title: Sprawa C-540/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 56 WE — Artykuły 31 i 40 porozumienia o EOG — Opodatkowanie bezpośrednie — Podatek pobierany u źródła od dywidend wychodzących — Zaliczenie dywidend w państwie siedziby odbiorcy na podstawie umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-540/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 56 WE - Artykuły 31 i 40 porozumienia o EOG - Opodatkowanie bezpośrednie - Podatek pobierany u źródła od dywidend wychodzących - Zaliczenie dywidend w państwie siedziby odbiorcy na podstawie umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania)
   2010/C 24/07
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R. Lyal i A. Aresu, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republice Włoskiej (Przedstawiciele: R. Adam, pełnomocnik, P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 56 WE i art. 40 EOG — System podatkowy obciążający dywidendy wypłacone spółkom z siedzibą w innych państwach członkowskich i w państwach EOG w większym stopniu niż system stosowany do dywidend „krajowych”

      Sentencja

               1)

               Poddając dywidendy wypłacane spółkom z siedzibą w innych państwach członkowskich mniej korzystnemu systemowi podatkowemu niż ten stosowany do dywidend wypłacanych spółkom będącym rezydentami, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 56 ust. 1 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania w trzech czwartych. Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania w pozostałej jednej czwartej.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa C-378/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága (Republika Węgierska) w dniu 28 lipca 2010 r. — VALE Építésí Kft.

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága (Republika Węgierska) w dniu 28 lipca 2010 r. — VALE Építésí Kft.
   (Sprawa C-378/10)
   ()
   2010/C 317/25
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: VALE Építésí Kft.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przyjmujące państwo członkowskie powinno uwzględniać art. 43WE u 48WE, w sytuacji gdy spółka utworzona w jednym państwie członkowskim (pochodzenia) przenosi swoją siedzibę do państwa przyjmującego i jednocześnie wykreśla swój wpis do rejestru w państwie członkowskim pochodzenia, wspólnicy spółki zawierają nowy akt utworzenia spółki zgodnie z prawem przyjmującego państwa członkowskiego a spółka występuje o wpis do rejestru handlowego przyjmującego państwa członkowskiego zgodnie z prawem rzeczonego państwa?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy w opisanej sytuacji art. 43 WE i 48WE należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwiają się one uregulowaniu lub praktyce państwa członkowskiego (przyjmującego), które zakazuje spółce utworzonej zgodnie z prawem w jakimkolwiek innym państwie członkowskim (pochodzenie) przenoszenia siedziby do przyjmującego państwa członkowskiego i kontynuowania tam działalności na podstawie prawa ostatniego z wymienionych państw?

               3)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie drugie ma znaczenie powód, dla którego przyjmujące państwo członkowskie odmawia wpisania spółki do rejestru handlowego, a w szczególności:

                           —

                           Powód, iż w akcie utworzenia spółki sporządzonym w przyjmującym państwie członkowskim, spółka twierdzi, iż jest następcą prawnym spółki utworzonej w państwie członkowskim pochodzenia, której wpis do rejestru został wykreślony, i wnosi, o uczynienie wzmianki w rejestrze handlowym przyjmującego państwa członkowskiego o tej spółce jako o spółce będącej poprzednikiem prawnym?

                           —

                           Okoliczność, czy w przypadku międzynarodowego przekształcenia wewnątrzwspólnotowego przy podejmowaniu orzeczenia w przyjmującym państwie członkowskim w przedmiocie wniosku o wpisanie spółki do rejestru handlowego państwo członkowskie ma obowiązek uwzględnienia aktu, którym państwo członkowskie pochodzenia zaznaczyło w swoim rejestrze handlowym fakt zmiany siedziby spółki, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, w jakim zakresie?

               4)

               Czy przyjmujące państwo członkowskie ma prawo orzekać na podstawie swojego prawa spółek regulującego krajowe przekształcenia spółek w przedmiocie wniosku o wpisanie do rejestru handlowego tego państwa złożonego przez spółkę, która dokonuje międzynarodowego przekształcenia wewnątrzwspólnotowego, wymagając od tej spółki spełnienia wszystkich przesłanek ustanowionych w prawie spółek przyjmującego państwa członkowskiego dla przekształcenia krajowego (np. przygotowanie bilansu i inwentarza majątku), czy też przeciwnie, jest ono zobowiązane do dokonania rozróżnienia na podstawie art. 43WE i 48WE pomiędzy międzynarodowymi przekształceniami wewnątrzwspólnotowymi a przekształceniami krajowymi, a jeżeli tak, to w jakim zakresie?


title: Sprawa C-372/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Anglia i Walia) (Wydział Cywilny), wydanego dnia 12 lipca 2004 r., w sprawie Yvonne Watts przeciwko 1) Bedford Primary Care Trust 2) Secretary of State for Health

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Anglia i Walia) (Wydział Cywilny), wydanego dnia 12 lipca 2004 r., w sprawie Yvonne Watts przeciwko 1) Bedford Primary Care Trust 2) Secretary of State for Health
   (Sprawa C-372/04)
   (2004/C 273/29)
   Dnia 27 sierpnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Court of Appeal wydanego dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie The Queen ex parte z powództwa Yvonne Watts przeciwko 1) Bedford Primary Care Trust i 2) Secretary of State for Health.
   Court of Appeal zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   Pytanie 1
   Mając na uwadze szczególny charakter NHS (Narodowy Fundusz Zdrowia) i jego status w systemie prawa wewnętrznego, czy wykładnia art. 49 WE, zgodnie z liną orzecznictwa przyjętą w sprawach Geraets Smits, Muller-Faure i Inizan, oznacza, iż co do zasady osoby zamieszkujące na terytorium Zjednoczonego Królestwa są uprawnione zgodnie z prawem wspólnotowym do uzyskania opieki szpitalnej w innych Państwach Członkowskich na koszt United Kingdom National Health Service (Narodowy Fundusz Zdrowia Zjednoczonego Królestwa – NHS).
   W szczególności, czy w świetle właściwej wykładni art. 49 WE:

               a)

               istnieje jakakolwiek różnica pomiędzy narodowym, finansowanym z budżetu państwa systemem opieki zdrowotnej, jak NHS a funduszami ubezpieczeniowymi, jak holenderski zakład ubezpieczeń ZFW, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, iż NHS nie posiada funduszu, z którego płatności winny być dokonane?

               b)

               NHS jest zobowiązany wyrazić zgodę na takie świadczenie zdrowotne w innym Państwie Członkowskim i ponieść jego koszty, mimo faktu, iż nie jest on zobowiązany do poniesienia kosztów takich świadczeń, jeżeli są one uzyskiwane od prywatnego usługodawcy działającego na terytorium Zjednoczonego Królestwa?

               c)

               ma znaczenie dla istoty sprawy fakt, iż pacjent zapewnia sobie świadczenie zdrowotne niezależnie od właściwej jednostki NHS i bez jej uprzedniej zgody lub zawiadomienia?

         Pytanie 2
   Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie 1 jest istotne, czy opieka szpitalna świadczona przez NHS jest sama w sobie świadczeniem usług w rozumieniu art. 49 WE?
   Jeśli tak, to czy w świetle okoliczności wynikających z ustalonego stanu faktycznego, wykładnia art. 48, 49 i 50 WE winna co do zasady oznaczać, że:

               1)

               udzielenie opieki szpitalnej w ramach jednostek NHS stanowi świadczenie usług w rozumieniu art. 49 WE;

               2)

               pacjent uzyskujący opiekę szpitalną w ramach NHS wykonuje swoje uprawnienie do swobodnego korzystania z usług w rozumieniu art. 49 WE; i

               3)

               jednostki NHS udzielające opieki szpitalnej są świadczącymi usługi w rozumieniu art. 48 i 50 WE?

         Pytanie 3
   O ile art. 49 WE ma zastosowanie do NHS, czy on sam lub Secretary of State (minister) może powołać się, jako na obiektywną podstawę odmowy wydania uprzedniej zgody na uzyskanie opieki szpitalnej w innym Państwie Członkowskim, na:

               a)

               fakt, iż zgoda zaburzyłaby poważnie system zarządzania dostępem do świadczeń zdrowotnych, wykonywany poprzez listy oczekujących;

               b)

               fakt, iż zgoda doprowadziłaby do sytuacji, w której pacjenci z bardziej naglącą potrzebą uzyskania opieki zdrowotnej zostaliby jej pozbawieni na rzecz pacjentów z mniej naglącą potrzebą uzyskania opieki;

               c)

               fakt, iż zgoda pociągnęłaby za sobą przeniesienie środków na finansowanie mniej pilnych świadczeń dla tych pacjentów, którzy są gotowi wyjechać zagranicę, przez co poszkodowani byliby pacjenci, którzy nie są gotowi lub nie są w stanie wyjechać zagranicę jak również zwiększenie kosztów jednostek NHS;

               d)

               fakt wyrażenia zgody może postawić Zjednoczone Królestwo wobec konieczności zapewnienia dodatkowych funduszy w budżecie NHS lub też ograniczenia zakresu dostępnych świadczeń zdrowotnych w ramach NHS;

               e)

               porównawcze koszty świadczenia zdrowotnego i związane z tym koszty dodatkowe w innym Państwie Członkowskim?

         Pytanie 4
   Celem określenia, czy świadczenie zdrowotne jest w rozumieniu art. 49 WE dostępne bez nadmiernej zwłoki, w jakim zakresie jest niezbędne lub dopuszczalne powoływanie się na następujące kryteria:

               a)

               czas oczekiwania;

               b)

               pierwszeństwo dla określonych świadczeń zdrowotnych, przyznane przez stosowny organ NHS;

               c)

               zarządzanie dostępem do opieki szpitalnej stosownie do przyjętych priorytetów zmierzających do zapewnienia najlepszych rezultatów w ramach ograniczonych zasobów;

               d)

               fakt, iż opieka zdrowotna w ramach NHS jest bezpłatna w miejscu jej udzielenia;

               e)

               indywidualny stan zdrowia pacjenta, historię i ewentualny rozwój choroby, z powodu której pacjent ubiega się o świadczenie?

         Pytanie 5
   Zgodnie z właściwą wykładnią art. 22 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1408/71 (1) a w szczególności sformułowanie „w okresie czasu zwyczajowo niezbędnym dla uzyskania odpowiedniej opieki”:

               a)

               Czy kryteria mające tu zastosowanie, są tożsame z kryteriami dookreślającymi sformułowanie bez zbędnej zwłok, dla celów art. 49 WE?

               b)

               W razie odpowiedzi przeczącej, w jakim zakresie jest niezbędne lub dopuszczalne odwołanie się do kryteriów powołanych w pytaniu 4?

         Pytanie 6
   W przypadkach, gdy prawo wspólnotowe zobowiązuje Państwo Członkowskie do sfinansowania opieki szpitalnej udzielonej w innym Państwie Członkowskim osobom zamieszkałym na terytorium pierwszego Państwa Członkowskiego, czy koszt niniejszego leczenia winien być oszacowany w świetle art. 22 rozporządzenia nr 1408/71 z odniesieniem do ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, gdzie leczenie się odbywa, czy też w świetle art. 49 WE z odniesieniem do ustawodawstwa Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania?
   W każdym z przypadków:

               a)

               W jakim konkretnie zakresie NHS jest zobowiązany do finansowania lub zwrotu kosztów opieki szpitalnej, w szczególności, gdy jak w przypadku Zjednoczonego Królestwa jest ona bezpłatna w miejscu jej udzielenia i nie funkcjonuje na poziomie krajowym cennik zwrotu kosztów świadczeń dla pacjentów?

               b)

               Czy faktyczny koszt świadczenia zdrowotnego lub jego odpowiednika udzielonego w pierwszym Państwie Członkowskim ogranicza zakres owego zobowiązania?

               c)

               Czy obejmuje to również obowiązek zwrotu kosztów podróży i zakwaterowania?

         Pytanie 7
   Czy wykładni art. 49 WE i art. 22 rozporządzenia nr 1408/71 należy dokonywać w ten sposób, że normy te formułują obowiązek Państw Członkowskich do finansowania opieki szpitalnej w innym Państwie Członkowskim bez względu na ograniczenia budżetowe, a jeśli tak, to czy wymogi te są zgodne z odpowiedzialnością Państw Członkowskich za organizację i świadczenie usług zdrowotnych i opieki medycznej, zgodnie z brzmieniem art. 152 ust. 5 WE?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie.


title: Sprawa T-52/13: Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2013 r. — Efag Trade Mark Company przeciwko OHIM (FICKEN) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FICKEN — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym lub z dobrymi obyczajami — Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/15

         Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2013 r. — Efag Trade Mark Company przeciwko OHIM (FICKEN)
   (Sprawa T-52/13) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FICKEN - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym lub z dobrymi obyczajami - Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 377/34
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Efag Trade Mark Company GmbH & Co. KG (Schemmerhofen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Wekwerth)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 października 2012 r. (sprawa R 493/2012-1) dotycząca rejestracji oznaczenia słownego FICKEN jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Efag Trade Mark Company GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa C-107/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Weliko Tyrnowo – Bułgaria) – FIRIN OOD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Weliko Tyrnowo pri Centrałno uprawlenie na Nacjonałnata agencija za prichodite (Wspólny system podatku od wartości dodanej  — Odliczenie podatku naliczonego  — Płatności zaliczkowe  — Odmowa przyznania odliczenia  — Oszustwo  — Korekta odliczenia, jeżeli transakcja podlegająca opodatkowaniu nie została dokonana  — Przesłanki)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Weliko Tyrnowo – Bułgaria) – FIRIN OOD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Weliko Tyrnowo pri Centrałno uprawlenie na Nacjonałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-107/13) (1)

   ((Wspólny system podatku od wartości dodanej - Odliczenie podatku naliczonego - Płatności zaliczkowe - Odmowa przyznania odliczenia - Oszustwo - Korekta odliczenia, jeżeli transakcja podlegająca opodatkowaniu nie została dokonana - Przesłanki))
   2014/C 135/15
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Weliko Tyrnowo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: FIRIN OOD

      Strona pozwana: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Weliko Tyrnowo pri Centrałno uprawlenie na Nacjonałnata agencija za prichodite

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Administratiwen syd Weliko Tyrnowo – Wykładnia art. 168 lit. a) w związku z art. 65, art. 90 ust. 1, art. 185 ust. 1 oraz art. 205 w związku z art. 168 lit. a) i art. 193 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) – Zasady neutralności podatku VAT, skuteczności i proporcjonalności – Odliczenie podatku naliczonego – Płatności zaliczkowe na poczet towarów konkretnie wskazanych przed dostawą – Odmowa przyznania odliczenia przy pobraniu zaliczki z powodu braku dostawy towarów – Możliwość dokonania przez dostawcę korekty dokonanego pierwotnie odliczenia i wpływ na odmowę przyznania takiego odliczenia – Odmowa odliczenia podatku VAT odbiorcy dostawy ze względu na solidarną odpowiedzialność za zapłatę podatku podatnika innego niż osoba zobowiązana do zapłaty podatku – Wyznaczenie osoby odpowiedzialnej solidarnie na podstawie domniemań opartych na konstrukcjach prawa cywilnego

      Sentencja

   Artykuł 65, art. 90 ust. 1, art. 168 lit. a), art. 185 ust. 1 i art. 193 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że wymagają one korekty odliczenia podatku od wartości dodanej dokonanego przez odbiorcę faktury wystawionej na zapłatę zaliczki dotyczącej dostawy towarów, jeżeli w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym dostawa ta nie została ostatecznie wykonana, mimo że dostawca pozostał zobowiązany do zapłaty tego podatku i nie zwrócił zaliczki.

      (1)  Dz.U. C 129 z 4.5.2013.


title: Sprawa F-10/08: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2008 r. — Aayhan i in. przeciwko Parlamentowi

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/70

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2008 r. — Aayhan i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-10/08)
   (2008/C 64/116)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Laleh Aayhan (Strasburg, Francja) i in. (przedstawiciel: R. Blindauer, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2007 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżących w dniu 21 czerwca 2007 r. dotyczące przekwalifikowania wszystkich umów na czas określony wiążących ich z ta instytucją w jedną umowę na czas nieokreślony
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji oddalającej z dnia 25 października 2007 r. Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego, organu powołującego, na zażalenie otrzymane w dniu 27 czerwca 2007 r. przez Parlament;

               —

               uznanie całości umów na czas określony wiążących skarżących z Parlamentem Europejskim za jedną umowę na czas nieokreślony, przedłużoną na okres po dniu 1 stycznia 2007 r.;

               —

               przywrócenie wszystkich skarżących zatrudnionych na czas nieokreślony do służby w Parlamencie Europejskim;

               —

               przyznanie każdemu skarżącemu za cały okres przepracowany od początku zatrudnienia ekwiwalentu za nabyty płatny urlop;

               —

               wydanie zaświadczeń skarżącym, że uznają oni decyzje z dnia 20 kwietnia 2007 r. za oddalenie zażalenia i że wnieśli już sprawę do Sądu do spraw Służby Publicznej.


title: Sprawa F-35/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 czerwca 2006 r. — Colombani przeciwko Komisji

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/38

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 czerwca 2006 r. — Colombani przeciwko Komisji
   (Sprawa F-35/05) (1)

   (2006/C 190/71)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w związku z polubownym rozwiązaniem sporu.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005 r. (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod nr T-206/05 i następnie przeniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.)


title: Sprawa C-598/14 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 kwietnia 2017 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej/Gilbert Szajner, Forge de Laguiole [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 4 — Artykuł 65 ust. 1 i 2 — Słowny znak towarowy LAGUIOLE — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku oparty na wcześniejszym prawie nabytym na mocy prawa krajowego — Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO — Rola sądu Unii]

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 kwietnia 2017 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej/Gilbert Szajner, Forge de Laguiole
   (Sprawa C-598/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 4 - Artykuł 65 ust. 1 i 2 - Słowny znak towarowy LAGUIOLE - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku oparty na wcześniejszym prawie nabytym na mocy prawa krajowego - Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO - Rola sądu Unii])
   (2017/C 168/04)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Gilbert Szajner (przedstawiciel: A. Sam-Simenot, avocate), Forge de Laguiole (przedstawiciel: F. Fajgenbaum, avocate)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostaje obciążony kosztami.

               3)

               Forge de Laguiole SARL pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 96 z 23.3.2015.


title: Sprawa C-126/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Midden-Nederland – Niderlandy) – Federatie Nederlandse Vakvereniging i in./Smallsteps BV (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2001/23/WE — Artykuły 3–5 — Przejęcia przedsiębiorstw — Ochrona praw pracowniczych — Wyjątki — Postępowanie upadłościowe — „Pre-pack” — Przetrwanie przedsiębiorstwa)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/15

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Midden-Nederland – Niderlandy) – Federatie Nederlandse Vakvereniging i in./Smallsteps BV
   (Sprawa C-126/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2001/23/WE - Artykuły 3–5 - Przejęcia przedsiębiorstw - Ochrona praw pracowniczych - Wyjątki - Postępowanie upadłościowe - „Pre-pack” - Przetrwanie przedsiębiorstwa))
   (2017/C 277/20)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Midden-Nederland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Federatie Nederlandse Vakvereniging, Karin van den Burg-Vergeer, Lyoba Tanja Alida Kukupessy, Danielle Paase-Teeuwen, Astrid Johanna Geertruda Petronelle Schenk

      Strona pozwana: Smallsteps BV

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, a w szczególności jej art. 5 ust. 1 należy interpretować w ten sposób, że ochrona pracowników gwarantowana przez art. 3 i 4 tej dyrektywy zostaje utrzymana w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której przejęcie przedsiębiorstwa następuje po ogłoszeniu upadłości w kontekście pre-packu – przygotowanego przed tym ogłoszeniem i zrealizowanego bezpośrednio po tym ogłoszeniu – w ramach którego w szczególności wyznaczony przez sąd „potencjalny syndyk” bada możliwości ewentualnej kontynuacji przez osobę trzecią działalności tego przedsiębiorstwa i przygotowuje czynności mające dojść do skutku wkrótce po ogłoszeniu upadłości, aby doprowadzić do tej kontynuacji, a ponadto, że nie jest istotne w tym względzie, że zamierzonym przez tę transakcję pre-packu celem jest także maksymalizacja zysków ze zbycia dla ogółu wierzycieli rozpatrywanego przedsiębiorstwa.

      (1)  Dz.U. C 165 z 10.5.2016.


title: Sprawa C-72/08: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/22

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-72/08)
   (2008/C 92/42)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R. Vidal Puig i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska
   Żądania

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie wszystkich przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/36/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa statków powietrznych państwa trzeciego korzystających z portów lotniczych Wspólnoty (1), a w każdym razie poprzez brak zawiadomienia Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 11 wspomnianej dyrektywy,

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/36/WE upłynął w dniu 30 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 143, 30.4.2004, str. 76–86.


title: Sprawa T-231/11: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2011 r. — Fraas przeciwko OHIM (wzór w kratkę w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, jasnoniebieskim, ciemnoniebieskim, żółtobrunatnym i beżowym)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/18

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2011 r. — Fraas przeciwko OHIM (wzór w kratkę w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, jasnoniebieskim, ciemnoniebieskim, żółtobrunatnym i beżowym)
   (Sprawa T-231/11)
   2011/C 238/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Niemcy) (przedstawiciele: R. Kunze i G. Würtenberger, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 marca 2011 r. w postępowaniu w sprawie odwołania R 2041/2010-4 dotyczącego zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego 008 423 626 (graficzny znak towarowy)

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przedstawiający wzór w kratkę w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, jasnoniebieskim, ciemnoniebieskim, żółtobrunatnym i beżowym, dla towarów z klas 18, 24 oraz 25 — zgłoszenie nr 8 423 626.

      Decyzja eksperta: częściowa odmowa zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ przedmiotowy wspólnotowy znak towarowy ma charakter odróżniający, jak również naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie dokonała analizy przytoczonej przez skarżącą obszernej argumentacji faktycznej i prawnej.


title: Sprawa T-184/16: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – NRJ Group/EUIPO - Sky International AG (SKY ENERGY)

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/23

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – NRJ Group/EUIPO - Sky International AG (SKY ENERGY)
   (Sprawa T-184/16)
   (2016/C 232/31)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: NRJ Group (Boileau, Francja) (przedstawiciel: M. Antoine-Lalance, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sky International AG (Zug, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Sky International AG

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: słowny unijny znak towarowy „SKY ENERGY” – zgłoszenie nr 9 727 322

      Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 lutego 2016 r. w sprawie R 3137/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w zakresie, w jakim uwzględniono w niej sprzeciw w odniesieniu do następujących towarów i usług:
               Class 9: nagrane programy radiowe, nagrane programy do emisji lub innego rodzaju transmisji radiowej;
               Class 38: emisja radiowa; usługi łączności i transmisji; emisja lub nadawanie programów drogą radiową; transmisja satelitarna; naziemna telewizja cyfrowa, telewizja kablowa, cyfrowa i szerokopasmowa emisja lub nadawanie programów drogą radiową; transmisja programów dźwiękowych (za pomocą jakichkolwiek środków); zapewnianie dostępu do wiadomości, aktualności i informacji sportowych; informacja o telekomunikacji (w tym strony internetowe); telekomunikacja lub komunikacja lub łączność lub transmisja programów radiowych;
               Klasa 41: rozrywka dostarczana drogą radiową; prezentacja i dystrybucja programów radiowych; dostarczanie wiadomości, aktualności i informacji sportowych; informacja o wiadomościach, aktualnościach i o edukacji; dystrybucja programów radiowych; dostarczanie programów radiowych;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w pozostałym zakresie;

               —

               uwzględnienie sprzeciwu i odmowę rejestracji podważanego znaku towarowego Unii Europejskiej w odniesieniu do wszystkich towarów i usług;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-606/13: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2013 r. — Mustang przeciwko OHIM — Dubek (20 CLASS A FILTER CIGARETTES Mustang)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/22

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2013 r. — Mustang przeciwko OHIM — Dubek (20 CLASS A FILTER CIGARETTES Mustang)
   (Sprawa T-606/13)
   2014/C 39/39
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mustang — Bekleidungswerke GmbH & Co. KG (Künzelsau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Völker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Dubek Ltd (Petach Tikva, Izrael)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 września 2013 r. w sprawie R 416/2012-4 dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 6 065 098;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Dubek Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „20 CLASS A FILTER CIGARETTES Mustang” dla towarów z klasy 34 — zgłoszenie nr 6 065 098

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowane w Niemczech słowny znak towarowy i graficzny znak towarowy „MUSTANG” dla towarów z klas 9, 14, 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa T-364/08: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2010 r. — 2nine przeciwko OHIM — Pacific Sunwear of California (nollie) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego nollie — Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe NOLI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa towarów — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/32

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2010 r. — 2nine przeciwko OHIM — Pacific Sunwear of California (nollie)
   (Sprawa T-364/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego nollie - Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe NOLI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa towarów - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009))
   2010/C 134/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: 2nine Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Palmer, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Pacific Sunwear of California, Inc. (Anaheim, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 czerwca 2008 r. (sprawa R 1591/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między 2nine Ltd a Pacific Sunwear of California, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               2nine Ltd pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM).

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa C-371/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs przeciwko Isaac International Limited (Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Kodeks celny — Artykuł 212a — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 — Artykuł 292 — Rozporządzenie (WE) nr 88/97 — Artykuł 14 — Cła antydumpingowe — Ramy rowerowe)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs przeciwko Isaac International Limited
   (Sprawa C-371/09) (1)

   (Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Kodeks celny - Artykuł 212a - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Artykuł 292 - Rozporządzenie (WE) nr 88/97 - Artykuł 14 - Cła antydumpingowe - Ramy rowerowe)
   2010/C 246/19
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Strona pozwana: Isaac International Limited

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division) — Wykładnia art. 14 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 88/97 z dnia 20 stycznia 1997 r. w sprawie zezwolenia na zwolnienie przywozu niektórych części rowerowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej z rozszerzenia, na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 71/97, cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2474/93 (Dz.U. L 17, s. 17) — Wykładnia art. 292 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, s. 1) — Wykładnia art. 212a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Cło antydumpingowe na rowery pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej — Przesłanki zwolnienia niektórych operacji przywozu podstawowych części rowerowych — Uzyskanie zezwolenia w zakresie szczególnego przeznaczenia — Importer, który nie uzyskał niezbędnego zezwolenia, gdyż nie zapoznał się z treścią art. 14 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 88/97 i art. 292 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2451/93 — Pojęcie ewidentnego zaniedbania

      Sentencja

               1)

               Procedura przewidziana w art. 292 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1602/2000 z dnia 24 lipca 2000 r., nie może prowadzić do udzielenia zezwolenia importerowi posiadającemu siedzibę i prowadzącemu działalność w dwóch państwach członkowskich oraz dokonującemu przywozu towarów do jednego państwa członkowskiego, a następnie natychmiast przewożącemu je do drugiego państwa członkowskiego, dzięki któremu korzystałby on ze zwolnienia z ceł antydumpingowych na podstawie art. 14 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 88/97 z dnia 20 stycznia 1997 r. w sprawie zezwolenia na zwolnienie przywozu niektórych części rowerowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej z rozszerzenia, na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 71/97, cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2474/93.

               2)

               Artykuł 212a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r., nie pozwala na przyznanie zwolnienia z ceł antydumpingowych importerowi, który nie posiada uprzedniego zezwolenia na korzystanie ze zwolnienia z takich ceł na podstawie art. 14 lit. c) rozporządzenia nr 88/97.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa F-26/14: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/56

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-26/14)
   2014/C 175/80
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi, C. Bernard-Glanz i A. Tymen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia złożony przez skarżącego w związku z mobbingiem.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji oddalającej wniosek skarżącego o udzielenie wsparcia z dnia 13 lutego 2013 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 grudnia 2013 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 26 sierpnia 2013 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania w kwocie 7 500 EUR za poniesioną szkodę materialną i zadośćuczynienia w kwocie 50 000 EUR za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-387/05: Skarga wniesiona w dniu  24 października 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/4

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-387/05)
   (2006/C 22/08)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 24 października 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez G. Wilmsa i L. Visaggiego, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że ustanawiając jednostronnie zwolnienie z należności celnych przywozu materiałów mogących mieć zastosowanie zarówno do celów cywilne jak i wojskowe zastosowanie oraz odmawiając obliczenia i odprowadzenia środków własnych, których niesłusznie nie pobrano wskutek tego zwolnienia i odsetek za zwłokę należnych z tytułu nieprzekazania tych środków Komisji w przewidzianym terminie, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą z jednej strony na mocy art. 26 WE, art. 20 rozporządzenia (WE) nr 2913/92 (1) a w konsekwencji na mocy Wspólnej Taryfy Celnej, a z drugiej strony na mocy art. 2, 9, 10 oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG, EURATOM) nr 1552/89 (2) jak również odpowiednich postanowień rozporządzenia (WE, EURATOM) nr 1150/2000 (3) .

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Decyzja o zawieszeniu należności celnych przywozowych (lub w określonych przypadkach zastosowanie zerowej stawki celnej) na niektóre rodzaje broni i wyposażenia wojskowego została podjęta w ramach Wspólnoty na mocy rozporządzenie Rady (WE) nr 150/2003 r. ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2003 r. (4)

   Zdaniem Komisji jednostronne zwolnienie wprowadzone przez Włochy w okresie poprzedzającym stosowanie wspomnianego rozporządzenia stanowi bezprawne odstępstwo od art. 26 WE i wspólnotowych przepisów celnych, które w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zmniejszenia stanowiących środki własne Wspólnoty wpływów z należności celnych.

      (1)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, str. 1

      (2)  Dz.U. L 155 z 7.6.1989, str. 1

      (3)  Dz.U. L 130 z 31.5.2000, str. 1

      (4)  Dz.U. L 25 z 30.1.2003, str. 1


title: Sprawa T-247/11: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2011 r. — FairWild Foundation przeciwko OHIM — Wild (FAIRWILD)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/18

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2011 r. — FairWild Foundation przeciwko OHIM — Wild (FAIRWILD)
   (Sprawa T-247/11)
   2011/C 238/33
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: FairWild Foundation (Weinfelden, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokaci P. Neuwald i S. Müller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Rudolf Wild GmbH & Co. KG (Eppelheim, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 marca 2011 r. w sprawie R 1014/2010-1;

               —

               oddalenie sprzeciwu wobec rejestracji międzynarodowego znaku towarowego nr 950 962„FAIRWILD”;

               —

               obciążenie strony pozwanej i wnoszącej sprzeciw kosztami postępowania, w tym postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „FAIRWILD” dla towarów z klas 3, 5, 29 i 30 — międzynarodowa rejestracja nr 950 962.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Rudolf Wild GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „WILD” dla towarów z klas 3, 9, 29, 30 i 32.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza niesłusznie przyjęła, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza, po pierwsze, nietrafnie przyjęła, iż semantyczna treść oznaczenia „WILD” jest znana jedynie niemiecko- i anglojęzycznemu kręgowi odbiorców, a po drugie, wyszła z założenia, że pojęcie to nie jest opisowe w stosunku do towarów oznaczonych znakiem towarowym, na który powołano się w sprzeciwie. Na tej podstawie Izba Odwoławcza błędnie z punktu widzenia prawa przyznała znakowi towarowemu, na który powołano się w sprzeciwie, charakter przeciętnie odróżniający i potwierdziła średnie podobieństwo rozpatrywanych oznaczeń, co sprawiło, że wyważenie oddziaływujących na siebie czynników prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd było niekorzystne dla skarżącej.


title: Sprawa F-2/12: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji i EMA

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/21

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji i EMA
   (Sprawa F-2/12)
   2012/C 184/45
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci M. Ekimdżiew, K. Bonczewa i G. Czerniczerska)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejska Agencja ds. Leków

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczących opracowania i zatwierdzenia wstępnej listy selekcyjnej, którą przedłożono zarządowi EMA w ramach postępowania w sprawie naboru i powołania dyrektora zarządzającego tej agencji, po drugie, stwierdzenie nieważności powołania innego kandydata, a po trzecie, naprawienie rzekomo poniesionej krzywdy.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji preselekcyjnej w sprawie przyjęcia listy kandydatów, która ma zostać przedłożona komitetowi konsultacyjnemu ds. powoływania Komisji Europejskiej, przekazanej skarżącemu e-mailem z dnia 14 marca 2011 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności wcześniejszej decyzji komitetu konsultacyjnego ds. powoływania Komisji Europejskiej z dnia 14 marca 2011 r. w sprawie zaproszenia czterech kandydatów, których komisja preselekcyjna zamieściła na swojej liście, na rozmowę z komitetem konsultacyjnym ds. powoływania, przekazanej skarżącemu e-mailem z dnia 14 marca 2011 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komitetu konsultacyjnego ds. powoływania Komisji Europejskiej z dnia 14 marca 2011 r. o przyjęciu oceny komisji preselekcyjnej co do wyższych kwalifikacji czterech kandydatów, przekazanej skarżącemu e-mailem z dnia 14 marca 2011 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 kwietnia 2011 r. w sprawie przyjęcia listy kandydatów, którzy przeszli wstępną selekcję;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 6 października 2011 r. w sprawie oddalenia zażalenia złożonego w ramach administracyjnej drogi odwoławczej na podstawie art. 90 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, wyszczególniającej powody wydania decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 kwietnia 2011 r. w sprawie przyjęcia listy kandydatów, którzy przeszli wstępną selekcję;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji zarządu EMA z dnia 6 października 2011 r. w sprawie powołania dyrektora zarządzającego EMA, zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi w art. 91 ust. 4 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, na którą złożone zostało zażalenie do organu powołującego zgodnie z art. 90 regulaminu pracowniczego;

               —

               zasądzenie słusznego naprawienia doznanej krzywdy;

               —

               obciążenie Komisji i EMA kosztami postępowania.


title: Sprawa C-102/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — adidas AG, adidas Benelux BV przeciwko Marca Mode CV, C&A Nederland, H&M Hennes & Mauritz Netherlands BV, Vendex KBB Nederland BV (Znaki towarowe — Artykuł 5 ust. 1 lit. b), art. 2 i art. 6 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104/EWG — Konieczność pozostawienia do swobodnego używania — Graficzne znaki towarowe z trzema paskami — Motyw dwóch pasków używany przez konkurentów w charakterze ozdoby — Zarzut naruszenia praw do znaku towarowego i jego osłabienia)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/13

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — adidas AG, adidas Benelux BV przeciwko Marca Mode CV, C&A Nederland, H&M Hennes & Mauritz Netherlands BV, Vendex KBB Nederland BV
   (Sprawa C-102/07) (1)

   (Znaki towarowe - Artykuł 5 ust. 1 lit. b), art. 2 i art. 6 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104/EWG - Konieczność pozostawienia do swobodnego używania - Graficzne znaki towarowe z trzema paskami - Motyw dwóch pasków używany przez konkurentów w charakterze ozdoby - Zarzut naruszenia praw do znaku towarowego i jego osłabienia)
   (2008/C 128/21)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona powodowa: adidas AG, adidas Benelux BV

      Strona pozwana: Marca Mode CV, C&A Nederland, H&M Hennes & Mauritz Netherlands BV, Vendex KBB Nederland BV
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 3 ust. 1 lit. b) i c) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, str. 1) — Odmowa rejestracji lub unieważnienie — Brak charakteru odróżniającego — Uzyskanie w drodze używania — Interes ogólny polegający na nieograniczaniu w nieuzasadniony sposób dostępności oznaczeń postrzeganych przez dany krąg odbiorców jako oznaczenia służące do dekoracji towaru a nie do jego odróżnienia
   Sentencja
   Pierwszą dyrektywę Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającą na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, iż przy ocenie zakresu prawa wyłącznego przysługującego uprawnionemu do znaku towarowego wymóg dostępności uwzględnia się tylko o tyle, o ile znajduje zastosowanie ograniczenie skutków znaku towarowego określone w art. 6 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa T-438/10: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2010 r. — Forgital Italy przeciwko Radzie

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/43

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2010 r. — Forgital Italy przeciwko Radzie
   (Sprawa T-438/10)
   ()
   2010/C 317/77
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Forgital Italy SpA (Velo d’Astico, Włochy) (przedstawiciele: V. Turinetti di Priero i R. Mastroianni, avvocati)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca zwraca się do Sądu z wnioskiem o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 566/2010 z dnia 29 czerwca 2010 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1255/96 zawieszające czasowo cła autonomiczne Wspólnej taryfy celnej na niektóre produkty przemysłowe, rolne i rybne, ze szczególnym wskazaniem na art. 1 ust. 1 i załącznik w zakresie w jakim zmienia opis kodu CN 8108 20 00 tego rozporządzenia,

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżącą w niniejszej sprawie jest spółka z siedzibą we Włoszech, która specjalizuje się w obróbce metalu. Wniosła ona skargę na rozporządzenie nr 566/2010 — zmieniające obowiązujące przepisy dotyczące czasowego zawieszenia ceł autonomicznych we Wspólnej Taryfie Celnej — w zakresie w jakim jedna z wprowadzonych zmian dotyczy kodu CN 8108 20 00, TARIC 20, którego brzmienie jest następujące: „Nieoczyszczone wlewki ze stopienia tytanu i stopów tytanu, o średnicy nie większej niż 380 mm”
   W wyniku tej zmiany, wlewki o średnicy powyżej 380 mm, które do tej pory były zwolnione z należności celnych na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, zostały objęte z dniem 1 lipca 2010 r. obowiązkiem zapłaty należności wynikających ze Wspólnej Taryfy Celnej. Natomiast, wlewki o średnicy do 380 mm będą nadal zwolnione z należności celnych do dnia 31 grudnia 2013 r.
   Na poparcie swej skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               1)

               Brak uzasadnienia lub niewystarczający charakter uzasadnienia decyzji. W tym zakresie skarżąca stwierdza, że w zaskarżonym rozporządzeniu brak jest odpowiedniego uzasadnienia wskazującego powody zmiany opisu produktu objętego kodem CN 8108 20 00, TARIC 20, ograniczając się do stwierdzenia, że zmiana jest konieczna „aby zapewnić uwzględnienie zmian technicznych i gospodarczych”. Wbrew wymogom wynikającym z orzecznictwa takie brzmienie nie pozwala skarżącej na zapoznanie się z uzasadnieniem przepisów w sposób pozwalający na obronę jej praw i nie umożliwia sądom Unii wykonywania ich uprawnień kontrolnych.

               2)

               Naruszenie zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań skarżącej. Zdaniem skarżącej, w zakresie w jakim zaskarżone rozporządzenie dotyczy danego opisu produktu, nie jest ono zgodne z zasadą pewności prawa, gdyż zmienione przepisy nie były możliwe do przewidzenia w świetle wcześniejszej praktyki i wytycznych zawartych w komunikacie Komisji dotyczącym autonomicznych zawieszeń i kontyngentów taryfowych (Dz.U. 1998, C 128, s. 2). To pociąga za sobą również naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań skarżącej, która w dobrej wierze powzięła zaufanie do: (i) poprzedniego opisu i okresu obowiązywania zawieszenia taryfowego w odniesieniu do omawianych produktów, zgodnie z przepisami obowiązującymi przed zmianą, i (ii) kryteriów określonych przez dotychczasową praktykę i ww. komunikat jako podstawa wszelkich ewentualnych zmian w opisie lub wcześniejszego zawieszenia cła.

               3)

               Naruszenie zasady równego traktowania. Zdaniem skarżącej, zaskarżone rozporządzenie wprowadza, bez przedstawienia jakiegokolwiek zasadnego uzasadnienia, różnicę w traktowaniu między importerami wylewki ze stopu tytanu o średnicy mniejszej niż 380 mm (którzy korzystają z zawieszenia taryfowego) i importerami wlewek o większej średnicy.

               4)

               Naruszenie zasady proporcjonalności. Skarżąca utrzymuje w tym względzie, że w odniesieniu do danego produktu zaskarżone rozporządzenie jest nieproporcjonalne w stosunku do wskazanej potrzeby „uwzględnieni[a] zmian technicznych i gospodarczych” w zakresie w jakim: (i) brak było istotnych zmian gospodarczych lub technicznych w sektorze wylewek ze stopu tytanu, które wymagałyby zmiany reżimu przywozu wprowadzonego przez rozporządzenie oraz (ii) drastyczny i niespodziewany charakter tych zmian, którym nie towarzyszył żaden okres przejściowy, jest niezgodny z celami tego rozporządzenia.


title: Sprawa C-245/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Asylgerichtshof — Austria) — K przeciwko Bundesasylamt (Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 — Określanie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego — Klauzula humanitarna — Artykuł 15 tego rozporządzenia — Osoba korzystająca z azylu w państwie członkowskim uzależniona od pomocy osoby ubiegającej się o azyl ze względu na to, że cierpi na poważną chorobę — Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia — Obowiązek rozpatrzenia przez państwo członkowskie, które nie jest odpowiedzialne w świetle kryteriów określonych w rozdziale III tegoż rozporządzenia, wniosku o udzielenie azylu złożonego przez wspomnianą osobę ubiegającą się o azyl — Przesłanki)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/15

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Asylgerichtshof — Austria) — K przeciwko Bundesasylamt
   (Sprawa C-245/11) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 - Określanie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego - Klauzula humanitarna - Artykuł 15 tego rozporządzenia - Osoba korzystająca z azylu w państwie członkowskim uzależniona od pomocy osoby ubiegającej się o azyl ze względu na to, że cierpi na poważną chorobę - Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia - Obowiązek rozpatrzenia przez państwo członkowskie, które nie jest odpowiedzialne w świetle kryteriów określonych w rozdziale III tegoż rozporządzenia, wniosku o udzielenie azylu złożonego przez wspomnianą osobę ubiegającą się o azyl - Przesłanki)
   2013/C 9/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Asylgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: K

      Strona pozwana: Bundesasylamt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Asylgerichtshof — Wykładnia art. 3 ust. 2 i art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s. 1) — Obowiązek rozpatrzenia przez państwo członkowskie ze względów humanitarnych wniesionego do niego wniosku o azyl, chociaż nie jest ono zobowiązane do jego rozpatrzenia na podstawie kryteriów ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 343/2003 — Bliska więź między wnioskującym o azyl a osobą bardzo bezbronną, której przyznano już azyl w tym państwie członkowskim

      Sentencja

   W okolicznościach takich jak rozpatrywane w sprawie głównej art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które nie jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu w świetle kryteriów wymienionych w rozdziale III tego rozporządzenia, staje się państwem członkowskim odpowiedzialnym. Do państwa członkowskiego, które stało się państwem członkowskim odpowiedzialnym w rozumieniu tegoż rozporządzenia, należy przejęcie zobowiązań związanych z odpowiedzialnością. Powiadamia ono o tym państwo członkowskie uprzednio odpowiedzialne. Ta wykładnia wspomnianego art. 15 ust. 2 ma zastosowanie także wtedy, gdy państwo członkowskie, które było odpowiedzialne na mocy kryteriów wymienionych w rozdziale III wspomnianego rozporządzenia, nie przedstawiło wniosku w tym zakresie zgodnie z art. 15 ust. 1 zdanie drugie tegoż rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa C-296/16 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. – Dextro Energy GmbH & Co. KG/Komisja Europejska [Odwołanie — Ochrona konsumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 — Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności, inne niż odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci — Odmowa udzielenia zezwolenia na stosowanie pewnych oświadczeń pomimo pozytywnej opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)]

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/10

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. – Dextro Energy GmbH & Co. KG/Komisja Europejska
   (Sprawa C-296/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Ochrona konsumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 - Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności, inne niż odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci - Odmowa udzielenia zezwolenia na stosowanie pewnych oświadczeń pomimo pozytywnej opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)])
   (2017/C 249/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Dextro Energy GmbH & Co. KG (przedstawiciele: M. Hagenmeyer i T. Teufer, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Grünheid i K. Herbout-Borczak, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Dextro Energy GmbH & Co. KG pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 8.8.2016.


title: Sprawa C-612/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-361/06 Ballast Nedam przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 grudnia 2012 r. przez Ballast Nedam NV

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-361/06 Ballast Nedam przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 grudnia 2012 r. przez Ballast Nedam NV
   (Sprawa C-612/12 P)
   2013/C 71/16
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ballast Nedam NV (przedstawiciele: adwokaci A. R. Bosman i E. Oude Elferink)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Sądu zawartej w sentencji zaskarżonego wyroku.

               —

               W razie uwzględnienia odwołania:

               —

               uwzględnienie w całości lub w części żądań przedstawionych przez Ballast Nedam w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   W
         zarzucie pierwszym
       wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 (1) oraz jego prawo do obrony przez to, że nie stwierdził nieważności (części) decyzji Komisji (2) w zakresie, w jakim dotyczy ona Ballast Nedam. Sąd nie uwzględnił okoliczności, że wystosowane w niniejszej sprawie pismo w sprawie przedstawienia zarzutów z dnia 18 października 2004 r. nie spełniało wymogów, jakie prawo Unii stawia tego rodzaju pismom.
   W uzasadnieniu tego twierdzenia Ballast Nedam podnosi po pierwsze, że chociaż w zaskarżonym wyroku Sąd uznał, że pismo w sprawie przedstawienia zarzutów jest niejasne w odniesieniu do istotnej kwestii, to jednak nie wyprowadził stąd wniosku, że Komisja nie zapewniła temu przedsiębiorstwu prawa do obrony.
   Po drugie, Ballast Nedam kwestionuje ustalenie Sądu, w świetle którego w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów Komisja zawarła informacje wystarczające do oceny, na jakich faktach i okolicznościach instytucja ta oparła się w celu uzasadnienia swego twierdzenia o istnieniu naruszenia, oraz wskazała wyraźnie, które przedsiębiorstwa mogą spodziewać się nałożenia grzywny. W zakresie, w jakim ustalenie to dotyczy Ballast Nedam, opiera się ono na błędnej wykładni orzecznictwa Trybunału odnoszącego się do wymogów, jakim odpowiadać powinna treść pisma w sprawie przedstawienia zarzutów. Znaczenie ma przy tym okoliczność, że spółka zależna, której naruszenie przypisano spółce Ballast Nedam, nie została wymieniona w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów.
   Po trzecie Ballast Nedam kwestionuje stwierdzenie Sądu, że z pisma w sprawie przedstawienia zarzutów spółka ta musiała wywnioskować, że będzie ona adresatem ostatecznej decyzji Komisji jako spółka dominująca spółki Ballast Nedam Grond en Wegen B.V. (zwanej dalej „BN Grond en Wegen”). Tym samym Sąd między innymi nie uwzględnił orzecznictwa Trybunału, w myśl którego pismo w sprawie przedstawienia zarzutów powinno wskazywać, w jakim charakterze danemu przedsiębiorstwu przypisuje się zarzucane fakty.
   Po czwarte, przy badaniu, czy Komisja uszanowała prawo do obrony, Sąd niesłusznie wziął pod uwagę domniemaną odpowiedź Ballast Nedam na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów.
   W
         zarzucie drugim
       Ballast Nedam podnosi, że Sąd naruszył prawo Unii w ten sposób, że błędnie zastosował podstawowe zasady dotyczące kwestii, kiedy spółce dominującej przypisać można naruszenie prawa kartelowego. Według Ballast Nedam Sąd naruszył prawo, uznając, że Komisja mogła pociągnąć tę spółkę do odpowiedzialności za naruszenie art. 81 WE, mimo że naruszenie to nie zostało przez Komisję wykazane.
   W uzasadnieniu tego zarzutu Ballast Nedam zwraca po pierwsze uwagę, że w wyroku z dnia 24 marca 2011 w sprawie T-382/06 Tomkins przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-1157, Sądu uznał, że odpowiedzialność spółki dominującej nie może wykraczać poza odpowiedzialność spółki zależnej, której przypisane zostało naruszenie prawa kartelowego. Wynika stąd, że naruszenie nie może zostać przypisane spółce dominującej, jeżeli nie zostało ono wykazane przez Komisję.
   Ballast Nedam podnosi w tym względzie, że zakres uznania, jakim dysponuje Komisja przy podejmowaniu decyzji, które jednostki w ramach przedsiębiorstwa można obciążyć odpowiedzialnością za naruszenie prawa kartelowego, nie jest tak szeroki, aby spółka dominująca mogła zostać pociągnięta do odpowiedzialności za naruszenie, które nie zostało wykazane.
   Po drugie, Ballast Nedam krytykuje okoliczność, że Sąd uznał, iż spółka ta nie obaliła domniemania, że wywierała ona decydujący wpływ na zachowanie rynkowe BN Grond en Wegen. Okoliczność ta ma ścisły związek z naruszeniem prawa do obrony, a ponadto nie ma istotnego znaczenia prawnego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

      (2)  Decyzja Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotycząca postępowania na mocy art. 81 [WE] [sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt (Niderlandy)]


title: Sprawa T-279/10: Wyrok Sądu z dnia 14 września 2011 r. — K-Mail Order przeciwko OHIM — IVKO (MEN’Z) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MEN’Z — Wcześniejsza nazwa handlowa WENZ — Względna podstawa odmowy rejestracji — Lokalny zasięg wcześniejszego oznaczenia — Artykuł 8 ust. 4 i art. 41 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/44

         Wyrok Sądu z dnia 14 września 2011 r. — K-Mail Order przeciwko OHIM — IVKO (MEN’Z)
   (Sprawa T-279/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MEN’Z - Wcześniejsza nazwa handlowa WENZ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Lokalny zasięg wcześniejszego oznaczenia - Artykuł 8 ust. 4 i art. 41 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 311/82
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: K-Mail Order GmbH & Co. KG (Pforzheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Zeiher i G. Stallecker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: IVKO Industrieprodukt-Vertriebskontakt GmbH (Baar-Wanderath, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 marca 2010 r. (sprawa R 746/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Wenz GmbH a IVKO Industrieprodukt-Vertriebskontakt GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               K-Mail Order GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa C-146/09: Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Prof. Dr. Claus Scholl przeciwko Stadtwerke Aachen AG

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/15

         Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Prof. Dr. Claus Scholl przeciwko Stadtwerke Aachen AG
   (Sprawa C-146/09) (1)

   2010/C 195/23

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa C-121/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 listopada 2015 r. – Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (UE) nr 1316/2013 ustanawiające instrument „Łącząc Europę” — Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, które dotyczą terytorium jednego państwa członkowskiego — Zgoda tego państwa — Przedłużenie kolejowego korytarza towarowego — Podstawa prawna — Artykuł 171 TFUE i art. 172 akapit drugi TFUE]

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 listopada 2015 r. – Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-121/14) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (UE) nr 1316/2013 ustanawiające instrument „Łącząc Europę” - Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, które dotyczą terytorium jednego państwa członkowskiego - Zgoda tego państwa - Przedłużenie kolejowego korytarza towarowego - Podstawa prawna - Artykuł 171 TFUE i art. 172 akapit drugi TFUE])
   (2016/C 016/07)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: M. Holt i L. Christie, pełnomocnicy, wspierani przez D.J. Rhee, barrister)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Troupiotis i M. Sammut, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: Z. Kupčová i E. Chatziioakeimidou, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Samnadda i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-98/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Østre Landsret, z dnia 11 lutego 2005 r., w sprawie De Danske Bilimportører przeciwko Skatteministeriet

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Østre Landsret, z dnia 11 lutego 2005 r., w sprawie De Danske Bilimportører przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-98/05)
   (2005/C 106/34)
   Język postępowania: duński
   W dniu 24 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Østre Landsret (Dania), z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie De Danske Bilimportører przeciwko Skatteministeriet.
   Østre Landsret zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy należy interpretować art. 11 A ust. 2 lit. a) w związku z art. 11 A ust. 3 lit. c) szóstej dyrektywy VAT (1) w ten sposób, że opłata rejestracyjna dla pojazdów mechanicznych (samochodów osobowych) mieści się w podstawie wymiaru podatku VAT w odniesieniu do umowy sprzedaży przewidującej dostawę nowego pojazdu przeznaczonego do transportu osób, gdy — zgodnie z tą umową i wykorzystaniem, do jakiego przeznaczył go nabywca — pojazd został dostarczony temu nabywcy przez dystrybutora już zarejestrowany za całkowitą cenę obejmującą tak cenę zapłaconą dystrybutorowi, jak i opłatę rejestracyjną?

               2)

               Czy Państwo Członkowskie może organizować swój system podatkowy w ten sposób, że opłata rejestracyjna jest uważana za wydatek, który dystrybutor płaci na rachunek ostatecznego nabywcy, co oznacza, że to ostateczny nabywca jest zobowiązany do zapłaty podatku?

               3)

               Czy ma znaczenie dla pytań 1 i 2 okoliczność, że samochód osobowy może być zakupiony lub dostarczony bez uiszczenia opłaty rejestracyjnej, co ma miejsce w sytuacji, gdy nabywca nie ma zamiaru użytkować tego samochodu do zwykłego transportu osób lub towarów na obszarze, do jakiego mają zastosowanie przepisy o ruchu drogowym?

               4)

               Czy ma znaczenie okoliczność, że użytkownicy ostateczni w znacznym stopniu importują lub przywożą używane samochody, między innymi jako mienie przy zmianie miejsca zamieszkania i sami płacą opłatę rejestracyjną bez korzystania z pośrednictwa dystrybutora?

               5)

               Czy ma znaczenie okoliczność, że obowiązek podatkowy z tytułu opłaty rejestracyjnej powstaje lub opłata ta staje się wymagalna — ewentualnie jako wydatek — zanim powstanie obowiązek z tytułu VAT lub zanim podatek ten stanie się wymagalny?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG), Dz. U. 1977, L 45, str. 1.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 239 z 25.9.2004.

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/29

         (2004/C 251/52)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

      Dz.U. C 239 z 25.9.2004.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 228 z 11.9.2004.

      Dz.U. C 217 z 28.8.2004.

      Dz.U. C 201 z 7.8.2004.

      Dz.U. C 190 z 24.7.2004.

      Dz.U. C 179 z 10.7.2004.

      Dz.U. C 168 z 26.6.2004.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa T-30/03 RENV: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2011 r. — 3F przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc podatkowa przyznana przez władze duńskie — Marynarze zatrudnieni na statkach wpisanych do duńskiego rejestru międzynarodowego — Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń — Skarga o stwierdzenie nieważności — Poważne trudności)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/15

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2011 r. — 3F przeciwko Komisji
   (Sprawa T-30/03 RENV) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc podatkowa przyznana przez władze duńskie - Marynarze zatrudnieni na statkach wpisanych do duńskiego rejestru międzynarodowego - Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności - Poważne trudności)
   2011/C 331/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: 3F, dawniej Specialarbejderforbundet i Danmark (SID) (Kopenhaga, Dania) (przedstawiciele: początkowo P. Bentley, QC oraz adwokat A. Worsøe, następnie P. Bentley oraz adwokat P. Torbøl)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i N. Khan, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: V. Pasternak Jørgensen i C. Vang, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2002) 4370 wersja ostateczna z dnia 13 listopada 2002 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec duńskich przepisów podatkowych mających zastosowanie do marynarzy zatrudnionych na statkach wpisanych do duńskiego międzynarodowego rejestru statków.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               3F, dawniej Specialarbejderforbundet i Danmark (SID), pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w postępowaniu przed Sądem i przed Trybunałem.

               3)

               Królestwo Danii pokrywa własne koszty poniesione w postępowaniu przed Sądem i przed Trybunałem

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003.


title: Sprawa C-410/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Rzeczpospolita Polska) w dniu 28 października 2009 r. — Polska Telefonia Cyfrowa Sp. z o.o./Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Rzeczpospolita Polska) w dniu 28 października 2009 r. — Polska Telefonia Cyfrowa Sp. z o.o./Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
   (Sprawa C-410/09)
   2010/C 24/33
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Polska Telefonia Cyfrowa Sp. z o.o.

      Strona pozwana: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 58 Aktu akcesyjnego (Dz. U.UE z 2003 r. L 236, s. 33) umożliwia powoływanie się wobec jednostek w państwie członkowskim na postanowienia wytycznych Komisji Europejskiej (Dz. Urz. UE z 2002 r., C 165, s. 03), które to wytyczne, zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz. U. UE z 2002 r. L 108, s. 33; polskie wydanie specjalne Dz. U. UE — sp.13-29-349), krajowy organ regulacyjny powinien mieć przede wszystkim na uwadze przeprowadzając analizę odnośnych rynków, w przypadku, gdy wytyczne te nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku tego państwa, w sytuacji, gdy język ten jest językiem urzędowym Unii Europejskiej?


title: Sprawa C-562/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Peter Roßnagel, Alexandre Schröter/TUIfly GmbH

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/13

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Peter Roßnagel, Alexandre Schröter/TUIfly GmbH
   (Sprawa C-562/16) (1)

   (2017/C 202/23)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 46 z 13.2.2017.


title: Sprawa T-163/10: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2010 r. — Entegris przeciwko OHIM — Optimize Technologies (OPTIMIZE TECHNOLOGIES)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/46

      Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2010 r. — Entegris przeciwko OHIM — Optimize Technologies (OPTIMIZE TECHNOLOGIES)
      (Sprawa T-163/10)
      (2010/C 161/73)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Entegris, Inc. (Billerica, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: T. Ludbrook, barrister, i M. Rosser, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Optimize Technologies, Inc. (Oregon City, Stany Zjednoczone)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  uwzględnienie odwołania;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 stycznia 2010 r. w sprawie R 802/2009-2;

                  —

                  odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego; i

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami, w tym kosztami związanymi z postępowaniem odwoławczym i postępowanie w sprawie sprzeciwu.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Optimize Technologies, Inc.

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „OPTIMIZE TECHNOLOGIES” dla towarów z klasy 9

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „OPTIMIZER” dla towarów z klas 1, 9 i 11

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

         Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu w całości

         Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na niezastosowanie przez Izbę Odwoławczą wymienionego przepisu prawnego zgodnie z odnośnym orzecznictwem, a co za tym idzie, błędne uznanie, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-347/13: Postanowienie Sądu z dnia 25 marca 2014 r. – Hawe Hydraulik przeciwko OHIM – HaWi Energietechnik (HAWI) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/19

         Postanowienie Sądu z dnia 25 marca 2014 r. – Hawe Hydraulik przeciwko OHIM – HaWi Energietechnik (HAWI)
   (Sprawa T-347/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania))
   2014/C 151/25
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hawe Hydraulik SE (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: HaWi Energietechnik AG (Eggenfelden, Allemagne)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 kwietnia 2013 r. (sprawa R 1690/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Hawe Hydraulik SE a HaWi Energietechnik AG

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa T-366/13: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2013 r. — Republika Francuska przeciwko Komisji

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/42

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2013 r. — Republika Francuska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-366/13)
   2013/C 252/70
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, D. Colas i N. Rouam, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej nr C(2013) 1926 final z dnia 2 maja 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.22843 2012 przyznanej przez Francję na rzecz Société Nationale Corse Méditerranée i Compagnie Méridionale de Navigation,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2013) 1926 final z dnia 2 maja 2013 r., którą Komisja, po pierwsze, uznała za pomoc państwa rekompensaty finansowe wypłacone na rzecz Société Nationale Corse Méditerranée (zwanej dalej „SNCM”) i Compagnie Méridionale de Navigation (zwanej dalej „CNM”) z tytułu świadczonych między Marsylią a Korsyką usług przewozów morskich w latach 2007-2013 w ramach umowy świadczenia usług publicznych. Następnie Komisja uznała za zgodne z rynkiem wewnętrznym rekompensaty wypłacone na rzecz SNCM i CNM za usługi przewozowe świadczone przez cały rok (zwane dalej „usługą podstawową”), lecz stwierdziła niezgodność z rynkiem wewnętrznym rekompensat wypłaconych z tytułu usług świadczonych w szczycie sezonu, którym jest okres świąt Bożego Narodzenia, luty, okres wiosenno-jesienny lub letni (zwanych dalej „usługą dodatkową”). Wreszcie Komisja nakazała odzyskanie przypadków pomocy uznanych za niezgodne z rynkiem wewnętrznym (sprawa pomoc państwa SA.22843 2012/C (ex 2012/NN)).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, podzielony na dwie części, dotyczy naruszenia pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, ze względu na to, że Komisja uznała rekompensaty wypłacone na rzecz SNCM i CNM za pomoc państwa w zakresie, w jakim kryteria pierwsze i czwarte sformułowane w wyroku Trybunału z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie C-280/00 Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, Rec. s. I-7747, nie zostały w pełni spełnione.

                           —

                           Skarżąca twierdzi w pierwszej części tego zarzutu, że zaskarżona decyzja narusza pojęcie pomocy państwa ze względu na to, że Komisja uznała, iż pierwsze kryterium wywiedzione z wyroku w sprawie Altmark nie zostało w części spełnione. W tym względzie skarżąca twierdzi, że:

                                       —

                                       po pierwsze, Komisja, dokonując rozróżnienia pomiędzy usługą podstawową a usługą dodatkową, dokonała błędnych ustaleń faktycznych i naruszyła prawo, i nie uwzględniła szerokiego zakresu uznania, którym dysponują państwa członkowskie w celu określania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym;

                                       —

                                       po drugie, rozpatrywane łącznie usługi objęte umową świadczenia usług publicznych zawartą pomiędzy SNCM i CNM z jednej strony a Office des Transports de la Corse (urząd transportu Korsyki) i Collectivité territoriale de Corse (samorząd terytorialny Korsyki) z drugiej strony, stanowią usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym i że owa umowa spełnia pierwsze kryterium wywiedzione z wyroku w sprawie Altmark;

                                       —

                                       po trzecie, zakładając nawet, że należy odróżnić usługę podstawową i usługę dodatkową, usługa dodatkowa stanowi, jako usługa podstawowa, usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym i spełnia pierwsze kryterium wywiedzione z wyroku w sprawie Altmark, ponieważ istnieje rzeczywiste zapotrzebowanie na usługi publiczne z powodu nienależytego funkcjonowania regularnych usług przewozu w sytuacji wolnej konkurencji;

                           —

                           W drugiej części tego zarzutu skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza pojęcie pomocy państwa ze względu na to, iż Komisja uznała, że czwarte kryterium wywiedzione z wyroku w sprawie Altmark nie zostało spełnione. Skarżąca uważa, że procedura udzielania zamówienia na świadczenie usług publicznych umożliwiła zapewnienie efektywnej konkurencji, a zatem wybór oferty ekonomicznie najbardziej korzystnej dla społeczności.

               2)

               Zarzut drugi podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy naruszenia art. 106 ust. 2 TFUE, ze względu na to, że Komisja uznała, iż rekompensaty wypłacone SNCM z tytułu świadczenia usługi dodatkowej stanowią pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim usługa ta nie stanowi usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym.


title: Sprawa T-135/07: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/38

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-135/07)
   (2007/C 140/63)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Aiello, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w rozumieniu art. 230 WE decyzji zawartej w piśmie z dnia 7 lutego 2007 r., nr ref. 3585 dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa Komisji;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Rząd Republiki Włoskiej wniósł do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę o stwierdzenie nieważności generalnego rozumieniu art. 230 WE decyzji dyrektora generalnego dyrekcji generalnej ds. Rolnictwa Komisji, zawartej w piśmie z dnia 7 lutego 2007 r. nr ref. 3585, która oddala wniosek władz włoskich o przyjęcie, na podstawie art. 14 rozporządzenia Rady z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego (1), wyjątkowych środków wsparcia włoskiego rynku mięsa drobiowego w stosunku do kurcząt ubitych na obszarach dotkniętych ptasią grypą i na których zastosowano środki weterynaryjne ograniczające obrót w okresie od grudnia 1999 r. do września 2003 r.
   Rząd włoski podnosi następujące zarzuty:

               —

               Naruszenie zasady niedyskryminacji producentów wspólnotowych z art. 34 ust. 2 akapit drugi WE, jako że strona pozwana przyjęła wyjątkowe środki wsparcia rynku jedynie w odniesieniu do jaj wylęgowych, odmawiając w spornej decyzji zastosowania podobnych środków w stosunku do mięsa drobiowego.

               —

               Nadużycie władzy i oczywisty błędna ocena Komisji.
               W tym zakresie strona skarżąca zwraca uwagę na fakt, że aby osiągnąć cel realizowany rozporządzeniem nr 2777/75 Komisja winna była przyjąć wyjątkowe środki wsparcia włoskiego rynku mięsa drobiowego będącego najbardziej dotkniętą częścią sektora drobiu we Włoszech. Odmówiła ona jednak przyjęcia tych środków mimo wielokrotnych wniosków ze strony skarżącej, ograniczając się do przyjęcia środków wsparcia wyłącznie w odniesieniu do sektora jaj wylęgowych - najmniej dotkniętego przez środki ograniczające we Włoszech, a w istocie jedynego, który ucierpiał w Niderlandach. Tym samym wyraźną intencją Komisji było przekazanie producentom niderlandzkim większości dostępnych środków zmniejszając do minimum odszkodowanie przyznane producentom włoskim

               —

               Błędna wykładnia i naruszenie art. 14 rozporządzenia nr 2777/75 oraz oczywiście błędna ocena.
               Strona skarżąca jest zadnia, przeciwnie do twierdzeń pozwanej, że art. 14 rozporządzenia, którego sprawa dotyczy, nie ma zastosowania wyłącznie, gdy brak równowagi na rynku wynika z niemożności uzyskania przez producentów z obszarów gdzie zastosowano środki nadzoru i ochrony, dostępu do rynku poza tymi obszarami. W rzeczywistości Komisja miała możliwość przyjęcia wyjątkowych środków wsparcia, aby przywrócić równowagę na rynku dotkniętym ograniczeniami swobodnego obrotu wynikającymi z zastosowania środków mających na celu zwalczanie rozprzestrzeniania się chorób zwierzęcych, bez względu na fakt czy ograniczenia te dotyczyły towarów wprowadzanych na określony obszar lub z nich pochodzących.

               —

               Naruszenie zasad dobrej administracji, bezstronności, równości i przejrzystości.

      (1)  Dz.U. L 282 z 1.11.1975, str. 77


title: Sprawa T-448/08: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — FIFA przeciwko OHIM — Ferrero (WORLD CUP 2006 GERMANY)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/52

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — FIFA przeciwko OHIM — Ferrero (WORLD CUP 2006 GERMANY)
   (Sprawa T-448/08)
   (2008/C 313/92)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Fédération Internationale de Football Association (FIFA) (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: D. Alexander, QC, A Barav, barrister, adwokaci R. Buchel i C. Rassmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą było również: Ferrero OHG mbH (Stadtallendorf, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w całości decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie R 1470/2005-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „WORLD CUP 2006 GERMANY” dla towarów i usług należących do klas 1, 3, 4, 6, 7, 8, 9, 11, 12, 14, 16, 18, 20, 25, 28, 29, 30, 32, 35, 36, 37, 38, 41 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 047 843

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Ferrero OHG mbH

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: i) naruszenie art. 73 i 74 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 40/94 w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza w dużej mierze oparła swą decyzję na art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, na który to przepis nie powołali się ani Ferrero OHG mbH w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, ani Wydział Sprzeciwów; ii) posiłkowo naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza nie dokonała oceny zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego będącego przedmiotem wniosku o unieważnienie jako całości z perspektywy przeciętnego konsumenta i nie zastosowała właściwych przepisów odnoszących się do oceny charakteru opisowego względem zgłoszonych towarów lub usług; iii) naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie jest pozbawiony wymaganego minimum charakteru odróżniającego.