title: Sprawa T-41/16: Postanowienie Sądu z dnia 12 października 2016 r. – Cyprus Turkish Chamber of Industry i in./Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wniosek o rejestrację chronionej nazwy pochodzenia „Halloumi” lub „Hellim” — Pisma Komisji dotyczące udziału skarżących w procedurze sprzeciwu powiązanej z procedurą rejestracji — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/34

         Postanowienie Sądu z dnia 12 października 2016 r. – Cyprus Turkish Chamber of Industry i in./Komisja
   (Sprawa T-41/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wniosek o rejestrację chronionej nazwy pochodzenia „Halloumi” lub „Hellim” - Pisma Komisji dotyczące udziału skarżących w procedurze sprzeciwu powiązanej z procedurą rejestracji - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
   (2017/C 014/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cyprus Turkish Chamber of Industry (Nikozja, Cypr), Animal Breeders and Producers Association (Nikozja), Milk and Oil Products Production and Marketing Cooperative Ltd (Nikozja), Süt Urünleri İmalatçulari Birliği Milk Processors Association (Nikozja), Fatma Garanti (Güzelyurt) (przedstawiciele: B. O’Connor, solicitor, oraz adwokaci S. Gubel i E. Bertolotto)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis, P. Aalto i J. Guillem Carrau, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w dwóch pismach Komisji Europejskiej z dnia 18 listopada 2015 r. [Ref.Ares (2015) 5171539] i z dnia 15 stycznia 2016 r. [Ref.Ares (2016) 220922] dotyczących udziału skarżących w procedurze sprzeciwu powiązanej z procedurą rejestracji nazwy sera „halloumi/hellim” jako chronionej nazwy pochodzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie wniosków Rady Unii Europejskiej, Parlamentu Europejskiego i Republiki Cypryjskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

               3)

               Cyprus Turkish Chamber of Industry, Animal Breeders and Producers Association, Milk and Oil Products Production and Marketing Cooperative Ltd, Süt Urünleri İmalatçulari Birliği Milk Processors Association oraz Fatma Garanti pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               4)

               Cyprus Turkish Chamber of Industry, Animal Breeders and Producers Association, Milk and Oil Products Production and Marketing Cooperative, Süt Urünleri İmalatçulari Birliği Milk Processors Association, Fatma Garanti, Komisja, Rada, Parlament i Republika Cypryjska pokryją, każdy, własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa T-301/09: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2009 r. — IG Communications przeciwko OHIM — Citicorp and Citibank (CITIGATE)

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/10

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2009 r. — IG Communications przeciwko OHIM — Citicorp and Citibank (CITIGATE)
   (Sprawa T-301/09)
   2009/C 244/15
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: IG Communications Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Beard, solicitor, i M. Edenborough, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Citicorp and Citibank, N.A. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 kwietnia 2009 r. w sprawie R 821/2005-1 w całości lub ewentualnie w części; oraz

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów poniesionych w związku z wniesieniem skargi do Sądu Pierwszej Instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CITIGATE” dla towarów i usług w klasach 9, 16, 35 i 42
   Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Citicorp and Citibank, N.A.
   Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Niemiecki słowny znak towarowy „CITI” dla usług z klasy 36; zgłoszony wspólnotowy graficzny znak towarowy „citi” dla towarów i usług z klas 9, 16 i 36; zarejestrowany wspólnotowy słowny znak towarowy „CITICORP” dla towarów i usług z klas 9, 16 i 36; zarejestrowany wspólnotowy słowny znak towarowy „CITIGROUP” dla towarów i usług z klas 9, 16 i 36; zarejestrowany wspólnotowy słowny znak towarowy „CITIBOND” dla towarów i usług z klas 16, 36 i 38; zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy „CITIEQUITY” dla towarów i usług z klas 16, 36 i 42; zarejestrowany wspólnotowy słowny znak towarowy „CITIGARANT” dla towarów i usług z klas 16, 35, 36 i 42; zarejestrowany wspólnotowy słowny znak towarowy „CITIBANK” dla towarów i usług z klas 9, 16 i 36; zarejestrowany wspólnotowy słowny znak towarowy „CITICARD” dla towarów i usług z klas 9, 16 i 36; zarejestrowany wspólnotowy słowny znak towarowy „CITIGOLD” dla towarów i usług z klas 9, 16 i 36; niemiecki słowny znak towarowy „CITIBANK” dla usług z klasy 36; dokonana w Zjednoczonym Królestwie rejestracja słownego znaku towarowego „CITIBANK” dla usług z klasy 36; zarejestrowany wspólnotowy słowny znak towarowy „THE CITI NEVER SLEEPS” dla towarów i usług z klas 9, 16 i 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że wcześniejsze znaki towarowe stanowiły rodzinę znaków, a w konsekwencji, że w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że wcześniejsze znaki towarowe stanowiły rodzinę znaków, i w konsekwencji, że rozpatrywane znaki kolidowały ze sobą.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-536/03 (wniosek Supremo Tribunal Administrativo o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): António Jorge Lda przeciwko Fazenda Pública (Podatek VAT — Artykuł 19 szóstej dyrektywy VAT — Odliczenie podatku naliczonego — Działalność w sektorze nieruchomości — Towary i usługi wykorzystywane zarówno do transakcji podlegających opodatkowaniu, jak i transakcji zwolnionych z podatku — Częściowe odliczenie)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 26 maja 2005 r.
   w sprawie C-536/03 (wniosek Supremo Tribunal Administrativo o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): António Jorge Lda przeciwko Fazenda Pública (1)

   (Podatek VAT - Artykuł 19 szóstej dyrektywy VAT - Odliczenie podatku naliczonego - Działalność w sektorze nieruchomości - Towary i usługi wykorzystywane zarówno do transakcji podlegających opodatkowaniu, jak i transakcji zwolnionych z podatku - Częściowe odliczenie)
   (2005/C 182/24)
   Język postępowania: portugalski
   W sprawie C-536/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) postanowieniem z dnia 26 listopada 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 22 grudnia 2003 r., w postępowaniu: António Jorge L
      da przeciwko Fazenda Pública, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), J. Makarczyk, P. Kūris i G. Arestis, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 26 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 19 dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, stoi na przeszkodzie temu, aby do mianownika ułamka umożliwiającego obliczenie części podlegającej odliczeniu została włączona wartość robót budowlanych w toku wykonanych przez podatnika w ramach działalności w sektorze budownictwa cywilnego, jeśli wartość ta nie odpowiada przekazaniu towarów lub świadczeniu usług, którego już dokonał, które zostało rozliczone lub za które otrzymał zapłatę.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.02.2004.


title: Sprawa F-12/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 17 września 2014 r. – CQ przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna – Personel tymczasowy – Pracownicy tłumacze konferencyjni (AIC) – Artykuł 90 WZIP – Mobbing – Artykuł 12 a regulaminu pracowniczego – Regulamin komitetu doradczego w sprawach mobbingu i jego przeciwdziałaniu w miejscu pracy – Poufność prac tego komitetu – Oczywiste błędy w ocenie)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/63

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 17 września 2014 r. – CQ przeciwko Parlamentowi
      (Sprawa F-12/13) (1)

      ((Służba publiczna - Personel tymczasowy - Pracownicy tłumacze konferencyjni (AIC) - Artykuł 90 WZIP - Mobbing - Artykuł 12 a regulaminu pracowniczego - Regulamin komitetu doradczego w sprawach mobbingu i jego przeciwdziałaniu w miejscu pracy - Poufność prac tego komitetu - Oczywiste błędy w ocenie))
      (2014/C 395/75)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: CQ (przedstawiciel: C. Bernard-Glanz, avocat)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Dean i E. Taneva, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego w sprawie odrzucenia złożonej przez skarżącą skargi na mobbing.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  CQ pokrywa własne koszty postępowania i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

         (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013, s. 40.


title: Sprawa F-66/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 5 lutego 2016 r. – Barnett, Ditlevsen i Madsen/EKES (Służba publiczna — Emerytowani urzędnicy — Emerytury — Artykuł 64 regulaminu pracowniczego — Współczynniki korygujące — Coroczna aktualizacja współczynników korygujących — Artykuł 65 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Tymczasowa aktualizacja — Artykuły 3, 4 i 8 załącznika XI do regulaminu pracowniczego — Próg wrażliwości — Zmiana kosztów utrzymania — Artykuł 65 ust. 4 regulaminu pracowniczego — Brak aktualizacji w latach 2013 i 2014 wynikający z decyzji prawodawcy — Zakres — Rozporządzenie nr 1416/2013 — Przeszacowanie współczynnika korygującego dla Danii — Obniżenie współczynnika korygującego w drodze mechanizmu tymczasowej aktualizacji — Nadużycie władzy)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/50

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 5 lutego 2016 r. – Barnett, Ditlevsen i Madsen/EKES
   (Sprawa F-66/15) (1)

   ((Służba publiczna - Emerytowani urzędnicy - Emerytury - Artykuł 64 regulaminu pracowniczego - Współczynniki korygujące - Coroczna aktualizacja współczynników korygujących - Artykuł 65 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Tymczasowa aktualizacja - Artykuły 3, 4 i 8 załącznika XI do regulaminu pracowniczego - Próg wrażliwości - Zmiana kosztów utrzymania - Artykuł 65 ust. 4 regulaminu pracowniczego - Brak aktualizacji w latach 2013 i 2014 wynikający z decyzji prawodawcy - Zakres - Rozporządzenie nr 1416/2013 - Przeszacowanie współczynnika korygującego dla Danii - Obniżenie współczynnika korygującego w drodze mechanizmu tymczasowej aktualizacji - Nadużycie władzy))
   (2016/C 106/60)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Inge Barnett (Roskilde, Dania), Suzanne Ditlevsen (Kopenhaga, Dania) i Annie Madsen (Frederiksberg, Dania) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (przedstawiciele: K. Gambino, A. Carvajal, L. Camarena Januzec i X. Chamodraka, pełnomocnicy, adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji obniżających współczynnik korygujący mający zastosowanie do emerytury skarżących, zamieszkałych w Danii, wynikających z ich odcinków emerytury za czerwiec 2014 r. oraz zadośćuczynienia krzywdzie doznanej z racji rozbieżnych i wewnętrznie sprzecznych informacji udzielanych na uzasadnienie zaskarżonych decyzji.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Inge Barnett, S. Ditlevsen i A. Madsen pokrywają własne koszty i zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny.

      (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015, s. 50.


title: Sprawa C-244/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Koblenz — Niemcy) — Dynamic Medien Vertriebs GmbH przeciwko Avides Media AG (Swobodny przepływ towarów — Artykuł 28 WE — Środki o skutku równoważnym — Dyrektywa 2000/31/WE — Przepisy krajowe zakazujące sprzedaży wysyłkowej nośników obrazu nie poddanych kontroli i klasyfikacji dla celów ochrony małoletnich przez właściwy organ i nie zawierających wskazania tego organu co do wieku, od którego są dozwolone — Nośniki obrazu przywożone z innego państwa członkowskiego, które zostały skontrolowane i sklasyfikowane przez właściwy organ tego państwa i na których wskazano ograniczenie wieku — Względy uzasadniające — Ochrona dzieci — Zasada proporcjonalności)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Koblenz — Niemcy) — Dynamic Medien Vertriebs GmbH przeciwko Avides Media AG
   (Sprawa C-244/06) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Artykuł 28 WE - Środki o skutku równoważnym - Dyrektywa 2000/31/WE - Przepisy krajowe zakazujące sprzedaży wysyłkowej nośników obrazu nie poddanych kontroli i klasyfikacji dla celów ochrony małoletnich przez właściwy organ i nie zawierających wskazania tego organu co do wieku, od którego są dozwolone - Nośniki obrazu przywożone z innego państwa członkowskiego, które zostały skontrolowane i sklasyfikowane przez właściwy organ tego państwa i na których wskazano ograniczenie wieku - Względy uzasadniające - Ochrona dzieci - Zasada proporcjonalności)
   (2008/C 79/05)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landgericht Koblenz
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dynamic Medien Vertriebs GmbH

      Strona pozwana: Avides Media AG
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Koblenz — Wykładnia art. 28 i 30 WE oraz przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/31 WE z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (Dz.U. L 178, str. 1) — Przepisy krajowe z zakresu ochrony małoletnich zakazujące sprzedaży wysyłkowej nośników obrazu niezawierających oznakowania, które wskazywałoby na ich dopuszczenie dla małoletnich przez właściwy organ państwa członkowskiego — Nośniki obrazu przywożone z innego państwa członkowskiego, które zostały dopuszczone dla małoletnich z określonej grupy wiekowej przez właściwy organ tego państwa członkowskiego — Zasada proporcjonalności
   Sentencja
   Artykuł 28 WE nie sprzeciwia się regulacji krajowej, takiej jak regulacja rozpatrywana przed sądem krajowym, ustanawiającej zakaz sprzedaży lub przekazywania drogą wysyłkową nośników obrazu, które nie zostały poddane kontroli i klasyfikacji dla celów ochrony małoletnich przez najwyższy organ kraju związkowego lub przez krajową organizację dobrowolnej kontroli wewnętrznej i które nie zawierają wskazania tego organu lub tej organizacji co do wieku, od którego są dozwolone, chyba że zostanie stwierdzone, że procedura kontroli, klasyfikacji i oznaczania nośników obrazu ustanowiona przez tę regulację nie jest łatwo dostępna, nie może być zakończona w rozsądnym terminie lub brak jest możliwości zaskarżenia decyzji odmownej na drodze sądowej.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa F-129/12: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2012 r. — CH przeciwko Parlamentowi

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/73

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2012 r. — CH przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-129/12)
   2013/C 26/151
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CH (przedstawiciele: adwokaci L. Levi, C. Bernard-Glanz i A. Tymen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącej oraz decyzji w sprawie oddalenia wniosku skarżącej o udzielenie pomocy w udowodnienia mobbingu i żądanie odszkodowawcze.

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 stycznia 2012 r. w sprawie zwolnienia skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 marca 2012 r., oddalającej wniosek skarżącej z dnia 22 grudnia 2011 r. o udzielenie pomocy;

               —

               w razie konieczności — stwierdzenie nieważności decyzji Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 20 lipca 2012 r., otrzymanej w dniu 24 lipca 2012 r., oddalającej odwołanie skarżącej z dnia 30 marca 2012 r. od decyzji o jej zwolnieniu;

               —

               w razie konieczności — stwierdzenie nieważności decyzji Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 8 października 2012 r., otrzymanej w dniu 11 października 2012 r., oddalającej odwołanie skarżącej z dnia 22 czerwca 2012 r. od decyzji oddalającej jej wniosek o udzielenie pomocy;

               —

               zasądzenie od pozwanego kwoty 120 000 EUR tytułem odszkodowania;

               —

               obciążenie Parlamentu wszystkimi kosztami postępowania.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie T- 144/03, Nadine Schmit przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Nękanie psychiczne — Obowiązek pomocy — Obowiązek uzasadnienia — Niezłożenie dokumentów do akt osobowych)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/16

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 4 maja 2005 r.
   w sprawie T- 144/03, Nadine Schmit przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Nękanie psychiczne - Obowiązek pomocy - Obowiązek uzasadnienia - Niezłożenie dokumentów do akt osobowych)
   (2005/C 171/28)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-144/03, Nadine Schmit, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkała w Ispra (Włochy), reprezentowana przez adwokatów P.-P. Van Gehuchten i P. Jadoul, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Curall i L. Lozano Palacios, wspierani przez adwokatów D. Waelbroeck i U. Zinsmeister, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot po pierwsze wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 11 lipca 2002 r. odmawiającej usunięcia pewnych, jakoby zniesławiających, dokumentów z akt osobowych skarżącej, zaprzeczającej istnieniu jakiekolwiek oszczerczych pism jej dotyczących i stwierdzającej brak istnienia jakiejkolwiek szkody lub krzywdy wynikającej ze sprawozdań w sprawie oceny i postępowań w sprawie awansu oraz po drugie wniosek o uchylenie, w miarę potrzeby, decyzji Komisji z tego samego dnia w sprawie odmowy zarejestrowania „wniosku poprzedzającego wniesienie skargi” wniesionego przez skarżącą w dniu 28 czerwca 2002 r., Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie M. Jaeger, prezes, J. Azizi i E. Cremona, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 4 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda strona poniesie swoje koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.07.2003


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  12 stycznia 2006 r.  w sprawie C-85/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2000/60/WE — Działania Wspólnoty w dziedzinie polityki wodnej — Brak transpozycji w terminie)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 12 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-85/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2000/60/WE - Działania Wspólnoty w dziedzinie polityki wodnej - Brak transpozycji w terminie)
   (2006/C 60/19)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-85/05 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 18 lutego 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: S. Pardo Quintillán i D. Recchia) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnicy: I. M. Braguglia wspierany przez G. Fiengo, Avvocato dello Stato), Trybunał (szósta izba), w składzie: J. Malenovský, prezes izby, U. Lõhmus und A. Ó Caoimh (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 12 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.04.2005 r.


title: Sprawa C-614/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Masco Corp. i in./Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Koordynacja cen sprzedaży i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych — Jednolite i ciągłe naruszenie — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Masco Corp. i in./Komisja Europejska
   (Sprawa C-614/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Koordynacja cen sprzedaży i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych - Jednolite i ciągłe naruszenie - Obowiązek uzasadnienia))
   (2017/C 104/06)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Masco Corp., Hansgrohe AG, Hansgrohe Deutschland Vertriebs GmbH, Hansgrohe Handelsgesellschaft mbH, Hansgrohe SA/NV, Hansgrohe BV, Hansgrohe SARL, Hansgrohe Srl, Hüppe GmbH, Hüppe GmbH, Hüppe Belgium SA (NV), Hüppe BV (przedstawiciele: D. Schroeder i S. Heinz, Rechtsanwälte, B. Fischer, Advocate upoważniony przez J. Temple’a Langa, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Malferrari i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspierani przez B. Kennelly’ego, barrister)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Masco Corp., Hansgrohe AG, Hansgrohe Deutschland Vertriebs GmbH, Hansgrohe Handelsgesellschaft mbH, Hansgrohe SA/NV, Hansgrohe BV, Hansgrohe SARL, Hansgrohe Srl, Hüppe GmbH, Hüppe GesmbH, Hüppe Belgium SA/NV i Hüppe BV zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa T-65/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lutego 2007 r. — Seldis przeciwko Komisji (Urzędnicy — Urzędnicy w okresie próbnym — Kadra naukowa i techniczna — Powołanie na stanowisko pracownika tymczasowego po przeprowadzeniu konkursu na stanowiska na czas nieokreślony — Zaszeregowanie do grupy i na stopień — Artykuł 31 i 32 regulaminu pracowniczego)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lutego 2007 r. — Seldis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-65/05) (1)

   (Urzędnicy - Urzędnicy w okresie próbnym - Kadra naukowa i techniczna - Powołanie na stanowisko pracownika tymczasowego po przeprowadzeniu konkursu na stanowiska na czas nieokreślony - Zaszeregowanie do grupy i na stopień - Artykuł 31 i 32 regulaminu pracowniczego)
   (2007/C 82/79)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Thomas Seldis (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: S. Orlandi, X. Martin, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 5 kwietnia 2004 r. o powołaniu skarżącego w charakterze urzędnika w okresie próbnym w zakresie, w jakim ustala ona jego zaszeregowanie w grupie A7 stopień 5.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


title: Sprawa T-31/11: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2011 r. — Fraas przeciwko OHIM (Wzór w karo w kolorach różowym, fioletowym, beżowym i ciemno szarym)

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/32

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2011 r. — Fraas przeciwko OHIM (Wzór w karo w kolorach różowym, fioletowym, beżowym i ciemno szarym)
   (Sprawa T-31/11)
   2011/C 72/49
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 listopada 2010 r. w sprawie R 1284/2010-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający wzór w karo w kolorach różowym, fioletowym, beżowym i ciemno szarym dla towarów z klas 18, 24 i 25

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ rozpatrywany znak ma charakter odróżniający, oraz naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie ustosunkowała się do przedstawionej przez skarżącą obszernej argumentacji o charakterze faktycznym i prawnym.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-212/07 P: Odwołanie od wyroku wydanego w dniu 15 lutego 2007 r. w sprawie T-204/04 Indorata-Serviços e Gestão, Lda przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 23 kwietnia 2007 r. przez Indorata-Serviços e Gestão, Lda

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/12

         Odwołanie od wyroku wydanego w dniu 15 lutego 2007 r. w sprawie T-204/04 Indorata-Serviços e Gestão, Lda przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 23 kwietnia 2007 r. przez Indorata-Serviços e Gestão, Lda
   (Sprawa C-212/07 P)
   (2007/C 155/22)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Indorata-Serviços e Gestão, Lda (Przedstawiciel: T. Wallentin, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 15 lutego 2007 r. (1) w sprawie T-204/04

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie opiera swe odwołanie od wskazanego wyroku na czterech zarzutach.
   W ramach pierwszego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że miało miejsce naruszenie art. 7 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 40/94. Wbrew twierdzeniom Sądu, słowo „HAIRTRANSFER” może zostać zarejestrowane, ponieważ jest fantazyjne, w związku z czym posiada charakter odróżniający i dlatego też nadaje się do tego, aby odróżnić oznaczone nim towary i usługi skarżącej od produktów innych przedsiębiorstw.
   W ramach drugiego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że miało miejsce naruszenie art. 7 ust. 1 lit c) rozporządzenia nr 40/94. Stwierdzając, że w ramach towarów klasyfikowanych do klasy 8 oznaczenie „HAITRANSFER” pozostaje w wystarczająco bezpośrednim i konkretnym związku z odpowiednimi towarami, i że oznaczenie „HAIRTRANSFER” wskazuje odpowiedniemu kręgowi konsumentów przeznaczenie towarów z klasy 22 i w związku z tym, generalnie odznacza się również wystarczająco bezpośrednim i konkretnym związkiem z odpowiednimi towarami z klasy 22, Sąd dokonał błędnej wykładni przepisu, o którym mowa i błędnie go zastosował. Ponadto, „HAIRTRANSFER” nie może mieć charakteru opisowego względem towarów, którym odmówiono rejestracji, ponieważ towar nie może mieć „wyłącznie opisowej” funkcji dla usługi (!).
   W ramach trzeciego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że miało miejsce naruszenie zasady równego traktowania. Oznaczenia z pewnością porównywalne z kombinacją słów, o której mowa, stanowią bowiem przedmiot decyzji Urzędu Harmonizacji dotyczących rejestracji jako wspólnotowych znaków towarowych. Skarżąca podniosła w postępowaniu przed sądem, że wskazane oznaczenia mają charakter odróżniający również na podstawie utrwalonego orzecznictwa Urzędu Harmonizacyjnego, Austriackiego Urzędu Patentowego i urzędów patentowych licznych państw członkowskich.
   Wreszcie, w ramach czwartego zarzutu, wnosząca odwołanie podnosi, że miało miejsce naruszenie ogólnych zasad prawa wspólnotowego. Zaskarżony wyrok sądu narusza bowiem nakaz rzeczowości i zasadę spójności przy orzekaniu poprzez dokonanie w ramach tego samego wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego rozróżnienia, które jest niezrozumiałe pod względem rzeczowym. Jest w pełni oczywiste, że nieuwzględniona przez Urząd Harmonizacji usługa „zagęszczania włosów” z klasy 44 jest zawarta w ramach usługi przedłużania włosów. Dopuszczenie oznaczenia „HAIRTRANSFER” dla usługi „przedłużania włosów” i nieuwzględnienie usługi „zagęszczania włosów” jest w związku z tym rzeczowo nieuzasadnione.

      (1)  Dz.U. C 82, str. 32.


title: Sprawa C-624/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 27 września 2011r. w sprawie T-403/10 Brighton Collectibles, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 6 grudnia 2011 r. przez Brighton Collectibles, Inc.

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 27 września 2011r. w sprawie T-403/10 Brighton Collectibles, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 6 grudnia 2011 r. przez Brighton Collectibles, Inc.
   (Sprawa C-624/11 P)
   2012/C 133/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Brighton Collectibles, Inc. (przedstawiciel: adwokat J. Horn)

      Pozostałe strony postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Felmar

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu wydanego w sprawie T-403/10

               —

               obciążenie OHIM jego własnymi kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez stronę wnoszącą odwołanie,

               —

               obciążenie spółki Felmar jej własnymi kosztami postępowania, w przypadku gdy przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu strona je wnosząca podnosi, że Sąd dokonał nieprawidłowej oceny przedstawionych mu dowodów oraz nie uzasadnił wystarczająco swojego orzeczenia w świetle przywołanego prawa krajowego, w szczególności orzecznictwa irlandzkiego i brytyjskiego odnoszącego się do „passing off” Sąd naruszył tym samym przepisy art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 roku w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1).

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa C-373/15 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Republika Francuska/Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii [Odwołanie — Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) — Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską — Rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, (WE) nr 1975/2006 i (WE) nr 796/2004 — Środki wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich — Obszary o niekorzystnych warunkach naturalnych — Kontrole na miejscu — Współczynnik gęstości hodowlanej — Liczenie zwierząt]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/16

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Republika Francuska/Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-373/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską - Rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, (WE) nr 1975/2006 i (WE) nr 796/2004 - Środki wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich - Obszary o niekorzystnych warunkach naturalnych - Kontrole na miejscu - Współczynnik gęstości hodowlanej - Liczenie zwierząt])
   (2017/C 104/23)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo F. Alabrune, G. de Bergues, D. Colas oraz C. Candat, a następnie G. de Bergues, D. Colas, F. Fize oraz A. Daly, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M.A. Sampol Pucurull, agentà), Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi oraz G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 30 kwietnia 2015 r., Francja/Komisja (T- 259/13, niepublikowany, EU:T:2015:250) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Wykreślenie sprawy C-257/03

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/17

         Wykreślenie sprawy C-257/03 (1)

   (2005/C 19/35)

      (Język postępowania: angielski)

   Postanowieniem z dnia 25 października 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-257/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.9.2003.


title: Sprawa T-563/08: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — CM Capital Markets przeciwko OHIM — Carbon Capital Markets (CM Capital Markets)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/63

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — CM Capital Markets przeciwko OHIM — Carbon Capital Markets (CM Capital Markets)
   (Sprawa T-563/08)
   (2009/C 44/107)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: CM Capital Markets Holding, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci T. Villate Consonni i J. Calderón Chavero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Carbon Capital Markets Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 września 2008 r. w sprawie R 015/2008-1, czego skutkiem byłaby odmowa rejestracji spornego znaku towarowego w całości;

               —

               uwzględnienie żądań strony skarżącej;

               —

               obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania w przypadku sprzeciwienia się przez niego powyższym żądaniom i nieuwzględnienia jego wniosków.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: CARBON CAPITAL MARKETS LIMITED

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CARBON CAPITAL MARKETS” (zgłoszenie nr 4.480.208) dla usług z klasy 36

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowego „CAPITAL MARKETS” dla usług z klasy 36

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-589/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 21 listopada 2016 r. – Mario Alexander Filippi i in.

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 21 listopada 2016 r. – Mario Alexander Filippi i in.
   (Sprawa C-589/16)
   (2017/C 038/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesverwaltungsgericht Oberösterreich

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek odwoławczy: Mario Alexander Filippi, Martin Manigatterer, Play For Me GmbH, ATG GmbH, Christian Vöcklinger, Gmalieva s.r.o., PBW GmbH, Felicitas GmbH, Celik KG, Christian Guzy, Martin Klein, Shopping Center Wels Einkaufszentrum GmbH, Game Zone Entertainment AG, Fortuna Advisory Kft., Finanzamt Linz, Klara Matyiko.

      Druga strona postępowania: Landespolizeidirektion Oberösterreich, Bezirkshauptmann von Eferding, Bezirkshauptmann von Ried im Innkreis, Bezirkshauptmann von Linz-Land.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 47 Karty (1) w związku z art. 56 i nast. TFUE należy dokonywać w taki sposób, że z tymi przepisami prawa Unii w takich sprawach, w których wskazane jest przeprowadzenie kontroli spójności, są niezgodne przepisy krajowe (takie jak § 86a ust. 4 VfGG, § 38a ust. 4 VwGG, § 87 ust. 2 VfGG lub § 63 ust. 1 VwGG), które – jako część ogólnego systemu działającego w praktyce w ten sposób, że sądy najwyższe nie dokonują autonomicznej weryfikacji stanu faktycznego i oceny dowodów, a także w odniesieniu do wielu przypadków, zawierających ten sam konkretny problem prawny, tylko w jednym z nich podejmują jednostkową decyzję, wychodząc z założenia, że pozostałe skargi a limine odrzucą – dopuszczają wzgl. nie wykluczają w sposób wiarygodny, iż orzeczenia sądowe (w rozumieniu art. 6 ust. 1 EKPC wzgl. art. 47 karty) – szczególnie, jeśli wydano je w kwestii kluczowych unijnych zagadnień, jak np. dostępu do rynku lub otwarcia rynku – w efekcie mogą zostać uchylone w wyniku orzeczeń nadrzędnych instytucji, nie spełniających wymogów art. 6 ust. 1 EKPC wzgl. art. 47 karty, bez uprzedniego wniosku do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym?

      (1)  Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej


title: Sprawa C-206/07: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/13

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-206/07)
   (2007/C 129/24)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: L. Pignataro i M. Afonso, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu dostosowania się do dyrektywy Komisji 2004/33/WE z dnia 22 marca 2004 r. wykonującej dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie niektórych wymagań technicznych dotyczących krwi i składników krwi (1), a w każdym razie nie podając ich do wiadomości Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 8 lutego 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 91 z 30.3.2004, str. 25.


title: Sprawa C-59/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio Nazionale Forense (Włochy) w dniu 4 lutego 2013 r. — Pierfrancesco Torresi przeciwko Consiglio dell’Ordine degli Avvocati di Macerata

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio Nazionale Forense (Włochy) w dniu 4 lutego 2013 r. — Pierfrancesco Torresi przeciwko Consiglio dell’Ordine degli Avvocati di Macerata
   (Sprawa C-59/13)
   2013/C 147/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio Nazionale Forense

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pierfrancesco Torresi

      Strona pozwana: Consiglio dell’Ordine degli Avvocati di Macerata

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 dyrektywy 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych (1), w świetle ogólnego zakazu nadużywania prawa i art. 4 ust. 2 TUE dotyczącego poszanowania tożsamości narodowych, należy interpretować w taki sposób, że zobowiązuje on krajowe organy administracji do wpisania na listę prawników z innych państw członkowskich obywateli włoskich, którzy dopuścili się zachowań stanowiących nadużycie prawa Unii, oraz czy powyższy przepis wyklucza praktykę krajową umożliwiającą wspomnianym organom oddalenie wniosku o wpis na listę prawników z innych państw członkowskich, jeżeli występują obiektywne okoliczności pozwalające na stwierdzenie nadużycia prawa Unii, z zastrzeżeniem, po pierwsze, poszanowania zasady proporcjonalności i niedyskryminacji, a po drugie, prawa wszczęcia postępowania sądowego przez osobę zainteresowaną w przypadku ewentualnego naruszenia prawa przedsiębiorczości, a zatem kontroli sądowej działalności organów administracji?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy interpretowany w ten sposób art. 3 dyrektywy 98/5/WE należy uznać za nieważny w świetle art. 4 ust. 2 TUE, w zakresie w jakim pozwala on na obejście przepisów państwa członkowskiego, które uzależniają dostęp do zawodu prawnika od zdania egzaminu państwowego, jeżeli przepis wprowadzający taki egzamin jest zawarty w konstytucji tego państwa i należy do podstawowych zasad ochrony odbiorców usług świadczonych w ramach działalności zawodowej i prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości?

      (1)  Dz.U. L 77, s. 36.


title: Sprawa F-30/12: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/36

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-30/12)
   2012/C 138/85
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/204/10 o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/204/10 z dnia 13 kwietnia 2011 r. dotyczącej skarżącego.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-565/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Hans-Peter Ofenböck, przy udziale: Unabhängiger Verwaltungssenat im Land Niederösterreich

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/37

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Hans-Peter Ofenböck, przy udziale: Unabhängiger Verwaltungssenat im Land Niederösterreich
   (Sprawa C-565/15) (1)

   (2016/C 260/46)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa T-472/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 stycznia 2007 r. — Tsarnavas przeciwko Komisji (Urzędnicy — Artykuł 45 regulaminu pracowniczego — Awans — Wyrok uchylający decyzję o nieawansowaniu skarżącego — Powtórne badanie zasług — Uzasadnienie)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 stycznia 2007 r. — Tsarnavas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-472/04) (1)

   (Urzędnicy - Artykuł 45 regulaminu pracowniczego - Awans - Wyrok uchylający decyzję o nieawansowaniu skarżącego - Powtórne badanie zasług - Uzasadnienie)
   (2007/C 56/53)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Vassilios Tsarnavas (Volos, Grecja) (przedstawiciel: N. Lhoëst, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berardis-Kayser i D. Martin, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 23 grudnia 2003 r. w zakresie, w jakim nie włącza ona nazwiska skarżącego ani do listy urzędników przedstawionych do awansu w postępowaniu w sprawie awansu za 1999 r., ani do listy urzędników uznanych za najbardziej zasługujących na awans do grupy A4 w postępowaniu w sprawie awansu za 1998 i 1999 r., ani do listy urzędników awansowanych do grupy A4 w ww. postępowaniach w sprawie awansu.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji z dnia 23 grudnia 2003 r., w której nazwisko skarżącego nie zostało włączone do listy osób najbardziej zasługujących na awans do grupy A4 w postępowaniu w sprawie awansu za 1998 i 1999 r. oraz która nie awansowała skarżącego do grupy A4 w postępowaniu w sprawie awansu za te lata, zostaje uchylona.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005.


title: Sprawa C-265/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony orzeczeniem Cour de cassation (Francja) z dnia 21 czerwca 2005 r., w sprawie José Perez Naranjo przeciwko Caisse régionale d'assurance maladie (CRAM) Nord-Picardie

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony orzeczeniem Cour de cassation (Francja) z dnia 21 czerwca 2005 r., w sprawie José Perez Naranjo przeciwko Caisse régionale d'assurance maladie (CRAM) Nord-Picardie
   (Sprawa C-265/05)
   (2005/C 217/55)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 27 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony orzeczeniem z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie José Perez Naranjo przeciwko Caisse régionale d'assurance maladie (CRAM) Nord-Picardie
   Cour de cassation (Francja) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy wykładni prawa wspólnotowego należy dokonywać w ten sposób, iż będący przedmiotem sporu dodatkowy zasiłek, wpisany do załącznika IIA rozporządzenia 1408/71 (1), ma charakter specjalny i nieskładkowy, co zgodnie z art. 10a i 95b rozporządzenia nr 1408/71 wyklucza jego przyznanie wnioskodawcy, nie mającemu miejsca zamieszkania w danym państwie, który na dzień 1 czerwca 1992 r. nie spełniał warunku wieku, bądź też w ten sposób, iż stanowi on świadczenie z ubezpieczenia społecznego i w konsekwencji, na podstawie art. 19 ust. 1 tego rozporządzenia, winien być wypłacony zainteresowanej osobie, która spełnia warunki jego przyznania bez względu na to w jakim Państwie Członkowskim osoba ta ma swoje miejsce zamieszkania.?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U L 149, str. 2


title: Sprawa T-57/09: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2009 r. – Alfastar Benelux przeciwko Radzie

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/19

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2009 r. – Alfastar Benelux przeciwko Radzie
   (Sprawa T-57/09)
   2009/C 102/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alfastar Benelux (Ixelles, Belgia) (przedstawiciel: N. Keramidas, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważność decyzji Rady o odrzuceniu oferty skarżącej przedstawionej w przetargu UCA-218-07 na „Pomoc techniczną — help desk i obsługa na miejscu komputerów osobistych, drukarek i urządzeń dodatkowych w sekretariacie ogólnym Rady” (1), o której powiadomiono skarżącą decyzją z dnia 1 grudnia 2008 r., oraz wszelkich dalszych decyzji Rady w tym o udzieleniu zamówienia wybranemu oferentowi,

               —

               zasądzenie od Rady odszkodowania za szkody poniesione przez skarżącą w związku z postępowaniem przetargowym w wysokości 2 937 902 EUR lub części tej kwoty w dacie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji,

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej o odrzuceniu jej oferty przedstawionej w przetargu UCA-218-07 na „Pomoc techniczną — help desk i obsługa na miejscu komputerów osobistych, drukarek i urządzeń dodatkowych w sekretariacie ogólnym Rady” oraz o udzieleniu zamówienia wybranemu oferentowi. Skarżąca żąda też zasądzenia odszkodowania za szkody wyrządzone w toku postępowania przetargowego.
   Na poparcie swych żądań skarżąca przedstawia następujące cztery zarzuty.
   Po pierwsze skarżąca podnosi, że pozwana dopuściła się szeregu rażących błędów w ocenie w zakresie braku certyfikacji wybranego oferenta, braku zatwierdzenia przez NATO bezpieczeństwa personelu wybranego oferenta, okoliczności że wybrany oferent nie dysponuje przedstawionym personelem, kwalifikacji personelu wybranego oferenta w porównaniu z personelem skarżącej, znajomości oznaczeń transferowych i oceny liczby personelu proponowanego przez oferentów.
   Po drugie skarżąca podnosi, że pozwana nie dochowała zobowiązań w zakresie równego traktowania kandydatów i przejrzystości.
   Po trzecie skarżąca podnosi, że ogłoszenie o przetargu zawierało szereg nieścisłości i nieprawidłowych informacji.
   Wreszcie skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła obowiązek uzasadnienia swej decyzji.

      (1)  Dz.U. 2008/S 91-122796


title: Sprawa C-434/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Zalaegerszegi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 18 lipca 2017 r. – Human Operator Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Zalaegerszegi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 18 lipca 2017 r. – Human Operator Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság
   (Sprawa C-434/17)
   (2017/C 318/15)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Zalaegerszegi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Human Operator Zrt.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

      Pytanie prejudycjalne

   Czy należy interpretować decyzję wykonawczą Rady (UE) 2015/2349 z dnia 10 grudnia 2015 r. (1) w ten sposób, że sprzeciwia się ona praktyce Węgier, zgodnie z którą uważa się, że przepis prawa krajowego, który został przyjęty w wyniku wspomnianej decyzji wykonawczej i który ustanawia wyjątek od art. 193 dyrektywy Rady 2006/112/WE, wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2015 r., to jest w dniu, od którego powinna ona być stosowana, przy czym wspomniana decyzja wykonawcza nie zawiera żadnego przepisu dotyczącego mocy wstecznej jej skutków lub jej stosowania, a z drugiej strony, we wniosku o udzielenie zezwolenia na ustanowienie wyjątku, Węgry wskazały tę datę, jako początkową datę stosowania?

      (1)  Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2015/2349 z dnia 10 grudnia 2015 r. upoważniająca Węgry do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2015, L 330, s. 53).


title: Sprawa F-67/05 RENV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 grudnia 2010 r. — Michail przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu wyroku — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 grudnia 2010 r. — Michail przeciwko Komisji
   (Sprawa F-67/05 RENV)
   (Służba publiczna - Urzędnicy - Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu wyroku - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie)
   2011/C 252/99
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christos Michail (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Meïdanis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i K. Herrmann, pełnomocnicy, następnie J. Currall i K. Herrmann, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów E. Bourtzalasa oraz I. Antypasa)

      Przedmiot sprawy

   Z jednej strony skarga o stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego w ramach postępowania w sprawie oceny za okres od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. i z drugiej strony żądanie naprawienia szkody (wcześniej sprawa T-284/05) — Sprawa T-49/08 P przekazana Sądowi po uchyleniu wyroku.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej C. Michaila za okres od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r.

               2)

               Zasądza się zapłatę przez Komisję Europejską na rzecz C. Michaila kwoty 1 000 EUR.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa całość kosztów postępowania.


title: Sprawa C-289/04 P: Odwołanie wniesione w dniu 1 lipca 2004 r. przez Showa Denko K.K. od wyroku wydanego w dniu 29 kwietnia 2004 r. przez drugą izbę Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, T-244/01 do T-246/01, T-251/01 oraz T-252/01, Tokai Carbon Co. Ltd i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/1

         Odwołanie wniesione w dniu 1 lipca 2004 r. przez Showa Denko K.K. od wyroku wydanego w dniu 29 kwietnia 2004 r. przez drugą izbę Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, T-244/01 do T-246/01, T-251/01 oraz T-252/01, Tokai Carbon Co. Ltd i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   (Sprawa C-289/04 P)
   (2004/C 239/01)
   Odwołanie od wyroku wydanego w dniu 29 kwietnia 2004 r. przez drugą izbę Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, T-244/01 do T-246/01, T-251/01 oraz T-252/01, Tokai Carbon Co. Ltd i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione zostało do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w dniu 1 lipca 2004 r. przez Showa Denko K.K. (sprawa T-245/01 (1)) z siedzibą w Tokyo (Japonia), reprezentowaną przez M. Dolmans'a, J. Temple Lang'a i P. Werdmullera, adwokatów.
   Skarżący wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku w sprawie T-245/01, Showa Denko K.K. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich w części;

               —

               obniżenie wysokości grzywny Skarżącego do kwoty 6.960.000 euro lub o kwotę, którą Trybunał uzna za właściwą wedle własnego uznania; oraz

               —

               podjęcie innych kroków, które Trybunał Sprawiedliwości uzna za odpowiednie.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący podnosi, że brak jest symptomów tego, że grupa Skarżącego lub ścisłe kierownictwo uczestniczyło w kartelu, brak jest dowodów na to, że Skarżący uczestniczył w naruszeniach w sposób wyrachowany, umyślny i świadomy, a także, że brak jest z pewnością dowodów na to, że odnosiło się to w większym stopniu do Skarżącego niż do innych uczestników. Nie ma zatem żadnego uzasadnienia dla wyróżnienia Skarżącego i zastosowania specjalnego „czynnika odstraszającego” w stosunku do niego.
   Jeżeli grzywna obliczona w inny sposób musi zostać z tego powodu podwyższona w celu odstraszenia, wtedy wysokość podwyżki musi być oparta w sposób racjonalny na korzyści, jakiej przedsiębiorstwo oczekiwało wskutek tego naruszenia. Taka podwyżka może być tylko oparta na obrocie przedsiębiorstwa na rynku dotkniętym przez naruszenie, z uwzględnieniem prawdopodobieństwa wykrycia.
   „Rozmiar” przedsiębiorstwa lub grupy na rynkach niedotkniętych przez naruszenie nie mają związku z oczekiwanymi korzyściami i bodźcami, by przedsiębiorstwo naruszyć mogło prawo, nie odnoszą się także do ryzyka wykrycia. Potwierdzają to analizy ekonomiczne. Rozmiar koncernu i jego finanse nie mają znaczenia dla obliczania jakiejkolwiek podwyżki koniecznej dla odstraszenia. Innymi słowy, rozmiar koncernu i jego finanse nie mogą być powodem do wyróżnienia Skarżącego i zwiększenia nałożonej nań grzywny.
   Działanie takie jest dyskryminujące, nieproporcjonalne, arbitralne i niepoparte właściwym rozumowaniem.
   Skarżący utrzymuje zatem, iż Komisja oraz Sąd Pierwszej Instancji nie miały racji opierając podwyżkę grzywny nałożonej na Skarżącego w celu „odstraszenia” na obrocie grupy Skarżącego w odniesieniu do produktów, które nie były dotknięte naruszeniem, bez żadnego ustalenia, że odstraszenie było konieczne oraz bez zidentyfikowania jakichkolwiek racjonalnych podstaw dla wielkości podwyżki.

      (1)  Dz.U. C 17 z 19.1.2002, str.15.


title: Sprawa C-2/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg z dnia  21 listopada 2005 r.  w sprawie Willy Kempter KG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie Willy Kempter KG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-2/06)
   (2006/C 60/47)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 4 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie Willy Kempter KG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas.
   Finanzgericht Hamburg zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy weryfikacja i zmiana ostatecznej decyzji administracyjnej w celu uwzględnienia dokonanej w międzyczasie przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wykładni odnośnych przepisów prawa wspólnotowego wymaga, aby zainteresowany zaskarżył decyzję do sądu powołując się na prawo wspólnotowe?

               2.

               Czy podanie o weryfikację i zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej sprzecznej w prawem wspólnotowym, niezależnie od warunków sformułowanych w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 13 stycznia 2004 r. w sprawie C-453/00, jest ze względów nadrzędnych wynikających z prawa wspólnotowego ograniczone w czasie?


title: Sprawa T-266/10: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2010 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/54

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2010 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-266/10)
   ()
   2010/C 221/86
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: Nuria Díaz Abad, abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 11 maja 2010 r. zawieszającej wnioski o płatności okresowe złożone przez Hiszpanię w dniu 10 grudnia 2009 r. ze względów wymienionych w pkt I uzasadnienia wniosku;

               —

               orzeczenie o zasadności żądania zapłaty przez Komisję Europejską odsetek za zwłokę w rzeczywistej zapłacie wnioskowanych płatności okresowych niesłusznie zatrzymanych, oraz

               —

               obciążenie pozwanej Instytucji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji o wstrzymaniu określonych płatności określonych we wniosku o płatności okresowe złożonym przez Hiszpanię w dniu 10 grudnia 2009 r. Ów wniosek o płatności okresowe w łącznej wysokości 6 509 540,26 EUR odpowiada Programowi operacyjnemu pomocy wspólnotowej z Europejskiego Funduszu Socjalnego w ramach celu konkurencyjność i zatrudnienie dla Kraju Basków (CCI 2007ES052PO010).
   Podniesione zarzuty i główne argumenty są tożsame z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T-263/10 Hiszpania przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-280/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w powiększonym składzie) wydanego w dniu 10 kwietnia 2008 r. w sprawie T-271/03 Deutsche Telekom przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 czerwca 2008 r. przez Deutsche Telekom AG

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/31

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w powiększonym składzie) wydanego w dniu 10 kwietnia 2008 r. w sprawie T-271/03 Deutsche Telekom przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 czerwca 2008 r. przez Deutsche Telekom AG
   (Sprawa C-280/08 P)
   (2008/C 223/48)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Deutsche Telekom AG (przedstawiciele: U. Quack, S. Ohlhoff i M. Hutschneider, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Arcor AG & Co. KG, Versatel NRW GmbH, dawne Tropolys NRW GmbH, dawne CityKom Münster GmbH Telekommunikationsservice, EWE TEL GmbH, HanseNet Telekommunikation GmbH, Versatel Nord-Deutschland GmbH, dawne KomTel Gesellschaft für Kommunikations- und Informationsdienste mbH, NetCologne Gesellschaft für Telekommunikation mbH, Versatel Süd-Deutschland GmbH, dawne tesion Telekommunikation GmbH, Versatel West-Deutschland GmbH & Co. KG, dawne VersaTel Deutschland GmbH & Co. KG
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 kwietnia 2008 r. w sprawie T-271/03;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/707/WE (1) z dnia 21 maja 2003 r. opublikowanej pod numerem C(2003)1536 wersja ostateczna;

               —

               tytułem żądania subsydiarnego, obniżenie grzywny nałożonej na Deutsche Telekom AG w art. 3 zaskarżonej decyzji Komisji na podstawie nieograniczonego prawa orzekania przysługującego Trybunałowi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty na poparcie swego odwołania od wyżej wymienionego wyroku Sądu.

      W wyroku naruszono art. 82 WE oraz zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ w niniejszej sprawie nie popełniono takiego naruszenia wspomnianego postanowienia, za które obiektywnie można było nałożyć odpowiedzialność, a wnosząca odwołanie nie ponosi za nie winy. W wyroku nie uwzględniono w sposób wymagany prawem faktu powtarzających się kontroli rzekomego występowania zjawiska nożyc cenowych, dokonywanych przez Regulierungsbehörde für Telekommunikation und Post (niemiecki urząd regulacji telekomunikacji i poczty, zwany dalej „RegTP”), który w tamtym okresie był w Niemczech organem regulacyjnym właściwym w odniesieniu do wnoszącej odwołanie. RegTP wielokrotnie badał występowanie zjawiska nożyc cenowych w odniesieniu do dostępu do uwolnionych pętli lokalnych i dochodził do wniosku, że zjawisko to nie występowało. W tej sytuacji indywidualna odpowiedzialność przedsiębiorstwa podlegającego regulacji w odniesieniu do struktury rynku jest ograniczona i zastąpiona odpowiedzialnością właściwego organu regulacyjnego. Uwzględniając decyzje organu regulacyjnego wnosząca odwołanie mogła zasadnie oprzeć się na zasadzie, że jej zachowanie nie naruszało prawa konkurencji. Założenie, że poprzez zwiększenie swych taryf za ADSL wnosząca odwołanie mogła ograniczyć rzekome występowanie zjawiska nożyc cenowych, jest sprzeczne z twierdzeniem samego Sądu, zgodnie z którym „subsydiowanie skośne” na poziomie różnych rynków nie powinno być uwzględniane w ramach badania występowania zjawiska nożyc cenowych. Ponadto Sąd naruszył prawo poprzez nienależyte uwzględnienie okoliczności, że Komisja nie zbadała, czy wzrost taryf na ADSL w każdym razie ograniczył rzekomo występujące zjawisko nożyc cenowych.

      W wyroku naruszono art. 82 WE również dlatego, że Sąd niewłaściwie zbadał, czy zostały spełnione materialne przesłanki stosowania tego postanowienia. W niniejszym przypadku analiza występowania zjawiska nożyc cenowych nie jest a priori właściwa dla udowodnienia istnienia nadużycia. Jeżeli (jak w niniejszej sprawie) taryfy za usługi pośrednie zostały ustalone w sposób wiążący przez właściwy organ regulacyjny, analiza ta sama może prowadzić do wniosków naruszających prawo konkurencji.
   W tym kontekście Sąd także naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia wyroku.

   W odniesieniu do zbadania metody wykorzystanej przez Komisję w celu ustalenia występowania zjawiska nożyc cenowych w zaskarżonym wyroku naruszono prawo także w odniesieniu do kilku centralnych aspektów. Po pierwsze, z powodu tego, że kryterium zwane „As-Efficient-Competitor-Test” (kryterium równie skutecznego konkurenta), które Sąd uznał za jedyne kryterium porównawcze znajdujące ogólne zastosowanie, na którym należało się oprzeć, jest w każdym razie pozbawione znaczenia, jeżeli przedsiębiorstwo dominujące na rynku oraz jego konkurenci (jak w niniejszej sprawie) prowadzą swoją działalność w różnych warunkach ustawowych i faktycznych. Po drugie, z powodu tego, że analiza występowania zjawiska nożyc cenowych uwzględnia jedynie taryfy za przyłączenie do sieci, podczas gdy taryfy za inne usługi telekomunikacyjne oparte na tych samych usługach pośrednich (w szczególności rozmowy) nie zostały uwzględnione. Zawarte w wyroku stwierdzenia dotyczące rzekomego występowania zjawiska nożyc cenowych również zawierają kilka błędów co do prawa, a Sąd nie zbadał występowania związku przyczynowo-skutkowego między rzekomym zjawiskiem nożyc cenowych i swymi stwierdzeniami dotyczącymi struktury rynku.

      Na początku Sąd w wyroku naruszył wymogi wynikające z art. 253 WE w odniesieniu do uzasadnienia decyzji Komisji.

      Wreszcie Sąd błędnie zastosował art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17, ponieważ nie zakwestionował obliczenia grzywny przez Komisję, chociaż Komisja niesłusznie założyła, że chodziło o poważne naruszenie, niewłaściwie uwzględniła sektorowe regulacje taryfowe wnoszącej odwołanie, a ponadto mogła ona nałożyć jedynie symboliczną grzywnę. W konsekwencji Sąd nie uwzględnił w sposób właściwy pod względem prawnym argumentów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie na poparcie jej żądania uchylenia lub obniżenia grzywny.

      (1)  Dz.U. L 263, s. 9.


title: Sprawa T-371/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 26 czerwca 2008 r. w sprawie F-5/07 Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, wniesione w dniu 8 września 2008 r. przez Barta Nijsa

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/45

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 26 czerwca 2008 r. w sprawie F-5/07 Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, wniesione w dniu 8 września 2008 r. przez Barta Nijsa
   (Sprawa T-371/08 P)
   (2008/C 301/77)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Rollinger i A. Hertzog, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie odwołania za dopuszczalne;

               —

               uznanie odwołania za zasadne;

               —

               w związku z tym, uchylenie postanowienia z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie F-5/07 Bart Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca twierdzi, że postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej dotknięte jest oczywiście niewłaściwym zastosowaniem przepisów proceduralnych, w zakresie w jakim przedmiotowe postanowienie uznaje skargę za niedopuszczalną ze względu na naruszenie wymogów jasności, a także naruszeniem zasady uzasadnionych oczekiwań i błędnym zastosowaniem zasady domniemania zgodności z prawem twierdzeń strony pozwanej, ponieważ postanowienie to zostało wydane tylko po jednej wymianie pism procesowych.
   Ponadto strona skarżąca twierdzi, że sporne postanowienie nie jest jasne, przeinacza dowody i jest dotknięte oczywistym błędem w ocenie zarzutów podniesionych w skardze i nie bada niektórych dowodów, które Sąd powinien był zbadać z urzędu.
   Strona skarżąca podnosi także, że zaskarżone postanowienie powinno było uwzględnić brak uzasadnienia w stadium przedprocesowym i że błędnie opiera się na niedotrzymaniu terminów, jako że Sąd nie posiadał wystarczających danych, żeby wyciągnąć takie wnioski.


title: Sprawa C-129/08: Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brugge– Belgia) — Carlos Cloet, Jacqueline Cloet przeciwko Westvlaammse Intercommunale voor Economische Expansie, Huisvestingsbeleid en Technische Bijstand CVBA (WVI)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/52

         Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brugge– Belgia) — Carlos Cloet, Jacqueline Cloet przeciwko Westvlaammse Intercommunale voor Economische Expansie, Huisvestingsbeleid en Technische Bijstand CVBA (WVI)
   (Sprawa C-129/08) (1)

   2009/C 267/88

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa C-450/14 P: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 31 maja 2016 r. – Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes – Isotis/Komisja Europejska [Odwołanie — Regulamin postępowania przed Trybunałem — Artykuł 181 — Klauzula arbitrażowa — Umowy zawarte w ramach szóstego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniającego się do utworzenia europejskiej przestrzeni badawczej i innowacji (2002–2006), programu eTEN dotyczącego transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych, jak też programu ramowego na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007–2013) — Sprawozdanie z audytu stwierdzające brak kwalifikowalności poniesionych wydatków — Żądanie zwrotu wypłaconych dotacji — Odszkodowanie ryczałtowe — Skarga o stwierdzenie nieważności — Żądanie wzajemne]

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/3

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 31 maja 2016 r. – Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes – Isotis/Komisja Europejska
   (Sprawa C-450/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Regulamin postępowania przed Trybunałem - Artykuł 181 - Klauzula arbitrażowa - Umowy zawarte w ramach szóstego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniającego się do utworzenia europejskiej przestrzeni badawczej i innowacji (2002–2006), programu eTEN dotyczącego transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych, jak też programu ramowego na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007–2013) - Sprawozdanie z audytu stwierdzające brak kwalifikowalności poniesionych wydatków - Żądanie zwrotu wypłaconych dotacji - Odszkodowanie ryczałtowe - Skarga o stwierdzenie nieważności - Żądanie wzajemne])
   (2016/C 326/03)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes – Isotis (przedstawiciel: adwokat S. Skliris)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Lejeune i A. Marcoulli, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes – Isotis zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 395 z 16.11.2014.


title: Sprawa C-93/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (izba siódma) wydanego w dniu 13 grudnia 2012 r. w sprawie T-103/08 Versalis SpA, wcześniej Polimeri Europa SpA, Eni SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 lutego 2013 r. przez Komisję Europejską

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/28

         Odwołanie od wyroku Sądu (izba siódma) wydanego w dniu 13 grudnia 2012 r. w sprawie T-103/08 Versalis SpA, wcześniej Polimeri Europa SpA, Eni SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 lutego 2013 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-93/13 P)
   2013/C 114/44
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, G. Conte, R. Striani, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Versalis SpA, wcześniej Polimeri Europa SpA, Eni SpA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku, w którym kwota grzywny nałożonej w decyzji na ENI i Versalis została obniżona do 106 200 000 EUR;

               —

               oddalenie w całości skargi w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie skarżących w pierwszej instancji kosztami postępowania w dwóch instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

               I.

               Sąd naruszył prawo przez przyjęcie, że Komisja naruszyła prawo do obrony ENI stosując z powodu powrotu do naruszenia podwyższenie grzywny nałożonej solidarnie na ENI i Versalis w przypadku dwóch naruszeń popełnionych w przeszłości przez spółki będące w całości lub niemalże własnością ENI, mimo że dwie decyzje stwierdzające te naruszenia nie były skierowane do ENI (która to w konsekwencji nie otrzymała pisma w sprawie przedstawienia zarzutów w odniesieniu do rzeczonych naruszeń). W szczególności jeżeli chodzi o przypisanie powrotu do naruszenia Sąd nie wziął pod uwagę tego iż prawo do obrony jest zapewnione jeżeli w chwili gdy Komisja oznajmia swój zamiar przypisania powrotu do naruszenia, daje stronom możliwość wykazania, że stosowne warunki nie są spełnione. Ponadto Sąd pominął fakt, iż przypisując powrót do naruszenia za kolejne naruszenie reguł konkurencji Komisja nie nakłada kary z mocą wsteczną za pierwsze naruszenie, lecz wyciąga po prostu konsekwencje z okoliczności, iż to samo przedsiębiorstwo (podmiot gospodarczy) popełniło nowe naruszenie.

               II.

               Sąd przekroczył granice swych uprawnień i naruszył zasadę dyspozycyjności, art. 21 statutu Trybunału oraz art. 44 § 1 i art. 48 §. 2 regulaminu postępowania przed Sądem rozpatrując kwestię prawną (dotycząca rzekomego naruszenia zasady równego traktowania przy obliczaniu grzywny), której skarżące nie podniosły w skardze wszczynającej postępowanie.

               III.

               Sąd naruszył prawo przy dokonywaniu wykładni i stosowania zasady równego traktowania w odniesieniu do „mnożnika” dla celów odstraszania oraz nie przedstawił uzasadnienia. W szczególności Sąd nie uwzględnił zakresu uznania przysługującego Komisji przy określaniu grzywien w świetle mających znaczenie okoliczności zmuszając ją do dokonania czysto matematycznych obliczeń w celu ustalenia mnożnika, jaki należało zastosować do ENI i Versalis. Co więcej Sąd błędnie wymagał od Komisji, aby zapewniła bezpośrednią proporcjonalność pomiędzy odsetkiem podwyższenia grzywny dla celów odstraszania i obrotami przedsiębiorstw a nie pomiędzy mnożnikami lub pomiędzy grzywnami wynikającymi z zastosowania mnożników (pomnożonymi grzywnami) i ogólnymi obrotami przedsiębiorstw.


title: Sprawa C-225/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 14 maja 2012 r. — Demir przeciwko Staatssecretaris van Justitie

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 14 maja 2012 r. — Demir przeciwko Staatssecretaris van Justitie
   (Sprawa C-225/12)
   2012/C 243/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: C. Demir

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Justitie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 decyzji nr 1/80 (1) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten podlega zastosowaniu względem materialno- lub formalnoprawnej przesłanki dla pierwszego wjazdu na terytorium państwa członkowskiego, także wówczas gdy taka przesłanka — w niniejszej sprawie tymczasowe zezwolenie na pobyt — ma również na celu zapobieganie, przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pobyt, m.in. nielegalnemu wjazdowi i nielegalnemu pobytowi i w tym zakresie może być uznana jako środek w rozumieniu punktu 85 wyroku z dnia 21 października 2003 r. w sprawach C 317/01 i C 369/01 (2) Abatay i in., który może być zaostrzony?

               2a)

               Jakie znaczenie należy przypisać w tym względzie wymogowi pobytu zgodnego z prawem w rozumieniu art. 13 decyzji nr 1/80?

               2b)

               Czy ma przy tym znaczenie okoliczność, że zgodnie z prawem krajowym złożenie wniosku samo w sobie prowadzi do zgodnego z prawem pobytu, dopóki wniosek jeszcze nie został rozpoznany odmownie albo czy ma tylko znaczenie, że pobyt przed złożeniem wniosku uznaje się na podstawie prawa krajowego za nielegalny?

      (1)  Decyzja wydania w dniu 19 września 1980 r. przez Radę Stowarzyszeniową ustanowioną przez Układ ustanawiający stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją dotycząca rozwoju stowarzyszenia

      (2)  Rec. 2003, s. I-12301.


title: Sprawa T-259/16: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2016 r. – Trost Auto Service Technik/EUIPO (AUTOSERVICE.COM)

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/45

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2016 r. – Trost Auto Service Technik/EUIPO (AUTOSERVICE.COM)
   (Sprawa T-259/16)
   (2016/C 251/51)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Trost Auto Service Technik SE (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: P. Kohl, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne„AUTOSERVICE.COM” – zgłoszenie nr 13 593 678

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2016 r. w sprawie R 1770/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2004 r. w sprawie T-76/04 R, Bactria Industriehygiene-Service Verwaltungs GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Środek tymczasowy — Rozporządzenie (WE) nr 2032/2003 — Produkty biobójcze — Dopuszczalność wniosku)

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/17

      POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 2 lipca 2004 r.
   w sprawie T-76/04 R, Bactria Industriehygiene-Service Verwaltungs GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Środek tymczasowy - Rozporządzenie (WE) nr 2032/2003 - Produkty biobójcze - Dopuszczalność wniosku)
   (2004/C 251/32)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-76/04 R, Bactria Industriehygiene-Service Verwaltungs GmbH & Co. KG z siedzibą w Kirchheimboladen (Niemcy), reprezentowanej przez C. Mereugo i K. Van Maldegema, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: X. Lewis i F. Simonetti, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o zawieszenie wykonania art. 5 ust. 1 i ust. 2 oraz załączników II i V do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1896/2000 (Dz.U. L 307, str. 1), prezes Sądu wydał w dniu 2 lipca 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Zastrzega się rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów.


title: Sprawa T-170/07: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2010 r. — CTG Luxembourg PSF przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/48

      Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2010 r. — CTG Luxembourg PSF przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
      (Sprawa T-170/07)
      (2010/C 161/77)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Computer Task Group Luxembourg PSF SA (Bertrange, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat M. Thewes)

         Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji przyjętych przez Trybunał Sprawiedliwości w ramach europejskiego zamówienia publicznego „AO 008/2009: Wsparcie dla użytkowników systemów IT i systemu telefonicznego 1 i 2 stopnia, call center, zarządzanie sprzętem użytkownika końcowego”, a konkretnie:

                              —

                              decyzji komisji uprawnionej do otwarcia kopert z dnia 9 lutego 2010 r. o odrzuceniu oferty CTG CONSORTIUM ze względu na „złożenie jej po terminie”;

                              —

                              decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi (nieopatrzonej datą i nieznanej dotychczas skarżącej);

                              —

                              decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 5 marca 2010 r. potwierdzającej odrzucenie oferty CTG CONSORTIUM;

                  —

                  ustalenie odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej i zasądzenie od Trybunału Sprawiedliwości odszkodowania na rzecz strony skarżącej za ogół szkody poniesionej w związku z zaskarżonymi decyzjami i wyznaczenie eksperta w celu oszacowania tej szkody;

                  —

                  obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W niniejszej skardze strona skarżąca żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji komisji uprawnionej do otwarcia kopert z dnia 9 lutego 2010 r. o odrzuceniu oferty przez nią złożonej — ze względu na złożenie jej po terminie — w ramach przetargu na usługi wsparcia dla użytkowników systemów IT i systemu telefonicznego 1 i 2 stopnia, call center, zarządzanie sprzętem użytkownika końcowego (Dz.U. 2009/S 217-312292) oraz decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi, a także, po drugie, wnosi o odszkodowanie.
      Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery następujące zarzuty:

                  —

                  naruszenia zasady niedyskryminacji, zasady równości oferentów i zasady swobodnej konkurencji poprzez nałożenie wymogu — poza końcową datą wysłania ofert — końcowej godziny złożenia ofert w urzędzie pocztowym;

                  —

                  naruszenia obowiązku udzielenia odpowiedzi na wnioski o udzielenie informacji skierowane do instytucji zamawiającej w stosownym czasie;

                  —

                  naruszenia obowiązku poinformowania odrzuconych oferentów o podstawach odrzucenia ich ofert, o nazwisku lub nazwie oferenta, któremu udzielono zamówienia oraz o przysługujących im środkach prawnych;

                  —

                  odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-314/04: Skarga wniesiona dnia 27 lipca 2004 r. przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/46

         Skarga wniesiona dnia 27 lipca 2004 r. przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-314/04)
   (2004/C 262/87)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 27 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Republikę Federalną Niemiec, reprezentowaną przez Clausa-Dietera Quassowskiego i Christopha von Donata.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zakomunikowanej pismem Dyrektoriatu Generalnego ds. Polityki Regionalnej z dnia 17 maja 2004 r. w zakresie, w którym udział Wspólnot w finansowaniu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego programu na lata 1997 – 1999 w Północnej Nadrenii Westfalii (EFRR nr 97.02.13.005/ARINCO nr 97.DE.16.005) przeprowadzanego w ramach celu 2 został zmniejszony do kwoty 319.046.236,76 EUR i odmówiono wypłaty na rzecz władz niemieckich ostatniej raty w wysokości 5.488.569,24 EUR;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca zarzuca w trybie art. 230 WE naruszenie wtórnego prawa wspólnotowego i ogólnych zasad prawa, naruszenie zakresu uznania Komisji, jak również błędne uzasadnienie zaskarżonej decyzji.
   Zaskarżoną decyzją Komisja zmniejszyła do kwoty 319.046.236,76 EUR udział Wspólnot w finansowaniu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego programu na lata 1997–1999 w Północnej Nadrenii Westfalii (EFRR nr 97.02.13.005/ARINCO nr 97.DE.16.005) przeprowadzanego w ramach celu 2 i odmówiła wypłaty na rzecz władz niemieckich ostatniej raty w wysokości 5.488.569,24 EUR. Okolicznościami towarzyszącymi zmniejszeniu udziału jest niższe wykorzystanie programu w zakresie niektórych działań i wyższe wykorzystanie programu w zakresie innych działań w porównaniu z indykatywnym planem finansowym. Wyrównanie nie nastąpiło w ramach danych priorytetów programu, ale w programie jako całości.
   Komisja jest zdania, że możliwe jest przesunięcie (transfer) pomiędzy działaniami, jednakże nie pomiędzy priorytetami programu, względnie przesunięcie między priorytetami wymagałoby wcześniejszej, ponownej decyzji Komisji. Reguła ta obowiązuje również w przypadku faktycznie wyższych wydatków w ramach zatwierdzonego programu, które nie byłyby związane z wnioskiem o zwiększenie udziału EFRR.
   Rząd federalny ocenia przesunięcia jako merytorycznie uzasadnione. Rząd ten twierdzi, że nieznaczne w swym zakresie przesunięcia służyły lepszemu osiągnięciu wspólnotowych celów wsparcia. Brak jest podstaw do zmniejszenia udziału. W szczególności nie można uzasadniać zmniejszenia zatwierdzonego udziału EFRR tym względem, że właściwe władze i instytucje w kraju związkowym Północnej Nadrenii Westfalii elastycznie stosowały indykatywny plan finansowy programu interwencji strukturalnych Wspólnoty w obszarach objętych celem 2 w okresie od 1 stycznia 1997 r. do 31 grudnia 1999 r. Mając na uwadze powyższe, zmniejszenie należnego salda narusza prawo wspólnotowe.
   Rząd federalny wskazuje ponadto, że Komisja zawęża, niezgodnie z celem pomocy, zakres możliwości działania Państwa Członkowskiego lub właściwych władz i instytucji lokalnych w wyniku tego, że nie dopuszcza elastyczności na poziomie priorytetów nawet wtedy, kiedy pod koniec okresu wsparcia nie można już uzyskać formalnego zatwierdzenia Komisji.


title: Sprawa T-62/09: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2009 r. – Rintisch przeciwko OHIM – Bariatrix Europe (PROTI SNACK)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/21

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2009 r. – Rintisch przeciwko OHIM – Bariatrix Europe (PROTI SNACK)
   (Sprawa T-62/09)
   2009/C 102/34
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bernhard Rintisch (Bottrop, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Dreyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bariatrix Europe Inc. SAS (Guilherand Granges, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 grudnia 2008 r. w sprawie R 740/2008-4; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bariatrix Europe Inc. SAS

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PROTI SNACK” dla towarów z klas 5, 29, 30 i 32 – zgłoszenie nr 4 992 145

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech pod nr 39 702 429 słowny znak towarowy „PROTI” dla towarów z klas 29 i 32; zarejestrowany w Niemczech pod nr 39 608 644 graficzny znak towarowy „PROTIPOWER” dla towarów z klas 29 i 32; zarejestrowany w Niemczech pod nr 39 549 559 słowny znak towarowy „PROTIPLUS” dla towarów z klas 29 i 32; zarejestrowana w Niemczech pod nr 39 629 195 nazwa handlowa „PROTITOP” dla towarów z klas 29, 30 i 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na niedokonanie przez Izbę Odwoławczą oceny zasadności sprzeciwu; naruszenie art. 74 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na odmowę Izby Odwoławczej skorzystania z przysługującego jej swobodnego uznania bądź co najmniej niepodanie, w jaki sposób skorzystała z tego uznania; nadużycie władzy ze względu na nieuzwględnie przez Izbę Odwoławczą dokumentów i dowodów przedłożonych przez stronę skarżącą.


title: Sprawa F-132/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – HC/Komisja (Służba publiczna – Personel tymczasowy – Kolejne zatrudnienia na podstawie różnych rodzajów umów w kilku instytucjach Unii – Przerwanie przez okres bezrobocia – Ciągłość ubezpieczenia we wspólnym systemie ubezpieczenia zdrowotnego Unii – Nowe zatrudnienie – Artykuł 13 WZIP – Badanie lekarskie poprzedzające zatrudnienie – Artykuł 32 WZIP – Niepowiadomienie przez zainteresowanego o chorobie, na którą już cierpiał – Późniejsze odkrycie przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę – Zastosowanie pięcioletniego zastrzeżenia medycznego z mocą wsteczną – Podważenie – Skierowanie sprawy do komitetu ds. inwalidztwa – Obowiązek lojalności – Decyzja organu upoważnionego do zawierania umów o pracę o pozbawieniu możliwości zatrudnienia pracownika przez instytucję przez okres sześciu lat)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/39

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – HC/Komisja
      (Sprawa F-132/15) (1)

      ((Służba publiczna - Personel tymczasowy - Kolejne zatrudnienia na podstawie różnych rodzajów umów w kilku instytucjach Unii - Przerwanie przez okres bezrobocia - Ciągłość ubezpieczenia we wspólnym systemie ubezpieczenia zdrowotnego Unii - Nowe zatrudnienie - Artykuł 13 WZIP - Badanie lekarskie poprzedzające zatrudnienie - Artykuł 32 WZIP - Niepowiadomienie przez zainteresowanego o chorobie, na którą już cierpiał - Późniejsze odkrycie przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę - Zastosowanie pięcioletniego zastrzeżenia medycznego z mocą wsteczną - Podważenie - Skierowanie sprawy do komitetu ds. inwalidztwa - Obowiązek lojalności - Decyzja organu upoważnionego do zawierania umów o pracę o pozbawieniu możliwości zatrudnienia pracownika przez instytucję przez okres sześciu lat))
      (2016/C 364/47)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: HC (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser, T. S. Bohr i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o zastosowaniu klauzuli zastrzeżenia medycznego zawartej w art. 32 WZIP z mocą wsteczną, od chwili podjęcia przez skarżącą służby w Komisji, oraz o zawieszeniu uprawnień rentowych na wypadek niepełnosprawności lub śmierci, a po drugie, decyzji o wykluczeniu możliwości zatrudnienia przez Komisję przez sześć lat od chwili zakończenia ostatniej umowy o pracę.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 29 stycznia 2015 r., na mocy której organ upoważniony do zawierania umów o pracę Komisji Europejskiej wykluczył możliwość zatrudnienia HC przez tę instytucję przez okres sześciu lat.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona połową kosztów poniesionych przez HC.

                  4)

                  HC pokrywa połowę własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015, s. 46.