title: Sprawa T-389/19: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2019 r. — Coppo Gavazzi/Parlament

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/48

      Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2019 r. — Coppo Gavazzi/Parlament
      (Sprawa T-389/19)
      (2019/C 270/50)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Maria Teresa Coppo Gavazzi (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga dotyczy aktu, którym Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności skarżącej w następstwie wejścia w życie w dniu 1 stycznia 2019 r. uchwały nr 14/2018 Ufficio di Presidenza della Camera dei Deputati (prezydium izby deputowanych, Włochy) i nakazał odzyskanie zapłaconej kwoty, wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  W ramach zarzutu pierwszego skarżąca podnosi brak właściwości organu, który wydał akt, naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i wynikającego z tego naruszenia art. 41 karty praw podstawowych.

                              —

                              Skarżąca twierdzi w tym względzie, że komunikat Parlamentu Europejskiego jest niezgodny z prawem, ponieważ ciążą na nim poważne i oczywiste braki o charakterze przede wszystkim proceduralnym, a w szczególności okoliczność, że decyzję wydała Dyrekcja Generalna ds. Finansów, nie zaś Prezydium Parlamentu Europejskiego, jak przewiduje art. 11a ust. 6 i art. 25 ust. 3 Regulaminu Parlamentu Europejskiego. Zdaniem skarżącej komunikat nie wskazuje w sposób wystarczający powodów, dla których został przyjęty i które powodują automatyczne stosowanie włoskiej uchwały.

                  2.

                  W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi brak podstawy prawnej zaskarżonego aktu i naruszenie prawa przy wykładni art. 75 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego.

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że zaskarżony akt jako podstawę prawna błędnie wskazuje załącznik III do Przepisów dotyczących zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego („przepisy ZKDP”) i art. 75 Przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego („przepisów wykonawczych do statutu”). Instytucja emerytalna przewidziana w przepisach ZKDP wygasła w dniu 14 lipca 2009 r., wraz z wejściem w życie Statutu posła do Parlamentu Europejskiego. Co się tyczy art. 75 przepisów wykonawczych do statutu, który przywołuje załącznik III do ZKDP, to nie upoważnia on Parlamentu Europejskiego do przyjęcia środka takiego jak zaskarżony środek.

                  3.

                  W ramach zarzutu trzeciego skarżąca podnosi, że komunikat wyraźnie narusza zastrzeżenie prawne ustanowione w art. 75 ust. 2 przepisów wykonawczych do statutu, odnoszącym się wyraźnie do warunków przewidzianych w prawie krajowym, co wyklucza znaczenie wewnętrznych uchwał izby deputowanych państwa członkowskiego.

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że zmiany, o których mowa w uchwale nr 14/2018 Ufficio di Presidenza della Camera dei Deputati (prezydium izby deputowanych, Włochy), nie zostały przyjęte w drodze ustawy państwowej, lecz w drodze zwykłej uchwały prezydium izby deputowanych.

                  4.

                  W ramach zarzutu czwartego skarżąca podnosi oczywiste naruszenie ogólnych zasad prawa europejskiego, takich jak zasada pewności prawa, uzasadnionych oczekiwań, ochrony praw nabytych i zasady równości.

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że zaskarżona uchwała poważnie narusza zaufanie pokładane przez byłych posłów w nienaruszalności już nabytych praw, a także oczekiwania wynikające z ram regulacyjnych obowiązujących w czasie trwania ich mandatu. Ponadto znaczne obniżenie świadczeń ekonomicznych należnych byłym posłom na podstawie uprzednio obowiązujących uregulowań nie jest poparte żadnymi odpowiednimi lub nadrzędnymi względami prawnymi, jak przewiduje orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.


title: Sprawa C-573/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam — Niderlandy) — Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Danielowi Adamowi Popławskiemu (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych — Europejski nakaz aresztowania — Decyzje ramowe — Brak bezpośredniej skuteczności — Pierwszeństwo prawa Unii — Konsekwencje — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Artykuł 4 pkt 6 — Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW — Artykuł 28 ust. 2 — Oświadczenie państwa członkowskiego pozwalające mu na dalsze stosowanie istniejących instrumentów prawnych dotyczących przekazywania osób skazanych, mających zastosowanie przed dniem 5 grudnia 2011 r. — Opóźnione złożenie oświadczenia — Konsekwencje)

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam — Niderlandy) — Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Danielowi Adamowi Popławskiemu
      (Sprawa C-573/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzje ramowe - Brak bezpośredniej skuteczności - Pierwszeństwo prawa Unii - Konsekwencje - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 4 pkt 6 - Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW - Artykuł 28 ust. 2 - Oświadczenie państwa członkowskiego pozwalające mu na dalsze stosowanie istniejących instrumentów prawnych dotyczących przekazywania osób skazanych, mających zastosowanie przed dniem 5 grudnia 2011 r. - Opóźnione złożenie oświadczenia - Konsekwencje)
      (2019/C 280/02)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

      Daniel Adam Popławski

         przy udziale: Openbaar Ministerie

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 28 ust. 2 decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności — w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że oświadczenie złożone przez państwo członkowskie na podstawie tego przepisu, po przyjęciu rzeczonej decyzji ramowej, nie może wywierać skutków prawnych.

                  2)

                  Zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada ona na sąd krajowy obowiązku odstąpienia od stosowania przepisu prawa krajowego niezgodnego z przepisami decyzji ramowej, takiej jak decyzje ramowe rozpatrywane w postępowaniu głównym, których skutki prawne są utrzymane zgodnie z art. 9 Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych, załączonego do traktatów, z uwagi na to, iż przepisy te nie wywierają bezpośredniego skutku. Organy państw członkowskich, w tym sądy, są jednak zobowiązane do dokonywania wykładni prawa krajowego w możliwie największym zakresie zgodnej z prawem Unii, umożliwiającej osiągnięcie rezultatu zgodnego z celem wyznaczonym w danej decyzji ramowej.

         (1)  Dz.U. C 412 z 4.12.2017.


title: Sprawa C-597/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof — Belgia) — Belgisch Syndicaat van Chiropraxie, Bart Vandendries i in./Ministerraad (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 132 ust. 1 lit. c) — Zwolnienia — Zawody medyczne i paramedyczne — Chiropraktyka i osteopatia — Artykuł 98 — Punkty 3 i 4 załącznika III — Produkty lecznicze i wyroby medyczne — Obniżona stawka — Świadczenie usług w ramach zabiegów lub leczenia o charakterze terapeutycznym — Stawka podstawowa — Świadczenie usług w ramach zabiegów lub leczenia o charakterze estetycznym — Zasada neutralności podatkowej — Utrzymanie skutków uregulowania krajowego sprzecznego z prawem Unii)

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/3

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof — Belgia) — Belgisch Syndicaat van Chiropraxie, Bart Vandendries i in./Ministerraad
      (Sprawa C-597/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 132 ust. 1 lit. c) - Zwolnienia - Zawody medyczne i paramedyczne - Chiropraktyka i osteopatia - Artykuł 98 - Punkty 3 i 4 załącznika III - Produkty lecznicze i wyroby medyczne - Obniżona stawka - Świadczenie usług w ramach zabiegów lub leczenia o charakterze terapeutycznym - Stawka podstawowa - Świadczenie usług w ramach zabiegów lub leczenia o charakterze estetycznym - Zasada neutralności podatkowej - Utrzymanie skutków uregulowania krajowego sprzecznego z prawem Unii)
      (2019/C 280/03)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Grondwettelijk Hof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Belgisch Syndicaat van Chiropraxie, Bart Vandendries, Belgische Unie van Osteopaten i in, Plast.Surg. i in., Belgian Society for Private Clinics i in.

         Strona przeciwna: Ministerraad

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 132 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie zastrzega on stosowania przewidzianego w nim zwolnienia do świadczeń wykonywanych przez osoby wykonujące zawód medyczny lub paramedyczny regulowany przez prawo danego państwa członkowskiego.

                  2)

                  Artykuł 98 dyrektywy 2006/112 w związku z pkt 3 i 4 załącznika III do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które traktuje w sposób odmienny z jednej strony produkty lecznicze i wyroby medyczne dostarczane w ramach zabiegów lub leczenia o charakterze terapeutycznym, a z drugiej strony produkty lecznicze i wyroby medyczne dostarczane w ramach zabiegów lub leczenia o charakterze wyłącznie estetycznym, wyłączając te ostatnie z korzystania z obniżonej stawki podatku od wartości dodanej (VAT), która ma zastosowanie do pierwszych.

                  3)

                  W okolicznościach takich jak omawiane w postępowaniu głównym sąd krajowy nie może skorzystać z przepisu krajowego upoważniającego go do tymczasowego utrzymania niektórych skutków przepisów krajowych uznanych za sprzeczne z dyrektywą 2006/112 do czasu dostosowania ich do tej dyrektywy z jednej strony w celu ograniczenia zagrożeń dla pewności prawa wynikających z retroaktywnego skutku tego stwierdzenia, a z drugiej strony w celu uniknięcia zastosowania systemu krajowego poprzedzającego owe sprzeczne ze wspomnianą dyrektywą przepisy.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa C-723/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel — Belgia) — Lies Craeynest i in./Brussels Hoofdstedelijk Gewest, Brussels Instituut voor Milieubeheer (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2008/50/WE — Artykuły 6, 7, 13 i 23 — Załącznik III — Ocena jakości powietrza — Kryteria pozwalające na stwierdzenie przekroczenia dopuszczalnych wartości dwutlenku azotu — Pomiary dokonywane w stałych punktach pomiarowych — Wybór odpowiednich miejsc — Interpretacja wartości uzyskanych z pomiarów w punktach pomiarowych — Zobowiązania państw członkowskich — Kontrola sądowa — Stopień kontroli — Uprawnienie do skierowania nakazu)

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/4

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel — Belgia) — Lies Craeynest i in./Brussels Hoofdstedelijk Gewest, Brussels Instituut voor Milieubeheer
      (Sprawa C-723/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2008/50/WE - Artykuły 6, 7, 13 i 23 - Załącznik III - Ocena jakości powietrza - Kryteria pozwalające na stwierdzenie przekroczenia dopuszczalnych wartości dwutlenku azotu - Pomiary dokonywane w stałych punktach pomiarowych - Wybór odpowiednich miejsc - Interpretacja wartości uzyskanych z pomiarów w punktach pomiarowych - Zobowiązania państw członkowskich - Kontrola sądowa - Stopień kontroli - Uprawnienie do skierowania nakazu)
      (2019/C 280/04)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Lies Craeynest, Cristina Lopez Devaux, Frédéric Mertens, Stefan Vandermeulen, Karin De Schepper, Clientearth VZW

         Strona pozwana: Brussels Hoofdstedelijk Gewest, Brussels Instituut voor Milieubeheer

         przy udziale: Belgische Staat

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 4 ust. 3 TUE i art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 288 akapit trzeci TFUE oraz art. 6 i 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy należy interpretować w ten sposób, że do sądu krajowego rozpatrującego wniosek jednostek, na które ma bezpośrednio wpływ przekroczenie wartości dopuszczalnych określonych w art. 13 ust. 1 tej dyrektywy, należy sprawdzenie, czy punkty pomiarowe znajdujące się w danej strefie zostały rozmieszczone zgodnie z kryteriami określonymi w pkt 1 lit. a) sekcji B załącznika III do wspomnianej dyrektywy; jeśli tak nie jest, to sąd ten może stosować wobec właściwych organów krajowych wszelkie niezbędne środki, takie jak nakaz, o ile jest on przewidziany w prawie krajowym, w celu zapewnienia, aby punkty pomiarowe zostały umieszczone z poszanowaniem tych kryteriów.

                  2)

                  Artykuł 13 ust. 1 i art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50 należy interpretować w ten sposób, że do celów stwierdzenia przekroczenia określonej w załączniku XI do tej dyrektywy wartości dopuszczalnej dla średniej obliczanej w okresie roku kalendarzowego wystarczy, by poziom zanieczyszczeń wyższy od tej wartości został stwierdzony w jednym punkcie pomiarowym.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa C-454/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Heilbronn (Niemcy) w dniu 14 czerwca 2019 r. — postępowanie karne przeciwko ZW

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Heilbronn (Niemcy) w dniu 14 czerwca 2019 r. — postępowanie karne przeciwko ZW
      (Sprawa C-454/19)
      (2019/C 280/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Heilbronn

         Strony w postępowaniu głównym

      ZW

         Uczestnik postępowania: Staatsanwaltschaft Heilbronn

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo pierwotne lub wtórne Unii Europejskiej, w niniejszej sprawie w szczególności dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1), w rozumieniu szerokiego prawa obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono swoim zakresem również krajowe normy prawa karnego?

                  2)

                  W razie odpowiedzi twierdzącej: czy wykładnia prawa pierwotnego lub wtórnego Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie stosowaniu krajowej normy prawa karnego, która ma sankcjonować ukrywanie dziecka przed jego opiekunem prawnym za granicą, jeżeli przepis ten nie różnicuje między państwami Unii Europejskiej a państwami trzecimi?

         (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004 L 158, s. 77)


title: Sprawa C-456/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea Hovrätt (Szwecja) w dniu 14 czerwca 2019 r. — AB Östgötatrafiken/Patent- och registreringsverket

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea Hovrätt (Szwecja) w dniu 14 czerwca 2019 r. — AB Östgötatrafiken/Patent- och registreringsverket
      (Sprawa C-456/19)
      (2019/C 280/37)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Svea Hovrätt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Östgötatrafiken AB

         Druga strona postępowania: Patent- och registreringsverket

         Pytania prejudycjalne

      Pytania prejudycjalne dotyczą stosowania art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1) i brzmią następująco:

                  1)

                  Czy art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy w sprawie znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku zgłaszania do rejestracji znaku towarowego określającego usługi, gdy zgłoszenie odnosi się do oznaczenia umieszczonego w określonym położeniu, obejmującego duże części powierzchni przedmiotów wykorzystywanych do świadczenia usług, wymaga on dokonania oceny, czy znak nie jest niezależny od wyglądu tych przedmiotów?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy dla uznania, że znak towarowy ma odróżniający charakter, konieczne jest, by odbiegał znacząco od normy lub zwyczajów panujących w danym sektorze gospodarki?

         (1)  Dz.U. 2015, L 336, s. 1.


title: Sprawa C-459/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 czerwca 2019 r. — Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs/Wellcome Trust Ltd

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 czerwca 2019 r. — Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs/Wellcome Trust Ltd
      (Sprawa C-459/19)
      (2019/C 280/38)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

         Druga strona postępowania: Wellcome Trust Ltd

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 44 dyrektywy 2006/112 (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy podatnik prowadzący działalność o charakterze niezarobkowym, która polega na zakupie i sprzedaży akcji oraz innych papierów wartościowych w toku zarządzania majątkiem trustu o charakterze charytatywnym, nabywa usługi w zakresie zarządzania portfelem od osoby spoza Wspólnoty wyłącznie do celów takiej działalności, należy uznawać go za „podatnika działającego w takim charakterze”?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze oraz w sytuacji, gdy art. 46–49 tej dyrektywy nie mają zastosowania, czy do świadczenia usług ma zastosowanie art. 45 owej dyrektywy, czy też do świadczenia usług nie mają zastosowania ani art. 44, ani art. 45?

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-463/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil de prud’hommes de Metz (Francja) w dniu 18 czerwca 2019 r. — Syndicat CFTC du personnel de la Caisse primaire d’assurance maladie de la Moselle/Caisse primaire d’assurance maladie de Moselle

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil de prud’hommes de Metz (Francja) w dniu 18 czerwca 2019 r. — Syndicat CFTC du personnel de la Caisse primaire d’assurance maladie de la Moselle/Caisse primaire d’assurance maladie de Moselle
      (Sprawa C-463/19)
      (2019/C 280/39)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil de prud’hommes de Metz

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Syndicat CFTC du personnel de la Caisse primaire d’assurance maladie de la Moselle

         Strona pozwana: Caisse primaire d’assurance maladie de Moselle

         Uczestnik postępowania: Mission nationale de contrôle et d’audit des organismes de sécurité sociale

         Pytania prejudycjalne

      Czy dyrektywę 2006/54/WE (1) w związku z art. 8 i 157 TFUE, ogólnymi zasadami prawa Unii, tj. równości traktowania i zakazem dyskryminacji oraz z art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 23 Karty praw podstawowych Unii, należy interpretować w ten sposób, że z jej zakresu przedmiotowego stosowania wyłączone są postanowienia art. 46 francuskiego krajowego układu zbiorowego instytucji zabezpieczenia społecznego, który przewiduje dla pracowników płci żeńskiej omawianych instytucji, samodzielnie wychowujących swoje dzieci, po urlopie macierzyńskim trzy miesiące urlopu, za który wypłaca się połowę wynagrodzenia, albo półtora miesiąca urlopu za pełnym wynagrodzeniem, albo roczny urlop bezpłatny?

         (1)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006, L 204, s. 23).


title: Sprawa C-467/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 19 czerwca 2019 r. — postępowanie karne przeciwko QR

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 19 czerwca 2019 r. — postępowanie karne przeciwko QR
      (Sprawa C-467/19)
      (2019/C 280/40)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Specializiran nakazatelen syd

         Strony w postępowaniu głównym

      QR

         Pytanie prejudycjalne

      Czy orzecznictwo dotyczące prawa krajowego odnoszącego się do zatwierdzenia przez sąd porozumienia zawartego między oskarżeniem a obroną — uzależniające zatwierdzenie tego porozumienia od zgody pozostałych oskarżonych, która jest niezbędna wyłącznie na sądowym etapie postępowania — jest zgodne z art. 7 ust. 4 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 (1) z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym], art. 47 i 52 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej] oraz z zasadami równego traktowania i skuteczności[?]

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (Dz.U. 2016, L 65, s. 1).


title: Sprawa C-470/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 17 czerwca 2019 r. — Friends of the Irish Environment Limited/Commissioner for Environmental Information

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 17 czerwca 2019 r. — Friends of the Irish Environment Limited/Commissioner for Environmental Information
      (Sprawa C-470/19)
      (2019/C 280/41)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Ireland)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Friends of the Irish Environment Limited

         Druga strona postępowania: Commissioner for Environmental Information

         Pierwszy uczestnik postępowania: The Courts Service of Ireland

         Pytanie prejudycjalne

      Czy sprawowanie kontroli nad dostępem do dokumentów sądowych dotyczących postępowania, w którym wydano wyrok kończący postępowanie w sprawie, w którym upłynął termin na wniesienie środka odwoławczego i w którym nie złożono żadnego środka odwoławczego ani żadnego kolejnego wniosku, choć złożenie kolejnych wniosków jest możliwe w szczególnych okolicznościach, stanowi pełnienie „funkcji o charakterze sądowym” w rozumieniu art. 2 ust. 2 dyrektywy 2003/4/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG?

         (1)  Dz.U. 2003, L 41, s. 26..


title: Sprawa C-472/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 20 czerwca 2019 r. — Vert Marine SAS/Premier ministre, Ministre de l’Économie et des Finances

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 20 czerwca 2019 r. — Vert Marine SAS/Premier ministre, Ministre de l’Économie et des Finances
      (Sprawa C-472/19)
      (2019/C 280/42)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vert Marine SAS

         Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de l’Économie et des Finances

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, aby ustawodawstwo państwa członkowskiego, w celu zapewnienia moralności zamówień publicznych, mogło nie dawać wykonawcy skazanemu prawomocnym wyrokiem za przestępstwo szczególnej wagi i podlegającemu z tego względu zakazowi udziału w postępowaniu o udzielenie koncesji przez okres pięciu lat możliwości przedstawienia dowodów w celu potwierdzenia, że podjęte przez niego środki są wystarczające do wykazania jego rzetelności w oczach instytucji zamawiającej pomimo istnienia tej podstawy wykluczenia?

                  2)

                  Jeżeli dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. pozwala państwom członkowskim na powierzenie innym instytucjom niż dana instytucja zamawiająca zadania dokonania oceny przeznaczonego dla wykonawców mechanizmu w zakresie zgodności, to czy takie uprawnienie umożliwia powierzenie tego mechanizmu organom sądowym? Jeśli tak, czy takie mechanizmy jak przepisy prawa francuskiego dotyczące zwolnienia, rehabilitacji sądowej i wyłączenia ze wzmianki o skazaniu w rubryce nr 2 rejestru karnego mogą być utożsamiane z mechanizmami w zakresie zgodności w rozumieniu owej dyrektywy?

         (1)  Dz.U. 2014, L 94, s. 1.


title: Sprawa T-182/16 RENV: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2019 r. — L’Oréal/EUIPO — Guinot (MASTER DUO) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MASTER DUO — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MASTERS COLORS PARIS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/39

      Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2019 r. — L’Oréal/EUIPO — Guinot (MASTER DUO)
      (Sprawa T-182/16 RENV) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MASTER DUO - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MASTERS COLORS PARIS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 305/46)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Guinot (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Sion)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2016 r. (sprawa R 2916/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Guinot a L’Oréal.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     L’Oréal zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


title: Wyrok Trybunału z dnia 14 maja 2019 r. w sprawie E-2/18 – C przeciwko Concordia Schweizerische Kranken- und Unfallversicherung AG, Landesvertretung Liechtenstein (Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Art. 24 – Emeryt zamieszkujący poza państwem właściwym – Świadczenia rzeczowe w miejscu pobytu – Procedura zwrotu kosztów)

text:
               19.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/3

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 14 maja 2019 r.
      w sprawie E-2/18
      C
      przeciwko
      Concordia Schweizerische Kranken- und Unfallversicherung AG, Landesvertretung Liechtenstein

         (Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Art. 24 – Emeryt zamieszkujący poza państwem właściwym – Świadczenia rzeczowe w miejscu pobytu – Procedura zwrotu kosztów)

      (2019/C 315/04)
      W sprawie E-2/18 C przeciwko Concordia Schweizerische Kranken- und Unfallversicherung AG, Landesvertretung Liechtenstein – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Książęcy Sąd Apelacyjny w Liechtensteinie (Fürstliches Obergericht) dotyczący wykładni rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego – Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes) oraz Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann, sędziowie, wydał w dniu 14 maja 2019 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  W przypadku gdy emeryt nie jest uprawniony do świadczeń rzeczowych w państwie EOG zamieszkania, z uwagi na fakt, że świadczenia te nie są objęte zakresem obowiązującego w nim systemu zabezpieczenia społecznego, emeryt jest uprawniony, na mocy art. 24 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do otrzymania świadczeń rzeczowych udzielanych na koszt właściwej instytucji w państwie EOG, zgodnie z którego przepisami wypłacana jest emerytura.

                  2.

                  Emeryt jest uprawniony do skierowania wniosków o zwrot kosztów bezpośrednio do właściwej instytucji w państwie EOG, zgodnie z którego przepisami wypłacana jest emerytura, w szczególności, ale nie wyłącznie, w sytuacji gdy państwo miejsca zamieszkania odmówiło dokonania zwrotu kosztów. Zgodnie z art. 22 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz art. 76 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 fakt nieprzekazania emerytowi przez właściwe instytucje informacji na temat procedur, których należy przestrzegać, nie może negatywnie wpływać na jego uprawnienia przed tą instytucją.


title: Wyrok Trybunału z dnia 14 maja 2019 r. w sprawie E-3/18 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Rozporządzenie (UE) 2015/1051)

text:
               19.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/4

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 14 maja 2019 r.
      w sprawie E-3/18
      Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

         (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Rozporządzenie (UE) 2015/1051)

      (2019/C 315/05)
      W sprawie E-3/18 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia nie przyjęła środków niezbędnych do włączenia do swojego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 7ja załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1051 z dnia 1 lipca 2015 r. dotyczące rozwiązań w zakresie korzystania z funkcjonalności platformy internetowego rozstrzygania sporów, rozwiązań dotyczących elektronicznego formularza skargi i rozwiązań w zakresie współpracy między punktami kontaktowymi przewidzianymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia, jak wymaga tego art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann (sędzia), wydał w dniu 14 maja 2019 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Trybunał niniejszym:

                  1.

                  Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym nie włączając w przewidzianym terminie do swojego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 7ja załącznika XIX do Porozumienia (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1051 z dnia 1 lipca 2015 r. dotyczące rozwiązań w zakresie korzystania z funkcjonalności platformy internetowego rozstrzygania sporów, rozwiązań dotyczących elektronicznego formularza skargi i rozwiązań w zakresie współpracy między punktami kontaktowymi przewidzianymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia.

                  2.

                  Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału z dnia 14 maja 2019 r. w sprawie E-4/18 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Rozporządzenie (UE) 524/2013)

text:
               19.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/5

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 14 maja 2019 r.
      w sprawie E-4/18
      Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

         (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Rozporządzenie (UE) 524/2013)

      (2019/C 315/06)
      W sprawie E-4/18 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia nie przyjęła środków niezbędnych do włączenia do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 7d, 7f i 7j załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (rozporządzenie w sprawie ODR w sporach konsumenckich)), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia, jak wymaga tego art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann (sędzia), wydał w dniu 14 maja 2019 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Trybunał niniejszym:

                  1.

                  Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym nie włączając w przewidzianym terminie do swojego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 7d, 7f i 7j załącznika XIX do Porozumienia (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (rozporządzenie w sprawie ODR w sporach konsumenckich)), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia.

                  2.

                  Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału z dnia 14 maja 2019 r. w sprawie E-5/18 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2013/11/UE)

text:
               19.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/6

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 14 maja 2019 r.
      w sprawie E-5/18
      Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

         (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2013/11/UE)

      (2019/C 315/07)
      W sprawie E-5/18 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 7d, 7f i 7k załącznika XIX do Porozumienia (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia tego aktu lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann (sędzia), wydał w dniu 14 maja 2019 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Trybunał niniejszym:

                  1.

                  Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 7d, 7f i 7k załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.

                  2.

                  Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-289/18: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Pshonka/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie — Obowiązek Rady zbadania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/49

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Pshonka/Rada
      (Sprawa T-289/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Obowiązek Rady zbadania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)
      (2019/C 328/54)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Artem Viktorovych Pshonka (Kramatorsk, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat M.Mleziva)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i R. Pekař, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2018, L 63, s. 48) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/326 z dnia 5 marca 2018 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2018, L 63, s. 5) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, objętych tymi środkami ograniczającymi.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/326 z dnia 5 marca 2018 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, w zakresie, w jakim nazwisko Artema Viktorovycha Pshonki zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, objętych tymi środkami ograniczającymi.

                  2)

                     Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa T-480/16: Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2019 r. — Lidl Stiftung/EUIPO — Amedei (For you) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego For you — Decyzji o odrzuceniu zgłoszenia z powodu bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/52

      Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2019 r. — Lidl Stiftung/EUIPO — Amedei (For you)
      (Sprawa T-480/16) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego For you - Decyzji o odrzuceniu zgłoszenia z powodu bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 328/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Berger i M. Wolter)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Amedei Srl (Pontedera, Włochy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2016 r. (sprawa R 851/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Amedei a Lidl Stiftung.

         Sentencja

                  1)

                     Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                     Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawa C-292/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez A Oy (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda przedsiębiorczości — Podatki bezpośrednie — Podatek dochodowy od osób prawnych — Dyrektywa 90/434/EWG — Artykuł 10 ust. 2 — Wniesienie aktywów — Stały zakład niebędący rezydentem przeniesiony w ramach operacji wniesienia aktywów do spółki przejmującej również niebędącej rezydentem — Prawo państwa członkowskiego spółki przekazującej do opodatkowania zysków lub zysków kapitałowych tego zakładu wynikających z wniesienia aktywów — Uregulowanie prawa krajowego przewidujące natychmiastowe opodatkowanie już w roku przeniesienia zysków lub zysków kapitałowych — Pobór należnego podatku jako wpływu roku podatkowego, w którym operacja wniesienia aktywów miała miejsce)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez A Oy
   (Sprawa C-292/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przedsiębiorczości - Podatki bezpośrednie - Podatek dochodowy od osób prawnych - Dyrektywa 90/434/EWG - Artykuł 10 ust. 2 - Wniesienie aktywów - Stały zakład niebędący rezydentem przeniesiony w ramach operacji wniesienia aktywów do spółki przejmującej również niebędącej rezydentem - Prawo państwa członkowskiego spółki przekazującej do opodatkowania zysków lub zysków kapitałowych tego zakładu wynikających z wniesienia aktywów - Uregulowanie prawa krajowego przewidujące natychmiastowe opodatkowanie już w roku przeniesienia zysków lub zysków kapitałowych - Pobór należnego podatku jako wpływu roku podatkowego, w którym operacja wniesienia aktywów miała miejsce))
   (2018/C 022/13)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Helsingin hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

   A Oy

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w wypadku gdy spółka będąca rezydentem przenosi w ramach operacji wniesienia aktywów stały zakład niebędący rezydentem do spółki również niebędącej rezydentem, po pierwsze, przewiduje natychmiastowe opodatkowanie zysków wynikających z tej operacji, i po drugie, nie uprawnia do odroczonego poboru należnego podatku, podczas gdy w analogicznej sytuacji krajowej takie zyski kapitałowe podlegają opodatkowaniu dopiero przy zbyciu wniesionych aktywów, w zakresie w jakim uregulowanie to nie pozwala na odroczony pobór takiego podatku.

      (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa C-31/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 17 stycznia 2018 r. – „Elektrorazpredelenje Jug” EAD / Komisija za energijno i wodno regulirane

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 17 stycznia 2018 r. – „Elektrorazpredelenje Jug” EAD / Komisija za energijno i wodno regulirane
   (Sprawa C-31/18)
   (2018/C 123/18)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofija-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Elektrorazpredelenje Jug” EAD

      Strona przeciwna: Komisija za energijno i wodno regulirane

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 2 pkt 3 i pkt 5 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady] 2009/72/WE (1) [z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE] należy interpretować w ten sposób, że jedynym kryterium rozgraniczenia między siecią dystrybucji energii elektrycznej a siecią przesyłu energii elektrycznej, odpowiednio między działalnością polegającą na „dystrybucji” a działalnością polegającą na „przesyle” energii elektrycznej, jest poziom napięcia i państwa członkowskie – pomimo przysługującej im swobody kierowania użytkowników sieci do danego rodzaju sieci (przesyłowej lub dystrybucyjnej) – nie mogą ustanowić jako dodatkowego kryterium rozgraniczenia działalności przesyłowej i dystrybucyjnej własności aktywów, które są wykorzystywane w celu prowadzenia tej działalności?

               2)

               Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy odbiorców energii elektrycznej przyłączonych do sieci elektrycznej średniego napięcia należy uznać zawsze za odbiorców operatora sieci dystrybucji energii elektrycznej licencjonowanego w odniesieniu do odpowiedniego terytorium, niezależnie od własności urządzeń, do których bezpośrednio przyłączono instalacje elektryczne tych odbiorców, i niezależnie od stosunków umownych wiążących odbiorców bezpośrednio z operatorem sieci przesyłowej?

               3)

               Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy zgodnie z rozumieniem i celami dyrektywy 2009/72/WE dopuszczalne jest istnienie krajowych przepisów takich jak przepis zawarty w § 1 pkt 44 w związku z pkt 20 przepisów uzupełniających Zakon za energetikata (ustawy o energetyce), zgodnie z którym to przepisem „przesyłem energii elektrycznej” jest transport energii elektrycznej przez sieć przesyłu, a „siecią przesyłu energii elektrycznej” jest zbiór linii elektrycznych i instalacji elektrycznych służących do przesyłu, transformacji energii elektrycznej z wysokiego na średnie napięcie oraz uprzedniego rozdziału potoków energii elektrycznej? Czy dopuszczalne jest, przy spełnieniu takiego samego warunku, istnienie krajowych przepisów takich jak art. 88 ust. 1 Zakon za energetikata, zgodnie z którym: „Dystrybucja energii elektrycznej i eksploatacja sieci dystrybucji energii elektrycznej są realizowane przez operatorów sieci dystrybucji energii elektrycznej – będących właścicielami takich sieci na wyodrębnionym terytorium, licencjonowanych do prowadzenia dystrybucji energii elektrycznej na odpowiednim terytorium?”.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. 2009, L 211, s. 55.


title: Sprawa T-102/18: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2018 r. – Knauf / EUIPO (upgrade your personality)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/35

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2018 r. – Knauf / EUIPO (upgrade your personality)
   (Sprawa T-102/18)
   (2018/C 134/50)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Martin Knauf (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt H. Jaeger)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „upgrade your personality” – zgłoszenie nr 15 750 029

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 grudnia 2017 r. w sprawie R 1011/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               rejestrację unijnego znaku towarowego „upgrade your personality” dla następujących towarów należących do klas 9 i 28:
               klasa 9 – programy komputerowe nagrane; programy komputerowe [oprogramowanie do pobrania]; oprogramowanie; oprogramowanie gier; oprogramowanie do gier wideo; programy komputerowe do przetwarzania danych; komputerowe oprogramowanie graficzne; oprogramowanie gier rzeczywistości wirtualnej; oprogramowanie rzeczywistości wirtualnej; optyczne nośniki danych zawierające nagrane oprogramowanie; nagrane magnetyczne nośniki danych; kasety z grami wideo; taśmy wideo; wstępnie nagrane taśmy video;
               klasa 28 – konsole do gier.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-63/18: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Torro Entertainment / EUIPO – Grupo Osborne (TORRO Grande Meat in Style)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/23

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Torro Entertainment / EUIPO – Grupo Osborne (TORRO Grande Meat in Style)
   (Sprawa T-63/18)
   (2018/C 134/33)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Torro Entertainment (Plovdiv, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat A. Kostov)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Grupo Osborne, SA (El Puerto de Santa María, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TORRO Grande Meat in Style – zgłoszenie nr 14 744 452

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie R 1776/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie, w jakim oddalono w niej skargę na decyzję wydaną przez Wydział Sprzeciwów;

               —

               obciążenie EUIPO i Grupo Osborne SA kosztami postępowania poniesionymi przez „Torro entertainment” Ltd w związku z postępowaniem przed Sądem, a także skargą i postępowaniem w sprawie sprzeciwu.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001;

               —

               Naruszenie obowiązku uzasadnienia i obowiązku staranności.


title: Sprawa T-103/18: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2018 r. – S & V Technologies / EUIPO – Smoothline (Smoothline)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/36

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2018 r. – S & V Technologies / EUIPO – Smoothline (Smoothline)
   (Sprawa T-103/18)
   (2018/C 134/51)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: S & V Technologies GmbH (Hennigsdorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Schmitz i M. Breuer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Smoothline AG (Zurych, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Smoothline AG

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Smoothline” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 958 169

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie R 115/2017-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 95 rozporządzenia 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa C-71/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 2 lutego 2018 r. – Skatteministeriet / KPC Herning

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 2 lutego 2018 r. – Skatteministeriet / KPC Herning
   (Sprawa C-71/18)
   (2018/C 134/21)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Skatteministeriet

      Strona pozwana: KPC Herning

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zgodne z art. 135 ust. 1 lit. j) w związku z art. 12 ust. 1 lit. a) i art. 12 ust. 2 dyrektywy VAT (1), uwzględniając art. 135 ust. 1 lit. k) w związku z art. 12 ust. 1 lit. b) i art. 12 ust. 3 tej dyrektywy, jest uznanie przez państwo członkowskie, w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, dostawy terenu, na którym w momencie dostawy znajduje się budynek, za sprzedaż terenu budowlanego podlegającą opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej (VAT), jeżeli intencją stron jest całkowita bądź częściowa rozbiórka tego budynku w celu zwolnienia miejsca dla nowego budynku?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-89/18: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2018 r. – Guiral Broto / EUIPO – Gastro & Soul (Café del Sol)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/29

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2018 r. – Guiral Broto / EUIPO – Gastro & Soul (Café del Sol)
   (Sprawa T-89/18)
   (2018/C 134/42)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ramón Guiral Broto (Marbella, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. de Castro Hermida)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gastro & Soul GmbH (Hildesheim, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Gastro & Soul GmbH

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Café del Sol – unijny znak towarowy nr 6 105 985

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 grudnia 2017 r. w sprawie R 1095/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, że sprzeciw oparty na cieszącym się pierwszeństwem hiszpańskim znaku towarowym nr 2348110, należącym do wnoszącego sprzeciw Ramóna Guirala Brota i zarejestrowanym dla klasy 42 klasyfikacji nicejskiej, jest zasadny;

               —

               potwierdzenie decyzji Wydziału Sprzeciwów poprzez odmowę rejestracji zgłoszonego unijnego znaku towarowego nr 6 105 985 CAFÉ DEL SOL, dokonanego przez niemiecką spółkę handlową GASTRO & SOUL GmbH dla „usług zaopatrzenia w żywność i napoje; tymczasowego zakwaterowania”, należących do klasy 43 klasyfikacji nicejskiej z powodu prawdopodobieństwa wprowadzenia konsumentów w błąd wynikającego ze współistnienia spornych znaków towarowych, zważywszy na wyraźne podobieństwo oznaczeń i identyczność wykorzystania tych znaków; albo, gdyby Sąd nie był właściwy do uczynienia tego, przekazanie sprawy do izby odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z nakazem uznania sprzeciwu za zasadny;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności decyzji zaskarżonej ze względu na niespójność, naruszenie prawa do obrony i naruszenie pewności prawnej strony skarżącej, ponieważ możliwość przedstawienia kompletnego tłumaczenia cieszącego się pierwszeństwem znaku towarowego, na którym oparto sprzeciw, została wyraźnie odrzucona w ramach postępowania odwoławczego R 1095/2017-4, co jest niezgodne z jednym z podstawowych celów przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez izbę odwoławczą EUIPO w następstwie wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. w sprawie T-548/15 i kolejne przekazanie sprawy izbie odwoławczej EUIPO do ponownego rozpoznania celem usunięcia tego uchybienia, a w rezultacie rozstrzygnięcia sporu.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-90/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Visoki upravni sud (Chorwacja) w dniu 8 lutego 2018 r.– Hrvatska banka za obnovu i razvitak (HBOR) / Povjerenik za informiranje Republike Hrvatske

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Visoki upravni sud (Chorwacja) w dniu 8 lutego 2018 r.– Hrvatska banka za obnovu i razvitak (HBOR) / Povjerenik za informiranje Republike Hrvatske
   (Sprawa C-90/18)
   (2018/C 134/22)
   Język postępowania: chorwacki

      Sąd odsyłający

   Visoki upravni sud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hrvatska banka za obnovu i razvitak (HBOR)

      Strona pozwana: Povjerenik za informiranje Republike Hrvatske

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 15 ust. 3 akapit drugi TFUE i art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, z 31.5.2001) należy interpretować w ten sposób, że jest z nimi sprzeczny przepis krajowy przewidujący bez wyjątków publiczny dostęp do informacji o dysponowaniu środkami publicznymi, choć co do zasady dostęp do tych informacji byłby ograniczony, ponieważ stanowią tajemnicę handlową (bankową)?


title: Sprawa T-91/18: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2018 r. – Equity Cheque Capital Corporation / EUIPO (DIAMOND CARD)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/31

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2018 r. – Equity Cheque Capital Corporation / EUIPO (DIAMOND CARD)
   (Sprawa T-91/18)
   (2018/C 134/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Equity Cheque Capital Corporation (Victoria, Kanada) (przedstawiciele: I. Berkeley, barrister, P. Wheeler oraz C. Rani, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy DIAMOND CARD – zgłoszenie nr 15 775 422

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 grudnia 2017 r. w sprawie R 1544/2017-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-107/18: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2018 r. – Aytekin / EUIPO – Dienne Salotti (Dienne)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/38

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2018 r. – Aytekin / EUIPO – Dienne Salotti (Dienne)
   (Sprawa T-107/18)
   (2018/C 134/54)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Erkan Aytekin (Ankara, Turcja) (przedstawiciel: adwokat V. Martín Santos)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Dienne Salotti SRL a socio unico (Altamura, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Dienne Salotti SRL a socio unico

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Dienne – zgłoszenie nr 15 080 302

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie R 1444/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO lub strony skarżącej/interwenienta kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami w postępowaniu przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-316/15: Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2018 r. – Polska/Komisja [EFRR — Odmowa przyznania wkładu finansowego w realizację dużego projektu — Artykuł 40 akapit pierwszy lit. g) rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 — Uzasadnienie wkładu publicznego — Artykuł 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 — Przekroczenie terminu]

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/41

         Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2018 r. – Polska/Komisja
   (Sprawa T-316/15) (1)

   ([EFRR - Odmowa przyznania wkładu finansowego w realizację dużego projektu - Artykuł 40 akapit pierwszy lit. g) rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 - Uzasadnienie wkładu publicznego - Artykuł 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 - Przekroczenie terminu])
   (2018/C 142/52)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. R. Killmann, D. Recchia i M. Siekierzyńska, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 2230 z dnia 31 marca 2015 r. dotyczącej odmowy wniesienia wkładu finansowego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na rzecz dużego projektu „Utworzenie innowacyjnych usług w centrum usług wspólnych IBM we Wrocławiu” w ramach osi priorytetowej nr 4 programu operacyjnego „Innowacyjna Gospodarka”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-39/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 listopada 2017 r. w sprawie T-180/15, Icap plc i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 stycznia 2018 r. przez Komisję Europejską

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/26

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 listopada 2017 r. w sprawie T-180/15, Icap plc i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 stycznia 2018 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-39/18 P)
   (2018/C 142/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou, V. Bottka, M. Farley i B. Mongin, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Icap plc, Icap Management Services Ltd, Icap New Zealand Ltd (ICAP)

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku (pkt 281–299 oraz sentencji) w zakresie, w jakim Sąd uchyla w nim grzywny określone w art. 2 zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie zarzutów piątego i szóstego, dotyczących grzywien i podniesionych przez ICAP w skardze do Sądu oraz ustalenie odpowiedniej kwoty grzywien dla ICAP w ramach wykonywania przysługującego Trybunałowi nieograniczonego prawa orzekania;

               —

               obciążenie ICAP całością kosztów tego postępowania oraz dostosowanie rozstrzygnięcia o kosztach figurującego w wyroku wydanym w pierwszej instancji w celu uwzględnienia wyniku niniejszego postepowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja opiera swoje odwołanie na następującym jedynym zarzucie odwołania:
   Komisja podnosi, że w wyroku w sprawie T-180/15, Icap plc i in./Komisja, EU:T:2017:795, Sąd zastosował w nieprawidłowy sposób orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące obowiązku uzasadnienia, jakie jest wymagane przy nakładaniu grzywien. Wyrok Sądu odbiega bowiem od wiodącego wyroku w sprawie C-194/14 P, AC Treuhand/Komisja, EU:C:2015:717, pkt 66–68, i nakłada na Komisję surowszy obowiązek dotyczący uzasadnienia w sposób bardziej szczegółowy metody wykorzystanej przy obliczaniu grzywien nakładanych za naruszenia art. 101 TFUE, w szczególności w ramach stosowania pkt 37 wytycznych w sprawie grzywien. Odwołanie Komisji ma na celu skorygowanie poważnych naruszeń prawa popełnionych przez Sąd, które – jeśli zostaną zaakceptowane – naruszą zdolność Komisji do ustalania odpowiednich kwot grzywien w celu zapewnienia wystarczającego skutku odstraszającego. Aby osiągnąć ów cel, należy dysponować prawidłową wykładnią obowiązku uzasadnienia odpowiadającą wymogom orzecznictwa przypomnianym w wyroku w sprawie C-194/14 P, AC Treuhand, pkt 68. Natomiast surowszy obowiązek uzasadnienia w zakresie grzywien, który wymagałby ujawnienia wewnętrznych dyskusji oraz obliczeń dokonanych na etapach pośrednich, narusza zakres uznania, jakim dysponuje Komisji przy określaniu kwoty grzywien, w tym wówczas gdy Komisja opiera się na pkt 37 wytycznych w sprawie grzywien. Ów pkt 37 został wprowadzony właśnie po to, by Komisja mogła odejść od wytycznych w sprawie grzywien w nietypowych przypadkach, na przykład wtedy gdy grzywny zostają nałożone na pomocników. Jak przyznały sądy Unii, Komisja musi zachować swe uprawnienia dyskrecjonalne przy ustalaniu odpowiedniej kwoty grzywien.


title: Sprawa T-402/15: Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2018 r. – Polska / Komisja [EFRR — Odmowa przyznania wkładu finansowego na realizację dużego projektu — Artykuł 41 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 — Ocena wkładu dużego projektu w osiągnięcie celów programu operacyjnego — Artykuł 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 — Przekroczenie terminu]

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/41

         Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2018 r. – Polska / Komisja
   (Sprawa T-402/15) (1)

   ([EFRR - Odmowa przyznania wkładu finansowego na realizację dużego projektu - Artykuł 41 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 - Ocena wkładu dużego projektu w osiągnięcie celów programu operacyjnego - Artykuł 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 - Przekroczenie terminu])
   (2018/C 142/53)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B.-R. Killmann i M. Siekierzyńska, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 3228 final z dnia 11 maja 2015 r. dotyczącej odmowy potwierdzenia Rzeczypospolitej Polskiej wkładu finansowego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na rzecz dużego projektu „Europejskie centrum usług wspólnych – inteligentne systemy logistyczne” w ramach osi priorytetowej nr 4 programu operacyjnego „Innowacyjna Gospodarka”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa T-41/18: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2018 r. – Autoridad Portuaria de Vigo / Komisja

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/52

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2018 r. – Autoridad Portuaria de Vigo / Komisja
   (Sprawa T-41/18)
   (2018/C 142/69)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Autoridad Portuaria de Vigo (Vigo, Hiszpania) (przedstawiciel: J. Costas Alonso, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zapewnienie przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, aby Komisja Europejska jako strażnika traktatów wykonała swój obowiązek czuwania nad jednolitym stosowaniem przepisów wspólnotowych przez wszystkie państwa członkowskie, działając w celu zagwarantowania jednolitego stosowania uregulowania europejskiego w odniesieniu do przywozów produktów pochodzenia zwierzęcego pochodzących z państw trzecich we wszystkich państwach członkowskich i ujednolicając wszystkie przepisy regulujące te kontrole;

               —

               dokładniej, nakazanie dyrekcji generalnej ds. zdrowia i bezpieczeństwa żywności Komisji Europejskiej dokonania porównawczej oceny dotyczącej stosowania zbioru przepisów wspólnotowych regulujących przywozy produktów pochodzenia zwierzęcego pochodzących z państw trzecich do portów Vigo i Leixoes (Portugalia).

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że odmienne stosowanie uregulowania europejskiego w stosunku do przywozów zamrożonych i zmrożonych produktów rybnych z krajów nie wspólnotowych łączy się ze zmianą zasad konkurencji oraz level playing field, co powoduje zakłócenie na rynku wewnętrznym.
   Podnosi w tym zakresie również, że porty pełnią kluczową rolę w przepływie towarów, w szczególności w odniesieniu do przywozu produktów rybnych, z których 76 % przybywa do portów.


title: Sprawa C-64/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Associação Sindical dos Juízes Portugueses / Tribunal de Contas (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 19 ust. 1 TUE — Środki odwoławcze — Skuteczna ochrona sądowa — Niezawisłość sędziowska — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Obniżenie wynagrodzeń w krajowej służbie publicznej — Środki pakietu oszczędnościowego)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Associação Sindical dos Juízes Portugueses / Tribunal de Contas
   (Sprawa C-64/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 19 ust. 1 TUE - Środki odwoławcze - Skuteczna ochrona sądowa - Niezawisłość sędziowska - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Obniżenie wynagrodzeń w krajowej służbie publicznej - Środki pakietu oszczędnościowego))
   (2018/C 142/02)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Associação Sindical dos Juízes Portugueses

      Strona pozwana: Tribunal de Contas

      Sentencja

   Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE należy interpretować w ten sposób, że zasada niezawisłości sędziowskiej nie stoi na przeszkodzie stosowaniu wobec członków Tribunal de Contas (trybunału obrachunkowego, Portugalia) ogólnych przepisów o obniżeniu wynagrodzeń, takich jak przepisy, których dotyczy sprawa w postępowaniu głównym, związanych z wymogami zlikwidowania nadmiernego deficytu budżetowego oraz z programem pomocy finansowej Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 156 z 2.5.2016.


title: Sprawa T-140/16: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2018 r. – Le Pen/Parlament (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot — Kompetencje sekretarza generalnego — Ciężar dowodu — Obowiązek uzasadnienia — Nadużycie władzy — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Równość traktowania)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/42

         Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2018 r. – Le Pen/Parlament
   (Sprawa T-140/16) (1)

   ((Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot - Kompetencje sekretarza generalnego - Ciężar dowodu - Obowiązek uzasadnienia - Nadużycie władzy - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Równość traktowania))
   (2018/C 142/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-Marie Le Pen (Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciele: początkowo M. Ceccaldi i J.P. Le Moigne, następnie M. Ceccaldi, wreszcie F. Wagner, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i G. Corstens, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 29 stycznia 2016 r. dotyczącej windykacji od skarżącego kwoty 320 026,23 EUR nienależnie wypłaconej w ramach zatrudnienia asystentów parlamentarnych i powiązanej z nią noty obciążeniowej z dnia 4 lutego 2016 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jean-Marie Le Pen zostaje obciążony kosztami, w tym kosztami związanymi z postępowaniem o zastosowanie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa C-44/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 24 stycznia 2018 r. – Cobra Servicios Auxiliares S.A. / FOGASA, Jesús Valiño López i Incatema, S.L.

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 24 stycznia 2018 r. – Cobra Servicios Auxiliares S.A. / FOGASA, Jesús Valiño López i Incatema, S.L.
   (Sprawa C-44/18)
   (2018/C 142/37)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cobra Servicios Auxiliares, S.A.

      Strona pozwana: FOGASA, Jesús Valiño López e Incatema, S.L.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni klauzuli 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w załączniku do dyrektywy 1999/70/WE (1), należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w takich samych okolicznościach faktycznych (zakończenie umowy świadczenia usług między pracodawcą a przedsiębiorstwem trzecim z woli tego ostatniego) przewiduje mniejszą odprawę z tytułu rozwiązania umowy na czas określony o określone dzieło lub usługę obowiązującej przez czas obowiązywania wspomnianej umowy świadczenia usług niż w przypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony zawartej z porównywalnymi pracownikami, z powodu zwolnienia grupowego uzasadnionego względami związanymi z prowadzoną działalnością produkcyjną, wynikającymi z rozwiązania ww. umowy świadczenia usług?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej, czy wykładni wspomnianej klauzuli należy dokonywać w ten sposób, że nierówne traktowanie – odnośnie do odprawy z tytułu rozwiązania umowy uzasadnionego tą samą okolicznością faktyczną, ale mającego inną podstawę prawną – pracowników zatrudnionych na czas określony i porównywalnych pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony stanowi dyskryminację zakazaną w art. 21 Karty oraz jest sprzeczne z zasadą równego traktowania i zasadą niedyskryminacji zawartymi w art. 20 i 21 Karty, które są częścią ogólnych zasad prawa Unii?

      (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 17, s. 43 –wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 3, s. 368)


title: Sprawa T-64/18: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Alfamicro / Komisja

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/52

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Alfamicro / Komisja
   (Sprawa T-64/18)
   (2018/C 142/70)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Alfamicro – Sistema de Computadores – Sociedade Unipessoal, Lda (Cascais, Portugalia) (przedstawiciele: G. Gentil Anastácio i D. Pirra Xarepe adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (2017) 8839 final z dnia 13 grudnia 2017 dotyczącej windykacji zadłużenia w części dotyczącej noty debetowej nr nr 3241507078, z jednej strony, oraz o uchylenie wspomnianej decyzji w pozostałej części, z drugiej strony.

               —

               obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1.

               Jeżeli chodzi o żądanie stwierdzenia nieważności, skarżąca powołuje się na uzurpację władzy sądowniczej przez Komisję w zakresie, w jakim zastąpiła ona orzeczenie wydane przez Sąd w dniu 14 listopada 2017 r. w sprawie T-831/14, w którym Sąd ustalił wierzytelność Unii w stosunku do określonego zobowiązania, decyzją o odmiennej treści stanowiącą tytuł egzekucyjny w odniesieniu do tego samego zobowiązania z naruszeniem art. 19 TUE i art. 272 TFUE;

               2.

               W odniesieniu do żądania o uchylenie, skarżąca powołuje się na:

                           —

                           brak uzasadnienia, ponieważ Komisja ograniczyła się do stwierdzenia, iż zostały stwierdzone określone błędy o systemowym charakterze przy sprawdzaniu audytu finansowego przeprowadzonego zgodnie z umową będącą przedmiotem zaskarżonej decyzji, bez wyjaśnienia jednak na czym polegają te błędy;

                           —

                           naruszenie prawa w zakresie, w jakim poprzez automatyczne przeniesienie wniosków z audytu finansowego przeprowadzonego w dziedzinie stosunku umownego i innych stosunków umownych, Komisja naruszyła art. 135 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia nr 966/2012 (1) jak również ogólnie, podstawową zasadę umów administracyjnych, oraz w szczególności zamówień publicznych, to znaczy niematerialności klauzuli dotyczącej wynagrodzenia.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1)


title: Sprawa C-266/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 lutego 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo] – The Queen na wiosek Western Sahara Campaign UK / Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs (Odesłanie prejudycjalne — Porozumienie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Marokańskim — Protokół ustalający uprawnienia do połowów przewidziane w porozumieniu — Akty zatwierdzające zawarcie porozumienia i protokołu — Rozporządzenia w sprawie podziału między państwami członkowskimi uprawnień do połowów ustalonych w protokole — Właściwość sądowa — Wykładnia — Ważność w świetle art. 3 ust. 5 TUE i prawa międzynarodowego — Zastosowanie tego porozumienia i tego protokołu do Sahary Zachodniej jak również do wód przyległych)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 lutego 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo] – The Queen na wiosek Western Sahara Campaign UK / Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs
   (Sprawa C-266/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Porozumienie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Marokańskim - Protokół ustalający uprawnienia do połowów przewidziane w porozumieniu - Akty zatwierdzające zawarcie porozumienia i protokołu - Rozporządzenia w sprawie podziału między państwami członkowskimi uprawnień do połowów ustalonych w protokole - Właściwość sądowa - Wykładnia - Ważność w świetle art. 3 ust. 5 TUE i prawa międzynarodowego - Zastosowanie tego porozumienia i tego protokołu do Sahary Zachodniej jak również do wód przyległych))
   (2018/C 142/03)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Queen na wniosek Western Sahara Campaign UK

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

      przy udziale: Confédération marocaine de l’agriculture et du développement rural (Comader)

      Sentencja

   Skoro w odniesieniu do wód przyległych do terytorium Sahary Zachodniej nie stosuje się ani Porozumienia o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Marokańskim ani Protokołu między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidzianych w Porozumieniu o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Marokańskim, to analiza pierwszego pytania prejudycjalnego nie ujawniła żadnego elementu, który mógłby mieć wpływ na ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 764/2006 z dnia 22 maja 2006 r. w sprawie zawarcia tego porozumienia, decyzji 2013/785/UE Rady z dnia 16 grudnia 2013 r. dotyczącej zawarcia tego protokołu i rozporządzenia Rady (UE) nr 1270/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. w sprawie podziału uprawnień do połowów w ramach tego protokołu w świetle art. 3 ust. 5 TUE.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa C-46/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 25 stycznia 2018 r. – Caseificio Sociale San Rocco Soc. coop. arl i in. / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 25 stycznia 2018 r. – Caseificio Sociale San Rocco Soc. coop. arl i in. / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto
   (Sprawa C-46/18)
   (2018/C 142/38)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w apelacji: Caseificio Sociale San Rocco Soc. coop. arl, S.s. Franco e Maurizio Artuso, Sebastiano Bolzon, Claudio Matteazzi, Roberto Tellatin
   Strona przeciwna w postępowaniu apelacyjnym: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, prawo Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że brak zgodności przepisu państwa członkowskiego z art. 2 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 (1) oznacza w konsekwencji brak zobowiązania producentów do wniesienia dodatkowej opłaty w przypadku wystąpienia warunków określonych w tymże rozporządzeniu?

               2)

               Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, prawo Unii Europejskiej, a dokładniej rzecz ujmując ogólną zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, należy interpretować w ten sposób, że ochronie uzasadnionych oczekiwań nie podlegają podmioty, które dopełniły obowiązku nałożonego przez państwo członkowskie i które czerpały korzyści ze skutków odnoszących się do przestrzegania tego obowiązku, jeżeli obowiązek ten jest sprzeczny z prawem Unii Europejskiej?

               3)

               Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1392/2001 (2) z dnia 9 lipca 2001 r. oraz termin unijny „kategoria priorytetowa” stoją na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak art. 2 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 157/2004 przyjętego przez Republikę Włoską, ustalający zróżnicowane formy zwrotu nadpłaty tejże dodatkowej opłaty, z rozróżnieniem, w odniesieniu do terminów i sposobów zwrotu, na producentów, którzy postępowali zgodnie z wymogami przedmiotowych przepisów krajowych, które stoją w sprzeczności z prawem Unii, i producentów, którzy tych przepisów nie przestrzegali?

      (1)  Rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 Rady z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiające opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 405, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1392/2001 z dnia 9 lipca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 187, s. 19).


title: Sprawa C-297/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Colegiul Medicilor Veterinari din România (CMVRO) / Autoritatea Naţională Sanitară Veterinară şi pentru Siguranţa Alimentelor (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2006/123/WE — Usługi na rynku wewnętrznym — Przepisy krajowe zastrzegające na rzecz lekarzy weterynarii sprzedaż detaliczną i wykorzystanie weterynaryjnych produktów leczniczych, biologicznych i przeciwpasożytniczych — Swoboda przedsiębiorczości — Wymóg, aby kapitał podmiotów trudniących się sprzedażą detaliczną weterynaryjnych produktów leczniczych należał wyłącznie do lekarzy weterynarii — Ochrona zdrowia publicznego — Proporcjonalność)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Colegiul Medicilor Veterinari din România (CMVRO) / Autoritatea Naţională Sanitară Veterinară şi pentru Siguranţa Alimentelor
   (Sprawa C-297/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2006/123/WE - Usługi na rynku wewnętrznym - Przepisy krajowe zastrzegające na rzecz lekarzy weterynarii sprzedaż detaliczną i wykorzystanie weterynaryjnych produktów leczniczych, biologicznych i przeciwpasożytniczych - Swoboda przedsiębiorczości - Wymóg, aby kapitał podmiotów trudniących się sprzedażą detaliczną weterynaryjnych produktów leczniczych należał wyłącznie do lekarzy weterynarii - Ochrona zdrowia publicznego - Proporcjonalność))
   (2018/C 142/04)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Bucureşti

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Colegiul Medicilor Veterinari din România (CMVRO)

      Strona przeciwna: Autoritatea Naţională Sanitară Veterinară şi pentru Siguranţa Alimentelor

      Sentencja

               1)

               Artykuł 15 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym takim, jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują, że lekarze weterynarii mają wyłączne prawo do sprzedaży detalicznej i wykorzystywania produktów biologicznych, środków przeciwpasożytniczych specjalnego przeznaczenia i weterynaryjnych produktów leczniczych.

               2)

               Artykuł 15 dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, tego rodzaju, jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które wymagają, by kapitał zakładowy podmiotów trudniących się sprzedażą detaliczną weterynaryjnych produktów leczniczych należał wyłącznie do lekarza weterynarii lub lekarzy weterynarii.

      (1)  Dz.U. C 314 z 29.8.2016.


title: Sprawa T-462/16: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2018 r. – Portugalia / Komisja [EFRG — Wydatki wyłączone z finansowania — Pomoc obszarowa — Wydatki poniesione przez Portugalię — Uzasadnione oczekiwania — Artykuł 41 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 — Artykuł 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 — Proporcjonalność]

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/44

         Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2018 r. – Portugalia / Komisja
   (Sprawa T-462/16) (1)

   ([EFRG - Wydatki wyłączone z finansowania - Pomoc obszarowa - Wydatki poniesione przez Portugalię - Uzasadnione oczekiwania - Artykuł 41 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 - Artykuł 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 - Proporcjonalność])
   (2018/C 142/57)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, J. Saraiva de Almeida i P. Estêvão, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sauka, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów M. Marquesa Mendesa i A. Dias Henriques)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/1059 z dnia 20 czerwca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2016, L 173, s. 59) w zakresie, w jakim dotyczy Republiki Portugalskiej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 392 z 24.10.2016.


title: Sprawa T-624/16: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2018 r. – Gollnisch/Parlament (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot — Kompetencje sekretarza generalnego — Electa una via — Prawo do obrony — Ciężar dowodu — Obowiązek uzasadnienia — Uzasadnione oczekiwania — Prawa polityczne — Równość traktowania — Nadużycie władzy — Niezależność posłów — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Proporcjonalność)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/44

         Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2018 r. – Gollnisch/Parlament
   (Sprawa T-624/16) (1)

   ((Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot - Kompetencje sekretarza generalnego - Electa una via - Prawo do obrony - Ciężar dowodu - Obowiązek uzasadnienia - Uzasadnione oczekiwania - Prawa polityczne - Równość traktowania - Nadużycie władzy - Niezależność posłów - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Proporcjonalność))
   (2018/C 142/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bruno Gollnisch (Villiers-le-Mahieu, Francja) (przedstawiciele: początkowo N. Fakiroff, następnie F. Wagner, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Corstens i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 1 lipca 2016 r. dotyczącej windykacji od skarżącego kwoty 275 984,23 EUR nienależnie wypłaconej w ramach zatrudnienia asystentów parlamentarnych i powiązanej z nią noty obciążeniowej z dnia 5 lipca 2016 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bruno Gollnisch pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Parlament Europejski, w tym koszty związane z postępowaniem o zastosowanie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.