title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2010 r.#J. A. van Delft i inni przeciwko College voor zorgverzekeringen.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Centrale Raad van Beroep - Niderlandy.#Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71- Tytuł III, rozdział 1 - Artykuły 28, 28a i 33 - Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 - Artykuł 29 - Swobodny przepływ osób - Artykuły 21 i 45 TFUE - Świadczenia z ubezpieczenia zdrowotnego - Osoby uprawnione do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy - Miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż państwo zobowiązane do wypłaty emerytury lub renty - Udzielanie świadczeń rzeczowych w państwie miejsca zamieszkania na koszt państwa zobowiązanego do wypłaty emerytury lub renty - Brak rejestracji w państwie miejsca zamieszkania - Obowiązek uiszczania składek w państwie zobowiązanym do wypłaty emerytury lub renty - Zmiana przepisów krajowych państwa zobowiązanego do wypłaty emerytury lub renty - Ciągłość ubezpieczenia zdrowotnego- Różnica traktowania między rezydentami i nierezydentami.#Sprawa C-345/09.

text:
      Sprawa C‑345/09
      J.A. van Delft i in.
      przeciwko
      College voor zorgverzekeringen
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep)
      Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Tytuł III, rozdział 1 – Artykuły 28, 28a i 33 – Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 – Artykuł 29 – Swobodny przepływ osób – Artykuły 21 i 45 TFUE – Świadczenia z ubezpieczenia zdrowotnego – Osoby uprawnione do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy – Miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż państwo zobowiązane do wypłaty emerytury lub renty – Udzielanie świadczeń rzeczowych w państwie miejsca zamieszkania na koszt państwa zobowiązanego do wypłaty emerytury lub renty
         – Brak rejestracji w państwie miejsca zamieszkania – Obowiązek uiszczania składek w państwie zobowiązanym do wypłaty emerytury lub renty – Zmiana przepisów krajowych państwa zobowiązanego do wypłaty emerytury lub renty – Ciągłość ubezpieczenia zdrowotnego – Różnica traktowania między rezydentami i nierezydentami

      Streszczenie wyroku
      1.        Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Właściwe ustawodawstwo – Wiążący charakter norm kolizyjnych – Ubezpieczenie
            zdrowotne – Osoby uprawnione do emerytur lub rent należnych w oparciu o przepisy państwa członkowskiego innego niż państwo
            miejsca zamieszkania
      (rozporządzenia Rady: nr 1408/71, art. 28, 28a; nr 574/72, art. 29)
      2.        Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Ubezpieczenie zdrowotne – Osoby uprawnione do emerytur lub rent należnych
            w oparciu o przepisy państwa członkowskiego innego niż państwo miejsca zamieszkania
      (rozporządzenia Rady: nr 1408/71, art. 28, 28a, 30; nr 574/72, art. 29)
      3.        Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Zabezpieczenie
            społeczne obywateli migrujących – Osoby uprawnione do emerytur lub rent należnych w oparciu o przepisy państwa członkowskiego
            innego niż państwo miejsca zamieszkania
      (art. 21 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1408/71)
      1.        Ponieważ normy kolizyjne zawarte w rozporządzeniu nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 1992/2006, mają wobec
         państw członkowskich charakter bezwzględnie wiążący, nie można przyjąć, by osoby objęte systemem zabezpieczenia społecznego
         wchodzące w zakres zastosowania tych przepisów mogły zniweczyć ich skutki poprzez posiadanie możliwości podjęcia decyzji o rezygnacji
         z podlegania im. Stosowanie bowiem systemu kolizji ustaw wprowadzonego rozporządzeniem nr 1408/71 zależy wyłącznie od obiektywnej
         sytuacji, w jakiej znajduje się zainteresowany pracownik. Brzmienie art. 28 i 28a owego rozporządzenia nie pozostawia żadnego
         wyboru osobom uprawnionym do emerytury lub renty, które są objęte zakresem tych przepisów. Skoro osoba uprawniona do emerytury
         lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego mieści się w obiektywnej sytuacji opisanej w omawianych
         artykułach, norma kolizyjna zawarta w tych przepisach ma do niej zastosowanie i nie może ona z niej zrezygnować poprzez zaniechanie
         rejestracji, zgodnie z art. 29 rozporządzenia nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71 w instytucji właściwej
         państwa członkowskiego miejsca zamieszkania. Tym samym art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71 mają charakter bezwzględnie
         wiążący dla wchodzących w ich zakres zastosowania osób objętych systemem zabezpieczenia społecznego.

      Rejestracja w instytucji właściwej państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, przewidziana w art. 29 rozporządzenia nr 574/72
         w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71 stanowi jedynie formalność administracyjną, której dopełnienie jest konieczne
         w celu zapewnienia rzeczywistego udzielania świadczeń rzeczowych w tym państwie na podstawie art. 28 i 28a rozporządzenia
         nr 1408/71. W tym względzie wystawiając formularz E 121, instytucja właściwa jednego państwa członkowskiego ogranicza się
         do stwierdzenia, że dana osoba objęta systemem zabezpieczenia społecznego miałaby prawo do świadczeń rzeczowych na podstawie
         ustawodawstwa tego państwa, gdyby tam zamieszkiwała. Z uwagi na czysto deklaratywny charakter tego formularza jego złożenie
         w instytucji właściwej państwa członkowskiego w celu dokonania rejestracji danej osoby objętej systemem zabezpieczenia społecznego
         nie może zatem stanowić przesłanki powstania prawa do świadczeń w tym państwie członkowskim.

      W tych okolicznościach osoby uprawnione do emerytury lub renty objęte zakresem zastosowania art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71
         nie mogą – w świetle bezwzględnie wiążącego charakteru systemu wprowadzonego tymi przepisami – podjąć decyzji o rezygnacji
         z prawa do świadczeń rzeczowych w państwie członkowskim miejsca zamieszkania poprzez zaniechanie dokonania rejestracji w instytucji
         właściwej tego państwa, taki brak rejestracji nie może skutkować zwolnieniem z obowiązku płacenia składek w państwie członkowskim
         zobowiązanym do wypłaty ich emerytury lub renty, ponieważ w każdym razie nadal obciążają oni to państwo członkowskie, gdyż
         nie mają możliwości wyłączenia się z systemu przewidzianego w tym rozporządzeniu.

      Z pewnością wobec braku rejestracji w instytucji właściwej państwa członkowskiego taka osoba objęta systemem zabezpieczenia
         społecznego nie może rzeczywiście korzystać z takich świadczeń w tym państwie członkowskim, a tym samym nie generuje żadnych
         kosztów, które państwo członkowskie zobowiązane do wypłaty emerytury lub renty musiałoby zwracać państwu członkowskiemu miejsca
         zamieszkania na podstawie art. 36 rozporządzenia nr 1408/71 w związku z art. 95 rozporządzenia nr 574/72. Okoliczność ta nie
         ma jednak najmniejszego wpływu na istnienie prawa do tych świadczeń, a tym samym na związany z nim obowiązek zapłaty instytucjom
         właściwym państwa członkowskiego, którego uregulowanie uzasadnia istnienie takiego prawa, składek należnych jako świadczenie
         wzajemne w zamian za ryzyko ponoszone przez to państwo na podstawie przepisów rozporządzenia nr 1408/71. Taki obowiązek zapłaty
         składek z powodu istnienia prawa do świadczeń, nawet przy braku rzeczywistego z nich korzystania, jest nierozerwalnie związany
         z zasadą solidarności realizowaną przez krajowe systemy zabezpieczenia społecznego, ponieważ brak takiego obowiązku mógłby
         zachęcać zainteresowanych do oczekiwania na wystąpienie ryzyka, zanim zdecydują się na współfinansowanie tego systemu.

      (por. pkt 52, 57, 61-65, 72-75)
      2.        Artykuły 28, 28a i 33 rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 1992/2006 w związku z art. 29 rozporządzenia
         nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 311/2007 należy interpretować
         w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które przewiduje, że osoby uprawnione
         do emerytury lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa tego państwa, zamieszkujące w innym państwie członkowskim, w którym
         mają na podstawie wymienionych art. 28 i 28a prawo do świadczeń rzeczowych w razie choroby udzielanych przez instytucję właściwą
         tego państwa członkowskiego, powinny z tytułu tych świadczeń uiszczać składkę w postaci potrącenia z emerytury lub renty,
         nawet jeżeli nie zarejestrowały się w instytucji właściwej państwa członkowskiego miejsca zamieszkania.

      (por. pkt 80; pkt 1 sentencji)
      3.        Artykuł 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które
         przewiduje, że osoby uprawnione do emerytury lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa tego państwa, zamieszkujące w innym
         państwie członkowskim, w którym mają na podstawie art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem
         nr 1992/2006 prawo do świadczeń rzeczowych w razie choroby udzielanych przez instytucję właściwą tego ostatniego państwa członkowskiego,
         powinny uiszczać składkę z tytułu tych świadczeń w postaci potrącenia z emerytury lub renty, nawet jeżeli nie zarejestrowały
         się w instytucji właściwej państwa członkowskiego miejsca zamieszkania.

      Natomiast należy art. 21 TFUE interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie takiemu uregulowaniu krajowemu, jeżeli
         wprowadza ono lub obejmuje – czego ustalenie należy do sądu odsyłającego – nieuzasadnioną różnicę traktowania między rezydentami
         i nierezydentami w zakresie ciągłości całościowej ochrony od ryzyka choroby, z której korzystali oni na podstawie umów ubezpieczenia
         zawartych przed wejściem w życie tego uregulowania.

      (por. pkt 130, 131; pkt 2 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (druga izba)
      z dnia 14 października 2010 r.(*)

      Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Tytuł III, rozdział 1 – Artykuły 28, 28a i 33 – Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 – Artykuł 29 – Swobodny przepływ osób – Artykuły 21 i 45 TFUE – Świadczenia z ubezpieczenia zdrowotnego – Osoby uprawnione do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy – Miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż państwo zobowiązane do wypłaty emerytury lub renty – Udzielanie świadczeń rzeczowych w państwie miejsca zamieszkania na koszt państwa zobowiązanego do wypłaty emerytury lub renty
         – Brak rejestracji w państwie miejsca zamieszkania – Obowiązek uiszczania składek w państwie zobowiązanym do wypłaty emerytury lub renty – Zmiana przepisów krajowych państwa zobowiązanego do wypłaty emerytury lub renty – Ciągłość ubezpieczenia zdrowotnego – Różnica traktowania między rezydentami i nierezydentami

      W sprawie C‑345/09
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Centrale
         Raad van Beroep (Niderlandy) postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2009 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 27 sierpnia 2009 r.,
         w postępowaniu:

      J.A. van Delft,
      J.C. Ramaer,
      J.M. van Willigen,
      J.F. van der Nat,
      C.M. Janssen,
      O. Fokkens
      przeciwko
      College voor zorgverzekeringen,
      TRYBUNAŁ (druga izba),
      w składzie: J.N. Cunha Rodrigues, prezes izby, A. Arabadjiev A. Rosas, U. Lõhmus i A. Ó Caoimh (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: N. Jääskinen,
      sekretarz: M. Ferreira, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 20 maja 2010 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu J.A. van Delfta oraz J.M. van Willigena przez E. Pijnackera Hordijka, advocaat,
      –        w imieniu C.M. Janssena przez H. Frantzena oraz H. Ebbinka, advocaten,
      –        w imieniu O. Fokkensa przez niego samego,
      –        w imieniu College voor zorgverzekeringen przez M. van Dijena oraz R.G. van der Wissela, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu niderlandzkiego przez C. Wissels oraz M.J. Langer, działające w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu czeskiego przez M. Smolka oraz D. Hadrouška, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu francuskiego przez G. de Berguesa oraz A. Czubinski, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu fińskiego przez A. Guimaraes‑Purokoski, działającą w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu Komisji Europejskiej przez V. Kreuschitza oraz M. van Beeka, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 15 lipca 2010 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 28, 28a i 33 oraz ust. 1 lit. a) i b) części R
         załącznika VI do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia
         społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających
         się we Wspólnocie w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia
         2006 r. (Dz.U. L 392, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1408/07”), art. 29 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia
         21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego
         do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się
         we Wspólnocie (Dz.U. L 74, s. 1), w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 311/2007 z dnia 19 marca 2007 r.
         (Dz.U. L 82, s. 6, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 574/72”), a także art. 21 TFUE i 45 TFUE.

      2        Wniosek ten wpłynął na kanwie sporu między J.A. van Delftem, J.C. Ramaerem, J.M. van Willigenem, J.F. van der Natem, C.M. Janssenem
         i O. Fokkensem (łącznie zwanymi dalej „skarżącymi w postępowaniu przed sądem krajowym”) a College voor zorgverzekeringen (komisją
         ds. ubezpieczeń zdrowotnych, zwaną dalej „CVZ”), dotyczącego opłacania składek należnych z tytułu ustawowego systemu obowiązkowego
         ubezpieczenia zdrowotnego obowiązującego w Niderlandach.

       Ramy prawne
       Uregulowania Unii
      3        Artykuł 13 rozporządzenia nr 1408/71, zamieszczony w jego tytule II, zatytułowanym „Określenie właściwego ustawodawstwa”,
         stanowi:

      „Zasady ogólne
      Z zastrzeżeniem art. 14c osoby, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, podlegają wyłącznie ustawodawstwu jednego
         państwa członkowskiego. Przepisy niniejszego tytułu określają ustawodawstwo właściwe.

      2.      Z zastrzeżeniem przepisów art. 14–17:
      […]
      f)      osoba, która przestaje podlegać ustawodawstwu państwa członkowskiego, a nie podlega ustawodawstwu innego państwa członkowskiego
         zgodnie z jedną z zasad ustanowionych w akapitach poprzednich lub zgodnie z jednym z wyjątków lub przepisów szczególnych,
         określonych w art. 14–17, podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego, na którego terytorium zamieszkuje, wyłącznie zgodnie
         z przepisami tego ustawodawstwa”.

      4        Zamieszczony w tym samym tytule art. 17a rozporządzenia nr 1408/71, zatytułowany „Zasady szczególne dotyczące osób uprawnionych
         do emerytury lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa jednego lub więcej państw członkowskich”, ma następujące brzmienie:

      „Osoba pobierająca emeryturę lub rentę należną na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego lub emeryturę lub rentę należną
         na podstawie ustawodawstw kilku państw członkowskich, która zamieszkuje na terytorium innego państwa członkowskiego, może
         być wyłączona, na własny wniosek, ze stosowania ustawodawstwa tego ostatniego państwa, pod warunkiem że nie podlega on temu
         ustawodawstwu z tytułu wykonywania zawodu”.

      5        Tytuł III rozporządzenia nr 1408/71 zawiera przepisy szczególne dotyczące różnych grup świadczeń, do których rozporządzenie
         ma zastosowanie na mocy art. 4 ust. 1. Rozdział  1 tytułu III tego rozporządzenia dotyczy świadczeń w razie choroby i macierzyństwa.

      6        Zawarty w sekcji 5 tego rozdziału 1, zatytułowanej „Emeryci i renciści oraz członkowie ich rodzin”, art. 28 rozporządzenia
         nr 1408/71, zatytułowany „Emerytury lub renty należne na podstawie ustawodawstwa jednego lub kilku państw, gdy prawo do świadczeń
         nie przysługuje w państwie zamieszkania”, stanowi:

      „1.      Emeryt lub rencista, który jest uprawniony do świadczeń na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego lub na podstawie
         ustawodawstw dwóch lub kilku państw członkowskich, który nie ma prawa do świadczeń na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego,
         na którego terytorium zamieszkuje, otrzymuje jednak te świadczenia dla siebie i dla członków swojej rodziny, o ile miałby
         do tego prawo na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego lub co najmniej jednego z państw członkowskich właściwego
         w sprawie emerytury lub renty, uwzględniając, w odpowiednim przypadku, przepisy art. 18 i załącznika VI, jeżeli zamieszkiwał
         na terytorium danego państwa. Udzielanie świadczeń odbywa się na następujących warunkach:

      a)      świadczenia rzeczowe udzielane są na rachunek instytucji, o której mowa w ust. 2, przez instytucję miejsca zamieszkania, tak
         jak gdyby zainteresowany otrzymywał emeryturę lub rentę na podstawie przepisów prawa państwa, którego terytorium zamieszkuje,
         oraz tak jakby miał prawo do świadczeń rzeczowych;

      […]
      2.      W przypadkach określonych w ust. 1 ciężar świadczeń rzeczowych spoczywa na instytucji określonej zgodnie z następującymi zasadami:
      a)      jeżeli emeryt lub rencista ma prawo do tych świadczeń na podstawie ustawodawstwa jednego państwa członkowskiego, koszty ponoszone
         są przez instytucje właściwe tego państwa;

      […]”.
      7        Zawarty w tej samej sekcji art. 28a rozporządzenia nr 1408/71, zatytułowany „Emerytury i renty należne na podstawie ustawodawstwa
         jednego lub kilku państw członkowskich innych niż państwo zamieszkania, gdy prawo do świadczeń przysługuje w tym ostatnim
         państwie”, stanowi:

      „Jeżeli emeryt lub rencista uprawniony do emerytury lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego lub
         do emerytur lub rent należnych na podstawie ustawodawstwa dwóch lub więcej państw członkowskich zamieszkuje na terytorium
         państwa członkowskiego, zgodnie z ustawodawstwem którego prawo do świadczeń rzeczowych nie jest uzależnione od warunków ubezpieczenia
         lub zatrudnienia i zgodnie z ustawodawstwem którego nie jest należna żadna emerytura ani renta, koszt świadczeń rzeczowych
         udzielonych emerytowi lub renciście oraz członkom jego rodziny ponosi instytucja jednego z państw członkowskich właściwych
         w odniesieniu do emerytur i rent, określona zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 28 ust. 2, w takim zakresie, w jakim emeryt
         lub rencista i członkowie jego rodziny mieliby prawo do tych świadczeń zgodnie z ustawodawstwem stosowanym przez tę instytucję,
         gdyby zamieszkiwali na terytorium państwa członkowskiego, na którym znajduje się ta instytucja”.

      8        Zgodnie z art. 33 rozporządzenia nr 1408/71, zamieszczonym również w sekcji 5 tytułu III rozdziału 1, a zatytułowanym „Składki
         obciążające emerytów lub rencistów”:

      „1.      Instytucja państwa członkowskiego zobowiązana do wypłaty emerytury lub renty, która stosuje ustawodawstwo przewidujące potrącanie
         składek od emerytów lub rencistów, w odniesieniu do świadczeń z tytułu choroby i macierzyństwa, uprawniona jest do dokonywania
         tych potrąceń, których wysokość ustalana jest zgodnie z wymienionym ustawodawstwem, z emerytury lub renty należnej od niej,
         o ile świadczenia udzielane zgodnie z art. 27, 28, 28a, 29, 31 i 32 obciążają instytucję wymienionego państwa członkowskiego.

      2.      Jeżeli w przypadkach określonych w art. 28a otrzymanie świadczeń z tytułu choroby lub macierzyństwa uzależnione jest od opłacenia
         składek lub podobnych opłat na mocy ustawodawstwa państwa członkowskiego, na którego terytorium dany emeryt lub rencista zamieszkuje,
         z uwagi na miejsce zamieszkania składki te nie są należne”.

      9        Zgodnie z art. 36 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 świadczenia rzeczowe przyznane przez instytucję jednego państwa członkowskiego
         na rzecz instytucji innego państwa członkowskiego, w szczególności na podstawie art. 28, 28a oraz art. 33 tego rozporządzenia,
         podlegają zwrotowi w całości.

      10      Ustęp 1 lit. a)–c) części R załącznika VI do rozporządzenia nr 1408/71 ma następujące brzmienie:

      „1. Ubezpieczenia zdrowotne
      a)      W zakresie uprawnienia do świadczeń rzeczowych na podstawie ustawodawstwa Niderlandów osoby uprawnione do świadczeń rzeczowych
         dla celów wykonania rozdziałów 1 i 4 tytułu III niniejszego rozporządzenia oznaczają:

      i) osoby, które na podstawie art. 2 Zorgverzekeringswet (ustawy o ubezpieczeniach zdrowotnych) są zobowiązane do ubezpieczenia
         się w instytucji świadczącej ubezpieczenia zdrowotne,

      oraz
      ii) osoby zamieszkujące w innym państwie członkowskim, które w myśl rozporządzenia są uprawnione do opieki zdrowotnej w państwie,
         w którym zamieszkują, na koszt Niderlandów – o ile osoby takie nie zostały już objęte podpunktem (i).

      b)      Osoby, o których mowa w lit. a) ppkt (i), muszą, zgodnie z przepisami Zorgverzekeringswet (ustawy o ubezpieczeniach zdrowotnych),
         ubezpieczyć się w instytucji świadczącej ubezpieczenia zdrowotne, natomiast osoby, o których mowa w lit. a) ppkt (ii), muszą
         zarejestrować się w College voor zorgverzekeringen (komisji ds. ubezpieczeń zdrowotnych).

      c)      Przepisy Zorgverzekeringswet (ustawy o ubezpieczeniach zdrowotnych) oraz Algemene wet bijzondere ziektekosten (ustawy o ogólnym
         ubezpieczeniu od szczególnych kosztów medycznych), dotyczące odpowiedzialności za opłacanie składek, stosuje się do osób,
         o których mowa w lit. a), oraz członków ich rodzin. W odniesieniu do członków rodzin składki pobierane są od osoby, której
         pierwotnie przysługuje prawo do opieki zdrowotnej”.

      11      Artykuł 29 rozporządzenia nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71 i zatytułowany „Świadczenia rzeczowe dla
         emerytów lub rencistów oraz dla członków ich rodzin, niemających miejsca zamieszkania w państwie członkowskim, z tytułu ustawodawstwa,
         na podstawie któr[ego] mają prawo do świadczeń”, przewiduje:

      „1.      Aby skorzystać ze świadczeń rzeczowych na podstawie art. 28 ust. 1 i art. 28a rozporządzenia na terytorium państwa członkowskiego,
         w którym ma miejsce zamieszkania, emeryt lub rencista oraz członkowie jego rodziny rejestrują się w instytucji miejsca zamieszkania,
         przedstawiając zaświadczenie stwierdzające, że jest on uprawniony do wymienionych świadczeń dla siebie i dla członków swojej
         rodziny na podstawie ustawodawstwa, z tytułu którego należy mu się emerytura lub renta.

      2.      Zaświadczenie to wydawane jest na wniosek emeryta lub rencisty przez instytucję lub jedną z instytucji wypłacających emeryturę
         lub rentę albo w odpowiednim przypadku przez instytucję upoważnioną do decydowania o prawie do świadczeń rzeczowych, jeżeli
         emeryt lub rencista spełnia warunki uzyskania prawa do tych świadczeń. Jeżeli emeryt lub rencista nie przedstawi wymienionego
         zaświadczenia, instytucja miejsca zamieszkania zwraca się o nie do instytucji wypłacającej lub do instytucji wypłacających
         emerytury lub renty, lub w odpowiednim przypadku, do instytucji do tego upoważnionej. Zanim otrzyma to zaświadczenie, instytucja
         miejsca zamieszkania może dokonać rejestracji tymczasowej emeryta lub rencisty oraz członków jego rodziny, po zapoznaniu się
         z dopuszczonymi przez nią dowodami. Ta rejestracja jest skuteczna wobec instytucji, na której spoczywa ciężar świadczeń rzeczowych,
         tylko w przypadku, gdy ta instytucja wydała zaświadczenie przewidziane w ust. 1”.

      12      Artykuł 95 tego rozporządzenia przewiduje, że kwota świadczeń rzeczowych udzielonych na podstawie art. 28 i 28a rozporządzenia
         nr 1408/71 jest zwracana przez instytucje właściwe instytucjom, które udzieliły tych świadczeń, na podstawie ryczałtu, możliwie
         najbliższego rzeczywiście poniesionym wydatkom, przy czym szczegółowe zasady obliczania tych wydatków są określone w tym przepisie.

      13      Jak wynika z decyzji nr 153 Komisji Administracyjnej Wspólnot Europejskich do spraw Zabezpieczenia Społecznego Pracowników
         Migrujących nr 153 z dnia 7 października 1993 r. w sprawie wzorów formularzy niezbędnych w celu stosowania rozporządzeń Rady
         (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (E 001, E 103–E 127) (Dz.U. 1994, L 244, s. 22) w brzmieniu zmienionym decyzją Komisji
         Administracyjnej Wspólnot Europejskich do spraw Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 202 z dnia 17 marca
         2005 r. (Dz.U. 2006, L 77, s. 1), druk E 121 jest zaświadczeniem wymaganym do celów rejestracji emeryta lub rencisty oraz
         członków jego rodziny w instytucji miejsca ich zamieszkania zgodnie w szczególności z przepisami art. 28 rozporządzenia nr 1408/71
         oraz art. 29 rozporządzenia nr 574/72.

       Uregulowania krajowe
      14      Przed dniem 1 stycznia 2006 r. Ziekenfondswet (ustawa o kasach chorych, zwana dalej „ZFW”) przewidywała ustawowy system obowiązkowego
         ubezpieczenia zdrowotnego dla pracowników najemnych, których dochód nie przekraczał określonego progu.

      15      Ten obowiązkowy system ustawowy miał również pod pewnymi warunkami zastosowanie do nierezydentów uprawnionych do emerytury
         na podstawie Algemene Ouderdomswet (powszechnej ustawy o emeryturach, zwanej dalej „AOW”) lub renty na podstawie Wet op de
         arbeidsongeschiktheidsverzekering (ustawy o ubezpieczeniu na wypadek niezdolności do pracy, zwanej dalej „WAO”).

      16      Osoby niepodlegające temu systemowi musiały – w celu ubezpieczenia się od ryzyka choroby – zawrzeć prywatnie umowę ubezpieczeniową
         z którymś z zakładów ubezpieczeń.

      17      Z dniem 1 stycznia 2006 r. Zorgverzekeringswet (ustawa o ubezpieczeniach zdrowotnych, zwana dalej „ZVW”) wprowadza ustawowy
         system obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego dla wszystkich osób mających miejsce zamieszkania lub pracujących w Niderlandach.

      18      Artykuł 69 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym na dzień 1 sierpnia 2008 r., stanowi:

      „1.      Zamieszkałe za granicą osoby, które zgodnie z rozporządzeniem Rady Wspólnot Europejskich lub zgodnie z odpowiednim rozporządzeniem
         przyjętym na podstawie Porozumienia o EOG lub zgodnie z umową o zabezpieczeniu społecznym są uprawnione do opieki w razie
         choroby lub zwrotu kosztów takiej opieki na podstawie ustawodawstwa z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego obowiązującego w państwie
         miejsca ich zamieszkania, zgłaszają się, jeżeli na mocy tej ustawy są objęte ubezpieczeniem obowiązkowym, do [CVZ].

      2.      Osoby, o których mowa w ust. 1, uiszczają składkę, której wysokość określa rozporządzenie ministerialne i która w części określonej
         przez to rozporządzenie ministerialne jest dla celów Wet op de zorgtoeslag (ustawy o dodatku do ubezpieczenia zdrowotnego)
         traktowana jako składka na ubezpieczenie zdrowotne.

      3.      Jeżeli zgłoszenie nie nastąpi w ciągu czterech miesięcy od powstania uprawnienia, o którym mowa w ust. 1, [CVZ] nakłada na
         osobę zobowiązaną do zgłoszenia karę pieniężną w wysokości 130% określonej przez rozporządzenie ministerialne części składki
         w rozumieniu ust. 2 na okres od dnia powstania uprawnienia do dnia dokonania zgłoszenia, jednakże maksymalnie na 5 lat.

      4.      [CVZ] jest właściwy w zakresie administracji wynikającej z ust. 1 oraz wskazanych tam uregulowań międzynarodowych oraz w zakresie
         wydawania decyzji w przedmiocie naliczenia i pobrania składek w rozumieniu ust. 2 […]”.

      19      Artykuły 6.3.1 ust. 1 i 6.3.2 ust. 1 Regeling zorgverzekering (rozporządzenia w sprawie ubezpieczenia zdrowotnego) stanowią
         odpowiednio, co następuje:

      „Składka należna za osobę, o której mowa w art. 69 ust. 1 [ZVW], jest obliczana w ten sposób, że składka podstawowa jest mnożona
         przez liczbę wynikającą ze stosunku pomiędzy przeciętnymi wydatkami na opiekę w razie choroby przypadającymi na jedną osobę
         i obciążającymi społeczne ubezpieczenie zdrowotne w państwie miejsca zamieszkania tej osoby a przeciętnymi wydatkami na opiekę
         w razie choroby przypadającymi na jedną osobę i obciążającymi ubezpieczenie zdrowotne w Niderlandach.

      […]
      Składka, o której mowa w art. 6.3.1, za osobę, o której mowa w art. 69 ust. 1 [ZVW], mającą prawo do emerytury lub renty i za
         członków jej rodziny jest potrącana przez instytucję wypłacającą emeryturę lub rentę od tej emerytury lub renty i przekazywana
         do kasy ubezpieczenia zdrowotnego”.

      20      Artykuł 2.5.2 ust. 2 Invoerings‑ en aanpassingswet Zorgverzekeringswet (ustawy wprowadzającej i dostosowującej ustawę o ubezpieczeniu
         zdrowotnym, zwanej dalej „IZVW”) stanowi:

      „Umowa ubezpieczenia dotycząca opieki zdrowotnej lub zwrotu jej kosztów, zawarta z ubezpieczonym zamieszkującym za granicą
         lub na rzecz ubezpieczonego zamieszkującego za granicą, który zgodnie z rozporządzeniem Rady Wspólnot Europejskich lub zgodnie
         z odpowiednim rozporządzeniem przyjętym na podstawie Porozumienia o EOG lub zgodnie z umową o zabezpieczeniu społecznym jest
         uprawniony do opieki w razie choroby lub zwrotu kosztów takiej opieki na podstawie ustawodawstwa z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego
         obowiązującego w państwie ich miejsca zamieszkania, wygasa ze skutkiem na dzień 1 stycznia 2006 r. w zakresie, w jakim z umowy
         tej można wywodzić roszczenia odpowiadające roszczeniom przysługującym zainteresowanemu od tego momentu na podstawie takiego
         rozporządzenia lub umowy, o ile ubezpieczony wywiązał się przed dniem 1 stycznia 2006 r. z obowiązku zgłoszenia się do [CVZ]
         na podstawie art. 69 [ZVW]”.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      21      Wszyscy skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym są obywatelami niderlandzkimi mającymi miejsce zamieszkania w państwach
         członkowskich innych niż Królestwo Niderlandów – mianowicie w Belgii, Hiszpanii, Francji i na Malcie – którzy są uprawnieni
         do emerytury na podstawie AOW lub do renty na podstawie WAO.

      22      Przed dniem 1 stycznia 2006 r. skarżący, z których żaden nie był objęty przewidzianym przez ZFW ustawowym systemem obowiązkowego
         ubezpieczenia zdrowotnego, zawarli umowy ubezpieczenia zdrowotnego w prywatnych zakładach ubezpieczeń mających siedziby odpowiednio
         w Niderlandach lub w innych państwach członkowskich.

      23      W związku z wejściem w życie ZVW w dniu 1 stycznia 2006 r. CVZ uznał, że gdyby skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym
         mieszkali w Niderlandach, korzystaliby z ustawowego systemu obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego przewidzianego przez ZVW,
         dlatego też od tej chwili, zgodnie z art. 28 i art. 28a rozporządzenia nr 1408/71, mają prawo do świadczeń w państwie miejsca
         swojego zamieszkania na koszt państwa zobowiązanego do wypłaty emerytury lub renty, to jest Królestwa Niderlandów. CVZ przekazało
         zatem każdemu ze skarżących formularz E 121, aby mogli dokonać rejestracji w kasie chorych w państwie miejsca zamieszkania.
         J.C. Ramaer, J.F. van der Nat i O. Fokkens dokonali tej rejestracji, ten ostatni „z zastrzeżeniem”, podczas gdy J.A. van Delft,
         J.M. van Willigen i C.M. Janssen odmówili dokonania rejestracji.

      24      Również w dniu 1 stycznia 2006 r. okazało się, że umowy prywatnego ubezpieczenia zawarte przez skarżących w postępowaniu przed
         sądem krajowym z zakładem ubezpieczeń mającym siedzibę w Niderlandach uległy rozwiązaniu z mocy prawa na podstawie przepisów
         IZVW. Natomiast ci, którzy zawarli takie umowy z zakładem ubezpieczeń mającym siedzibę w innym państwie członkowskim, mogli
         je kontynuować.

      25      Na mocy decyzji wydanych odpowiednio w roku 2006 lub 2007 od emerytur lub rent wypłacanych skarżącym w postępowaniu przed
         sądem krajowym została przez CVZ potrącona składka przewidziana w art. 69 ZVW w celu objęcia ustawowym systemem obowiązkowego
         ubezpieczenia zdrowotnego ustanowionego na mocy tej ustawy.

      26      Orzeczeniami z dni 31 stycznia i 17 grudnia 2008 r. Rechtbank te Amsterdam oddalił skargi wniesione od tych decyzji przez
         skarżących w postępowaniu przed sądem krajowym.

      27      Wnieśli oni odwołanie od takiego rozstrzygnięcia do Centrale Raad van Beroep.

      28      Jak wynika z postanowienia odsyłającego, wszyscy skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym twierdzą w odwołaniu, że art. 28
         i 28a rozporządzenia nr 1408/71 nie zawierają wiążących norm mających na celu określenie właściwego ustawodawstwa, na podstawie
         którego mieliby oni z urzędu zostać objęci systemem świadczeń rzeczowych państwa członkowskiego miejsca zamieszkania. Skarżący
         ci uważają natomiast, że przysługuje im prawo wyboru – bądź zarejestrowania się, zgodnie z art. 29 rozporządzenia nr 574/72,
         za pomocą formularza E 121 w instytucji właściwej państwa miejsca zamieszkania, by móc korzystać w tym państwie ze świadczeń
         rzeczowych na podstawie art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71, bądź – w braku rejestracji w instytucji właściwej – zawarcia
         umowy prywatnego ubezpieczenia. W tym ostatnim wypadku państwo zobowiązane do wypłaty emerytur i rent nie może ich zdaniem
         pobierać składki na podstawie art. 33 tego rozporządzenia, ponieważ świadczenia rzeczowe nie obciążają wówczas instytucji
         tego państwa.

      29      Z postanowienia odsyłającego wynika ponadto, że wszyscy skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym podnoszą naruszenie praw,
         jakie wywodzą z art. 21 TFUE i 45 TFUE, polegające na tym, że są oni zobowiązani do uiszczania składki na świadczenia w państwie
         miejsca zamieszkania, z których nie zamierzają korzystać, gdyż są one ich zdaniem mniej korzystne. Chcieliby oni natomiast
         zachowania sytuacji sprzed dnia 1 stycznia 2006 r., by móc samodzielnie zawierać umowy prywatnego ubezpieczenia obejmujące
         całość kosztów leczenia.

      30      Jak wynika z postanowienia odsyłającego, CVZ twierdzi ze swej strony, że prawo do świadczeń rzeczowych na podstawie art. 28
         i 28a rozporządzenia nr 1408/71 nie zależy od rejestracji we właściwej instytucji państwa członkowskiego miejsca zamieszkania,
         a zatem nawet jeżeli zainteresowane osoby nie dokonały rejestracji w tej instytucji i w związku z tym nie powoływały się na
         prawo do świadczeń rzeczowych wynikające z tych przepisów, państwo członkowskie zobowiązane do wypłaty emerytury lub renty
         jest uprawnione do potrącenia z niej składki. W przeciwnym wypadku naruszona zostałaby solidarność w ramach systemu zabezpieczeń
         społecznych, gdyż wówczas każdy zainteresowany mógłby czekać z rejestracją do momentu, w którym będzie potrzebować opieki,
         i dopiero od tego momentu miałby obowiązek zapłaty składek.

      31      Sąd krajowy wskazuje, że wiele przemawia za tym, że rozporządzenie nr 1408/71 wyklucza prawo wyboru, na które powołują się
         skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym. Zdaniem tego sądu rozporządzenie to w sposób wiążący określa bowiem państwo,
         które powinno przyznać świadczenia, i państwo, na którego rachunek świadczenia te są należne. Ponadto, zdaniem tego sądu,
         kiedy rozporządzenie nr 1408/71 przewiduje prawo wyboru, czyni to wprost. Natomiast zarówno z art. 29 rozporządzenia nr 574/72,
         jak i z wyroku z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie C‑156/01 van der Duin i ANOZ Zorgverzekeringen, Rec. s. I‑7045, pkt 40, wynikać
         może, że rejestracja w instytucji państwa członkowskiego miejsca zamieszkania stanowi czynnik pociągający za sobą stosowanie
         art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71. W tych okolicznościach, wobec braku takiej rejestracji, skarżący w postępowaniu przed
         sądem krajowym nie stanowią obciążenia dla instytucji właściwej w Niderlandach w rozumieniu art. 33 rozporządzenia nr 1408/71,
         ponieważ w takiej sytuacji nie może im zostać przyznane żadne świadczenie. Nie zostały więc spełnione wszystkie przesłanki
         potrącania składki przewidziane w tym przepisie.

      32      Ponadto, zdaniem sądu krajowego, skoro przepisy rozporządzenia nr 1408/71 wykluczają prawo wyboru, na które powołują się skarżący
         w postępowaniu przed sądem krajowym, pojawia się pytanie, czy potrącenie składki na podstawie art. 69 ZVW oraz art. 33 tego
         rozporządzenia jest sprzeczne z art. 21 TFUE lub 45 TFUE.

      33      W tej kwestii sąd ten wskazuje, że o ile zastosowanie wskaźnika miejsca zamieszkania spowodowało obniżenie wysokości kwoty
         należnej od osób niebędących rezydentami w stosunku do kwoty należnej od rezydentów oraz o ile skoro prawo Unii nie gwarantuje
         pracownikowi ani osobie pracującej na własny rachunek, że przeniesienie do innego państwa członkowskiego działalności bądź
         miejsca zamieszkania będzie obojętne z punktu widzenia zabezpieczenia społecznego, to niezmienny jednak pozostaje fakt, iż
         dla skarżących w postępowaniu przed sądem krajowym, którzy w chwili wejścia w życie ZVW byli już objęci ubezpieczeniem prywatnym,
         wejście w życie tej ustawy może prowadzić do tego, że dalsze korzystanie przez nich z prawa do przemieszczania się i przebywania
         poza terytorium Niderlandów stanie się mniej atrakcyjne. Z jednej strony bowiem musieliby ponieść wyższe koszty ubezpieczenia
         zdrowotnego, a z drugiej strony przysługiwałby im mniej korzystny zakres świadczeń. Otóż o ile zamiar prawodawcy niderlandzkiego
         objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym wszystkich mieszkańców Niderlandów można by uznać za powód oparty na obiektywnych
         względach interesu ogólnego, o tyle nie jest jasne, czy obowiązek płacenia składki nawet w przypadku braku rejestracji w państwie
         miejsca zamieszkania jest zgodny z zasadą proporcjonalności.

      34      W tych okolicznościach Centrale Raad van Beroep postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi
         pytaniami prejudycjalnymi:

      „1.      Czy art. 28, 28a i 33 rozporządzenia nr 1408/71, przepisy pkt 1 lit. a) i b) części R załącznika VI do rozporządzenia nr 1408/71
         oraz art. 29 rozporządzenia nr 574/72 należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy taki jak art. 69 [ZVW] jest z nimi
         niezgodny w zakresie, w jakim osoba uprawniona do emerytury lub renty, która zasadniczo może wywodzić prawa z art. 28 i art. 28a
         rozporządzenia nr 1408/71, jest zobowiązana do zgłoszenia się do [CVZ] i składka tej osoby jest potrącana z jej emerytury
         lub renty, nawet jeśli nie miała miejsca rejestracja w rozumieniu art. 29 rozporządzenia nr 574/72?

      2.      Czy art. [21 TFUE] i art. [45 TFUE ] należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy taki jak art. 69 [ZVW] jest z nimi
         niezgodny w zakresie, w jakim obywatel [Unii], który zasadniczo może wywodzić prawa z art. 28 i art. 28a rozporządzenia nr 1408/71,
         jest zobowiązany do zgłoszenia się do [CVZ] i składka tego obywatela jest potrącana z jego emerytury lub renty, nawet jeśli
         nie miała miejsca rejestracja w rozumieniu art. 29 rozporządzenia nr 574/72?”.

      35      Na wniosek sądu odsyłającego prezes Trybunału postanowił skierować sprawę do rozpoznania w pierwszej kolejności na podstawie
         art. 55 § 2 regulaminu postępowania.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       W przedmiocie pytania pierwszego
      36      Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy art. 28, 28a i 33 rozporządzenia nr 1408/71 w związku z art. 29
         rozporządzenia nr 574/72 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego
         takiego jak w sprawie przed sądem krajowym, które przewiduje, że osoby uprawnione do emerytury lub renty należnej na podstawie
         ustawodawstwa tego państwa, które – jak skarżący w sprawie przed sądem krajowym – zamieszkują w innym państwie członkowskim,
         powinny, aby móc w nim korzystać ze świadczeń rzeczowych w razie choroby, do których mają prawo na koszt tego państwa członkowskiego,
         po pierwsze zgłosić się do instytucji właściwej tego państwa, a po drugie uiszczać składkę w postaci potrącenia z emerytury
         lub renty, nawet jeżeli nie zarejestrowały się w instytucji właściwej państwa członkowskiego miejsca zamieszkania.

      37      Z postanowienia odsyłającego wynika, że pytanie pojawiło się na kanwie sporu dotyczącego zgodności z prawem składek, jakich
         żądały od skarżących w postępowaniu przed sądem krajowym organy niderlandzkie z tytułu świadczeń rzeczowych w razie choroby
         udzielanych na podstawie art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71 w państwie ich miejsca zamieszkania na koszt Królestwa Niderlandów
         w związku z wejściem w życie w tym państwie członkowskim, z dniem 1 stycznia 2006 r., nowego ustawowego systemu obowiązkowego
         ubezpieczenia zdrowotnego wprowadzonego przez ZVW, który zastępując system uregulowany wcześniej w ZFW i obejmujący jedynie
         pracowników najemnych, których dochód nie przekraczał określonego progu, stosuje się odtąd do wszystkich osób mających miejsce
         zamieszkania lub zatrudnionych w tym państwie członkowskim.

      38      W tej kwestii należy na wstępie przypomnieć, że art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71 ustanawiają „normę kolizyjną” pozwalającą
         na ustalenie, w przypadku osób uprawnionych do emerytury lub renty i mających miejsce zamieszkania w państwie członkowskim
         innym niż państwo zobowiązane do wypłaty tej renty lub emerytury, instytucji, którą obciążają wskazane tam świadczenia, a także
         właściwe przepisy (zob. wyroki z dnia 10 stycznia 1980 r. w sprawie 69/79 Jordens‑Vosters, Rec. s. 75, pkt 12; z dnia 10 maja
         2001 r. w sprawie C‑389/99 Rundgren, Rec. s. I‑3731, pkt 43, 44; ww. wyrok w sprawie van der Duin i ANOZ Zorgverzekeringen,
         pkt 39).

      39      Zgodnie z art. 28 rozporządzenia nr 1408/71 osoby uprawnione do emerytury lub renty na podstawie ustawodawstwa jednego państwa
         członkowskiego, a zamieszkujące w innym państwie członkowskim, w którym nie mają prawa do świadczeń rzeczowych w razie choroby,
         mogą korzystać z tych świadczeń, udzielanych przez instytucję państwa członkowskiego miejsca zamieszkania na rachunek i koszt
         państwa członkowskiego zobowiązanego do wypłaty emerytury lub renty, w zakresie w jakim miałyby prawo do tych świadczeń na
         podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego zobowiązanego do wypłaty emerytury lub renty, gdyby udały się na jego terytorium
         (zob. ww. wyrok w sprawie van der Duin i ANOZ Zorgverzekeringen, pkt 40, 47, 53).

      40      Artykuł 28a rozporządzenia nr 1408/71 zawiera normę co do zasady porównywalną, gdy prawo do świadczeń rzeczowych w razie choroby
         istnieje w państwie członkowskim miejsca zamieszkania, jako że państwo to nie uzależnia prawa do tych świadczeń od spełnienia
         warunków ubezpieczenia lub zatrudnienia, a to w tym celu, by nie karać państw członkowskich, których ustawodawstwo przyznaje
         prawo do świadczeń rzeczowych jedynie na podstawie posiadania miejsca zamieszkania na ich terytorium (zob. ww. wyrok w sprawie
         Rundgren, pkt 43, 45).

      41      Wynika stąd, że w niniejszej sprawie, w związku z wejściem w życie ZVW, osoby uprawnione do emerytury lub renty na podstawie
         ustawodawstwa niderlandzkiego, takie jak skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym, mające miejsce zamieszkania w państwie
         członkowskim innym niż Niderlandy, które przed tym dniem nie były objęte przepisami art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71
         – gdyż z uwagi na swój dochód i niezależnie od miejsca zamieszkania nie miały prawa do świadczeń rzeczowych w razie choroby
         przewidzianych w ustawowym obowiązkowym systemie ubezpieczenia zdrowotnego – poczynając od dnia 1stycznia 2006 r., wchodzą
         w zakres zastosowania tych przepisów.

      42      Na podstawie pkt 1 lit. a) i b) części R załącznika VI do rozporządzenia nr 1408/71 takie osoby uprawnione do emerytury lub
         renty, które na podstawie art. 28 i 28a tego rozporządzenia mają prawo do świadczeń rzeczowych w razie choroby w państwie
         członkowskim miejsca zamieszkania na koszt Królestwa Niderlandów, powinny zgłosić się w tym celu do CVZ. Ponadto, zgodnie
         z art. 29 rozporządzenia nr 574/72, powinny również, aby móc korzystać z tych świadczeń, zarejestrować się w instytucji właściwej
         państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, przedstawiając zaświadczenie potwierdzające ich prawo do tych świadczeń na podstawie
         ustawodawstwa państwa członkowskiego zobowiązanego do wypłaty emerytury lub renty. Takim zaświadczeniem jest formularz E 121.

      43      Z materiałów sprawy przedłożonych Trybunałowi wynika, że w niniejszej sprawie ciążący na osobach uprawnionych do emerytury
         lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa niderlandzkiego, a mających miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym
         niż Niderlandy, obowiązek – umożliwiający korzystanie ze świadczeń rzeczowych w razie choroby na podstawie art. 28 i 28a rozporządzenia
         nr 1408/71 – dokonania zgłoszenia w CVZ, nawet jeśli został wspomniany w treści pierwszego pytania prejudycjalnego, jest kwestionowany
         w sporze przed sądem krajowym jedynie w zakresie, w jakim powoduje potrącenie przez to państwo z emerytury lub renty składek,
         których zgodność z prawem jest podważana.

      44      W tych okolicznościach należy uznać, że poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy osoby
         uprawnione do emerytury lub renty, takie jak skarżący w sprawie przed sądem krajowym, mające miejsce zamieszkania w państwie
         członkowskim innym niż państwo zobowiązane do wypłaty ich emerytury lub renty mogą – poprzez zaniechanie zgłoszenia w instytucji
         właściwej państwa członkowskiego, w którym mają miejsce zamieszkania – zdecydować się na wyłączenie spod stosowania rozporządzenia
         nr 1408/71 i tym samym zrezygnować z możliwości korzystania ze świadczeń udzielanych w tym ostatnim państwie członkowskim
         na podstawie art. 28 i 28a tego rozporządzenia i w ten sposób uniknąć zobowiązania do uiszczania składek należnych z tego
         tytułu na podstawie art. 33 tego rozporządzenia w państwie członkowskim zobowiązanym do wypłaty ich emerytury lub renty.

      45      Tytułem wstępu należy wskazać, że O. Fokkens i C.M. Janssen utrzymują tymczasem, że inaczej niż to przedstawia sąd odsyłający,
         ich sytuacja wchodzi w zakres nie art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71, lecz art. 13 ust. 2 lit. f) tego rozporządzenia,
         na podstawie którego, skoro ustawodawstwo niderlandzkie nie ma już do nich zastosowania z uwagi na zakończenie przez nich
         działalności zawodowej w Niderlandach, podlegają oni wyłącznie ustawodawstwu państwa członkowskiego miejsca zamieszkania i nie
         mają żadnej możliwości wyboru. Królestwu Niderlandów nie przysługuje zatem uprawnienie do potrącania składek z tytułu takich
         świadczeń.

      46      W tej kwestii należy przypomnieć, że zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. f) rozporządzenia nr 1408/71 osoba, która przestaje podlegać
         ustawodawstwu państwa członkowskiego, a nie podlega ustawodawstwu innego państwa członkowskiego zgodnie z przepisami art. 13
         ust. 2 lit. a)–d) lub art. 14–17, podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego, na którego terytorium zamieszkuje. Zgodnie
         z utrwalonym orzecznictwem art. 13 ust. 2 lit. f) ma zastosowanie w szczególności do osób, które ostatecznie zakończyły wszelką
         działalność (wyroki z dnia 11 czerwca 1998 r. w sprawie C‑275/96 Kuusijärvi, Rec. s. I‑3419, pkt 39, 40; z dnia 11 listopada
         2004 r. w sprawie C‑372/02 Adanez‑Vega, Zb.Orz. s. I‑10761, pkt 24).

      47      Jednak ten przepis o charakterze ogólnym, figurujący w tytule II rozporządzenia nr 1408/71, zatytułowanym „Określenie właściwego
         ustawodawstwa”, ma zastosowanie jedynie w zakresie, w jakim przepisy szczególne dotyczące różnych grup świadczeń, składające
         się na tytuł III tego rozporządzenia, nie wprowadzają odstępstw (zob. wyrok z dnia 27 maja 1982 r. w sprawie 227/81 Aubin,
         Rec. s. 1991, pkt 11).

      48      Tymczasem właśnie art. 28 i 28a tego rozporządzenia, zamieszczone w tytule III rozdziale 1, zatytułowanym „Choroba i macierzyństwo”,
         wprowadzają odstępstwo od tych przepisów ogólnych w zakresie świadczeń rzeczowych w razie choroby na rzecz osób uprawnionych
         do emerytury lub renty, które mają miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż państwo zobowiązane do wypłaty tej
         renty lub emerytury.

      49      Słusznie zatem w sprawie takiej jak przed sądem krajowym sąd odsyłający nie zgodził się na zastosowanie art. 13 ust. 2 lit. f)
         rozporządzenia nr 1408/71 na rzecz art. 28 i 28a tego rozporządzenia.

      50      W tej kwestii sąd odsyłający zastanawia się zasadniczo po pierwsze nad tym, czy system ustanowiony w art. 28 i 28a ma dla
         osób uprawnionych do emerytury lub renty i wchodzących w zakres zastosowania tych przepisów charakter bezwzględnie wiążący
         i po drugie, czy osoby te mają obowiązek uiszczania składek z tytułu świadczeń przewidzianych w tych przepisach.

      51      Co się tyczy, po pierwsze, możliwości, by osoby uprawnione do emerytury lub renty, które mają miejsce zamieszkania w państwie
         członkowskim innym niż państwo zobowiązane do jej wypłaty, nie zgodziły się na stosowanie systemu ustanowionego w art. 28
         i 28a rozporządzenia nr 1408/71, należy wskazać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przepisy rozporządzenia nr 1408/71
         określające ustawodawstwo właściwe tworzą system norm kolizyjnych o charakterze zupełnym. Skutkiem tego ustawodawcy krajowi
         nie mają możliwości określania zakresu i przesłanek stosowania ich ustawodawstwa krajowego w tym przedmiocie w stosunku do
         osób podlegających tym ustawodawstwom oraz w stosunku do terytorium, na którym przepisy krajowe mają charakter wiążący (zob.
         w szczególności ww. wyrok w sprawie Adanez‑Vega, pkt 18 i przywołane tam orzecznictwo).

      52      Skoro zatem normy kolizyjne zawarte w rozporządzeniu nr 1408/71 mają wobec państw członkowskich charakter bezwzględnie wiążący,
         tym bardziej nie można przyjąć, by osoby objęte systemem zabezpieczenia społecznego wchodzące w zakres zastosowania tych przepisów
         mogły zniweczyć ich skutki poprzez posiadanie możliwości podjęcia decyzji o rezygnacji z podlegania im. Stosowanie bowiem
         systemu kolizji ustaw wprowadzonego rozporządzeniem nr 1408/71 zależy wyłącznie od obiektywnej sytuacji, w jakiej znajduje
         się zainteresowany pracownik (zob. podobnie wyroki z dnia 12 grudnia 1967 r. w sprawie 11/67 Couture, Rec. s. 487, 500; z dnia
         13 grudnia 1967 r. w sprawie 12/67 Guissart, Rec. s. 551, 562; z dnia 29 czerwca 1994 r. w sprawie C‑60/93 Aldewereld, Rec.
         s. I‑2991, pkt 16–20).

      53      W tym kontekście Trybunał orzekł już, jeżeli chodzi o pracowników migrujących, że ani TFUE, w szczególności jego art. 45,
         ani rozporządzenie nr 1408/71 nie dają tym pracownikom wyboru w zakresie rezygnacji z góry z korzystania z mechanizmu wdrożonego
         w szczególności przez art. 28 ust. 1 tego rozporządzenia (wyrok z dnia 5 marca 1998 r. w sprawie C‑160/96 Molenaar, Rec. s. I‑843,
         pkt 42).

      54      Zresztą gdy rozporządzenie nr 1408/71 przyznaje wchodzącym w jego zakres osobom objętym systemem zabezpieczenia społecznego
         prawo wyboru, czyni to wprost (ww. wyrok w sprawie Aubin, pkt 19).

      55      Z pewnością tak jest w szczególności, jak podkreślili J.A. van Delft i J.M. van Willigen, w przypadku art. 17a rozporządzenia
         nr 1408/71, który pozwala osobom uprawnionym do emerytury lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa jednego lub kilku
         państw członkowskich, które zamieszkują na terytorium innego państwa członkowskiego, na zażądanie wyłączenia spod stosowania
         ustawodawstwa tego ostatniego państwa, pod warunkiem że nie podlegają one temu ustawodawstwu z tytułu wykonywania zawodu.

      56      Jest jednak oczywiste, że przepis ten, zamieszczony w tytule II rozporządzenia nr 1408/71, nie ma zastosowania w sprawie takiej
         jak przed sądem krajowym, ponieważ, jak przyznali J.A. van Delft i J.M. van Willigen, w zakresie świadczeń w razie choroby
         należnych tym osobom uprawnionym do emerytury lub renty art. 28 i 28a tego rozporządzenia zawierają przepisy szczególne.

      57      Natomiast jak wskazał rzecznik generalny w pkt 47 opinii, brzmienie art. 28 i 28a nie pozostawia żadnego wyboru osobom uprawnionym
         do emerytury lub renty, które są objęte zakresem tych przepisów. Artykuł 28 przewiduje bowiem w sposób bezwzględnie wiążący,
         że kiedy osoba uprawniona do emerytury lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa jednego państwa członkowskiego zamieszkuje
         w innym państwie członkowskim, w którym nie ma prawa do świadczeń, „może korzystać” jednak ze świadczeń rzeczowych udzielanych
         przez instytucję właściwą tego państwa członkowskiego, w zakresie w jakim miałaby do nich prawo, gdyby zamieszkiwała w państwie
         członkowskim zobowiązanym do wypłaty emerytury lub renty. Podobnie kiedy państwo członkowskie miejsca zamieszkania przewiduje
         prawo do świadczeń rzeczowych, art. 28a nakłada na państwo członkowskie zobowiązane do wypłaty emerytury lub renty obowiązek,
         nie oferując żadnej innej możliwości, pokrycia kosztów tych świadczeń w zakresie, w jakim osoba uprawniona do emerytury lub
         renty miałaby do nich prawo, gdyby zamieszkiwała w państwie członkowskim zobowiązanym do jej wypłaty.

      58      Skarżący w sprawie przed sądem krajowym podnoszą jednak, że zgodnie z brzmieniem art. 29 rozporządzenia nr 574/72, „aby skorzystać”
         ze świadczeń rzeczowych na podstawie art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71 w państwie członkowskim miejsca zamieszkania,
         osoba uprawniona do emerytury lub renty powinna zarejestrować się w instytucji właściwej tego państwa, przedstawiając zaświadczenie
         w postaci formularza E 121, stwierdzające, że jest ona uprawniona do tych świadczeń na podstawie ustawodawstwa, z tytułu którego
         należy się jej emerytura lub renta.

      59      Ci sami skarżący utrzymują w tej kwestii, że w pkt 40, 47 i 53 ww. wyroku w sprawie van der Duin i ANOZ Zorgverzekeringen
         Trybunał orzekł, że „dopiero gdy” osoba uprawniona do emerytury lub renty przystąpi do systemu utworzonego na mocy art. 28
         rozporządzenia nr 1408/71, rejestrując się w instytucji państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, osoba ta może korzystać
         z prawa do świadczeń rzeczowych w tym państwie członkowskim. Wynika stąd ich zdaniem, że brak rejestracji w instytucji właściwej
         państwa członkowskiego miejsca zamieszkania pozwala osobie uprawnionej do emerytury lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa
         innego państwa członkowskiego, mającej miejsce zamieszania w innym państwie członkowskim, na rezygnację z prawa do świadczeń
         rzeczowych w państwie członkowskim miejsca zamieszkania.

      60      Z argumentacją tą nie sposób jednak się zgodzić.

      61      Wystawiając bowiem formularz E 121, instytucja właściwa jednego państwa członkowskiego ogranicza się do stwierdzenia, że dana
         osoba objęta systemem zabezpieczenia społecznego miałaby prawo do świadczeń rzeczowych na podstawie ustawodawstwa tego państwa,
         gdyby tam zamieszkiwała (zob. analogicznie wyroki z dnia 10 lutego 2000 r. w sprawie C‑202/97 FTS, Rec. s. I‑883, pkt 50;
         z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie C‑178/97 Banks i in., Rec. s. I‑2005, pkt 53).

      62      Z uwagi na czysto deklaratywny charakter tego formularza jego złożenie w instytucji właściwej państwa członkowskiego w celu
         dokonania rejestracji danej osoby objętej systemem zabezpieczenia społecznego nie może zatem stanowić przesłanki powstania
         prawa do świadczeń w tym państwie członkowskim.

      63      Wynika stąd, że rejestracja w instytucji właściwej państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, przewidziana w art. 29 rozporządzenia
         nr 574/72, stanowi jedynie formalność administracyjną, której dopełnienie jest konieczne w celu zapewnienia rzeczywistego
         udzielania świadczeń rzeczowych w tym państwie na podstawie art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71. To w ten sposób należy
         rozumieć pkt 40, 47 i 53 ww. wyroku w sprawie van der Duin i ANOZ Zorgverzekeringen, w którym Trybunał stwierdził, że to dopiero
         gdy osoby pobierające rentę lub emeryturę zarejestrują się w instytucji państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, mogą
         korzystać ze świadczeń rzeczowych ze strony tej instytucji na podstawie art. 28 rozporządzenia nr 1408/71 i art. 29 rozporządzenia
         nr 574/72.

      64      W konsekwencji, skoro osoba uprawniona do emerytury lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego mieści
         się w obiektywnej sytuacji opisanej w art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71, norma kolizyjna zawarta w tych przepisach ma
         do niej zastosowanie i nie może ona z niej zrezygnować poprzez zaniechanie rejestracji, zgodnie z art. 29 rozporządzenia nr 574/72,
         w instytucji właściwej państwa członkowskiego miejsca zamieszkania.

      65      Tym samym art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71 mają charakter bezwzględnie wiążący dla wchodzących w ich zakres zastosowania
         osób objętych systemem zabezpieczenia społecznego.

      66      Po drugie, co się tyczy obowiązku uiszczania składek w państwie zobowiązanym do wypłaty emerytury lub renty, O. Fokkens i C.M. Janssen
         podnoszą, że stosowanie art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71 nie może w żadnym razie uzasadnić zobowiązania ich do uczestnictwa
         w ustawowym systemie obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego wprowadzonego przez ZVW, ponieważ wobec braku miejsca zamieszkania
         lub pracy w Niderlandach nie mają oni – w świetle tej nowej ustawy – prawa do świadczeń rzeczowych w razie choroby w tym państwie
         członkowskim. Inaczej bowiem niż ZFW, ZVW wyraźnie wyłącza nierezydentów ze swego zakresu zastosowania.

      67      Argumentacja ta pomija jednak fakt, że – jak wynika z pkt 37–41 niniejszego wyroku – art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71
         ustanawiają „normę kolizyjną”, na podstawie której osoby uprawnione do emerytury lub renty, które mają miejsce zamieszkania
         w państwie członkowskim innym niż państwo zobowiązane do jej wypłaty, mają prawo, na koszt tego ostatniego państwa, do świadczeń
         rzeczowych w razie choroby w państwie członkowskim miejsca zamieszkania, w zakresie w jakim miałyby prawo do tych świadczeń
         na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego zobowiązanego do wypłaty emerytury lub renty, gdyby miały miejsce zamieszkania
         na jego terytorium.

      68      W konsekwencji o ile jest z pewnością prawdą, co zresztą nie było kwestionowane, że ZVW ma zastosowanie wyłącznie do osób
         uprawnionych do emerytury lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa niderlandzkiego, które jak skarżący w postępowaniu
         przed sądem krajowym mają miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż Niderlandy, prawdą jest także, że skoro ci
         skarżący mieliby prawo do świadczeń rzeczowych w razie choroby na podstawie ZVW, gdyby zamieszkiwali w Niderlandach, to zgodnie
         z systemem wprowadzonym na mocy art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71 mają prawo do korzystania z tych świadczeń, na koszt
         tego samego państwa, w państwie członkowskim miejsca zamieszkania.

      69      W tej kwestii należy przypomnieć, że zgodnie z art. 33 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 instytucja państwa członkowskiego
         zobowiązana do wypłaty emerytury lub renty, która stosuje ustawodawstwo przewidujące potrącanie składek od emerytów lub rencistów
         w odniesieniu do świadczeń z tytułu choroby, uprawniona jest do dokonywania tych potrąceń z emerytury lub renty należnej od
         niej, o ile świadczenia udzielane zgodnie z 28 i 28a, tego rozporządzenia obciążają instytucję wymienionego państwa członkowskiego.

      70      W niniejszej sprawie bezsporne jest, że ustawodawstwo niderlandzkie, na podstawie którego należna jest emerytura lub renta
         skarżących w postępowaniu przed sądem krajowym, przewiduje takie potrącenia składek.

      71      Tymczasem w ramach systemu wprowadzonego w art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71 świadczenia rzeczowe są udzielane osobie
         uprawnionej do emerytury lub renty przez instytucję właściwą państwa członkowskiego miejsca zamieszkania na koszt państwa
         członkowskiego zobowiązanego do wypłaty tej emerytury lub renty.

      72      W tych okolicznościach skoro – jak wynika z powyższych rozważań – osoby uprawnione do emerytury lub renty objęte zakresem
         zastosowania art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71 nie mogą – w świetle bezwzględnie wiążącego charakteru systemu wprowadzonego
         tymi przepisami – podjąć decyzji o rezygnacji z prawa do świadczeń rzeczowych w państwie członkowskim miejsca zamieszkania
         poprzez zaniechanie dokonania rejestracji w instytucji właściwej tego państwa, taki brak rejestracji nie może skutkować zwolnieniem
         z obowiązku płacenia składek w państwie członkowskim zobowiązanym do wypłaty ich emerytury lub renty, ponieważ w każdym razie
         nadal obciążają oni to państwo członkowskie, gdyż nie mają możliwości wyłączenia się z systemu przewidzianego w tym rozporządzeniu.

      73      Z pewnością wobec braku rejestracji w instytucji właściwej państwa członkowskiego taka osoba objęta systemem zabezpieczenia
         społecznego nie może rzeczywiście korzystać z takich świadczeń w tym państwie członkowskim, a tym samym nie generuje żadnych
         kosztów, które państwo członkowskie zobowiązane do wypłaty emerytury lub renty musiałoby zwracać państwu członkowskiemu miejsca
         zamieszkania na podstawie art. 36 rozporządzenia nr 1408/71 w związku z art. 95 rozporządzenia nr 574/72.

      74      Okoliczność ta nie ma jednak najmniejszego wpływu na istnienie prawa do tych świadczeń, a tym samym na związany z nim obowiązek
         zapłaty instytucjom właściwym państwa członkowskiego, którego uregulowanie uzasadnia istnienie takiego prawa, składek należnych
         jako świadczenie wzajemne w zamian za ryzyko ponoszone przez to państwo na podstawie przepisów rozporządzenia nr 1408/71.
         Jak bowiem orzekł już Trybunał, żadna norma prawa Unii nie nakłada na instytucję właściwą państwa członkowskiego obowiązku
         sprawdzenia, czy osoba objęta systemem zabezpieczenia społecznego może korzystać rzeczywiście z całości świadczeń systemu
         ubezpieczenia zdrowotnego przed przyjęciem jej do systemu i potrąceniem odpowiednich składek (ww. wyrok w sprawie Molenaar,
         pkt 41).

      75      Jak zauważyli rząd niderlandzki i Komisja, taki obowiązek zapłaty składek z powodu istnienia prawa do świadczeń, nawet przy
         braku rzeczywistego z nich korzystania, jest nierozerwalnie związany z zasadą solidarności realizowaną przez krajowe systemy
         zabezpieczenia społecznego, ponieważ brak takiego obowiązku mógłby zachęcać zainteresowanych do oczekiwania na wystąpienie
         ryzyka, zanim zdecydują się na współfinansowanie tego systemu.

      76      Podnoszona przez J.A. van Delfta i J.M. van Willigena okoliczność, zgodnie z którą – z uwagi na ich wiek – skarżący ci, którzy
         nadal pozostają ubezpieczeni od ryzyka choroby na podstawie umów ubezpieczenia prywatnego, nie mają żadnego interesu w tym,
         by zachowywać się w taki spekulacyjny sposób, nie ma w tej kwestii znaczenia, ponieważ bezsporne jest, że ryzyko takiego zachowania
         nie może być wyłączone przynajmniej w odniesieniu do części osób objętych systemem zabezpieczenia społecznego należących do
         systemu rozważanego w niniejszej sprawie. Solidarność takiego systemu powinna bowiem być zapewniona w sposób wiążący przez
         wszystkie osoby objęte systemem zabezpieczenia społecznego, które do niego należą, niezależnie od indywidualnego zachowania
         każdej z nich wynikającego z cech osobistych. W przeciwnym razie taka solidarność zostałaby pozbawienia istoty swojej treści.

      77      Zresztą J.A. van Delft i J.M. van Willigen błędnie podnoszą, że państwo członkowskie zobowiązane do wypłaty emerytury lub
         renty nie może powoływać się na solidarny charakter systemu, skoro nie ponosi ryzyka udzielania świadczeń rzeczowych w razie
         choroby w państwie członkowskim miejsca zamieszkania.

      78      Nawet jeżeli bowiem, na podstawie art. 95 rozporządzenia nr 574/72, kwota świadczeń udzielanych na podstawie art. 28 i 28a
         rozporządzenia nr 1408/71 jest co do zasady zwracana instytucji państwa członkowskiego miejsca zamieszkania przez instytucję
         państwa członkowskiego zobowiązanego do wypłaty emerytury lub renty w formie ryczałtu, to jednak ryczałt ten jest przeznaczony
         na pokrycie ogółu świadczeń rzeczowych udzielanych zainteresowanym, jego wysokość jest pochodną średniego rocznego kosztu
         opieki medycznej emeryta lub rencisty w państwie miejsca zamieszkania, a on sam jest „możliwie najbliższy” rzeczywiście poniesionym
         wydatkom (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie van der Duin i ANOZ Zorgverzekeringen, pkt 44).

      79      Wynika stąd, że państwo członkowskie zobowiązane do wypłaty emerytury lub renty wypłacanej osobom zamieszkującym w innym państwie
         członkowskim ponosi zasadniczą część ryzyka związanego z udzielaniem tym osobom świadczeń rzeczowych w razie choroby w państwie
         członkowskim, w którym osoby te zamieszkują.

      80      Mając na względzie powyższe rozważania, na pytanie pierwsze należy udzielić następującej odpowiedzi: art. 28, 28a i 33 rozporządzenia
         nr 1408/71 w związku z art. 29 rozporządzenia nr 574/72 należy interpretować w te sposób, że nie stoją one na przeszkodzie
         uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak w sprawie przed sądem krajowym, które przewiduje, że osoby uprawnione do emerytury
         lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa tego państwa, które zamieszkują w innym państwie członkowskim, w którym mają
         na podstawie wymienionych art. 28 i 28a prawo do świadczeń rzeczowych w razie choroby udzielanych przez instytucję właściwą
         tego państwa członkowskiego, powinny z tytułu tych świadczeń uiszczać składkę w postaci potrącenia z emerytury lub renty,
         nawet jeżeli nie zarejestrowały się w instytucji właściwej państwa członkowskiego miejsca zamieszkania.

       W przedmiocie pytania drugiego
      81      Poprzez pytanie drugie sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 21 TFUE i 45 TFUE należy interpretować w ten
         sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak w sprawie przed sądem krajowym, które
         przewiduje, że osoby uprawnione do emerytury lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa tego państwa, zamieszkujące w innym
         państwie członkowskim, w którym mają na podstawie art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71 prawo do świadczeń rzeczowych w razie
         choroby udzielanych przez instytucję właściwą tego ostatniego państwa członkowskiego, powinny po pierwsze zgłosić się do instytucji
         właściwej państwa członkowskiego zobowiązanego do wypłaty renty lub emerytury, a po drugie uiszczać składkę z tytułu tych
         świadczeń w postaci potrącenia z emerytury lub renty, nawet jeżeli nie zarejestrowały się w instytucji właściwej państwa członkowskiego
         miejsca zamieszkania.

      82      Jak wynika już z pkt 43 niniejszego wyroku, ciążący na tych osobach uprawnionych do emerytury lub renty obowiązek – umożliwiający
         korzystanie ze świadczeń rzeczowych w razie choroby na podstawie art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71w państwie członkowskim
         zobowiązanym do wypłaty emerytury lub renty – dokonania zgłoszenia w CVZ nie jest jako taki kwestionowany w sporze przed sądem
         krajowym.

      83      W tych okolicznościach pytanie drugie należy rozumieć w ten sposób, że zmierza ono zasadniczo do ustalenia, czy art. 21 TFUE
         i 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak w sprawie przed
         sądem krajowym, które – zgodnie z art. 28, 28a i 33 rozporządzenia nr 1408/71 – przewiduje, że osoby uprawnione do emerytury
         lub renty, zamieszkujące w państwie członkowskim innym niż państwo zobowiązane do jej wypłaty, mają obowiązek uiszczania składek
         w tym ostatnim państwie członkowskim z tytułu świadczeń rzeczowych w razie choroby udzielanych w państwie członkowskim miejsca
         zamieszkania, nawet jeżeli nie zarejestrowały się w instytucji właściwej tego państwa.

      84      Należy przypomnieć, że zarówno z orzecznictwa Trybunału, jak i z art. 168 ust. 7 TFUE wynika, że prawo Unii nie narusza kompetencji
         państw członkowskich regulujących organizację i świadczenie usług zdrowotnych i opieki w zakresie organizacji systemów zabezpieczenia
         społecznego, a w szczególności w zakresie stanowienia przepisów opieki medycznej. W braku harmonizacji na skalę Unii Europejskiej
         określenie warunków przyznawania świadczeń w dziedzinie zabezpieczenia społecznego należy do władz prawodawczych poszczególnych
         państw członkowskich. Wykonując te kompetencje, państwa członkowskie muszą jednakże przestrzegać prawa Unii, a w szczególności
         przepisów traktatowych dotyczących swobody świadczenia usług, swobodnego przepływu pracowników, a także przyznanej każdemu
         obywatelowi Unii Europejskiej swobody przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich (zob. podobnie
         wyrok z dnia 16 lipca 2009 r. w sprawie C‑208/07 von Chamier‑Glisczinski, Zb.Orz. s. I‑6095, pkt 63 i przywołane tam orzecznictwo;
         wyrok z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie C‑211/08 Komisja przeciwko Hiszpanii, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 53).

      85      Stwierdziwszy to, należy powiedzieć, że wykładnia rozporządzenia nr 1408/71 dokonana przez Trybunał w odpowiedzi na pytanie
         pierwsze nie może przynosić uszczerbku rozwiązaniu wynikającemu z ewentualnego zastosowania prawa pierwotnego. Tak więc stwierdzenie,
         że przepis krajowy może być zgodny z przepisem aktu prawa wtórnego, w niniejszym przypadku rozporządzenia nr 1408/71, niekoniecznie
         skutkuje tym, że ów przepis krajowy znajduje się poza zakresem stosowania postanowień traktatu (zob. w szczególności wyrok
         z dnia 16 maja 2006 r. w sprawie C‑372/04 Watts, Zb.Orz. s. I‑4325, pkt 47; ww. wyroki w sprawie von Chamier‑Glisczinski,
         pkt 66; w sprawie Komisja przeciwko Hiszpanii, pkt 45).

      86      Wynika z tego, że ewentualne stosowanie – w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym – art. 28,
         28a i 33 rozporządzenia nr 1408/71 nie wyłącza samo w sobie możliwości sprzeciwienia się przez skarżących, na podstawie prawa
         pierwotnego, potrąceniom składek dokonywanym przez instytucję właściwą państwa członkowskiego zobowiązanego do wypłaty emerytury
         lub renty z tytułu świadczeń rzeczowych w razie choroby udzielanych przez instytucję właściwą państwa członkowskiego miejsca
         zamieszkania (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie von Chamier‑Glisczinski, pkt 66).

      87      W niniejszej sprawie należy najpierw ustalić, czy sytuacja taka jak w sprawie przed sądem krajowym wchodzi w zakres zastosowania
         postanowień wymienionych w drugim pytaniu prejudycjalnym, to jest art. 21 TFUE i 45 TFUE.

      88      Co się tyczy, po pierwsze, możliwości zastosowania art. 45 TFUE, należy na wstępie przypomnieć, że pojęcie „pracownik” wcale
         nie jest jednoznaczne w prawie wspólnotowym, lecz ma różne zakresy w zależności od dziedziny, do której się stosuje. Tak więc
         pojęcie pracownika zawarte w art. 45 TFUE niekoniecznie pokrywa się z tym, które jest używane w dziedzinie art. 48 TFUE i rozporządzenia
         nr 1408/71 (zob. ww. wyrok w sprawie von Chamier‑Glisczinski, pkt 68 i przywołane tam orzecznictwo).

      89      Jeśli chodzi o art. 45 TFUE, to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału termin „pracownik” w rozumieniu tego postanowienia
         ma znaczenie autonomiczne w prawie Unii i nie wolno go interpretować zawężająco. Za „pracownika” należy uznać każdego, kto
         wykonuje konkretne i rzeczywiste zajęcie, z wyłączeniem działalności, której zakres jest na tyle ograniczony, że jest ona
         całkowicie marginalna i dodatkowa. Cechą charakteryzującą stosunek pracy jest zgodnie z tym orzecznictwem fakt, że dana osoba
         wykonuje przez pewien okres na rzecz innej osoby i pod jej kierownictwem świadczenia, za które w zamian otrzymuje wynagrodzenie
         (zob. ww. wyrok w sprawie von Chamier‑Glisczinski, pkt 69 i przywołane tam orzecznictwo).

      90      Ponadto o ile art. 45 ust. 3 lit. d) TFUE, a także art. 17 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
         29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium
         państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG,
         73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77) przewidują prawo osoby do pozostania,
         po zakończeniu działalności zawodowej, w państwie członkowskim, do którego przeniosła się w celu podjęcia zatrudnienia, z orzecznictwa
         wynika, że osoby, które swą działalność zawodową wykonywały w całości na terenie państwa członkowskiego, którego są obywatelami,
         a dopiero po przejściu na emeryturę skorzystały z prawa pobytu w innym państwie członkowskim, nie mając zamiaru wykonywania
         tam jakiejkolwiek pracy najemnej, nie mogą powoływać się na swobodę przepływu pracowników (wyroki z dnia 9 listopada 2006 r.
         w sprawie C‑520/04 Turpeinen, Zb.Orz. s. I‑10685, pkt 16; z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie C‑544/07 Rüffler, Zb.Orz. s. I‑3389,
         pkt 52).

      91      W niniejszej sprawie informacje zawarte w aktach przedłożonych Trybunałowi wskazują, że skarżący w postępowaniu przed sądem
         krajowym, którzy bez wyjątku osiągnęli wiek emerytalny, są obywatelami niderlandzkimi otrzymującymi emeryturę lub rentę wypłacaną
         odpowiednio na podstawie AOW lub WAO i którzy, po zakończeniu działalności zawodowej wykonywanej w całości w Niderlandach,
         ustanowili miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, w którym nie wykonują żadnej działalności zawodowej i nigdy
         nie poszukiwali zatrudnienia.

      92      J.A. van Delft i J.M. van Willigen podnoszą oczywiście, że ich sytuacja może wchodzić w zakres art. 45 TFUE. Na poparcie tego
         twierdzenia nie dostarczają jednak żadnego dowodu mogącego podważyć wcześniejsze ustalenia. Przeciwnie, skarżący ci wprost
         wskazują, że wyemigrowali do innego państwa członkowskiego po przejściu na emeryturę.

      93      W tych okolicznościach należy uznać wzorem Komisji, a także rządów francuskiego i niderlandzkiego, że art. 45 TFUE wydaje
         się nie mieć zastosowania w sporze takim, jak ten przed sądem krajowym.

      94      Należy natomiast podkreślić, że skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym, jako obywatele niderlandzcy, w każdym razie
         korzystają ze statusu obywatela Unii na podstawie art. 20 ust. 1 TFUE.

      95      Udając się do innego państwa członkowskiego i ustanawiając tam miejsce zamieszkania, wykonali prawa przyznane im w art. 21
         ust. 1 TFUE. Sytuacja, w której się znajdują, wchodzi w zakres prawa do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium
         państwa członkowskiego innego niż to, którego są obywatelami.

      96      Zgodnie z art. 21 ust. 1 TFUE każdy obywatel Unii ma prawo do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw
         członkowskich z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków ustanowionych w traktacie i środkach przyjętych w celu jego wykonania.

      97      W tym względzie z utrwalonego orzecznictwa wynika, że ułatwienia przyznane traktatem w dziedzinie swobodnego przemieszczania
         się obywateli Unii nie mogłyby być w pełni skuteczne, gdyby obywatel państwa członkowskiego mógł zostać powstrzymany od korzystania
         z nich przez przeszkody dotyczące jego pobytu w przyjmującym państwie członkowskim ustanowione przez ustawodawstwo państwa
         członkowskiego jego pochodzenia, które powodują zaistnienie niekorzystnej dla niego sytuacji tylko z tego powodu, że z tych
         ułatwień korzysta (zob. ww. wyrok w sprawie von Chamier‑Glisczinski, pkt 82 i przytoczone tam orzecznictwo).

      98      W niniejszej sprawie skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym twierdzą, że z powodu przeniesienia miejsca zamieszkania
         do państwa członkowskiego innego niż Niderlandy znajdują się – w zakresie udzielania świadczeń rzeczowych w razie choroby
         – w sytuacji mniej korzystnej w porównaniu z tą, jaka byłaby ich udziałem, gdyby mieli miejsce zamieszkania w Niderlandach.
         W związku bowiem z wejściem w życie ZVW z dniem 1 stycznia 2006 r. doznali, inaczej niż rezydenci niderlandzcy, znacznego
         pogorszenia przysługującego im poziomu ochrony przed ryzykiem choroby, ponieważ świadczenia udzielane na podstawie ustawodawstwa
         państwa członkowskiego miejsca zamieszkania są, zarówno w zakresie kosztów jak i jakości, mniej korzystne niż świadczenia
         oferowane na podstawie umów prywatnego ubezpieczenia. Natomiast świadczenia oferowane rezydentom niderlandzkim w ramach ZVW
         są ich zdaniem porównywalne ze świadczeniami z ubezpieczenia prywatnego.

      99      W tej kwestii należy przypomnieć, że jako że w art. 48 TFUE przewiduje się koordynację przepisów państw członkowskich, a nie
         ich harmonizację, to postanowienie to nie ma wpływu na różnice merytoryczne i proceduralne pomiędzy systemami zabezpieczenia
         społecznego poszczególnych państw członkowskich i, co za tym idzie, na różnice w zakresie praw osób w nich ubezpieczonych.
         Tym samym każde państwo członkowskie nadal ma uprawnienia do określania w swoim ustawodawstwie, z poszanowaniem prawa Unii,
         warunków przyznawania świadczeń z systemu zabezpieczenia społecznego (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie von Chamier‑Glisczinski,
         pkt 84).

      100    W tych okolicznościach art. 21 ust. 1 TFUE nie może zagwarantować osobie ubezpieczonej, że przeniesienie się do innego państwa
         członkowskiego będzie obojętne z punktu widzenia zabezpieczenia społecznego, w szczególności na płaszczyźnie świadczeń w razie
         choroby. Z uwagi na rozbieżności między systemami i ustawodawstwami państw członkowskich w tej dziedzinie takie przeniesienie
         może w konkretnych przypadkach okazać się dla zainteresowanego bardziej lub mniej korzystne w aspekcie ochrony socjalnej (zob.
         ww. wyrok w sprawie von Chamier‑Glisczinski, pkt 85).

      101    Wynika stąd, że nawet w przypadkach gdy stosowanie takiego ustawodawstwa okazuje się mniej korzystne, pozostaje ono zgodne
         z postanowieniami art. 21 TFUE, o ile zwyczajnie nie oznacza sytuacji, w której opłacane są składki na zabezpieczenie społeczne
         nieuprawniające ubezpieczonego do świadczenia (zob. podobnie wyroki: z dnia 19 marca 2002 r. w sprawach połączonych C‑393/99
         i C‑394/99 Hervein i in., Rec. s. I‑2829, pkt 51; z dnia 9 marca 2006 r. w sprawie C‑493/04 Piatkowski, Zb.Orz. s. I‑2369,
         pkt 34; z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie C‑50/05 Nikula, Zb.Orz. s. I‑7029, pkt 30).

      102    Tymczasem w rozpatrywanej sprawie, jak wynika z pkt 41 niniejszego wyroku, jeżeli osoby uprawnione do emerytury lub renty
         na podstawie ustawodawstwa niderlandzkiego, a mające miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż Niderlandy od
         dnia 1 stycznia 2006 r. są objęte systemem świadczeń rzeczowych na wypadek choroby przewidzianym w ustawodawstwie państwa
         członkowskiego miejsca zamieszkania, podczas gdy wcześniej nie były objęte żadnym ustawowym systemem obowiązkowego ubezpieczenia
         zdrowotnego, a więc mogły jedynie ubezpieczyć się od ryzyka choroby na podstawie umów prywatnego ubezpieczenia, to stało się
         tak z powodu decyzji ustawodawcy niderlandzkiego, podjętej w ramach wykonywania przezeń uprawnień w dziedzinie organizowania
         systemu zabezpieczenia społecznego, o rozszerzeniu ustawowego systemu obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego między innymi
         na wszystkich rezydentów Niderlandów, a konsekwencją tej decyzji jest – w świetle norm kolizyjnych zawartych w art. 28 i 28a
         rozporządzenia nr 1408/71 – włączenie tych osób uprawnionych do emerytury lub renty w krąg beneficjentów świadczeń rzeczowych
         w razie choroby udzielanych w państwie członkowskim miejsca zamieszkania.

      103    Należy stwierdzić, że – jak zauważył rząd niderlandzki – uregulowanie będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym z uwagi
         na to, że – zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1408/71 – przewiduje, iż osoby uprawnione do emerytury lub renty niebędące
         rezydentami mają prawo do świadczeń rzeczowych w razie choroby na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania,
         raczej ułatwia wykonywanie swobody przemieszczania się obywateli Unii niż je ogranicza, ponieważ uregulowanie takie umożliwia
         tym obywatelom dostęp w państwie członkowskim miejsca zamieszkania do leczenia odpowiedniego w ich stanie zdrowia na warunkach
         równości z osobami należącymi do systemu zabezpieczenia społecznego tego państwa członkowskiego.

      104    Tak właśnie jest w sprawie przed sądem krajowym, tym bardziej że w związku z postępowaniami sądowymi w sprawie środków tymczasowych,
         zainicjowanymi przez skarżących przed sądami krajowymi, wysokość składek podlegających uiszczeniu przez osoby uprawnione do
         emerytury lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa niderlandzkiego, mające miejsce zamieszkania w państwie członkowskim
         innym niż Niderlandy, jest aktualnie – wskutek zastosowania wskaźnika odzwierciedlającego koszty utrzymania w państwie członkowskim
         miejsca zamieszkania – niższa niż w przypadku składek uiszczanych przez osoby pobierające taką samą emeryturę lub rentę, mające
         miejsce zamieszkania w Niderlandach.

      105    Z pewnością nie można wykluczyć, że – jak podnoszą skarżący w sprawie przed sądem krajowym – świadczenia rzeczowe w razie
         choroby udzielane zgodnie z rozporządzeniem nr 1408/71 w państwie członkowskim miejsca zamieszkania będą w zakresie kosztów
         i jakości mniej korzystne niż świadczenia oferowane rezydentom niderlandzkim w ramach ZVW.

      106    Jednak takiej różnicy w poziomie ochrony przed ryzykiem choroby między krajowymi systemami zabezpieczenia społecznego państw
         członkowskich, wynikającej z braku harmonizacji prawa Unii w tej dziedzinie, nie można uznać – zgodnie z orzecznictwem przytoczonym
         w pkt 99 i 100 niniejszego wyroku – za ograniczenie wchodzące w zakres art. 21 ust. 1 TFUE. Wbrew twierdzeniom J.A. van Delfta
         i J.M. van Willigena nie ma w tej kwestii znaczenia okoliczność, że przenieśli oni miejsce zamieszkania przed wejściem w życie
         ZVW, a nie po tym wejściu.

      107    Ponadto uregulowanie krajowe będące przedmiotem sporu w sprawie przed sądem krajowym nie nakłada na osoby uprawnione do emerytury
         lub renty i zamieszkujące w państwie członkowskim innym niż Niderlandy obowiązku uiszczania składek do systemu zabezpieczenia
         społecznego bez zaoferowania im odpowiedniej ochrony socjalnej.

      108    Nawet jeśli bowiem, wobec braku zarejestrowania się w państwie członkowskim miejsca pobytu, osobom uprawnionym do emerytury
         lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa niderlandzkiego nie może tam zostać udzielone żadne świadczenie, to jednak zapłata
         składek w Niderlandach daje im, jako osobom objętym systemem zabezpieczenia społecznego, prawo do odpowiednich świadczeń w państwie
         członkowskim miejsca zamieszkania na koszt Niderlandów.

      109    Stwierdziwszy to, należy wskazać, że w niniejszej sprawie uregulowanie będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym nie ogranicza
         się do rozszerzenia ustawowego systemu obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego między innymi na wszystkich rezydentów Niderlandów
         i do postanowienia, zgodnie z rozporządzeniem nr 1408/71, że osoby uprawnione do emerytury lub renty należnej na podstawie
         ustawodawstwa niderlandzkiego, a zamieszkujące w państwie członkowskim innym niż Niderlandy, korzystają, poprzez zapłatę składki
         w tym ostatnim państwie członkowskim, ze świadczeń rzeczowych w razie choroby w państwie członkowskim miejsca zamieszkania.
         Równolegle w tym samym uregulowaniu przewidziano rozwiązanie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 2006 r., wszystkich umów ubezpieczenia
         zawartych przez takich nierezydentów z zakładem ubezpieczeń mającym siedzibę w Niderlandach, w zakresie w jakim umowy te skutkowały
         powstaniem praw równoważnych z tymi, jakie wynikały zastosowania rozporządzenia nr 1408/71.

      110    J.A. van Delft, C.M. van Willigen i O. Fokkens twierdzą, że to rozwiązanie z mocy prawa, przewidziane w art. 2.5.2 IZVW, naruszyło
         w sposób zasadniczy prawa nabyte przez nierezydentów pobierających emeryturę lub rentę na podstawie ustawodawstwa niderlandzkiego
         w ramach umów ubezpieczenia zawartych pod rządami poprzedniego systemu z zakładami ubezpieczeń mającymi siedzibę w Niderlandach.
         Wskutek bowiem rozwiązania umów z mocy prawa ci nierezydenci są w swoim przekonaniu zmuszeni do tego, by – w celu zachowania
         ciągłości poziomu całkowitej ochrony wynikającej z tych umów – po dniu 1 stycznia 2006 r. podpisać nowe umowy ubezpieczenia
         w celu uzupełnienia świadczeń podstawowych udzielanych w państwie członkowskim miejsca zamieszkania. Z uwagi na ich wiek te
         nowe umowy mogą być zawarte jedynie na wyjątkowo niekorzystnych warunkach taryfowych.

      111    Zdaniem J.A. van Delfta i J.M. van Willigena rezydenci i nierezydenci nie zostali w tej kwestii potraktowani jednakowo. W praktyce
         bowiem warunki taryfowe ustalane w nowych umowach ubezpieczenia zawieranych przez rezydentów po wejściu w życie ZVW odpowiadają
         zasadniczo warunkom uzgodnionym w umowach zawartych pod rządami ZFW, podczas gdy w przypadku nierezydentów przeciwnie, warunki
         zaproponowane przez zakłady ubezpieczeń po wejściu w życie nowego systemu są zdaniem skarżących w sposób istotny mniej korzystne
         od tych stosowanych wcześniej w ramach poprzednich umów.

      112    Rząd niderlandzki, pytany o to na rozprawie, podkreślił, że IZVW przewidywała rozwiązanie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia
         2006 r., umów ubezpieczenia zawartych z zakładami ubezpieczeń mającymi siedzibę w Niderlandach przed wejściem w życie ZVW
         jedynie „w zakresie”, w jakim umowy te skutkowały powstaniem, w odniesieniu do świadczeń rzeczowych w razie choroby, praw
         równoważnych z tymi, na które zainteresowani mogli się powoływać po tym wejściu w życie, na podstawie przepisów rozporządzenia
         nr 1408/71. To rozwiązanie z mocy prawa dotyczyło więc nie wszystkich postanowień umów ubezpieczenia, lecz jedynie tych, które
         odpowiadały ustawowemu systemowi podstawowemu przewidzianemu przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania w celu uniknięcia
         podwójnych ubezpieczeń, a co za tym idzie, podwójnego opłacania składek.

      113    Rząd niderlandzki przyznaje, że z pewnością w praktyce sporne umowy ubezpieczenia zostały w większości przypadków rozwiązane
         w całości, co zmuszało zainteresowanych pragnących utrzymać po dniu 1 stycznia 2006 r. ochronę przed ryzykiem choroby uzupełniającą
         w stosunku do systemu podstawowego do zawierania nowych umów ubezpieczeń. Jednak rezydenci i nierezydenci zostali w tym aspekcie
         potraktowani jednakowo.

      114    Należy przypomnieć, że w kompetencji Trybunału nie leży wypowiadanie się, w ramach procedury odesłania prejudycjalnego, o wykładni
         przepisów krajowych ani ocena faktycznego kontekstu sprawy przed sądem krajowym, gdyż to zadanie należy wyłącznie do sądu
         odsyłającego (zob. podobnie w szczególności wyrok z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawach połączonych od C‑378/07 do C‑380/07
         Angelidaki i in., Zb.Orz. s. I‑3071, pkt 48).

      115    To do sądu odsyłającego należy więc ustalenie, czy i w jakim zakresie uregulowanie krajowe przewiduje różnicę traktowania
         między rezydentami i nierezydentami.

      116    W tej kwestii, gdyby zostało wykazane, że uregulowanie to zawiera środki mające zagwarantować ciągłość całościowej ochrony
         wynikającej z umów zawartych przed wejściem w życie ZVW i że środki te dotyczą wyłącznie umów zawartych przez rezydentów,
         taka różnica w traktowaniu w stosunku do nierezydentów stanowiłaby, jak wskazał rzecznik generalny w pkt 79 opinii, ograniczenie
         swobodnego przemieszczania się obywateli Unii w rozumieniu art. 21 ust. 1 TFUE, gdyż mogłaby – zgodnie z orzecznictwem cytowanym
         w pkt 97 niniejszego wyroku – odwodzić osoby uprawnione do emerytury lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa niderlandzkiego,
         takie jak skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym, od zachowania miejsca zamieszkania w państwie członkowskim innym niż
         Niderlandy. Tymczasem ani rząd niderlandzki, ani CVZ nie przedstawili w ramach niniejszego odesłania prejudycjalnego jakiejkolwiek
         okoliczności mogącej uzasadniać taką różnicę w traktowaniu.

      117    W celu zbadania, czy istnieje ograniczenie w rozumieniu art. 21 TFUE, sąd odsyłający będzie musiał w szczególności wziąć pod
         uwagę następujące, istotne w tej kwestii, elementy, które wynikają z akt przedłożonych Trybunałowi.

      118    Po pierwsze z samego brzmienia art. 2.5.2 IZVW wynika, że przewiduje on rozwiązanie z mocy prawa umów ubezpieczenia zawartych
         przez nierezydentów. Nie ma w natomiast mowy o umowach ubezpieczenia zawartych przez rezydentów.

      119    W celu ustalenia, czy przepis ten – na co zdaje się wskazywać jego brzmienie – wprowadza różnicę traktowania między rezydentami
         i nierezydentami, sąd odsyłający powinien sprawdzić, czy sporne uregulowanie krajowe zawiera, jak sugerował rząd niderlandzki,
         inny przepis ustawowy, przewidujący również i w taki sam sposób rozwiązanie z mocy prawa umów ubezpieczenia zawartych przez
         rezydentów przed wejściem w życie ZVW.

      120    W razie odpowiedzi twierdzącej sąd odsyłający powinien także sprawdzić, czy to rozwiązanie z mocy prawa pociąga za sobą identyczne
         skutki dla rezydentów i nierezydentów, a w szczególności, czy – jak twierdził ten sam rząd – to rozwiązanie dotyczy w obu
         wypadkach jedynie tej części postanowień umownych, która powodowała powstanie praw równoważnych z tymi, które wynikają ze
         znajdującego zastosowanie obowiązkowego systemu ustawowego.

      121    Po drugie, z uwag na piśmie zarówno J.A. van Delfta i J.M. van Willigena, jak i rządu niderlandzkiego wynika, że jeżeli chodzi
         o rezydentów, którzy na dzień 1 styczna 2006 r. byli związani umową ubezpieczenia, uregulowanie krajowe będące przedmiotem
         sporu w postępowaniu przed sądem krajowym nałożyło na zakłady ubezpieczeń uczestniczące w ustawowym obowiązkowym systemie
         ubezpieczenia zdrowotnego przewidzianym w ZVW obowiązek zaakceptowania ich wszystkich w zakresie całości świadczeń rzeczowych,
         które były im oferowane w ramach tych umów, to jest zarówno w zakresie świadczeń podstawowych odpowiadających uprawnieniom
         przewidzianym w ZVW, jak i świadczeń uzupełniających, wykraczających poza tę ustawową ochronę minimalną.

      122    Natomiast zdaniem J.A. van Delfta i J.M. van Willingena, uregulowanie to nie nakładało na te same zakłady ubezpieczeń, o ile
         miały siedzibę w Niderlandach, takiego obowiązku zaakceptowania w wypadku nierezydentów, którzy przed wejściem w życie ZVW
         byli ubezpieczeni na podstawie zawartej z tymi zakładami umowy ubezpieczenia i którzy od chwili wejścia w życie tego systemu
         mają na podstawie art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71 prawo do świadczeń rzeczowych udzielanych w państwie członkowskim
         miejsca zamieszkania na koszt Niderlandów.

      123    Jeżeli – co ustalić powinien sąd odsyłający – prawidłowość tych wyjaśnień potwierdzi się, wynikałaby stąd także różnica traktowania
         między rezydentami i nierezydentami, w wyniku której ci ostatni znaleźliby się od dnia wejścia w życie ZVW w mniej korzystnej
         sytuacji.

      124    W braku bowiem ustawowego obowiązku ubezpieczenia nierezydentów, w szczególności w zakresie świadczeń w razie choroby uzupełniających
         świadczenia podstawowe, do których nierezydenci mają prawo w państwie członkowskim miejsca zamieszkania, takie uregulowanie
         krajowe mogłoby zachęcać zakłady ubezpieczeniowe do tego, by – korzystając z okazji polegającej na wejściu w życie ZVW – rozwiązać
         w całości umowy ubezpieczenia zawarte wcześniej z nierezydentami, postrzeganymi jako klienci należący do kategorii „wysokiego
         ryzyka” ze względu na ich wiek i stan zdrowia, w celu zaproponowania im nowych warunków taryfowych z uwzględnieniem zmiany
         tych parametrów od czasu zawarcia pierwotnej umowy.

      125    Po trzecie wreszcie J.A. van Delft i J.M. Willigen zaznaczyli podczas rozprawy, że wejście w życie ZVW było poprzedzone ścisłymi
         negocjacjami między rządem niderlandzkim a zakładami ubezpieczeń, o których mowa. Jak twierdzą, w wyniku tych negocjacji przewidziano,
         przynajmniej z politycznego punktu widzenia, że rezydentom należy zaproponować warunki taryfowe rozsądne i co do zasady analogiczne
         z tymi, które przeważały w umowach zawartych przed dniem 1 stycznia 2006 r.

      126    Rząd niderlandzki, pytany o to na rozprawie, podniósł, że rozwiązanie w całości umów zawartych przed wejściem w życie ZVW,
         oprócz tego, że dotyczy zarówno rezydentów jak i nierezydentów, nie może być przedmiotem zarzutu stawianego rządowi, gdyż
         IZVW ograniczyła się do nałożenia obowiązku częściowego rozwiązania tych umów. Niekorzystne zdaniem skarżących w postępowaniu
         przed sądem krajowym warunki taryfowe, narzucone im przy zawieraniu nowych umów ubezpieczenia w celu uzyskania uzupełniającej
         ochrony, wynikają więc jedynie z decyzji o charakterze handlowym podejmowanych samodzielnie przez zakłady ubezpieczeń.

      127    Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy – jak twierdzą J.A. van Delft i J.M. Willigen – zakłady ubezpieczeń rzeczywiście
         podjęły, na prośbę rządu niderlandzkiego, takie zobowiązanie do zapewnienia ciągłości całościowej ochrony wynikającej z umów
         zawartych przed wejściem w życie ZVW, a jeżeli tak – czy takie zapewnienie dotyczy wyłącznie rezydentów, czy też obejmuje
         również nierezydentów.

      128    Należy jednak podkreślić, że jakakolwiek różnica traktowania między rezydentami i nierezydentami, wprowadzona przez rząd niderlandzki
         i realizowana z jego udziałem przez zakłady ubezpieczeń mające siedzibę w Niderlandach, nie może – wbrew twierdzeniom rządu
         niderlandzkiego – zostać wyłączona spod zakazu zawartego w art. 21 TFUE na tej jedynie podstawie, że nie jest oparta na decyzjach
         wywierających wobec tych przedsiębiorstw obligatoryjny skutek ustawowy.

      129    Nawet akty władz państw członkowskich pozbawione mocy wiążącej mogą bowiem wpływać na zachowanie przedsiębiorstw i tym samym
         skutkować uniemożliwieniem osiągnięcia celu, jaki przyświeca art. 21 TFUE. Tak byłoby w sytuacji, gdyby praktyka taryfowa
         stosowana przez zakłady ubezpieczeniowe stanowiła realizację porozumienia „politycznego” określonego przez rząd niderlandzki
         i mającego na celu zagwarantowanie ciągłości całościowej ochrony tylko rezydentów, z wyłączeniem takiej ciągłości wobec nierezydentów
         (zob. analogicznie wyrok z dnia 24 listopada 1982 r. w sprawie 249/81 Komisja przeciwko Irlandii, Rec. s. 4005, pkt 27–29).

      130    Mając na uwadze powyższe rozważania, na drugie pytanie prejudycjalne należy udzielić następującej odpowiedzi: art. 21 TFUE
         należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak w sprawie
         przed sądem krajowym, które przewiduje, że osoby uprawnione do emerytury lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa tego
         państwa, zamieszkujące w innym państwie członkowskim, w którym mają na podstawie art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71 prawo
         do świadczeń rzeczowych w razie choroby udzielanych przez instytucję właściwą tego ostatniego państwa członkowskiego, powinny
         uiszczać składkę z tytułu tych świadczeń w postaci potrącenia z emerytury lub renty, nawet jeżeli nie zarejestrowały się w instytucji
         właściwej państwa członkowskiego miejsca zamieszkania.

      131    Natomiast art. 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie takiemu uregulowaniu, jeżeli wprowadza
         ono lub obejmuje – czego ustalenie należy do sądu odsyłającego – nieuzasadnioną różnicę traktowania między rezydentami i nierezydentami
         w zakresie ciągłości całościowej ochrony od ryzyka choroby, z której korzystali oni na podstawie umów ubezpieczenia zawartych
         przed wejściem w życie tego uregulowania.

       W przedmiocie kosztów
      132    Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny w stosunku do postępowania przed
         sądem krajowym, zatem do niego należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
      1)      Artykuły 28, 28a i 33 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia
            społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających
            się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia
            2006 r. w związku z art. 29 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia
            (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność
            na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji
            (WE) nr 311/2007 z dnia 19 marca 2007 r. należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu
            państwa członkowskiego takiemu jak w sprawie przed sądem krajowym, które przewiduje, że osoby uprawnione do emerytury lub
            renty należnej na podstawie ustawodawstwa tego państwa, zamieszkujące w innym państwie członkowskim, w którym mają na podstawie
            wymienionych art. 28 i 28a prawo do świadczeń rzeczowych w razie choroby udzielanych przez instytucję właściwą tego państwa
            członkowskiego, powinny z tytułu tych świadczeń uiszczać składkę w postaci potrącenia z emerytury lub renty, nawet jeżeli
            nie zarejestrowały się w instytucji właściwej państwa członkowskiego miejsca zamieszkania.
      2)      Artykuł 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu
            jak w sprawie przed sądem krajowym, które przewiduje, że osoby uprawnione do emerytury lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa
            tego państwa, zamieszkujące w innym państwie członkowskim, w którym mają na podstawie art. 28 i 28a rozporządzenia nr 1408/71
            w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 prawo do świadczeń rzeczowych w razie choroby udzielanych przez instytucję
            właściwą tego ostatniego państwa członkowskiego, powinny uiszczać składkę z tytułu tych świadczeń w postaci potrącenia z emerytury
            lub renty, nawet jeżeli nie zarejestrowały się w instytucji właściwej państwa członkowskiego miejsca zamieszkania.
      Natomiast należy art. 21 TFUE interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie takiemu uregulowaniu krajowemu, jeżeli
            wprowadza ono lub obejmuje – czego ustalenie należy do sądu odsyłającego – nieuzasadnioną różnicę traktowania między rezydentami
            i nierezydentami w zakresie ciągłości całościowej ochrony od ryzyka choroby, z której korzystali oni na podstawie umów ubezpieczenia
            zawartych przed wejściem w życie tego uregulowania.
      Podpisy
      * –	Język postępowania: niederlandzki.