title: Sprawa C-110/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 2 marca 2015 r. – Nokia Italia SpA i in./Ministero per i beni e le attività culturali (MiBAC) i in.

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 2 marca 2015 r. – Nokia Italia SpA i in./Ministero per i beni e le attività culturali (MiBAC) i in.
   (Sprawa C-110/15)
   (2015/C 178/07)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Nokia Italia SpA i in.

      Druga strona postępowania: Ministero per i beni e le attività culturali (MiBAC) i in.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo wspólnotowe – a w szczególności motyw 31 i art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE (1) – sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu (konkretnie art. 71 sexies włoskiej ustawy o prawie autorskim w związku z art. 4 [załącznika do dekretu z dnia 30 grudnia 2009 r.]), które przewiduje, że w przypadku nośników i urządzeń zakupionych w celach wyraźnie niezwiązanych z użytkiem prywatnym – to jest do użytku wyłącznie zawodowego – ustalenie kryteriów zwolnienia „ex ante” z opłaty podlegać będzie rokowaniom – albo „wolnym negocjacjom” – w ramach prawa prywatnego, ze szczególnym uwzględnieniem „protokołów wykonawczych”, o których mowa we wspomnianym art. 4, przy braku przepisów ogólnych i jakiejkolwiek gwarancji równości w traktowaniu SIAE i podmiotów zobowiązanych do zapłaty rekompensaty lub ich stowarzyszeń branżowych?

               2)

               Czy prawo wspólnotowe – a w szczególności motyw 31 i art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE – sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu (konkretnie art. 71 sexies włoskiej ustawy o prawie autorskim w związku z dekretem z dnia 30 grudnia 2009 r. i z instrukcjami SIAE w przedmiocie zwrotów), które przewiduje, że w przypadku nośników i urządzeń zakupionych w celach wyraźnie niezwiązanych z celami kopii do użytku prywatnego – czyli do użytku wyłącznie zawodowego – zwrotu może żądać wyłącznie użytkownik końcowy, a nie producent nośników i urządzeń?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).


title: Sprawa C-122/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Firenze (Włochy) w dniu 15 marca 2013 r. — Paola C przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Firenze (Włochy) w dniu 15 marca 2013 r. — Paola C przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri
   (Sprawa C-122/13)
   2013/C 141/28
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Ordinario di Firenze

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Paola C.

      Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 12 dyrektywy 2004/80/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, iż przepis ten pozwala państwom członkowskim, aby przewidziały kompensatę dla ofiar niektórych kategorii przestępstw umyślnych lub z użyciem przemocy lub w ten sposób, iż wymaga on od państw członkowskich, aby w wykonaniu wspomnianej dyrektywy ustanowiły system kompensaty dla ofiar wszystkich przestępstw umyślnych lub z użyciem przemocy?

      (1)  Dyrektywa Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnosząca się do kompensaty dla ofiar przestępstw (Dz.U. L 261, s. 15)


title: Sprawa C-342/06 P : Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba w powiększonym składzie) wydanego w dniu 7 czerwca 2006 r. w sprawie T-613/97 Union française de l'express (Ufex) i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 7 sierpnia 2006 r.

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/5

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba w powiększonym składzie) wydanego w dniu 7 czerwca 2006 r. w sprawie T-613/97 Union française de l'express (Ufex) i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 7 sierpnia 2006 r.
   (Sprawa C-342/06 P )
   (2006/C 249/10)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: La Poste (przedstawiciel: adwokat H. Lehman)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Republika Francuska, Chronospost SA, Union française de l'express (Ufex), DHL International SA, Federal express international (France) SNC, CRIE SA
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 czerwca 2006 r., w którym stwierdził on nieważność decyzji Komisji 98/365/WE z dnia 1 października 1997 r. dotyczącej pomocy, którą Francja przyznała SFMI-Chronopost (1), w zakresie, w jakim uznała ona, że ani pomoc logistyczna i handlowa udzielona przez la Poste swojej spółce zależnej, to jest SFMI-Chronopost, ani przeniesienie klientów usługi Postadex, nie stanowiły pomocy państwa przyznanej na rzecz SFMI-Chronopost

               —

               obciążenie l'Union française de l'express i spółek DHL International, Federal express international i CRIE kosztami La Poste poniesionymi w postępowaniu przed Sądem i Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca przytacza trzy zarzuty na poparcie swojego dowołania.
   W pierwszym zarzucie skarżąca podnosi naruszenie przez Sąd art. 6 UE i art. 6 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ponieważ ten sąd nie dawał wszystkich gwarancji wymaganych dla zapewnienia bezstronności, gdyż sędzia pełniący funkcje sędziego sprawozdawcy zaskarżonego wyroku z dnia 7 czerwca 2006 r. był także przewodniczącym składu sędziowskiego, który wydał wyrok uchylony przez Trybunał- z dnia 14 grudnia 2000 r. w sprawie T-613/97 Ufex i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II-4055.
   W drugim zarzucie, który składa się z dwóch części, skarżąca podnosi, że Sąd kilkakrotnie naruszył prawo i dopuścił się uchybień proceduralnych. Z jednej strony Sąd nie orzekł, iż zarzuty, które nie znajdowały się w pierwotnej skardze skarżących, były niedopuszczalne i zbadał je naruszając art. 48 ust. 2 regulaminu Sądu. Z drugiej strony ten sąd naruszył prawo, gdyż niesłusznie uznał, że przeniesienie na spółkę zależną działalności gospodarczej z natury stanowi pomoc państwa. Sąd w szczególności naruszył to pojęcie pomocy państwa nie uwzględniając szczególnej sytuacji przeniesienia na spółkę zależną działalności gospodarczej prowadzonej wcześniej przez państwo i nie określając skutków, jakie na rynku miał zbadany środek.
   W trzecim zarzucie skarżąca zarzuca wreszcie Sądowi, że nałożył na Komisję nadmierny obowiązek uzasadnienia, naruszając zarówno art. 88 WE, który przyznaje Komisji szeroki zakres swobodnego uznania w zakresie złożonych ocen gospodarczych, jak i art. 253 WE, który nie wymaga, aby uzasadnienie decyzji oddalającej skargę do Komisji było tak dokładne jak raport z ekspertyzy księgowej.

      (1)  Dz.U. L 164, str. 37


title: Sprawa T-188/12: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2015 r. – Breyer/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Pisma procesowe złożone przez Republikę Austrii w ramach postępowania przed Trybunałem o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Odmowa udzielenia dostępu]

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/19

         Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2015 r. – Breyer/Komisja
   (Sprawa T-188/12) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Pisma procesowe złożone przez Republikę Austrii w ramach postępowania przed Trybunałem o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Odmowa udzielenia dostępu])
   (2015/C 127/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Patrick Breyer (Wald-Michelbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Starostik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Costa de Oliveira i H. Krämer, następnie H. Krämer i M. Konstantinidis, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów A. Krämera i R. Van der Houta, a następnie przez R. Van der Houta)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Finlandii (przedstawiciele: J. Heliskoski i S. Hartikainen, pełnomocnicy); oraz Królestwo Szwecji (przedstawiciele: początkowo A. Falk, C. Meyer-Seitz, C. Stege, S. Johannesson, U. Persson, K. Ahlstrand-Oxhamre i H. Karlsson, następnie A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, L. Swedenborg, N. Otte Widgren, E. Karlsson i F. Sjövall, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji z dnia 16 marca 2012 r. w sprawie oddalenia złożonego przez skarżącego wniosku o udzielenie dostępu do opinii prawnej Komisji dotyczącej dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105, s. 54), a po drugie, decyzji Komisji z dnia 3 kwietnia 2012 r. w sprawie odmowy udzielenia skarżącemu pełnego dostępu do dokumentów dotyczących transpozycji dyrektywy 2006/24 przez Republikę Austrii i do dokumentów dotyczących sprawy, która doprowadziła do wydania wyroku z dnia 29 lipca 2010 r., Komisja/Austria (C-189/09, EU:C:2010:455), w zakresie, w jakim w odniesieniu do tej ostatniej decyzji Komisja odmówiła udzielenia dostępu do pism procesowych złożonych przez Republikę Austrii w ramach tej sprawy.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 3 kwietnia 2012 r. w sprawie odmowy udzielenia Patrickowi Breyerowi pełnego dostępu do dokumentów dotyczących transpozycji przez Republikę Austrii dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE i do dokumentów dotyczących sprawy, która doprowadziła do wydania wyroku z dnia 29 lipca 2010 r., Komisja/Austria (C-189/09), w zakresie, w jakim Komisja odmówiła w tej decyzji udzielenia dostępu do pism procesowych złożonych przez Republikę Austrii w ramach wspomnianej sprawy.

               2)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 16 marca 2012 r. w sprawie oddalenia wniosku złożonego przez P. Breyera o udzielenie dostępu do opinii prawnej Komisji dotyczącej dyrektywy 2006/24.

               3)

               Komisja pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez P. Breyera.

               4)

               Republika Finlandii i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012.


title: Sprawa T-804/14: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2014 r. – Ogrodnik/OHIM – Aviário Tropical (Tropical)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/39

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2014 r. – Ogrodnik/OHIM – Aviário Tropical (Tropical)
   (Sprawa T-804/14)
   (2015/C 065/54)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tadeusz Ogrodnik (Chorzów, Polska) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aviário Tropical, SA (Loures, Portugalia)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny czarno-biały znak towarowy zawierający element słowny „Tropical” – wspólnotowy znak towarowy nr 3 4 35  773

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 września 2014 r. w sprawie R 1948/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i Aviário Tropical, SA, w razie wstąpienia przez nią do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) i art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-349/09: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2009 r. — PAGO International przeciwko OHIM– Tirol Milch (Pago)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/76

         Skarga wniesiona w dniu 3 września 2009 r. — PAGO International przeciwko OHIM– Tirol Milch (Pago)
   (Sprawa T-349/09)
   2009/C 267/136
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: PAGO International GmbH (Klagenfurt, Austria) (przedstawiciele: adwokaci C. Hauer i C. Schumacher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tirol Milch reg.Gen.mbH Innsbruck (Innsbruck, Austria)

      Żądania strony skarżącej

               —

               dokonanie zmiany decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 lipca 2009 r. wydanej w postępowaniu w sprawie unieważnienia 2025 C (wspólnotowy znak towarowy nr 915 488) poprzez oddalenie wniesionego przez Tirol Milch registrierte Genossenschaft mit beschränkter Haftung odwołania od decyzji Wydziału Unieważnień i obciążenie Tirol Milch registrierte Genossenschaft mit beschränkter Haftung kosztami postępowania odwoławczego;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej i przekazanie sprawy Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) celem wydania nowej decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy

      znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy barwny „Pago” dla towarów z klasy 32 (wspólnotowy znak towarowy nr 915 488)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Tirol Milch registrierte Genossenschaft mit beschränkter Haftung

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego
   Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 51 w związku z art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ niesłusznie uznano używanie utrzymujące prawa do znaku towarowego będącego przedmiotem postępowania za niedowiedzione.

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 i podstawowych praw wspólnotowego porządku prawnego, a zwłaszcza prawa do rzetelnego procesu.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-273/17: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2017 r. – Quadri di Cardano/Komisja

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/35

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2017 r. – Quadri di Cardano/Komisja
   (Sprawa T-273/17)
   (2017/C 221/50)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alessandro Quadri di Cardano (Schaerbeek, Belgia) (przedstawiciele: N. De Montigny i J. N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji PMO z dnia 19 lipca 2016 r. ustalającej jej prawa indywidualne w momencie rozpoczęcia służby w Agencji Wykonawczej ds. Innowacyjności i Sieci (INEA), jako że poprzez tę decyzję odmówiono przyznania jej dodatku zagranicznego w wysokości 16 % na podstawie art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego i w konsekwencji nie przyznano jej związanych z tym uprawnień, w szczególności zwrotu kosztów corocznej podróży;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nieposzanowania dyskusji i negocjacji związanych z okresem sprzed nowelizacji regulaminu pracowniczego urzędników, a zwłaszcza naruszenia uzasadnionych oczekiwań, zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa w stosunku do strony skarżącej, jak również praw nabytych przez tą ostatnią, wskutek niespodziewanie odmiennej analizy kwestii jej praw indywidualnych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący umowy o pracę tymczasową na podstawie prawa belgijskiego, na którą Komisja powołuje się w celu uzasadnienia miejsca zamieszkania strony skarżącej w Belgii podczas zatrudnienia przez pracodawcę z sektora prywatnego. Zarzut ten składa się z trzech części.

                           —

                           Część pierwsza dotyczy nadużycia władzy i przekroczenia kompetencji, które Komisja popełniła, próbując wykluczyć jakikolwiek stosunek podporządkowania, jaki istniał między nią a stroną skarżącą w okresie zatrudnienia jej jako pracownika agencji tymczasowej, aby uwolnić się od istnienia stosunku pracy na rzecz organizacji międzynarodowej, w wyniku którego musiałoby co do zasady dojść do odłożenia analizy warunków wymaganych przez art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego;

                           —

                           część druga dotycząca naruszenia prawa, naruszenia przepisów prawa belgijskiego dotyczących umów o pracę tymczasową, jak również nadużycia prawa, które popełniła Komisja;

                           —

                           część trzecia dotycząca oczywistego błędu w ocenie, naruszenia zasady proporcjonalności i zasady dobrej administracji.


title: Sprawa F-87/12 RENV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 kwietnia 2015 r. – Alsteens/Komisja (Służba publiczna — Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania po uchyleniu rozstrzygnięcia — Członek personelu tymczasowego — Przedłużenie umowy — Zasada sześciu lat)

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/32

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 kwietnia 2015 r. – Alsteens/Komisja
   (Sprawa F-87/12 RENV)
   ((Służba publiczna - Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania po uchyleniu rozstrzygnięcia - Członek personelu tymczasowego - Przedłużenie umowy - Zasada sześciu lat))
   (2015/C 190/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Geoffroy Alsteens (Marcinelle, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Currall, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania po uchyleniu rozstrzygnięcia – Służba publiczna – Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o ograniczeniu okresu przedłużenia umowy zawartej ze skarżącym

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Geoffroy Alsteens pokrywa własne koszty poniesione, odpowiednio, w sprawach F-87/12, T-373/13 P i F-87/12 RENV oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w sprawie F-87/12.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty w sprawach T-373/13 P i F-87/12 RENV.


title: Sprawa T-362/05 i T-363/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 grudnia 2008 r. — Nuova Agricast i Cofra przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — System pomocy przewidziany w ustawodawstwie włoskim — System uznany za zgodny ze wspólnym rynkiem — Środek o charakterze przejściowym — Wyłączenie niektórych przedsiębiorstw — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 grudnia 2008 r. — Nuova Agricast i Cofra przeciwko Komisji
   (Sprawa T-362/05 i T-363/05) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - System pomocy przewidziany w ustawodawstwie włoskim - System uznany za zgodny ze wspólnym rynkiem - Środek o charakterze przejściowym - Wyłączenie niektórych przedsiębiorstw - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
   (2009/C 19/44)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Nuova Agricast Srl (Cerignola, Włochy) i Cofra Srl (Barletta, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M.A. Calabrese)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci i E. Righini, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie naprawienia szkody poniesionej przez stronę skarżącą w związku z wydaniem decyzji Komisji z dnia 12 lipca 2000 r., stwierdzającej zgodność ze wspólnym rynkiem systemu pomocy państwa dla inwestycji w mniej uprzywilejowanych regionach Włoch [pomoc państwa N 715/99 — Włochy (SG 2000 D/105754)] oraz zachowaniem Komisji w trakcie procedury poprzedzającej wydanie tej decyzji.
   Sentencja wyroku

               1)

               Sprawy T-362/05 i T-363/05 zostają połączone w celu wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               Nuova Agricast Srl pokrywa swe własne koszty, jak i koszty poniesione przez Komisję w sprawie T-362/05.

               4)

               Cofra Srl pokrywa swe własne koszty, jak i koszty poniesione przez Komisję w sprawie T-363/05.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005.


title: Sprawa T-105/10: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2010 r. — BASF przeciwko Komisji

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/70

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2010 r. — BASF przeciwko Komisji
   (Sprawa T-105/10)
   2010/C 113/104
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BASF (Ludwigshafen am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: F. Montag, J. Blockx i T. Wilson, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 10568 z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie COMP/M.5355 — BASF/Ciba, na mocy której odrzucono przedstawiony w dniu 6 listopada 2009 r. wniosek o zatwierdzenie Roquette Frères jako nabywcy Divestment Business SDA oraz wniosek o zmianę zakresu zobowiązań, od wykonania których Komisja uzależniła w decyzji C(2009) 1961 z dnia 12 marca 2009 r. uznanie za zgodną ze wspólnym rynkiem transakcji, w ramach której skarżąca uzyska kontrolę nad całością holdingu CIBA Holding AG (zwanego dalej „Ciba”).
   W uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Po pierwsze twierdzi ona, że odrzucając zaproponowanego nabywcę pozwana naruszyła art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 (1), pkt 418 i 419 decyzji zatwierdzającej przejęcie Ciba przez BASF, pkt 4 lit. a) i b), pkt 13, 14 i 34 załączonej do wskazanej decyzji listy zobowiązań, załącznik B do tej listy, a także pkt 31, 48, 73 i 102 obwieszczenia w sprawie środków zaradczych (2).
   W szczególności skarżąca podnosi, że pozwana odrzuciła proponowanego nabywcę, opierając się na błędnych ustaleniach faktycznych, oraz popełniła oczywisty błąd w ocenie bodźców zachęcających Roquette Frères do utrzymania i rozwoju Divestment Business. Ponadto skarżąca twierdzi, że pozwana oparła się na błędnych ustaleniach faktycznych oraz popełniła oczywisty błąd w ocenie wniosku skarżącej o zmianę zobowiązań na podstawie klauzuli przewidującej możliwość rewizji ich treści.
   Po drugie skarżąca utrzymuje, że w zaskarżonej decyzji naruszono zasadę proporcjonalności, gdyż — jak twierdzi — odrzucenie jej propozycji nie było konieczne do osiągnięcia celu zobowiązań, jakim jest zapobieżenie powstaniu bądź wzmocnieniu pozycji dominującej.
   Po trzecie skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła zasadę dobrej administracji oraz art. 296 TFUE, gdyż nie wysłuchała skarżącej przed wydaniem decyzji oraz nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia zaskarżonego aktu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw), Dz.U. 2004, L 24, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 802/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, Dz.U. 2004, L 133, s. 1.


title: Wykreślenie sprawy C-345/03

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/19

         Wykreślenie sprawy C-345/03 (1)

   (2005/C 45/39)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 29 listopada 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-345/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.9.2003


title: Sprawa C-74/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 10 lutego 2014 r. – UAB „Eturas” i in. przeciwko Lietuvos Respublikos konkurencijos taryba

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 10 lutego 2014 r. – UAB „Eturas” i in. przeciwko Lietuvos Respublikos konkurencijos taryba
   (Sprawa C-74/14)
   2014/C 142/22
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UAB „Eturas” i in.

      Strona pozwana: Lietuvos Respublikos konkurencijos taryba

      Zainteresowane podmioty trzecie: UAB Aviaeuropa, UAB Grand Voyage, UAB Kalnų upė, UAB Keliautojų klubas, UAB Smaragdas travel, UAB 700LT, UAB Aljus ir Ko, UAB Gustus vitae, UAB Tropikai, UAB Vipauta, UAB Vistus

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 101 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy podmioty gospodarcze uczestniczą w skomputeryzowanym systemie informacyjnym tego rodzaju jak ten opisany w niniejszej sprawie, a Rada ds. Konkurencji dowiodła, że do systemu tego wprowadzono informację o ograniczeniach stosowanych rabatów, a w jego ramach ustanowiono techniczne ograniczenie stosowanych stop rabatowych, można przyjąć, że te podmioty gospodarcze były, lub powinny były być, świadome tej wprowadzonej do skomputeryzowanego system informacyjnego informacji i, nie sprzeciwiając się stosowaniu takiego ograniczenia rabatów, wyraziły milczącą zgodę na stosowanie tego ograniczenia cenowego i z tego względu mogą zostać uznane za odpowiedzialne za uczestnictwo w praktyce uzgodnionej w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE?

               2)

               Jeśli na pierwsze pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej: jakie czynniki należy uwzględnić przy ustalaniu tego, czy podmioty gospodarcze uczestniczące wspólnym skomputeryzowanym systemie informacyjnym, w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, uczestniczyły w praktyce uzgodnionej w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE?


title: Sprawa T-106/13: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — Synergy Hellas przeciwko Komisji

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/21

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — Synergy Hellas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-106/13)
   2013/C 141/38
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: d.d. Synergy Hellas Anonymi Emporiki Etaireia Parochis Ypiresion Pliroforikis (Αteny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci M. Angelopoulos i Κ. Damis).

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że wykluczenie spółki przez Komisję Europejską z uczestnictwa w programie ΑRTreat stanowi naruszenie obowiązków umownych Komisji Europejskiej w świetle zasad proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasądzenie zapłaty przez Komisję na rzecz skarżącej kwoty 343 828,88 EUR tytułem płatności należnych jej od niej za wykonanie umowy ΑRTreat wraz z odsetkami od dnia wniesienia niniejszej skargi,

               —

               zasądzenie zapłaty przez Komisję na rzecz skarżącej kwoty 89 933,16 EUR tytułem odszkodowania za szkodę majątkową i za szkodę dla reputacji zawodowej, które skarżąca poniosła z powodu nadużycia władzy i naruszenia tajemnicy zawodowej oraz odsetek wyrównawczych od dnia 14 czerwca 2012 r. do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie i odsetek za zwłokę od dnia wydania wyroku w niniejszym sporze do całkowitego uregulowania i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca przedstawia dwa żądania.
   Po pierwsze żądanie stwierdzenia odpowiedzialności Komisji z tytułu umowy FP7 224297 o wykonanie umowy „Multi-level patient — specific artery and artherogenesis model for outcome prediction, decision support treatment, and vitual hand-on training (ARTreat)” na podstawie art. 272 TFUE. W szczególności skarżąca twierdzi, że chociaż wykonała w pełni i prawidłowo swe obowiązki umowne Komisja zawiesiła płatność na jej rzecz nie mając do tego prawa i z naruszeniem wspomnianej umowy oraz zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i proporcjonalności.
   Po drugie żądanie stwierdzenia odpowiedzialności pozaumownej Komisji na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE. W szczególności skarżąca twierdzi, iż Komisja naruszyła jej reputację zawodową przez swe bezprawne zachowanie.


title: Sprawa T-349/12: Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Leiner przeciwko OHIM — Recaro (REVARO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego REVARO — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy RECARO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/19

         Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Leiner przeciwko OHIM — Recaro (REVARO)
   (Sprawa T-349/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego REVARO - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy RECARO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 304/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rudolf Leiner GmbH (Sankt Pölten, Austria) (przedstawiciele: adwokaci W. Emberger, I. Rudnay i L. Emberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Recaro Holding GmbH, dawniej Recaro Beteiligungs-GmbH (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Weiser)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 maja 2012 r. (sprawa R 482/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Recaro Beteiligungs-GmbH a Rudolf Leiner GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rudolf Leiner GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa C-106/11: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — J. Bakker przeciwko Minister van Financiën (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Właściwe ustawodawstwo — Pracownik mający obywatelstwo niderlandzkie, pracujący na pokładzie statków-pogłębiarek pływających poza terytorium Unii Europejskiej pod niderlandzką banderą dla pracodawcy mającego siedzibę w Niderlandach — Miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa członkowskiego — Objęcie niderlandzkim systemem zabezpieczenia społecznego)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/4

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — J. Bakker przeciwko Minister van Financiën
   (Sprawa C-106/11) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Właściwe ustawodawstwo - Pracownik mający obywatelstwo niderlandzkie, pracujący na pokładzie statków-pogłębiarek pływających poza terytorium Unii Europejskiej pod niderlandzką banderą dla pracodawcy mającego siedzibę w Niderlandach - Miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa członkowskiego - Objęcie niderlandzkim systemem zabezpieczenia społecznego)
   2012/C 217/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: J. Bakker

      Strona pozwana: Minister van Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 1 lit. a), art. 2 i art. 13 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) — Pracownik mający obywatelstwo niderlandzkie pracujący na pokładzie statków-pogłębiarek, pływających poza terytorium Unii Europejskiej pod niderlandzką banderą, dla pracodawcy mającego siedzibę w Niderlandach — Pracownik zamieszkujący na terytorium innego państwa członkowskiego — Brak objęcia niderlandzkim systemem zabezpieczenia społecznego

      Sentencja

   Artykuł 13 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem Rady (WE) nr 307/1999 z dnia 8 lutego 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by przepis ustawowy państwa członkowskiego wykluczał z przynależności do systemu zabezpieczenia społecznego tego państwa członkowskiego osobę znajdującą się w sytuacji takiej jak skarżący w postępowaniu głównym, która posiada obywatelstwo wspomnianego państwa członkowskiego, choć w nim nie zamieszkuje, i która jest zatrudniona na statku-pogłębiarce pływającym pod banderą tego państwa członkowskiego i wykonującym prace poza terytorium Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 160 z 28.5.2011.


title: Sprawa C-558/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 17 grudnia 2008 r. — Portakabin Limited i Portakabin B.V. przeciwko Primakabin B.V.

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 17 grudnia 2008 r. — Portakabin Limited i Portakabin B.V. przeciwko Primakabin B.V.
   (Sprawa C-558/08)
   (2009/C 55/17)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Portakabin Limited i Portakabin B.V.

      Strona pozwana: Primakabin B.V.
   Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Gdy przedsiębiorca, który handluje różnymi towarami lub usługami (zwany dalej „autorem ogłoszenia”) korzysta z możliwości podania u operatora wyszukiwarki hasła [w przypadku reklamy przez internet można skorzystać z możliwości odpłatnego zgłoszenia tzw. haseł w programach wyszukujących takich jak Google. Gdy takie hasło zostanie wpisane do wyszukiwarki, pojawia się skierowanie na stronę internetową autora ogłoszenia bądź lista znalezionych stron bądź ogłoszenie po prawej stronie strony z wynikami z tytułem „linki sponsorowane”], które jest identyczne jak znak towarowy zarejestrowany przez inną osobę (zwaną dalej „właścicielem znaku towarowego”) dla podobnych towarów lub usług, a podane hasło — co nie jest widoczne dla użytkownika wyszukiwarki — prowadzi do tego, że ten użytkownik internetowy, który wpisuje to słowo, na liście wyników operatora wyszukiwarki znajduje odniesienie do strony internetowej autora ogłoszenia, to czy stanowi to używanie przez tego autora ogłoszenia zarejestrowanego znaku towarowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104/EWG (1)?

                           b)

                           Czy stanowi przy tym różnicę, czy to odniesienie jest wymienione

                                       —

                                       na ogólnej liście znalezionych stron, lub

                                       —

                                       w części ogłoszeń oznaczonej jako taka?

                           c)

                           Czy stanowi przy tym różnicę,

                                       —

                                       czy autor ogłoszenia już przy informacji o odniesieniu na stronie internetowej operatora wyszukiwarki faktycznie oferuje towary lub usługi, które są identyczne z towarami lub usługami, dla których jest zarejestrowany znak towarowy, lub

                                       —

                                       czy autor ogłoszenia na własnej stronie internetowej, na którą może być przekierowany (hiperłącze) użytkownik internetowy [o którym mowa w pytaniu pierwszym lit. a)], faktycznie oferuje towary lub usługi, które są identyczne z towarami lub usługami, dla których jest zarejestrowany znak towarowy?

               2)

               Jeżeli i w zakresie w jakim na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy art. 6 dyrektywy, w szczególności art. 6 ust. 1 lit. b) i c) może wtedy prowadzić do tego, że właściciel znaku towarowego nie może zakazać używania, o którym mowa w pytaniu pierwszym, a jeżeli tak, to w jakich okolicznościach?

               3)

               W zakresie w jakim na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy art. 7 dyrektywy ma zastosowanie, gdy oferta autora ogłoszenia dotyczy, jak opisano w pytaniu pierwszym, towarów, które zostały wprowadzone do obrotu na terytorium Wspólnoty pod opisanym w pytaniu pierwszym znakiem towarowym właściciela znaku lub za jego zgodą?

               4)

               Czy odpowiedzi udzielone na powyższe pytania dotyczą także zarejestrowanych przez autora reklamy haseł, o których mowa w pytaniu pierwszym, w których ten znak towarowy jest świadomie podawany z drobnymi błędami w pisowni, przez co możliwości wyszukiwania przez społeczność korzystającą z internetu stają się bardziej celowe, gdy się przyjmie, że znak towarowy na stronie internetowej klienta jest podawany prawidłowo?

               5)

               Jeżeli i w zakresie w jakim odpowiedź na powyższe pytania prowadzi do tego, że nie ma miejsca używanie znaku towarowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy: czy państwa członkowskie mogą wówczas w odniesieniu do używania haseł takich, jakie są przedmiotem tej sprawy, na podstawie art. 5 ust. 5 dyrektywy według przepisów obowiązujących w tych państwach w zakresie ochrony przed korzystaniem ze znaku w innych celach niż odróżnianie towarów lub usług, przyznać ochronę przed korzystaniem z tego znaku, przez co zdaniem sądów tych państw członkowskich charakter odróżniający lub renoma znaku towarowego byłyby w niedozwolony sposób wykorzystywane lub naruszone, czy też w tym przypadku sądy krajowe obowiązują ograniczenia prawa wspólnotowego związane z odpowiedziami na powyższe pytania?

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1).


title: Sprawa C-332/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundessozialgericht z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie Aldo Celozzi przeciwko Innungskrankenkasse Baden-Württemberg

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundessozialgericht z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie Aldo Celozzi przeciwko Innungskrankenkasse Baden-Württemberg
   (Sprawa C-332/05)
   (2005/C 281/15)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 12 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesozialgericht (Niemcy) z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie Aldo Celozzi przeciwko Innungskrankenkasse Baden-Württemberg.
   Bundesozialgericht zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy z uregulowaniami pierwotnego lub wtórnego prawa Wspólnoty Europejskiej (w szczególności z art. 39 WE [wcześniej art. 48 TWE], art. 3 ust. 1 i art. 23 ust. 3 roporządzenia (EWG) nr 1408/71, art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 (1)) zgodne jest, by zatrudniony w Niemczech pozostający w związku małżeńskim pracownik migrujący, którego współmałżonek ma miejsce zamieszkania w innym Państwie Członkowskim, stale otrzymywał zasiłek chorobowy obliczany w oparciu o wynagrodzenie netto, którego wysokość wynika z zaszeregowania pracownika do grupy podatkowej nadanej mu w karcie ewidencji dochodów i podatków (Lohnsteuerkarte) bez wstecznego uwzględnienia późniejszej, korzystniejszej dla niego zmiany zaszeregowania podatkowego związanej ze stanem cywilnym?

      (1)  Dz.U. L 257, str. 2.


title: Sprawa C-326/07: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/3

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-326/07)
   (2007/C 247/05)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że wydając przepisy art. 1.2 dekretu Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie określenia kryteriów wykonania uprawnień szczególnych określonych w art. 2 dekretu z mocą ustawy nr 332 z dnia 31 maja 1994 r. przekształconego w ustawę i zmienionego ustawą nr 474 z dnia 30 lipca 1994 r. oraz zmienionego art. 4 ust. 227 lit. a), b) i c) ustawy budżetowej nr 350/2004, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 43 i 56 Traktatu WE.

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja twierdzi, że ustanowione w art. 1.2 dekretu z 10 czerwca 2004 r. kryteria wykonywania uprawnień szczególnych określonych w art. 4 ust. 227 lit. a), b) i c) ustawy nr 350/2004 nie są na tyle szczegółowe i precyzyjne, by umożliwiły inwestorowi z innego państwa członkowskiego zorientowanie się kiedy dojdzie do wykonywania uprawnień szczególnych określonych w art. 4 lit. a), b) i c) ust. 227 ustawy nr 350/2004.
   Uprawnieniami szczególnymi, o których mowa w lit. a), b) i c) są: sprzeciw wobec przejęcia przez inwestorów udziałów reprezentujących co najmniej 5 % głosów lub mniejszy odsetek głosów określony przez Ministra Gospodarki i Finansów, sprzeciw wobec zawierania umów i porozumień między udziałowcami, którzy dysponują 5 % praw głosu lub mniejszym odsetkiem głosów określonym przez Ministra Gospodarki i Finansów oraz uprawnienie do zablokowania uchwały w sprawie rozwiązania spółki, przeniesienia przedsiębiorstwa, łączenia lub podziału spółek, przeniesienia siedziby spółki za granicę lub zmiany przedmiotu działalności spółki. Kryteria te dotyczą wszystkich sektorów wymienionych w art. 4 ust. 227 akapit pierwszy ustawy (obrona, transport, łączność, źródła energii i inne usługi użyteczności publicznej).
   Komisja uważa, że w świetle orzecznictwa Trybunału (zob. wyrok w sprawie C-463/00 Komisja przeciwko Hiszpanii, wyrok w sprawie C-483/99 Komisja przeciwko Francji, wyrok w sprawie C-503/99 Komisja przeciwko Belgii i wyrok w sprawach połączonych C-282/04 i C-293/04 Komisja przeciwko Niderlandom) wymienione wyżej uregulowania wykraczają poza to, co niezbędne dla ochrony interesu publicznego określonego w art. 1.2 dekretu z 10 czerwca 2004 r., i że są one sprzeczne z art. 56 i 43 WE. Komisja jest zdania, że w przypadku sektorów regulowanych, takich jak sektory energii, gazu i łączności, cel polegający na ochronie istotnych interesów państwa może zostać osiągnięty mniej restryktywnymi środkami, przewidzianymi w dyrektywie 2003/54/CE (1), dyrektywie 2003/55/CE (2) czy dyrektywie 2002/21/CE (3) oraz w dyrektywach 2002/19/CE (4), 2002/20/CE (5), 2002/22/CE (6) i 2002/58/CE (7). Komisja stoi na stanowisku, że takie uregulowania zagwarantowałyby ponadto minimum zaopatrzenia na poziomie krajowym i że nie istnieje żaden związek przyczynowy między koniecznością zapewnienia zaopatrzenia w energię, świadczeniem usług użyteczności publicznej a kontrolą struktury udziałów czy zarządzaniem spółką.

      (1)  Dz.U. L 176, str. 37.

      (2)  Dz.U. L 176, str. 57.

      (3)  Dz.U. L 108, str. 33.

      (4)  Dz.U. L 108, str. 7.

      (5)  Dz.U. L 108, str. 21.

      (6)  Dz.U. L 108, str. 51.

      (7)  Dz.U. L 201, str. 37.


title: Sprawa T-12/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 29 października 2009 r. w sprawie F-94/08, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 stycznia 2010 r. przez Luigiego Marcuccio

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/49

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 29 października 2009 r. w sprawie F-94/08, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 stycznia 2010 r. przez Luigiego Marcuccio
   (Sprawa T-12/10 P)
   2010/C 63/86
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               w każdym razie: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości;

               —

               stwierdzenie, że skarga wniesiona w pierwszej instancji, która doprowadziła do wydania zaskarżonego postanowienia była całkowicie dopuszczalna;

               —

               tytułem żądania głównego: uwzględnienie w całości żądań powoda przedstawionych w skardze w pierwszej instancji;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zwrotu powodowi wszystkich poniesionych przezeń, w związku z każdym etapem postępowania, kosztów;

               —

               tytułem żądania ewentualnego: odesłanie niniejszej sprawy Sądowi do spraw Służby Publicznej celem ponownego wydania przezeń rozstrzygnięcia co do istoty w innym składzie osobowym

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 29 października 2009 r., wydanego w sprawie F-94/08. Postanowieniem tym odrzucono jako oczywiście niedopuszczalną skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności pisma z dnia 28 marca 2008 r., którym Komisja Europejska poinformowała skarżącego o zamiarze zatrzymania części jego zasiłku inwalidzkiego jako zapłaty kosztów poniesionych we wcześniejszym postępowaniu sadowym.
   Celem uzasadnienia swoich żądań skarżący podnosi dokonanie w zaskarżonym postanowieniu nieprawidłowych ustaleń w zakresie okoliczności faktycznych, całkowity brak uzasadnienia a także nieprawidłowe zastosowanie i interpretację zasady tempus regit actum i pojęcia aktu niekorzystnego.


title: Sprawa C-19/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 stycznia 2011 r. — Markus Geltl przeciwko Daimler AG

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 stycznia 2011 r. — Markus Geltl przeciwko Daimler AG
   (Sprawa C-19/11)
   2011/C 113/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Markus Geltl

      Strona pozwana: Daimler AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w przypadku rozciągniętego w czasie procesu, w którym wiele etapów pośrednich ma doprowadzić do zaistnienia określonej okoliczności lub wystąpienia określonego wydarzenia, należy dla zastosowania art. 1 pkt 1 dyrektywy 2003/6/WE (1) oraz art. 1 pkt 1 dyrektywy 2003/124/WE (2) oprzeć się wyłącznie na tym, czy tę przyszłą okoliczność lub przyszłe wydarzenie należy uważać za informacje dokładne w rozumieniu tych przepisów dyrektyw, oraz w związku z tym zbadać, czy można w sposób uzasadniony przewidywać, że ta przyszła okoliczność zaistnieje lub przyszłe wydarzenie będzie miało miejsce, albo czy w przypadku takiego rozciągniętego w czasie procesu także etapy pośrednie, które już zaistniały lub miały miejsce, a są związane z urzeczywistnieniem przyszłej okoliczności lub wydarzenia, mogą stanowić informacje dokładne w rozumieniu wymienionych przepisów dyrektyw?

               2)

               Czy możliwość przewidywania w sposób uzasadniony w rozumieniu art. 1 pkt 1 dyrektywy 2003/124/WE wymaga oceny prawdopodobieństwa na poziomie przeważającym albo wysokim, albo czy okoliczności, których zaistnienie w przyszłości można w sposób uzasadniony przewidywać lub wydarzenia, których wystąpienie w przyszłości można w sposób uzasadniony przewidywać należy rozumieć w ten sposób, że poziom prawdopodobieństwa zależy od intensywności wpływu na emitenta, a w przypadku dużej zdolności wpływania na wysokość kursu wystarczy, jeśli zaistnienie przyszłej okoliczności lub wystąpienie przyszłego wydarzenia jest niepewne, ale nie jest nieprawdopodobne?

      (1)  Dyrektywa 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) (Dz.U. L 96, s. 16).

      (2)  Dyrektywa Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonująca dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 339, s. 70).


title: Sprawa T-542/14: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2014 r. – Grupo Bimbo przeciwko OHIM (Kształt okrągłego pieczywa kanapkowego)

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/21

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2014 r. – Grupo Bimbo przeciwko OHIM (Kształt okrągłego pieczywa kanapkowego)
   (Sprawa T-542/14)
   2014/C 339/25
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Bimbo, SAB de CV (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 maja 2014 r. w sprawie R 1911/2013-4, ponieważ jest niezgodna z prawem i narusza obowiązujące przepisy prawne dotyczące wspólnotowego znaku towarowego; wydanie następnie wyroku zgodnie z żądaniami niniejszej skargi bądź ze względu na samoistny charakter odróżniający zgłoszonego trójwymiarowego znaku towarowego, bądź ze względu na charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania; uwzględnienie niniejszej skargi i nakazanie zarejestrowania zgłoszenia trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego nr 1 1 7 47  987 do klasy 30 klasyfikacji międzynarodowej, jako zgodnego z prawem i zasadnego;

               —

               po uwzględnieniu niniejszej skargi i po zarejestrowaniu omawianego znaku towarowego obciążenie OHIM kosztami postępowania i nakazanie zwrotu opłat za wniesienie odwołania uiszczonych na rzecz OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy mający kształt okrągłego pieczywa kanapkowego dla towarów z klasy 30 – Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 1 7 47  987

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-187/16: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/22

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii
   (Sprawa C-187/16)
   (2016/C 191/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Tokár, B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               orzeczenie, że Republika Austrii uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 49 i 56 TFUE wzgl. na mocy art. 4 w zw. z art. 11-37 dyrektywy 92/50/EWG (1) oraz art. 14, 20 i 23-55 dyrektywy 2004/18/WE (2) w ten sposób, że

                           —

                           udzieliła zamówienia na usługi w zakresie wytwarzania określonych dokumentów jak paszporty z chipem, paszporty tymczasowe, dokumenty pobytowe, dowody osobiste, legitymacje pirotechnika, dokumenty prawa jazdy w formacie karty bankowej i dowody rejestracyjne w formacie karty bankowej poniżej i powyżej wartości progowych obowiązujących dla dyrektyw 92/50/EWG i 2004/18/WE w okresie przed i po dokonaniu transpozycji dyrektywy 2004/18/WE bezpośrednio spółce Österreichische Staatsdruckerei GmbH oraz

                           —

                           utrzymała w mocy przepisy krajowe, w szczególności § 2 ust. 3 Bundesgesetz zur Neuordnung der Rechtsverhältnisse der Österreichischen Staatsdruckerei (federalna ustawa w sprawie nowego uregulowania stosunków prawnych austriackiej drukarni państwowej), przewidujące względem instytucji udzielających zamówień publicznych obowiązek udzielania zleceń na usługi wyłącznie spółce Österreichische Staatsdruckerei GmbH.

               2.

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące argumenty:
   Spółka Österreichische Staatsdruckerei GmbH jest przedsiębiorstwem prywatnym.
   Prawo austriackie zawiera wymóg, aby wytwarzanie wszystkich dokumentów wymagających utrzymania w tajemnicy lub przestrzegania przepisów bezpieczeństwa było zlecane wyłącznie spółce Österreichische Staatsdruckerei GmbH.
   Austriackie publiczne instytucje zamawiające były zatem zobowiązane do udzielania zleceń na usługi w zakresie wytwarzania paszportów z chipem, paszportów tymczasowych, dokumentów pobytowych, dowodów osobistych, dokumentów prawa jazdy w formacie karty bankowej, dowodów rejestracyjnych w formacie karty bankowej i legitymacji pirotechnika bezpośrednio spółce Österreichische Staatsdruckerei GmbH.
   Austriackie publiczne instytucje zamawiające były natomiast zobowiązane wytwarzanie ww. dokumentów zlecać wyłonionym w ramach postępowania w trybie zamówienia publicznego przedsiębiorstwom albo odpowiadającym wymogom dyrektywy 92/50/EWG i dyrektywy 2004/18/WE albo wykazującym dostatecznym stopniu charakter publiczny zgodnie z TFUE.
   Przekazując przez austriackie publiczne instytucje zamawiające wytwarzanie ww. dokumentów spółce Österreichische Staatsdruckerei GmbH bez przeprowadzenia postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego i zobowiązując je na podstawie prawa krajowego do zlecania wytwarzania ww. dokumentów wyłącznie spółce Österreichische Staatsdruckerei GmbH, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na nocy prawa Unii.

      (1)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, Dz.U. L 209, s.1.

      (2)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa C-51/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu lutego 2014 r. – Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG. przeciwko Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu lutego 2014 r. – Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG. przeciwko Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung
   (Sprawa C-51/14)
   2014/C 142/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 14 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1998/78 (1) reguluje w sposób wyczerpujący kwestię wymiany cukru w dziedzinie wyrównania kosztów składowania cukru oraz czy na podstawie tego przepisu nie stanowi przesłanki, że cukier podlegający wymianie musi zostać wyprodukowany przez innego producenta z siedzibą na terytorium tego samego państwa członkowskiego?

               2.

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: Czy art. 14 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1998/78 dla skorzystania z refundacji kosztów składowania cukru ustanawia przesłankę, że zamieniony cukier C zostaje „materialnie zastąpiony” u producenta cukru?

               3.

               W wypadku, gdy art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2670/81 (2) podlega zastosowaniu w odniesieniu do przypadku zastąpienia cukru: Czy art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2670/81 dla skorzystania z refundacji kosztów składowania ustanawia przesłankę, że zamieniony cukier C zostaje „materialnie wymieniony” u producenta cukru?

               4.

               Ewentualnie: Czy przepis art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2670/81 nie obowiązuje w zakresie, w jakim wymaga, że cukier podlegający wymianie „został wyprodukowany przez innego producenta z siedzibą na terytorium tego samego państwa członkowskiego?

      (1)  Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1998/78 z dnia 18 sierpnia 1978 r. ustanawiające szczegółowe zasady wyrównywania kosztów składowania w odniesieniu do cukru, Dz.U. L 231, s. 5.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2670/81z dnia 14 września 1981 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę, Dz.U. L 262, s.14.


title: Sprawa C-312/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 14 kwietnia 2015 r. w sprawie T-393/13, SolarWorld AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 24 czerwca 2015 r. przez SolarWorld AG

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/19

         Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 14 kwietnia 2015 r. w sprawie T-393/13, SolarWorld AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 24 czerwca 2015 r. przez SolarWorld AG
   (Sprawa C-312/15 P)
   (2015/C 302/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: SolarWorld AG (przedstawiciel: adwokat L. Ruessmann oraz J. Beck, solicitor)

      Pozostałe strony postępowania: Komisja Europejska; Solsonica SpA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie odwołania za dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie postanowienia Sądu wydanego w sprawie T-393/13 w zakresie, w jakim Sąd uznał, że postępowania w sprawie skargi o stwierdzenie nieważności oraz w sprawie skargi o odszkodowanie należy umorzyć;

               —

               uznanie, że będące przedmiotem sprawy T-393/12 skargi o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie są dopuszczalne;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi w celu ponownego rozpoznania skarg o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie co do istoty.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie, uznając, że postępowania w sprawie skargi o stwierdzenie nieważności oraz w sprawie skargi o odszkodowanie należy umorzyć.


title: Sprawa T-324/12: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Knauf Insulation Technology/OHIM (Saint Gobain Cristalería (ECOSE TECHNOLOGY) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Międzynarodowa rejestracja wskazująca Wspólnotę Europejską — Graficzny znak towarowy ECOSE TECHNOLOGY — Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy ECOSEC FACHADAS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/42

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Knauf Insulation Technology/OHIM (Saint Gobain Cristalería (ECOSE TECHNOLOGY)
   (Sprawa T-324/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Międzynarodowa rejestracja wskazująca Wspólnotę Europejską - Graficzny znak towarowy ECOSE TECHNOLOGY - Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy ECOSEC FACHADAS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 302/53)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Knauf Insulation Technology (Visé, Belgia) (przedstawiciel: adwokat K. Manhaeve)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Saint Gobain Cristalería, SL (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Montañá, S. Sebé i I. Carulla)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 maja 2012 r. (sprawy R 1193/2011-5 i R 1426/2011-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Saint Gobain Cristalería, SL a Knauf Insulation Technologies.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 maja 2012 r. (sprawy R 1193/2011-5 i R 1426/2011-5) w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza, z jednej strony, oddaliła odwołanie Knauf Insulation Technology oraz, z drugiej strony, uchyliła decyzję Wydziału Sprzeciwów.

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Knauf Insulation Technology.

               3)

               Saint Gobain Cristalería, SL pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Knauf Insulation Technology.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa F-49/14: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2014 r. – ZZ i in. przeciwko Parlamentowi

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/62

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2014 r. – ZZ i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-49/14)
   2014/C 292/80
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat M.C. García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wyznaczającej pierwszego oceniającego skarżących w ramach procedury w sprawie oceny za rok 2013.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 marca 2014 r., potwierdzonej pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r., w której skarżący zostali poinformowaniu o wyznaczeniu X jako pierwszego oceniającego;

               —

               w stosownym wypadku zawieszenie postępowania w sprawie sprawozdań z oceny za rok 2013;

               —

               zawieszenie X ze skutkiem natychmiastowym w pełnieniu wszystkich obowiązków;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-26/15 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 marca 2016 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 — Wspólna organizacja rynków rolnych — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 — Część B część 2 pkt VI lit. D tiret piąte załącznika I — Sektory owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw — Owoce cytrusowe — Normy handlowe — Przepisy dotyczące znakowania — Informacje o zastosowanych środkach konserwujących lub innych substancjach chemicznych zastosowanych po zbiorze)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/12

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 marca 2016 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska
   (Sprawa C-26/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 - Wspólna organizacja rynków rolnych - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 - Część B część 2 pkt VI lit. D tiret piąte załącznika I - Sektory owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw - Owoce cytrusowe - Normy handlowe - Przepisy dotyczące znakowania - Informacje o zastosowanych środkach konserwujących lub innych substancjach chemicznych zastosowanych po zbiorze))
   (2016/C 156/16)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Schima, I. Galindo Martín i K. Skelly, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa T-578/12: Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2014 r. – National Iranian Oil Company przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Iranu mające na celu niedopuszczenie do rozprzestrzeniania broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Jednostka niższego rzędu niż państwo — Legitymacja procesowa i interes w uzyskaniu ochrony prawnej — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Wskazanie i wybór podstawy prawnej — Kompetencje Rady — Zasada przewidywalności działań Unii — Pojęcie wsparcia udzielanego w zakresie rozprzestrzeniania broni jądrowej — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej — Proporcjonalność — Prawo własności)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/39

         Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2014 r. – National Iranian Oil Company przeciwko Radzie
   (Sprawa T-578/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Iranu mające na celu niedopuszczenie do rozprzestrzeniania broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Jednostka niższego rzędu niż państwo - Legitymacja procesowa i interes w uzyskaniu ochrony prawnej - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Wskazanie i wybór podstawy prawnej - Kompetencje Rady - Zasada przewidywalności działań Unii - Pojęcie wsparcia udzielanego w zakresie rozprzestrzeniania broni jądrowej - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej - Proporcjonalność - Prawo własności))
   2014/C 292/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: National Iranian Oil Company (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.-M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Interwenient wspierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Aresu i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 58) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 16).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               National Iranian Oil Company zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa T-441/07: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2007 r. — Ryanair przeciwko Komisji

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/27

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2007 r. — Ryanair przeciwko Komisji
   (Sprawa T-441/07)
   (2008/C 37/43)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat E. Vahida)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie na podstawie art. 232 WE, że Komisja zaniechała działania zgodnie z jej zobowiązaniami wynikającymi z traktatu WE, nie zajmując stanowiska w odniesieniu do skargi złożonej do Komisji w dniu 3 listopada 2005 r., po tym jak została do tego formalnie wezwana w dniu 2 sierpnia 2007 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą, nawet jeśli po wniesieniu skargi Komisja podejmie działanie, które zdaniem Sądu usunie potrzebę wydania decyzji lub jeśli Sąd odrzuci skargę jako niedopuszczalną, oraz

               —

               podjęcie wszelkich środków, które Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podnosi w zarzucie pierwszym, że Komisja nie zbadała starannie i w sposób bezstronny skargi złożonej do niej przez skarżącą, w której doniosła ona o bezprawnym udzieleniu pomocy polegającej na przyznaniu korzyści w formie umorzenia przez państwo włoskie na korzyść Volare długów wynoszących 20 milionów EUR, które Volare miała względem włoskich portów lotniczych oraz obniżki opłat lotniskowych oraz kosztów paliwa.
   Skarżąca podnosi, że środki będące przedmiotem jej skargi stanowią pomoc państwa, która spełnia przesłanki art. 87 ust. 1 WE. Ponadto na wypadek gdyby Sąd uznał, że niektórych korzyści przyznanych Volare nie można było przypisać państwu, ponieważ włoskie porty lotnicze mogły ustalać swoje opłaty w sposób autonomiczny, skarżąca podnosi, że takie korzyści stanowiłyby dyskryminację sprzeczną z zasadami konkurencji, która nie może być uzasadniona obiektywnymi względami i w konsekwencji narusza art. 82 WE.
   Skarżąca dalej podnosi, że Komisja była zobowiązana, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 (2), do starannego zbadania faktycznego i prawnego materiału dowodowego przedstawionego jej przez składającą skargę w celu podjęcia w rozsądnym terminie decyzji, czy należy wszcząć postępowanie dotyczące stwierdzenia naruszenia, czy też odrzucić skargę do niej złożoną. Komisja ani nie podjęła żadnej decyzji po otrzymaniu skargi, w której potwierdziłaby naruszenie lub odrzuciła skargę do niej złożoną po uprzednim powiadomieniu skarżącej zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 773/2004 ani nie wydała uzasadnionej decyzji o umorzeniu postępowania z powodu braku interesu wspólnotowego.
   W konsekwencji skarżąca twierdzi, że prima facie doszło do naruszenia prawa konkurencji a Komisja powinna była potrzebować mniej niż 21 miesięcy, aby dojść do takiego wniosku i aby odpowiednio wszcząć postępowanie. Okres bezczynności Komisji przekroczył rozsądne granice.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 1, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 123, str. 18).


title: Sprawa C-285/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 czerwca 2015 r. – Beca Engineering Srl/Ministero dell’Interno

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 czerwca 2015 r. – Beca Engineering Srl/Ministero dell’Interno
   (Sprawa C-285/15)
   (2015/C 302/19)
   Język postępowania: woski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Beca Engineering Srl

      Strona pozwana: Ministero dell’Interno

      Pytania prejudycjalne

   Czy dyrektywa 89/106/EWG Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych (1), zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 (2) r. sprzeciwia się temu, by kominy musiały „być wykonane z materiałów niepalnych”, zgodnie z przepisem zawartym w części II załącznika IX do części V dekretu ustawodawczego nr 152 z dnia 3 kwietnia 2006 r., dotyczącym „instalacji grzewczych gospodarstw domowych”, który nie był przedmiotem notyfikacji?

      (1)  Dz.U. L 40, s.12.

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r. dostosowujące do decyzji Rady 1999/468/WE przepisy odnoszące się do komitetów, które wspomagają Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych ustanowionych w instrumentach podlegających procedurze określonej w art. 251 Traktatu WE (Dz.U. L 284, s.1).


title: Sprawa T-308/14: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Neue Halberg-Guss przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/57

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Neue Halberg-Guss przeciwko Komisji
   (Sprawa T-308/14)
   2014/C 223/59
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Neue Halberg-Guss GmbH (Saarbrücken, Niemcy) (przedstawiciele: D. Greinacher, J. Martin i B. Scholtka, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i gazu kopalnianego oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim Komisja uznała w niej przewidziany w § 40 i 41 ustawy EEG system szczególnych wypłat wyrównawczych za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi kosztami zgodnie z art. 87 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 TFUE
               Skarżąca podnosi, że Komisja błędne uznała wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych za pomocą systemu dopłat, a także – szczególne wypłaty wyrównawcze mające na celu ograniczenie dopłaty EEG za pomoc i z tego względu nie powinna była przeprowadzać formalnego postępowania wyjaśniającego.

                           —

                           W związku z tym skarżąca twierdzi, że przy wstępnej analizie tego, czy system szczególnych wypłat wyrównawczych stanowi pomoc Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie ze względu na to, iż ten stanowiący wyjątek od zasady pobierania dopłaty EEG system szczególnych wypłat wyrównawczych nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści, której nie uzyskaliby oni w normalnych warunkach rynkowych.

                           —

                           Skarżąca podnosi także, że środek ten nie wiąże się z wykorzystaniem zasobów państwowych. Ze względu na to, że dochód z opłaty EEG nie stanowi zasobów państwowych, przewidziany w przypadku odbiorców energochłonnych system szczególnych wypłat wyrównawczych również jest pozbawiony związku z tymi zasobami.

                           —

                           Skarżąca podnosi następnie, że ten system szczególnych wypłat wyrównawczych nie zakłóca konkurencji. Przywraca on jedynie warunki konkurencji, jaka istniałaby, gdyby nie pobierano dopłaty EEG.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
               Skarżąca podnosi, że wydając zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. Niemieckie przepisy w przedmiocie wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych były już przedmiotem pogłębionej analizy przeprowadzanej w kontekście tego, czy stanowi ono pomoc państwa. Po jej przeprowadzeniu w 2002 r. Komisja doszła do wniosku, że przepisy te nie przewidują przeniesienia zasobów państwowych. Ponieważ ustawa EEG 2012 nie przewidywała w tym względzie żadnych istotnych zmian, podmioty gospodarcze, których ona dotyczyła, nie czuły się zobowiązane do oczekiwania na wyniki kolejnej analizy, lecz mogły w uzasadniony sposób oczekiwać zgodności tych nowych przepisów z prawem.

               3.

               Zarzut trzeci: nadużycie władzy
               Wreszcie skarżąca podnosi, że Komisja nadużyła przyznanego jej w art. 107 i 108 TFUE swobodnego uznania. Wszczęcie postępowania wyjaśniającego ma na celu przede wszystkim zasadniczą harmonizację wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych. Ten podstawowy cel przyświeca również przyjęciu nowej wersji wytycznych dotyczących pomocy państwa dla środowiska i energii, w których Komisja po raz pierwszy ustanowiła szczegółowe zasady wspierania energii ze źródeł odnawialnych. Aby dokonać takiej harmonizacji, Komisja powinna była przeprowadzić postępowanie przewidziane w art. 116 i 117 TFUE.


title: Wykreślenie sprawy C-333/02

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/18

         Wykreślenie sprawy C-333/02 (1)

   (2005/C 296/34)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2005 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-333/02 Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.11.2002


title: Sprawa C-600/14: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2014 r. – Bundesrepublik Deutschland/Rada Unii Europejskiej

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/17

      Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2014 r. – Bundesrepublik Deutschland/Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-600/14)
      (2015/C 073/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/699/UE z dnia 24 czerwca 2014 r. w zakresie, w jakim odnosi się ona do zmiany art. 12 Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF-Podstawowa konwencja) oraz niektórych załączników do niej, a mianowicie załącznika B (Przepisy ujednolicone o umowie międzynarodowego przewozu towarów kolejami – CIM), D (Przepisy ujednolicone o umowach użytkowania pojazdów w międzynarodowej komunikacji kolejowej – CUV) i E (Przepisy ujednolicone o umowie użytkowania infrastruktury w międzynarodowej komunikacji kolejowej – CUI) (art. 1 decyzji w związku z nr 3, pkt 4 [w zakresie dotyczącym art. 12 COTIF-Podstawowa konwencja], 5, 7 i 12 załącznika) oraz

                  —

                  obciążenie Rada Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Zgodnie ze stanowiskiem rządu federalnego, art. 91 i art. 218 ust. 9 TFUE nie przyznają Unii kompetencji w zakresie określenia wspólnego stanowiska odnośnie do wszystkich regulacji, które były przedmiotem obrad i przyjmowania decyzji w ramach 25 posiedzenia obrad Komisji Rewizyjnej Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF). Poprzez przyjęcie decyzji Rada naruszyła zatem zasadę ograniczonych kompetencji zgodnie z art. 5 ust. 2 zd. 1 TUE.

                  2.

                  Ponadto zaskarżona decyzja obarczona jest błędnym uzasadnieniem, ponieważ nie wynika z niej w sposób dostatecznie jasny, dlaczego Unia posiada kompetencje w zakresie określania wspólnego stanowiska odnośnie do wszystkich regulacji, które stanowiły przedmiot obrad i przyjmowania decyzji w ramach 25 posiedzenia obrad Komisji Rewizyjnej OTIF.

                  3.

                  Rada poza tym naruszyła zasadę lojalnej współpracy w związku z zasadą skutecznej ochrony prawnej poprzez uchwalenie zaskarżonego aktu dopiero na dzień przed rozpoczęciem 25 posiedzenia Komisji Rewizyjnej OTIF. W ten sposób pozbawiono Bundesrepublik Deutschland jakiejkolwiek możliwości wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości w celu udzielenia (tymczasowej) ochrony prawnej względem zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C-173/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 stycznia 2017 r. w sprawie T-771/14, ANKO/Komisja Europejska, wniesione w dniu 5 kwietnia 2017 r. przez ANKO A.E. Antiprosopeion, Emporeiou kai Viomichanias

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/28

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 stycznia 2017 r. w sprawie T-771/14, ANKO/Komisja Europejska, wniesione w dniu 5 kwietnia 2017 r. przez ANKO A.E. Antiprosopeion, Emporeiou kai Viomichanias
   (Sprawa C-173/17 P)
   (2017/C 168/37)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: ANKO A.E. Antiprosopeion, Emporeiou kai Viomichanias (przedstawiciel: adwokat Stavroula Paliou)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie ma zaszczyt wnosić do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 25 stycznia 2017 r. w sprawie T-771/14 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd co do istoty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie utrzymuje, że wyrok wydany przez Sąd w dniu 25 stycznia 2017 r. w sprawie T-771/14 zawiera oceny prawne, które naruszają przepisy prawa Unii, i które podważa ona w swoim odwołaniu.
   Zdaniem wnoszącej odwołanie zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony:

               i.

                     po pierwsze
                  , z powodu przeinaczenia okoliczności faktycznych związanych z wiarygodnością systemu ewidencjonowania czasu pracy;

               ii.

                     po drugie
                  , z powodu naruszenia prawa w związku z normami, które regulują przedmiot i ciężar dowodu w odniesieniu do skargi;

               iii.

                     po trzecie, z powodu naruszenia prawa w związku z normami, które regulują rozdział ciężaru dowodu w odniesieniu do skargi wzajemnej;

               iv.

                     po czwarte
                  , z powodu istotnego uchybienia proceduralnego, a w szczególności z powodu braku uzasadnienia w odniesieniu do okoliczności, że wierzytelność Komisji jest pewna, oznaczona liczbowo i wymagalna.


title: Sprawa C-346/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons – Belgia) – Ville de Mons/Base Company, dawniej KPN Group Belgium SA (Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/20/WE — Artykuł 13 — Opłata za prawo do instalowania urządzeń — Zakres stosowania — Uregulowanie gminne zobowiązujące właścicieli słupów i masztów nadawczych telefonii ruchomej do zapłaty podatku)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons – Belgia) – Ville de Mons/Base Company, dawniej KPN Group Belgium SA
   (Sprawa C-346/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/20/WE - Artykuł 13 - Opłata za prawo do instalowania urządzeń - Zakres stosowania - Uregulowanie gminne zobowiązujące właścicieli słupów i masztów nadawczych telefonii ruchomej do zapłaty podatku))
   (2015/C 398/02)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Mons

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ville de Mons

      Strona pozwana: Base Company, dawniej KPN Group Belgium SA

      Sentencja

   Artykuł 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby podatek taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego został nałożony na właścicieli obiektów wolnostojących, takich jak słupy czy maszty nadawcze, przeznaczonych do tego, by służyć jako podpora dla anten niezbędnych do funkcjonowania sieci telekomunikacji ruchomej, które nie mogły zostać umieszczone na obiekcie istniejącym.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-299/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 4 ust. 2a i art. 10a — Załącznik IIa — Rozporządzenie (WE) nr 647/2005 — Specjalne świadczenia nieskładkowe)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-299/05) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 4 ust. 2a i art. 10a - Załącznik IIa - Rozporządzenie (WE) nr 647/2005 - Specjalne świadczenia nieskładkowe)
   (2008/C 64/04)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M.-J. Jonczy, D. Martin i V. Kreuschitz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Ricci i A. Troupiotis, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Veiga, J. Leppo i G. Curmi, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną : Republika Finlandii (przedstawiciele: T. Pynnä, J. Heliskoski i E. Bygglin, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Kruse i R. Sobocki, pełnomocnicy), Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. O'Neill i M. C. Vajda, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności postanowień pkt 2 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 647/2005 z dnia 13 kwietnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, zawartych w rubrykach zatytułowanych W. Finlandia lit. b), X. Szwecja lit. c) oraz Y. Zjednoczone Królestwo lit. d)-f) (Dz. U. L 117, str. 1) — Specjalne świadczenia nieskładkowe o charakterze pieniężnym
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność postanowień pkt 2 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, zawartych w rubrykach zatytułowanych „Finlandia” lit. b), „Szwecja” lit. c), „Zjednoczone Królestwo” lit. d)-f).

               2)

               Skutki wpisania zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności w rubryce zatytułowanej „Zjednoczone Królestwo” lit. d) załącznika IIa do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 647/2005, pozostają tymczasowo w mocy w odniesieniu wyłącznie do elementu „mobilności”, po to aby w rozsądnym terminie zostały podjęte właściwe działania celem wpisania go do załącznika IIa w brzmieniu zmienionym.

               3)

               Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokryją własne koszty oraz, w częściach równych, koszty Komisji Wspólnot Europejskich.

               4)

               Republika Finlandii, Królestwo Szwecji oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokryją własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 243 z 1.10.2005 r.


title: Sprawa C-416/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Wikom Deutsche Telekabel GmbH, dawniej Wikom Elektrik GmbH przeciwko VG Media Gesellschaft zur Verwertung der Urheber- und Leistungsschutzrechte mbH

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/58

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Wikom Deutsche Telekabel GmbH, dawniej Wikom Elektrik GmbH przeciwko VG Media Gesellschaft zur Verwertung der Urheber- und Leistungsschutzrechte mbH
   (Sprawa C-416/12) (1)

   2013/C 225/122
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa C-466/03: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Baden-Baden, Niemcy) — Albert Reiss Beteiligungsgesellschaft mbH przeciwko Land Baden-Württemberg (Dyrektywa 69/335/EWG — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Przepisy krajowe przewidujące pobieranie opłat za sporządzenie w formie aktu notarialnego umowy przeniesienia udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością — Decyzja o opodatkowaniu — Zakwalifikowanie podatek podobny do podatku kapitałowego — Uprzedni wymóg formalny — Podatek od przeniesienia papierów wartościowych — Opłaty mające charakter wynagrodzenia)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Baden-Baden, Niemcy) — Albert Reiss Beteiligungsgesellschaft mbH przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-466/03) (1)

   (Dyrektywa 69/335/EWG - Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Przepisy krajowe przewidujące pobieranie opłat za sporządzenie w formie aktu notarialnego umowy przeniesienia udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością - Decyzja o opodatkowaniu - Zakwalifikowanie „podatek podobny do podatku kapitałowego’ - Uprzedni wymóg formalny - Podatek od przeniesienia papierów wartościowych - Opłaty mające charakter wynagrodzenia)
   (2007/C 199/02)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landgericht Baden-Baden,
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Albert Reiss Beteiligungsgesellschaft mbH

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Baden-Baden — Wykładnia art. 10 lit. c) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, str. 25), zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. (Dz.U. L 156, str. 23 — Podwyższenie kapitału zakładowego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością poprzez wniesienie udziałów posiadanych w innej spółce — Opłata pobierana od sporządzenia aktu notarialnego przeniesienia udziałów w spółce
   Sentencja
   Artykuł 10 lit. c) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. sprzeciwia się poborowi opłaty notarialnej za sporządzenie w formie aktu notarialnego przeniesienia udziałów w spółce dokonanego tytułem wkładu w ramach podwyższenia kapitału zakładowego spółki kapitałowej w systemie, który charakteryzuje się tym, że notariusze są urzędnikami, a opłata jest przynajmniej częściowo płacona na rzecz państwa na pokrycie wydatków publicznych.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004.