title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 czerwca 2017 r.#Postępowanie zainicjowane przez Ilves Jakelu Oy.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus.#Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 97/67/WE – Artykuł 9 – Swoboda świadczenia usług – Usługi pocztowe – Pojęcia usługi powszechnej i wymagań podstawowych – Zezwolenia ogólne i indywidualne – Zezwolenie na świadczenie usług pocztowych w wykonaniu umów wynegocjowanych indywidualnie – Nałożone warunki.#Sprawa C-368/15.

text:
WYROK TRYBUNAŁU (szósta izba)
z dnia 15 czerwca 2017 r.(1)
Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 97/67/WE – Artykuł 9 – Swobodne świadczenie usług – Usługi pocztowe – Pojęcie usługi powszechnej i wymagań podstawowych – Zezwolenia ogólne i indywidualne – Zezwolenie na świadczenie usług pocztowych w wykonaniu umów wynegocjowanych indywidualnie – Nałożone warunki
W sprawie C‑368/15
mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Korkein hallinto‑oikeus (najwyższy sąd administracyjny, Finlandia) postanowieniem z dnia 10 lipca 2015 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 14 lipca 2015 r., w postępowaniu:

Ilves Jakelu Oy,

przy udziale:

Liikenne- ja viestintäministeriö,

TRYBUNAŁ (szósta izba),
w składzie: E. Regan, prezes izby, A. Arabadjiev (sprawozdawca) i C.G. Fernlund, sędziowie,
rzecznik generalny: P. Mengozzi,
sekretarz: A. Calot Escobar,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
rozważywszy uwagi przedstawione:
–        w imieniu Ilves Jakelu Oy przez H. Piekkalę i I. Aalto‑Setälä, asianajajat,
–        w imieniu rządu fińskiego przez H. Leppo, działającą w charakterze pełnomocnika,
–        w imieniu rządu włoskiego przez G. Palmieri, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez S. Fiorentina, avvocato dello Stato,
–        w imieniu rządu polskiego przez B. Majczynę, działającego w charakterze pełnomocnika,
–        w imieniu rządu norweskiego przez I. Thue i C. Rydninga, działających w charakterze pełnomocników,
–        w imieniu Komisji Europejskiej przez P. Costę de Oliveirę i P. Aalta, działających w charakterze pełnomocników,
podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
wydaje następujący

Wyrok

1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U. 1998, L 15, s. 14 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6, t. 3, s. 71), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. (Dz.U. 2008, L 52, s. 3) (zwanej dalej „dyrektywą 97/67”).

2        Wniosek ten został przedstawiony w ramach skargi wniesionej przez Ilves Jakelu Oy na decyzję valtioneuvosto (rada ministrów, Finlandia) z dnia 30 stycznia 2017 r. nakładającą w odniesieniu do koncesji na działalność pocztową obowiązek poszanowania pewnych wymagań.
 Ramy prawne

 Prawo Unii

3        Motyw 15 dyrektywy 97/67 ma następujące brzmienie:
„Postanowienia niniejszej dyrektywy dotyczące świadczenia usług powszechnych nie naruszają prawa operatorów świadczących usługi powszechne do negocjowania umów z klientami w sposób indywidualny”.

4        Zgodnie z art. 2 wspomnianej dyrektywy:
„Do celów niniejszej dyrektywy:
[…]
13)      »operator świadczący usługę powszechną«: publiczny lub prywatny operator świadczący usługi pocztowe, który świadczy powszechną usługę pocztową lub niektóre elementy tej usługi w państwie członkowskim, o tożsamości którego Komisja została powiadomiona zgodnie z art. 4.
14)      »zezwolenia«: jakiekolwiek pozwolenia określające prawa i obowiązki charakterystyczne dla sektora pocztowego i zezwalające przedsiębiorstwom na świadczenie usług pocztowych oraz, w odpowiednich przypadkach, na budowę lub eksploatację ich sieci w celu świadczenia takich usług, w formie »zezwolenia ogólnego« lub »koncesji indywidualnej«, zgodnie z poniższymi definicjami:
–        »zezwolenie ogólne«: zezwolenie – niezależnie od tego, czy jest ono regulowane »koncesją według klasy«, czy na podstawie ogólnego prawa, i niezależnie od tego, czy uregulowanie takie wymaga procedur rejestracji lub deklaracji – które nie wymaga od danego operatora świadczącego usługi pocztowe otrzymania wyraźnej decyzji krajowego organu regulacyjnego przed przystąpieniem do wykonywania praw wynikających z zezwolenia,
–        »koncesja indywidualna«: zezwolenie wydawane przez krajowy organ regulacyjny, które nadaje operatorowi świadczącemu usługi pocztowe konkretne prawa, lub które, w odpowiednich przypadkach, uzależnia działalność tego przedsiębiorstwa od konkretnych zobowiązań wykraczających poza zezwolenie ogólne i w przypadku którego operator świadczący usługi pocztowe nie jest uprawniony do przystąpienia do wykonywania praw do momentu otrzymania decyzji krajowego organu regulacyjnego;
[…]
19)      »wymagania podstawowe«: ogólne przyczyny nieekonomiczne, które mogą skłonić państwo członkowskie do narzucenia warunków dotyczących świadczenia usług pocztowych. Przyczyny te obejmują tajemnicę korespondencji, bezpieczeństwo sieci w związku z przewozem towarów niebezpiecznych, poszanowanie warunków zatrudnienia i systemów zabezpieczenia społecznego ustanowionych przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi lub układem zbiorowym wynegocjowanym pomiędzy krajowymi partnerami społecznymi, zgodnie z prawem wspólnotowym i krajowym, oraz, w uzasadnionych przypadkach, ochronę danych, ochronę środowiska i planowanie regionalne. Ochrona danych może obejmować ochronę danych osobowych, niejawny charakter przekazywanych lub przechowywanych informacji oraz ochronę prywatności;
[…]”.

5        Rozdział 2 dyrektywy 97/67 dotyczy usług powszechnych. Artykuł 3 tej dyrektywy stanowi:
„1.      Państwa członkowskie zapewnią, by użytkownicy korzystali z prawa do usług powszechnych obejmujących ciągłe świadczenie usług pocztowych o określonej jakości we wszystkich punktach na swoich obszarach, po przystępnych cenach dla wszystkich użytkowników.
[…]
4.      Każde państwo członkowskie podejmie działania konieczne do zapewnienia, by usługi powszechne obejmowały przynajmniej następujące świadczenia:
–        przyjmowanie, sortowanie, przemieszczanie i doręczanie przesyłek pocztowych do dwóch kilogramów,
–        przyjmowanie, sortowanie, przemieszczanie i doręczanie paczek pocztowych do 10 kilogramów,
–        usługi obejmujące przesyłki polecone i przesyłki wartościowe”.

6        Artykuł 9 wspomnianej dyrektywy stanowi:
„1.      Dla usług, które wykraczają poza zakres usług powszechnych, państwa członkowskie mogą wprowadzić zezwolenia ogólne w zakresie niezbędnym do zagwarantowania zgodności z wymaganiami podstawowymi.
2.      Dla usług, które należą do zakresu usług powszechnych, państwa członkowskie mogą wprowadzić procedury zezwoleń, w tym koncesje indywidualne, w zakresie niezbędnym do zagwarantowania zgodności z wymaganiami podstawowymi i w celu zapewnienia świadczenia usługi powszechnej.
Przyznanie zezwoleń może:
–        być uzależnione od obowiązków świadczenia usług powszechnych,
–        w razie potrzeby i w uzasadnionych przypadkach, nakładać wymagania dotyczące jakości, dostępności i świadczenia określonych usług,
–        w odpowiednich przypadkach być powiązane z obowiązkiem wnoszenia składki na rzecz mechanizmów współdzielenia, o których mowa w art. 7, jeżeli świadczenie usługi powszechnej generuje koszt netto i stanowi nieuzasadnione obciążenie dla operatora(-ów) świadczącego(-ych) usługę powszechną wyznaczonego(-ych) zgodnie z art. 4,
–        w odpowiednich przypadkach być powiązane z obowiązkiem wnoszenia składki na rzecz kosztów operacyjnych ponoszonych przez krajowe organy regulacyjne, o których mowa w art. 22,
–        w odpowiednich przypadkach być uzależnione od przestrzegania warunków pracy określonych w ustawodawstwie krajowym lub nałożyć taki obowiązek.
Obowiązki i wymogi, o których mowa w tiret pierwszym i w art. 3, mogą być nakładane jedynie na wyznaczonych operatorów świadczących usługę powszechną.
O ile nie dotyczą one przedsiębiorstw wyznaczonych na operatorów świadczących usługę powszechną zgodnie z art. 4, udzielane zezwolenia nie mogą:
–        być ograniczone pod względem liczby,
–        dla tych samych elementów usługi powszechnej lub części terytorium kraju nakładać obowiązków świadczenia usługi powszechnej oraz, jednocześnie, konieczności wnoszenia składki na rzecz mechanizmu współdzielenia,
–        powtarzać warunków mających zastosowanie do przedsiębiorstw na mocy przepisów ustawodawstwa krajowego innych niż przepisy właściwe dla branży,
–        nakładać warunków technicznych lub operacyjnych innych niż niezbędne do wypełnienia zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy.
3.      Procedury, zobowiązania i wymogi, o których mowa w ust. 1 i 2, są przejrzyste, dostępne, niedyskryminujące, proporcjonalne, precyzyjne i jednoznaczne, podawane do wiadomości publicznej z wyprzedzeniem i oparte na obiektywnych kryteriach. Państwa członkowskie zapewniają, by przyczyny odmowy wydania lub cofnięcia zezwolenia w całości lub w części zostały przekazane wnioskodawcy, a także ustanawiają procedurę odwoławczą”.

7        Motyw 33 dyrektywy 2008/6 ma następujące brzmienie:
„Państwa członkowskie powinny mieć prawo do stosowania zezwoleń ogólnych i koncesji indywidualnych, gdy jest to uzasadnione i proporcjonalne do założonego celu […]”.
 Prawo fińskie

8        Zgodnie z art. 1 akapit pierwszy postilaki (415/2011) (ustawy 415/2011 o poczcie) w brzmieniu obowiązującym w czasie właściwym dla okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym celem tej ustawy jest zagwarantowanie, aby usługi pocztowe, a w szczególności usługi powszechne, były dostępne na równych warunkach w całym państwie.

9        Na podstawie art. 3 ustawy 415/2011 wszelka działalność pocztowa dotycząca przesyłek z korespondencją wymaga koncesji. Zgodnie z art. 4 akapit pierwszy owej ustawy wniosek o wydanie koncesji na usługi pocztowe należy przedstawić valtioneuvosto. Jej udzielenie nie prowadzi do publikacji powiadomienia.

10      Zgodnie z art. 6 ustawy 415/2011 koncesji należy udzielić, jeżeli:
„1)      wnioskodawca jest spółką lub stowarzyszeniem dysponującym wystarczającymi środkami gospodarczymi, by sprostać obowiązkom przedsiębiorstwa pocztowego;
2)      brak jest jakichkolwiek uzasadnionych względów, by wątpić w zdolność wnioskodawcy do poszanowania przepisów i reguł mających zastosowanie do działalności pocztowej;
3)      wnioskodawca ma zdolność do zapewnienia regularnej działalności w zgodzie z koncesją;
4)      obszar objęty żądaną koncesją spełnia warunki zawarte w art. 7;
5)      rząd nie ma konkretnych powodów, by podejrzewać, że udzielenie koncesji może stanowić oczywiste ryzyko dla bezpieczeństwa narodowego”.

11      Artykuł 9 ustawy 415/2011 dotyczy treści koncesji. Zgodnie z art. 9 akapit drugi pkt 5 valtioneuvosto powinien wskazać w koncesji obowiązki uzupełniające przepisy owej ustawy lub przepisy przyjęte na jej podstawie i dotyczące wszelkich innych wymogów, analogiczne do obowiązków wyliczonych we wskazanym art. 9 akapit drugi pkt 1–4, które byłyby niezbędne dla celów zagwarantowania jakości, dostępności i skuteczności usług.
 Postępowanie główne i pytania prejudycjalne

12      Na mocy decyzji z dnia 30 stycznia 2014 r. valtioneuvosto udzieliło spółce Ilves Jakelu koncesji umożliwiającej jej wykonywanie działalności pocztowej w zakresie przesyłek z korespondencją w rozumieniu art. 3 ustawy 415/2011. Pierwsze postanowienie tej koncesji wylicza gminy na terytorium fińskim objęte żądaną koncesją. Na podstawie postanowienia drugiego owej koncesji, odnoszącego się do rozmiaru działalności, Ilves Jakelu ma prawo do wykonywania na tym terytorium nieograniczonej działalności pocztowej skierowanej do klientów, z którymi spółka ta zawarła umowę.

13      Postanowienia 4–8 wskazanej koncesji mają na celu zapewnienie jakości, dostępności i skuteczności usług pocztowych. Zgodnie z postanowieniem 4 owej koncesji spółka Ilves Jakelu powinna zredagować warunki dostawy przed rozpoczęciem świadczenia usług doręczania poczty. Zgodnie z postanowieniem 5 koncesji wydanej na mocy decyzji z dnia 30 stycznia 2014 r. Ilves Jakelu powinna zadbać o zorganizowanie jej przedsiębiorstwa w taki sposób, by zaległa poczta była doręczana przynajmniej raz na tydzień, z wyjątkiem dni wolnych. Na podstawie postanowienia 6 owej koncesji Ilves Jakelu powinna świadczyć usługi zawieszenia dostawy i zmiany adresu. Zgodnie z postanowieniem 7 owej koncesji Ilves Jakelu powinna oznaczyć swe przesyłki w taki sposób, by mogły one zostać odróżnione i odseparowane od podobnej poczty przesyłanej przez innych uprawnionych na mocy koncesji. Na podstawie postanowienia 8 owej koncesji Ilves Jakelu powinna utworzyć w każdej gminie na terytorium objętym tą koncesją przynajmniej jeden punkt zbiorczy dla celów odbioru korespondencji, o której mowa w art. 47 ustawy 415/2011, i zwrotu błędnie doręczonej korespondencji.

14      Wedle spółki Ilves Jakelu art. 9 ustawy 415/2011 jest sprzeczny z dyrektywą 97/67 w zakresie, w jakim nie przewiduje on procedury ogólnego zezwolenia oraz umożliwia uzależnienie udzielenia koncesji na usługi nieobjęte usługą powszechną od warunków innych niż te odpowiadające wymaganiom podstawowym.

15      Sprawa rozpatrywana w postępowaniu głównym dotyczy kwestii, czy valtioneuvosto mógł uzależnić udzielenie koncesji przyznanej na rzecz Ilves Jakelu od poszanowania postanowień 4–8. Zdaniem rządu fińskiego owe postanowienia są konieczne dla celów zapewnienia jakości, dostępności i skuteczności usług pocztowych będących przedmiotem koncesji.

16      W tych okolicznościach Korkein hallinto-oikeus (najwyższy sąd administracyjny, Finlandia) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)      Czy art. 9 [dyrektywy 97/67] należy interpretować w ten sposób, że doręczanie przesyłek pocztowych klientów umownych należy uznać za usługę, która wykracza poza zakres usług powszechnych w rozumieniu ust. 1 tego przepisu, czy też za usługę, która należy do zakresu usług powszechnych w rozumieniu ust. 2 [tego przepisu], w sytuacji gdy przedsiębiorstwo pocztowe ustala warunki doręczenia ze swoim klientem i wystawia klientowi fakturę na ustaloną kwotę?
2)      Jeśli wskazane wyżej doręczanie przesyłek pocztowych klientów umownych stanowi usługę wykraczającą poza zakres usług powszechnych, to czy art. 9 ust. 1 i art. 2 pkt 14 [dyrektywy 97/67] należy interpretować w ten sposób, że świadczenie tego rodzaju usług pocztowych w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym może być uzależnione od uzyskania koncesji indywidualnej w formie przewidzianej w ustawie pocztowej?
3)      Jeśli wskazane wyżej doręczanie przesyłek pocztowych klientów umownych stanowi usługę wykraczającą poza zakres usług powszechnych, to czy art. 9 ust. 1 [dyrektywy 97/67] należy interpretować w ten sposób, że zezwolenie dotyczące tych usług może być uzależnione tylko od wymogów dotyczących zapewnienia, że spełnione będą wymagania podstawowe w rozumieniu art. 2 pkt 19 tej dyrektywy, oraz że zezwolenia dotyczące tych usług nie mogą nakładać wymagań w zakresie jakości, dostępności i efektywności określonych usług w rozumieniu art. 9 ust. 2 tej dyrektywy?
4)      Jeśli zezwolenia dotyczące […] doręczania przesyłek pocztowych klientów umownych mogą być uzależnione tylko od wymogów dotyczących zapewnienia, że spełnione będą wymagania podstawowe, to czy wymagania takie jak te, o których mowa w postępowaniu głównym, dotyczące warunków doręczenia w usłudze pocztowej, częstotliwości doręczania przesyłek, usług związanych ze zmianą adresu i przerwą w doręczaniu, oznaczania przesyłek i punktów przyjmowania, można uznać za odpowiadające wymaganiom podstawowym w rozumieniu art. 2 pkt 19 [dyrektywy 97/67] i za konieczne dla zapewnienia, że spełnione będą wymagania podstawowe w rozumieniu art. 9 ust. 1 [tej dyrektywy]?”.
 Ocena Trybunału

 W przedmiocie pytań pierwszego i drugiego

17      Poprzez pytania pierwsze i drugie, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 9 ust. 1 dyrektywy 97/67 należy interpretować w ten sposób, że usługi doręczania przesyłek pocztowych tego rodzaju jak usługi rozpatrywane w postępowaniu głównym nie są objęte usługą powszechną, jeżeli świadczące je przedsiębiorstwo pocztowe ustala warunki doręczania ze swymi klientami, którym wystawia faktury obejmujące kwoty będące przedmiotem umowy. Sąd odsyłający zmierza w danym przypadku do ustalenia, czy świadczenie tego rodzaju usług pocztowych w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym może być uzależnione od udzielenia koncesji indywidualnej.

18      Dla celów stwierdzenia, po pierwsze, czy świadczenie usług doręczania przesyłek pocztowych klientów umownych takich jak usługi rozpatrywane w postępowaniu głównym jest objęte tym przepisem, czy też przeciwnie, objęte jest art. 9 ust. 2 wskazanej dyrektywy, należy w pierwszej kolejności ustalić, czy owe usługi wchodzą w zakres pojęcia „usługi powszechnej” w rozumieniu art. 3 owej dyrektywy. Do sądu odsyłającego należy zatem zbadanie, czy działalność wykonywana przez Ilves Jakelu będąca przedmiotem jej wniosku o zezwolenie odpowiada kryteriom ustanowionym w tym względzie w dyrektywie 97/67.

19      Z art. 2 pkt 13 tej dyrektywy wynika, że operator świadczący usługi powszechne jest podmiotem publicznym lub prywatnym świadczącym całość lub część powszechnych usług pocztowych w państwie członkowskim, o tożsamości którego została powiadomiona Komisja.

20      Zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 97/67 usługi powszechne obejmują ciągłe świadczenie usług pocztowych o określonej jakości we wszystkich punktach danego obszaru, po przystępnych cenach dla wszystkich użytkowników.

21      Pośród czynników, które mogą zostać uwzględnione w tym względzie, mieści się wskazana przez sąd odsyłający okoliczność, że na spółkę Ilves Jakelu nie został nałożony żaden obowiązek świadczenia usługi powszechnej. Stwierdzenie to wynika również z uwag pisemnych rządu fińskiego, wedle których Ilves Jakelu nie jest operatorem świadczącym usługi powszechne w rozumieniu art. 2 pkt 13 dyrektywy 97/67, którego nazwa została przekazana do wiadomości Komisji.

22      To samo dotyczy okoliczności, że spółka Ilves Jakelu złożyła wniosek o udzielenie koncesji pocztowej w celu świadczenia usług pocztowych na obszarze niektórych gmin. Jak bowiem przypomniano w pkt 20 niniejszego wyroku, powszechna usługa pocztowa powinna być świadczona we wszystkich punktach danego obszaru.

23      Ponadto rząd fiński wskazał w swych uwagach pisemnych, że Ilves Jakelu oferuje swe usługi jedynie na rzecz klientów, z którymi zawarła ona umowy handlowe. Z postanowienia odsyłającego wynika bowiem, że kwota należna za usługi pocztowe oferowane przez tę spółkę jest negocjowana oddzielnie i regulowana na podstawie faktury.

24      Należy w tym względzie przypomnieć, że usługi przesyłek ekspresowych różnią się od pocztowych usług powszechnych wartością dodaną na rzecz klientów, ze względu na którą klienci akceptują wyższe ceny. Tego rodzaju usługi stanowią usługi szczególne, możliwe do oddzielenia od usług świadczonych w interesie publicznym, które odpowiadają indywidualnym potrzebom podmiotów gospodarczych oraz wymagają pewnych świadczeń dodatkowych i które nie są oferowane w ramach tradycyjnych usług pocztowych (zob. podobnie wyrok z dnia 19 maja 1993 r., Corbeau, C‑320/91, EU:C:1993:198, pkt 19).

25      Z motywu 15 dyrektywy 97/67 wynika również, że możliwość indywidualnego negocjowania umów z klientami nie odpowiada a priori pojęciu świadczenia usług powszechnych (wyrok z dnia 23 kwietnia 2009 r., TNT Post UK, C‑357/07, EU:C:2009:248, pkt 48).

26      W związku z tym art. 9 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że działalność w zakresie doręczania przesyłek pocztowych taką jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym należy uznać za usługi nieobjęte usługą powszechną, jeżeli nie stanowi ona ciągłego świadczenia usług pocztowych o określonej jakości we wszystkich punktach danego obszaru, po przystępnych cenach dla wszystkich użytkowników, co powinno zostać zweryfikowane przez sąd krajowy.

27      Co się tyczy, po drugie, kwestii, czy działalność rozpatrywana w postępowaniu głównym może zostać uzależniona od uzyskania koncesji indywidualnej, należy przypomnieć, że art. 9 ust. 1 wskazanej dyrektywy zezwala państwom członkowskim na wprowadzenie w stosunku do przedsiębiorstw sektora pocztowego zezwoleń ogólnych dla usług wykraczających poza zakres usług powszechnych, podczas gdy art. 9 ust. 2 akapit pierwszy przewiduje dla państw członkowskich możliwość wprowadzenia procedur zezwoleń, w tym również indywidualnych koncesji, w odniesieniu do usług należących do zakresu usług powszechnych [zob. podobnie wyrok z dnia 16 listopada 2016 r., DHL Express (Austria), C‑2/15, EU:C:2016:880, pkt 20].

28      Należy wskazać, że nawet jeśli z motywu 33 dyrektywy 2008/6 wynika, że państwa członkowskie powinny mieć prawo do stosowania zezwoleń ogólnych i koncesji indywidualnych, gdy jest to konieczne i proporcjonalne do założonego celu, to jednak art. 9 ust. 1 dyrektywy 97/67, odmiennie od ust. 2 tego artykułu, nie przewiduje możliwości wprowadzenia w odniesieniu do świadczenia usług pocztowych licencji indywidualnej.

29      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że świadczenie tego rodzaju usług może zostać objęte jedynie obowiązkiem uzyskania zezwolenia ogólnego w rozumieniu art. 2 pkt 14 tej dyrektywy.

30      Mając na uwadze powyższe rozważania, na pytania pierwsze i drugie należy udzielić odpowiedzi, że art. 9 ust. 1 dyrektywy 97/67 należy interpretować w ten sposób, że usługi przesyłek pocztowych takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym nie są objęte usługą powszechną, jeżeli nie stanowią one ciągłego świadczenia usług pocztowych o określonej jakości we wszystkich punktach danego obszaru, po przystępnych cenach dla wszystkich użytkowników. Świadczenie usług przesyłek pocztowych nieobjęte usługą powszechną może zostać objęte jedynie obowiązkiem uzyskania zezwolenia ogólnego.
 W przedmiocie pytania trzeciego

31      Poprzez pytanie trzecie sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 9 ust. 1 dyrektywy 97/67 należy interpretować w ten sposób, że świadczenie usług pocztowych nieobjęte usługą powszechną może zostać poddane wymaganiom takim jak te wskazane w art. 9 ust. 2 akapit drugi tiret drugie tej dyrektywy.

32      Tymczasem Trybunał orzekł już w przedmiocie tej kwestii w wyroku z dnia 16 listopada 2016 r., DHL Express (Austria) (C‑2/15, EU:C:2016:880), i odpowiedź udzielona w owej sprawie ma również zastosowanie w niniejszej sprawie.

33      W pkt 26 owego wyroku Trybunał stwierdził bowiem, że art. 9 ust. 2 akapit drugi tiret drugie wskazanej dyrektywy zezwala państwom członkowskim na obwarowanie przyznania zezwolenia obowiązkiem poszanowania wymogów dotyczących jakości, dostępności i świadczenia określonych usług. Stwierdził on, że wobec braku doprecyzowania dotyczącego rodzaju usług, których dotyczy ów obowiązek, należy podkreślić, że z prac przygotowawczych nad dyrektywą 2008/6 wynika, iż prawodawca Unii pragnął znieść nie tylko ostatnie przeszkody pełnego otwarcia rynku wobec pewnych operatorów świadczących usługę powszechną, lecz również wszelkie inne przeszkody w świadczeniu usług pocztowych. Trybunał doszedł do wniosku, że wobec braku wskazówki przeciwnej oraz biorąc pod uwagę charakter badanego obowiązku, okazuje się, że wszyscy operatorzy świadczący usługi pocztowe mogą zostać objęci obowiązkiem, o którym mowa w art. 9 ust. 2 akapit drugi tiret drugie dyrektywy 97/67.

34      W tych okolicznościach na pytanie trzecie należy udzielić odpowiedzi, że art. 9 ust. 1 dyrektywy 97/67 należy interpretować w ten sposób, że świadczenie usług pocztowych nieobjęte usługą powszechną może zostać poddane wymaganiom takim jak te wskazane w art. 9 ust. 2 akapit drugi tiret drugie tej dyrektywy.
 W przedmiocie pytania czwartego

35      Pytanie czwarte należy rozumieć w ten sposób, że zostało ono zadane jedynie na wypadek, gdyby dokonano interpretacji art. 9 ust. 1 dyrektywy 97/67, wedle której koncesja na świadczenie usług pocztowych nieobjętych usługą powszechną może być uzależniona tylko od obowiązków dotyczących zapewnienia, że spełnione będą wymagania podstawowe w rozumieniu art. 2 pkt 19 tej dyrektywy. W świetle odpowiedzi udzielonej na pytanie trzecie nie ma potrzeby odpowiadać na pytanie czwarte.
 W przedmiocie kosztów

36      Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) orzeka, co następuje:
1)      Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że usługi przesyłek pocztowych takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym nie są objęte usługą powszechną, jeżeli nie stanowią one ciągłego świadczenia usług pocztowych o określonej jakości we wszystkich punktach danego obszaru, po cenach przystępnych dla wszystkich użytkowników. Nieobjęte usługą powszechną świadczenie usług przesyłek pocztowych może zostać objęte jedynie obowiązkiem uzyskania zezwolenia ogólnego.

2)      Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy 97/67, zmienionej dyrektywą 2008/6, należy interpretować w ten sposób, że świadczenie usług pocztowych nieobjętych usługą powszechną może zostać poddane wymaganiom takim jak te wskazane w art. 9 ust. 2 akapit drugi tiret drugie tej dyrektywy, ze zmianami.

Podpisy

1      Języki postępowania: fiński.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (druga izba) z dnia 1 lutego 2005 r. # Société provençale d'achat et de gestion (SPAG) SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wniosek o rejestrację słownego znaku towarowego HOOLIGAN - Wcześniejsze słowne znaki towarowe OLLY GAN - Okoliczności faktyczne i prawne nie przedstawione przed OHIM - Dopuszczalność - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. # Sprawa T-57/03.

text:
      Sprawa T-57/03
      Société provençale d’achat et de gestion (SPAG) SAS
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego HOOLIGAN – Wcześniejsze słowne znaki towarowe OLLY GAN – Okoliczności faktyczne i prawne nieprzedstawione w postępowaniu przed OHIM – Dopuszczalność – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 1 lutego 2005 r.  II–0000
      Streszczenie wyroku
      1.     Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu wspólnotowego – Zgodność z prawem decyzji izby odwoławczej
            orzekającej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu – Podważenie przez wskazanie nowych okoliczności prawnych – Przesłanki dopuszczalności
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 74 ust. 1)
      2.     Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Ograniczenie badania do stanu faktycznego, dowodów
            i argumentów przedstawionych przez strony – Renoma wcześniejszego znaku towarowego – Obowiązek stron w zakresie przedstawienia
            stanu faktycznego i dowodów – Samoistny charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego – Badanie z urzędu
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 74)
      3.     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela identycznego lub podobnego wcześniejszego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Słowne znaki
            towarowe „HOOLIGAN” i „OLLY GAN”
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))
      1.     Z art. 74 ust. 1 in fine rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego wynika, że izba odwoławcza Urzędu
         Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) może – orzekając w przedmiocie odwołania od decyzji kończącej
         postępowanie w sprawie sprzeciwu – oprzeć swoją decyzję jedynie na względnych podstawach odmowy rejestracji podniesionych
         przez zainteresowaną stronę oraz na faktach i dowodach z nimi związanych, przedstawionych przez strony.

      Kryteria zastosowania względnej podstawy odmowy rejestracji lub jakiegokolwiek innego przepisu przywołanego na poparcie żądań
         wniesionych przez strony stanowią w sposób oczywisty część elementów prawnych poddanych badaniu Urzędu, przy czym odnosi się
         to również do kwestii prawnej, która musi zostać koniecznie zbadana dla oceny zarzutów podniesionych przez strony i dla uznania
         lub odrzucenia ich żądań, nawet jeśli strony nie przedstawiły swojego stanowiska w tym zakresie i nawet jeżeli Urząd nie wypowiedział
         się w jej przedmiocie. Podobnie w przypadku twierdzenia, że w trakcie rozpatrywania żądań stron Urząd dopuścił się uchybienia
         w zakresie sposobu traktowania żądań stron, takiego jak na przykład naruszenie zasady kontradyktoryjności, to podnoszone uchybienie
         stanowi również część ram prawnych sprawy.

      Wynika z tego, że podniesione przed Sądem okoliczności prawne, które nie były wcześniej rozpatrywane przed instancjami Urzędu,
         nie mają wpływu na zgodność z prawem decyzji izby odwoławczej dotyczącej zastosowania względnej podstawy odmowy rejestracji,
         o ile nie odnoszą się do kwestii prawa, która jest niezbędna w celu zapewnienia właściwego zastosowania rozporządzenia nr 40/94
         w świetle zarzutów i żądań przedstawionych przez strony, ponieważ okoliczności te nie należą do ram prawnych sporu w takiej
         postaci, w jakiej został wniesiony do izby odwoławczej. W konsekwencji są one niedopuszczalne.

      Natomiast kiedy zasada prawna powinna znajdować zastosowanie lub kiedy kwestia prawna powinna być rozstrzygnięta dla zapewnienia
         właściwego zastosowania rozporządzenia nr 40/94 w świetle zarzutów i żądań przedstawionych przez strony, element prawny związany
         z tą kwestią może zostać przywołany po raz pierwszy przed Sądem.

      Zgodnie z zasadą „równości broni” interwenienci występujący przed Sądem są poddani tym samym zasadom dopuszczalności co strony
         skarżące.

      (por. pkt 21–23)
      2.     Nawet jeśli w myśl art. 74 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego do Urzędu Harmonizacji w ramach
         Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) należy zbadanie każdego zarzutu dotyczącego odróżniającego charakteru znaku towarowego
         z powodu jego renomy, to nie ma to zastosowania w przypadku braku jakiegokolwiek przywołania przez stronę renomy wcześniejszych
         znaków towarowych czy przedstawienia dowodów na poparcie tej renomy. Po pierwsze bowiem, jako że renoma znaku towarowego jest
         a priori oparta całkowicie na przypuszczeniach, strony są zobowiązane do wystarczającego sprecyzowania swoich żądań, aby umożliwić
         Urzędowi stanowienie w pełnym zakresie w stosunku do ich roszczeń. Po drugie ocena renomy opiera się w zasadzie na okolicznościach
         faktycznych, których przedstawienie jest obowiązkiem stron. W przypadku gdy strona, która wniosła sprzeciw, ma zamiar powołać
         się na fakt, że jej znak towarowy jest szeroko znany, jest ona zobowiązana do przedstawienia okoliczności faktycznych i, względnie,
         dowodów, które pozwolą Urzędowi na ocenę, czy to twierdzenie jest uzasadnione.

      Natomiast jeżeli chodzi o samoistny charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego, Urząd jest zobowiązany do zbadania,
         w razie potrzeby również z urzędu, tej okoliczności na skutek wniesienia sprzeciwu. Odmiennie bowiem od renomy ocena samoistnego
         charakteru odróżniającego nie jest zależna od jakiejkolwiek okoliczności faktycznej, którą strony powinny przytoczyć. Ponadto
         ocena ta nie zależy od przedstawienia przez strony dowodów lub argumentów mających na celu ustalenie samoistnego charakteru
         odróżniającego, ponieważ Urząd jest zobowiązany sam wykryć i ocenić jego istnienie w świetle wcześniejszego znaku towarowego,
         na którym opiera się sprzeciw.

      (por. pkt 30, 32)
      3.     W odczuciu przeciętnych francuskich i portugalskich konsumentów nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu
         do oznaczenia słownego HOOLIGAN, o którego rejestrację w charakterze wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „odzieży
         i nakryć głowy”, należących do klasy 25 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, oraz słownych znaków towarowych OLLY GAN zarejestrowanych
         wcześniej jako międzynarodowy znak towarowy wywierający skutki między innymi w Portugalii, jak również jako krajowy znak towarowy
         we Francji i odnoszących się między innymi do odzieży, należącej do tej samej klasy wspomnianego porozumienia, ponieważ sporne
         oznaczenia, mimo że są do siebie podobne pod względem fonetycznym, różnią się wizualnie i koncepcyjnie i nie można potwierdzić,
         że wcześniejsze znaki towarowe mają silny samoistny charakter odróżniający, a co za tym idzie, że właściwy krąg odbiorców
         nie będzie mylił zgłoszonego znaku towarowego z wcześniejszymi znakami towarowymi, w szczególności w dziedzinie odzieży.

      (por. pkt 56, 62, 65, 67, 69)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (druga izba)
      z dnia 1 lutego 2005 r.(*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego HOOLIGAN – Wcześniejsze słowne znaki towarowe OLLY GAN – Okoliczności faktyczne i prawne nieprzedstawione w postępowaniu przed OHIM – Dopuszczalność – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd
      W sprawie T‑57/03
      Société provençale d’achat et de gestion (SPAG) SA, z siedzibą w Marsylii (Francja), reprezentowana przez adwokata K. Manhaeve’a, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez U. Pfleghara oraz G. Schneidera, działających w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana,
      w której pozostałymi uczestnikami w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującymi przed Sądem w charakterze interwenientów,
         są:

      Frank Dann i Andreas Backer, zamieszkali we Frankfurcie nad Menem (Niemcy), reprezentowani przez adwokata P. Baronikiansa,

      mającej za przedmiot skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 grudnia 2002 r. (sprawa R 1072/2000‑2), wydaną
         w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu dotyczącym znaków towarowych HOOLIGAN i OLLY GAN,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI
      WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (druga izba),
      w składzie: J. Pirrung, prezes, N. J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie,
      sekretarz: J. Palacio González, główny administrator,
      po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 20 lutego 2003 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez OHMI w sekretariacie Sądu w dniu 12 września 2003 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez interwenientów w sekretariacie Sądu w dniu 12 września 2003 r.,
      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 28 września 2004 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1       W dniu 1 kwietnia 1996 r. Frank Dann i Andreas Backer (zwani dalej „interwenientami”) dokonali w Urzędzie Harmonizacji w ramach
         Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego na mocy rozporządzenia Rady (WE)
         nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1) z późn. zm.

      2       Znakiem towarowym, o którego rejestrację wniesiono, jest słowne oznaczenie HOOLIGAN.
      3       Towary, dla których wniesiono o rejestrację, należą do klasy 25 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej
         klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego, i odpowiadają
         następującemu opisowi: „odzież i nakrycia głowy”.

      4       W dniu 31 sierpnia 1998 r. zgłoszenie to zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 65/98.

      5       W dniu 30 listopada 1998 r. Societé provençale d’achat et de gestion (SPAG) SA (zwana dalej „skarżącą”) wniosła, na podstawie
         art. 42 rozporządzenia nr 40/94, sprzeciw wobec zgłoszonego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich towarów, dla których
         ten znak jest przeznaczony, powołując się na dwa wcześniejsze znaki towarowe, których jest właścicielem, to jest:

      –       międzynarodowy słowny znak towarowy OLLY GAN nr 575552, wywołujący skutki w szczególności w Niemczech, Hiszpanii, we Włoszech
         i w Portugalii, dla odzieży należącej do klasy 25,

      –       francuski słowny znak towarowy OLLY GAN nr 1655245, używany w szczególności dla odzieży należącej do klasy 25.
      6       W dniu 26 maja 1999 r. interwenienci złożyli wniosek, aby skarżąca udowodniła fakt rzeczywistego używania przywołanych wcześniejszych
         znaków towarowych.

      7       Decyzją z dnia 15 września 2000 r. Wydział Sprzeciwów OHIM uwzględnił sprzeciw, ponieważ we Francji i w Portugalii istniało
         prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd z powodu identyczności towarów oznaczonych spornymi znakami towarowymi oraz z powodu
         fonetycznego, a w konsekwencji również koncepcyjnego podobieństwa rozpatrywanych słownych oznaczeń.

      8       W dniu 9 listopada 2000 r. interwenienci wnieśli do OHIM odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów.
      9       Decyzją z dnia 5 grudnia 2002 r. (sprawa R 1072/2000‑2; zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Druga Izba Odwoławcza OHIM uchyliła
         decyzję Wydziału Sprzeciwów.

      10     Izba Odwoławcza uznała, w głównym zarysie, że przeciętny francuski lub portugalski konsument zna potoczne znaczenie angielskiego
         słowa „hooligan” – jak również jego pisownię – i sporne znaki towarowe wymawia w sposób odmienny. Izba Odwoławcza wywiodła
         z tego, że pomiędzy spornymi oznaczeniami brak jest podobieństwa pod względem wizualnym, fonetycznym czy też koncepcyjnym,
         a zatem w odniesieniu do spornych znaków towarowych nie istnieje jakiekolwiek prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

       Żądania stron
      11     Skarżąca wnosi do Sądu o:
      –       stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,
      –       obciążenie OHIM kosztami postępowania.
      12     OHIM i interwenienci wnoszą do Sądu o:
      –       oddalenie skargi,
      –       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
       W przedmiocie dopuszczalności okoliczności faktycznych i prawnych przedstawionych przed Sądem
       Argumenty stron
      13     OHIM podnosi na wstępie, że zadaniem Sądu w ramach badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie jest ponowne rozpatrzenie
         okoliczności faktycznych w świetle dowodów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed nim. Tym samym z uwagi na
         to, że skarżąca nie zakwestionowała przed Izbą Odwoławczą identyczności omawianych towarów, faktu używania znaków towarowych,
         ograniczenia właściwego obszaru ochrony jedynie do terytoriów francuskiego i portugalskiego oraz braku wizualnego podobieństwa
         spornych oznaczeń i, jako że powołała się ona na wysoce odróżniający charakter rozpatrywanych wcześniejszych znaków towarowych
         po raz pierwszy przed Sądem,  na obecnym etapie postępowania kwestie te nie mogą być, zdaniem OHIM, podnoszone przed Sądem
         bez zmiany przedmiotu sporu, co byłoby niezgodne z art. 135 § 4 regulaminu Sądu.

      14     Skarżąca uważa, że argument dotyczący pojęciowego znaczenia znaku towarowego OLLY GAN został przedstawiony już w postępowaniu
         przed OHIM. Kwestię dopuszczalności nowych dokumentów przedstawionych przed Sądem pozostawia jego swobodnej ocenie, ale wnosi,
         aby takie same zasady zostały zastosowane do nowych dokumentów przedstawionych przez interwenientów.

       Ocena Sądu
      15     Artykuł 63 rozporządzenia 40/94 stanowi:
      „1.      Na decyzje Izb Odwoławczych w sprawie odwołań mogą być wnoszone skargi do Trybunału Sprawiedliwości.
      2.      Skarga może być wniesiona na podstawie braku właściwości, naruszenia istotnego wymogu proceduralnego, naruszenia traktatu,
         niniejszego rozporządzenia lub każdego przepisu prawnego dotyczącego ich stosowania lub nadużycia władzy.

      3.      Trybunał Sprawiedliwości ma właściwość w sprawie stwierdzenia nieważności lub zmiany zaskarżanej decyzji.
      4.      Skargę może wnieść każda strona uczestnicząca w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, dla której decyzja ma niekorzystny skutek.
      […]”.
      16     Artykuł 74 rozporządzenia 40/94 stanowi:
      „1.      W trakcie postępowania Urząd bada stan faktyczny z urzędu; jednakże w postępowaniu odnoszącym się do względnych podstaw odmowy
         rejestracji Urząd ogranicza się w tym badaniu do stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony oraz
         poszukiwanego zadośćuczynienia.

      2.      Urząd może nie wziąć pod uwagę stanu faktycznego lub dowodów, których zainteresowane strony nie przedstawiły w odpowiednim
         terminie”.

      17     Należy przypomnieć, że skarga wniesiona do Sądu na mocy art. 63 ust. 2 rozporządzenia 40/94 ma na celu kontrolę zgodności
         z prawem decyzji izb odwoławczych [zob. podobnie wyroki Sądu z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie T‑247/01 eCopy przeciwko
         OHIM (ECOPY), Rec. str. II‑5301, pkt 46, oraz z dnia 22 października 2003 r. w sprawie T‑311/01 Éditions Albert René przeciwko
         OHIM – Trucco (Starix), Rec. str. II‑4625, pkt 70 oraz wskazane w nim orzecznictwo]. W kontekście rozporządzenia nr 40/94
         na podstawie jego art. 74 kontrola ta powinna być przeprowadzana w świetle stanu faktycznego i prawnego sporu w takiej formie,
         w jakiej został przedstawiony przed izbą odwoławczą [zob. analogicznie wyrok Sądu z dnia 5 marca 2003 r. w sprawie T‑194/01
         Unilever przeciwko OHIM (Owalna tabletka), Rec. str. II‑383, pkt 16].

      18     Należy również przypomnieć, że z funkcjonalnej ciągłości pomiędzy różnymi instancjami OHIM wynika, że w zakresie stosowania
         art. 74 rozporządzenia nr 40/94 izba odwoławcza jest zobowiązana oprzeć swoją decyzję na wszystkich okolicznościach faktycznych
         i prawnych zawartych w zaskarżonej przed nią decyzji oraz na okolicznościach przedstawionych przez stronę lub strony w postępowaniu
         przed organem, który orzekał w pierwszej instancji albo, jedynie z zastrzeżeniem art. 74 ust. 2 tego rozporządzenia, w postępowaniu
         odwoławczym. W szczególności zakres badania, które izba odwoławcza powinna przeprowadzić w stosunku do zaskarżonej przed nią
         decyzji, nie jest co do zasady ograniczony wyłącznie do zarzutów podniesionych przez stronę lub strony w postępowaniu przed
         tą izbą [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 23 września 2003 r. w sprawie T‑308/01 Henkel przeciwko OHIM – LHS (UK) (KLEENCARE),
         Rec. str. II‑3253, pkt 29 i 32].

      19     Jeżeli chodzi o stan faktyczny, z art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 wynika, że na stronach spoczywa obowiązek przedstawienia
         OHIM w odpowiednim terminie okoliczności faktycznych, na których planują się oprzeć. Wynika z tego, że nie można zarzucić
         OHIM braku zgodności z prawem w odniesieniu do okoliczności faktycznych, które nie zostały mu przedstawione.

      20     Stąd nie można uwzględniać przedstawionych przed Sądem okoliczności faktycznych, które nie były uprzednio przedmiotem rozpatrzenia
         przez jedną z instancji OHIM [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 5 marca 2003 r. w sprawie T‑237/01 Alcon przeciwko OHIM – Dr Robert
         Winzer Pharma (BSS), Rec. str. II‑411, pkt 61 i 62, utrzymany w mocy w postępowaniu odwoławczym postanowieniem Trybunału z dnia
         5 października 2004 r. w sprawie C‑192/03 P Alcon przeciwko OHIM, Zb.Orz. str. I‑8993, oraz wyroki Sądu z dnia 6 marca 2003 r.
         w sprawie T‑128/01 DaimlerChrysler przeciwko OHIM (Calandre), Rec. str. II‑701, pkt 18, z dnia 13 lipca 2003 r. w sprawie
         T‑129/01 Alejandro przeciwko OHIM – Anheuser-Busch (BUDMEN), Rec. str. II‑2251, pkt 67, z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie
         T‑85/02 Díaz przeciwko OHIM – Granjas Castelló (CASTILLO), Rec. str. II‑4835, pkt 46, oraz z dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie
         T‑115/03 Samar przeciwko OHIM – Grotto (GAS STATION), Zb.Orz. str. II‑2939, pkt 13].

      21     Jeżeli chodzi o stan prawny, należy zauważyć, że zgodnie z art. 74 ust. 1 in fine rozporządzenia nr 40/94 w postępowaniu odnoszącym
         się do względnych podstaw odmowy rejestracji badanie prowadzone przez OHIM jest ograniczone do stanu faktycznego, dowodów
         i argumentów przedstawionych przez strony. Zatem izba odwoławcza może – orzekając w przedmiocie odwołania od decyzji kończącej
         postępowanie w sprawie sprzeciwu – oprzeć swoją decyzję jedynie na względnych podstawach odmowy rejestracji podniesionych
         przez zainteresowaną stronę oraz na faktach i dowodach z nimi związanych, przedstawionych przez strony [zob. wyrok Sądu dnia
         22 czerwca 2004 r. w sprawie T‑185/02 Ruiz‑Picasso i in. przeciwko OHIM – DaimlerChrysler (PICARO), Zb.Orz. str. II‑1739,
         pkt 28 oraz wskazane w nim orzecznictwo]. Kryteria zastosowania względnej podstawy odmowy rejestracji lub jakiegokolwiek innego
         przepisu przywołanego na poparcie żądań wniesionych przez strony stanowią w sposób oczywisty część elementów prawnych poddanych
         badaniu OHIM. Należy zaznaczyć w tym względzie, że OHIM może być zobowiązany do rozstrzygnięcia kwestii prawnej, nawet jeśli
         nie została ona podniesiona przez strony, jeżeli rozstrzygnięcie tej kwestii jest niezbędne w celu zapewnienia właściwego
         zastosowania rozporządzenia nr 40/94 w świetle dowodów i argumentów przedstawionych przez strony. Tak więc kwestia prawna,
         która musi zostać koniecznie zbadana dla oceny zarzutów podniesionych przez strony i dla uznania lub odrzucenia ich żądań,
         również stanowi część elementów prawnych rozstrzyganych przez izbę odwoławczą, nawet jeśli strony nie przedstawiły swojego
         stanowiska w tej kwestii i nawet jeżeli OHIM nie wypowiedział się w jej przedmiocie. Podobnie w przypadku twierdzenia, że
         w trakcie rozpatrywania żądań stron OHIM dopuścił się uchybienia w zakresie sposobu traktowania żądań stron, takiego jak na
         przykład naruszenie zasady kontradyktoryjności, to podnoszone uchybienie stanowi również część ram prawnych sprawy.

      22     Wynika z tego, że podniesione przed Sądem okoliczności prawne, które nie były wcześniej rozpatrywane przed instancjami OHIM,
         nie mają wpływu na zgodność z prawem decyzji izby odwoławczej dotyczącej zastosowania względnej podstawy odmowy rejestracji,
         o ile nie odnoszą się do kwestii prawa, która jest niezbędna w celu zapewnienia właściwego zastosowania rozporządzenia nr 40/94
         w świetle zarzutów i żądań przedstawionych przez strony, ponieważ okoliczności te nie należą do ram prawnych sporu w takiej
         postaci, w jakiej został wniesiony do izby odwoławczej. W konsekwencji są one niedopuszczalne. Natomiast kiedy zasada prawna
         powinna być przestrzegana lub kiedy kwestia prawna powinna być rozstrzygnięta dla zapewnienia właściwego zastosowania rozporządzenia
         nr 40/94 w świetle zarzutów i żądań przedstawionych przez strony, element prawny związany z tą kwestią może zostać przywołany
         po raz pierwszy przed Sądem.

      23     Należy wreszcie zaznaczyć, że takie zasady dopuszczalności dotyczące okoliczności faktycznych obowiązują również OHIM czy
         interwenientów występujących przed Sądem na podstawie art. 134 regulaminu [zob. w zakresie dotyczącym dowodów przedstawionych
         przez interwenienta wyrok z dnia 18 lutego 2004 r. w sprawie T‑10/03 Koubi przeciwko OHIM – Flabesa (CONFORFLEX), Rec. str. II‑719,
         pkt 52]. Jeśli chodzi o okoliczności prawne, interwenienci są poddani tym samym zasadom dopuszczalności co strony skarżące.
         Wreszcie zasada „równości broni” wymaga, aby strony skarżące i interwenienci przed Sądem dysponowali tymi samymi środkami.

      24     W niniejszej sprawie można wskazać, że skarżąca nie przedstawiła swojego stanowiska przed Izbą Odwoławczą. OHIM uważa, że
         Sąd nie może badać niepodniesionych w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kwestii dotyczących identyczności rozpatrywanych
         towarów, terytoriów, w odniesieniu do których przedstawiono dowód rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych,
         znaczenia obszarów ochrony przyjętych na potrzeby analizy oraz braku wizualnego podobieństwa spornych oznaczeń. Z powodów
         przedstawionych w pkt 18 powyżej, ten argument należy odrzucić.

      25     Należy w rzeczy samej stwierdzić, że te kwestie stanowiły część ram faktycznych i prawnych w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.
         Do wszystkich tych kwestii Wydział Sprzeciwów ustosunkował się w swojej decyzji w odpowiedzi na argumenty stron lub z własnej
         inicjatywy, ponieważ te kwestie musiały zostać obowiązkowo rozstrzygnięte w celu wydania orzeczenia w przedmiocie sprzeciwu.
         Stąd Izba Odwoławcza oparła lub powinna była oprzeć swoją decyzję na wszystkich okolicznościach faktycznych i prawnych, które
         leżały u podstaw zaskarżonej przed nią decyzji. Te kwestie mogą więc podlegać dyskusji co do ich istoty przed Sądem.

      26     Natomiast jeśli chodzi o wysoce odróżniający charakter wcześniejszych znaków towarowych – zarówno samoistny, jak i z tego
         powodu, że znaki te są powszechnie znane – należy stwierdzić, że w świetle akt postępowania przed OHIM skarżąca nigdy nie
         podnosiła tego wysoce odróżniającego charakteru przed OHIM, czy to w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów, czy a fortiori
         przed Izbą Odwoławczą, ponieważ skarżąca nie była obecna przed tą ostatnią.

      27     W tym względzie Trybunał orzekł, że odróżniający charakter wcześniejszego znaku towarowego, a w szczególności jego renoma,
         stanowią czynniki, które należy uwzględnić, dokonując oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd (wyrok Trybunału z dnia
         29 września 1998 r. w sprawie C‑39/97 Canon, Rec. str. I‑5507, pkt 24 i sentencja). W wyroku tym Trybunał dokonał właściwej
         wykładni art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw
         państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989 L 40, str. 1), którego brzmienie jest w wysokim stopniu
         analogiczne do brzmienia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94. Ponadto motyw siódmy rozporządzenia nr 40/94 wskazuje,
         że ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd zależy w szczególności od „rozpoznawalności znaku towarowego na rynku”.

      28     Jednakże, w przeciwieństwie do tej dyrektywy, ustawodawca przewidział w rozporządzeniu nr 40/94 zasady regulujące działalność
         organów odpowiedzialnych za znaki towarowe oraz prawa i obowiązki osób, które biorą udział w postępowaniu przed tymi organami.
         Zatem zgodnie z art. 74 ust. 1 in fine tego rozporządzenia badanie w postępowaniu odnoszącym się do względnych podstaw odmowy
         rejestracji ogranicza się do stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony. Zgodnie z art. 74 ust. 2
         tego samego rozporządzenia OHIM może nie wziąć pod uwagę stanu faktycznego lub dowodów, których zainteresowane strony nie
         przedstawiły w odpowiednim terminie. Z uwagi na to, że powołanie się na wysoce odróżniający charakter stanowi mieszany zarzut
         o elementach faktycznych i prawnych, należy dokonać rozróżnienia na podstawie tego, czy OHIM jest w stanie – czy też nie –
         orzec w przedmiocie żądań stron na podstawie przedstawionych przez nie dowodów.

      29     W odniesieniu, po pierwsze, do charakteru odróżniającego wynikającego z faktu, że wcześniejsze znaki są powszechnie znane,
         należy wskazać, że skarżąca powołała się na ten charakter wyłącznie w ramach oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd
         na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

      30     W myśl art. 74 rozporządzenia nr 40/94 do OHIM należy zbadanie każdego zarzutu dotyczącego odróżniającego charakteru znaku
         towarowego z powodu jego renomy. Natomiast w braku jakiegokolwiek przywołania przez stronę renomy wcześniejszych znaków towarowych
         czy przedstawienia dowodów na poparcie tej renomy, nie można zarzucić OHIM, że nie orzekł z urzędu w tej kwestii. Po pierwsze
         bowiem, jako że renoma znaku towarowego jest a priori oparta całkowicie na przypuszczeniach, strony są zobowiązane do wystarczającego
         sprecyzowania swoich żądań, aby umożliwić OHIM stanowienie w pełnym zakresie w stosunku do ich roszczeń. Po drugie ocena renomy
         opiera się w zasadzie na okolicznościach faktycznych, których przedstawienie jest obowiązkiem stron. W przypadku gdy strona,
         która wniosła sprzeciw, ma zamiar powołać się na fakt, że jej znak towarowy jest szeroko znany, jest ona zobowiązana do przedstawienia
         okoliczności faktycznych i, względnie, dowodów, które pozwolą OHIM na ocenę, czy to twierdzenie jest uzasadnione [wyrok Sądu
         z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie T‑66/03 „Drie Mollen sinds 1818” przeciwko OHIM – Nabeiro Silveira (Galáxia), Zb.Orz.
         str. II‑1765, pkt 32].

      31     Należy więc uznać, że OHIM nie był zobowiązany do zbadania renomy rozpatrywanych wcześniejszych znaków towarowych. W istocie
         renoma ta nie stanowiła części sprzeciwu, który został wniesiony do OHIM. Przedstawiony przez skarżącą zarzut dotyczący renomy
         jej wcześniejszych znaków towarowych i związane z nim dowody należy więc odrzucić jako niedopuszczalne.

      32     Następnie, jeżeli chodzi o samoistny charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego, należy – przeciwnie – stwierdzić,
         że OHIM był zobowiązany do zbadania, w razie potrzeby również z urzędu, tej okoliczności na skutek wniesienia sprzeciwu. Odmiennie
         bowiem od renomy, ocena samoistnego charakteru odróżniającego nie jest zależna od jakiejkolwiek okoliczności faktycznej, którą
         strony powinny przytoczyć. Ponadto ocena ta nie zależy od przedstawienia przez strony dowodów lub argumentów mających na celu
         ustalenie samoistnego charakteru odróżniającego, ponieważ OHIM jest zobowiązany sam wykryć i ocenić jego istnienie w świetle
         wcześniejszego znaku towarowego, na którym opiera się sprzeciw.

      33     Na potrzeby niniejszej sprawy wynika z tego, że samoistny charakter odróżniający wcześniejszych znaków towarowych skarżącej
         stanowił podczas badania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd część elementów prawnych niezbędnych dla zapewnienia właściwego
         zastosowania rozporządzenia nr 40/94 w świetle żądań i zarzutów przedstawionych przez skarżącą w postępowaniu przed OHIM.
         W rezultacie argument skarżącej dotyczący tej kwestii powinien być zbadany co do istoty.

      34     Wreszcie, jeżeli chodzi o okoliczności faktyczne przedstawione po raz pierwszy przed Sądem, OHIM nie stwierdził istnienia
         załączników do skargi, które dotyczyłyby innego aspektu niż renoma wcześniejszych znaków towarowych, której uwzględnienie
         zostało wykluczone powyżej. Mimo to z akt sprawy wynika, że załączniki A7 i A8, które mają na celu wykazanie, że już wcześniejsze
         znaki towarowe OLLY GAN winny być rozumiane jako odniesienie do pojęcia chuligana, służą w szczególności dowiedzeniu błędnego
         charakteru oceny Izby Odwoławczej, której zdaniem rozpatrywane znaki towarowe różnią się pod względem koncepcyjnym. Nawet
         jeśli załączniki te podtrzymują krytykę dotyczącą okoliczności faktycznych i prawnych zawartych w zaskarżonej decyzji, nie
         zostały one jednak przedstawione OHIM. Stąd załączniki te nie stanowią części stanu faktycznego przedstawionego w postępowaniu
         przed Izbą Odwoławczą i są zatem niedopuszczalne.

      35     Tak samo należy odrzucić nową okoliczność faktyczną przytoczoną przez interwenientów, tj. wynik wyszukiwania przeprowadzonego
         na stronie internetowej Google, ponieważ okoliczność ta nie została przedstawiona w toku postępowania administracyjnego przed
         OHIM. Należy również odrzucić twierdzenie interwenientów, według którego zgłoszony znak towarowy ma charakter wysoce odróżniający
         z powodu jego intensywnego używania, ponieważ ten argument nie został przedstawiony przed OHIM.

       Co do istoty sprawy
       Argumenty stron
      36     Zdaniem skarżącej nie ulega wątpliwości, że towary, których dotyczą sporne znaki towarowe, są identyczne.
      37     Uważa ona, że sporne oznaczenia wykazują pewne podobieństwo wizualne, ponieważ oba zawierają litery „ol” i kończą się sylabą
         „gan”.

      38     Podnosi ona, że oznaczenia te są fonetycznie identyczne lub bardzo podobne. Kwestionuje istotność wymowy podanej w słownikach
         francuskim i hiszpańskim – wspomnianych przez Izbę Odwoławczą – z tego powodu, że po pierwsze słowo francuskie brzmi „houligan”
         i po drugie, akademicki charakter tej wymowy jest niewłaściwy dla potocznego, a nawet kolokwialnego słowa. Właściwy krąg odbiorców,
         czyli przeciętni konsumenci, a w szczególności konsumenci francuscy, hiszpańscy i portugalscy, w dużej części nie są anglojęzyczni.
         W związku z tym nie wydaje się oczywiste, by potrafili oni poprawnie wymówić i napisać słowo „hooligan”. Ponadto ci spośród
         konsumentów, którzy mówią po angielsku, czynią to z bardzo wyraźnym akcentem latynoskim, likwidującym różnice w wymowie spornych
         oznaczeń słownych w zakresie wymawianego z przydechem „h”, podwójnego „oo” lub przerwy pomiędzy wyrazami „Olly” i „Gan”. Te
         dwa sporne oznaczenia są więc, zdaniem skarżącej, wymawiane bardzo podobnie.

      39     Skarżąca podnosi, że pod względem koncepcyjnym sporne oznaczenia są identyczne lub bardzo podobne. Z powodu ich fonetycznego
         podobieństwa, oznaczenia te w sposób oczywisty przywołują to samo pojęcie chuligana.

      40     Uważa ona, że zgodnie z orzecznictwem i obowiązującymi przepisami prawnymi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd jest tym
         wyższe, im ważniejszy okazuje się samoistny charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego. Otóż w niniejszej sprawie
         wcześniejsze znaki towarowe mają szczególnie silny samoistny charakter odróżniający.

      41     Mając na względzie fakt, że przeciętny konsument rzadko ma okazję dokonania bezpośredniego porównania spornych znaków towarowych,
         pozwala to, zdaniem skarżącej, na ustalenie istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd [wyrok Sądu z dnia 15 stycznia
         2003 r. w sprawie T‑99/01 Mystery Drinks przeciwko OHIM – Karlsberg Brauerei (MYSTERY), Rec. str. II‑43].

      42     OHIM uważa, z ostrożności procesowej odwołując się do zarzutu niedopuszczalności argumentu odnoszącego się do wizualnego podobieństwa
         spornych oznaczeń, że – jedynie z wyjątkiem elementów „ol” i „gan” – oznaczenia te są różne.

      43     Interwenienci podnoszą, że pomiędzy rozpatrywanymi oznaczeniami nie zachodzi podobieństwo wizualne. Zgłoszony znak towarowy
         składa się z jednego słowa i ma, jako element dominujący, podwójne „o”, podczas gdy wcześniejsze znaki towarowe składają się
         z dwóch słów i elementem dominującym jest w nich „oll”.

      44     OHIM podnosi, że sporne oznaczenia są fonetycznie różne. Angielskie słowo „hooligan” jest zrozumiałe w całej Wspólnocie, a w szczególności
         we Francji, kraju, w którym weszło do języka, głównie z powodu jego zastosowania w dziedzinie piłki nożnej. Słowo to charakteryzuje
         się angielską wymową lub przynajmniej wymową nieznacznie od niej odbiegającą. Zatem między spornymi oznaczeniami istnieją,
         zdaniem OHIM, wyraźne różnice dźwiękowe, w szczególności dotyczące wymowy pierwszej sylaby i przerwy pomiędzy dwoma wyrazami
         składającymi się na wcześniejsze znaki towarowe.

      45     Również interwenienci uważają, że nie zachodzi podobieństwo fonetyczne. Słowo „hooligan” jest znane i używane we Francji,
         nawet jeśli z nieco odmienną pisownią, oraz w Hiszpanii i jest wymawiane poprawnie na sposób angielski. Pojęcia „hooligan”
         i „Olly Gan” składają się z ciągu różnych samogłosek, to jest odpowiednio [u‑i‑ä] i [o‑i‑a], a akcent toniczny przypada w nich
         w innym miejscu, to jest, odpowiednio, na pierwszą sylabę i na drugie słowo. Ponadto przerwa pomiędzy dwoma słowami składającymi
         się na wcześniejsze znaki towarowe stanowi, zdaniem interwenientów, wystarczającą różnicę fonetyczną.

      46     Zdaniem OHIM, ponieważ wcześniejsze znaki towarowe są pozbawione znaczenia semantycznego, jakiekolwiek podobieństwo koncepcyjne
         spornych oznaczeń jest wykluczone. Właściwy krąg odbiorców nie może pomylić słowa „hooligan” z pojęciem „Olly Gan” z powodu
         znajomości słowa „hooligan”, czy też „houligan”, i wizualnych oraz fonetycznych różnic pomiędzy spornymi znakami towarowymi
         [wyrok Sądu z dnia 14 października 2003 r. w sprawie T‑292/01 Phillips-Van Heusen przeciwko OHIM – Pash Textilvertrieb und
         Einzelhandel (BASS), Rec. str. II‑4335].

      47     Zdaniem interwenientów pomiędzy rozpatrywanymi znakami towarowymi nie zachodzi podobieństwo koncepcyjne. OLLY GAN jest postrzegany
         jako męskie imię i nazwisko jest rozumiane jako oznaczenie kreatora mody – praktyka często spotykana w modzie – co wyklucza
         inne skojarzenia. Natomiast słowo „hooligan” jest powszechnie używane w tekstach francuskich, włoskich, portugalskich i hiszpańskich.
         Stąd, zdaniem interwenientów, wykluczone jest wprowadzenie w błąd w zakresie pojęciowym.

      48     OHIM podnosi, że ponieważ należy brać pod uwagę jedynie przeciętny charakter odróżniający wcześniejszych znaków towarowych,
         różnice pomiędzy spornymi oznaczeniami wykluczają jakiekolwiek prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd (ww. w pkt 41 wyrok
         w sprawie MYSTERY).

      49     Interwenienci kwestionują fakt, jakoby wcześniejsze znaki towarowe były szczególnie znane.
       Ocena Sądu
      50     Zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego,
         zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego,
         identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odbiorców na terytorium,
         na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony.

      51     Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd co do pochodzenia handlowego towarów lub usług powinno
         być oceniane całościowo zgodnie ze sposobem postrzegania danych oznaczeń i towarów lub usług przez właściwy krąg odbiorców
         i przy uwzględnieniu wszystkich istotnych czynników występujących w danym przypadku, a zwłaszcza współzależności między podobieństwem
         oznaczeń i towarów lub usług nimi oznaczonych [zob. wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T‑162/01 Laboratorios RTB
         przeciwko OHIM – Giorgio Beverly Hills (GIORGIO BEVERLY HILLS), Rec. str. II‑2821, pkt. 29–33 oraz wskazane w nim orzecznictwo].

      52     Jeżeli chodzi o definicję właściwego w niniejszej sprawie kręgu odbiorców, wszystkie strony są zgodne co do tego, że należy
         uważać, iż składa się on przynajmniej z przeciętnych francuskich i portugalskich konsumentów.

      53     Następnie należy stwierdzić, że identyczność towarów oznaczonych rozpatrywanymi znakami towarowymi nie została zakwestionowana
         przed Sądem.

      54     Jeżeli chodzi o podobieństwo spornych oznaczeń, z orzecznictwa wynika, że całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia
         w błąd w zakresie dotyczącym wizualnego, dźwiękowego lub koncepcyjnego podobieństwa rozpatrywanych oznaczeń powinna opierać
         się na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, przy szczególnym uwzględnieniu ich elementów odróżniających i dominujących
         (wyroki Trybunału: z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie C‑251/95 SABEL, Rec. str. I‑6191, pkt 23, oraz z dnia 22 czerwca
         1999 r. w sprawie C‑342/97 Lloyd Schuhfabrik Meyer, Rec. str. I‑3819, pkt 25). Przy określaniu stopnia ich wizualnego, dźwiękowego
         i koncepcyjnego podobieństwa należy również ocenić w danym przypadku znaczenie, jakie należy przypisać tym różnym elementom,
         biorąc pod uwagę kategorię danych towarów lub usług oraz warunki, w jakich są one sprzedawane (ww. wyrok w sprawie Lloyd Schuhfabrik
         Meyer, pkt 27).

      55     W niniejszej sprawie, w zakresie dotyczącym przede wszystkim podobieństwa wizualnego spornych oznaczeń, Izba Odwoławcza podtrzymała
         ocenę Wydziału Sprzeciwów, którego zdaniem oznaczenia te wizualnie się różnią (pkt 20 zaskarżonej decyzji). Skarżąca ogranicza
         się do wskazania, że sporne oznaczenia mają wspólne litery „ol” i ostatnią sylabę „gan”.

      56     Należy zauważyć, że wizualne podobieństwo ogranicza się do wspólnych elementów podniesionych przez skarżącą. Z drugiej strony
         sporne oznaczenia wykazują istotne różnice wizualne. Wcześniejsze znaki towarowe składają się z dwóch wyrazów, rozpoczynają
         się na „o” i zawierają podwójne „l” oraz jedną literę „y”. Zgłoszony znak towarowy składa się natomiast z jednego wyrazu,
         rozpoczyna się na „h” i zawiera jedno podwójne „o” oraz jedną literę „i”. Należy więc stwierdzić, że Izba Odwoławcza słusznie
         uznała, że sporne oznaczenia są wizualnie różne.

      57     Następnie, jeżeli chodzi o podobieństwo fonetyczne spornych oznaczeń, Izba Odwoławcza uznała, że ich wymowa – zgodnie ze słownikami
         hiszpańskimi i francuskimi – jest różna. Podczas rozprawy OHIM podniósł, że izby odwoławcze mają „wewnętrzną” znajomość wymowy
         w różnych językach z powodu różnych narodowości ich członków. Izba Odwoławcza uznała również, że, ponieważ przeciętni konsumenci
         francuscy i portugalscy znają znaczenie słowa „hooligan” w związku z piłką nożną, znają również jego wymowę. Przerwa pomiędzy
         słowami w wymowie wcześniejszych znaków towarowych, której nie ma w wymowie zgłoszonego znaku towarowego, stanowi również,
         zdaniem Izby Odwoławczej, różnicę fonetyczną (pkt 21 i pkt 22 zaskarżonej decyzji).

      58     Należy zauważyć, że trudno z pewnością ustalić wymowę słowa obcojęzycznego przez przeciętnego konsumenta w jego języku ojczystym.
         Po pierwsze nie jest pewne, że to słowo jest uważane za słowo obcojęzyczne, szczególnie gdy, jak w niniejszej sprawie dotyczącej
         konsumenta francuskiego, zostało ono przetworzone według ortografii języka przyjmującego. Zatem angielskie słowo „hooligan”
         istnieje w języku francuskim w postaci „houligan”. Po drugie, nawet jeśli nie ma wątpliwości co do obcego pochodzenia słowa,
         jego wymowa nie jest koniecznie taka sama jak wymowa w języku pochodzenia. Poprawna wymowa według języka pochodzenia słowa
         zakłada bowiem nie tylko znajomość tej wymowy, ale również zdolność do wymówienia danego słowa z poprawnym akcentem. Po trzecie
         w ramach oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd należałoby dodatkowo wykazać, że znacząca część właściwego kręgu odbiorców
         posiada taką zdolność.

      59     W tym względzie słowniki języka właściwego kręgu odbiorców mogą, co do zasady, być brane pod uwagę zarówno przez pierwszą
         instancję OHIM, jak i przez izby odwoławcze, nawet bez ich przedstawienia stronom, ponieważ stanowią a priori elementy powszechnie
         znane. Słowniki te zawierają zasady poprawnej wymowy danego słowa w języku przyjmującym, nawet jeśli nic nie gwarantuje, że
         taka prawidłowa wymowa jest rzeczywiście praktykowana w języku potocznym. Ponadto wiedza, którą mają różne instancje OHIM
         z powodu różnych narodowości ich pracowników lub członków, może ewentualnie potwierdzić czynniki definiujące wymowę przeciętnego
         konsumenta.

      60     W zakresie dotyczącym znajomości fonetycznej słowa „hooligan” przez właściwy krąg odbiorców, Izba Odwoławcza słusznie mogła
         uważać, że ten krąg odbiorców zna to słowo z powodu jego zwykłego użycia w dziedzinie piłki nożnej. Również słusznie uznała,
         że pierwsza sylaba tego słowa jest a priori wymawiana po francusku jako „u”. Izba Odwoławcza mogła słusznie uznać, że konsument
         francuski zna angielskie pojęcie „hooligan” i przypisywaną mu podstawową wymowę, czyli francuskie pojęcie „houligan”, takie
         jakie figuruje w słowniku francuskim, do którego czyni się odwołanie w zaskarżonej decyzji. Z drugiej strony, część właściwego
         francuskiego kręgu odbiorców, która nie zna francuskiego słowa i która wymawia słowo angielskie na sposób francuski pomimo
         jego oczywistego obcego pochodzenia, jest prawdopodobnie niewielka. Stąd, mimo że samogłoski „ou” i „o” są bliskie, stanowią
         one różnicę fonetyczną pomiędzy spornymi znakami towarowymi. Jeżeli natomiast chodzi o konsumenta portugalskiego, rozumowanie
         Izby Odwoławczej jest osłabione faktem, że oparła się błędnie na słowniku hiszpańskim, niemającym znaczenia dla języka, którym
         ten konsument mówi. Ponadto Izba Odwoławcza słusznie podkreśliła, że fakt, iż wcześniejsze znaki towarowe składają się z dwóch
         słów, podczas gdy zgłoszony znak towarowy składa się tylko z jednego, stanowi również znaczącą różnicę fonetyczną pomiędzy
         spornymi znakami towarowymi.

      61     Niemniej należy zauważyć, że nic nie wskazuje na to, jakoby sylaby „li” w zgłoszonym znaku towarowym i „ly” we wcześniejszych
         znakach towarowych były wymawiane przez właściwy krąg odbiorców w sposób różny. Podobnie, jakikolwiek byłby sposób wymawiania
         sylaby „gan”, wspólnej dla spornych znaków towarowych, przez właściwy krąg odbiorców będzie ona postrzegana jako taka sama.
         Nic nie wskazuje również na to, aby początkowe „h” w zgłoszonym znaku towarowym i rzeczywista różnica w akcencie tonicznym,
         gdy sporne znaki towarowe są wymawiane w języku angielskim, pozwalały właściwemu kręgowi odbiorców, francuskiemu czy portugalskiemu,
         na fonetyczne rozróżnienie spornych znaków towarowych w takiej postaci, w jakiej są wymawiane przez tych odbiorców.

      62     Podsumowując, ponieważ fonetyczne podobieństwa przeważają nad różnicami, znaki towarowe HOOLIGAN i OLLY GAN wykazują dla właściwego
         kręgu odbiorców podobieństwo fonetyczne. Izba Odwoławcza popełniła więc błąd w ocenie, uznając, że sporne oznaczenia są dla
         przeciętnych francuskich i portugalskich konsumentów fonetycznie różne.

      63     Wreszcie, w zakresie dotyczącym koncepcyjnego podobieństwa spornych oznaczeń Izba Odwoławcza uznała, że ponieważ stwierdzenie
         tego podobieństwa zostało oparte w decyzji Wydziału Sprzeciwów wyłącznie na podobieństwie fonetycznym, brak tego podobieństwa
         prowadzi do stwierdzenia braku jakiegokolwiek podobieństwa koncepcyjnego.

      64     Z uwagi na to, że rozumowanie to było oparte na założeniu, które zostało powyżej uznane za błędne, należy również stwierdzić,
         że zaskarżona decyzja jest w tym punkcie błędna.

      65     Mimo to wniosek Izby Odwoławczej, zgodnie z którym sporne znaki towarowe różnią się pod względem koncepcyjnym, jest poprawny.
      66     Po pierwsze jest oczywiste, że zgłoszony znak towarowy jest nierozerwalnie związany z pojęciem chuligana. Ponadto nikt nie
         kwestionuje faktu, że pojęcie to jest znane przeciętnym francuskim i portugalskim konsumentom, w szczególności z powodu jego
         używania w dziedzinie piłki nożnej. Dlatego zgłoszony znak towarowy będzie rozumiany i kojarzony przez właściwy krąg odbiorców
         w taki właśnie sposób. Po drugie pojęcia wcześniejszych znaków towarowych nie mają a priori żadnego znaczenia semantycznego
         i w pierwszym rzędzie kojarzą się z imieniem i nazwiskiem. Ta ostatnia koncepcja jest szeroko rozpowszechniona w sektorze
         odzieżowym i zostanie w pełni przyswojona przez właściwy krąg odbiorców, w rezultacie czego wcześniejsze znaki towarowe zostaną
         zapamiętane w taki sposób. Jedynie pośrednio i wyłącznie z fonetycznego punktu widzenia właściwy krąg odbiorców mógłby ewentualnie
         skojarzyć wcześniejsze znaki towarowe z pojęciem chuligana. Skojarzenie to opierałoby się jednak na uprzednim pomyleniu spornych
         znaków towarowych z powodu ich fonetycznego podobieństwa. Sposób wizualnego postrzegania wcześniejszych znaków towarowych
         stworzy niezwłocznie dystans pomiędzy pojęciem chuligana a tymi znakami. W tym względzie Izba Odwoławcza poprawnie uznała,
         że zasadniczo zakup odzieży wiąże się z wizualnym zapoznaniem się ze znakami towarowymi (pkt 23 zaskarżonej decyzji). Przeciętny
         konsument zapamięta więc wcześniejsze znaki towarowe jako imię i nazwisko.

      67     Na tym etapie wywodów należy zbadać argument skarżącej, według którego wcześniejsze znaki towarowe mają silny samoistny charakter
         odróżniający. Jak zostało to przedstawione powyżej, wcześniejsze znaki towarowe są skonstruowane w taki sposób, aby właściwy
         krąg odbiorców rozumiał je jako połączenie imienia i nazwiska. Koncepcja ta jest w sektorze odzieżowym powszechna. Ponadto
         nic nie wskazuje na to, aby wybrane imię i nazwisko mogło być uważane za szczególnie znaczące w oczach właściwego kręgu odbiorców.
         Nie można więc potwierdzić argumentu, jakoby wcześniejsze znaki towarowe posiadały silny samoistny charakter odróżniający.

      68     Stąd, w ramach całościowej oceny podobieństwa spornych oznaczeń należy uznać, że Izba Odwoławcza, pomimo błędu w ocenie dotyczącej
         braku podobieństwa fonetycznego, słusznie orzekła, że wizualna różnica pomiędzy nimi i brak podobieństwa koncepcyjnego pociągają
         za sobą brak podobieństwa pomiędzy tymi oznaczeniami.

      69     W ramach całościowej oceny spornych znaków towarowych Izba Odwoławcza słusznie uznała zatem w pkt 23 zaskarżonej decyzji,
         że właściwy krąg odbiorców nie będzie mylił zgłoszonego znaku towarowego z wcześniejszymi znakami towarowymi, w szczególności
         w dziedzinie odzieży.

      70     Z powyższych rozważań wynika, że skargę należy oddalić.
       W przedmiocie kosztów
      71     Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem OHIM i interwenientów – obciążyć ją kosztami postępowania.

      Z powyższych względów
      SĄD (druga izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

               Pirrung

                Forwood

                Papasavvas

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 1 lutego 2005 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               H. Jung

                      J. Pirrung

         * Język postępowania: niemiecki.