title: Sprawa T-307/16: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2016 r. – CEE Bankwatch Network/Komisja

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/39

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2016 r. – CEE Bankwatch Network/Komisja
   (Sprawa T-307/16)
   (2016/C 305/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CEE Bankwatch Network (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: C. Kiss, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji z dnia 15 kwietnia 2016 r., numer referencyjny Ref. GestDem nr 2015/5866; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 (1) ma zastosowanie do dokumentów Euratom:

                           —

                           pojęcia „traktatu” nie należy rozumieć inaczej w zależności od kontekstu dotyczącego poszczególnych aktów prawnych UE, lecz pojęcie to powinno mieć jednolite znaczenie;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem:

                           —

                           dostęp do żądanych dokumentów nie zagraża interesowi bezpieczeństwa jądrowego, ponieważ wniosek o udostępnienie informacji nie dotyczył kwestii bezpieczeństwa jądrowego;

                           —

                           strona pozwana naruszyła w sposób poważny ciążący na niej obowiązek wynikający z rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (2) oraz z odnośnego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE w zakresie podania szczegółowych powodów nieujawnienia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że powołanie się przez stronę pozwaną na ochronę interesów handlowych jest wadliwe. Strona pozwana nie wskazała ogólnych względów, na których oparła założenie, że ujawnienie żądanych dokumentów mogłoby zaszkodzić interesom handlowym:

                           —

                           informacje, których udostępnienia strona pozwana odmówiła ze względu na to, że godzą one w interesy handlowe, nie spełniają kryterium informacji handlowych, a ich wiek nie jest brany pod uwagę przy podejmowaniu decyzji przez stronę pozwaną w przedmiocie wniosku potwierdzającego;

                           —

                           za ujawnieniem żądanych danych przemawia nadrzędny interes publiczny, ponieważ interes publiczny przemawia za ujawnieniem informacji dotyczących energii jądrowej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, 25.9.2006, s. 13).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, 31.5.2001, s. 43).


title: Sprawa T-206/04: Skarga wniesiona dnia 7 czerwca 2004 r. (faks/poczta elektroniczna: 2 czerwca 2004 r.) przez Fernanda Rodriguesa Carvalhaisa przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/26

         Skarga wniesiona dnia 7 czerwca 2004 r. (faks/poczta elektroniczna: 2 czerwca 2004 r.) przez Fernanda Rodriguesa Carvalhaisa przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-206/04)
   (2004/C 217/48)
   Język postępowania: portugalski
   Dnia 7 czerwca 2004 r. (faks/poczta elektroniczna: 2 czerwca 2004 r.) do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przez Fernanda Rodriguesa Carvalhaisa, reprezentowanego przez Paula Graçę, lawyer.
   Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była także PROFILPAS, S.N.C. (Ufficio Veneto Brevetti)
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 18 marca 2004 r. (Sprawy połączone R 2407/2002 z dnia 8 sierpnia 2002 r. i R 408/2003 1);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Fernando Rodrigues Carvalhais

               Wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem zgłoszenia:

               Graficzny znak towarowy „PERFIX”, zgłoszenie nr 1635515 dla towarów z klas 6 (Profile metalowe i akcesoria), 17 (Profile plastikowe i gumowe oraz ich akcesoria, spoiny i elementy do obramień z materiału plastikowego) i 19 [budowlane materiały (niemetalowe), obrzeże (obramienie) oraz spoiny ceramiczne, obrzeże (obramienie) i marmurowe spoiny, obrzeże (obramienie) oraz ogólnie spoiny do pokryć (nienależące do innych klas)]

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               PROFILPAS, S.N.C.

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Graficzny znak towarowy „CERFIX” (wspólnotowy znak towarowy nr 587725) i słowny znak towarowy „PROFIX” (wspólnotowy znak towarowy nr 771196)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odmowa rejestracji

               Uzasadnienie skargi

               Błędna wykładnia art. 8.E ust. 2 lit a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 przez Izbę Odwoławczą w zakresie, w jakim stwierdziła ona, iż rejestracja znaku towarowego będącego przedmiotem zgłoszenia mogłaby spowodować prawdopodobieństwo pomylenia ze wspólnotowymi znakami towarowymi nr 587725 i nr 771196.
               Zgodnie z dziesiątym motywem preambuły do dyrektywy odnoszącej się do znaków towarowych ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd zależy od wielu czynników […] W zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza popełniła oczywisty błąd w ocenie, gdyż po przedstawieniu w sposób ogólny niektórych z tych czynników nie dopełniła następnie swojego obowiązku polegającego na dokonaniu ich całościowej oceny.
               Badając znaki poprzez ich porównanie ze sobą, nie dokonano w zaskarżonej decyzji całościowej oceny przedmiotowych znaków, co jest kryterium ustanowionym, między innymi, wyrokiem z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C-342/97, Lloyd Schuhfabrik Meyer (Zb. Orz. str. I-3819, pkt 25).
               Oczywisty błąd dotyczący sprzeczności w uzasadnieniu ze strony Izby Odwoławczej polegający na tym, iż po przytoczeniu kryterium „całościowej oceny przedmiotowych znaków”, przyjęła ona następnie inne kryterium i przystąpiła do „wnikliwego badania” wspólnotowego znaku towarowego będącego przedmiotem zgłoszenia.
               Strona skarżąca utrzymuje, iż w swojej decyzji Izba Odwoławcza konkluduje w sposób zaskakujący, iż pomimo istnienia wszystkich tych różnic między przedmiotowymi znakami, istnieje prawdopodobieństwo pomylenia rzeczonych znaków.
               Powinno się również wziąć pod uwagę wszystkie wspólnotowe znaki towarowe zarejestrowane przez osoby trzecie na towary w klasach 6, 17 i 19 zawierające przyrostek i/lub przedrostek „FIX” Biorąc pod uwagę, że nie istnieje prawdopodobieństwo pomylenia tych znaków, nie należy tym bardziej utrzymywać, iż znak zgłaszającego może być pomylony ze znakami zgłaszającego sprzeciw.
               Dominującą cechą przedmiotowych znaków towarowych jest ich charakterystyczne przedstawienie, włącznie ze szczególną graficzną prezentacją.
               W konkluzji, nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd konsumenta w przypadku współistnienia na rynku różnych znaków, które pokrywają się ze sobą jedynie poprzez określenie „FIX”.


title: Sprawa C-327/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 10 lipca 2012 r. — Ministero dello Sviluppo Economico i Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture przeciwko Soa Nazionale Costruttori

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 10 lipca 2012 r. — Ministero dello Sviluppo Economico i Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture przeciwko Soa Nazionale Costruttori
   (Sprawa C-327/12)
   2012/C 295/32
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministero dello Sviluppo Economico i Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture

      Strona pozwana: Soa Nazionale Costruttori — Organismo di Attestazione Spa

      Pytania prejudycjalne

   Czy wspólnotowe zasady w dziedzinie konkurencji oraz art. 101, 102 i 106 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie stosowaniu stawek przewidzianych w dekrecie prezydenta republiki nr 34 z dnia 25 stycznia 2000 r. i w dekrecie prezydenta republiki nr 207 z dnia 5 października 2010 r. w ramach działalności polegającej na wystawaniu zaświadczeń prowadzonej przez Società Organismi di Attestazione (SOA)?


title: Sprawa F-34/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Sluiter przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi) (Służba publiczna — Personel Europolu — Nieodnowienie umowy o pracę — Umowa na czas nieokreślony — Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu — Zasada poszanowania prawa do obrony)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/68

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Sluiter przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi)
      (Sprawa F-34/09) (1)

      (Służba publiczna - Personel Europolu - Nieodnowienie umowy o pracę - Umowa na czas nieokreślony - Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu - Zasada poszanowania prawa do obrony)
      (2010/C 288/126)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Rudolf Sluiter (Hillegom, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokat P. de Casparis, następnie adwokaci W. J. Dammingh i N. D. Dane)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów B. Wägenbaura i R. Van der Houta)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której skarżący został poinformowany o braku możliwości zaoferowania mu stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. oddalającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której Europejski Urząd Policji (Europol) odmówił zawarcia z R. Sluiterem umowy na czas nieokreślony.

                  2)

                  Europol zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009, s. 25.


title: Sprawa C-384/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtschof — Austria) — Wienstrom GmbH przeciwko Bundesminister für Wirtschaft und Arbeit (Pomoc państwa — Artykuł 88 ust. 3 WE — Pomoc uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem — Spór między beneficjentem a władzami krajowymi dotyczący wysokości pomocy bezprawnie wprowadzonej w życie — Rola sądu krajowego)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/16

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtschof — Austria) — Wienstrom GmbH przeciwko Bundesminister für Wirtschaft und Arbeit
   (Sprawa C-384/07) (1)

   (Pomoc państwa - Artykuł 88 ust. 3 WE - Pomoc uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem - Spór między beneficjentem a władzami krajowymi dotyczący wysokości pomocy bezprawnie wprowadzonej w życie - Rola sądu krajowego)
   (2009/C 44/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtschof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wienstrom GmbH

      Strona pozwana: Bundesminister für Wirtschaft und Arbeit
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 88 ust. 3 WE — System pomocy państwa wprowadzony w życie bez uprzedniego zgłoszenia Komisji, lecz którego późniejsza zmieniona wersja, na skutek jej zgłoszenia, została uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, bez wyraźnej decyzji negatywnej w odniesieniu do dawnej niezgłoszonej wersji — Obowiązki sądów krajowych wynikające z tej decyzji Komisji
   Sentencja
   Przewidziany w art. 88 ust. 3 zdanie ostatnie WE zakaz wprowadzania w życie pomocy państwa nie zobowiązuje sądu krajowego, w okolicznościach takich jak te zachodzące w postępowaniu przed tym sądem, do oddalenia żądania beneficjenta pomocy państwa związanego z kwotą tej pomocy, która była należna za okres poprzedzający wydanie decyzji Komisji Wspólnot Europejskich uznającej zgodność tej pomocy ze wspólnym rynkiem.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Wyrok Trybunału z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie E-8/11 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa 2002/49/WE odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku)

text:
               27.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 291/16

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 14 grudnia 2011 r.
   w sprawie E-8/11
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa 2002/49/WE odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku)
   2012/C 291/07
   W sprawie E-8/11 między Urzędem Nadzoru EFTA a Islandią – WNIOSEK o stwierdzenie, że poprzez niedopilnowanie, by właściwe organy sporządziły i – w stosownych przypadkach – zatwierdziły strategiczne mapy hałasu oraz opracowały plany działań dotyczące występowania hałasu w odniesieniu do wszystkich głównych dróg na swoim terytorium, którymi rocznie przejeżdża ponad sześć milionów pojazdów, a także niedopilnowanie, by informacje ze strategicznych map hałasu i streszczeń planów działań, o których mowa w załączniku VI do dyrektywy, były przekazywane Urzędowi Nadzoru EFTA, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 10 aktu, o którym mowa w pkt 32g załącznika XX do Porozumienia EOG (dyrektywa 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem nr 1 do tego porozumienia, Trybunał, w składzie Carl Baudenbacher, prezes i sędzia sprawozdawca, Per Christiansen i Páll Hreinsson, sędziowie, wydał w dniu 14 grudnia 2011 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               Ogłasza, że poprzez niedopilnowanie, by w przewidzianych prawem terminach właściwe organy sporządziły i – w stosownych przypadkach – zatwierdziły strategiczne mapy hałasu oraz opracowały plany działań dotyczące występowania hałasu w odniesieniu do wszystkich głównych dróg na swoim terytorium, którymi rocznie przejeżdża ponad sześć milionów pojazdów, a także niedopilnowanie, by informacje ze strategicznych map hałasu i streszczeń planów działań, o których mowa w załączniku VI do dyrektywy, były przekazywane Urzędowi Nadzoru EFTA, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 10 aktu, o którym mowa w pkt 32g załącznika XX do Porozumienia EOG (dyrektywa 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem nr 1 do tego porozumienia.

               2)

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa F-15/06: Skarga wniesiona w dniu  15 lutego 2006 r.  — Abba i in. przeciwko Parlamentowi

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/37

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2006 r. — Abba i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-15/06)
   (2006/C 96/59)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Abba i in. [Przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, avocats]

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi, włącznie z podniesionym w niej zarzutem niezgodności z prawem;

               —

               w związku z powyższym stwierdzenie nieważności informacji o wysokości emerytur skarżących za marzec 2005 r. i zastosowanie współczynników korygujących [emeryturę] do poziomu stolicy państwa zamieszkania albo przynajmniej współczynników odpowiednio odzwierciedlających różnice w kosztach utrzymania pomiędzy państwami, w których skarżący ponoszą wydatki i odpowiadającego w ten sposób zasadzie równego traktowania

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumentu są identyczne z podniesionymi w sprawie F-128/05 Adolf i in. przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006, str. 56


title: Sprawa T-538/15: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2015 r. – Regent University/OHIM – Regent’s College (REGENT UNIVERSITY)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/42

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2015 r. – Regent University/OHIM – Regent’s College (REGENT UNIVERSITY)
   (Sprawa T-538/15)
   (2015/C 371/43)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Regent University (Virginia Beach, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: D. Wilkinson, solicitor, i E. Himsworth, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Regent’s College (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „REGENT UNIVERSITY” – wspólnotowy znak towarowy nr 4 711 594

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 lipca 2015 r. w sprawie R 1859/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Izbę Odwoławczą;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą;

               —

               w wypadku gdyby Regent’s College wstąpił do niniejszej sprawy w charakterze interwenienta, obciążenie Regent’s College kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-238/06 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 października 2007 r. — Develey Holding GmbH & Co. Beteiligungs KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Trójwymiarowy znak towarowy — Kształt butelki z tworzywa sztucznego — Odmowa rejestracji — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Wcześniejszy krajowy znak towarowy — Konwencja paryska — Porozumienie TRIPS — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/16

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 października 2007 r. — Develey Holding GmbH & Co. Beteiligungs KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-238/06 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Trójwymiarowy znak towarowy - Kształt butelki z tworzywa sztucznego - Odmowa rejestracji - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Wcześniejszy krajowy znak towarowy - Konwencja paryska - Porozumienie TRIPS - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 315/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Develey Holding GmbH & Co. Beteiligungs KG (przedstawiciel: R. i H. Kunz-Hallstein, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie T-129/04 Develey Holding GmbH & Co Beteiligungs KG przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej rejestracji trójwymiarowego znaku towarowego dla towarów należących do klas 29, 30 i 32 w kształcie plastykowej butelki — Charakter odróżniający znaku towarowego
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Develey Holding GmbH & Co. Beteiligungs KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T-245/16: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2016 r. – Janukowycz/Rada

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/50

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2016 r. – Janukowycz/Rada
   (Sprawa T-245/16)
   (2016/C 243/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aleksandr Wiktorowicz Janukowycz (Donieck, Ukraina) (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016 L 60, s. 76), w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016 L 60, s. 1), z tego względu, że nie uchylono w nim rozporządzenia nr 208/2014, w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego;

               —

               nakazanie Radzie pokrycie kosztów postępowania poniesionych przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżący twierdzi, że Rada Unii Europejskiej (zwana dalej „Radą”) przyjęła podważane środki na niewłaściwej podstawie prawnej. Argumenty podniesione w uzasadnieniu powyższego i kolejnych zarzutów są następujące. Podważane środki nie spełniają warunków umożliwiających Radzie oparcie się na art. 29 TUE. Wspomniane środki są niezgodne z wyraźnie powołanymi w decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 (wzmocnienie państwa prawa i zapewnienie poszanowania praw człowieka na Ukrainie). W rzeczywistości podważane środki podważają zasadę państwa prawa i prawa człowieka poprzez wspieranie reżimu, który w przeszłości nie szanował ani praw człowieka ani państwa prawa. Rada nie powinna w żadnej mierze polegać na decyzjach ukraińskiego urzędu prokuratora generalnego ani na orzeczeniach ukraińskich sądów, także dlatego, że nie są one ani niezależne ani bezstronne i podlegają ingerencji politycznej ze strony obecnego reżimu na Ukrainie. Zasada domniemania niewinności, do którego skarżący ma prawo, była wielokrotnie łamana przez organy ukraińskie.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżący podnosi, że Rada nadużyła władzy. Rzeczywistym celem, do jakiego Rada zmierza poprzez wprowadzenie w życie podważanych środków, było i jest w istocie zdobycie przychylności obecnego reżimu na Ukrainie oraz zwiększenie wpływu politycznego na ten reżim, co nie stanowi odpowiedniego wykonywania rozpatrywanych uprawnień.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżący twierdzi, że Rada nie przedstawiła właściwego i wystarczającego uzasadnienia, a sformułowała jedynie stereotypowe i nieprecyzyjne stwierdzenia.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżący twierdzi, że w rozpatrywanym okresie nie spełniał kryteriów wymaganych do zastosowania wobec niego środków ograniczających. Materiał, na jakim Rada się oparła, nie stanowił wystarczająco rzetelnej podstawy faktycznej, aby objąć skarżącego środkami ograniczającymi.

               5.

               Zarzut piąty, w którym skarżący podnosi, że Rada popełniła oczywiste błędy w ocenie przy objęciu skarżącego podważanymi środkami. Rada nie miała konkretnych, spójnych i zgodnych ze stanem faktycznym dowodów, aby uzasadnić podważane środki, i nie poddała tego ograniczonego materiału dowodowego, jaki posiadała, wystarczająco rygorystycznemu badaniu.

               6.

               Zarzut szósty, w którym skarżący twierdzi, że zostało naruszone jego prawo do obrony i że został on pozbawiony skutecznej ochrony prawnej. Między innymi Rada nie skonsultowała się w sposób odpowiedni ze skarżącym przed objęciem go środkami ograniczającymi, a skarżącemu nie umożliwiono we właściwy i słuszny sposób skorygowania błędów lub przedstawienia odpowiednich informacji.

               7.

               Zarzut siódmy, w którym skarżący podnosi, że zostało naruszone jego prawo własności, zagwarantowane w art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-5/09: Postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2010 r. — Lind przeciwko Komisji (Skarga o odszkodowanie — Konsekwencje dla zdrowia publicznego wypadku jądrowego w Thulé (Grenlandia) — Dyrektywa 96/29/Euratom — Niepodjęcie przez Komisję środków wobec państwa członkowskiego — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/35

         Postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2010 r. — Lind przeciwko Komisji
   (Sprawa T-5/09) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Konsekwencje dla zdrowia publicznego wypadku jądrowego w Thulé (Grenlandia) - Dyrektywa 96/29/Euratom - Niepodjęcie przez Komisję środków wobec państwa członkowskiego - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2010/C 134/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Brigit Lind (Greve, Dania) (przedstawiciel: I. Anderson, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White i M. Patakia, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie zmierzająca do uzyskania naprawienia szkody poniesionej wskutek zarzucanego niepodjęcia przez Komisję środków niezbędnych w celu zobowiązania Królestwa Danii do ustanowienia przepisów ustawowych i administracyjnych umożliwiających mu zastosowanie się do dyrektywy Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (Dz.U. L 159, s. 1), oraz zastosowanie tych przepisów do pracowników narażonych na skutki wypadku jądrowego w Thulé (Grenlandia).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Brigit Lind zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa C-298/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 31 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance d’Orléans – Francja) – Facet SA, BNP Paribas Personal Finance SA przeciwko Saïda Bouchelaghem, Nathalie Cousin, Clémentine Benoni, Hili Aziz, Mohamed Zouhir, Jean Morel, Jalid Anissa, Marine Bourreau, Anthony Cartier, Patrick Rousselière, Karine Lenfant

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 31 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance d’Orléans – Francja) – Facet SA, BNP Paribas Personal Finance SA przeciwko Saïda Bouchelaghem, Nathalie Cousin, Clémentine Benoni, Hili Aziz, Mohamed Zouhir, Jean Morel, Jalid Anissa, Marine Bourreau, Anthony Cartier, Patrick Rousselière, Karine Lenfant
   (Sprawa C-298/13) (1)

   2014/C 175/43
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.


title: Sprawa T-225/06: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2006 r. — Budějovický Budvar przeciwko OHIM — Anheuser-Busch (BUD)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/20

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2006 r. — Budějovický Budvar przeciwko OHIM — Anheuser-Busch (BUD)
   (Sprawa T-225/06)
   (2006/C 261/39)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Budějovický Budvar, národní podnik (České Budějovice, Republika Czeska) (przedstawiciel: F. Fajgenbaum, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Anheuser-Busch Incorporated
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 czerwca 2006 r.;

               —

               oddalenie wniosku o zarejestrowanie słownego znaku towarowego „BUD” nr 1 603 539 dla towarów należących do klas 32 i 33;

               —

               przesłanie OHIM orzeczenia wydanego przez Sąd Pierwszej Instancji;

               —

               obciążenie Anheuser-Busch kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Anheuser-Busch Incorporated

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BUD” dla towarów należących do klas 32 i 33 — zgłoszenie nr 1 603 539
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: prawo do używania chronionego oznaczenia pochodzenia „BUD” w odniesieniu do piwa

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 62 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1) oraz art. 20 rozporządzenia wykonawczego nr 2868/95 (2) ze względu na to, iż zdaniem skarżącej Izba Odwoławcza nie ma kompetencji do orzekania o ważności chronionego oznaczenia pochodzenia, na które skarżąca powołała się w swym sprzeciwie. Skarżąca podnosi również, że oznaczenie „BUD” stanowi oznaczenie pochodzenia, chronione we Francji i w Austrii. Nadto skarżąca powołuje się na błędne zastosowanie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 ze względu na to, iż jej zdaniem oznaczenie pochodzenia „BUD” stanowi oznaczenie używane w działalności handlowej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11 z 1994 r., str. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r., wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303 z 1995 r., str. 1)


title: Sprawa T-582/15: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2015 r. – Silver Plastics und Johannes Reifenhäuser/Komisja

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/40

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2015 r. – Silver Plastics und Johannes Reifenhäuser/Komisja
   (Sprawa T-582/15)
   (2016/C 016/50)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Silver Plastics GmbH & Co. KG (Troisdorf, Niemcy) i Johannes Reifenhäuser Holding GmbH & Co. KG (Troisdorf) (przedstawiciele: M. Wirtz, S. Möller i W. Carstensen, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej AT.39563 z dnia 24 czerwca 2015 r. w zakresie dotyczącym skarżących;

               —

               tytułem żądania ewentualnego obniżenie grzywny nałożonej solidarnie na skarżące do kwoty, która przy uwzględnieniu okoliczności, że skarżące nie tworzą jednostki gospodarczej, nie przekracza 10 % obrotów skarżącej wymienionej w pkt 1 w ostatnim zakończonym roku obrotowym przed wydaniem decyzji w sprawie nałożenia grzywny;

               —

               tytułem żądania ewentualnego obniżenie grzywny nałożonej solidarnie na skarżące do kwoty, która przy uwzględnieniu dokonanego wyodrębnienia fabryki maszyn nie przekracza każdorazowo 10 % obrotów skarżącej wymienionej w pkt 1 wzgl. skarżącej wymienionej w pkt 2;

               —

               tytułem żądania ewentualnego obniżenie grzywny nałożonej solidarnie na skarżące w odniesieniu do obszaru „NWE” poprzez określenie kwoty podstawowej grzywny wyłącznie na podstawie obrotów uzyskanych w związku z tackami EPS;

               —

               tytułem żądania ewentualnego obniżenie grzywny nałożonej solidarnie na skarżące w odniesieniu do obszaru „NWE” poprzez określenie odrębnych kwot grzywny dla segmentów produkcji tacek EPS i tacek polipropylenowych z tworzywa sztucznego przy uwzględnieniu różnych okresów naruszenia;

               —

               tytułem żądania ewentualnego obniżenie grzywny nałożonej solidarnie na skarżące poprzez obniżenie przyjętego dla celów ustalenia podstawowej kwoty grzywny udziału w obrocie do czynnika, który w odpowiedni sposób odzwierciedla, że sposób postępowania skarżącej wymienionej w pkt 1 na obszarze „NWE” i we Francji, ewentualnie jedynie na obszarze „NWE” podlega zakwalifikowaniu jako zwykła wymiana informacji a nie jako twarde uzgadnianie cen oraz poprzez zrezygnowanie z dopłaty w związku z twardym uzgadnianiem cen w odniesieniu do obszaru „NWE” lub Francji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego obniżenie grzywny nałożonej solidarnie na skarżące poprzez obliczenie grzywny w odniesieniu do obszaru „NWE” jedynie na podstawie obrotów uzyskanych w Niemczech;

               —

               tytułem żądania ewentualnego obniżenie grzywny nałożonej solidarnie na skarżące w odniesieniu do obszaru „NWE” poprzez zrezygnowanie z dopłaty w związku z twardym uzgadnianiem cen, ewentualnie poprzez obniżenie dopłaty w związku z twardym uzgadnianiem cen przy uwzględnieniu okoliczności, że działania niezgodne z prawem na obszarze „NWE” w porównaniu z działaniami niezgodnymi z prawem na innych obszarach geograficznych mają dużo mniejsze znaczenie z punktu widzenia szkodliwości dla konkurencji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego obniżenie grzywny nałożonej solidarnie na skarżące w odniesieniu do obszaru „NWE” i Francji do odpowiedniej kwoty;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące występują z żądaniem częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2015) 4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 Porozumienia EOG (Sprawa AT.39563 – Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art.7 ust. 1 i art. 23 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) w zw. z art. 101 ust. 1 TFUE
               Skarżące podnoszą, że Komisja niewłaściwie zakwalifikowała zachowanie skarżącej wymienionej w pkt 1 na obszarze geograficznym Europy północno-wschodniej (zwanym dalej „NWE”) jako twarde uzgadnianie cen w formie jednolitego ciągłego naruszenia w dziedzinie produkcji i dystrybucji tacek polistyrenowych z tworzywa sztucznego i tacek polipropylenowych z tworzywa sztucznego dla przemysłu spożywczego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 296 ust. 2 TFUE i art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 w zw. z zasadą badania stanu faktycznego z urzędu.
               W tym miejscu skarżące utrzymują, że Komisja w niedostatecznym zakresie wywiązała się z spoczywającego na niej ciężaru dowodu oraz obowiązku uzasadnienia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw procesowych gwarantowanych na gruncie praw podstawowych zgodnie z art. 6 ust. 1, 2 i 3 lit. d) EKPC i art. 47 akapit drugi, art. 48 i art. 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
               Skarżące w tym miejscu zarzucają naruszenie przysługującego im prawa do równości broni i do sprawiedliwego postępowania, w ten sposób, że na wielokrotne żądanie odmówiono wezwania i przesłuchania świadków powołanych przez skarżące na okoliczności zwalniające z winy oraz konfrontacyjne rozpytanie świadka obciążającego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia pkt 24, 25 i 26 komunikatu w sprawie łagodzenia sankcji (2).
               Następnie zarzuca się, że skarżącym nie przyznano obniżenia grzywny w związku z przedstawieniem dowodów odnośnie do zarzucanych działań na obszarze „NWE” pomimo spełnienia przesłanek.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 23 ust. 2 zd. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 w zw. z art. 101 ust. 1 TFUE.
               Komisja niesłusznie wyszła z tego założenia, że skarżące tworzą jednostkę gospodarczą i tym samym przedsiębiorstwo w rozumieniu ww. przepisów.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 23 ust. 2 zd. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003
               Skarżące podnoszą, że Komisję poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż w momencie wydania decyzji w sprawie nałożenia grzywny skarżąca wymieniona w pkt 2 nie posiadała udziałów w Reifenhäuser GmbH & Co. KG Maschinenfabrik i włączyła przy określaniu grzywny obroty tego wydzielonego przedsiębiorstwa, przekroczyła ustawową granicę 10 % obrotów przedsiębiorstwa, którego dotyczy postępowanie.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 23 ust. 2 zd. 1 lit. a) i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 w zw. z pkt 19, 20 i 25 wytycznych w sprawie ustalania grzywny (3) i zasady równego traktowania.
               W tym miejscu podnosi się, że w względem wszystkich karteli ujętych w decyzji w sprawie nałożenia grzywny i względem wszystkich zainteresowanych przedsiębiorstw za podstawę dla ustalenia kwoty grzywny przyjęto jednolitą część obrotów 16 % i jednolitą dopłatę w związku z twardym uzgadnianiem cen w wysokości 16 %, mimo że zarówno struktury pojedynczych karteli jak również indywidualna ocena przedsiębiorstw poważnie się od siebie różnią, co stawia skarżące w niekorzystnej sytuacji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s.)

      (2)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (Dz.U. C 45, s. 3)

      (3)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa C-697/15: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte – Włochy) – MB Srl przeciwko Società Metropolitana Acque Torino (SMAT) SpA (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Dyrektywa 2014/24/UE — Udział w przetargu — Oferent, który nie wskazał w ofercie kosztów przedsiębiorstwa dotyczących bezpieczeństwa pracy — Obowiązek podania tej informacji wynikający z orzecznictwa — Wykluczenie z przetargu bez możliwości uzupełnienia tego braku)

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/8

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte – Włochy) – MB Srl przeciwko Società Metropolitana Acque Torino (SMAT) SpA
   (Sprawa C-697/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Dyrektywa 2014/24/UE - Udział w przetargu - Oferent, który nie wskazał w ofercie kosztów przedsiębiorstwa dotyczących bezpieczeństwa pracy - Obowiązek podania tej informacji wynikający z orzecznictwa - Wykluczenie z przetargu bez możliwości uzupełnienia tego braku))
   (2017/C 063/12)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: MB Srl

      Strona pozwana: Società Metropolitana Acque Torino (SMAT) SpA

      Sentencja

   Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości, stosowane na mocy dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie wykluczeniu oferenta z procedury udzielania zamówienia publicznego w następstwie nieprzestrzegania przez niego obowiązku wskazania osobno w ofercie kosztów przedsiębiorstwa dotyczących bezpieczeństwa pracy – którego nieprzestrzeganie powoduje wykluczenie z postępowania –niewynikającemu wyraźnie z dokumentacji przetargowej lub z uregulowań krajowych, lecz z wykładni tych uregulowań i z uzupełnienia luk w tej dokumentacji przez sąd krajowy orzekający w ostatniej instancji. Zasady równego traktowania i proporcjonalności również należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie umożliwieniu takiemu oferentowi zaradzenia tej sytuacji i spełnienia wspomnianego obowiązku w terminie wyznaczonym przez instytucję zamawiającą.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa C-347/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – New Media Online GmbH przeciwko Bundeskommunikationssenat (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2010/13/UE — Pojęcia „audycji” oraz „audiowizualnej usługi medialnej” — Określenie podstawowego celu audiowizualnej usługi medialnej — Porównywalność usługi z rozpowszechnianiem telewizyjnym — Zawarcie krótkich materiałów wideo w dziale witryny gazety dostępnej w Internecie)

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – New Media Online GmbH przeciwko Bundeskommunikationssenat
   (Sprawa C-347/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2010/13/UE - Pojęcia „audycji” oraz „audiowizualnej usługi medialnej” - Określenie podstawowego celu audiowizualnej usługi medialnej - Porównywalność usługi z rozpowszechnianiem telewizyjnym - Zawarcie krótkich materiałów wideo w dziale witryny gazety dostępnej w Internecie))
   (2015/C 414/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: New Media Online GmbH

      Strona pozwana: Bundeskommunikationssenat

      Sentencja

               1)

               Pojęcie „audycji” w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych) powinno być interpretowane w ten sposób, że obejmuje ono udostępnienie, pod subdomeną witryny internetowej gazety, krótkich materiałów wideo odpowiadających krótkim sekwencjom z wiadomościami lokalnymi, sportowymi lub rozrywkowymi.

               2)

               Artykuł 1 ust. 1 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2010/13 należy interpretować w ten sposób, że ocena podstawowego celu usługi udostępniania materiałów wideo oferowanych w ramach elektronicznej wersji gazety powinna skupiać się na badaniu, czy owa usługa jako taka ma treść i funkcję samodzielne w stosunku do treści i funkcji działalności dziennikarskiej podmiotu zarządzającego daną witryną internetową oraz czy nie jest ona wyłącznie nieodłącznym uzupełnieniem tej działalności, w szczególności ze względu na powiązania oferty audiowizualnej z ofertą tekstową. Ocena ta należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 329 z 22.09.2014.


title: Sprawa C-140/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 17 marca 2017 r. – Szef Krajowej Administracji Skarbowej przeciwko Gminie Ryjewo

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 17 marca 2017 r. – Szef Krajowej Administracji Skarbowej przeciwko Gminie Ryjewo
   (Sprawa C-140/17)
   (2017/C 202/16)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Szef Krajowej Administracji Skarbowej

      Strona pozwana: Gmina Ryjewo

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle art. 167, 168 oraz 184 i nast. dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) oraz zasady neutralności gminie przysługiwać będzie prawo do odliczenia (poprzez dokonanie korekty) podatku naliczonego związanego z jej wydatkami inwestycyjnymi w sytuacji, gdy:

                           —

                           w początkowym okresie po wytworzeniu (nabyciu) dobro inwestycyjne wykorzystywane było na cele działalności niepodlegającej opodatkowaniu (w ramach realizacji przez gminę zadań organu władzy publicznej w zakresie przysługującego mu imperium);

                           —

                           sposób wykorzystania dobra inwestycyjnego uległ zmianie i będzie ono wykorzystywane przez gminę również do wykonywania czynności opodatkowanych;

               2)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie, o którym mowa w pkt 1, istotne jest to, że w momencie wytworzenia lub nabycia dobra inwestycyjnego zamiar wykorzystania w przyszłości tego dobra przez gminę do wykonywania czynności opodatkowanych nie był wyraźnie wskazany?

               3)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie, o którym mowa w pkt 1, istotne jest to, że dobro inwestycyjne będzie wykorzystywane zarówno do wykonywania czynności opodatkowanych, jak i niepodlegających opodatkowaniu (w ramach realizacji zadań organu władzy publicznej) i nie ma możliwości obiektywnego przypisania konkretnych wydatków inwestycyjnych do jednej z wyżej wymienionych grup czynności?

      (1)  Dz. Urz. L 347, s. 1


title: Sprawa C-438/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 2 sierpnia 2013 r. — SC BCR Leasing IFN SA przeciwko Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 2 sierpnia 2013 r. — SC BCR Leasing IFN SA przeciwko Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor
   (Sprawa C-438/13)
   2013/C 325/22
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel București

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC BCR Leasing IFN SA

      Strony pozwane: Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor

      Pytanie prejudycjalne

   Czy może zostać uznany za odpłatną dostawę w rozumieniu art. 16 dyrektywy 2006/[112]/WE (1) lub ewentualnie, za dostawę towarów dokonywaną odpłatnie w rozumieniu art. 18 dyrektywy 2006/[112]/WE, przypadek towarów będących przedmiotem umowy leasingu finansowego, które po rozwiązaniu umowy z winy korzystającego nie zostały odzyskane przez spółkę leasingową od korzystającego, mimo że ta spółka leasingowa wszczęła i prowadziła procedury prawne w celu odzyskania towarów, a po rozwiązaniu umowy nie otrzymała już żadnych kwot z tytułu korzystania z tych towarów?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-195/17: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2017 r. – CaramTec/EUIPO – C5 Medical Werks (Odcień różu)

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/44

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2017 r. – CaramTec/EUIPO – C5 Medical Werks (Odcień różu)
   (Sprawa T-195/17)
   (2017/C 151/57)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CaramTec (Plochingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck i E. Nicolás Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: C5 Medical Werks (Grand Junction, Kolorado, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Kolorowy graficzny znak towarowy w kolorze różowym – unijny znak towarowy nr 10 214 195

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2017 r. w sprawie R 930/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO oraz drugiej strony postępowania przed izbą odwoławczą kosztami postępowania w razie wstąpienia przez nią do sprawy w charakterze interwenienta.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 59 i 83 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-33/09: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2009 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisji

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/30

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2009 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-33/09)
   (2009/C 82/53)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i J.A. de Oliveira, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               w charakterze żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji C(2008) 7419 z dnia 25 listopada 2008 r., w której Komisja nakazała Republice Portugalskiej dokonanie zapłaty okresowej kary pieniężnej, zasądzonej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-70/06, od dnia 10 stycznia 2008 r.,

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności ww. decyzji w zakresie, w jakim wywołuje ona skutki po dniu 29 stycznia 2008 r.

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania lub, w razie gdyby Trybunał Sprawiedliwości ograniczył się do obniżenia kwoty okresowej kary pieniężnej, obciążenie każdej ze stron własnymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 230 WE, podnosząc naruszenie przez Komisję postanowień traktatu WE lub przepisów prawnych dotyczących jego stosowania.
   Zdaniem skarżącej Komisja faktycznie dopuściła się naruszenia traktatu WE lub przepisów prawnych dotyczących jego stosowania, nakazując zapłatę kwoty odpowiadającej okresowej karze pieniężnej, którą zasądził od skarżącej Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-70/06, za okres od dnia 10 stycznia do dnia 17 lipca 2008 r., przypadający po tym, jak skarżąca w pełni zastosowała się do obowiązku dostosowania prawa wewnętrznego do dyrektywy 89/665 (1).
   W dniu 10 stycznia 2008 r., gdy Trybunał Sprawiedliwości ogłosił wyrok w sprawie C-70/06 — w którym od skarżącej została zasądzona okresowa kara pieniężna w za każdy dzień opóźnienia w podjęciu środków niezbędnych do zastosowania się do wyroku z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-275/03 Komisja przeciwko Portugalii, polegających na uchyleniu dekretu z mocą ustawy nr 48051 z dnia 21 listopada 1967 r., który uzależniał przyznanie odszkodowania osobom, które doznały uszczerbku w wyniku naruszenia prawa wspólnotowego w zakresie zamówień publicznych lub krajowych przepisów transponujących to prawo, od wykazania umyślnego działania lub rażącego niedbalstwa — Republika Portugalska przyjęła już ustawę nr 67/2007, uchylającą wspomniany dekret z mocą ustawy i ustanawiający nowe zasady pozaumownej odpowiedzialności cywilnej państwa i pozostałych podmiotów publicznych oraz ogłosiła tę ustawę w Diário da República, Seria 1, nr 251, w dniu 31 grudnia 2007 r. Ustawa ta weszła w życie po upływie trzydziestu dni od dnia ogłoszenia, tj. w dniu 30 stycznia 2008 r.
   W dniu 4 stycznia 2008 r. skarżąca poinformowała o tym fakcie Trybunał Sprawiedliwości i zwróciła się o dołączenie kopii wspomnianej ustawy do akt sprawy C-70/06. Jednak ze względu na to, że postępowanie znajdowało się na bardzo zaawansowanym etapie, Trybunał Sprawiedliwości nie mógł już uwzględnić tej okoliczności, a w dniu 10 stycznia 2008 r. wydał wyrok.
   W związku z tym skarżąca uważa, że nakaz zapłaty okresowej kary pieniężnej może obejmować jedynie okres do dnia 9 stycznia 2008 r. lub, w najgorszym razie, z uwagi na to, że wejście w życie ustawy nr 67/2007 nie nastąpiło w dniu jej ogłoszenia, do dnia 29 stycznia 2008 r. Nakaz wydany przez Komisję jest zatem całkowicie bezzasadny w odniesieniu do okresów późniejszych.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33).


title: Sprawa C-212/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Mureș (Rumunia) w dniu 8 maja 2015 r. – ENEFI Energiahatekonysagi Nyrt/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice (DGRFP) Brașov – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Mureș

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Mureș (Rumunia) w dniu 8 maja 2015 r. – ENEFI Energiahatekonysagi Nyrt/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice (DGRFP) Brașov – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Mureș
   (Sprawa C-212/15)
   (2015/C 262/05)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Mureș

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ENEFI Energiahatekonysagi Nyrt

      Strona pozwana: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice (DGRFP) Brașov

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dokonując wykładni art. 4 ust. 1 i 2 lit. f) i k) rozporządzenia (WE) nr 1346/2000 Rady z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (1) należy uznać, że skutki postępowania upadłościowego uregulowane w prawie państwa wszczęcia postępowania upadłościowego mogą obejmować po stronie wierzyciela, który nie brał udziału w postępowaniu upadłościowym, wygaśniecie prawa dochodzenia swojej wierzytelności w innym państwie członkowskim lub zawieszenie postępowania egzekucyjnego w odniesieniu do tej wierzytelności w tym innym państwie członkowskim?

               2)

               Czy ma znaczenie fakt, że wierzytelność będąca przedmiotem postępowania egzekucyjnego w państwie członkowskim innym niż państwo wszczęcia postępowania jest wierzytelnością podatkową?

      (1)  Dz.U. L 160, s. 1.


title: Sprawa T-28/12: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2012 r. — PT Ecogreen Oleochemicals i inni przeciwko Radzie

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/29

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2012 r. — PT Ecogreen Oleochemicals i inni przeciwko Radzie
   (Sprawa T-28/12)
   2012/C 73/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PT Ecogreen Oleochemicals (Batam, Indonezja), Ecogreen Oleochemicals (Singapore) Pte Ltd (Singapur, Singapur), Ecogreen Oleochemicals GmbH (Dessau-Rosslau, Niemcy) (przedstawiciele: F. Graafsma i J. Cornelis, advocaten)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1138/2011 z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji (Dz.U. L 293, s. 1) w zakresie dotyczącym skarżących;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący:

                           —

                           naruszenia art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) w ten sposób, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie oddalając twierdzenie skarżących, iż podmioty PTEO i EOS stanowią jeden podmiot gospodarczy. W rezultacie Rada odliczyła od ceny eksportowej niedopuszczalną, fikcyjną prowizję na mocy art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego, zważywszy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, istnienie jednego podmiotu gospodarczego wyklucza tego rodzaju odliczenie fikcyjnej prowizji.

               2)

               Zarzut drugi, podniesiony tytułem pomocniczym, wedle którego:

                           —

                           okoliczność włączenia fikcyjnej marży zysku w wysokości 5 % przy dokonywaniu dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego stanowi niedopuszczalną wykładnię art. 2 ust. 10 lit. i) tego rozporządzenia. Jedynie marża rzeczywiście pobrana przez pośrednika może zostać odliczona od ceny eksportowej. Omawiany zarzut drugi zostaje podniesiony tytułem pomocniczym jedynie na wypadek, gdyby Sąd uznał, iż Rada nie popełniła oczywistego błędu w ocenie oddalając twierdzenie skarżących, wedle którego podmioty PTEO i EOS stanowią jeden podmiot gospodarczy.

      (1)  Dz.U. L 343, s. 51.


title: Sprawa C-463/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/35

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-463/08) (1)

   2009/C 141/71

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.10.2008.


title: Sprawa C-681/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 27 grudnia 2016 r. – Pfizer Ireland Pharmaceuticals, Operations Support Group gegen Orifarm GmbH

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 27 grudnia 2016 r. – Pfizer Ireland Pharmaceuticals, Operations Support Group gegen Orifarm GmbH
   (Sprawa C-681/16)
   (2017/C 104/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Pfizer Ireland Pharmaceuticals, Operations Support Group

      Strona pozwana: Orifarm GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uprawniony z dodatkowego świadectwa ochronnego, które zostało mu udzielone dla terytorium Republiki Federalnej Niemiec, może powołać się na regulacje szczególnego mechanizmu przywozu produktów z terytoriów państw przystępujących Republiki Czeskiej, Estonii, Łotwy, Litwy, Węgier, Polski, Słowenii, Słowacji, Bułgarii, Rumunii i Chorwacji (Załącznik IV do aktu o przystąpieniu 2003, Dz.U. 2003, L 236, s. 797, zmienionego drugim protokołem korygującym z dnia 29 marca 2004 r., Dz.U. 2004, L 126, s. 3 dla Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Słowenii, Węgier, Słowacji, Republiki Czeskiej; część I załącznika V nr 1 do aktu o przystąpieniu Republiki Bułgarii i Rumunii, Dz.U. 2005, L 157, s. 268 dla Rumunii i Bułgarii; załącznik IV do aktu o przystąpieniu 2011, Dz.U. 2012, L 112, s. 60 dla Chorwacji) w celu zapobieżenia przywozowi produktów na terytorium Niemiec, jeżeli wniosek o udzielenie dodatkowego świadectwa ochronnego w Niemczech został złożony w momencie, gdy w państwach przystępujących istniały już regulacje dotyczące uzyskania stosownego dodatkowego świadectwa ochronnego, jednak uprawniony z dodatkowego świadectwa ochronnego dla terytorium Niemiec nie mógł wystąpić z wnioskiem o udzielenie takiego dodatkowego świadectwa ochronnego w danym państwie przystępującym albo nie mogło mu ono zostać przyznane, ponieważ nie istniał patent podstawowy dla terytorium państwa przystępującego, niezbędny do udzielenia dodatkowego świadectwa ochronnego?

               2)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie okoliczność, że ochrony wynikającej z patentu podstawowego w państwie przystępującym nie można było uzyskać jedynie w momencie zgłoszenia patentu podstawowego udzielonego dla terytorium Niemiec, jednak ochrona taka mogła zostać uzyskana następnie w okresie poprzedzającym ogłoszenie o zgłoszeniu, które stanowiło podstawę udzielenia patentu podstawowego dla terytorium Niemiec?

               3)

               Czy uprawniony z dodatkowego świadectwa ochronnego, które zostało mu udzielone dla terytorium Niemiec, może powołać się na regulacje dotyczące szczególnego mechanizmu w celu zapobieżenia przywozowi produktów z państw przystępujących Republiki Czeskiej, Estonii, Łotwy, Litwy, Węgier, Polski, Słowenii, Słowacji, Bułgarii, Rumunii, Bułgarii i Chorwacji na terytorium Niemiec, jeżeli przywóz produktów następuje po upływie okresu ustalonego pierwotnym postanowieniem udzielającym dodatkowego świadectwa ochronnego, ale przed upływem okresu ważności świadectwa ochronnego przedłużonego o sześć miesięcy, które zostało mu przyznane na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii oraz zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 1768/92, dyrektywę 2001/20/WE, dyrektywę 2001/83/WE i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (1)?

               4)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie trzecie w przypadku Chorwacji ma znaczenie, że wobec przystąpienia Chorwacji w roku 2013 szczególny mechanizm wszedł w życie dopiero w dniu 26 stycznia 2007 r., czyli po wejściu w życie rozporządzenia nr 1901/2006, inaczej niż w przypadku pozostałych państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej przed dniem 26 stycznia 2007 r.: Republiki Czeskiej, Estonii, Łotwy, Litwy, Węgier, Polski, Słowenii, Słowacji Bułgarii, Rumunii i Bułgarii?

      (1)  Dz.U. 2006, L 378, s. 1.


title: Sprawa C-530/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 8 października 2015 r. – Melitta France SAS i in./Ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l'Énergie

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 8 października 2015 r. – Melitta France SAS i in./Ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l'Énergie
   (Sprawa C-530/15)
   (2015/C 414/29)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Melitta France SAS, Cofresco Frischhalteprodukte GmbH & Co. KG, Délipapier, Gopack SAS, Industrie Cartarie Tronchetti SpA, Industrie Cartarie Tronchetti Ibérica, SL, Kimberly-Clark SAS, Lucart France, Paul Hartmann AG, SCA Hygiène Products, SCA Tissue France, Group’Hygiène syndicat professionnel

      Strona pozwana: Ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l'Énergie.

      Pytania prejudycjalne

   Do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zwrócono się o wydanie orzeczenia w przedmiocie kwestii, czy umieszczając „wałki do nawijania” (rolki, tuby, cylindry), wokół których nawijane są giętkie tworzywa, takie jak papier, folie z tworzywa sztucznego, sprzedawane konsumentom wśród przykładów opakowań dyrektywa Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. (1) dokonała błędnej wykładni pojęcia opakowań zdefiniowanego w art. 3 dyrektywy 94/62/WE z dnia 20 grudnia 1994 r. (2) i przekroczyła zakres upoważnienia przyznanego Komisji na podstawie jej uprawnień wykonawczych.

      (1)  Dyrektywa Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniająca załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 37, s. 10).

      (2)  Dyrektywa 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 365, s. 10).


title: Sprawa C-413/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 8 lipca 2008 r. w sprawie T-54/03 Lafarge SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 22 września 2008 r. przez Lafarge SA

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/11

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 8 lipca 2008 r. w sprawie T-54/03 Lafarge SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 22 września 2008 r. przez Lafarge SA
   (Sprawa C-413/08 P)
   (2008/C 327/19)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Lafarge SA (przedstawiciele: A. Winckler, F. Brunet, E. Paroche, H. Kanellopoulos, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Rada Unii Europejskiej
   Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie T–54/03 i, uwzględniając żądania przedstawione w pierwszej instancji, stwierdzenie w związku z tym — na podstawie art. 229 traktatu WE, art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 17 rozporządzenia Rady nr 17/62 (1), obecnie art. 31 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (2) — nieważności decyzji Komisji Europejskiej nr 2005/471/WE z dnia 27 listopada 2002 r. (3) w zakresie, w jakim nakłada grzywnę na wnoszącą odwołanie;

               —

               ewentualnie, częściowe uchylenie wyroku Sądu z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie T–54/03 i, uwzględniając żądania przedstawione w pierwszej instancji, obniżenie w związku z tym kwoty grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie przez Komisję w decyzji nr 2005/471/WE z dnia 27 listopada 2002 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie podnosi sześć zarzutów na poparcie swego odwołania.
   W ramach pierwszego zarzutu spółka wnosząca odwołanie podnosi zasadniczo, że Sąd przeinaczył fakty poddane jego ocenie, jako że orzekł, iż Komisja mogła słusznie uzasadnić samo istnienie naruszeń poprzez nawiązanie do jakoby globalnego kontekstu naruszenia dotyczącego wymiany informacji prowadzącej do ograniczenia konkurencji i ustabilizowania rynku płyt gipsowych.
   W ramach drugiego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi naruszenie reguł w zakresie ciężaru dowodu, naruszenie zasady domniemania niewinności i związanej z nią zasady „in dubio pro reo”, jako że Sąd uznał, iż Komisja wykazała udział wnoszącej odwołanie w jednolitym, złożonym i ciągłym naruszeniu pomimo braku dowodów pozwalających na ustalenie istnienia i czasu trwania naruszenia.
   W ramach trzeciego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi naruszenie przez Sąd obowiązku uzasadnienia oraz zasady równego traktowania, ponieważ Sąd potwierdził stanowisko Komisji, która uznała, że pewne dowody były wystarczające, by wykazać istnienie naruszenia zarzucanego wnoszącej odwołanie, mimo że te same dowody zostały uznane za niewystarczające, by wykazać istnienie tego samego naruszenia zarzucanego konkurencyjnej spółce.
   W ramach czwartego zarzutu wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył zasady proporcjonalności i równego traktowania, jako że nie zmienił wyjściowej kwoty nałożonej grzywny, którą Komisja ustaliła, nie uwzględniając obrotu Lafarge i jej udziałów w rynku w porównaniu z obrotami i udziałami jej konkurentów.
   W ramach piątego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd kilkakrotnie naruszył prawo i uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia, jako że orzekł, iż Komisja mogła podwyższyć grzywnę nałożoną na wnoszącą odwołanie z tytułu powrotu do naruszenia, mimo że nie było ani podstawy prawnej, ani ostatecznego skazania, które mogłyby uzasadnić podobne podwyższenie. Sąd naruszył w ten sposób zarówno ogólną zasadę legalności kar, jak również zasady pewności prawa i dobrego administrowania wymiarem sprawiedliwości.
   W ramach szóstego i ostatniego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi wreszcie, iż Sąd naruszył prawo, orzekając, że Komisja mogła podwyższyć kwotę wyjściową grzywny z tytułu zapewnienia skutku odstraszającego, mimo że winna ona była uwzględnić ostateczną kwotę grzywny celem dokonania oceny, czy podwyższenie grzywny z tego tytułu było stosowne, czy też nie.

      (1)  Rozporządzenie Rady nr 17/62 z dnia 7 lutego 1962 r., pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 traktatu (Dz.U. 13, s. 204).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

      (3)  Decyzja Komisji z dnia 27 października 2002 r. w sprawie COMP/E-1/37.152 — Płyty gipsowe (Dz.U. 2005, L 166, s. 8).


title: Sprawa T-257/07 R II: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 października 2008 r. — Republika Francuska przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zdrowie zwierząt — Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 — Zwalczanie niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii — Rozporządzenie (WE) nr 746/2008 — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni juris — Pilny charakter — Wyważenie wchodzących w grę interesów)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/26

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 października 2008 r. — Republika Francuska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-257/07 R II)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zdrowie zwierząt - Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 - Zwalczanie niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii - Rozporządzenie (WE) nr 746/2008 - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni juris - Pilny charakter - Wyważenie wchodzących w grę interesów)
   (2008/C 327/48)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, R. Loosli-Surrans, A.-L. During i G. de Bergues, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Nolin i A. Bordes, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo C. Gibbs i I. Rao, następnie I. Rao, pełnomocnicy, wspierani przez T. Warda, barrister)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania rozporządzenia Komisji (WE) nr 746/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. zmieniającego załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (Dz.U. L 202, s. 11), w zakresie, w jakim wprowadza on pkt 2.3 lit. b) ppkt iii), pkt 2.3 lit. d) i pkt 4 do rozdziału A załącznika VII.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wykonanie załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 746/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. zmieniającego załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii zostaje zawieszone do dnia ogłoszenia wyroku w postępowaniu głównym, w zakresie, w jakim wprowadza on pkt 2.3 lit. b) ppkt iii), pkt 2.3 lit. d) i pkt 4 do rozdziału A załącznika VII do rozporządzenia (WE) n 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r.

               2)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-135/08: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Schniga przeciwko CPVO — Elaris i Brookfield New Zealand (Gala Schnitzer) (Odmiany roślin — Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany jabłka Gala Schnitzer — Badanie techniczne — Uprawnienia dyskrecjonalne CPVO — Sprzeciwy — Artykuł 55 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2100/94)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/26

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Schniga przeciwko CPVO — Elaris i Brookfield New Zealand (Gala Schnitzer)
   (Sprawa T-135/08) (1)

   (Odmiany roślin - Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany jabłka Gala Schnitzer - Badanie techniczne - Uprawnienia dyskrecjonalne CPVO - Sprzeciwy - Artykuł 55 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2100/94)
   2010/C 301/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Schniga GmbH (Bolzano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) (przedstawiciele: B. Kiewiet i M. Ekvad, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą CPVO były również, interwenienci przed Sądem: Elaris SNC (Angers, Francja); i Brookfield New Zealand Ltd (Havelock North, Nowa Zelandia) (przedstawiciel: adwokat M. Eller)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Izby Odwoławczej CPVO z dnia 21 listopada 2007 r. (sprawy A 003/2007 i A 004/2007) dotyczącą przyznania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany Gala Schnitzer.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin (CPVO) z dnia 21 listopada 2007 r. (sprawy A 003/2007 i A 004/2007).

               2)

               CPVO pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Schniga GmbH.

               3)

               Elaris SNC i Brookfield New Zealand Ltd pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa C-420/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 31 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles – Belgia) – postępowanie karne przeciwko U (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 45 TFUE — Swobodny przepływ pracowników — Obowiązek dokonania rejestracji pojazdu należącego do osoby mającej miejsce zamieszkania w Belgii i przeznaczonego do używania we Włoszech)

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 31 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles – Belgia) – postępowanie karne przeciwko U
   (Sprawa C-420/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 45 TFUE - Swobodny przepływ pracowników - Obowiązek dokonania rejestracji pojazdu należącego do osoby mającej miejsce zamieszkania w Belgii i przeznaczonego do używania we Włoszech))
   (2017/C 249/04)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance francophone de Bruxelles

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   U

      Sentencja

   Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom prawa państwa członkowskiego, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy których pracownik mający w tym państwie członkowskim miejsce zamieszkania jest zobowiązany do zarejestrowania w tym państwie członkowskim pojazdu samochodowego, którego jest właścicielem, a który to pojazd został już zarejestrowany w innym państwie członkowskim i jest zasadniczo przeznaczony do używania na terytorium tego innego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 346 z 19.10.2015.


title: Sprawa T-4/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 stycznia 2009 r. — EMSA przeciwko Portugalii

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/35

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 stycznia 2009 r. — EMSA przeciwko Portugalii
   (Sprawa T-4/08) (1)

   (2009/C 82/61)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa T-409/16: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Makhlouf/Rada

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/12

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Makhlouf/Rada
   (Sprawa T-409/16)
   (2016/C 371/14)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ehab Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie jej skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji 2016/850/WPZiB z dnia 27 maja 2016 r. i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-410/16, Makhlouf/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-221/17: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2017 r. – Mémora Servicios Funerarios/EUIPO – Chatenoud (MEMORAME)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/47

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2017 r. – Mémora Servicios Funerarios/EUIPO – Chatenoud (MEMORAME)
   (Sprawa T-221/17)
   (2017/C 239/59)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Mémora Servicios Funerarios SLU (Saragossa, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci C. Marí Aguilar i J. Gallego Jiménez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Georges Chatenoud (Thiviers, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Georges Chatenoud

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MEMORAME” – zgłoszenie nr 12 929 071

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2017 r. w sprawie R 1308/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO z dnia 10 lutego 2017 r. w sprawie R 1308/2016-4, w której uwzględniono częściowo zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 12929071 „MEMORAME”, i w rezultacie odrzucenie w całości zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 12929071 „MEMORAME”;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 87 § 2 i 3 regulaminu postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.

               —

               Strona skarżąca podkreśla, że Izba Odwoławcza EUIPO nie wzięła pod uwagę w należny sposób wysokiego stopnia powszechnej znajomości, którą cieszy się powołany w sprzeciwie znak towarowy „MEMORA” na terytorium Unii Europejskiej.


title: Sprawy połączone T-37/15 i 38/15: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Abertis Telecom Terrestre i Telecom Castilla-La Mancha/Komisja (Pomoc państwa — Telewizja cyfrowa — Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na oddalonych i mniej zurbanizowanych obszarach Kastylii – La Manchy — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie przedsiębiorstwa — Działalność gospodarcza — Korzyść — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Zakłócenie konkurencji — Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE — Nowa pomoc)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/28

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Abertis Telecom Terrestre i Telecom Castilla-La Mancha/Komisja
   (Sprawy połączone T-37/15 i 38/15) (1)

   ((Pomoc państwa - Telewizja cyfrowa - Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na oddalonych i mniej zurbanizowanych obszarach Kastylii – La Manchy - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie przedsiębiorstwa - Działalność gospodarcza - Korzyść - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Zakłócenie konkurencji - Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE - Nowa pomoc))
   (2017/C 038/37)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Abertis Telecom Terrestre, SA (Barcelona, Hiszpania), Telecom Castilla-La Mancha, SA (Toledo, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J. Buendía Sierra, A. Lamadrid de Pablo, A. Balcells Cartagena i M. Bolsa Ferruz, następnie J. Buendía Sierra, A. Lamadrid de Pablo i M. Bolsa Ferruz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, P. Němečková i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: SES Astra (Betzdorf, Luksemburg) (przedstawiciele: F. González Díaz, F. Salerno i V. Romero Algarra, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Komisji C(2014) 6846 final z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.27408 [(C 24/2010) (ex NN 37/2010, ex CP 19/2009)] przyznanej przez władze Kastylii–La Manchy na rozwinięcie [wdrożenie] naziemnej telewizji cyfrowej na odległych i mniej zurbanizowanych obszarach Kastylii–La Manchy, zmienionej decyzją C(2015) 7193 final z dnia 20 października 2015 r. korygującej niektóre pomyłki zawarte w decyzji C(2014) 6846 final.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Abertis Telecom Terrestre, SA i Telecom Castilla-La Mancha, SA pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i przez SES Astra.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa T-210/14: Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2016 r. – Mederer/OHIM – Cadbury Netherlands International Holdings (Gummi Bear-Rings) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Graficzny znak towarowy Gummi Bear-Rings — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy GUUMY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/23

         Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2016 r. – Mederer/OHIM – Cadbury Netherlands International Holdings (Gummi Bear-Rings)
   (Sprawa T-210/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Graficzny znak towarowy Gummi Bear-Rings - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy GUUMY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 118/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mederer GmbH (Fürth, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Sachs i O. Ruhl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: V. Melgar i H. Kunz, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Cadbury Netherlands International Holdings BV (Breda, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. Padial Martínez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 grudnia 2013 r. (sprawa R 225/2013-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Cadbury Netherlands International Holdings B V a Mederer GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mederer GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa C-405/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 maja 2015 r. w sprawie T-15/13 Group Nivelles/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) – Easy Sanitary Solutions (odpływ liniowy prysznica), wniesione w dniu 24 lipca 2015 r. przez OHIM

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 maja 2015 r. w sprawie T-15/13 Group Nivelles/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) – Easy Sanitary Solutions (odpływ liniowy prysznica), wniesione w dniu 24 lipca 2015 r. przez OHIM
   (Sprawa C-405/15 P)
   (2015/C 337/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: S. Bonne i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Group Nivelles NV i Easy Sanitary Solutions BV

      Żądania wnoszącego odwołanie

   OHIM wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               obciążenie strony skarżącej oraz interwenienta w postępowaniu przed Sądem kosztami postępowania poniesionymi przez OHIM

      Zarzuty i główne argumenty

   Orzekając, że starszy wzór, przywołany w uzasadnieniu żądania unieważnienia prawa do wzoru, stanowi „całe urządzenie zapewniające odpływ substancji płynnych, oferowane przez przedsiębiorstwo Blücher” Sąd naruszył art. 63 ust. 1 [rozporządzenia nr 6/2002 (1)]. Group Nivelles powoływała się jedynie na ruszt, który został udostępniony publicznie, zarówno przez przedsiębiorstwo Blücher jak i inne przedsiębiorstwa, niezależnie od formy brodzika.
   Orzekając, że OHIM był zobowiązany do porównania spornego wspólnotowego wzoru ze starszym wzorem, będącym wynikiem połączenia dwóch oddzielnych części ujawnionych w osobnych dokumentach, Sąd naruszył art. 25 ust. 1 pkt b) [rozporządzenia nr 6/2002], w związku z art. 5 [rozporządzenia nr 6/2002]. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości dotyczącym art. 5 [rozporządzenia nr 6/2002], sporny wzór nie może być porównywany z „połączeniem konkretnych elementów lub częściami starszych wzorów”, lecz tylko „z poszczególnymi i dokładnie określonymi starszymi wzorami”. Widoczne cechy zmontowanego produktu można czasami wywieść z wyglądu jego części składowych, lecz całościowe wrażenie pozostaje hipotetyczne względnie, w każdym razie, oparte na znacznych przybliżeniach. Pojęcie identyczności dwóch wzorów, na którym oparty jest art. 5 [rozporządzenia nr 6/2002], stoi na przeszkodzie analizie porównawczej opartej na hipotezach i przybliżeniach.
   Uznając, że w przypadku w którym porównywany wzór został wykorzystany w towarach różnego rodzaju lub przeznaczenia, różnica ta może uniemożliwiać poinformowanemu konsumentowi rozpoznanie starszego wzoru, Sąd naruszył art. 25 ust. 1 pkt b) [rozporządzenia nr 6/2002] w związku z art. 6 i art. 7 ust. 1 [rozporządzenia nr 6/2002]. Artykuł 7 [rozporządzenia nr 6/2002] zawiera fikcję prawną, w myśl której zakłada się, że każdy udostępniony publicznie model jest znany zarówno środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży, do której należał starszy model, jak i poinformowanym użytkownikom tego rodzaju towarów, których dotyczy sporny wzór. Po ustaleniu, że miało miejsce ujawnienie starszego modelu należy wychodzić z założenia, że wspomniany poinformowany użytkownik zna zarówno starszy model, jak i sposób jego wykorzystania, co wynika z dowodów i argumentów przedstawionych przez strony.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002 L 3,. 1).


               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/1

         Listy służące ustaleniu składów czwartej, piątej i szóstej izby od dnia 12 października 2004 r.
   (2005/C 31/02)
   Podczas zgromadzenia w dniu 12 października Trybunał sporządził w sposób następujący listy, o których mowa w art. 11c § 2 akapit drugi regulaminu, w celu ustalenia składu izb złożonych z trzech sędziów:
   Czwarta izba
   Pani Colneric
   Pan Cunha Rodrigues
   Pan Schiemann
   Pan Juhász
   Pan Ilešič
   Pan Levits
   Piąta izba
   Pan Gulmann
   Pan Schintgen
   Pan Makarczyk
   Pan Kūris
   Pan Arestis
   Pan Klučka
   Szósta izba
   Pan La Pergola
   Pan Puissochet
   Pani Macken
   Pan von Bahr
   Pan Malenovský
   Pan Lõhmus


title: Sprawa T-313/10: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2010 r. — Three-N-Products Private przeciwko OHIM — Shah (AYUURI NATURAL)

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/22

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2010 r. — Three-N-Products Private przeciwko OHIM — Shah (AYUURI NATURAL)
   (Sprawa T-313/10)
   ()
   2010/C 260/30
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Three-N-Products Private Ltd (New Delhi, Indie) (przedstawiciel: adwokat C. Jäger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: S. Shah, A. Shah, M. Shah — A Partnership t/a FUDCO (Wembley, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie R 1005/2009-4;

               —

               nakazanie pozwanemu potwierdzenia decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 lipca 2009 r. i oddalenia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5 805 387 w całości;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, w razie gdyby została interwenientem w niniejszej sprawie, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Sprzeciwów.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Znak słowny „AYUURI NATURAL” dla towarów należących do klas 3 i 5.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 2 996 098 znaku graficznego „Ayur” dla, między innymi, towarów należących do klas 3 i 5; zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5 429 469 znaku słownego „AYUR” dla, między innymi, towarów należących do klas 3 i 5.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i oddalenie zgłoszenia w całości.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania, stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu.

      Podniesione zarzuty: Strona skarżąca podnosi dwa zarzuty w uzasadnieniu skargi.
   Na podstawie pierwszego zarzutu strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 i 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd i że wcześniejsze znaki towarowe mają sugestywną konotację w stosunku do towarów, do których się odnoszą, co ogranicza odróżniający charakter wcześniejszych znaków towarowych.
   W drodze drugiego zarzutu strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza art. 65 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza przekroczyła swoje uprawnienia poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, ponieważ decyzja ta jest pozbawiona obiektywizmu i podstaw prawnych.


title: Sprawa T-439/04: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2004 r. przez Eurohypo AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/24

         Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2004 r. przez Eurohypo AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-439/04)
   (2005/C 45/54)
   Język, w którym sporządzono skargę: niemiecki
   W dniu 5 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Eurohypo AG z siedzibą w Eschborn (Niemcy) reprezentowanej przez adwokata M. Kloth z Hamburga (Niemcy), za adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 sierpnia 2004 r., nr sprawy R 451/2002-2, w zakresie, w jakim decyzja ta nie uwzględnia odwołania;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               słowny znak „EUROHYPO” dla usług z klasy 36 (finanse; operacje walutowe; nieruchomości; usługi finansowe; finansowanie; analizy finansowe; operacje inwestycyjne; ubezpieczenia)

               Decyzja eksperta:

               odrzucenie zgłoszenia dla wszystkich zgłoszonych usług

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym następujących usług z klasy 36: „analizy finansowe, czynności inwestycyjne, ubezpieczenia”. W pozostałym zakresie nieuwzględnienie odwołania.

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 74 ust. 1 zd. 1
               Błędna wykładnia art. 7 ust. 1 lit. b