche / EUIPO – Autec (samochody osobowe)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/46

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2018 r. – Porsche / EUIPO – Autec (samochody osobowe)
   (Sprawa T-210/18)
   (2018/C 166/59)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Klawitter)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Autec AG (Norymberga, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 198387–0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 stycznia 2018 r. w sprawie R 941/2016-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru wspólnotowego nr 198387–0001;

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 5 rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 6 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa T-148/18: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2018 r. – UE / Komisja

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/37

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2018 r. – UE / Komisja
   (Sprawa T-148/18)
   (2018/C 166/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: UE (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Champetier)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w dniu 20 listopada 2017 r. oddalającej jej zażalenie dotyczące wniosku o odszkodowanie za poniesioną przez nią szkodę;

               —

               zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną z winy strony pozwanej, szacowaną na kwotę 10 000 EUR;

               —

               zasądzenie zwrotu kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną zasady dobrej administracji i art. 41 karty odnoszącego się do zasady rozsądnego terminu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący poszanowania przez stronę skarżącą zasady rozsądnego terminu przy składaniu wniosku o udzielenie wsparcia.


title: Sprawa T-213/18: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2018 r. – Brita / EUIPO (Kształt kurka do przygotowywania i dozowania napojów)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/47

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2018 r. – Brita / EUIPO (Kształt kurka do przygotowywania i dozowania napojów)
   (Sprawa T-213/18)
   (2018/C 166/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Brita GmbH (Taunusstein, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy czarno-biały unijny znak towarowy (Kształt kurka do przygotowywania i dozowania napojów) – zgłoszenie nr 16 053 068

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 stycznia 2018 r. w sprawie R 1864/2017-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               nakazanie przyjęcia zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 16 053 068 w odniesieniu do wszystkich towarów i usług, których dotyczy zgłoszenie w klasach 7, 11, 21, 37 i 40;

               —

               obciążenie EUIPO własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez BRITA GmbH.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-179/18: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2018 r. – Scordis, Papapetrou & Co i in. / Rada i in.

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/37

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2018 r. – Scordis, Papapetrou & Co i in. / Rada i in.
   (Sprawa T-179/18)
   (2018/C 166/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Scordis, Papapetrou & Co LLC (Nikozja, Cypr) i 5 innych (przedstawiciele: adwokat A. Markides, A. Robertson, QC, i G. Rothschild, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa (reprezentowana przez Radę Unii Europejskiej) oraz Unia Europejska (reprezentowana przez Komisję Europejską)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od pozwanych na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 26 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd, z tytułu odszkodowania za szkody poniesione w wyniku decyzji Eurogrupy dotyczących uporządkowanej likwidacji Cyprus Popular Bank Public Co Ltd (zwanego dalej „Laiki Bank”), umorzenia lub konwersji długu (bail-in) Bank of Cyprus Public Company Limited (zwanego dalej „Bank of Cyprus”) oraz zbycia aktywów i oddziałów rzeczonych banków w Grecji lub w wyniku udzielenia awaryjnego wsparcia płynnościowego (ELA) na rzecz Laiki Bank za zgodą Europejskiego Banku Centralnego i późniejszego przeniesienia, pod kierownictwem Europejskiego Banku Centralnego, odnośnego zobowiązania na Bank of Cyprus;

         lub, ewentualnie:

               —

               uznanie, że pozwani ponoszą odpowiedzialność pozaumowną, i określenie procedury celem ustalenia rzeczywistej, możliwej do pokrycia straty poniesionej przez skarżących;

         i w każdym wypadku:

               —

               obciążenie pozwanych poniesionymi przez skarżących kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-147/18, APG Intercon i in./Rada i in. lub do nich podobne.


title: Sprawa T-222/18: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – Aliança – Vinhos de Portugal / EUIPO – Lidl Stiftung (ALIANÇA VINHOS DE PORTUGAL)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/48

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – Aliança – Vinhos de Portugal / EUIPO – Lidl Stiftung (ALIANÇA VINHOS DE PORTUGAL)
   (Sprawa T-222/18)
   (2018/C 166/61)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aliança – Vinhos de Portugal SA (Anadia, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J. Mioludo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „ALIANÇA VINHOS DE PORTUGAL” – unijny znak towarowy nr 13 907 027

      Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 stycznia 2018 r. w sprawie R 1206/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 4 kwietnia 2017 r. w sprawie nr 13433 C;

               —

               oddalenie żądania unieważnienia unijnego znaku towarowego nr 13 907 027 „ALIANÇA VINHOS DE PORTUGAL (fig.)”;

               —

               potwierdzenie, że rejestracja unijnego znaku towarowego nr 13 907 027 „ALIANÇA VINHOS DE PORTUGAL (fig.)” jest ważna w odniesieniu do wszystkich objętych nią towarów.

               —

               obciążenie EUIPO i Lidl Stiftung & Co. KG ich własnymi kosztami postępowania, a także kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-684/17: Postanowienie Sądu z dnia 13 marca 2018 r. – Amorepacific / EUIPO – Primavera Life (p primera Pure Sprout Energy)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/49

         Postanowienie Sądu z dnia 13 marca 2018 r. – Amorepacific / EUIPO – Primavera Life (p primera Pure Sprout Energy)
   (Sprawa T-684/17) (1)

   (2018/C 166/62)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 412 z 4.12.2017.


201806150501954992018/C 231/492692018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180502383922Sprawa T-269/18: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2018 r. – Inditex / EUIPO – Ffauf (ZARA)
 ---documentbreak--- C2312018PL3820120180502PL0049382392Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2018 r. – Inditex / EUIPO – Ffauf (ZARA)
   (Sprawa T-269/18)2018/C 231/49Język skargi: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Industria de Diseño Textil, SA (Inditex) (Arteixo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Macías Bonilla, G. Marín Raigal i E. Armero Lavie)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ffauf SA (Luksemburg, Luksemburg)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ZARA” – zgłoszenie nr 8 929 952

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 lutego 2018 r. w sprawach połączonych R 359/2015-5 i R 409/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części dotyczącej oddalenia odwołania strony skarżącej i częściowego uwzględnienia odwołania interwenienta, odmówienia rejestracji zgłoszonego słownego unijnego znaku towarowego ZARA nr 8 929 952 dla następujących towarów i usług: klasa 29 –„owoce i warzywa konserwowane, mrożone, suszone i gotowane, galaretki, dżemy, musy owocowe, produkty mleczne, oleje i tłuszcze jadalne”; klasa 30 – „ryż, tapioka, sago, mąka i preparaty zbożowe, chleb, wyroby cukiernicze i ciastkarskie, drożdże, proszek do pieczenia, sól, musztarda, ocet, sosy (przyprawy), przyprawy korzenne, przekąski na bazie ryżu”; klasa 31 – „świeże warzywa”; klasa 32 – „świeże soki”; klasa 35 – „usługi świadczone za pośrednictwem sklepów, światowych sieci komputerowych, katalogów, poczty, telefonu, radia i telewizji oraz innych środków elektronicznych w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej warzyw konserwowanych, mrożonych, suszonych i gotowanych, olei jadalnych, ryżu, mąki i preparatów zbożowych, chleba, octu, sosów (przyprawy)”; klasa 43 – „usługi restauracyjne, restauracje samoobsługowe, usługi kawiarniane”;

            —

            obciążenie EUIPO i – w razie wstąpienia do postępowania – interwenienta (Ffauf SA) kosztami niniejszego postępowania przed Sądem.

            —

            obciążenie strony przeciwnej, FFAUF, S.A, kosztami postępowania w sprawach połączonych R 359/2015-5 i R 409/2015-5 przed Piątą Izbą Odwoławczą EUIPO.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 15 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009, a także zasady 22 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2868/95;

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


201806150401954882018/C 231/132242018CJC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180328111111Sprawa C-224/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 28 marca 2018 r. – Budimex S.A.
 ---documentbreak--- C2312018PL1110120180328PL0013111111Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 28 marca 2018 r. – Budimex S.A.
   (Sprawa C-224/18)2018/C 231/13Język postępowania: polski
      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Budimex S.A.

      Uczestnik postępowania: Minister Finansów

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w sytuacji, w której strony transakcji uzgodniły, że dla wypłaty wynagrodzenia za roboty budowlane lub budowlano-montażowe niezbędne jest wyrażenie akceptacji ich wykonania przez zamawiającego w protokole odbioru tych robót, wykonanie usługi, o którym mowa w art. 63 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (
         1
      ), z tytułu takiej transakcji następuje w momencie faktycznego wykonania robót budowlanych lub budowlano-montażowych, czy też momencie akceptacji wykonania tych robót przez zamawiającego, wyrażonej w protokole odbioru?
   (
         1
      )	Dz.U. L 347, s. 1


201806150431954812018/C 231/025742015CJC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL201805022211Sprawa C-574/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Varese – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Maurowi Scialdonemu [Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Ochrona interesów finansowych Unii — Artykuł 4 ust. 3 TUE — Artykuł 325 ust. 1 TFUE — Dyrektywa 2006/112/WE — Konwencja PIF — Sankcje — Zasady równoważności i skuteczności — Niedokonanie w ustawowo wyznaczonych terminach zapłaty VAT wynikającego z rocznej deklaracji — Przepisy krajowe przewidujące karę pozbawienia wolności wyłącznie wtedy, gdy kwota niezapłaconego VAT przekracza określony próg penalizacji — Przepisy krajowe przewidujące niższy próg penalizacji za niedokonanie zapłaty podatku dochodowego pobieranego u źródła]
 ---documentbreak--- C2312018PL210120180502PL00022121Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Varese – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Maurowi Scialdonemu
   (Sprawa C-574/15) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Ochrona interesów finansowych Unii — Artykuł 4 ust. 3 TUE — Artykuł 325 ust. 1 TFUE — Dyrektywa 2006/112/WE — Konwencja PIF — Sankcje — Zasady równoważności i skuteczności — Niedokonanie w ustawowo wyznaczonych terminach zapłaty VAT wynikającego z rocznej deklaracji — Przepisy krajowe przewidujące karę pozbawienia wolności wyłącznie wtedy, gdy kwota niezapłaconego VAT przekracza określony próg penalizacji — Przepisy krajowe przewidujące niższy próg penalizacji za niedokonanie zapłaty podatku dochodowego pobieranego u źródła]”2018/C 231/02Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Tribunale di Varese

      Strony w postępowaniu głównym

   Mauro Scialdone

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w związku z art. 4 ust. 3 TUE i art. 325 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które przewidują, iż niedokonanie w ustawowo wyznaczonych terminach zapłaty podatku od wartości dodanej (VAT) wynikającego z deklaracji rocznej za dany rok podatkowy stanowi przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności wyłącznie wtedy, gdy kwota niezapłaconego VAT przekracza próg penalizacji wynoszący 250000 EUR, podczas gdy za przestępstwo niedokonania zapłaty podatku dochodowego pobieranego u źródła przewiduje się próg penalizacji wynoszący 150000 EUR.
   (
         1
      )	Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


201806150521955202018/C 231/512762018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180427404011Sprawa T-276/18: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2018 r. – Julius-K9 / EUIPO – El Corte Inglés (K9 UNIT)
 ---documentbreak--- C2312018PL4010120180427PL0051401401Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2018 r. – Julius-K9 / EUIPO – El Corte Inglés (K9 UNIT)
   (Sprawa T-276/18)2018/C 231/51Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Julius-K9 Zrt (Szigetszentmiklós, Węgry) (przedstawiciel: G. Jambrik, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy K9 UNIT – zgłoszenie nr 14 590 831

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie R 1432/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.


201806150611955222018/C 231/522772018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180504404122Sprawa T-277/18: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2018 r. – Zitro IP/EUIPO (PICK & WIN MULTISLOT)
 ---documentbreak--- C2312018PL4020120180504PL0052402412Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2018 r. – Zitro IP/EUIPO (PICK & WIN MULTISLOT)
   (Sprawa T-277/18)2018/C 231/52Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Zitro IP Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy PICK & WIN MULTISLOT – zgłoszenie nr 16 071 946

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie R 978/2017-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.


201806150831955152018/C 231/372412018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180418293022Sprawa T-241/18: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2018 r. – Bruno / Komisja
 ---documentbreak--- C2312018PL2920120180418PL0037292302Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2018 r. – Bruno / Komisja
   (Sprawa T-241/18)2018/C 231/37Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Bruno (Woluwé-Saint-Pierre, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
   orzeczenie, że,

            —

            stwierdza się nieważność decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 4 lipca 2017 r.;

            —

            W razie potrzeby, stwierdza się nieważność wyraźnej decyzji oddalającej zażalenie z dnia 18 stycznia 2018 r.;

            —

            Strona pozwana zostaje obciążona kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez Komisję naruszenia prawa przy stosowaniu art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, w zakresie, w jakim w swojej decyzji Komisja oddaliła wniosek skarżącego o przyznanie mu odprawy określonej w art. 12 ust. 2 tego załącznika, a zastosowała wobec niego ograniczenie w postaci zastosowania art. 11 ust. 1 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, który nie miał jednak do niego zastosowania.

            2.

            Zarzut drugi, dotyczący zarzutu niezgodności z prawem, ze względu na to, że ww. przepisy regulaminu pracowniczego naruszają zasadę równego traktowania i niedyskryminacji z uwagi na lukę prawną.