title: Sprawa T-289/15: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2015 r. – Hamas/Rada

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/43

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2015 r. – Hamas/Rada
   (Sprawa T-289/15)
   (2015/C 245/52)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Hamas (Doha, Katar) (przedstawiciel: adwokat L. Glock)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/521 z dnia 26 marca 2015 r. dotyczącej aktualizacji i zmiany wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylenia decyzji 2014/438/WPZiB w zakresie, w jakim ten akt dotyczy organizacji Hamas (czyli Hamas-Izz-al-Din-al-Quassem);

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/513 z dnia 26 marca 2015 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 790/2014 w zakresie, w jakim ten akt dotyczy organizacji Hamas (czyli Hamas-Izz-al-Din-al-Quassem);

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżąca twierdzi, że Rada naruszyła art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931 (1) w zakresie, w jakim decyzje krajowe, na które się powołuje, są niezgodne z określonymi w tym artykule wymogami, w związku z czym trudno je uznać za decyzje podjęte przez właściwe organy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędnych ustaleń faktycznych, gdyż zasadnicza część tych ustaleń nie została poparta przez Radę żadnymi dowodami.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnego uznania organizacji Hamas za organizację terrorystyczną.

               4.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady nieingerowania w sprawy wewnętrzne, która sprzeciwia się uznaniu organizacji Hamas, będącej legalnym ruchem politycznym, który wygrał wybory w Palestynie i posiada większość w palestyńskim rządzie, za organizację terrorystyczną.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Radę obowiązku uzasadnienia.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa skarżącej do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej w postępowaniu krajowym.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia prawa własności w zakresie, w jakim zamrożenie funduszy skarżącej stanowi nieuzasadnione naruszenie jej prawa własności.

      (1)  Wspólne stanowisko Rady z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 344, s. 93).


title: Sprawa C-1/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg z dnia  15 grudnia 2005 r.  w sprawie Bonn Fleisch Ex- und Import GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie Bonn Fleisch Ex- und Import GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-1/06)
   (2006/C 74/09)
   język postępowania: niemiecki
   W dniu 3 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie Bonn Fleisch Ex- und Import GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas.
   Finanzgericht Hamburg zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy organ właściwy do uznania innych dokumentów za równoważne na podstawie art. 47 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 jest również uprawniony i obowiązany do rozpatrzenia sprawy z urzędu? (1)

               2.

               Czy wniosek o uznanie innych dokumentów za równoważne na podstawie art. 47 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 może zostać złożony w sposób dorozumiany i ze względów ostrożności procesowej?

      (1)  Dz.U. L 351, str. 1.


title: Sprawa C-333/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil de Prud'hommes w Caen (Francja) w dniu 20 sierpnia 2009 r. — Sophie Noël przeciwko SCP Brouard Daude, syndykowi Pronuptia Boutiques Province SA oraz Centre de Gestion et d'Étude AGS (C.G.E.A.) IDF Est

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil de Prud'hommes w Caen (Francja) w dniu 20 sierpnia 2009 r. — Sophie Noël przeciwko SCP Brouard Daude, syndykowi Pronuptia Boutiques Province SA oraz Centre de Gestion et d'Étude AGS (C.G.E.A.) IDF Est
   (Sprawa C-333/09)
   2009/C 256/28
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil de Prud'hommes w Caen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sophie Noël

      Strona pozwana: SCP Brouard Daude, syndyk Pronuptia Boutiques Province SA, Centre de Gestion et d'Étude AGS (C.G.E.A.) IDF Est

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Artykuł 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, zatytułowany „Zakaz dyskryminacji”, stanowi:„Korzystanie z praw i wolności wymienionych w niniejszej Konwencji powinno być zapewnione bez dyskryminacji wynikającej z takich powodów jak płeć, rasa, kolor skóry, język, religia, przekonania polityczne i inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie bądź z jakichkolwiek innych przyczyn”.
               Czy stanowi dyskryminację w tym znaczeniu odmienne traktowanie pracowników najemnych, z którymi umowę o pracę rozwiązano z przyczyn ekonomicznych i którzy zaakceptowali spersonalizowane porozumienie o przeszeregowaniu z możliwością zaskarżenia rozwiązania umowy o pracę w ciągu pięcioletniego okresu przedawnienia oraz tych, którzy takiego porozumienia nie zaakceptowali i podlegają reżimowi jednorocznego przedawnienia z art. L.1235-7 kodeksu pracy?

               2)

               Artykuł 26 międzynarodowego Paktu praw obywatelskich i politycznych z dnia 16 grudnia 1966 r. — który jest jedynie podstawą art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — stanowi:„Wszyscy są równi wobec prawa i są uprawnieni bez żadnej dyskryminacji do jednakowej ochrony prawnej. Jakakolwiek dyskryminacja w tym zakresie powinna być ustawowo zakazana oraz powinna być zagwarantowana przez ustawę równa dla wszystkich i skuteczna ochrona przed dyskryminacją z takich względów, jak: rasa, kolor skóry, płeć, język, religia, poglądy polityczne lub inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, sytuacja majątkowa, urodzenie lub jakiekolwiek inne okoliczności”.
               Czy w związku z tym sąd francuski powinien — na podstawie art. 55 konstytucji francuskiej z dnia 4 października 1958 r. — stosować postanowienia art. 26 międzynarodowego Paktu praw obywatelskich i politycznych z dnia 16 grudnia 1966 r. i nie stosować dyskryminujących przepisów art. L. 1235-7 kodeksu pracy wynikających tylko z ustawy nr 2005-35 z dnia 18 stycznia 2005 r., późniejszej niż data wejścia w życie tego paktu na terytorium kraju, co nastąpiło w dniu 4 października 1981 r?


title: Sprawa T-351/15: Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2017 r. – Papapanagiotou/Parlament (Zamówienia publiczne na dostawy — Postępowanie przetargowe — Meble biurowe — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Kryteria udzielania zamówienia — Decyzja o unieważnieniu postępowania przetargowego — Umorzenie postępowania)

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/31

         Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2017 r. – Papapanagiotou/Parlament
   (Sprawa T-351/15) (1)

   ((Zamówienia publiczne na dostawy - Postępowanie przetargowe - Meble biurowe - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Kryteria udzielania zamówienia - Decyzja o unieważnieniu postępowania przetargowego - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 078/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Papapanagiotou AVEEA (Serres, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci S. Pappas i I. Ioannidis)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: P. Biström i S. Toliušis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniesiona na podstawie art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu D(2015)12887 z dnia 27 kwietnia 2015 r., wydanej w postępowaniu przetargowym INLO.AO-2012-017-LUX-UAGBI-02 dotyczącym dostawy mebli biurowych (JO 2013/S 138-239094), mocą której odrzucono ofertę przedłożoną przez Papapanagiotou.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Papapanagiotou AVEEA.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa T-195/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 września 2005 r. — Thommes przeciwko Komisji (Pracownicy zatrudnieni na czas określony — Zmiana miejsca zatrudnienia — Odmowa uwzględnienia osiedlenia się rodziny — Zwrot nienależnego świadczenia)

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 września 2005 r. — Thommes przeciwko Komisji
   Sprawa T-195/03 (1)

   (Pracownicy zatrudnieni na czas określony - Zmiana miejsca zatrudnienia - Odmowa uwzględnienia osiedlenia się rodziny - Zwrot nienależnego świadczenia)
   (2005/C 281/38)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Gustav Thommes (Wezembeek-Oppem, Belgia) [Przedstawiciele: M. Thewes i V. Wiot, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Currall, pełnomocnik, wspierany przez B. Wägenbaura, avocat]
   Przedmiot sprawy
   Żądanie uchylenia decyzji Komisji dotyczących zwrotu części dodatku na zagospodarowanie wypłaconego skarżącemu w ramach zmiany miejsca zatrudnienia i odmowy przyznania mu dodatku na zagospodarowanie w związku z przeniesieniem na inne stanowisko.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003


title: Sprawa T-36/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Coats Holdings i Coats przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek produktów pasmanteryjnych (igły) — Podział rynków produktowych — Podział rynku geograficznego — Ocena dowodów — Uczestnictwo w spotkaniach — Trójstronne porozumienie — Grzywna — Waga i czas trwania naruszenia — Okoliczności łagodzące)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Coats Holdings i Coats przeciwko Komisji
   (Sprawa T-36/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek produktów pasmanteryjnych (igły) - Podział rynków produktowych - Podział rynku geograficznego - Ocena dowodów - Uczestnictwo w spotkaniach - Trójstronne porozumienie - Grzywna - Waga i czas trwania naruszenia - Okoliczności łagodzące)
   (2007/C 247/47)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Coats Holdings Ltd (Uxbridge, Middlesex, Zjednoczone Królestwo) i J & P Coats Ltd (Uxbridge) (przedstawiciele: W. Sibree i C. Jeffs, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2004) 4221 wersja ostateczna z dnia 26 października 2004 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81[WE] (Sprawa COMP/F-1/38.338 — PO/Igły), a tytułem żądania ewentualnego, uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżące.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2004) 4221 wersja ostateczna z dnia 26 października 2004 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (Sprawa COMP/F-1/38.338 — PO/Igły) w zakresie, w jakim stwierdza się w niej naruszenie przez skarżące art. 81 WE w okresie po 13 marca 1997 r.

               2)

               Kwota grzywny nałożonej na skarżące w art. 2 decyzji zostaje ustalona na 20 mln EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Skarżące pokrywają dwie trzecie własnych kosztów oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję, natomiast Komisja pokrywa jedną trzecią własnych kosztów oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez skarżące.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa F-30/09: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2009 r. — Chaouch przeciwko Komisji

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/21

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2009 r. — Chaouch przeciwko Komisji
   (Sprawa F-30/09)
   2009/C 129/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Dhikra Chaouch (Oetrange, Luksemburg) (przedstawiciele: F. Moyse i A. Salerno, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji AIPN o nieprzyznaniu skarżącej dodatku na zagospodarowanie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie naruszenia art. 5 załącznika VII statutu w związku z art. 20 i w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji AIPN z dnia 2 lipca 2008 i z dnia 8 grudnia 2008 r.;

               —

               uznanie prawa skarżącej do dodatku na zagospodarowanie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 załącznika VII statutu, z odsetkami od dnia, gdy dodatek ten był należny i do dnia rzeczywistej zapłaty dodatku, według stawki ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansowania, mającej zastosowanie w rozpatrywanym okresie, podwyższonej o dwa punkty;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-329/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawie Finanzamt Dinslaken przeciwko Geroldowi Meindlowi. Uczestnik: Christine Meindl-Berger

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawie Finanzamt Dinslaken przeciwko Geroldowi Meindlowi. Uczestnik: Christine Meindl-Berger
   (Sprawa C-329/05)
   (2005/C 271/30)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 2 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawie Finanzamt Dinslaken przeciwko Geroldowi Meindlowi. Uczestnik: Christine Meindl-Berger.
   Bundesfinanzhof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy zachodzi naruszenie art. 43 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, jeżeli podatnikowi będącemu rezydentem odmówiono wspólnego rozliczenia podatkowego z małżonkiem mieszkającym w Austrii, z którym nie zamieszkuje on osobno, na tej podstawie, że małżonek ten uzyskał ponad 10 % wspólnych przychodów, jak również ponad 24 000 DEM, oraz że zgodnie z prawem austriackim przychody te są zwolnione z podatku?


title: Sprawa T-346/10: Postanowienie Sądu z dnia 21 września 2011 r. — Borax Europe przeciwko ECHA (Skarga o stwierdzenie nieważności — REACH — Sklasyfikowanie kwasu borowego i bezwodnego tetraboranu disodu jako substancji wzbudzających szczególnie duże obawy — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/23

         Postanowienie Sądu z dnia 21 września 2011 r. — Borax Europe przeciwko ECHA
   (Sprawa T-346/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - REACH - Sklasyfikowanie kwasu borowego i bezwodnego tetraboranu disodu jako substancji wzbudzających szczególnie duże obawy - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2011/C 340/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Borax Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Nordlander, adwokat, i H. Pearson, solicitor)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä i W. Broere, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów J. Stuycka i A. M. Vandromme)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i E. Manhaeve, pełnomocnicy, wspierani przez K. Sawyer, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ECHA opublikowanej w dniu 18 czerwca 2010 r. dotyczącej identyfikacji kwasu borowego (EC nr 233-139-2) i bezwodnego tetraboranu disodu (EC nr 215-540-4) jako substancji spełniających kryteria określone w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1) i wpisania tych substancji na kandydacką listę substancji do ewentualnego włączenia do załącznika XIV do tego rozporządzenia zgodnie z art. 59 tego rozporządzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Borax Europe Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA).

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa F-44/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 8 października 2008 r. — Barbin przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w przedmiocie przyznawania punktów za zasługi w Parlamencie Europejskim — Niezgodność z prawem wytycznych odnoszących się do tego postępowania — Analiza porównawcza zasług)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/56

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 8 października 2008 r. — Barbin przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-44/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w przedmiocie przyznawania punktów za zasługi w Parlamencie Europejskim - Niezgodność z prawem wytycznych odnoszących się do tego postępowania - Analiza porównawcza zasług)
   (2008/C 313/101)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Florence Barbin (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Lukošiūtė i R. Ignătescu, następnie C. Burgos, A. Lukošiūtė i R. Ignătescu, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Z jednej strony stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 października 2006 r. o przyznaniu skarżącej jednego punktu za wyniki w pracy w ramach postępowania w przedmiocie awansów za rok 2005 a z drugiej stwierdzenie niezgodności z prawem pkt I.2 lit. c) „Wytycznych dotyczących postępowania w przedmiocie przyznawania punktów za zasługi i awansów” wydanych przez Parlament Europejski w dniu 10 maja 2006 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007, s. 45.


title: Sprawa C-217/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgerichts (Niemcy) w dniu 24 kwietnia 2013 r. — Oberbank AG przeciwko Deutscher Sparkassen- und Giroverband e.V.

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgerichts (Niemcy) w dniu 24 kwietnia 2013 r. — Oberbank AG przeciwko Deutscher Sparkassen- und Giroverband e.V.
   (Sprawa C-217/13)
   2013/C 189/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundespatentgericht.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Oberbank AG

      Strona pozwana: Deutscher Sparkassen- und Giroverband e.V.

      Interwenient: Deutsches Patent- und Markenamt

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 1 i 3 dyrektywy (1) stoi na przeszkodzie wykładni prawa krajowego, według której w przypadku znaku towarowego w postaci abstrakcyjnego koloru (tutaj: czerwony HKS 13) używanego w odniesieniu do usług sektora finansowego, przeprowadzone wśród konsumentów badanie opinii publicznej musi wykazać zweryfikowany poziom rozpoznawalności wynoszący co najmniej 70 %, aby móc przyjąć, że w następstwie jego używania znak towarowy uzyskał charakter odróżniający?

               2)

               Czy art. 3 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że moment złożenia wniosku o rejestrację znaku towarowego, a nie moment jego rejestracji, jest decydujący również wtedy, gdy właściciel znaku towarowego podnosi w ramach obrony przed wnioskiem o stwierdzenie nieważności znaku towarowego, że znak ten uzyskał charakter odróżniający w następstwie jego używania w każdym razie po upływie trzech lat od daty złożenia wniosku o rejestrację, aczkolwiek jeszcze przed datą rejestracji?

               3)

               W przypadku, gdy w ww. okolicznościach znaczenie ma moment złożenia wniosku o rejestrację:
               Czy należy stwierdzić nieważność znaku towarowego już wtedy, jeśli nie jest jasne i nie może już zostać wyjaśnione, czy w momencie złożenia wniosku o rejestrację znak ten uzyskał charakter odróżniający w następstwie jego używania albo czy stwierdzenie nieważności tego znaku wymaga, aby wnoszący o stwierdzenie nieważności znaku wykazał, że w momencie zgłoszenia wniosku o rejestrację znak towarowy nie uzyskał charakteru odróżniającego w następstwie jego używania?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, Dz.U. L 299, s. 25


title: Sprawa C-278/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 6 czerwca 2014 r. – SC Enterprise Focused Solutions SRL przeciwko Spitalul Județean de Urgență Alba Iulia

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 6 czerwca 2014 r. – SC Enterprise Focused Solutions SRL przeciwko Spitalul Județean de Urgență Alba Iulia
   (Sprawa C-278/14)
   2014/C 303/22
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Alba Iulia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Enterprise Focused Solutions SRL

      Strona pozwana: Spitalul Județean de Urgență Alba Iulia

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 23 ust. 8 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. (1) można interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy instytucja zamawiająca określa specyfikacje techniczne produktu będącego przedmiotem zamówienia poprzez odesłanie do określonego znaku towarowego, cechy równoważnego produktu, który jest oferowany należy oceniać jedynie w odniesieniu do specyfikacji technicznych produktów będących w produkcji lub można oceniać je również w odniesieniu do produktów będących na rynku, lecz których produkcja zakończyła się?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa T-177/06: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2006 r. — Ayuntamiento de Madrid i Madrid Calle 30 (Madryt) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/33

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2006 r. — Ayuntamiento de Madrid i Madrid Calle 30 (Madryt) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-177/06)
   (2006/C 212/60)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Ayuntamiento de Madrid i Madrid Calle 30 (Madryt) (Przedstawiciele: J. L. Buendía i R. González-Gallarza Granizo)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dokonanej przez Komisję Europejską (Eurostat) klasyfikacji Madrid Calle 30 jako jednostki należącej do sektora „administracji publicznej” zgodnie z „Europejskim Systemem Rachunków 1995” (ESA 95) zawartym w załączniku A do Rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r., która to klasyfikacja wynika z rachunków opublikowanych przez Komisję (Eurostat) w dniu 24 kwietnia 2006 r. w sprawie danych za rok 2005 dotyczących deficytu sektora publicznego i długu publicznego w celu zastosowania Protokołu w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu stanowiącego załącznik do traktatu WE;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze wnosi się o stwierdzenie nieważności dokonanej przez Komisję Europejską (EUROSTAT) klasyfikacji Madrid Calle 30 S.A. jako podmiotu należącego do ogólnego sektora „administracji publicznej” zgodnie z „Europejskim Systemem Rachunków 1995” (ESA 95) zawartym w załączniku A do Rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie (1). Zdaniem stron skarżących taka klasyfikacja wynika z rachunków opublikowanych przez Komisję (Eurostat) w dniu 24 kwietnia 2006 r. w sprawie danych za rok 2005 dotyczących deficytu sektora publicznego i długu publicznego w celu zastosowania Protokołu w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu stanowiącego załącznik do traktatu WE.
   Strony skarżące zwracają uwagę na okoliczność, iż Madrid Calle 30 jest spółką akcyjną należącą do Ayuntamiento de Madrid oraz prywatnego konsorcjum, złożonego przez trzy spółki usługowe i konstrukcyjne, wybranego w drodze przetargu publicznego po spełnieniu ścisłych kryteriów dotyczących cen rynkowych.
   Na poparcie swoich zarzutów skarżące podnoszą:

               —

               naruszenie licznych zasad regulujących ESA 95, dotyczących klasyfikacji instytucji do sektorów „administracji publicznej” lub „spółek niefinansowych”;

               —

               naruszenie zasady ogólnej uzasadniania aktów administracyjnych oraz wysłuchania zainteresowanego.

      (1)  Dz.U. L 310, str. 1.


title: Sprawa T-531/13: Postanowienie Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. – Kicks Kosmetikkedjan/OHIM – Kik Textilien (KICKS) (Wspólnotowy znak towarowy – Sprzeciw – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/27

      Postanowienie Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. – Kicks Kosmetikkedjan/OHIM – Kik Textilien (KICKS)
      (Sprawa T-531/13) (1)

      ((Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
      (2015/C 107/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Kicks Kosmetikkedjan AB (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat K. Strömholm)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. Harrington, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Kik Textilien und Non-Food GmbH (Bönen, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 lipca 2013 r. (sprawa R 992/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Kik Textilien und Non-Food GmbH a Kicks Kosmetikkedjan AB.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Strona skarżąca i Kik Textilien und Non-Food GmbH pokrywają własne koszty oraz każda z nich po połowie koszty poniesione przez stronę pozwaną.

         (1)  Dz.U. C 359 z 7.12.2013.


title: Sprawa C-318/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Société d’investissement pour l’agriculture tropicale SA (SIAT) przeciwko państwu belgijskiemu (Swoboda świadczenia usług — Przepisy podatkowe — Odliczenie w charakterze kosztów uzyskania przychodu wydatków poniesionych na zapłatę za świadczone usługi — Wydatki poniesione na rzecz usługodawcy z siedzibą w innym państwie, w którym nie podlega on podatkowi dochodowemu albo podlega znacząco korzystniejszemu systemowi podatkowemu — Możliwość odliczenia uzależniona od obowiązku udowodnienia, że usługa miała charakter rzeczywisty i prawidłowy, a wynagrodzenie za nią miało zwyczajny charakter — Przeszkoda — Względy uzasadniające — Zwalczanie oszustw podatkowych i unikania opodatkowania — Skuteczność kontroli podatkowych — Zrównoważony podział władztwa podatkowego pomiędzy państwa członkowskie — Proporcjonalność)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Société d’investissement pour l’agriculture tropicale SA (SIAT) przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-318/10) (1)

   (Swoboda świadczenia usług - Przepisy podatkowe - Odliczenie w charakterze kosztów uzyskania przychodu wydatków poniesionych na zapłatę za świadczone usługi - Wydatki poniesione na rzecz usługodawcy z siedzibą w innym państwie, w którym nie podlega on podatkowi dochodowemu albo podlega znacząco korzystniejszemu systemowi podatkowemu - Możliwość odliczenia uzależniona od obowiązku udowodnienia, że usługa miała charakter rzeczywisty i prawidłowy, a wynagrodzenie za nią miało zwyczajny charakter - Przeszkoda - Względy uzasadniające - Zwalczanie oszustw podatkowych i unikania opodatkowania - Skuteczność kontroli podatkowych - Zrównoważony podział władztwa podatkowego pomiędzy państwa członkowskie - Proporcjonalność)
   2012/C 287/03
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société d’investissement pour l’agriculture tropicale SA (SIAT)

      Strona pozwana: Państwo belgijskie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation — Wykładnia art. 49 WE — Przepisy podatkowe zezwalające na odliczenie kosztów uzyskania przychodu poniesionych przez podatnika krajowego, które nie zezwalają jednak na odliczenie takich kosztów, gdy podatnik ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w innym państwie członkowskim, w którym nie podlega on podatkowi od dochodów lub podlega w nim znacznie korzystniejszemu systemowi opodatkowania — Przeszkoda dla swobody świadczenia usług

      Sentencja

   Artykuł 49 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, takim jak przepisy rozpatrywane w sprawie przed sądem krajowym, na mocy których wynagrodzenie za świadczenia lub usługi, wypłacone przez podatnika krajowego na rzecz spółki zagranicznej, nie jest uznawane za podlegający odliczeniu koszt uzyskania przychodu w sytuacji, gdy ta spółka, na rzecz której wypłacono wynagrodzenie, nie podlega w państwie członkowskim swojej siedziby podatkowi dochodowemu albo też podlega, w odniesieniu do rozpatrywanych dochodów, systemowi podatkowemu znacząco korzystniejszemu niż system, jakiemu podlegają dochody tego rodzaju w tym pierwszym państwie członkowskim, chyba że zainteresowany podatnik wykaże, że wynagrodzenie to odpowiada rzeczywistym i prawidłowym transakcjom oraz że nie przekracza zwyczajnej miary, podczas gdy, wedle zasady ogólnej, tego rodzaju wynagrodzenie podlega odliczeniu w charakterze kosztu uzyskania przychodu w sytuacji, gdy jest ono niezbędne do uzyskania lub zachowania dochodu podlegającego opodatkowaniu, co do którego podatnik wykaże jego zgodność ze stanem rzeczywistym oraz jego wysokość.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa T-514/13: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — AgriCapital przeciwko OHIM — agri.capital (AGRI.CAPITAL)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/18

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — AgriCapital przeciwko OHIM — agri.capital (AGRI.CAPITAL)
   (Sprawa T-514/13)
   2013/C 352/34
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AgriCapital Corp. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci P. Meyer i M. Gramsch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: agri.capital GmbH (Münster, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 lipca 2013 r. w sprawie R 2236/2012-2;

               —

               obciążenie pozwanego oraz drugiej strony postępowania przed izbą odwoławczą ich własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona postepowania przed izbą odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „AGRI.CAPITAL” dla towarów i usług z klas 4, 7, 35, 36, 37, 39, 40, 42 i 45 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 341 323

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany pod nr 6 192 322 słowny wspólnotowy znak towarowy „AgriCapital” dla usług z klasy 36 i zarejestrowany pod nr 4 589 339 słowny wspólnotowy znak towarowy „AGRICAPITAL” dla usług z klasy 36

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa T-665/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Baltijas pētnieciskās žurnālistikas centrs Re:Baltica/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/78

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Baltijas pētnieciskās žurnālistikas centrs Re:Baltica/Parlament
   (Sprawa T-665/15)
   (2016/C 048/86)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Baltijas pētnieciskās žurnālistikas centrs Re:Baltica (Ryga, Łotwa) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8305 C Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa T-138/14: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Chart/ESDZ (Odpowiedzialność pozaumowna — Pracownik miejscowy zatrudniony w delegaturze Unii Europejskiej — Zakończenie umowy — Nieprzekazanie przez delegaturę egipskiemu organowi zabezpieczenia społecznego świadectwa pracy pracownika i nieuregulowanie w późniejszym czasie jego sytuacji w tym zakresie — Przedawnienie — Szkoda ciągła — Częściowa niedopuszczalność — Zasada dobrej administracji — Rozsądny termin — Artykuł 41 karty praw podstawowych — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Szkoda pewna — Związek przyczynowy)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/46

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Chart/ESDZ
   (Sprawa T-138/14) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Pracownik miejscowy zatrudniony w delegaturze Unii Europejskiej - Zakończenie umowy - Nieprzekazanie przez delegaturę egipskiemu organowi zabezpieczenia społecznego świadectwa pracy pracownika i nieuregulowanie w późniejszym czasie jego sytuacji w tym zakresie - Przedawnienie - Szkoda ciągła - Częściowa niedopuszczalność - Zasada dobrej administracji - Rozsądny termin - Artykuł 41 karty praw podstawowych - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Szkoda pewna - Związek przyczynowy))
   (2016/C 048/52)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Randa Chart (Woluwe-Saint-Lambert, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) (przedstawiciele: S. Marquardt i M. Silva, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie mająca na celu naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą w jej mniemaniu w następstwie nieprzekazania organowi zabezpieczenia społecznego przez delegaturę Unii Europejskiej w Kairze (Egipt), po ustaniu jej stosunku pracy, świadectwa pracy i nieuregulowanie w późniejszym czasie jej sytuacji w tym zakresie.

      Sentencja

               1)

               Zasądza się od Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) na rzecz Randy Chart odszkodowanie w kwocie 25 000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               3)

               Randa Chart pokrywa dwie dziesiąte własnych kosztów i dwie dziesiąte kosztów poniesionych przez ESDZ.

               4)

               ESDZ pokrywa osiem dziesiątych własnych kosztów i osiem dziesiątych kosztów poniesionych przez R. Chart.

      (1)  Dz.U. C 159 z 26.5.2014.


title: Sprawa F-117/13: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2013 r. — ZZ przeciwko Frontex

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/23

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2013 r. — ZZ przeciwko Frontex
   (Sprawa F-117/13)
   2014/C 31/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzedłużeniu umowy o pracę skarżącego wydanej w następstwie stwierdzenia przez Sąd ds. Służby Publicznej nieważności pierwszej decyzji o nieprzedłużeniu wspomnianej umowy skarżącego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Frontex z dnia 19 lutego 2013 r. o nieprzedłużeniu umowy o pracę skarżącego.

               —

               skorzystanie w razie potrzeby z nieograniczonego prawa orzekania w celu zapewnienia skuteczności orzeczeń Sądu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-8/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 4 de Martorell – Hiszpania) – BBVA SA, dawniej Unnim Banc SA/Pedro Peñalva López, Clara López Durán, Diego Fernández Gabarro (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Umowa kredytu hipotecznego — Nieuczciwe warunki umowne — Postępowanie egzekucyjne — Powództwo przeciwegzekucyjne — Termin zawity)

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 4 de Martorell – Hiszpania) – BBVA SA, dawniej Unnim Banc SA/Pedro Peñalva López, Clara López Durán, Diego Fernández Gabarro
   (Sprawa C-8/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Umowa kredytu hipotecznego - Nieuczciwe warunki umowne - Postępowanie egzekucyjne - Powództwo przeciwegzekucyjne - Termin zawity))
   (2015/C 429/02)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 4 de Martorell

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: BBVA SA, dawniej Unnim Banc SA

      Strona pozwana: Pedro Peñalva López, Clara López Durán, Diego Fernández Gabarro

      Sentencja

   Artykuły 6 i 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, iż przepisy te stoją na przeszkodzie krajowemu przepisowi przejściowemu, takiemu jak w postępowaniu głównym, który wyznacza konsumentom, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie ustawy zawierającej ów przepis wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, niezakończone przed tym dniem, miesięczny termin zawity – liczony od dnia następującego po dniu wejścia w życie tej ustawy – na wniesienie powództwa przeciwegzekucyjnego opartego na zarzucanym nieuczciwym charakterze warunków umownych.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa C-274/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Económico Administrativo Central de Madrid (Hiszpania) w dniu 5 czerwca 2014 r. – Banco de Santander S.A.

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Económico Administrativo Central de Madrid (Hiszpania) w dniu 5 czerwca 2014 r. – Banco de Santander S.A.
   (Sprawa C-274/14)
   2014/C 303/19
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Económico Administrativo Central de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Banco de Santander S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 2 decyzji [2011/5/WE] (1) Komisji Europejskiej z dnia 28 października 2009 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 należy interpretować w ten sposób, że uzasadnione oczekiwania, uznane w art. 1 ust. 2 i we wskazanym w nim zakresie, powinny być uznane za mające zastosowanie do odliczenia amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy zgodnie z art. 12 ust. 5 TRLIS w związku z pośrednim nabyciem udziałów w spółkach niebędących rezydentami dokonanym z racji bezpośredniego nabycia spółki holdingowej niebędącej rezydentem?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy jest nieważna decyzja C(2013) 4399 final z dnia 17 lipca 2013 r. w postępowaniu dotyczącym pomocy państwa SA.35550 (13/C) (ex 13/NN, ex 12/CP) – Amortyzacja podatkowa finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach niebędących rezydentami o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE z powodu naruszenia tego art. 108 TFUE i rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (2) z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (obecnie art. 108 TFUE)?

      (1)  Dz.U. 2011 L 7, s. 48.

      (2)  Dz.U. L 83, s. 1.


title: Sprawa C-71/10 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — Office of Communications przeciwko The Information Commissioner (Publiczny dostęp do informacji dotyczących środowiska — Dyrektywa 2003/4/WE — Artykuł 4 — Wyjątki od prawa dostępu — Wniosek o udzielenie dostępu wymagający rozważenia szeregu interesów chronionych przez art. 4 ust. 2 wskazanej dyrektywy)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — Office of Communications przeciwko The Information Commissioner
   (Sprawa C-71/10 P) (1)

   (Publiczny dostęp do informacji dotyczących środowiska - Dyrektywa 2003/4/WE - Artykuł 4 - Wyjątki od prawa dostępu - Wniosek o udzielenie dostępu wymagający rozważenia szeregu interesów chronionych przez art. 4 ust. 2 wskazanej dyrektywy)
   2011/C 298/09
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Supreme Court of the United Kingom

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Office of Communications

      Strona pozwana: The Information Commissioner

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supreme Court of the United Kingdom — Wykładania art. 4 ust. 2 lit. b) i e) dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41, s. 26) — Wyjątki od prawa dostępu — Wniosek o udzielenie dostępu dotyczący kilku interesów chronionych w art. 4 ust. 2 dyrektywy, gdy naruszenie każdego z interesów nie wystarcza samo w sobie do uzasadnienia odmowy dostępu

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy organ władzy publicznej znajduje się w posiadaniu informacji o środowisku lub gdy takie informacje są dla niego przeznaczone, może on — w ramach porównywania publicznego interesu ujawnienia informacji z interesem dyktującym odmowę ich udostępnienia w celu oceny wniosku zmierzającego do udostępnienia takich informacji osobie fizycznej lub prawnej — uwzględnić kumulatywnie kilka przyczyn odmowy wskazanych w tym przepisie.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-152/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 31 marca 2010 r. — Unimedical A/S przeciwko Skatteministeriet

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 31 marca 2010 r. — Unimedical A/S przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-152/10)
   2010/C 148/31
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Højesteret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Unimedical A/S

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klasyfikacji wyprodukowanego z tworzywa sztucznego worka do dializy, który został specjalnie zaprojektowany i może być wyłącznie stosowany z dializatorem, należy dokonywać do:

                           —

                           działu 90 CN pozycja 9010 90 30 jako „części” lub „akcesoria” do dializatora,
                           lub

                           —

                           działu 39 CN pozycja 3926 90 99 jako tworzywa sztuczne lub artykuły z tworzyw sztucznych?

               2)

               Czy klasyfikacji wyprodukowanego z tworzywa sztucznego worka na mocz, który został specjalnie zaprojektowany i może być wyłącznie stosowany z cewnikiem, należy dokonywać do:

                           —

                           działu 90 CN pozycja 9010 90 30 jako „części” lub „akcesoria” do cewnika,
                           lub

                           —

                           działu 39 CN pozycja 3926 90 99 jako tworzywa sztuczne lub artykuły z tworzyw sztucznych?


title: Sprawa C-495/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 14 lipca 2011 r. w sprawie T-190/06 Total i Elf Aquitaine SA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 września 2011 r. przez Total i Elf Aquitaine

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 14 lipca 2011 r. w sprawie T-190/06 Total i Elf Aquitaine SA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 września 2011 r. przez Total i Elf Aquitaine
   (Sprawa C-495/11 P)
   2011/C 355/17
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Total SA i Elf Aquitaine SA (przedstawiciele: E. Morgan de Rivery i A. Noël-Baron, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                     Tytułem żądania głównego:

                           —

                           uchylenie, na podstawie art. 263 TFUE, wyroku Sądu z dnia 14 lipca 2011 r. w sprawie T-190/06 Total i Elf Aquitaine przeciwko Komisji;

                           —

                           uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

                           —

                           co za tym idzie, stwierdzenie nieważności art. 1 lit. o) i p), art. 2 lit. i), art. 3 i 4 decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r.;

                     tytułem żądania ewentualnego:

                           —

                           uchylenie, na podstawie art. 261 TFUE, grzywien nałożonych tytułem odpowiedzialności solidarnej na Elf Aquitaine i Total na podstawie art. 2 lit. i) ww. decyzji Komisji;

                     tytułem żądania w dalszej kolejności ewentualnego:

                           —

                           zmianę, na podstawie art. 261 TFUE, kwot grzywien nałożonych tytułem odpowiedzialności solidarnej na Elf Aquitaine i Total w art. 2 lit. i) ww. decyzji Komisji;

                     w każdym razie
                  , obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów, w tym także tych poniesionych przez Elf Aquitaine i Total w postępowaniu przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Elf Aquitaine i Total opierają swe odwołanie na pięciu zarzutach głównych, jednym zarzucie podniesionym tytułem ewentualnym i jednym zarzucie podniesionym tytułem w dalszej kolejności ewentualnym.
   W pierwszym zarzucie odwołania podnoszą one naruszenie przez Sąd art. 5 TUE ze względu na to, ze względu na to, że sąd ten miał potwierdzić ważność zasady automatycznego przyjmowania odpowiedzialności spółek dominujących, zastosowanej w niniejszym przypadku przez Komisję, co uzasadnione zostało pojęciem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 101 TFUE. Takie stanowisko jest zdaniem wnoszącej odwołanie niezgodne z zasadami przypisania kompetencji i subsydiarności (część pierwsza zarzutu) i proporcjonalności (część druga zarzutu).
   W drugim zarzucie wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd dokonał oczywiście błędnej wykładni prawa krajowego oraz pojęcia przedsiębiorstwa ze względu na to, iż sąd ten miał w szczególności przypisać niewłaściwą moc prawną zasadzie niezależności osoby prawnej.
   W swym trzecim zarzucie wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd z własnej inicjatywy zrezygnował z wyciągnięcia wniosków z karnego charakteru sankcji nakładanych w ramach prawa konkurencji oraz z nowych obowiązków wynikających z Karty Praw Podstawowych UE. Jej zdaniem Sąd miał zastosować w błędny i noszący znamiona nadużycia sposób wynikające z prawa Unii pojęcie przedsiębiorstwa wbrew domniemaniu niezależności, które stanowi podstawę krajowego prawa spółek, oraz nie uwzględniając karnego charakteru sankcji nakładanych w ramach prawa konkurencji. Wnoszące odwołanie twierdzą ponadto, że Sąd powinien był z urzędu podnieść zarzut niezgodności z prawem aktualnego systemu postępowania administracyjnego przed Komisją.
   W swym czwartym zarzucie wnoszące odwołanie podnoszą naruszenie prawa do obrony mające wynikać z błędnej wykładni zasad słuszności i równości broni. Sąd miał bowiem jej zdaniem uwzględnić skargę Komisji domagając się przedstawienia niemożliwego dowodu, a także miał popełnić błąd ze względu na to, iż rozstrzygnął, że niezależność spółki zależnej należy oceniać w sposób ogólny na postawie jej związków kapitałowych ze spółką dominującą, podczas gdy zdaniem Elf Aquitaine SA i Total należałoby ją oceniać na podstawie zachowania na danym rynku.
   W swym piątym zarzucie wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo w zakresie dotyczącym ciążącego na Komisji obowiązku uzasadnienia (część pierwsza). Ponadto wnoszące odwołanie zarzucają Sądowi, że ten zastąpił uzasadnienie przez Komisję swym własnym uzasadnieniem (część druga).
   W swym szóstym zarzucie wnoszące odwołanie żądają tytułem ewentualnym uchylenia nałożonych na nie grzywien.
   W zarzucie siódmym, podniesionym tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, wnoszące odwołanie żądają zmiany kwot nałożonych na nie grzywien.


title: Sprawa C-177/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sala Tercera de lo Contencioso-Administrativo del Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 10 kwietnia 2014 r. – María José Regojo Dans przeciwko Consejo del Estado

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sala Tercera de lo Contencioso-Administrativo del Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 10 kwietnia 2014 r. – María José Regojo Dans przeciwko Consejo del Estado
   (Sprawa C-177/14)
   2014/C 253/20
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: María José Regojo Dans

      Strona pozwana: Consejo del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy „pracownicy zatrudnieni na stanowiskach doradczych” podlegający obecnie art. 12 ustawy 7/2007 z dnia 12 kwietnia w sprawie podstawowego statutu pracowników administracji publicznej i „pracownicy zatrudnieni na stanowiskach doradczych” podlegający poprzednio art. 20 ust. 2 są objęci zakresem definicji „pracownik zatrudniony na czas określony”, zawartej w klauzuli 3 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), zawartego w załączniku do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca (1)?

               2)

               Czy zasada niedyskryminacji zapisana w klauzuli 4 pkt 4 wspomnianego porozumienia ramowego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC ma zastosowanie do tych „pracowników zatrudnionych na stanowiskach doradczych”, w celu przyznania im prawa i zapłaty uposażenia, które z tytułu stażu pracy jest wypłacane stałym urzędników mianowanym, pracownikom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, urzędnikom tymczasowym i pracownikom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę na czas określony?

               3)

               Czy system swobodnego powoływania i odwoływania oparty na względach dotyczących zaufania, mający zastosowanie do tych „pracowników” na podstawie dwóch ww. hiszpańskich ustaw jest objęty powodami o charakterze obiektywnym, na które wskazuje klauzula 4 w celu uzasadnienia odmiennego traktowania?

      (1)  Dz.U. L 175, s. 43.


title: Sprawa F-10/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 września 2007 r. — Botos przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Ubezpieczenie chorobowe — Przejęcie kosztów leczenia — Poważana choroba — Komitet zarządzający — Ekspertyza lekarska)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/69

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 września 2007 r. — Botos przeciwko Komisji
   (Sprawa F-10/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Ubezpieczenie chorobowe - Przejęcie kosztów leczenia - Poważana choroba - Komitet zarządzający - Ekspertyza lekarska)
   (2007/C 269/124)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Patricia Botos (Meise, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 30 października 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącej na sześć decyzji administracyjnych dotyczących w szczególności uznania jej choroby za poważną w celu określenia stawki zwrotów leczenia określonej w art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 23 stycznia 2006 r. i z dnia 30 października 2007 r. w zakresie, w jakim odmawiają P. Botos zwrotu kosztów badań przeprowadzonych przez RED Laboratories i Ategis według zwykłej stawki przyjętej dla wspólnego reżimu ubezpieczenia chorobowego instytucji Wspólnot Europejskich.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               P. Botos ponosi dwie trzecie własnych kosztów.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich ponosi własne koszty oraz zostaje obciążona jedną trzecią kosztów poniesionych przez P. Botos.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007, str. 31.


title: Sprawa T-532/13: Postanowienie Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. – Kicks Kosmetikkedjan/OHIM – Kik Textilien (KICKS) (Wspólnotowy znak towarowy – Sprzeciw – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/28

      Postanowienie Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. – Kicks Kosmetikkedjan/OHIM – Kik Textilien (KICKS)
      (Sprawa T-532/13) (1)

      ((Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
      (2015/C 107/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Kicks Kosmetikkedjan AB (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat K. Strömholm)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. Harrington, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Kik Textilien und Non-Food GmbH (Bönen, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 lipca 2013 r. (sprawa R 991/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Kicks Kosmetikkedjan AB a Kik Textilien und Non-Food GmbH.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Strona skarżąca i Kik Textilien und Non-Food GmbH pokrywają własne koszty oraz każda z nich po połowie koszty poniesione przez stronę pozwaną.

         (1)  Dz.U. C 359 z 7.12.2013.


title: Sprawa T-123/10: Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2011 r. — Hartmann przeciwko OHIM (Complete) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Complete — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Uzasadnienie — Towary stanowiące jednorodną grupę — Artykuł 7 ust. 1it. b) i lit. c) rozporządzenia(WE) nr 207/2009)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/49

      Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2011 r. — Hartmann przeciwko OHIM (Complete)
      (Sprawa T-123/10) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Complete - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Uzasadnienie - Towary stanowiące jednorodną grupę - Artykuł 7 ust. 1it. b) i lit. c) rozporządzenia(WE) nr 207/2009)
      (2012/C 25/93)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Paul Hartmann AG (Heidenheim an der Brenz, Niemcy) (przedstawiciel: N.Aicher, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo B. Schmidt, następnie R. Manea i R. Pethke, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 stycznia 2010 r. (sprawa R 601/2009-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Complete jako wspólnotowego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 20 stycznia 2010 r. (R 601/2009-4).

                  2)

                  OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Paul Hartmann AG, w tym niezbędne koszty poniesione przez tą ostatnią w ramach postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa C-105/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawach połączonych T-231/06 i T-237/06 Królestwo Niderlandów (T-231/06) i Nederlandse Omroep Stichting (NOS) (T-237/06) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 2 marca 2011 r. przez Królestwo Niderlandów

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawach połączonych T-231/06 i T-237/06 Królestwo Niderlandów (T-231/06) i Nederlandse Omroep Stichting (NOS) (T-237/06) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 2 marca 2011 r. przez Królestwo Niderlandów
   (Sprawa C-105/11 P)
   2011/C 238/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Wissels i M. Noort, pełnomocnicy)

      Inne strony postępowania: Komisja Europejska, Stichting Nederlandse Publieke Omroep, dawniej Nederlandse Omroep Stichting (NOS)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawach połączonych T-231/06 i T-237/06;

               —

               rozstrzygnięcie samemu w sprawie i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/136/WE (1) z dnia 22 czerwca 2006 r. w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w niej, że kwotę 42,457 mln EUR należy uznać za nową pomoc państwa i zażądać jej zwrotu jako części kwoty wynoszącej ogółem 76,327 mln EUR (wraz z odsetkami);

               —

               obciążenie Komisji kosztami, w tym kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi w nim, że Sąd naruszył prawo Unii, dokonując nieprawidłowej wykładni art. 107 ust. 1 TFUE i art. 108 ust. 1 i 3 TFUE w związku z art. 1 lit. b) rozporządzenia nr 659/1999 (2) oraz nie uzasadniając bądź w każdym razie nie uzasadniając wystarczająco swoich ustaleń.
   Odwołanie składa się z następujących części:

               1)

               Sąd niesłusznie oparł swoje ustalenie, że transfer stanowi nową pomoc, na tym, że art. 109a mediawet został dodany po wejściu w życie traktatu.

               2)

               Sąd niesłusznie oparł swoje ustalenie, że transfer stanowi nową pomoc na kryterium, by pomoc ta odpowiadała „określonym potrzebom” (publicznego radia).

               3)

               Sąd niesłusznie oparł swoje ustalenie, że transfer stanowi nową pomoc, na tym, że publiczne radio otrzymało w ten sposób zawyżoną dotację (uzupełniającą). Wysokość ewentualnie zawyżonej dotacji nie ma znaczenia dla kwestii tego, czy transfer stanowi nową pomoc. Ustalenie Sądu jest w każdym razie niewystarczająco uzasadnione.

               4)

               Sąd niesłusznie stwierdził, że dla kwestii tego, czy transfer stanowi nową pomoc, nie ma znaczenia źródło transferu. Sąd pomija tym samym różnicę między pomocą nową a pomocą istniejącą. Ustalenie Sądu jest w każdym razie niewystarczająco uzasadnione.

               5)

               Sąd niewystarczająco uzasadnił swoje ustalenie, że nie można przyjąć, iż przeniesione rezerwy pochodziły z rocznego finansowania publicznego radia a tym samym z istniejącej pomocy.

               6)

               Sąd niewystarczająco uzasadnił swoje ustalenie, że przeniesione środki pochodzą z płatności ad hoc i tym samym stanowią nową pomoc.

               7)

               Nawet jeżeli kwestionowane powyżej ustalenia Sądu należy interpretować łącznie, nie mogą one prowadzić do wniosku, że transfer stanowi nową pomoc.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawie finansowania ad hoc holenderskich nadawców wypełniających misję służby publicznej, pomoc państwa C 2/2004 (ex NN 170/2003) (Dz.U. 2008, L 49, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-297/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-297/06) (1)

   (2007/C 183/50)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-235/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Ried im Innkreis (Austria) w dniu 2 czerwca 2008 r. — Postępowanie karne przeciwko Rolandowi Langerowi

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Ried im Innkreis (Austria) w dniu 2 czerwca 2008 r. — Postępowanie karne przeciwko Rolandowi Langerowi
   (Sprawa C-235/08)
   (2008/C 223/35)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landesgericht Ried im Innkreis
   Strona w postępowaniu przed sądem krajowym
   Roland Langer
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 43 WE (Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w brzmieniu z dnia 2 października 1997 r., ostatnio zmienionego traktatem o przystąpieniu Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej z dnia 25 kwietnia 2005 r., Dz.U. L 157, s. 11) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa, zgodnie z którym gry losowe w kasynach mogą być organizowane wyłącznie przez spółki w formie spółek akcyjnych z siedzibą na terytorium danego państwa członkowskiego i w ten sposób wymaga utworzenia lub nabycia spółki kapitałowej mającej siedzibę w tym państwie członkowskim?

               2.

               Czy art. 43 WE i art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że zakazują one krajowego monopolu w zakresie określonych gier losowych, takich jak na przykład gry losowe w kasynach, jeżeli dane państwo członkowskie nie prowadzi spójnej i systematycznej polityki dotyczącej ograniczenia gier losowych, ponieważ organizatorzy będący posiadaczami koncesji krajowych zachęcają do udziału w grach losowych — takich jak państwowe zakłady sportowe i gry liczbowe — i prowadzą w tym zakresie działania reklamowe (telewizja, gazety, czasopisma), przy czym reklama polega nawet na tym, że na krótko przed losowaniem w zamian za kupon zakładu oferowana jest wypłata gotówki [„TOI TOI TOI — Glaub' ans Glück” („trzymamy kciuki — uwierz w szczęście”)]?

               3.

               Czy art. 43 WE i art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa, zgodnie z którym wszystkie przewidziane w krajowym prawie dotyczącym gier losowych koncesje na prowadzenie gier losowych i kasyn są udzielane na okres 15 lat, na podstawie przepisu, który wyłącza z przetargu (niepochodzących z danego państwa członkowskiego) konkurentów z obszaru Wspólnoty?


               15.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/16

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur z dnia 4 września 2014 r. w sprawie Wow air ehf. przeciwko Samkeppniseftirlitið (islandzki urząd ds. konkurencji), Isavia ohf. i Icelandair ehf.
   (Sprawa E-18/14)
   (2015/C 11/06)
   W dniu 4 września 2014 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA w dniu 4 września 2014 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku), o wydanie opinii doradczej w sprawie Wow air ehf. przeciwko Samkeppniseftirlitið (islandzki urząd ds. konkurencji), Isavia ohf. i Icelandair ehf., w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy rozporządzenie Rady (EWG) nr 95/93 z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty nakłada na państwa członkowskie obowiązek zagwarantowania, że koordynatorowi wyznaczonemu na mocy przepisów tego rozporządzenia zostaną w odniesieniu do wykonywania jego obowiązków przyznane zgodnie z prawem krajowym niezależne uprawnienia administracyjne w ramach władzy wykonawczej danego państwa członkowskiego, czy też państwo członkowskie samo decyduje o statusie koordynatora zgodnie z prawem krajowym?

               2.

               Czy należy przyjąć, że, zgodnie z wytycznymi rozpatrywania skarg dotyczących przydzielania czasu na start lub lądowanie zawartymi w art. 8 ust. 7 oraz art. 8 ust. 8 rozporządzenia (EWG) nr 95/93, wszystkie skargi, w tym skargi oparte na kryterium konkurencji, będą podlegały procedurze opisanej w tym rozporządzeniu, czy też motyw 15 preambuły tego rozporządzenia należy rozumieć w ten sposób, że rozporządzenie stosuje się, nie naruszając reguł konkurencji zawartych w Traktacie, w szczególności jego art. 85 i art. 86, w taki sposób, że skargi oparte na kryterium konkurencji będą podlegały wyłącznej właściwości organów ds. konkurencji we właściwym państwie członkowskim i w związku z tym mają być wnoszone bezpośrednio do tych organów?

               3.

               Jeżeli właściwy organ ds. konkurencji państwa członkowskiego wyda w oparciu o krajowe prawodawstwo dotyczące konkurencji oraz zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 95/93 wytyczne, których celem jest wspieranie konkurencji, czy należy uznać, że wytyczne te mają zostać skierowane do organu zarządzającego portu lotniczego/właściwego organu, czy też należy skierować te wytyczne do koordynatora?


title: Sprawa C-291/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Lefkosias (Cypr) w dniu 27 maja 2013 r. — Sotiris Papasavvas przeciwko O Fileleftheros Dimosia Etaireia Ltd, Takisowi Kounnafiemu i Giorgosowi Sertisowi

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Lefkosias (Cypr) w dniu 27 maja 2013 r. — Sotiris Papasavvas przeciwko O Fileleftheros Dimosia Etaireia Ltd, Takisowi Kounnafiemu i Giorgosowi Sertisowi
   (Sprawa C-291/13)
   2013/C 207/56
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Eparchiako Dikastirio Lefkosias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Sotiris Papasavvas

      Strona pozwana: O Fileleftheros Dimosia Etaireia Ltd, Takis Kounnafi i Giorgos Sertis

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Zważywszy, że przepisy państw członkowskich dotyczące zniesławienia mają wpływ na możliwość świadczenia usług informacyjnych drogą elektroniczną zarówno na poziomie krajowym, jak i wewnątrz UE, czy mogą one być uznane za ograniczenie świadczenia usług informacyjnych do celów wdrożenia dyrektywy 2000/31/WE?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1), czy postanowienia art. 12, 13 i 14 dyrektywy 2000/31/WE w zakresie odpowiedzialności mają zastosowanie w sprawach z zakresu prawa cywilnego pomiędzy jednostkami, takie jak sprawy dotyczące odpowiedzialności cywilnej w wypadku zniesławienia, czy też są ograniczone do odpowiedzialności cywilnej z tytułu czynności handlowych/umów z konsumentami?

               3)

               W świetle celu, któremu służą art. 12, 13 i 14 dyrektywy 2000/31/WE, dotyczące odpowiedzialności usługodawców świadczących usługi społeczeństwa informacyjnego, i przy uwzględnieniu okoliczności, że w wielu państwach członkowskich wymagane jest istnienie powództwa, aby możliwe było zarządzenie środków tymczasowych nakazujących powstrzymanie się od działania do czasu zakończenia postępowania sądowego, czy wymienione artykuły ustanawiają prawa indywidualne, które można powołać na swoją obronę w sprawie cywilnej o zniesławienie, lub czy stanowią przeszkodę do wniesienia takiego powództwa?

               4)

               Czy definicje „usług społeczeństwa informacyjnego” i „usługodawcy” w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2000/31/WE i art. 1 ust. 2 dyrektywy 98/34/WE zmienionej dyrektywą 98/48/WE obejmują usługi informacyjne online, które nie są płatne bezpośrednio przez odbiorcę tych usług, tylko są odpłatne pośrednio dzięki reklamom pojawiającym się na stronie internetowej?

               5)

               Przy uwzględnieniu definicji „usługodawcy [świadczącego usługi społeczeństwa informacyjnego]”, o której mowa w art. 2 dyrektywy 200/31 i art. 1 ust. 2 dyrektywy 98/34/WE zmienionej dyrektywą 98/48/WE, w jakim zakresie można uznać, że następujące sytuacje stanowią „zwykły przekaz”, „caching” lub „hosting” w rozumieniu art. 12, 13 i 14 dyrektywy 2000/31/WE:

                           a)

                           dziennik mający dostępną bezpłatnie stronę internetową, na której publikowane jest elektroniczne wydanie dziennika drukowanego zawierające wszystkie jego artykuły i reklamy w formacie PDF lub innym podobnym formacie elektronicznym;

                           b)

                           swobodnie dostępny dziennik elektroniczny, którego dostawca jest wynagradzany dzięki reklamom handlowym pojawiającym się na stronie internetowej. Informacje publikowane w dzienniku online pochodzą od pracowników dziennika lub od niezależni dziennikarzy;

                           c)

                           płatna strona internetowa świadcząca usługi wskazane powyżej w lit. a) i b).


title: Sprawa F-33/06: Skarga wniesiona w dniu  21 marca 2006 r.  — Campoli przeciwko Komisji

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/52

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2006 r. — Campoli przeciwko Komisji
   (Sprawa F-33/06)
   (2006/C 131/94)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Franco Campoli (Londyn, Zjednoczone Królestwo) [Przedstawiciele: S. Rodrigues i A. Jaume, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               po pierwsze, uchylenie decyzji organu powołującego, na którą skarżący złożył zażalenie w dniu 10 sierpnia 2005 r., a która zmieniła z dniem 1 maja 2004 r. współczynnik korygujący, dodatek na gospodarstwo domowe i zryczałtowany dodatek edukacyjny znajdujące zastosowanie do emerytury skarżącego, a po drugie, stwierdzenie nieważności odcinków wynagrodzeń skarżącego w zakresie, w jakim stanowią wykonanie tej ostatniej decyzji począwszy od marca 2005 r.

               —

               wskazanie organowi powołującemu skutków uchylenia zaskarżonych decyzji, do których należy obowiązywanie współczynnika korygującego, dodatku na gospodarstwo domowe i zryczałtowanego dodatku edukacyjnego znajdujących zastosowanie do emerytury skarżącego przed 1 maja 2004 r., i to ze skutkiem wstecznym od dnia 1 maja 2004 r.

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie skargi skarżący przytacza zarzuty bardzo zbliżone do tych, na które powołał się we wniesionej przez niego w sprawie T-135/05 (1).

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.05.2005


title: Sprawa C-355/15: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Bietergemeinschaft. Technische Gebäudebetreuung GesmbH und Caverion Österreich GmbH/Universität für Bodenkultur Wien, VAMED Management und Service GmbH & Co. KG in Wien (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 89/665/EWG — Procedury odwoławcze w zakresie udzielania zamówień publicznych — Artykuł 1 ust. 3 — Interes prawny — Artykuł 2a ust. 2 — Pojęcie „zainteresowanego oferenta” — Prawo oferenta wykluczonego ostatecznie przez instytucję zamawiającą do zaskarżenia późniejszej decyzji o udzieleniu zamówienia)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/14

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Bietergemeinschaft. Technische Gebäudebetreuung GesmbH und Caverion Österreich GmbH/Universität für Bodenkultur Wien, VAMED Management und Service GmbH & Co. KG in Wien
   (Sprawa C-355/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 89/665/EWG - Procedury odwoławcze w zakresie udzielania zamówień publicznych - Artykuł 1 ust. 3 - Interes prawny - Artykuł 2a ust. 2 - Pojęcie „zainteresowanego oferenta” - Prawo oferenta wykluczonego ostatecznie przez instytucję zamawiającą do zaskarżenia późniejszej decyzji o udzieleniu zamówienia))
   (2017/C 053/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bietergemeinschaft. Technische Gebäudebetreuung GesmbH und Caverion Österreich GmbH

      Druga strona postępowania: Universität für Bodenkultur Wien, VAMED Management und Service GmbH & Co. KG in Wien

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 3 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby oferentowi wykluczonemu na mocy ostatecznej decyzji instytucji zamawiającej z postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego odmówiono dostępu do umożliwiającego zakwestionowanie zawarcia umowy odwołania od decyzji o udzieleniu odnośnego zamówienia publicznego, jeżeli oferty złożyli tylko ten wykluczony oferent i wybrany oferent, a zdaniem wykluczonego oferenta oferta wybranego oferenta również powinna była zostać odrzucona.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa T-17/17: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2017 r. – Constantinescu/Parlament

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/24

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2017 r. – Constantinescu/Parlament
   (Sprawa T-17/17)
   (2017/C 070/34)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Radu Constantinescu (Kreuzweiler, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

         a w konsekwencji:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu ds. Infrastruktury i Logistyki w Luksemburgu z dnia 27 maja 2016 r. o zapisaniu dziecka skarżącego do świetlicy (garderie) w Bertrange Mamer, czyli odmowie przyjęcia go do świetlicy na Kirchbergu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 7 października 2016 r. oddalającej zażalenie z dnia 6 czerwca 2016 r. na tę decyzję;

               —

               zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej Kartą) i art. 1d regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, naruszenia zasady niedyskryminacji i zasad rozkładu ciężaru dowodu. W tym względzie strona skarżąca zarzuca pozwanej, że dopuściła ona odstępstwa dla innych rodzin, a jemu odmówiła zastosowania takiego odstępstwa, chociaż obiektywne okoliczności nie uzasadniały dla takiego odmiennego traktowania

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistych błędów w ocenie, naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku staranności oraz art. 41 Karty, które stanowią o wadliwości zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C-20/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/39

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-20/07) (1)

   (2008/C 22/69)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 56, 10.3.2007.


title: Sprawa C-609/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-118/14, LDC Argentina/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/38

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-118/14, LDC Argentina/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-609/16 P)
   (2017/C 030/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, N. Tuominen, avocat)

      Druga strona postępowania: LDC Argentina SA Europejska Rada ds. Biodiesla (EBB)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r. w sprawie T-118/14 LDC Argentina SA/Rada Unii Europejskiej;

               —

               oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji przez stronę skarżącą zmierzającej do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia; i

               —

               obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania w sprawie odwołania.

         Alternatywnie o:

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               zastrzeżenie rozstrzygnięcia o kosztach w pierwszej instancji oraz w postępowaniu w sprawie odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                  Po pierwsze, Sąd zastosował błędny test prawny przy ocenie, czy Rada dysponowała dowodem, aby postanowić, że ceny krajowych surowców zawarte w dokumentach odnośnych argentyńskich eksporterów były wystarczająco zniekształcone, aby pominąć je i posłużyć się metodą przewidzianą w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). Postępując w ten sposób Sąd nałożył większy ciężar dowodu na instytucję.

               2.

                  Po drugie, ustalenia Sądu dotyczące tego, że dowód przedstawiony przez instytucję był niewystarczający dla wykazania, że doszło do znacznego zakłócenia cen podstawowych surowców w Argentynie w wyniku systemu DET, pozbawione są właściwego uzasadnienia.

               3.

                  Po trzecie, sentencja zaskarżonego wyroku stwierdzająca nieważność ceł antydumpingowych w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej, jest nieproporcjonalna do jedynej podstawy stwierdzenia nieważności rozważonej przez Sąd i nadaje ona bezpodstawne skutki ustaleniu sprzeczności z prawem.

               4.

               Rada wykaże, że zaskarżony wyrok jest obarczony kilkoma naruszeniami prawa, mającymi wpływ na jego ważność. Dodatkowo Rada podnosi, że okoliczności faktyczne leżące u podstaw pierwszego zarzutu wnoszącego odwołanie są wystarczająco udowodnione w ten sposób, że Trybunał Sprawiedliwości może rozstrzygnąć o tym zarzucie i oddalić skargę.

               5.

               W związku z tym Rada wnosi o uchylenie zaskarżonego wyrku raz o oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51, zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”).


title: Sprawa C-399/05: Skarga wniesiona w dniu  15 listopada 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/7

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-399/05)
   (2006/C 22/13)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 15 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez M. Patakię, doradcę prawnego i A.X.P. Lewisa, członka Służby Prawnej Komisji, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/38/EWG (1) oraz naruszyła zasadę przejrzystości i równego traktowania uczestników przetargu ze względu na to, że DEI (Dimosia Epicheirisi Ilektrismou — Publiczne Przedsiębiorstwo Energetyczne) na ostatnim etapie przetargu rozpisanego w celu budowy i uruchomienia elektrociepłowni w Lavrio dopuściło do udziału w tym przetargu dwie spółki, które nie spełniały wymogów określonych w ogłoszeniu o zamówieniu i specyfikacji.

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               —

               Komisja otrzymała skargę w sprawie przebiegu postępowania przetargowego, a konkretnie niespełnienia wymogów określonych przez DEI w ogłoszeniu o zamówieniu na budowę i uruchomienie elektrociepłowni w Lavrio.

               —

               W świetle orzecznictwa Trybunału Komisja uważa, że ze względów przejrzystości i równego traktowania DEI powinna była odrzucić oferty spółek, które nie spełniały wymogów, które sama określiła w ogłoszeniu o zamówieniu i w specyfikacji, tj. posiadania doświadczenia w zakresie opracowywania projektów i zarządzania nimi za pomocą metody turn-key („pod klucz”) oraz oferty wyłącznego utrzymania turbiny gazowej przez konstruktora.

               —

               Zdaniem Komisji treść tych wymogów jest jasna i niezależnie od tego, czy są one surowe, DEI powinna była ich przestrzegać, aby zapewnić równe traktowanie nie tylko tym podmiotom, które złożyły ofertę, ale również zainteresowanym podmiotom, które mogłyby wziąć udział w przetargu, zwłaszcza gdyby wiedziały, że instytucja zamawiająca zastosuje inne wymogi, niż sama ustaliła w ogłoszeniu o zamówieniu.

               —

               Ponadto zdaniem Komisji konieczność niezwłocznego udzielenia omawianego zamówienia, na którą powołują się władze greckie, nie uzasadnia faktu nieprzestrzegania w toku postępowania przetargowego warunków, które same określiły.

               —

               Komisja uważa, że Republika grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/38/EWG, a także zasady przejrzystości i równego traktowania uczestników przetargu.

      (1)  Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 84


title: Sprawa F-46/16: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2016 r. – ZZ/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/32

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2016 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-46/16)
   (2016/C 371/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczącej wykonania wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej, w zakresie, w jakim Komisja odmówiła w niej zatrudnienia skarżącej jako urzędnika na stanowisku, na które Komisja już wcześniej odmówiła jej zatrudnienia i które było przedmiotem decyzji, której nieważność stwierdzono we wspomnianym wyroku.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 października 2015 r., w której DG ds. Zasobów Ludzkich Komisji Europejskiej przyjęła środki wykonawcze do wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 6 października 2015 r., F-119/14 FE/Komisja;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 19 maja 2016 r., w której organ ten oddalił zażalenie skarżącej na wspomnianą wyżej decyzję;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty 25 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, przy czym kwota ta została określona tymczasowo;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-190/08: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2008 r. — CHEMK i Kuznetskie ferrosplavy przeciwko Radzie i Komisji

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/25

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2008 r. — CHEMK i Kuznetskie ferrosplavy przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-190/08)
   (2008/C 197/45)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Chelyabinsk elektrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK) (Czelabińsk, Rosja) i Kuznetskie ferrosplavy OAO (Nowokuźnieck, Rosja) (przedstawiciel: P. Vander Schueren, lawyer)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej oraz Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie w jakim znajduje zastosowanie do skarżących;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania; lub

               —

               tytułem żądani ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący podnoszą pięć zarzutów na poparcie wniosku o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 172/2008 (1) z dnia 25 lutego 2008 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, Egiptu, Kazachstanu, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Rosji (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) w zakresie w jakim znajduje zastosowanie do skarżących. Tytułem żądania ewentualnego skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 lutego, doręczonej im w dniu 3 marca 2008, na mocy której Komisja oddaliła ich wniosek o zawieszenie ceł anytydumpingowych, nałożonych zaskarżonym rozporządzeniem (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).
   Po pierwsze, skarżący twierdzą, że Rada naruszyła art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego (2) (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) i naruszyła obowiązek uzasadnienia odmawiając zastosowania realnej marży zysku importera związanego ze skarżącymi w celu obliczenia ich ceny eksportowej.
   Po drugie, skarżący twierdzą, że Rada naruszyła zasadę niedyskryminacji oraz art. 6 ust. 7, art. 8 ust. 4 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia podstawowego zapewniając macedońskiemu producentowi SILMAK wcześniejsze ujawnienie.
   Po trzecie, skarżący twierdzą, że Rada naruszyła art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, popełniając błąd co do prawa i oczywisty błąd w ocenie, uznając, że przemysł wspólnotowy poniósł szkodę.
   Po czwarte, skarżący podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie jest sprzeczne z art. 3 ust. 6 i art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego i dotknięte jest błędem co do prawa, oraz licznymi oczywistymi błędami w ocenie, brakiem należytej staranności oraz odpowiedniego uzasadnienia, gdyż Rada pominęła wpływ innych czynników na sytuację przemysłu wspólnotowego, podważających związek między omawianym przywozem i podnoszoną szkodą jakiej doznał przemysł wspólnotowy.
   Po piąte, skarżący podnoszą, że Rada naruszyła ich prawo do obrony odmawiając przedstawienia informacji dotyczących skargi, które uzasadniałyby wszczęcie dochodzenia antydumpingowego.
   Ponadto skarżący podnoszą jeden zarzut na poparcie wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym Komisja popełniła błąd co do prawa, oczywisty błąd w ocenie i naruszyła zasady równego traktowania i dobrej administracji oddalając wniosek skarżących o zawieszenie ceł antydumpingowych.

      (1)  Dz.U. 2008 L 55, str. 6.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996 L 56, str. 1).