title: Sprawa T-125/17: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2017 r. – BASF Grenzach/ECHA

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/48

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2017 r. – BASF Grenzach/ECHA
   (Sprawa T-125/17)
   (2017/C 112/67)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BASF Grenzach GmbH (Grenzach-Wyhlen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Nordlander i M. Abenhaïm)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie żądania stwierdzenia nieważności za dopuszczalne;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji izby odwoławczej Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) z dnia 19 grudnia 2016 r., w sprawie oceny substancji triclosan na podstawie art. 46 ust. 1 rozporządzenia nr 1907/2006 (1) (zwanej dalej „decyzją w sprawie triclosanu”) (sprawa A-018–2014), w zakresie w jakim izba odwoławcza oddaliła skargę administracyjną strony skarżącej, potwierdziła wyniki testów przeprowadzonych na szczurach i rybach oraz ocenę trwałości substancji uprzednio wymaganą przez ECHA i zdecydowała, że pozostałe informacje winny zostać dostarczone do dnia 28 grudnia 2018 r.;

               —

               obciążenie ECHA kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że izba odwoławcza naruszyła istotne wymogi proceduralne, redukując swą rolę do przeprowadzenia ograniczonej kontroli zgodności z prawem, zamiast przeprowadzenia pełnej kontroli administracyjnej decyzji w sprawie triclosanu. Strona skarżąca podnosi, że izba odwoławcza naruszyła dwa istotne wymogi proceduralne oddalając – bez rozważenia ich zasadności – liczne, przedstawione przez nią kluczowe argumenty i dowody naukowe. W opinii strony skarżącej izba odwoławcza nie tylko naruszyła w ten sposób ciążący na niej obowiązek przeprowadzenia kontroli administracyjnej, ale również naruszyła prawo strony skarżącej do obrony.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności w związku z art. 13 TFUE, art. 25 ust. 1 i art. 47 rozporządzenia nr 1907/2006 oraz utrwalonego orzecznictwa Sądu w dziedzinie kontroli sądowej i ciężaru dowodu

                           —

                           Jeśli chodzi o testy przeprowadzone na szczurach, mimo że ECHA jak również izba odwoławcza uznały różnice pomiędzy układem wydzielania wewnętrznego tarczycy u ludzi i szczurów, to jednak w celu dokonania oceny potencjalnego oddziaływania triclosanu na tyroksynę u ludzi, oparły się one całkowicie na danych pochodzących z badań przeprowadzonych na szczurach (podczas gdy istniejące wyniki badań przeprowadzonych na ludziach wskazują na brak takiego oddziaływania). Zdaniem strony skarżącej, decyzja w sprawie triclosanu w konsekwencji i) nie uwzględnia wszystkich istotnych dostępnych informacji, ii) jest wewnętrznie sprzeczna, iii) opiera się na niespójnych dowodach, w związku z czym jest obarczona oczywistym błędem w ocenie konieczności przeprowadzenia testów na szczurach w odniesieniu do obawy o neurotoksyczne oddziaływanie triclosanu na ludzki rozwój. Strona skarżąca odnosząc się do wniosku o szkodliwym odziaływaniu triclosanu na rozrodczość, wynikającego z testów przeprowadzonych na szczurach, podnosi, że ECHA jak również izba odwoławcza, oparły się na niespójnych dowodach. W opinii strony skarżącej, ECHA jak również izba odwoławcza dopuściły się oczywistego błędu w ocenie uznając konieczność przeprowadzenia testu na szczurach w celu oceny szkodliwego odziaływania triclosanu na rozrodczość. Zdaniem strony skarżącej test przeprowadzony na szczurach jest również w oczywisty sposób nieodpowiedni, ponieważ jego wyniki nie są mogą pomóc ECHA w wyjaśnieniu obaw o zaburzenia hormonalne, które miały występować u ludzi. Wreszcie strona skarżąca podnosi, że decyzja w sprawie triclosanu jest niezgodna z prawem, ponieważ izba odwoławcza potwierdziła wyniki testów przeprowadzonych na szczurach, nie badając czy zostały spełnione wszystkie wymogi wynikające z zasady proporcjonalności; w szczególności izba odwoławcza nie sprawdziła czy były dostępne mniej rygorystyczne środki wyjaśnienia obaw dotyczących rzekomych zaburzeń hormonalnych wywołanych przez triclosan.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi w odniesieniu do testu przeprowadzonego na rybach, że i) izba odwoławcza nie zastosowała swych uprawnień dyskrecjonalnych i nie określiła czy w oparciu o dostępne dowody naukowe istnieje „potencjalne ryzyko” uzasadniające konieczność przeprowadzenia dalszych testów; ii) ECHA (jak również) izba odwoławcza nie wykazały, że w oparciu o dostępne dowody naukowe istniało potencjalne ryzyko wystąpienia zaburzeń hormonalnych uzasadniające przeprowadzenie dalszych testów na rybach; iii) ECHA (jak również) izba odwoławcza przerzuciły ciężar dowodu i naruszyły art. 25 ust. 1) rozporządzenia nr 1907/2006 wymagając od strony skarżącej wykazania, iż ryzyko takie nie zachodzi.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, odnosząc się do oceny trwałości substancji, że wymagając od niej przeprowadzenia oceny trwałości substancji w wodzie słodkiej i wodzie morskiej w celu wyjaśnienia potencjalnego ryzyka trwałości triclosanu w środowisku, ECHA i izba odwoławcza nie uwzględniły we właściwy sposób ciężaru dowodu na okoliczność trwałości triclosanu oraz wymogu uwzględnienia odpowiednich warunków środowiskowych zgodnie z załącznikiem XIII. Strona skarżąca podnosi następnie, że wymagając by przeprowadziła ona ocenę trwałości triclosanu w wodach pelagicznych (tj. w czystej wodzie, pozbawionej osadów), ECHA i izba odwoławcza nie przestrzegały kryterium jasno wynikającego z załącznika XIII do rozporządzenia nr 1907/2006, aby uwzględnić dowody, które odzwierciedlają „odpowiednie” warunki środowiskowe. Ponadto, jak twierdzi strona skarżąca, ani ECHA ani izba odwoławcza, uznając, że badanie symulacyjnych w celu odstąpienia winno odzwierciedlać odpowiednie warunki środowiskowe, nie przeprowadziły ekspertyzy w celu określenia właściwych warunków badania.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1).


title: Sprawa T-101/16: Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Klausner Holz Niedersachsen/Komisja (Skarga na bezczynność — Pomoc państwa — Dostawa drewna — Wstępne badanie domniemanej pomocy przyznanej przez władze niemieckie w postaci umów dostawy drewna — Brak zajęcia stanowiska przez Komisję w rozsądnym terminie — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/20

         Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Klausner Holz Niedersachsen/Komisja
   (Sprawa T-101/16) (1)

   ((Skarga na bezczynność - Pomoc państwa - Dostawa drewna - Wstępne badanie domniemanej pomocy przyznanej przez władze niemieckie w postaci umów dostawy drewna - Brak zajęcia stanowiska przez Komisję w rozsądnym terminie - Oczywista niedopuszczalność))
   (2017/C 178/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Klausner Holz Niedersachsen GmbH (Saalburg-Ebersdorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Reich, C. Hipp i T. Ilgner)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek oparty na art. 265 TFUE, mający na celu stwierdzenie, że Komisja niezgodnie z prawem zaniechała wydania decyzji w rozsądnym terminie w ramach wstępnego badania domniemanej pomocy państwa przyznanej przez władze niemieckie na rzecz skarżącej w postaci umów dostawy drewna.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Klausner Holz Niedersachsen GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016.


title: Sprawa T-50/12: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2012 r. — AMC-Representações Têxteis przeciwko OHIM — MIP Metro (METRO KIDS COMPANY)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/21

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2012 r. — AMC-Representações Têxteis przeciwko OHIM — MIP Metro (METRO KIDS COMPANY)
   (Sprawa T-50/12)
   2012/C 109/45
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AMC-Representações Têxteis Lda (Taveiro, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat V. Caires Soares)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie R 2314/2010-1;

               —

               obciążenie OHIM i ewentualnie interwenienta kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „METRO KIDS COMPANY” dla towarów i usług z klas 24, 25 i 39 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8200909

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny międzynarodowy znak towarowy nr 852751 „METRO” dla towarów i usług z klas 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44 i 45

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na mylne ustalenie przez Izbę Odwoławczą, że zestawione znaki towarowe są podobne i nie można wykluczyć prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd lub skojarzenia.


title: Sprawa C-262/04: Skarga wniesiona dnia 23 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/14

         Skarga wniesiona dnia 23 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-262/04)
   (2004/C 201/29)
   Dnia 23 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Federalnej Niemiec sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Waltera Möllsa i Karolinę Mojzesowicz, członków Służb Prawnych Komisji, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom z art. 9 dyrektywy Komisji 2002/77/WE (1) dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej, gdyż nie przekazała Komisji informacji, które umożliwiłyby jej potwierdzenie, że zostały dotrzymane postanowienia wykonane.

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Na mocy art. 9 dyrektywy Komisji 2002/77/WE, Państwa Członkowskie były zobowiązane, nie później niż do dnia 24 lipca 2004 r., przekazać Komisji informacje, które umożliwiłyby potwierdzenie, że postanowienia niniejszej dyrektywy zostały wykonane. Wskazany termin upłynął, a Republika Federalna Niemiec nie przekazała Komisji informacji wymaganych w artykule 9.

      (1)  Dz.U. L 249, str. 21.


title: Sprawa C-556/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Valladolid (Hiszpania) w dniu 3 listopada 2011 r. — María Jesús Lorenzo Martínez przeciwko Dirección Provincial de Educación Valladolid

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Valladolid (Hiszpania) w dniu 3 listopada 2011 r. — María Jesús Lorenzo Martínez przeciwko Dirección Provincial de Educación Valladolid
      (Sprawa C-556/11)
      (2012/C 25/62)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd krajowy

      Juzgado Contencioso-Administrativo de Valladolid

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: María Jesús Lorenzo Martínez

         Strona pozwana: Dirección Provincial de Educación de Valladolid

         Pytania prejudycjalne

      Czy fakt bycia urzędnikiem, a tym samym fakt przynależności do jednego z korpusów [służby publicznej] tworzących strukturę publicznej kadry nauczycielskiej stanowi powód o charakterze obiektywnym wystarczający dla uzasadnienia tego, że składnik za „kształcenie ustawiczne” specjalnego dodatku do wynagrodzenia (potocznie zwany także „dodatkiem sześcioletnim”) przysługuje, po wykazaniu spełnienia ustalonych warunków, jedynie urzędnikom będącym członkami publicznej kadry nauczycielskiej?


title: Sprawa C-492/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Taranto (Włochy) w dniu 30 listopada 2009 r. — Agricola Esposito srl przeciwko Agenzia Entrate — Ufficio Taranto 2

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/43

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Taranto (Włochy) w dniu 30 listopada 2009 r. — Agricola Esposito srl przeciwko Agenzia Entrate — Ufficio Taranto 2
   (Sprawa C-492/09)
   2010/C 24/75
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione tributaria provinciale di Taranto

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agricola Esposito srl

      Strona pozwana: Agenzia Entrate — Ufficio Taranto 2

      Pytania prejudycjalne

               1)

               czy art. 21 taryfikatora stanowiącego załącznik do dekretu Prezydenta Republiki (D.P.R.) nr 641 z 1972 r. i art. 160 decreto legislativo nr 259 z 2003 r., w zakresie w jakim wprowadzają wymóg zezwolenia wobec konsumenta będącego stroną umowy abonamentu są zgodne z zasadami dyrektywy 2002/20/WE (1), w której z kolei mowa jest o wymogu zezwoleń indywidualnych wobec przedsiębiorstw świadczących usługi lub udostępniających sieci?

               2)

               czy art. 9 i 21 D. P.R. nr 641 z 1972 r. i art. 21 taryfikatora stanowiącego doń załącznik są sprzeczne z wynikającą z interpretacji art. 12 i 13 dyrektywy 2002/20/WE możliwością nakładania większej liczby opłat w związku z jednym zezwoleniem?

               3)

               czy okoliczność, że włoska opłata koncesyjna należy się od podmiotów, które zawarły umowę abonamentu ale już nie od podmiotów korzystających z kart na doładowanie jest zgodna z zasadami zawartymi w dyrektywie 2002/21/WE (2) i w szczególności z „zasadą niedyskryminacji przy rozdzielaniu i przyznawaniu częstotliwości radiowych przez krajowe organy regulacyjne” uregulowaną w art. 9 ust. 1 dyrektywy?

               4)

               czy opłata koncesyjna jest zgodna z zasadami dyrektywy 2002/77/WE (3) i dyrektywy 2002/21/WE, które stanowią, że „[k]ażdy program narodowy mający na celu podzielenie kosztu netto wynikającego z obowiązków świadczenia usługi powszechnej opiera się na obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminacyjnych kryteriach oraz jest zgodny z zasadą proporcjonalności i najmniejszego zakłócenia rynku”?

               5)

               czy włoska opłata koncesyjna prowadząc do podwyższenia kosztów podmiotów korzystających z usług telefonii komórkowej, które zawierają abonament nie zniechęca do dostępu na rynek włoski uniemożliwiając, na szkodę konsumentom i z naruszeniem zasad zawartych w dyrektywie 2002/21/WE, stworzenie konkurencji na rynku?

               6)

               czy włoska opłata koncesyjna narusza zasadę ustanowioną w art. 25 traktatu, zgodnie z którą „[c]ła przywozowe i wywozowe lub opłaty o skutku równoważnym są zakazane między państwami członkowskimi. Zakaz ten stosuje się również do ceł o charakterze fiskalnym”?

      (1)  Dz. U. L 108, s. 21.

      (2)  Dz. U. L 108, s. 33.

      (3)  Dz. U. L 249, s. 21.


title: Sprawa T-302/10: Postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2012 r. — Crocs przeciwko OHIM — Holey Soles Holdings i PHI (Przedstawienie obuwia) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o unieważnienie prawa do wzoru — Wycofanie wniosku o unieważnienie — Umorzenie postępowania)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/45

         Postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2012 r. — Crocs przeciwko OHIM — Holey Soles Holdings i PHI (Przedstawienie obuwia)
   (Sprawa T-302/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o unieważnienie prawa do wzoru - Wycofanie wniosku o unieważnienie - Umorzenie postępowania)
   2013/C 26/87
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Crocs, Inc. (Niwot, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: I.R. Craig, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM były również: Holey Soles Holdings Ltd (Vancouver, Kanada) i Partenaire Hospitalier International (La Haie Foissière, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 marca 2010 r. (sprawa R 9/2008-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy Holey Shoes Holdings Ltd i Partenaire Hospitalier International a Crocs, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.


title: Sprawa C-183/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 11 kwietnia 2014 r. – Radu Florin Salomie, Nicolae Vasile Oltean przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Cluj

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 11 kwietnia 2014 r. – Radu Florin Salomie, Nicolae Vasile Oltean przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Cluj
   (Sprawa C-183/14)
   2014/C 253/21
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Radu Florin Salomie, Nicolae Vasile Oltean

      Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice Cluj

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy osoba fizyczna zawierająca z innymi osobami fizycznymi umowę stowarzyszenia nieposiadającego osobowości prawnej, niezadeklarowanego i niezarejestrowanego do celów podatkowych, którego celem jest realizacja przyszłego obiektu (budynku) na gruncie należącym do majątku osobistego niektórych stron umowy może być uznana w świetle okoliczności postępowania głównego za podatnika w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT (1), jeżeli początkowo zgodnie z przepisami podatkowymi dostawa budynków położonych na gruncie należącym do majątku osobistego niektórych stron umowy była uznawana przez organy podatkowe za sprzedaż wchodzącą w zakres zarządzania prywatnym majątkiem takich osób?

               2)

               Czy w świetle okoliczności postępowania głównego zasady pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz inne ogólne zasady w zakresie podatku VAT, wynikające z dyrektywy 2006/112, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się praktyce krajowej, zgodnie z którą organy podatkowe początkowo pobrały od osoby fizycznej podatek dochodowy z tytułu przeniesienia własności należącej do majątku osobistego, a następnie bez żadnej istotnej zmiany w przepisach prawa pierwotnego, na podstawie tych samych okoliczności faktycznych, po upływie dwóch lat, ponownie rozważyły zajęte stanowisko i uznały te same transakcje za działalność gospodarczą objętą podatkiem VAT, naliczając retroaktywnie dodatkowe zobowiązania?

               3)

               Czy art. 167, 168 i 213 dyrektywy VAT, badane w świetle zasady neutralności podatkowej, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się, aby w okolicznościach postępowania głównego organy podatkowe odmówiły podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub uiszczonego od towarów lub usług wykorzystanych do celów transakcji podlegających opodatkowaniu wyłącznie z tego względu, że nie był on zarejestrowany jako podatnik do celów podatku VAT w chwili świadczenia odnośnych usług?

               4)

               Czy w świetle okoliczności postępowania głównego art. 179 dyrektywy można interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się przepisom krajowym nakładającym na podatnika, do którego znajduje zastosowanie szczególny system zwolnień i który z opóźnieniem wniósł o zarejestrowanie do celów podatku VAT, obowiązek zapłaty podatku, który powinien zostać pobrany, odmawiając jednocześnie prawa odliczenia kwoty podatku podlegającego odliczeniu za każdy okres podatkowy, przy czym prawo do odliczenia może być wykonane w późniejszym czasie za pośrednictwem deklaracji podatkowej złożonej po zarejestrowaniu podatnika do celów podatku VAT, co może mieć ewentualnie skutki w zakresie obliczenia dodatkowych zobowiązań?

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-151/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 19 marca 2007 r. — Theologos-Grigorios Chatzithanasis przeciwko Ypourgos Ygeias kai Koinonikis Allilengyis i Organismos Epangelmatikis Ekpaidefsis kai Katartisis (OEEK)

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 19 marca 2007 r. — Theologos-Grigorios Chatzithanasis przeciwko Ypourgos Ygeias kai Koinonikis Allilengyis i Organismos Epangelmatikis Ekpaidefsis kai Katartisis (OEEK)
   (Sprawa C-151/07)
   (2007/C 117/28)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Symvoulio tis Epikrateias (Grecja).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Theologos-Grigorios Chatzithanasis.

      Strona pozwana: Ypourgos Ygeias kai Koinonikis Allilengyis i Organismos Epangelmatikis Ekpaidefsis kai Katartisis (OEEK).
   Pytanie prejudycjalne
   „Czy, w sytuacji gdy obywatel państwa członkowskiego powołujący się na dyplom, który jako taki objęty jest zakresem zastosowania dyrektywy Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającej dyrektywę 89/48/EWG (Dz.U. L 209), zwraca się do właściwych organów przyjmującego państwa członkowskiego o zezwolenie na dostęp do zawodu regulowanego w tym państwie lub na wykonywanie tego zawodu, organy te są uprawnione na podstawie art. 1, 2, 3 i 4 dyrektywy 92/51, interpretowanych w świetle art. 149 i 150 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, do odrzucenia wniosku zainteresowanego (wykluczając w ten sposób całkowicie względem niego możliwość dostępu do takiego zawodu i wykonywania go w przyjmującym państwie członkowskim), z uwagi wyłącznie na fakt, że taki dyplom został wydany przez organ państwa członkowskiego pochodzenia, ale po odbyciu większej części studiów w przyjmującym państwie członkowskim w instytucji, która mimo że ma siedzibę i swobodnie działa w przyjmującym państwie członkowskim, nie jest w tym państwie uznana za instytucję oświatową na mocy ogólnego przepisu ustawodawstwa tego państwa?”


title: Sprawa C-488/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n o 1 de Alicante (Hiszpania) w dniu 11 października 2010 r. — Celaya Emparanza y Galdos Internacional S.A. przeciwko Proyectos Integrales de Balizamientos S.L.

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante (Hiszpania) w dniu 11 października 2010 r. — Celaya Emparanza y Galdos Internacional S.A. przeciwko Proyectos Integrales de Balizamientos S.L.
   (Sprawa C-488/10)
   ()
   2010/C 346/56
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Mercantil

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Celaya Emparanza y Galdos Internacional S.A

      Strona pozwana: Proyectos Integrales de Balizamientos S.L.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w postępowaniu, którego przedmiotem jest naruszenie prawa wyłącznego wynikającego z zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, uprawnienie do zakazania jego używania przez osoby trzecie, przewidziane w art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 (1) z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych, rozciąga się na każdą osobę trzecią, która używa wzoru niewywołującego u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia, czy też wręcz przeciwnie, należy z tego kręgu wyłączyć osobę trzecią, która używa zarejestrowanego na jej rzecz późniejszego wzoru wspólnotowego, dopóty taki wzór nie zostanie unieważniony?

               2)

               Czy odpowiedź na poprzedzające pytanie jest niezależna od zamiaru osoby trzeciej, czy też ulega zmianie w zależności od zachowania się takiej osoby, przy czym decydujące znaczenie ma okoliczność, że taka osoba trzecia zgłosiła i zarejestrowała późniejszy wzór wspólnotowy po otrzymaniu od właściciela wcześniejszego zarejestrowanego wzoru wspólnotowego wezwania pozasądowego do zaprzestania wprowadzania do obrotu produktu naruszającego prawa wynikające z wcześniejszego wzoru?

      (1)  Dz.U. L 3, s. 1.


title: Sprawa T-471/09: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — Oetker Nahrungsmittel przeciwko OHIM — Bonfait (Buonfatti) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Buonfatti — Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu Bonfait — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/24

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — Oetker Nahrungsmittel przeciwko OHIM — Bonfait (Buonfatti)
   (Sprawa T-471/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Buonfatti - Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu Bonfait - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 232/41
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dr. August Oetker Nahrungsmittel KG (Bielefeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Graf von Stosch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Manea, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Bonfait BV (Denekamp, Niderlandy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 października 2009 r. (sprawa R 340/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bonfait BV a Dr. August Oetker Nahrungsmittel KG.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 2 października 2009 r. (sprawa R 340/2007-4).

               2)

               OHIM pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Dr. August Oetker Nahrungsmittel KG.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-317/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 26 czerwca 2015 r. – X, Staatssecretaris van Financiën

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 26 czerwca 2015 r. – X, Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-317/15)
   (2015/C 311/28)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony wnoszące kasację: X, Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przewidziane w art. 64 ust. 1 TFUE dopuszczenie stosowania ograniczeń do państw trzecich obejmuje także ograniczenie w prawie krajowym, takie jak rozpatrywany w postępowaniu głównym przedłużony termin na określenie zobowiązania podatkowego, które może być stosowane także w sytuacjach niemających żadnego związku z inwestycjami bezpośrednimi, świadczeniem usług finansowych lub dopuszczaniem papierów wartościowych na rynki kapitałowe?

               2)

               Czy przewidziane w art. 64 ust. 1 TFUE dopuszczenie stosowania ograniczeń przepływu kapitału w związku ze świadczeniem usług finansowych dotyczy także ograniczeń, które, tak jak rozpatrywany w postępowaniu głównym przedłużony termin na określenie zobowiązania podatkowego, nie obowiązują usługodawcy ani nie określają warunków lub sposobu świadczenia usług?

               3)

               Czy do „przepływu kapitału w związku ze świadczeniem usług finansowych” w rozumieniu art. 64 ust. 1 TFUE należy zaliczyć także przypadek taki jak niniejszy, w którym mieszkaniec państwa członkowskiego otworzył rachunek (papierów wartościowych) w instytucji bankowej poza Unią, i czy ma przy tym znaczenie, a jeśli tak, to w jakim zakresie, że ta instytucja bankowa dokonuje czynności na rzecz posiadacza rachunku?


title: Sprawa C-584/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Melun (Francja) w dniu 11 listopada 2015 r. – Glencore Céréales France/Etablissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Melun (Francja) w dniu 11 listopada 2015 r. – Glencore Céréales France/Etablissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)
   (Sprawa C-584/15)
   (2016/C 038/43)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif de Melun

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Glencore Céréales France

      Strona pozwana: Etablissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy z brzmienia orzeczenia z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie C–564/10, Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung przeciwko Pfeifer & Langen KG można wywieść, że art. 3 rozporządzenia nr 2988/95 (1) określający zasady przedawnienia w prawie wspólnotowym znajduje zastosowanie do środków zmierzających do zapłaty odsetek należnych w myśl art. 52 rozporządzenia nr 800/1999 (2) oraz art. 5a rozporządzenia nr 770/96 (3)?

               2)

               Czy należy uznać, że roszczenie o zapłatę odsetek wynika ze swej istoty z nieprawidłowości „ciągłej lub powtarzającej się”, która ustaje w dniu zapłaty należności głównej, a tym samym rozpoczęcie biegu przedawnienia tego roszczenia zostaje odsunięte w czasie do owego dnia?

               3)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy bieg przedawnienia rozpoczyna się w dniu dopuszczenia się nieprawidłowości, która była przyczyną powstania wierzytelności głównej, czy też dopiero w dniu płatności pomocy albo zwolnienia zabezpieczenia, to jest w dniu odpowiadającym rozpoczęciu obliczania wspomnianych odsetek?

               4)

               Czy w celu stosowania ustanowionych rozporządzeniem nr 2988/95 zasad dotyczących przedawnienia, należy uznać, że każda czynność przerywająca bieg przedawnienia w odniesieniu do roszczenia głównego, przerywa także bieg przedawnienia w odniesieniu do odsetek, mimo iż czynności, które przerwały bieg przedawnienia nie odnoszą się do odsetek, lecz do wierzytelności głównej?

               5)

               Czy upływ terminu przedawnienia następuje wraz z upływem maksymalnego terminu przewidzianego w art. 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95, jeśli w tym terminie agencja płatnicza żąda zwrotu nienależnie wypłaconej pomocy bez jednoczesnego żądania zapłaty odsetek?

               6)

               Czy przewidziany w ogólnych przepisach prawa pięcioletni termin przedawnienia, wprowadzony do prawa krajowego w art. 2224 kodeksu cywilnego ustawą nro2008–561 z dnia 17 czerwca 2008 r., mógł zastąpić, w odniesieniu do przedawnień, których terminy jeszcze nie upłynęły w dniu wejścia w życie tej ustawy, przewidziany rozporządzeniem nr 2988/95 termin przedawnienia wynoszący cztery lata – w myśl odstępstwa przewidzianego w art. 3 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 102, s. 11).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 770/96 z dnia 26 kwietnia 1996 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3002/92 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji (Dz.U. L 104, s. 13).


title: Sprawa T-214/07: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2007 r. — Republika Grecka przeciwko Komisja

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/39

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2007 r. — Republika Grecka przeciwko Komisja
   (Sprawa T-214/07)
   (2007/C 199/75)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias, G. Kanellopoulos)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie zmiana zaskarżonej decyzji Komisji w sposób następujący: ograniczenie odpowiedniej korekty do faktycznie uwzględnionego okresu 24 miesięcy, niedokonywanie korekty w sektorze upraw rolnych w roku zbiorów 2003 lub w każdym razie ograniczenie korekty do 2 % i tylko w odniesieniu do pszenicy twardej, niedokonywanie korekty finansowej w dziedzinie środków dla niektórych produktów rolnych na rzecz mniejszych wysp Morza Egejskiego lub w każdym razie ograniczenie jej do 2 %;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W skardze na decyzję C(2007) 1663 wersja ostateczna z dnia 18 kwietnia 2007 r., opublikowanej pod numerem 2007/243/WE (Dz.U. L 106, str. 55), na mocy której Komisja wyłączyła z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie — a w niniejszym przypadku przez Republikę Grecką — z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Republika Grecka podnosi następujące zarzuty nieważności:
   W pierwszym ogólnym zarzucie nieważności, który dotyczy korekty w sektorze upraw rolnych, środka POSEI i sektora przetwórstwa pomidorów, skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła istotny wymóg proceduralny w związku z nieprzeprowadzeniem konsultacji w sprawie oceny wagi naruszeń zarzucanych Grecji, szkody poniesionej przez Wspólnotę i kwoty przewidzianej korekty; w drugiej kolejności zdaniem skarżącej należy stwierdzić nieważność decyzji ze względu na brak uprawnienia Komisji ratione temporis do zastosowania korekt wykraczających poza okres 24 miesięcy poprzedzający dokument, w którym sformułowała ona swe ostateczne stanowisko w przedmiocie tej korekty i jej kwoty.
   W drugim zarzucie, który dotyczy korekty w odniesieniu do upraw rolnych, skarżąca podnosi, że dokonano błędnej wykładni i zastosowania art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 (1), art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1593/2000 (2) i art. 58 rozporządzenia (WE) nr 445/2002 (3), ponieważ na mocy tych przepisów identyfikacja gruntów może odbywać się również za pomocą map odpowiadających mapom ortofotograficznym; w drugiej kolejności skarżąca twierdzi, że błędnie oceniono okoliczności faktyczne oraz niewystarczająco uzasadniono sporne korekty. Skarżąca podnosi również błędną wykładnię i zastosowanie art. 60 rozporządzenia (WE) nr 445/2002, ewentualnie błędną ocenę okoliczności faktycznych dotyczących kontroli na miejscu i okresu, w którym miały one miejsce, jak również braku podstawy prawnej dla nałożenia korekty ze względu na to, że zdaniem skarżącej Komisja dokonała błędnej interpretacji art. 15 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 (4). Skarżąca twierdzi również, że — w szczególności jeżeli chodzi o korektę 10 % obejmującą pszenicę twardą — Komisja nie oceniła właściwie okoliczności faktycznych i przekroczyła zakres swoich uprawnień dyskrecjonalnych.
   W trzecim zarzucie skarżąca twierdzi, że nałożenie korekt w wysokości 5 i 10 % na uprawy rolne naruszyło zasadę proporcjonalności, ponieważ w odniesieniu do roku poprzedniego wprowadzono istotne ulepszenia do systemu, co zresztą zostało podkreślone przez Komisję.
   W czwartym zarzucie w odniesieniu do środka POSEI — mniejsze wyspy Morza Egejskiego, skarżąca podnosi, że: (a) art. 3 ust. 3, rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 (5) i art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2958/93 (6), dotyczące kontroli systemu zaopatrzenia małych wysp Morza Egejskiego, zostały błędnie zinterpretowane i zastosowane, ewentualnie, że dokonano błędnej oceny okoliczności faktycznych, ponieważ władze greckie zrealizowały to, co zostało przewidziane w rozporządzeniach, (b) odnośnie do upraw pomidorów i gajów oliwnych małych wysp Morza Egejskiego również dokonano błędnej oceny okoliczności faktycznych, ponieważ LPIS (7) i rejestry funkcjonowały normalnie i że w każdym razie — jeżeli chodzi o naruszenia o niewielkim znaczeniu — wobec skarżącej zastosowano ogólną korektę obejmującą system upraw rolnych i że druga kara nie może być zastosowana z tego samego powodu w różnych uregulowaniach i w końcu (c) korekta zastosowana do środka POSEI naruszyła zasadę proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiające zintegrowany system zarządzania i kontroli pewnych systemów pomocy Wspólnoty (Dz.U. L 355, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1593/2000 z dnia 17 lipca 2000 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3508/92 ustanawiające zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy (Dz.U. L 182, str. 4).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 445/2002 z dnia 26 lutego 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 74, str. 1).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U. L 327, str. 11).

      (5)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz.U. L 184, str. 1).

      (6)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2958/93 z dnia 27 października 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2019/93 w odniesieniu do szczególnych uzgodnień dotyczących dostaw niektórych produktów rolnych (Dz.U. L 267, str. 4).

      (7)  System identyfikacji działek rolnych.


title: Sprawa C-492/08: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/17

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-492/08)
   (2009/C 19/30)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Afonso, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że — stosując obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej (VAT) do usług świadczonych przez adwokatów, adwokatów przy Conseil d'État oraz przy Cour de cassation, a także przez zastępców sądowych, za wykonywanie których są oni opłacani w całości lub w części przez państwo w ramach pomocy prawnej — Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 96 i 98 ust. 2 dyrektywy VAT (1);

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja kwestionuje zastosowanie przez stronę pozwaną obniżonej stawki podatku VAT do usług świadczonych w ramach pomocy prawnej przez adwokatów, adwokatów przy Conseil d'État oraz przy Cour de cassation, a także przez zastępców sądowych, jako że takie usługi nie są objęte żadną z kategorii przewidzianych w załączniku III do dyrektywy 2006/112/WE.
   Celem odparcia trzech głównych argumentów strony pozwanej Komisja podnosi po pierwsze, że zagwarantowanie dostępu do wymiaru sprawiedliwości nie może stanowić właściwej podstawy, by odstąpić od stosowania normalnej stawki podatku VAT od usług adwokatów, ponieważ taka gwarancja jest raczej związana z zakresem pomocy przyznanej przez państwo niż ze stawką podatku VAT określoną w jednolity sposób na poziomie wspólnotowym.
   Po drugie, zdaniem skarżącej, charakter społeczny omawianej działalności nie jest wystarczający, by można było ją zaliczyć do pozostałych kategorii usług wskazanych w załączniku III do dyrektywy, w wypadku których przewidziano obniżoną stawkę w porównaniu z mającą zastosowanie normalną stawką. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału ścisła wykładnia charakteru tych usług jest bowiem niezbędna, by zachować wyczerpujący charakter tego załącznika.
   Wreszcie Komisja wskazuje, że celem zarówno art. 96 i 98 ust. 2 dyrektywy VAT, jak i załącznika III do tej dyrektywy nie jest uniknięcie zakłóceń konkurencji między podmiotami gospodarczymi oferującymi te same produkty lub usługi, ale po prostu sprzyjanie stopniowej harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich poprzez zbliżanie stosowanych stawek podatku VAT oraz poprzez ograniczenie transakcji, do których mogą mieć zastosowanie stawki obniżone.

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa F-142/06: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2006 r. — Bligny przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/40

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2006 r. — Bligny przeciwko Komisji
   (Sprawa F-142/06)
   (2007/C 20/62)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Francesco Bligny (Tassin-la-Demi-Lune, Francja) (przedstawiciel: P. Lebel-Nourissat, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/06/05 z dnia 7 grudnia 2006 r. oraz z dnia 23 listopada 2006 r. odmawiającej dopuszczenia skarżącego do konkursu i tym samym sprawdzenia jego egzaminu pisemnego;

               —

               uznanie, że formularz zgłoszeń opublikowany dla kandydatów konkursu w dniu 15 maja 2006 r. na stronie internetowej EPSO był nieprawidłowy;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 5 000 EUR tytułem odszkodowania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, po pomyślnym przejściu przez testy preselekcyjne wyżej wspomnianego konkursu nie został dopuszczony do dalszej części, ponieważ wbrew temu, co wynikało z ogłoszenia o konkursie opublikowanym w Dzienniku Urzędowym (1), nie dołączył do swego zgłoszenia żadnego dokumentu potwierdzającego jego obywatelstwo.
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady dobrej administracji i obowiązku starannego działania. Podnosi w szczególności, że jeżeli chodzi o obywatelstwo, wzór zgłoszenia do załadowania ze strony internetowej ograniczał się jego zdaniem do złożenia oświadczenia i uprzedzenia kandydatów o tym, że muszą przedłożyć dowód, jeżeli się tego od nich zażąda.

      (1)  Dz.U. C 178 A z dnia 27.7.2005 r., str. 3.


title: Sprawa T-509/09: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2009 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/26

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2009 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-509/09)
   2010/C 80/47
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, A. Trindade Mimoso i A. Miranda Boavida, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               1)

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 października 2009 r. przekazanej rządowi portugalskiemu pismem nr 11 656 w sprawie odmowy zwrotu początkowo przyznanych kwot w celu nabycia dwóch oceanicznych statków patrolujących (OSP) przeznaczonych do nadzoru rybołówstwa w wysokości 1 025 000 EUR.

               2)

               Nakazanie stronie pozwanej przyjęcia decyzji uznających żądania w sprawie zwrotu kosztów wniesionych przez rząd portugalski w związku z decyzją Komisji 2002/978/WE z dnia 10 grudnia 2002 r.

               3)

               Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               a)

               Błąd w ustaleniach prawnych jako że państwo portugalskie w pełni przestrzegało wszystkich zasad dotyczących zamówień publicznych.

               b)

               Błąd co do okoliczności faktycznych.

               c)

               Uchybienie obowiązkowi uzasadnienia: w zaskarżonej decyzji nie przywołano choćby w minimalnym zakresie podstawy uzasadniającej jej wydanie. Omawiana decyzja w zakresie, w jakim sprzeczna jest z należycie uzasadnionym stanowiskiem prawnym państwa członkowskiego i wywiera na nie wpływ oraz w zakresie, w jakim wyrządza temu państwu poważną szkodę, powinna tym bardziej zawierać odpowiednie i przekonujące uzasadnienie, które jako takie nie istnieje.


title: Sprawa T-280/07: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2007 r. — Sepracor przeciwko OHIM Laboratorios Ern (LEVENIA)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/14

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2007 r. — Sepracor przeciwko OHIM Laboratorios Ern (LEVENIA)
   (Sprawa T-280/07)
   (2007/C 235/26)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Sepracor Inc. (Malborough, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci E. De Gryse, E. Cornu, D. Moreau)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wydanej w dniu 18 kwietnia 2007 r. w sprawie R 1555/2006-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Sepracor, Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny wspólnotowy znak towarowy „LEVENIA” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie nr 2 563 799

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Laboratorios Ern, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny krajowy znak towarowy „LEVELINA” dla towarów z klas 1 i 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: strona skarżąca podnosi, że sporna decyzja narusza art. 43 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, jak również zasadę 22 rozporządzenia wykonującego rozporządzenie w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, jako że Pierwsza Izba Odwoławcza uznała, że nieużywanie krajowego znaku towarowego „LEVELINA” było usprawiedliwione dla niektórych rodzajów produktów i preparatów farmaceutycznych, podczas gdy takie uzasadnienie nie może stanowić „usprawiedliwionych powodów” nieużywania w rozumieniu art. 43 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Ponadto strona skarżąca podnosi, że nawet gdyby Trybunał uznał, że decyzja Izby Odwoławczej była prawidłowa i że nieużywanie było wystarczająco usprawiedliwione sporna decyzja narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: C-360/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 czerwca 2014 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – Public Relations Consultants Association Ltd przeciwko The Newspaper Licensing Agency Ltd i in. (Prawa autorskie — Społeczeństwo informacyjne — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 5 ust. 1 i 5 — Zwielokrotnianie — Wyjątki i ograniczenia — Tworzenie kopii strony internetowej na ekranie oraz w pamięci podręcznej na twardym dysku podczas przeglądania Internetu — Tymczasowa czynność zwielokrotniania — Czynność, która ma charakter przejściowy lub dodatkowy — Integralna i podstawowa część procesu technologicznego — Legalne korzystanie — Odrębne znaczenie ekonomiczne)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 czerwca 2014 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – Public Relations Consultants Association Ltd przeciwko The Newspaper Licensing Agency Ltd i in.
   (C-360/13) (1)

   ((Prawa autorskie - Społeczeństwo informacyjne - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 5 ust. 1 i 5 - Zwielokrotnianie - Wyjątki i ograniczenia - Tworzenie kopii strony internetowej na ekranie oraz w pamięci podręcznej na twardym dysku podczas przeglądania Internetu - Tymczasowa czynność zwielokrotniania - Czynność, która ma charakter przejściowy lub dodatkowy - Integralna i podstawowa część procesu technologicznego - Legalne korzystanie - Odrębne znaczenie ekonomiczne))
   2014/C 253/16
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Public Relations Consultants Association Ltd

      Strona pozwana: The Newspaper Licensing Agency Ltd i in.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Supreme Court of the United Kingdom – Wykładnia art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10) – Prawo do zwielokrotniania – Wyjątki i ograniczenia – Pojęcie tymczasowych czynności zwielokrotniania oraz czynności, które mają charakter przejściowy lub dodatkowy, stanowiących integralną i podstawową część procesu technologicznego – Zwielokrotnienie strony internetowej automatycznie przechowywane w pamięci podręcznej i na ekranie komputera

      Sentencja

   Artykuł 5 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym powinien być interpretowany w ten sposób, że kopie na ekranie komputera użytkownika i kopie w „pamięci podręcznej” na twardym dysku tego komputera tworzone przez użytkownika końcowego podczas oglądania strony internetowej spełniają przesłanki, zgodnie z którymi kopie te muszą być tymczasowe, mieć charakter przejściowy lub dodatkowy oraz stanowić integralną i podstawową część procesu technologicznego, jak również przesłanki określone w art. 5 ust. 5 tej dyrektywy, w związku z czym mogą być one tworzone bez zezwolenia podmiotów praw autorskich.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-356/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof – Niemcy) – Wolfgang Glatzel przeciwko Freistaat Bayern (Odesłanie prejudycjalne — Transport — Dyrektywa 2006/126/WE — Załącznik III pkt 6.4 — Ważność — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 20, art. 21 ust. 1 i art. 26 — Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych — Prawa jazdy — Fizyczna i psychiczna zdolność do kierowania pojazdami o napędzie silnikowym — Minimalne wymagania — Ostrość widzenia — Równość traktowania — Brak możliwości odstępstwa — Proporcjonalność)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof – Niemcy) – Wolfgang Glatzel przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-356/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Transport - Dyrektywa 2006/126/WE - Załącznik III pkt 6.4 - Ważność - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 20, art. 21 ust. 1 i art. 26 - Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych - Prawa jazdy - Fizyczna i psychiczna zdolność do kierowania pojazdami o napędzie silnikowym - Minimalne wymagania - Ostrość widzenia - Równość traktowania - Brak możliwości odstępstwa - Proporcjonalność))
   2014/C 253/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wolfgang Glatzel

      Druga strona postępowania: Freistaat Bayern

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Bayerischer Verwaltungsgerichtshof – Ważność pkt 6.4 załącznika III do dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 403, s. 18), zmienionej dyrektywą Komisji 2009/113/WE z dnia 25 sierpnia 2009 r. (Dz.U. L 223, s. 31) – Wykładnia art. 20, 21 i 26 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Minimalne wymagania dotyczące fizycznej i psychicznej zdolności do kierowania pojazdami o napędzie silnikowym kategorii C, CE, C1, C1E, D, DE, D 1 oraz D1E – Wymóg ostrości widzenia, w razie konieczności przy zastosowaniu soczewek korekcyjnych, wynoszącej przynajmniej 0,1 dla oka słabszego

      Sentencja

   Analiza pytania nie ujawniła niczego, co mogłoby mieć wpływ na ważność pkt 6.4 załącznika III do dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy, zmienionej dyrektywą Komisji 2009/113/WE z dnia 25 sierpnia 2009 r., w świetle art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 26 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.


title: Sprawa F-72/12: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/29

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-72/12)
   2012/C 258/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczącej nakazania zwrotu pewnej kwoty wynagrodzenia wypłaconego skarżącej, będącej dawniej członkiem personelu tymczasowego w grupie zaszeregowania A4 (AD12), a następnie urzędnikiem w grupie zaszeregowania AD6, na podstawie art. 85 regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie nakazania zwrotu kwoty 172 236,42 EUR na podstawie art. 85 regulaminu pracowniczego;

               —

               posiłkowo, nakazanie Komisji wypłaty odszkodowania skarżącej w wysokości 172 236,42 EUR lub, w dalszej kolejności posiłkowo, w wysokości kwot nienależnie wypłaconych do dnia, w którym nieprawidłowość została ujawniona, ale nie usunięta, lub, ostatecznie posiłkowo, w wysokości kwot nienależnie wypłaconych do listopada 2010 r., daty skorygowania wyłącznie mnożnika;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-354/14: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2014 r. – Comercializadora Eloro przeciwko OHIM – Zumex Group (zumex)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/41

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2014 r. – Comercializadora Eloro przeciwko OHIM – Zumex Group (zumex)
   (Sprawa T-354/14)
   2014/C 253/55
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Comercializadora Eloro, SA (Ecatepec, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat J.L. de Castro Hermida)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Zumex Group, SA (Moncada, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, na podstawie dokumentów przedstawionych w postępowaniu administracyjnym i załączonych do skargi w niniejszym postępowaniu, że skarżąca wystarczająco dowiodła używania jej wcześniejszego znaku towarowego „Jumex” dla soków owocowych z klasy 32;

               —

               odrzucenie, w świetle dowodu używania wcześniejszego znaku towarowego przez wnoszącą sprzeciw i skarżącą, zgłoszenia znaku towarowego „Zumex” dla wszystkich towarów z klasy 32, ponieważ w przypadku w razie jednoczesnego występowania obu znaków na rynku występowałoby prawdopodobieństwo wprowadzenia konsumentów w błąd, wynikające z tego, że znaki te brzmią podobnie i oznaczają identyczne towary.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Zumex Group, SA.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „zumex” dla towarów z klasy 32 – zgłoszenie nr 6 8 45  598

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „JUMEX” dla towarów z klasy 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty:

               —

               Zarzut dotyczący dowodu używania wcześniejszego znaku towarowego;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-444/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Lüdenscheid przeciwko Christel Schriever (Podatek VAT — Szósta dyrektywa — Artykuł 5 ust. 8 — Pojęcie przekazania całości lub części aktywów — Zbycie własności zapasu towarów oraz wyposażenia sklepu z jednoczesną dzierżawą lokalu handlowego)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/17

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Lüdenscheid przeciwko Christel Schriever
      (Sprawa C-444/10) (1)

      (Podatek VAT - Szósta dyrektywa - Artykuł 5 ust. 8 - Pojęcie przekazania całości lub części aktywów - Zbycie własności zapasu towarów oraz wyposażenia sklepu z jednoczesną dzierżawą lokalu handlowego)
      (2012/C 25/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Finanzamt Lüdenscheid

         Strona pozwana: Christel Schriever

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 5 ust. 8 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Uprawnienie państw członkowskich do zwolnienia z podatku VAT przekazania całości aktywów — Dzierżawa na czas nieoznaczony lokalu handlowego z jednoczesnym przeniesieniem na dzierżawcę własności zapasu towarów i wyposażenia sklepu — Możliwość uznania tego rodzaju transakcji za „przekazanie całości aktywów” w rozumieniu art. 5 ust. 8 dyrektywy 77/388/EWG

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 8 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że przeniesienie własności zapasu towarów oraz wyposażenia sklepu z jednoczesnym oddaniem nabywcy w dzierżawę lokalu handlowego na podstawie umowy na czas nieoznaczony, ale możliwej do rozwiązania przez każdą ze stron z zachowaniem krótkiego terminu wypowiedzenia, stanowi przekazanie całości lub części aktywów w rozumieniu tego przepisu, pod warunkiem iż przekazane aktywa są wystarczające do prowadzenia przez nabywcę w sposób trwały samodzielnej działalności gospodarczej.

         (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa C-145/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 26 marca 2015 r. – K. Ruijssenaars, A. Jansen/Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu, Royal Air Maroc

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 26 marca 2015 r. – K. Ruijssenaars, A. Jansen/Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu, Royal Air Maroc
   (Sprawa C-145/15)
   (2015/C 198/29)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek odwoławczy: K. Ruijssenaars, A. Jansen

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu, Royal Air Maroc

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004 L 46) – mając na uwadze, że dla celów ochrony praw pasażerów wywodzonych na płaszczyźnie prawa Unii z art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 rozporządzenia prawo niderlandzkie przewiduje możliwość wytoczenia powództwa przed sądami właściwymi w sprawach cywilnych – zobowiązuje władze krajowe do przyjęcia środków wykonawczych ustanawiających podstawę prawną dla egzekwowania stosowania prawa na drodze administracyjnoprawnej przez organy wskazane na podstawie art. 16, osobno w każdym indywidualnym przypadku naruszenia art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 rozporządzenia, tak by w każdym indywidualnym przypadku osobno móc zagwarantować prawo pasażera do odszkodowania?


title: Sprawa C-465/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Corte Suprema di Cassazione z dnia 11 czerwca 2004 r. w sprawie Honyvem Informazioni Commerciali srl przeciwko Marielli De Zotti

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Corte Suprema di Cassazione z dnia 11 czerwca 2004 r. w sprawie Honyvem Informazioni Commerciali srl przeciwko Marielli De Zotti
   (Sprawa C-465/04)
   (2005/C 31/10)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 3 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Corte Suprema di Cassazione z dnia 11 czerwca 2004 r. w sprawie Honyvem Informazioni Commerciali przeciwko Marielli De Zotti.
   Corte Suprema di Cassazione zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   „czy w świetle brzmienia i celu przepisu art. 17 dyrektywy nr 86/653 z dnia 18 grudnia 1986 r. oraz ewentualnie zawartych w nim kryteriów ustalenia wysokości przewidzianego w tym przepisie świadczenia wyrównawczego, wykładni następującego po nim art. 19 należy dokonywać w ten sposób, że krajowy przepis wykonujący dyrektywę może zezwalać, by układ (lub umowa) zbiorowy (wiążący strony określonych umów), zamiast świadczenia wyrównawczego należnego przedstawicielowi handlowemu na warunkach określonych w art. 17 ust. 2 i płatnego zgodnie z wynikającymi z niego kryteriami, ustanawiał świadczenie wyrównawcze, które z jednej strony jest należne przedstawicielowi handlowemu bez względu na wystąpienie przesłanek wskazanych w dwóch tiret rzeczonego ust. 2 lit. a) (i dla części tego świadczenia wyrównawczego, w każdym przypadku rozwiązania umowy), a z drugiej strony, którego wysokość jest ustalana zgodnie z kryteriami wskazanymi w układzie zbiorowym a nie kryteriami wynikającymi z dyrektywy (i jeżeli jest to właściwe, w maksymalnej wysokości wskazanej w dyrektywie); to jest świadczenie wyrównawcze ustalone (bez żadnego konkretnego odniesienia do zwiększenia wielkości obrotów spowodowanego przez przedstawiciela handlowego) na podstawie ustalonych części procentowych wynagrodzeń otrzymanych przez przedstawiciela handlowego w czasie trwania umowy, z takim skutkiem, że nawet gdy w sposób maksymalny bądź znaczny spełnione są warunki, z którymi dyrektywa wiąże prawo do świadczenia wyrównawczego, w wielu przypadkach świadczenie takie musiałoby zostać wypłacone w wymiarze niższym (także dużo niższym) niż maksymalny wymiar przewidziany w dyrektywie, a w każdym razie niż wymiar, który mógłby zostać ustalony w konkretnym postępowaniu przez sędziego, gdyby nie musiał on stosować sposobu obliczenia wskazanego w układzie zbiorowym zamiast zasad i kryteriów zawartych w dyrektywie;
   czy ustalenie wymiaru świadczenia wyrównawczego powinno zostać przeprowadzone w sposób analityczny, za pomocą oszacowania kolejnych wynagrodzeń, które przedstawiciel handlowy mógłby otrzymać w latach następujących po rozwiązaniu umowy w związku z pozyskaniem przez niego nowych klientów lub znacznym zwiększeniem obrotów handlowych w stosunkach z istniejącymi klientami, i przy wyłącznie następczym dokonaniu ewentualnych korekt kwoty przy uwzględnieniu przewidzianych w dyrektywie: kryterium słuszności i kwoty maksymalnej, czy też dopuszczalne są inne sposoby ustalania wymiaru świadczenia wyrównawczego, w szczególności metody syntetyczne, które w większym stopniu uwzględniają kryterium słuszności i przyjmują górną granicę wskazaną w dyrektywie za punkt wyjścia do obliczeń. W konsekwencji wskazane pytania prejudycjalne w przedmiocie wykładni przepisów art. 17 i 19 dyrektywy Rady 86/653 z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek muszą zostać przedstawione Trybunałowi Sprawiedliwości”.


title: Sprawa F-150/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 czerwca 2013 r. — Weissenfels przeciwko Parlamentowi

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/52

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 czerwca 2013 r. — Weissenfels przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-150/12) (1)

   2013/C 252/97
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013, s. 36.


title: Sprawa T-4/09: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 czerwca 2009 r. — UniCredit przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds (UniCredit) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/50

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 czerwca 2009 r. — UniCredit przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds (UniCredit)
   (Sprawa T-4/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2009/C 180/94
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: UniCredit SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: G. Floridia i R. Floridia, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Montalto, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Union Investment Privatfonds GmbH (Frankfurt, Niemcy) (przedstawiciel: J. Zindel, adwokat)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 listopada 2008 r. (sprawa R 1449/2006-2) dotyczącą postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy UniCredit SpA i Union Investment Privatfonds GmbH.

      Sentencja wyroku

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona własnymi kosztami postępowania a także kosztami poniesionymi przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009 r.


title: Sprawa T-361/04: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2004 r. przez Republikę Austriacką przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/44

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2004 r. przez Republikę Austriacką przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-361/04)
   (2004/C 300/86)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 1 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Republiki Austriackiej, reprezentowanej przez Ministerialrat dr. Haralda Dossiego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji stanowiącej podstawę pisma z dnia 22 czerwca 2004 r., w drodze której Komisja odmówiła przedstawienia projektu nowej regulacji w zakresie ekopunktów lub podobnej regulacji mającej na celu zapewnienie ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego w oparciu o trwałą podstawę i poszanowanie środowiska w rozumieniu przepisów protokołu nr 9 do Aktu Przystąpienia z 1994 r. i tym samym ostatecznie odrzuciła wezwanie Republiki Austriackiej do zajęcia stanowiska skierowane do Komisji dnia 31 marca 2004 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Protokół nr 9 w sprawie transportu drogowego i kolejowego oraz transportu kombinowanego w Austrii (1) załączony do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Królestwa Norwegii, Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej z dnia 24 czerwca 1994 r. zawiera szczególną regulację dotyczącą tranzytu samochodów ciężarowych przez Austrię mającą na celu ochronę środowiska naturalnego i zdrowia ludzkiego. Według skarżącej przedmiotowa regulacja stawia sobie za cel redukcję ogólnego poziomu emisji NOx (tlenków azotu) o 60 % powodowanych przez samochody ciężarowe w ruchu tranzytowym przez Austrię w okresie od dnia 1 stycznia 1992 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. zgodnie z tabelą znajdującą się w załączniku 4. Zgodnie z celem tego przepisu ogólny poziom emisji NOx powinien być zmniejszony o 60 %.
   Skarżąca podtrzymuje, że art. 11 ust. 4 protokołu stanowi, że redukcja emisji NOx o 60 % powodowanych przez samochody ciężarowe w ruchu tranzytowym powinna zostać osiągnięta w oparciu o trwałą podstawę i poszanowanie środowiska naturalnego i że w konsekwencji wychodzi ona z założenia, że cel zawarty w protokole może być nadal realizowany, mimo formalnego wygaśnięcia przepisów dotyczących tranzytu z dniem 31 grudnia 2003 r. Według Republiki Austriackiej cele protokołu są nadal wiążące i przyjęcie nowej regulacji w sprawie ekopunktów zgodnej z prawem pierwotnym lub regulacji gwarantującej w podobny sposób cel zawarty w protokole o tranzycie jest prawnie nakazane.
   Skarżąca podnosi, że rozporządzenie (WE) nr 2327/2003 (2) przyjęte tymczasem przez Radę i Parlament Europejski nie odpowiada wymaganiom zapewnienia ochrony środowiska naturalnego i zdrowia ludzkiego w oparciu o trwałą podstawę i poszanowanie środowiska naturalnego w rozumieniu protokołu nr 9 i dlatego zaskarżyła ona to rozporządzenie w drodze skargi o stwierdzenie nieważności (3). Należy więc uznać, że obecnie nie istnieje żadna regulacja wspólnotowa w sprawie takiej ochrony, która by odpowiadała nadal wiążącym celom prawa pierwotnego zawartym w protokole. Tym samym Komisja nie wypełnia ciążącego na niej zobowiązania polegającego na niezwłocznym przedstawieniu projektu w sprawie przepisów przejściowych do chwili wydania nowej dyrektywy w sprawie kosztów infrastruktury drogowej.
   Skarżąca podnosi w konsekwencji, że należy stwierdzić nieważność ostatecznej odmowy Komisji z dnia 22 czerwca 2004 r. w rozumieniu tego zobowiązania, które nakłada na nią obowiązek działania.

      (1)  Tłumaczenie nieoficjalne.

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 2327/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 grudnia 2003 r. ustanawiające w ramach stałej polityki transportowej system punktów tranzytowych mający zastosowanie w 2004 r. do samochodów ciężarowych przejeżdżających przez Austrię (Dz. U. L 345, str. 30).

      (3)  Sprawa C-161/04 Republika Austriacka przeciwko Radzie i Parlamentowi (Dz. U. 2004 C 106, str. 49).


title: Sprawa T-137/07: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2007 r. — Portela — Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares przeciwko Komisji

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/25

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2007 r. — Portela — Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares przeciwko Komisji
   (Sprawa T-137/07)
   (2007/C 155/51)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Portela — Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares, Lda. (Queluz, Portugalia) (przedstawiciel: C. Mourato, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               zobowiązanie Komisji do postąpienia zgodnie z przepisami art. 14b dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. (1), w szczególności poprzez pociągnięcie jednostki notyfikowanej, za pośrednictwem państwa niemieckiego, do odpowiedzialności za szkody wyrządzone skarżącej za pomocą obowiązkowej polisy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, o której mowa w pkt 6 załącznika XI do dyrektywy 93/42 oraz w pkt 7 lit. a) dokumentu MEDDEV 2.10 2 Rev 1, z kwietnia 2001 r..

               —

               ewentualnie, w razie gdyby skarżącej nie przyznano odszkodowania za poniesione szkody z obowiązkowej polisy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, zasądzenie od Komisji zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 2.419.665,42 EUR jako odszkodowania za poniesione szkody.

               —

               zasądzanie od Komisji na rzecz skarżącej odsetek za zwłokę naliczanych od dnia wniesienia skargi, według stopy referencyjnej Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o dwa punkty procentowe.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, a szczególności niezbędnymi kosztami poniesionymi przez skarżącą na cele związane z postępowaniem, do których należą koszty podróży i pobytu oraz wynagrodzenia i kosztów adwokata, zgodnie z art. 91 lit. b) regulaminu.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach swej działalności gospodarczej skarżąca, spółka handlowa z siedzibą w Portugalii, dokonała przywozu z Tajwanu, w pierwszej połowie 2002 r., dwóch partii po 5.184 termometrów cyfrowych wyprodukowanych przez przedsiębiorstwo Geon Corporation (zwane dalej „Geonem”), które okazały się wadliwe.
   System kontroli jakości Geonu był badany przez TÜV Rheinland, który, jako jednostka notyfikowana właściwa w tym zakresie miał obowiązek dokonania odpowiednich kontroli i ocen w celu upewnienia się, że producent stosuje zatwierdzony system jakości, z możliwością przeprowadzania niezapowiedzianych wizytacji. Podczas tych wizytacji miał on prawo, o ile uznał to za niezbędne, przeprowadzać lub zażądać testów w celu wykazania, czy system jakości funkcjonuje poprawnie, zgodnie z pkt 4.2 i 4.3 załącznika V do dyrektywy 93/42.
   Rzeczona jednostek notyfikowana, TÜV Rheinland, okazała się niezdolna do zapewnienia, by wyrób, który certyfikowała, mógł być sprzedawany w bezpieczny sposób w Europie, odmawiając przyjęcia na siebie odpowiedzialności, gdy została przez skarżącą powiadomiona o poważnych problemach sprawianych przez ten wyrób.
   W ten sposób wspomniana jednostka naruszyła przepisy pkt 4 załącznika V do dyrektywy oraz pkt 1.2 i 4 — a konkretnie pkt 4.1, 4.3 i 4.4– modułu D (zapewnienie jakości produkcji) decyzji Rady 93/465/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. (2).
   Sposób postępowania Komisji i państw członkowskich w przypadku, gdy pojawiają się wątpliwości dotyczące kompetencji jednostki notyfikowanej polega, jak stanowi pkt 6.2.2 akapit pierwszy Przewodnika na temat wdrażania dyrektyw opartych na koncepcji nowego i globalnego podejścia, na przeprowadzeniu ponownej oceny zdolności tej jednostki do wykonywania powierzonych jej zadań.
   Na Komisji spoczywała odpowiedzialność, by zobowiązać właściwy organ niemiecki, zgodnie z częścią A rozdz. I załącznika do decyzji 93/465 do podjęcia odpowiednich środków, określonych w dokumencie MEDDEV 2.10-2 Rev 1 z kwietnia 2001 r. oraz do wystąpienia przeciwko wyznaczonej przez siebie jednostce.
   Na wypadek takich sytuacji, jak sytuacja w niniejszej sprawie, w których zostanie wykryty błąd w procedurze oceny jakości produkcji jakiegoś przedsiębiorstwa, pociągający za sobą sprzedaż niezgodnych wyrobów, które narażają zdrowie konsumentów, pkt 6 załącznika XI do dyrektywy stanowi, że jednostka notyfikowana ma obowiązek wykupienia polisy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, która zadziała w przypadku potwierdzenia istnienia jakiegokolwiek zagrożenia, w tym w przypadku, gdy jednostka notyfikowana będzie zmuszona cofnąć lub zawiesić certyfikaty, co przewiduje z drugiej strony pkt 7 dokumentu 0-2 Rev 1.
   Niezależnie od kwestii odpowiedzialności za ustalenie kompetencji jednostki notyfikowanej, spoczywającej na krajowych organach nadzoru rynku oraz pomimo tego, że Komisja nie może działać bezpośrednio w odniesieniu do tej jednostki, to jednak ta instytucja, którą systematycznie powiadamiano o poważnym problemie, który w końcu został stwierdzony, miała za zadanie podjąć działania wobec państwa członkowskiego, w którym wspomniana jednostka miała siedzibę, aby zobowiązać je do podjęcia środków naprawczych niezbędnych do zapewnienia bezpieczeństwa i zdrowia obywateli europejskich, zgodnie z postanowieniami art. 152 ust. 1 WE.
   Skarżąca żądała jedynie, by Komisja zobowiązała właściwy organ niemiecki, BfArM, za pośrednictwem państwa niemieckiego, do skorzystania z przewidzianej prawem polisy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, tak aby przyznać odszkodowanie za szkody poniesione z powodu sprzedaży wadliwych wyrobów z oznakowaniem CE.
   W pkt 8.3.3 Przewodnik stanowi, że „Komisja jest odpowiedzialna za stosowanie klauzuli bezpieczeństwa na szczeblu Wspólnoty oraz za to, aby klauzula ta objęła całą Wspólnotę”.
   Infarmed (Instituto Nacional da Farmácia e do Medicamento) wstrzymał sprzedaż w Portugalii omawianego wyrobu i nakazał jego wycofanie, właśnie na mocy art. 14b dyrektywy.
   Komisja naruszyła zatem następujące przepisy: art. 152 ust. 1 WE, art. 14b dyrektywy 93/42; pkt 6.2.2 akapit 1, pkt 8.2.2, 8.2.3, 8.3.2 i 8.3.3 Przewodnika na temat wdrażania dyrektyw opartych na koncepcji nowego i globalnego podejścia, część A rozdz. I załącznika do decyzji 93/465.
   Poprzez niespełnienie zobowiązań ciążących na niej na mocy wymienionych przepisów, Komisja uniemożliwiła przyznanie skarżącej odszkodowania za poniesione szkody z obowiązkowej polisy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej.
   Skarżąca szacowała, że będzie mogła sprzedać co najmniej 500.000 termometrów rocznie.
   Tłumaczy ona, że na skutek decyzji o wycofaniu wyrobów z rynku, rynek ten stał się dla niej niedostępny, gdyż jej wizerunek został nieodwracalnie skojarzony z brakiem zgodności sprzedawanych przez nią wyrobów.
   Szkody poniesione przez skarżącą wynoszą 2.419.665,42 EUR.

      (1)  Dyrektywa Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych (Dz.U. L 169, str. 1).

      (2)  Dz.U. L 220, str. 23.


title: Sprawa C-403/10 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lipca 2011 r. — Mediaset SpA przeciwko Komisji Europejskiej, Sky Italia Srl (Odwołanie — Dotacje przyznane przez Republikę Włoską w celu wspierania zakupu dekoderów cyfrowych — Brak włączenia dekoderów umożliwiających jedynie odbiór programów telewizyjnych nadawanych drogą satelitarną — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lipca 2011 r. — Mediaset SpA przeciwko Komisji Europejskiej, Sky Italia Srl
   (Sprawa C-403/10 P) (1)

   (Odwołanie - Dotacje przyznane przez Republikę Włoską w celu wspierania zakupu dekoderów cyfrowych - Brak włączenia dekoderów umożliwiających jedynie odbiór programów telewizyjnych nadawanych drogą satelitarną - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem)
   2011/C 298/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mediaset SpA (przedstawiciele: K. Adamantopoulos, dikigoros, G. Rossi, avvocato, E. Petritsi, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Martenczuk i B. Stromsky, pełnomocnicy), Sky Italia Srl (przedstawiciele: F. González Díaz, abogado, i F. Salerno, avocat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie T-177/07 Mediaset przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności, w części, decyzji Komisji C(2006) 6634 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. uznającej za niezgodne ze wspólnym rynkiem dotacje przyznane przez Włochy w 2004 r. i 2005 r. w celu umożliwienia konsumentom zakupu lub najmu interaktywnych dekoderów cyfrowych pozwalających na odbiór programów dzięki naziemnej technologii cyfrowej lub drogą kablową, z powodu tego, że wykluczone są z nich dekodery umożliwiające odbiór programów dzięki technologii satelitarnego przekazu telewizyjnego (pomoc nr C 52/2005, ex NN 88/2005, ex CP 101/2004)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mediaset SpA ponosi własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską i Sky Italię Srl.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa C-545/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Transport — Dyrektywa 91/440/EWG — Rozwój kolei wspólnotowych — Artykuł 10 ust. 7 — Organ regulujący — Kompetencje — Dyrektywa 2001/14/WE — Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej — Artykuł 4 ust. 1 — Ramy pobierania opłat — Artykuł 6 ust. 2 — Środki mające na celu stworzenie zarządcom zachęty do zmniejszenia kosztów zapewniania infrastruktury i wielkości opłat za dostęp — Artykuł 7 ust. 3 — Ustalanie opłat pobieranych za minimalny pakiet dostępu i dostęp do torów w celu obsługi urządzeń — Koszty ponoszone bezpośrednio w związku z wykonywaniem przewozów kolejowych — Artykuł 11 — Plan poprawy wydajności — Artykuł 30 ust. 5 — Organ kontrolny — Kompetencje — Odwołanie administracyjne od decyzji organu kontrolnego)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-545/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Transport - Dyrektywa 91/440/EWG - Rozwój kolei wspólnotowych - Artykuł 10 ust. 7 - Organ regulujący - Kompetencje - Dyrektywa 2001/14/WE - Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej - Artykuł 4 ust. 1 - Ramy pobierania opłat - Artykuł 6 ust. 2 - Środki mające na celu stworzenie zarządcom zachęty do zmniejszenia kosztów zapewniania infrastruktury i wielkości opłat za dostęp - Artykuł 7 ust. 3 - Ustalanie opłat pobieranych za minimalny pakiet dostępu i dostęp do torów w celu obsługi urządzeń - Koszty ponoszone bezpośrednio w związku z wykonywaniem przewozów kolejowych - Artykuł 11 - Plan poprawy wydajności - Artykuł 30 ust. 5 - Organ kontrolny - Kompetencje - Odwołanie administracyjne od decyzji organu kontrolnego)
   2013/C 252/06
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Šimerdová i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i T. Müller, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: S. Centeno Huerta, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów koniecznych w celu dostosowania się do art. 10 ust. 7 dyrektywy Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 237, s. 25) oraz do art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 3, art. 11 i art. 30 ust. 5 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej (Dz.U. L 75, s. 29)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dostosowania się do art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 11 i art. 30 ust. 5 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, zmienionej dyrektywą 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r., Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych przepisów.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska, Republika Czeska oraz Królestwo Hiszpanii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 38 z 5.2.2011.


title: Sprawa T-179/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  22 listopada 2005 r.  — Siegfried Krahl przeciwko Komisji

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/25

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 listopada 2005 r. — Siegfried Krahl przeciwko Komisji
   (Sprawa T-179/04) (1)

   (2006/C 22/48)

      Język postępowania: francuski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004


title: Sprawa T-429/13: Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2013 r. — Bayer CropScience przeciwko Komisji

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/37

         Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2013 r. — Bayer CropScience przeciwko Komisji
   (Sprawa T-429/13)
   2013/C 325/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bayer CropScience AG (Monheim am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat K. Nordlander i P. Harrison, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie jej skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 485/2013 z dnia 24 maja 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do warunków zatwierdzania substancji czynnych: klotianidyna, tiametoksam i imidachlopryd oraz zabraniającego stosowania i sprzedaży nasion zaprawionych środkami ochrony roślin zawierającymi te substancje czynne (Dz.U. L 139, s.12); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności, że wydając zaskarżony akt, Komisja przekroczyła kompetencje przyznane jej zgodnie z rozporządzeniem nr 1107/2009 (1) (zwanym dalej „rozporządzeniem upoważniającym”) oraz iż zaskarżonemu aktowi brak jest zatem odpowiedniej podstawy prawnej, ponieważ:

                           —

                           Komisja naruszyła art. 21 rozporządzenia upoważniającego, i) nie uwzględniając danych z monitorowania wskazujących, że przedmiotowe substancje czynne nie stanowią niedopuszczalnego zagrożenia dla pszczół oraz ii) przyjmując błędny wniosek, że istnieją nowe, istotne informacje naukowe przyznające Komisji kompetencje do działania; oraz

                           —

                           Komisja naruszyła art. 49 rozporządzenia upoważniającego, zakazując sprzedaży nasion zaprawionych przedmiotowymi substancjami czynnymi bez wykazania istnienia „istotnych obaw”, że zaprawione nasiona mogą „stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt albo dla środowiska”, któremu „nie można w zadowalający sposób zapobiec” za pomocą innych środków.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący okoliczności, że zaskarżony akt był wydany z naruszeniem art. 12 ust. 2 i pkt 3.8.3. załącznika II do rozporządzenia upoważniającego i pozbawił skarżącą możliwości powołania się na uzasadnione oczekiwania, ponieważ:

                           —

                           rozporządzenie upoważniające stanowi i skarżąca żywiła uzasadnione oczekiwania, że obowiązujące i mające zastosowanie wytyczne będą wykorzystane w celu przeprowadzenia oceny ryzyka, które leżą u podstaw zaskarżonego aktu, niemniej nie uwzględniono obowiązujących i mających zastosowanie wytycznych na korzyść opinii naukowej niebędącej wytycznymi ani projektem wytycznych, który ani nie był dostępny, ani uzgodniony.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący okoliczności, że stosowanie przez Komisję rozporządzenia upoważniającego przy wydawaniu zaskarżonego aktu stanowi naruszenie praw podstawowych skarżącej, a mianowicie prawa własności i prawa do prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ:

                           —

                           decyzje o cofnięciu (i zmianie) zezwoleń na środki skarżącej, są oparte na niezgodnym z prawem stosowaniu rozporządzenia upoważniającego, które niedostatecznie uwzględniło bezpieczne stosowanie od dłuższego czasu przedmiotowych substancji czynnych oraz wartość i zakres własności intelektualnej skarżącej i długoterminowych inwestycji w odniesieniu do substancji czynnych.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący okoliczności, że zaskarżony akt został wydany w wyniku postępowania, w którym nie przestrzegano przysługującego skarżącej prawa do bycia wysłuchanym, ponieważ:

                           —

                           przeprowadzenie oceny istotnego ryzyka na podstawie opinii naukowej i projektu wytycznych (w przeciwieństwie do obowiązujących i mających zastosowanie wytycznych) doprowadziło automatycznie do wskazania „braków w danych”, w przedmiocie których skarżąca nigdy nie miała możliwości zajęcia stanowiska.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący okoliczności, że wydając zaskarżony akt, Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, ponieważ:

                           —

                           w wielu dziedzinach (w tym w odniesieniu do ograniczeń wykorzystania środków skarżącej do stosowania dolistnego, amatorskiego i w pomieszczeniach), zaskarżony akt wykracza poza to, co jest właściwe do osiągnięcia jego zgodnych z prawem celów, a nawet może je naruszać, a Komisja nie rozważyła możliwości mniej restrykcyjnych regulacji, jakimi dysponowała.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący okoliczności, że, wydając zaskarżony akt, Komisja naruszyła zasadę ostrożności, z uwagi na to, iż:

                           —

                           z wydania tego aktu wynika w szczególności, że Komisja, jako podmiot zarządzający ryzykiem, przyjmuje czysto hipotetyczne podejścia do ryzyka, które jest oparte na zwykłych przypuszczeniach i niepotwierdzone naukowo, (ponieważ wynik oceny ryzyka, w znacznym stopniu, nie jest solidną oceną naukową) i że Komisja odmawia przeprowadzenia analizy ewentualnych korzyści i obciążeń wynikających z jej działań.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG


title: Sprawa C-49/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Athinon w dniu 5 lutego 2007 r. — Motosikletistiki Omospondia Ellados (MOTOE) przeciwko Republice Greckiej

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Athinon w dniu 5 lutego 2007 r. — Motosikletistiki Omospondia Ellados (MOTOE) przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-49/07)
   (2007/C 95/27)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Dioikitiko Efeteio Athinon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Motosikletistiki Omospondia Ellados (MOTOE)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy postanowienia art. 82 i 86 traktatu WE można interpretować w ten sposób, że znajdują one zastosowanie również do działalności osoby prawnej, która ma status krajowego przedstawiciela Międzynarodowej Federacji Motocyklowej, i która wykonuje działalność gospodarczą taką, jak ta powyżej opisana, obejmującą zawieranie umów o sponsorowanie, reklamę i ubezpieczenie w kontekście organizacji imprez sportowych w sektorze pojazdów silnikowych?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy pozostaje w zgodzie z wyżej wymienionymi postanowieniami przepis art. 49 ustawy nr 2696/1999, który dla celów udzielenia przez właściwe krajowe organy administracji publicznej (w tym przypadku ministerstwo ds. porządku publicznego) zezwolenia na zorganizowanie wyścigu pojazdów silnikowych przyznaje wyżej wymienionej osobie prawnej uprawnienia do wydawania pozytywnej opinii w przedmiocie przeprowadzenia wyścigu, bez poddawania wykonywania tych uprawnień jakimkolwiek ograniczeniom, wymogom ani kontroli?