title: Sprawa F-125/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2009 r. — Hau przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za rok 2006 — Nieumieszczenie na liście urzędników awansowanych — Porównanie zasług — Próg odniesienia — Nieuwzględnienie okoliczności, że urzędnik został przedstawiony do awansu w poprzednim postępowaniu)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/73

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2009 r. — Hau przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-125/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za rok 2006 - Nieumieszczenie na liście urzędników awansowanych - Porównanie zasług - Próg odniesienia - Nieuwzględnienie okoliczności, że urzędnik został przedstawiony do awansu w poprzednim postępowaniu)
   2010/C 24/133
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Armin Hau (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: K. Zejdová i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania B*7 w postępowaniu w sprawie awansów za rok 2006 r. oraz po drugie, żądanie przedstawienia przez organ powołujący dokumentów dotyczących porównania zasług w tym postępowaniu

      Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Parlamentu Europejskiego, opublikowana w dniu 21 listopada 2006 r., o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście awansowanych z grupy B*6 do B*7 w postępowaniu w sprawie awansów za rok 2006 jest nieważna

               2)

               Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008, s. 37.


title: Sprawa T-1/17: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2017 r. – La Mafia Franchises/EUIPO – Italy (La Mafia SE SIENTA A LA MESA)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/45

         Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2017 r. – La Mafia Franchises/EUIPO – Italy (La Mafia SE SIENTA A LA MESA)
   (Sprawa T-1/17)
   (2017/C 053/55)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: La Mafia Franchises, SL (Saragossa, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Sempere Massa)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Republika Włoska

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „La Mafia SE SIENTA A LA MESA” – zgłoszenie nr 5 510 921

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 października 2016 r. w sprawie R 803/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uznanie spornego unijnego znaku towarowego nr 5 510 921„LA MAFIA SE SIENTA A LA MESA” za ważny;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1. lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-451/10: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2010 r. — Fuchshuber Agrarhandel przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/46

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2010 r. — Fuchshuber Agrarhandel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-451/10)
   ()
   2010/C 317/81
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fuchshuber Agrarhandel GmbH (Hörsching, Austria) (przedstawiciel: adwokat G. Lehner)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Przeprowadzenie rozprawy ustnej;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich obowiązkiem zapłaty na rzecz skarżącej w terminie 14 dni kwoty 2 623 281,31 EUR powiększonej o odsetki w wysokości 6 % rocznie od kwoty 1 641 372,50 EUR od dnia 24 września 2007 r. oraz o odsetki w wysokości 6 % rocznie od kwoty 981 909,81 EUR od dnia 16 października 2007 r.;

               —

               stwierdzenie, że Komisja Wspólnot Europejskich zobowiązana jest do wyrównania wszelkich innych szkód poniesionych przez skarżącą w związku z nabyciem na aukcji w dniu 3 września 2007 r. partii towaru KUK459 oraz nabyciem na aukcji w dniu 17 września 2007 r., partii towaru KUK465;

               —

               orzeczenie, że Komisja Wspólnot Europejskich zobowiązana jest do zapłaty w terminie 14 dni, do rąk przedstawiciela skarżącej, poniesionych przez nią kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca żąda wyrównania szkód, które poniosła przez to, że węgierski organ interwencyjny nie pozostawił do jej dyspozycji w odpowiednich magazynach określonych ilości kukurydzy nabytej w2007 r. w ramach dwóch aukcji.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi między innymi, że Komisja nie skorzystała ze swych uprawnień kontrolnych względem węgierskiego płatnika, ani nie przymusiła go do wykonania ciążących na nim zobowiązań. Skarżąca twierdzi ponadto, że gdyby Komisja sformułowała, w sensie prawnym i faktycznym, bardziej surowe i bardziej dokładne wymogi oraz mechanizmy kontroli w odniesieniu do kwalifikacji i rzetelności osoby prowadzącej magazyn, w odniesieniu do kwestii zdatności magazynu, a także w odniesieniu do inwentaryzacji, identyfikacji i przechowywania towarów interwencyjnych, skarżąca nie poniosłaby szkód.


title: Sprawa T-325/11: Wyrok Sądu z dnia 10 maja 2012 r. — Amador López przeciwko OHIM (AUTOCOACHING) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AUTOCOACHING — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/12

         Wyrok Sądu z dnia 10 maja 2012 r. — Amador López przeciwko OHIM (AUTOCOACHING)
   (Sprawa T-325/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AUTOCOACHING - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 184/21
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Pedro Germán Amador López (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Falcón Morales)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 marca 2011 r. (sprawa R 1665/2010-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego AUTOCOACHING jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Pedro Germán Amador López zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa T-435/14: Wyrok Sądu z dnia 22 września 2016 r. – Tose’e Ta’avon Bank/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Zarzut niezgodności z prawem — Przyznanie uprawnień wykonawczych Komisji — Kryterium dotyczące podmiotów udzielających wsparcia rządowi irańskiemu — Naruszenie prawa — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Obowiązek uzasadnienia — Proporcjonalność — Prawa podstawowe)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/11

         Wyrok Sądu z dnia 22 września 2016 r. – Tose’e Ta’avon Bank/Rada
   (Sprawa T-435/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Zarzut niezgodności z prawem - Przyznanie uprawnień wykonawczych Komisji - Kryterium dotyczące podmiotów udzielających wsparcia rządowi irańskiemu - Naruszenie prawa - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność - Prawa podstawowe))
   (2016/C 410/13)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Tose’e Ta’avon Bank (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności zawartej w ogłoszeniu z dnia 15 marca 2014 r. decyzji Rady Unii Europejskiej o utrzymaniu wpisu nazwy skarżącej w wykazie ujętym w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 195, s. 39) oraz w wykazie ujętym w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenia (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tose’e Ta’avon Bank zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa T-190/15: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2015 r. – Intervog/OHIM (meet me)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/42

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2015 r. – Intervog/OHIM (meet me)
   (Sprawa T-190/15)
   (2015/C 198/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Intervog (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat M.R. Hirsch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „meet me” – zgłoszenie nr 12 010 781

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lutego 2015 r. w sprawie R 845/2014-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 (brak uzasadnienia)

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (błąd w ocenie przy analizie charakteru odróżniającego znaku towarowego);

               —

               Naruszenie zasady równości.


title: Sprawa T-95/09 R III: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 listopada 2010 r. — United Phosphorus przeciwko Komisji (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego — Dyrektywa 91/414/EWG — Decyzja dotycząca niewłączenia napropamidu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG — Przedłużenie środka w zakresie zawieszenia wykonania)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/39

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 listopada 2010 r. — United Phosphorus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-95/09 R III)
   (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego - Dyrektywa 91/414/EWG - Decyzja dotycząca niewłączenia napropamidu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG - Przedłużenie środka w zakresie zawieszenia wykonania)
   2011/C 30/70
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: United Phosphorus Ltd (Warrington, Cheshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Parpala i N. Rasmussen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o przedłużenie środka w zakresie zawieszenia wykonania decyzji Komisji z dnia 7 listopada 2008 r. dotyczącej niewłączenia napropamidu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (Dz.U. L 326, s. 35).

      Sentencja

               1)

               Obowiązywanie środka w zakresie zawieszenia wykonania ustanowionego w pkt 1 postanowienia prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 kwietnia 2009 r. w sprawie T-95/09 R United Phosphorus przeciwko Komisji (dotychczas niepublikowanego w Zbiorze) zostaje przedłużone do dnia 31 grudnia 2011 r., przy czym nie może ono wykroczyć poza datę ogłoszenia orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, jeśli nastąpi ono przed tym dniem.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-392/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 25 lipca 2011 r. — Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 25 lipca 2011 r. — Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-392/11)
   2011/C 282/27
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Field Fisher Waterhouse LLP

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Podstawowe pytanie w niniejszej sprawie dotyczy tego czy usługi świadczone najemcom przez wynajmujących na podstawie umowy najmu (dalej zwane „usługami”) powinny być traktowane jako element jednego podlegającego zwolnieniu świadczenia najmu nieruchomości, z tego względu, że usługi tworzą obiektywnie jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze łącznie z najmem albo z tego względu, że są one „dodatkowymi świadczeniami” w stosunku do najmu, który stanowi świadczenie główne (dalej zwane „świadczeniem głównym”). Jakie znaczenie, dla odpowiedzi na to pytanie w świetle wyroku Trybunału z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property, Zb.Orz. s. I-4983 ma to, że usługi mogłyby być świadczone (ale w rzeczywistości nie są) przez inną osobę niż wynajmujący, chociaż na podstawie postanowień omawianych umów najmu najemcy nie mieli wyboru i musieli otrzymywać usługi od wynajmujących?

               2)

               Czy dla rozstrzygnięcia, czy chodzi tu o jedno świadczenie, ma znaczenie okoliczność, że niepłacenie przez najemcę opłaty za usługi uprawniałoby wynajmującego nie tylko do odmowy świadczenia usług, ale też do rozwiązania umowy najmu z najemcą?

               3)

               Jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze brzmi, iż możliwość świadczenia usług przez osoby trzecie ma znaczenie, to czy okoliczność ta stanowi jedynie czynnik dodatkowy przy ustalaniu, czy usługi stanowią jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny albo świadczenie dodatkowe wobec świadczenia głównego, czy też jest to czynnik decydujący? Jeśli jest to jedynie czynnik dodatkowy albo w ogóle nie mający znaczenia, to jakie inne czynniki mają znaczenie dla ustalenia, czy usługi stanowią świadczenie dodatkowe? W szczególności, jakie znaczenie ma to czy usługi są wykonywane w pomieszczeniach stanowiących przedmiot najmu lub w stosunku do nich lub w innych częściach budynku?

               4)

               Jeśli możliwość świadczenia usług przez osoby trzecie ma znaczenie, to czy istotniejszy jest fakt, że świadczenie tych usług jest prawnie dopuszczalne, nawet jeśli w praktyce trudno byłoby to zorganizować lub uzgodnić z wynajmującym czy też praktyczna możliwość lub przyjęta praktyka świadczenia tych usług?

               5)

               Usługi w niniejszej sprawie stanowią szereg świadczeń w zamian, za które należna jest jedna opłata. Czy w wypadku, gdyby niektóre z tych usług (np. sprzątanie części wspólnych, zapewnianie usług ochrony) nie stanowiły części jednego niepodzielnego świadczenia gospodarczego albo musiały być uważane za dodatkowe świadczenia wobec świadczenia głównego, w odróżnieniu od pozostałych usług, to czy prawidłowe byłoby rozdzielenie całości opłaty pomiędzy różne usługi w celu określenia części opłaty podlegającej opodatkowaniu i części jemu niepodlegającej? Alternatywnie, czy prawidłowe byłoby uznanie szeregu usług za tak ściśle ze sobą powiązane, że tworzą „jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny” stanowiące samo w sobie świadczenie odrębne od najmu nieruchomości?


title: Sprawa T-330/12: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2012 r. — Hut.com przeciwko OHIM — Intersport France (THE HUT)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/27

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2012 r. — Hut.com przeciwko OHIM — Intersport France (THE HUT)
   (Sprawa T-330/12)
   2012/C 295/48
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Hut.com Ltd (Northwich, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Intersport France (Longjumeau, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie R 814/2011-2;

               —

               obciążenie całością kosztów strony pozwanej i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „THE HUT” dla m.in. usług należących do klasy 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8394091

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „LA HUTTE” zarejestrowany we Francji pod numerem 33228708 dla towarów należących do klas 3, 5, 18, 22, 25 i 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa T-224/12: Postanowienie Sądu z dnia 25 czerwca 2014 r. – Accorinti i in. przeciwko EBC (Skarga o stwierdzenie nieważności — Polityka gospodarcza i pieniężna — EBC — Krajowe banki centralne — Restrukturyzacja greckiego długu publicznego — Kryteria kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Grecję dla celów operacji polityki pieniężnej Eurosystemu — Utrzymanie wystarczającego poziomu jakości kredytowej w celu spełnienia kryteriów kwalifikowania — Wzmocnienie zabezpieczenia na rzecz krajowych banków centralnych w formie programu odkupu instrumentów — Wierzyciele prywatni — Możliwość przypisania niektórych skutków prawnych zaskarżonemu aktowi — Brak interesu prawnego — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/49

         Postanowienie Sądu z dnia 25 czerwca 2014 r. – Accorinti i in. przeciwko EBC
   (Sprawa T-224/12) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Polityka gospodarcza i pieniężna - EBC - Krajowe banki centralne - Restrukturyzacja greckiego długu publicznego - Kryteria kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Grecję dla celów operacji polityki pieniężnej Eurosystemu - Utrzymanie wystarczającego poziomu jakości kredytowej w celu spełnienia kryteriów kwalifikowania - Wzmocnienie zabezpieczenia na rzecz krajowych banków centralnych w formie programu odkupu instrumentów - Wierzyciele prywatni - Możliwość przypisania niektórych skutków prawnych zaskarżonemu aktowi - Brak interesu prawnego - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   2014/C 315/83
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Alessandro Accorinti (Nichelino, Włochy) oraz inni skarżący, których nazwiska umieszczono w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci S. Sutti i R. Spelta)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: początkowo A. Sáinz de Vicuña Barroso, S. Bening i P. Papapaschalis, następnie S. Bening i P. Papapaschalis, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów E. Castellaniego, T. Lübbiga i B. Kaisera)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego 2012/153/UE z dnia 5 marca 2012 r. w sprawie kryteriów kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Grecką w kontekście oferty Republiki Greckiej dotyczącej wymiany instrumentów dłużnych (EBC/2012/3) (Dz.U. L 77,s. 19).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Alessandro Accorinti oraz inni skarżący, których nazwiska umieszczono w załączniku zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa T-742/16 RENV: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – CW/Parlament (Służba publiczna — Urzędnicy — Mobbing — Artykuł 12a regulaminu pracowniczego — Obowiązek wspomagania — Przepisy wewnętrzne dotyczące komitetu doradczego ds. mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego — Wniosek o udzielenie wsparcia — Oddalenie — Decyzja oddalająca zażalenie — Autonomiczna treść — Przedwczesne zażalenie — Brak — Rola i uprawnienia komitetu doradczego ds. mobbingu i jego zapobieganiu w miejscu pracy — Fakultatywne wystąpienie przez urzędnika — odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/25

         Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – CW/Parlament
   (Sprawa T-742/16 RENV) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Mobbing - Artykuł 12a regulaminu pracowniczego - Obowiązek wspomagania - Przepisy wewnętrzne dotyczące komitetu doradczego ds. mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Wniosek o udzielenie wsparcia - Oddalenie - Decyzja oddalająca zażalenie - Autonomiczna treść - Przedwczesne zażalenie - Brak - Rola i uprawnienia komitetu doradczego ds. mobbingu i jego zapobieganiu w miejscu pracy - Fakultatywne wystąpienie przez urzędnika - odpowiedzialność pozaumowna))
   (2017/C 221/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CW (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Dean, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 8 kwietnia 2013 r. oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia złożony przez skarżącą w związku z podnoszonym mobbingiem, któremu w jej odczuciu poddawali ją przełożeni, a także o stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 23 października 2013 r. oddalającej jej zażalenie z dnia 9 lipca 2013 r., a po drugie, o odszkodowanie za podnoszona przez nią szkodę.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji sekretarza generalnego Parlamentu, działającego jako organ powołujący, z dnia 23 października 2013 r. oddalającej zażalenie CW z dnia 9 lipca 2013 r.

               2)

               Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 8 kwietnia 2013 r. oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia złożony przez CW zostaje oddalone jako niedopuszczalne.

               3)

               Parlament wypłaci CW, tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, kwotę 2 000 EUR wraz z odsetkami za zwłokę od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, według stawki ustalonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) dla głównych operacji refinansujących.

               4)

               W pozostałym zakresie żądanie odszkodowawcze zostaje oddalone.

               5)

               Parlament pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez CW w pierwszym postępowaniu przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej ze skargi w sprawie F-124/13, w postepowaniu odwoławczym w sprawie T-309/15 P oraz w niniejszym postepowaniu w trybie przekazania do ponownego rozpoznania w sprawie T-742/16 RENV.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-124/13).


title: Sprawa C-117/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 9 marca 2015 r. – Reha Training Gesellschaft für Sport- und Unfallrehabilitation mbH/Gesellschaft für musikalische Aufführungs- und mechanische Vervielfältigungsrechte (GEMA)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 9 marca 2015 r. – Reha Training Gesellschaft für Sport- und Unfallrehabilitation mbH/Gesellschaft für musikalische Aufführungs- und mechanische Vervielfältigungsrechte (GEMA)
   (Sprawa C-117/15)
   (2015/C 198/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Reha Training Gesellschaft für Sport- und Unfallrehabilitation mbH

      Druga strona postępowania: Gesellschaft für musikalische Aufführungs- und mechanische Vervielfältigungsrechte (GEMA)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy kwestię zaistnienia publicznego udostępnienia w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1) lub w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115/WE (2) należy rozpatrywać zawsze na podstawie tych samych kryteriów, a mianowicie, że:

                           —

                           użytkownik musi podejmować z pełną świadomością konsekwencji swojego działania czynności, aby umożliwić osobom trzecim dostęp do chronionych utworów, którego nie miałyby bez jego działania,

                           —

                           charakter „publiczny” oznacza, iż chodzi o nieokreśloną liczbę potencjalnych odbiorców i dalej o dość znaczną liczbę osób, przy czym o nieokreśloności można mówić, gdy w grę wchodzi „ogół ludności”, zatem nie osoby należące do prywatnej grupy, a „dość znaczna liczba osób” oznacza, iż musi zostać przekroczony pewien próg minimalny, zatem całkiem niewielka lub wręcz nieznaczna liczba osób nie wypełnia wskazanego kryterium, przy czym w tym kontekście nie ma znaczenia jedynie, ile osób uzyskuje równocześnie dostęp do tego samego utworu, lecz również ile z nich ma kolejno dostęp do utworu;

                           —

                           chodzi o nową publiczność, której udostępnia się utwór, tj. publiczność, której autor utworu nie uwzględniał, gdy zezwalał na skorzystanie z utworu w drodze publicznego udostępnienia, chyba że następcze udostępnienie odbywa się przy wykorzystaniu innych technicznych sposobów przekazu, które odróżniają się od tych dotyczących pierwotnego udostępnienia oraz

                           —

                           nie jest pozbawione znaczenia, czy dane korzystanie służy celom zarobkowym, czy publiczność jest na to udostępnienie przygotowana, a nie jedynie „uchwycona” przypadkowo, przy czym nie jest to bezwzględna przesłanka publicznego udostępnienia?

               2)

               Czy w przypadkach takich jak w sprawie w postępowaniu głównym, w których prowadzący ośrodek rehabilitacyjny instaluje w swoich lokalach odbiorniki telewizyjne, do których przesyła sygnał nadawczy i w ten sposób umożliwia odbiór programów telewizyjnych, kwestię, czy ma miejsce publiczne udostępnienie, należy badać zgodnie z pojęciem „publicznego udostępnienia” z art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 lub z art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115, jeżeli umożliwienie odbioru programów telewizyjnych dotyczy praw autorskich i praw pokrewnych wielu uczestników, w szczególności kompozytorów, autorów tekstów oraz wydawców muzycznych, a także wykonawców, producentów fonogramów oraz autorów utworów mówionych, jak również ich wydawców?

               3)

               Czy w przypadkach takich jak ten w sprawie w postępowaniu głównym, w których prowadzący ośrodek rehabilitacyjny instaluje w swoich lokalach odbiorniki telewizyjne, do których przesyła sygnał nadawczy i w ten sposób udostępnia swoim pacjentom odbiór programów telewizyjnych, ma miejsce „publiczne udostępnienie” zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 lub też zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115?

               4)

               Jeżeli w przypadkach takich jak ten w postępowaniu głównym publiczne udostępnienie w tym znaczeniu zostanie stwierdzone: czy Trybunał podtrzymuje swoje orzecznictwo, zgodnie z którym w przypadku udostępnienia podlegających ochronie fonogramów przez radio pacjentom w gabinecie dentystycznym (zob. wyrok SCF z dnia 15 marca 2012 r., C-135/10 (3)) lub w innych podobnych instytucjach nie ma miejsca publiczne udostępnienie?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).

      (2)  Dyrektywa 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. L 376, s. 28).

      (3)  EU:C:2012:140


title: Sprawa C-430/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 2 września 2010 r. — Hristo Gaydarov przeciwko Direktor na Glavna direktsia „Ohranitelna politsia” pri Ministerstvo na vatreshnite raboti

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 2 września 2010 r. — Hristo Gaydarov przeciwko Direktor na Glavna direktsia „Ohranitelna politsia” pri Ministerstvo na vatreshnite raboti
   (Sprawa C-430/10)
   ()
   2010/C 301/21
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad Sofia-grad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hristo Gaydarov

      Strona pozwana: Direktor na Glavna direktsia „Ohranitelna politsia” pri Ministerstvo na vatreshnite raboti

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 27 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (1), w okolicznościach sprawy przed sądem krajowym należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie, jeżeli obywatelowi państwa członkowskiego zakazuje się opuszczania terytorium jego własnego państwa, gdyż w państwie trzecim popełnił przestępstwo mające za przedmiot środki odurzające, o ile jednocześnie występują następujące okoliczności:

                           1.1

                           wspomniane przepisy dyrektywy nie zostały transponowane w sposób wyraźny w odniesieniu do własnych obywateli państwa członkowskiego;

                           1.2

                           podane przez ustawodawcę krajowego powody przyjęcia dopuszczalnych celów ograniczenia swobody przemieszczania się obywateli bułgarskich oparte są na rozporządzeniu (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (2) i

                           1.3

                           zastosowanie środków administracyjnych następuje w związku z art. 71 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. oraz z uwzględnieniem motywu 5 i 20 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen)?

               2)

               Czy z ograniczeń i warunków przewidzianych dla wykonywania swobody przemieszczania się obywateli Unii oraz ze środków podjętych w celu ich wykonania zgodnie z prawem Unii, w tym art. 71 ust. 1, 2 i 5 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen w związku motywem 5 i 20 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), w okolicznościach sprawy przed sądem krajowym wynika, że dopuszczalne jest uregulowanie krajowe przewidujące, iż państwo członkowskie nakłada na jednego ze swoich obywateli z powodu popełnienia przestępstwa mającego za przedmiot środki odurzające środek przymusu administracyjnego w postaci „zakazu opuszczania kraju”, jeżeli obywatel ten został skazany z powodu tego czynu przez sąd państwa trzeciego?

               3)

               Czy ograniczenia i warunki przewidziane dla wykonywania swobody przemieszczania się obywateli Unii oraz środki podjęte w celu ich wykonania zgodnie z prawem Unii, w tym art. 71 ust. 1, 2 i 5 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen w związku motywem 5 i 20 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), w okolicznościach sprawy przed sądem krajowym należy interpretować w ten sposób, że skazanie obywatela państwa członkowskiego przez sąd państwa trzeciego z powodu czynu, który w prawie tego państwa członkowskiego jest kwalifikowany jako poważne przestępstwo umyślne mające za przedmiot środki odurzające, ze względów prewencji ogólnej i szczególnej oraz dla zagwarantowania większego stopnia ochrony zdrowia innych osób zgodnie z zasadą ostrożności uzasadnia stwierdzenie, że indywidualne zachowanie tego obywatela należy uznać za rzeczywiste, aktualne i wystarczająco poważne zagrożenie jednego z podstawowych interesów społeczeństwa i to przez ustalony ustawowo okres w przyszłości, który nie ma związku z okresem odbywania wymierzonej kary, ale mieści się w okresie zatarcia skazania?

      (1)  Dz.U. L 158, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 105, s. 1.


title: Sprawa C-180/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 7 kwietnia 2017 r. – X, Y/Staatsscretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 7 kwietnia 2017 r. – X, Y/Staatsscretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-180/17)
   (2017/C 202/18)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X, Y

      Strona przeciwna: Staatsscretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. 2008 L 348, tzw. „dyrektywy powrotowej”) w związku z art. 4, 18, 19 ust. 2 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że prawo Unii wymaga by środek odwoławczy wnoszony do sądu wyższej instancji – o ile przepisy prawa krajowego przewidują możliwość jego wniesienia w ramach postępowania mającego za przedmiot zaskarżenie decyzji zawierającej decyzję nakazującą powrót w rozumieniu art. 3 ust. 4 dyrektywy 2008/115/WE – miał automatycznie skutek zawieszający, jeśli obywatel państwa trzeciego powoła się na to, że wykonanie decyzji nakazującej powrót jest związane z poważnym ryzykiem naruszenia zasady non-refoulement? Innymi słowy, czy w takim przypadku wydalenie obywatela państwa trzeciego musi zostać zawieszone do czasu upłynięcia terminu na wniesienie owego środka odwoławczego do sądu wyższej instancji lub – gdy rzeczony środek odwoławczy został wniesiony – do czasu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie owego środka odwoławczego, bez konieczności wystąpienia osobno z odnośnym wnioskiem przez obywatela państwa trzeciego?

               2)

               Czy przepisy art. 46 dyrektywy 2013/32/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180) (wersja przekształcona) w związku z art. 4, 18, 19 ust. 2 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że prawo Unii wymaga by środek odwoławczy wnoszony do sądu wyższej instancji – o ile przepisy prawa krajowego przewidują możliwość jego wniesienia w ramach postępowania dotyczącego oddalenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej – miał automatycznie skutek zawieszający? Innymi słowy, czy w takim przypadku wydalenie obywatela państwa trzeciego musi zostać zawieszone do czasu upłynięcia terminu na wniesienie owego środka odwoławczego do sądu wyższej instancji lub – gdy rzeczony środek odwoławczy został wniesiony – do czasu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie owego środka odwoławczego, bez konieczności wystąpienia osobno z odnośnym wnioskiem przez obywatela państwa trzeciego?

               3)

               Czy dla istnienia przywołanego powyżej skutku automatycznie zawieszającego ma również znaczenie to, czy stanowiący przedmiot postępowania odwoławczego przed sądami pierwszej i wyższej instancji wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej został oddalony w oparciu o jeden ze względów wymienionych w art. 46 ust. 6 dyrektywy 2013/32/UE? Czy też wymóg ten obowiązuje w stosunku do wszystkich wskazanych w tej dyrektywie kategorii decyzji dotyczących azylu?


title: Sprawa C-475/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-227/01 do T-229/01 i T-265/01, T-266/01 oraz T-270/01, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/16

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-227/01 do T-229/01 i T-265/01, T-266/01 oraz T-270/01, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa
   (Sprawa C-475/09 P)
   2010/C 37/17
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa, Komisja Wspólnot Europejskich i Comunidad Autónoma de la Rioja

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania;

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               Uwzględnienie skargi złożonej w pierwszej instancji, a konkretnie, roszczenia pomocniczego o stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji;

               —

               Pomocniczo, przekazanie sprawy Sadowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania i, w razie potrzeby, nakazanie przeprowadzenia odrzuconego środka dowodowego;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego, a wspierającej ją Comunidad Autónoma de la Rioja kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Błąd co do prawa w stwierdzeniu Sądu Pierwszej Instancji, iż w niniejszym przypadku nie zachodzą wyjątkowe okoliczności oparte na uzasadnionych oczekiwaniach co do zgodności z prawem spornego przepisu podatkowego, które uniemożliwiają zarządzenie odzyskania pomocy zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 (1) w związku z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań. Wypaczenie wypowiedzi w trakcie debaty przed sądem i naruszenie zasady kontradyktoryjności. Naruszenie orzecznictwa dotyczącego uzasadnienia.
               Ani formalna różnica pomiędzy spornym przepisem podatkowym a przepisem będącym przedmiotem decyzji 93/337 (2), ani też okoliczność, że Komisja mogła oprzeć kryterium selektywności na innym elemencie niż element, który wyraźnie znajduje się w decyzji 93/337, ani też oświadczenie o niezgodności, które znajduje się w decyzji 93/337, nie stanowią wystarczających powodów, dla których Sąd Pierwszej Instancji nie dokonał oceny istnienia wyjątkowych okoliczności, które same w sobie lub w związku z innymi okolicznościami, które zachodzą w niniejszej sprawie, uniemożliwiały Komisji zarządzenie odzyskania pomocy, o którym mowa w zaskarżonej decyzji.
               Poprzez stwierdzenie, że sporne przepisy w sprawach połączonych od T-30/01 do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 nie są analogiczne do spornego przepisu podatkowego z uwagi na technikę podatkową oraz zakres bonifikaty, Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się wypaczenia wypowiedzi w trakcie debaty pomiędzy stronami sporu, naruszył zasadę kontradyktoryjności, a ponadto dopuścił się oczywistego naruszenia odnośnego orzecznictwa dotyczącego uzasadniania.
               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez stwierdzenie, że stanowisko Komisji w odniesieniu do zwolnienia podatkowego lub kredytu podatkowego w roku 1993 r. — które, jak to wynika z akt postępowania nie zostały ocenione przez Sąd z naruszeniem przepisów proceduralnych — nie stanowi wyjątkowej okoliczności, która mogłaby uzasadnić pewien stopień uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem spornego przepisu podatkowego, który uniemożliwiałby odzyskanie spornej pomocy na podstawie art. 14 ust. rozporządzenia nr 659/1999, jako sprzecznego z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               2)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie zasadom proceduralnym dotyczącym przeprowadzania dowodów i odmowę przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez wnoszącą odwołanie dotyczącego ujawnienia określonych dokumentów Komisji, który w świetle argumentów, jakimi posłużył się Sad Pierwszej Instancji w celu oddalenia skargi wnoszącej odwołanie, okazuje się istotny dla obrony jej interesów. Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu, zasady równego prawa do obrony i prawa do obrony.
               Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak przeprowadzenia wnioskowanego dowodu naruszył przysługujące wnoszącej odwołanie fundamentalne prawo do sprawiedliwego procesu, ponieważ odmówił przeprowadzenia dowodu, który ma istotne znaczenie dla wnoszącej odwołania, naruszając w ten sposób jej prawo do obrony z tego względu, że jej roszczenie zostało oddalone jako nieudowodnione, a wnosząca odwołanie chciała je udowodnić za pomocą nieprzeprowadzonego dowodu: a mianowicie, że jeżeli nie już samo wyraźne stanowisko Komisji w odniesieniu do skargi z 1994 r. przeciwko przepisom podatkowym z 1993 r. (włączywszy w to kredyt podatkowy), które są zasadniczo identyczne jak sporne przepisy, polegające na oddaleniu tej skargi, to przynajmniej zachowanie Komisji miałyby stanowić wyjątkowe okoliczności, z którego to względu takie zachowanie spowodowało powstanie uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem przepisów podatkowych z 1993 r., co doprowadziło do przyjęcia spornego przepisu podatkowego w 1996 r.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 WE traktatu WE.

      (2)  Decyzja Komisji 93/337/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie systemu pomocy podatkowej na rzecz inwestycji w Kraju Basków (Dz. L 134, s. 25).


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  17 stycznia 2006 r.  w sprawie C- 1/04 Susanne Staubitz-Schreiber (wniosek Bundesgerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Postępowanie upadłościowe — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Czasowy zakres zastosowania — Sąd właściwy)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 17 stycznia 2006 r.
   w sprawie C- 1/04 Susanne Staubitz-Schreiber (wniosek Bundesgerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Postępowanie upadłościowe - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Czasowy zakres zastosowania - Sąd właściwy)
   (2006/C 60/06)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-1/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesgerichtshof postanowieniem z dnia 27 listopada 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 2 stycznia 2004 r., w postępowaniu: Susanne Staubitz-Schreiber, Trybunał (wielka izba) w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i J. Malenovský, prezesi izb, A. La Pergola, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr, J. Klučka, U. Lõhmus i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruíz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 17 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Wykładni art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy dokonywać w ten sposób, że sąd Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika w chwili złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego pozostaje właściwy dla jego wszczęcia, jeżeli dłużnik dokonał przeniesienia głównego ośrodka swojej podstawowej działalności na terytorium innego Państwa Członkowskiego po złożeniu wniosku, lecz przed wszczęciem postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.03.2004.


title: Sprawa T-9/13: Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2015 r. – National Iranian Gas Company/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Zarzut niezgodności z prawem — Naruszenie prawa — Proporcjonalność — Prawo własności — Kompetencja Rady — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Przegląd zastosowanych środków ograniczających — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Błąd w ocenie)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/31

         Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2015 r. – National Iranian Gas Company/Rada
   (Sprawa T-9/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Zarzut niezgodności z prawem - Naruszenie prawa - Proporcjonalność - Prawo własności - Kompetencja Rady - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Przegląd zastosowanych środków ograniczających - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Błąd w ocenie))
   (2015/C 198/41)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: The National Iranian Gas Company Mine (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci E. Glaser i S. Perrotet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia częściowej nieważności art. 1 pkt 8 decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 58), a po drugie, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji 2012/635, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 16) oraz decyzji doręczonej pismem Rady z dnia 14 marca 2014 r. w zakresie, w jakim dotyczy to umieszczenia nazwy skarżącej w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39) i w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               The National Iranian Gas Company zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/2

         Listy służące do ustalania składów orzekających
   (2008/C 51/04)
   Trybunał Sprawiedliwości na swym zgromadzeniu w dniu 15 stycznia 2008 r. sporządził następującą listę, o której mowa w art. 11b § 2 regulaminu, w celu ustalenia składu wielkiej izby:

               A. Tizzano

               J.-J. Kasel

               J.N. Cunha Rodrigues

               C. Toader

               R. Silva de Lapuerta

               A. Arabadjiev

               K. Schiemann

               T. von Danwitz

               J. Makarczyk

               J.C. Bonichot

               P. Kūris

               P. Lindh

               E. Juhász

               L. Bay Larsen

               G. Arestis

               A. Ó Caoimh

               A. Borg Barthet

               E. Levits

               M. Ilešič

               U. Lõhmus

               J. Malenovský

               J. Klučka

         Trybunał Sprawiedliwości na swym zgromadzeniu w dniu 15 stycznia 2008 r. sporządził następującą listę, o której mowa w art. 11c § 2 akapit pierwszy regulaminu, w celu ustalenia składu pierwszej izby:

               A. Tizzano

               J.-J. Kasel

               A. Borg Barthet

               E. Levits

               M. Ilešič

         Trybunał Sprawiedliwości na swym zgromadzeniu w dniu 15 stycznia 2008 r. sporządził następującą listę, o której mowa w art. 11c § 2 akapit drugi regulaminu, w celu ustalenia składu piątej izby:

               A.Borg Barthet

               M. Ilešič

               E. Levits

               J.-J. Kasel


title: Sprawa T-484/11: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2012 r. — Skyhawke Technologies przeciwko OHIM — British Sky Broadcasting i Sky IP International (SKYCADDIE)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/38

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2012 r. — Skyhawke Technologies przeciwko OHIM — British Sky Broadcasting i Sky IP International (SKYCADDIE)
   (Sprawa T-484/11) (1)

   2012/C 355/80
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 319 z 29.10.2011.


title: Sprawa T-199/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2009 r. — Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/48

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2009 r. — Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-199/06) (1)

   2010/C 37/72

      Język postępowania: angielski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


               15.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 467/26

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2016 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-13/16)
   (2016/C 467/13)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 26 września 2016 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Audur Ýr Steinarsdóttir i Øyvinda Bø, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, B-1040 Bruksela.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               Orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale II pkt 17h w załączniku XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2000/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2000 r. w sprawie drogowej kontroli przydatności do ruchu pojazdów użytkowych poruszających się we Wspólnocie), nie wprowadzając kontroli drogowych wymaganych w art. 3 ust. 1 tego aktu.

               2.

               Obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 16 września 2014 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 16 lipca 2014 r. dotyczącej uchybienia przez Islandię zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale II pkt 17h w załączniku XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2000/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2000 r. w sprawie drogowej kontroli przydatności do ruchu pojazdów użytkowych poruszających się we Wspólnocie), przez niewprowadzenie kontroli drogowych wymaganych w art. 3 ust. 1 tego aktu.


title: Sprawa C-170/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf – Niemcy) – Huawei Technologies Co. Ltd/ZTE Corp., ZTE Deutschland GmbH [Konkurencja — Artykuł 102 TFUE — Przedsiębiorstwo posiadające patent konieczny dla spełnienia normy, które zobowiązało się wobec organizacji normalizacyjnej do udzielania licencji osobom trzecim na warunkach uczciwych, rozsądnych i niedyskryminacyjnych, zwanych FRAND („fair, reasonable and non discriminatory”) — Nadużycie pozycji dominującej — Powództwa o stwierdzenie naruszenia — Powództwo o zaniechanie naruszeń — Powództwo o wycofanie ze sprzedaży — Powództwo o złożenie rachunków — Powództwo o odszkodowanie — Zobowiązania właściciela patentu koniecznego dla spełnienia normy]

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf – Niemcy) – Huawei Technologies Co. Ltd/ZTE Corp., ZTE Deutschland GmbH
   (Sprawa C-170/13) (1)

   ([Konkurencja - Artykuł 102 TFUE - Przedsiębiorstwo posiadające patent konieczny dla spełnienia normy, które zobowiązało się wobec organizacji normalizacyjnej do udzielania licencji osobom trzecim na warunkach uczciwych, rozsądnych i niedyskryminacyjnych, zwanych FRAND („fair, reasonable and non discriminatory”) - Nadużycie pozycji dominującej - Powództwa o stwierdzenie naruszenia - Powództwo o zaniechanie naruszeń - Powództwo o wycofanie ze sprzedaży - Powództwo o złożenie rachunków - Powództwo o odszkodowanie - Zobowiązania właściciela patentu koniecznego dla spełnienia normy])
   (2015/C 302/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Huawei Technologies Co. Ltd

      Strona pozwana: ZTE Corp., ZTE Deutschland GmbH

      Sentencja

               1)

               Artykuł 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że właściciel patentu koniecznego dla spełnienia normy określonej przez organizację normalizacyjną, który zobowiązał się nieodwołalnie wobec tej organizacji normalizacyjnej do udzielenia osobom trzecim licencji na warunkach uczciwych, rozsądnych i niedyskryminacyjnych, zwanych FRAND („fair, reasonable and non-discriminatory”), nie nadużywa swojej pozycji dominującej w rozumieniu tego artykułu, wnosząc powództwo o stwierdzenie naruszenia mające na celu zaniechanie naruszeń jego patentu lub wycofanie ze sprzedaży produktów, do których wytwarzania patent ten został wykorzystany, w sytuacji gdy:

                           —

                           przed wniesieniem wspomnianego powództwa z jednej strony powiadomił on domniemanego sprawcę zarzucanego naruszenia, wskazując wspomniany patent i dokładnie określając sposób, w jaki został on naruszony, a z drugiej strony, po wyrażeniu przez domniemanego sprawcę naruszenia woli zawarcia umowy licencyjnej na warunkach FRAND, przekazał temu sprawcy naruszenia pisemną, konkretną ofertę umowy licencyjnej na takich warunkach, dokładnie określając w szczególności opłatę licencyjną i sposób jej obliczenia, oraz

                           —

                           wspomniany sprawca naruszenia, kontynuując korzystanie z rozpatrywanego patentu, nie uwzględnia tej oferty z należytą starannością, zgodnie ze zwyczajowo przyjętą właściwą praktyką handlową i w dobrej wierze, co powinno być określane na podstawie kryteriów obiektywnych i co oznacza w szczególności brak jakiegokolwiek przewlekania postępowania.

               2)

               Artykuł 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie zakazuje on, w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, przedsiębiorstwu zajmującemu pozycję dominującą na rynku i posiadającemu patent konieczny dla spełnienia normy określonej przez organizację normalizacyjną, które zobowiązało się wobec organizacji normalizacyjnej do udzielania licencji na warunkach FRAND, wniesienia przeciwko domniemanemu naruszającemu jego patent powództwa o stwierdzenie naruszenia mającego na celu złożenie rachunków dotyczących dokonanych działań związanych z wykorzystaniem tego patentu lub zasądzenia odszkodowania z tytułu tych działań.

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.


title: Sprawa T-514/11: Wyrok Sądu z dnia 4 czerwca 2013 r. — i-content przeciwko OHIM — Decathlon (BETWIN) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BETWIN — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy b’Twin — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/72

         Wyrok Sądu z dnia 4 czerwca 2013 r. — i-content przeciwko OHIM — Decathlon (BETWIN)
   (Sprawa T-514/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BETWIN - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy b’Twin - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 225/158
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: i-content Ltd Zweigniederlassung Deutschland (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Decathlon SA (Villeneuve-d’Ascq, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 czerwca 2011 r. (sprawa R 1816/2010-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Decathlon SA a i-content Ltd Zweigniederlassung Deutschland,

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 czerwca 2011 r. (sprawa R 1816/2010-1) w zakresie dotyczącym towarów należących do klasy 28 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadających następującemu opisowi: „dmuchane baseny kąpielowe do celów rekreacyjnych; konstrukcje gimnastyczne dla dzieci (sprzęt do zabawy); wypchane zwierzęta pluszowe; baseny kąpielowe (zabawki); pneumatyczne pistolety (zabawki); przenośne (podręczne) elektroniczne gry wideo; pojazdy (zabawki); modele (zabawki); przenośne (podręczne) gry wideo; żetony do gry; gry planszowe; urządzenia dla placów zabaw; mechaniczne gry akcji; zabawki, z wyjątkiem zabawek dla zwierząt domowych; gry elektroniczne; kule (zabawki); kości (gry); zabawki — nowości na przyjęcia i zabawy (upominki dla gości); przenośne gry elektroniczne; karty do gry; gry typu pinball; kubki (na kostki); zabawki drukarskie; zestawy pytań do gier planszowych; karty do bingo; modele samolotów; trójkąty do bilarda; domino (gra w -); ozdobne rękawy do wskazywania kierunku wiatru; maszyny do gry w pinball; gry zręcznościowe; gry towarzyskie (salonowe); gry automatyczne lub na żetony; maszyny typu pinball (na monety lub nie); modele samolotów (pomniejszone w skali); gry karciane; latające krążki; kule do gry; gry; kubki na kości do gry; lalki; kręgle (gry); pojazdy (zdalnie sterowane) [zabawki]; pierścienie do rzucania [gry]; rzutki, lotki (gra); rzutek strzelniczych (przyrządy do wyrzucania -); pojazdów (modele -) przeskalowane; zjeżdżalnie [zabawki]; automaty (do gry uruchamiane za pomocą pieniędzy) [maszyny]; szachy; maski zabawkowe; układanki [puzzle]; zabawki wypchane; przenośne [podręczne] gry wideo; zabawki — pojazdy sterowane elektronicznie; rzutki do strzelania; popychacze; zabawki na baterie; żetony do gier hazardowych; tarcze strzelnicze; pluszowe misie; zabawki dmuchane; gry planszowe; huśtawki; latawce; modele samochodów”.

               2)

               W odniesieniu do towarów wymienionych w art. 1 decyzja Wydziału Sprzeciwów z dnia 21 lipca 2010 r. zostaje uchylona i sprzeciw zostaje oddalony.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011.


title: Sprawa C-262/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 15 czerwca 2006 r. — Deutsche Telekom AG przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 15 czerwca 2006 r. — Deutsche Telekom AG przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-262/06)
   (2006/C 212/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Deutsche Telekom AG

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 27 zdanie pierwsze dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) (1) oraz art. 16 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) (2) należy rozumieć w ten sposób, że musi zostać utrzymany w mocy ustanowiony we wcześniejszym prawie krajowym ustawowy nakaz uzyskania zezwolenia na pobieranie opłat za świadczenie usług w zakresie telefonii głosowej dla użytkowników końcowych przez przedsiębiorstwo zajmujące do tej pory pozycję dominującą na rynku, a także — stwierdzający ten obowiązek akt administracyjny?

         W przypadku udzielenia na pierwsze pytanie odpowiedzi przeczącej:

               2)

               Czy takie dalsze utrzymywanie w mocy jest zgodne z przepisami prawa wspólnotowego?

      (1)  Dz.U. L 108, str.33

      (2)  Dz.U. L 108, str.51


title: Sprawa T-401/12: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2012 r. — Klingel przeciwko OHIM — Develey (JUNGBORN)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/31

      Skarga wniesiona w dniu 10 września 2012 r. — Klingel przeciwko OHIM — Develey (JUNGBORN)
      (Sprawa T-401/12)
      (2012/C 331/60)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Robert Klingel OHG (Pforzheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Zeiher)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Develey Holding GmbH & Co. Beteiligungs KG (Unterhaching, Niemcy)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 lipca 2012 r. w sprawie R 936/2011-4;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu wobec przyznania ochrony międzynarodowej rejestracji W 1 002 323 — JUNGBORN;

                  —

                  posiłkowo przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej celem ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania strony, która przegra niniejszą sprawę.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „JUNGBORN” dla towarów z klas 29, 30, 32 i 33 — międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską nr W 1 002 323

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Develey Holding GmbH & Co. Beteiligungs KG

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „BORN” dla towarów z klas 29, 30 i 32

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 41 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-340/04: Skarga wniesiona dnia 11 sierpnia 2004 r. przez France Télécom S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/53

         Skarga wniesiona dnia 11 sierpnia 2004 r. przez France Télécom S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-340/04)
   (2004/C 262/98)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 11 sierpnia 2004 r. do Sekretariatu Sądu Pierwszej Instancji wpłynęło odwołanie przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, złożone przez spółkę France Télécom S.A. z siedzibą w Paryżu, reprezentowaną przez Christophe'a Clarenca i Javiera Ruiz Calzado, adwokatów.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2004)1929 z dnia 18 maja 2004 r. nakazującej France Télécom S.A. oraz wszystkim przedsiębiorstwom kontrolowanym przez nią bezpośrednio lub pośrednio podporządkowanie się kontroli na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 (sprawa nr COM/C-38.916);

               —

               obciążenie strony przeciwnej wszystkimi kosztami poniesionymi przez France Télécom w trakcie niniejszego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przedmiotem kontroli nakazanej decyzją jest „domniemane nakładanie nieuczciwych cen sprzedaży w dziedzinie szerokopasmowego dostępu do internetu dla klientów detalicznych z naruszeniem art. 82 traktatu WE, które ma na celu wyprzedzenie i zdławienie konkurentów” (art.1 zaskarżonej decyzji). Skierowana jest do skarżącej, jej oddziału Wanadoo, jak również wszystkich przedsiębiorstw kontrolowanych przez nią bezpośrednio lub pośrednio (art. 3). Komisja oceniła, że zbadanie domniemanych praktyk wymagało kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (1). To właśnie ta decyzja nakazująca kontrolę została w niniejszym przypadku zaskarżona.
   Na poparcie swoich wniosków skarżąca wskazuje przede wszystkim na naruszenie obowiązku uzasadnienia. Precyzuje w tym zakresie, że nie może ona zrozumieć dlaczego jest osobiście adresatem zaskarżonej decyzji oraz podlega tej kontroli. Podkreśla się, że zgodnie z uzasadnieniem decyzji „Wanadoo” z dnia 16 lipca 2003 r., którą uznana została autonomia Wanadoo względem skarżącej w jej polityce ustalania cen szerokopasmowego dostępu do internetu na francuskim rynku detalicznym, Komisja w swojej decyzji zarzuca Wanadoo, a nie France Télécom, rzekome nieuczciwe w tym przypadku ceny sprzedaży, jak też rzekomą strategie dławienia konkurentów. Ponadto Komisja nie uzasadniła dlaczego uznała za niezbędne nakazać kontrolę cenników Wanadoo wbrew temu, że cenniki te poddane są kontroli na podstawie jej decyzji z dnia 16 lipca 2003 r. oraz były niedawno szczegółowo zweryfikowane i zatwierdzone przez francuską Conseil de la concurrence ( Rada Konkurencji)
   Po drugie, skarżąca zarzuca zaskarżonej decyzji, ze ignoruje ona wymagania wynikające z ustanowionej w art. 10 traktatu WE i wykonywanej rozporządzeniem Rady (WE) nr 1/2003 zasady lojalności ciążącej na Komisji Europejskiej w jej relacjach z instytucjami krajowymi. Przede wszystkim bowiem w warunkach przewidzianych w art. 11 ust. 6 tego rozporządzenia, o elementach tego stanu faktycznego nie został poinformowany sędzia krajowy, ani nie zasięgnięto opinii francuskiej Conseil de la concurrence prowadzącej tymczasem w styczniu 2004 r. postępowanie.
   Po trzecie i ostatnie, skarżąca wskazuje na naruszenie zasady proporcjonalności, tak w zakresie pozornego celu kontroli, jak i sytuacji, w której została nakazana oraz braku jakichkolwiek informacji wskazujących na istnienie ryzyka zatajenia lub utraty dowodów.

      (1)  Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1.


title: Sprawa T-365/11 P: Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2011 r. — AO przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Termin do wniesienia odwołania — Przekroczenie terminu — Podpisany oryginał odwołania złożony po terminie — Nieprzewidywalne okoliczności — Artykuł 43 § 6 regulaminu postępowania przed Sądem — Odwołanie w sposób oczywisty niedopuszczalne)

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/14

         Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2011 r. — AO przeciwko Komisji
   (Sprawa T-365/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Termin do wniesienia odwołania - Przekroczenie terminu - Podpisany oryginał odwołania złożony po terminie - Nieprzewidywalne okoliczności - Artykuł 43 § 6 regulaminu postępowania przed Sądem - Odwołanie w sposób oczywisty niedopuszczalne)
   2012/C 39/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: AO (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Lewisch)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie F-45/10 AO przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               AO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-272/12: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2012 r. — Energetický a průmyslový i EP Investment Advisors przeciwko Komisji

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/17

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2012 r. — Energetický a průmyslový i EP Investment Advisors przeciwko Komisji
   (Sprawa T-272/12)
   2012/C 250/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Energetický a průmyslový holding a.s. (Brno, Republika Czeska) i EP Investment Advisors s.r.o. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciele: K. Desai, Solicitor oraz adwokaci J. Schmidt i M. Peristeraki)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 marca 2012 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1) (odmowa poddania się kontroli) w sprawie COMP/39.793 — EPH i in.

               —

               ewentualnie, uchylenie w całości grzywny nałożonej na skarżące lub obniżenie jej do właściwej wysokości;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy tego, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasadniczych wymogów proceduralnych. W szczególności skarżące podnoszą, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ich prawa do obrony z powodu nieprawidłowości w sposobie przeprowadzenia kontroli, między innymi ze względu na nieupewnienie się przez Komisję, czy odpowiednie osoby zostały należycie poinformowane o obowiązkach ciążących na nich podczas kontroli i o skutkach ich nieprzestrzegania.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy tego, że twierdzenie Komisji, jakoby skarżące odmówiły poddania się kontroli, jest bezzasadne i nieproporcjonalne. Skarżące podnoszą, że przedstawione przez Komisję dowody w niniejszej sprawie, dotyczące odblokowania konta w poczcie elektronicznej lub przekierowania wiadomości elektronicznej na serwer skarżących, nie są wystarczające, aby w oparciu o nie mogło zostać stwierdzone naruszenie art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003. Skarżące podnoszą również, że kontrola nie była przez nie utrudniana w sposób zamierzony lub w wyniku niedbałości.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy tego, ze zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady „domniemania niewinności”., ponieważ Komisja nie potraktowała sprawy z należną uwagą i w wystarczająco przejrzysty sposób, podczas gdy istniały wskazówki świadczące o niekorzystnym nastawieniu Komisji do skarżących, wynikającym z niezależnych okoliczności, które nie powinny być przypisywane skarżącym.

               4)

               Zarzut czwarty (pomocniczy), podniesiony na poparcie żądania drugiego, na wypadek, gdyby Sąd nie stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji w całości, dotyczy naruszenia przez Komisję prawa, zasady proporcjonalności i obowiązku uzasadnienia przy ustalaniu kwoty grzywny.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa C-350/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — postępowanie wszczęte przez Nordea Pankki Suomi Oyj (Odesłanie prejudycjalne — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 i 5 — Zwolnienia — Przelewy i płatności — Transakcje na papierach wartościowych — Usługi elektronicznego przesyłania wiadomości świadczone instytucjom finansowym)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — postępowanie wszczęte przez Nordea Pankki Suomi Oyj
   (Sprawa C-350/10) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 i 5 - Zwolnienia - Przelewy i płatności - Transakcje na papierach wartościowych - Usługi elektronicznego przesyłania wiadomości świadczone instytucjom finansowym)
   2011/C 298/16
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Nordea Pankki Suomi Oyj

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia art. 13 część B lit. d) pkt 3 i 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwolnienia transakcji bankowych — Usługi SWIFT dla banków

      Sentencja

   Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 i 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie z podatku od wartości dodanej ustanowione w powyższym przepisie nie obejmuje usług elektronicznego przesyłania wiadomości świadczonych instytucjom finansowym, takich jak sporne usługi w postępowaniu przed sądem krajowym.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.09.2010.


title: Sprawa T-498/04: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2004 r. przez Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co., Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/35

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2004 r. przez Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co., Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-498/04)
   (2005/C 57/60)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 23 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd, z siedzibą w Jiande (Chińska Republika Ludowa), reprezentowanej przez adwokata D. Horovitza, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Radzie Unii Europejskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonego rozporządzenia w zakresie w jakim dotyczy on skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/2004 z dnia 24 września 2004 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz glifosatu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (1), w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej. Skarżąca podnosi, że instytucje Wspólnotowe nie zastosowały wobec niej we właściwy sposób kryteriów przyznania traktowania na warunkach gospodarki rynkowej.
   Na poparcie swego wniosku skarżąca wskazuje na rażący błąd w ocenie przy stosowaniu art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 384/96 (2), z późn. zm.
   Skarżąca podnosi, że Rada nie stwierdziła w zaskarżonym rozporządzeniu, że decyzje gospodarcze skarżącej były przedmiotem poważnej ingerencji państwa. Zdaniem skarżącej Rada nie zastosowała również właściwego progu w celu oceny, czy spełnione zostały przesłanki zawarte w art. 2 ust. 7 lit. c). Skarżąca zaprzecza, że rzekome uprawnienie państwa do interwencji w gospodarcze decyzje spółki – przy braku jakiejkolwiek urzeczywistnienia bądź wykonania tego rzekomego uprawnienia – było czynnikiem, w oparciu o który można było wywieść, że pierwsza przesłanka art. 2 ust. 7 lit. c) nie została spełniona. Skarżąca twierdzi w dalszej kolejności, że przedstawione dowody w oczywisty sposób wskazywały, że decyzje skarżącej dotyczące cen, kosztów i nakładów podejmowane były w odpowiedzi na sygnały rynkowe odzwierciedlające podaż i popyt, oraz że nie doszło do żadnej ingerencji państwa w tym zakresie.
   Po drugie skarżąca wskazuje na naruszenie ust. 6 załącznika II do Porozumienia antydumpinowego w ramach WTO, art. 18 ust. 4 rozporządzenia nr 384/96, oraz obowiązku ochrony uprawnień skarżącej. Skarżąca podnosi, że wskutek niepoinformowania jej o powodach odrzucenia przedstawionych przez nią dowodów, nieprzyznania jej prawa do przedstawienia dalszych informacji oraz braku opublikowania przyczyn odrzucenia przedstawionych przez nią wniosków, naruszono jej uprawnienia materialno-prawne i proceduralne.
   Wreszcie skarżąca powołuje się na naruszenie uzasadnionych oczekiwań w zakresie w jakim instytucje Wspólnotowe nie podjęły szybkiej decyzji w przedmiocie wniosku skarżącej o przyznanie jej statusu przedsiębiorstwa gospodarki rynkowej.

      (1)  Dz.U. L 303, str. 1

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996 L 56, str. 1)


title: Sprawa T-705/15: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2015 r. – Syriatel Mobile Telecom/Rada

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/30

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2015 r. – Syriatel Mobile Telecom/Rada
   (Sprawa T-705/15)
   (2016/C 059/32)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa strony skarżącej;

               —

               w konsekwencji nakazanie Unii Europejskiej naprawienia wszystkich wyrządzonych skarżącej krzywd i szkód poprzez zapłatę kwoty ustalonej przez Sąd według zasad słuszności;

               —

               posiłkowo – wyznaczenie biegłego w celu ustalenia wysokości szkód poniesionych przez skarżącą;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedyny zarzut dotyczący, po pierwsze, krzywdy wyrządzonej w następstwie naruszenia dobrego imienia skarżącej, oraz po drugie, szkody materialnej wyrządzonej w następstwie rozwiązania łączących ją stosunków umownych, utraty dóbr oraz części dochodów, które to krzywda i szkoda wyrządzone skarżącej pozostają w bezpośrednim związku przyczynowym ze środkami przyjętymi przez Radę Unii Europejskiej, która ponosi odpowiedzialność za wspomniane środki.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 stycznia 2005 r. w sprawie T- 267/03 Anna Maria Roccato przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Konkurs wewnętrzny — Niedopuszczenie do egzaminu ustnego — Swobodne uznanie komisji konkursowej — Zakres kontroli sądowej)

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/28

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 26 stycznia 2005 r.
   w sprawie T- 267/03 Anna Maria Roccato przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Konkurs wewnętrzny - Niedopuszczenie do egzaminu ustnego - Swobodne uznanie komisji konkursowej - Zakres kontroli sądowej)
   (2005/C 82/55)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T- 267/03, Anna Maria Roccato, były urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkała w Brukseli (Belgia), reprezentowana przez adwokatów G. Vandersandena i L. Leviego, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: H. Tserepa-Lacombe i F. Clotuche-Duvieusart z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu COM/PB/99 z dnia 24 stycznia 2003 r. oraz wniosek o zasądzenie odszkodowania, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, V. Tilli i V. Vadapalas, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 26 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 239 z 4.10.2003


title: Sprawa C-135/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Republik Griechenland/Grigorios Nikiforidis [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Prawo właściwe dla umowy o pracę — Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 — Artykuł 28 — Zakres stosowania ratione temporis — Artykuł 9 — Pojęcie „przepisów wymuszających swoje zastosowanie” — Stosowanie wymuszających swoje zastosowanie przepisów państw członkowskich innych niż państwo sądu — Ustawodawstwo państwa członkowskiego przewidujące obniżenie wynagrodzeń w sektorze publicznym ze względu na kryzys budżetowy — Obowiązek lojalnej współpracy]

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Republik Griechenland/Grigorios Nikiforidis
   (Sprawa C-135/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Prawo właściwe dla umowy o pracę - Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 - Artykuł 28 - Zakres stosowania ratione temporis - Artykuł 9 - Pojęcie „przepisów wymuszających swoje zastosowanie” - Stosowanie wymuszających swoje zastosowanie przepisów państw członkowskich innych niż państwo sądu - Ustawodawstwo państwa członkowskiego przewidujące obniżenie wynagrodzeń w sektorze publicznym ze względu na kryzys budżetowy - Obowiązek lojalnej współpracy])
   (2016/C 475/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: Republik Griechenland

      Druga strona postępowania rewizyjnego: Grigorios Nikiforidis

      Sentencja

               1)

               Artykuł 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) należy interpretować w ten sposób, że umowny stosunek pracy powstały przed dniem 17 grudnia 2009 r. jest objęty zakresem stosowania tego rozporządzenia, tylko jeśli wskutek obopólnego porozumienia umawiających się stron, które zostało uzewnętrznione począwszy od tego dnia, stosunek ten uległ zmianie o takiej doniosłości, iż należy uznać, że we wspomnianym dniu lub po wspomnianym dniu została zawarta nowa umowa o pracę, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

               2)

               Artykuł 9 ust. 3 rozporządzenia 593/2008 należy interpretować w ten sposób, że wyłącza on, by przepisy wymuszające swoje zastosowanie inne niż tego rodzaju przepisy państwa sądu lub państwa, w którym ma nastąpić lub nastąpiło wykonanie zobowiązań wynikających z umowy, mogły zostać zastosowane jako normy prawne przez sąd orzekający, ale nie stoi na przeszkodzie uwzględnieniu przez sąd orzekający takich innych przepisów wymuszających swoje zastosowanie jako okoliczności faktycznej w zakresie, w jakim przewiduje to prawo krajowe właściwe dla umowy na mocy przepisów tego rozporządzenia. Wykładni tej nie podważa ustanowiona w art. 4 ust. 3 TUE zasada lojalnej współpracy.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


title: Sprawa C-526/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės – Litwa) – UAB „Fast Bunkering Klaipėda”/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 148 lit. a) — Dostawa towarów — Pojęcie — Zwolnienie — Dostawy towarów w celu zaopatrzenia w paliwo i zaopatrzenia ogólnego jednostek pływających przeznaczonych do żeglugi na pełnym morzu — Dostawy realizowane na rzecz pośredników działających we własnym imieniu]

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės – Litwa) – UAB „Fast Bunkering Klaipėda”/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-526/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 148 lit. a) - Dostawa towarów - Pojęcie - Zwolnienie - Dostawy towarów w celu zaopatrzenia w paliwo i zaopatrzenia ogólnego jednostek pływających przeznaczonych do żeglugi na pełnym morzu - Dostawy realizowane na rzecz pośredników działających we własnym imieniu])
   (2015/C 354/04)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UAB „Fast Bunkering Klaipėda”

      Strona pozwana: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Sentencja

   Artykuł 148 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie przewidziane w tym przepisie co do zasady nie ma zastosowania do dostaw towarów w celu zaopatrzenia w paliwo i zaopatrzenia ogólnego dokonanych na rzecz pośredników działających we własnym imieniu, nawet jeśli w chwili dostawy ostateczne przeznaczenie towarów jest znane i zostało wykazane w należyty sposób, a potwierdzające to dowody zostaną przedłożone organom podatkowym zgodnie z przepisami krajowymi. Jednakże w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym rzeczone zwolnienie może mieć zastosowanie, jeżeli przeniesienie własności danych towarów na tych pośredników w formach przewidzianych przez właściwe prawo krajowe nastąpiło najwcześniej z chwilą, gdy podmioty eksploatujące jednostki pływające przeznaczone do żeglugi na pełnym morzu uzyskały uprawnienie do faktycznego rozporządzania tymi towarami jak właściciele, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 359 z 7.12.2013.


title: Sprawa F-45/11: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko EBI

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/35

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko EBI
   (Sprawa F-45/11)
   2011/C 186/66
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej za 2009 r., w zakresie w jakim nie otrzymała ona oceny A albo B+ oraz w zakresie w jakim nie została zaproponowana do awansu do grupy funkcyjnej D.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, której kopia doręczona została w dniu 24 września 2010 r. w części w jakiej komitet ds. zażaleń na podstawie art. 22 regulaminu pracowniczego oraz pisma z dnia 18 marca 2010 r. oddalił w dniu 22 września 2010 r. zażalenie strony skarżącej na sprawozdanie informacyjne za 2009 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania informacyjnego za 2009 r. w zakresie zawierającym ocenę a także w zakresie, w którym strona skarżąca nie otrzymała oceny A albo B+ oraz w zakresie w jakim nie została zaproponowana do awansu do grupy funkcyjnej D;

               —

               stwierdzenie nieważności wszelkich aktów związanych, wydanych później i stanowiących podstawę wydania zaskarżonych aktów, włącznie z wytycznymi dyrekcji ds. zasobów kadrowych w sprawie zarejestrowania sprawy za pomocą jednej z pierwszych liter alfabetu oraz decyzją w sprawie awansów z dnia 25 marca 2010 r. mając na uwadze, że w świetle opinii wyrażonej przez przełożonych strony skarżącej i aktualnie kwestionowanej EBI nie uwzględniła jej wśród osób objętych „Promotions from Function E to D”;

               —

               stwierdzenie nieważności pism z dnia 17 i 30 listopada 2010 r., którymi w ramach postępowania ugodowego na podstawie art. 41 regulaminu pracowniczego Prezes EBI nie zezwolił stronie skarżącej na osobiste przedstawicielstwo w sprawie oraz z dnia 20 stycznia 2011 r., którym dyrektor generalny ds. zasobów kadrowych oddalił wniosek o zwrot kosztów poniesionych na rzecz osoby, która reprezentowała stronę skarżącą;

               —

               zasądzenie od EBI odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę a także zwrotu kosztów poniesionych na rzecz adwokata Gabrielle Isoli oraz obciążenie EBI wszelkimi kosztami postępowania.


title: Sprawa C-627/11: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 27 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Inalta Curte de Casație și Justiție — Rumunia) — SC „AUGUSTUS” Iași SRL przeciwko Agenția de Plăți pentru Dezvoltare Rurală și Pescuit (Odesłanie prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/5

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 27 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Inalta Curte de Casație și Justiție — Rumunia) — SC „AUGUSTUS” Iași SRL przeciwko Agenția de Plăți pentru Dezvoltare Rurală și Pescuit
   (Sprawa C-627/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 108/09
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Inalta Curte de Casație și Justiție

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC „AUGUSTUS” Iași SRL

      Strona pozwana: Agenția de Plăți pentru Dezvoltare Rurală și Pescuit

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Inalta Curte de Casație și Justiție — Wykładnia rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym (Dz.U. L 161, s. 87), a także rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161, s. 1) — Anulowanie i odzyskanie wspólnotowej pomocy finansowej przyznanej na podstawie programu SAPARD w przypadku nieprawidłowości — Kwalifikowalność dokonanych wydatków — Przypadek siły wyższej — Uzasadnienie — Pojęcia „efektywności gospodarczej” i „dochodowości”

      Sentencja

   Złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție — Secția de contencios administrativ și fiscal (Rumunia) postanowieniem z dnia 3 listopada 2011 r. wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest w oczywisty sposób niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 65 z 03.03.2012.