title: Sprawa T-451/14: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Fujikura/Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek kabli elektrycznych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Jednolite i ciągłe naruszenie – Dowód naruszenia – Czas uczestniczenia – Obliczanie kwoty grzywny – Waga naruszenia – Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/39

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Fujikura/Komisja
      (Sprawa T-451/14) (1)

      ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek kabli elektrycznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Jednolite i ciągłe naruszenie - Dowód naruszenia - Czas uczestniczenia - Obliczanie kwoty grzywny - Waga naruszenia - Nieograniczone prawo orzekania))
      (2018/C 328/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Fujikura Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: L. Gyselen, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, C. Giolito i H. van Vliet, pełnomocnicy, wspierani przez M. Johanssona, adwokata)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Viscas Corp. (Tokio) (przedstawiciel: J.-F. Bellis, adwokat)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia [EOG] (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej, a po drugie, do obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Fujikura Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Viscas Corp. pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-70/17: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – – TenneT Holding / EUIPO – Ngrid Intellectual Property (NorthSeaGrid) ({Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego NorthSeaGrid — Wcześniejsze, graficzny i słowny, unijne znaki towarowe nationalgrid — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/50

      Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – – TenneT Holding / EUIPO – Ngrid Intellectual Property (NorthSeaGrid)
      (Sprawa T-70/17) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego NorthSeaGrid - Wcześniejsze, graficzny i słowny, unijne znaki towarowe nationalgrid - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
      (2018/C 427/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: TenneT Holding BV (Arnhem, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat K. Limperg)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Ngrid Intellectual Property Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: F. Traub, solicitor)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 listopada 2016 r. (sprawa R 1607/2015-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ngrid Intellectual Property a TenneT Holding.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność pkt 1 sentencji decyzji Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 listopada 2016 r. (sprawa R 1607/2015-5), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Ngrid Intellectual Property Ltd a TenneT Holding BV.

                  2)

                  EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez TenneT Holding.

                  3)

                  Ngrid Intellectual Property pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


title: Sprawa C-606/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-449/14: Nexans France and Nexans/Komisja, wniesione w dniu 24 września 2018 r. przez Nexans France, Nexans

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/29

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-449/14: Nexans France and Nexans/Komisja, wniesione w dniu 24 września 2018 r. przez Nexans France, Nexans
      (Sprawa C-606/18 P)
      (2018/C 427/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Nexans France, Nexans (przedstawiciele: adwokat G. Forwood, M. Powell, A. Rogers, Solicitors)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania strony wnoszącej odwołanie

      Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawie Nexans France & Nexans/Komisja (sprawa T-449/14, EU:T:2018:456);

                  —

                  skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd oraz w celu wydania orzeczenia w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim dotyczy ona strony wnoszącej odwołanie;

                  —

                  obniżenie wymiaru grzywien nałożonych na stronę wnoszącą odwołanie o kwotę odpowiadającą obniżeniu współczynnika wagi naruszenia; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Po pierwsze, błędna interpretacja art. 20 ust. 2 lit. b) i c) rozporządzenia 1/2003 (1) w odniesieniu do kopiowania niezbadanych danych cyfrowych, ponieważ kopiowanie niezbadanych danych cyfrowych nie wchodzi w zakres kompetencji Komisji;

                  2.

                  Po drugie, błędna interpretacja art. 20 ust. 2 rozporządzenia 1/2003 w odniesieniu do ciągłej kontroli w pomieszczeniach Komisji w Brukseli, ponieważ kompetencje Komisji wynikające z tego przepisu ograniczają się do pomieszczeń przedsiębiorstw, których dotyczy kontrola;

                  3.

                  Po trzecie, naruszenie prawa polegające na ustaleniu, że Komisja nie przekroczyła postanowień decyzji w sprawie kontroli, ponieważ właściwie rozumiana decyzja ta wskazuje, że kontrola mogła mieć miejsce jedynie we wszystkich pomieszczeniach znajdujących się pod kontrolą wnoszących odwołanie;

                  4.

                  Po czwarte, naruszenie prawa polegające na braku skutków naruszenia, ponieważ Sąd nie skorzystał z nieograniczonego prawa orzekania na podstawie art. 261 TFUE i art. 31 rozporządzenia nr 1/2003, ograniczając współczynnik wagi naruszenia celem uwzględnia faktu, że na większość sprzedaży, do której odnosi się zaskarżona decyzja, naruszenie w istocie nie oddziaływało;

                  5.

                  Po piąte, oczywisty błąd w ocenie i brak uzasadnienia w odniesieniu do dodatkowych 2 % w przypadku „europejskiej konfiguracji”, ponieważ nie przedstawiono żadnych powodów, dla których konfiguracja europejska miała spowodować dodatkowe zakłócenie konkurencji w EOG względem konfiguracji Europa-Asia.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa T-595/18: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2018 r. – Berliner Stadtwerke / EUIPO (berlinGas)

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/59

      Skarga wniesiona w dniu 28 września 2018 r. – Berliner Stadtwerke / EUIPO (berlinGas)
      (Sprawa T-595/18)
      (2018/C 436/83)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Berliner Stadtwerke GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i N. Willich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „berlinGas” – zgłoszenie nr 15 252 661

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 czerwca 2018 r. w sprawie R 2180/2016-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawy połączone C-293/17 i C-294/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Coöperatie Mobilisation for the Environment UA, Vereniging Leefmilieu / College van gedeputeerde staten van Limburg, College van gedeputeerde staten van Gelderland (C-293/17), Stichting Werkgroep Behoud de Peel / College van gedeputeerde staten van Noord-Brabant (C-294/17) Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 92/43/EWG – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Specjalne obszary ochrony – Artykuł 6 – Odpowiednia ocena skutków planu lub przedsięwzięcia dla terenu – Krajowy program zwalczania depozycji azotu – Pojęcia „przedsięwzięcie” i „odpowiednia ocena” – Globalna ocena na etapie wcześniejszym indywidualnych zezwoleń udzielanych gospodarstwom rolnym powodującym depozycje

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/13

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Coöperatie Mobilisation for the Environment UA, Vereniging Leefmilieu / College van gedeputeerde staten van Limburg, College van gedeputeerde staten van Gelderland (C-293/17), Stichting Werkgroep Behoud de Peel / College van gedeputeerde staten van Noord-Brabant (C-294/17)
      (Sprawy połączone C-293/17 i C-294/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Specjalne obszary ochrony - Artykuł 6 - Odpowiednia ocena skutków planu lub przedsięwzięcia dla terenu - Krajowy program zwalczania depozycji azotu - Pojęcia „przedsięwzięcie” i „odpowiednia ocena” - Globalna ocena na etapie wcześniejszym indywidualnych zezwoleń udzielanych gospodarstwom rolnym powodującym depozycje)
      (2019/C 16/15)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Coöperatie Mobilisation for the Environment UA, Vereniging Leefmilieu

         Strona pozwana: College van gedeputeerde staten van Limburg, College van gedeputeerde staten van Gelderland

         przy udziale: G. H. Wildenbeest, Maatschap Smeets, Maatschap Lintzen-Crooijmans, W. A. H. Corstjens (C-293/17)
      oraz

         Strona skarżąca: Stichting Werkgroep Behoud de Peel

         Strona pozwana: College van gedeputeerde staten van Noord-Brabant

         przy udziale: Maatschap Gebr. Lammers, Landbouwbedrijf Swinkels, Pluimveehouderij Van Diepen VOF, Vermeerderingsbedrijf Engelen, Varkenshouderij Limburglaan BV, Madou Agro Varkens CV (C-294/17)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że działania wypasu bydła i nawożenia gruntów w pobliżu obszarów Natura 2000 można zakwalifikować jako „przedsięwzięcie” w rozumieniu tego przepisu, nawet jeśli działania te w zakresie, w jakim nie stanowią fizycznej interwencji w otoczeniu naturalnym, nie stanowią „przedsięwzięcia” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko.

                  2)

                  Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że regularnie powtarzające się działanie, takie jak nawożenie gruntów, które przed wejściem w życie tej dyrektywy było dozwolone na podstawie przepisów prawa krajowego, można uznać za jedno i to samo przedsięwzięcie w rozumieniu powyższego przepisu, zwolnione z nowego postępowania w przedmiocie udzielania zezwoleń, o ile stanowi ono jedną operację, posiadającą wspólny cel, charakteryzującą się ciągłością i identycznością w szczególności co do miejsc i warunków wykonywania. Jeśli na jednolite przedsięwzięcie udzielono pozwolenia, zanim dany teren został objęty systemem ochrony przewidzianym przez ten przepis, realizacja tego przedsięwzięcia jest mimo to objęta zakresem zastosowania art. 6 ust. 2 tej dyrektywy.

                  3)

                  Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się programowemu uregulowaniu krajowemu pozwalającemu właściwym organom na udzielanie pozwoleń na przedsięwzięcia na podstawie odpowiedniej oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu tego przepisu, przeprowadzonej na etapie wcześniejszym i w której określona wielkość depozycji azotu została uznana za zgodną z założeniami ochrony wspomnianego uregulowania. Jest tak jednak wyłącznie, gdy – a zbadanie tego należy do sądu krajowego – pogłębiona i całościowa ocena rzetelności naukowej, z jaką została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, pozwala się upewnić, że z naukowego punktu widzenia nie ma racjonalnych wątpliwości co do braku szkodliwych skutków każdego planu lub przedsięwzięcia dla integralności danego terenu.

                  4)

                  Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się programowemu uregulowaniu krajowemu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, wyłączającemu pewne przedsięwzięcia nieprzekraczające wartości progowej lub granicznej depozycji azotu z obowiązku uzyskania indywidualnego zatwierdzenia, jeżeli sąd krajowy ma pewność, że odpowiednia ocena oddziaływania na środowisko w rozumieniu tego przepisu, dokonana na etapie wcześniejszym, spełnia kryterium braku racjonalnych wątpliwości z naukowego punktu widzenia co do braku szkodliwych skutków tych planów lub przedsięwzięć dla integralności danych terenów.

                  5)

                  Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się programowemu uregulowaniu krajowemu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które pozwala na przeprowadzanie pewnej kategorii przedsięwzięć, w niniejszym wypadku nawożenia gruntów oraz wypasu bydła, bez obowiązku uzyskania pozwolenia, a w konsekwencji bez przeprowadzenia indywidualnej oceny jej oddziaływania na środowisko na danych terenach, chyba że na podstawie obiektywnych okoliczności można ponad wszelką wątpliwość wykluczyć jakąkolwiek możliwość, że przedsięwzięcia te, oddzielnie lub wspólnie z innymi przedsięwzięciami, będą oddziaływać w znaczącym stopniu na dane tereny, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

                  6)

                  Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że odpowiednia ocena oddziaływania na środowisko w rozumieniu tego przepisu nie może uwzględniać istnienia „środków ochronnych” w rozumieniu art. 6 ust. 1, „środków zapobiegawczych” w rozumieniu art. 6 ust. 2, środków podjętych specjalnie ze względu na realizację programu takiego jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym czy wreszcie tak zwanych środków autonomicznych niebędących częścią tego programu, jeśli oczekiwane korzyści z tych środków nie są pewne w momencie przeprowadzania tej oceny.

                  7)

                  Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że środki ustanowione w uregulowaniu krajowym takim jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym i obejmujące czynności nadzoru oraz kontroli gospodarstw rolnych, których działania powodują depozycje azotu, jak również możliwość nakładania sankcji z zamknięciem gospodarstw włącznie, mają wystarczający charakter w celu realizacji wymogów powyższego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 293 z 4.9.2017.


title: Sprawa C-544/17 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2018 r. – BPC Lux 2 Sàrl/Komisja Europejska, Republika Portugalska (Odwołanie – Pomoc państwa – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Pomoc przyznana przez władze portugalskie w ramach rozwiązania instytucji finansowej Banco Espírito Santo SA – Stworzenie i kapitalizacja instytucji pomostowej – Decyzja Komisji Europejskiej uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Interes prawny – Skarga przed sądami krajowymi mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie rozwiązania Banco Espírito Santo)

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/24

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2018 r. – BPC Lux 2 Sàrl/Komisja Europejska, Republika Portugalska
      (Sprawa C-544/17 P) (1)

      ((Odwołanie - Pomoc państwa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Pomoc przyznana przez władze portugalskie w ramach rozwiązania instytucji finansowej Banco Espírito Santo SA - Stworzenie i kapitalizacja instytucji pomostowej - Decyzja Komisji Europejskiej uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Interes prawny - Skarga przed sądami krajowymi mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie rozwiązania Banco Espírito Santo))
      (2019/C 16/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BPC Lux 2 Sàrl (przedstawiciele: J. Webber i M. Steenson, solicitors, B. Woolgar, barrister i K. Bacon, QC)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy), Republika Portugalska

         Sentencja:

                  1)

                  Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2017 r., BBPC Lux 2 i in./Komisja (T-812/14, niepublikowane, EU:T:2017:560) zostaje uchylone.

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


title: Sprawa C-296/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven kasatsionen sad – Bułgaria) – Wiemer & Trachte GmbH w upadłości likwidacyjnej / Zhan Oved Tadzher Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowanie upadłościowe – Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 – Artykuł 3 ust. 1 – Jurysdykcja międzynarodowa – Powództwo mające na celu zaskarżenie czynności prawnej upadłego – Jurysdykcja wyłączna sądów państwa członkowskiego, na którego terytorium wszczęto postępowanie upadłościowe

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/14

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven kasatsionen sad – Bułgaria) – Wiemer & Trachte GmbH w upadłości likwidacyjnej / Zhan Oved Tadzher
      (Sprawa C-296/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Postępowanie upadłościowe - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Artykuł 3 ust. 1 - Jurysdykcja międzynarodowa - Powództwo mające na celu zaskarżenie czynności prawnej upadłego - Jurysdykcja wyłączna sądów państwa członkowskiego, na którego terytorium wszczęto postępowanie upadłościowe)
      (2019/C 16/16)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Varhoven kasatsionen sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Wiemer & Trachte GmbH w upadłości likwidacyjnej

         Strona przeciwna: Zhan Oved Tadzher

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że jurysdykcja sądów państwa członkowskiego, na którego terytorium wszczęto postępowanie upadłościowe, do orzekania w przedmiocie powództwa o stwierdzenie bezskuteczności czynności prawnej upadłego, opartego na upadłości i skierowanego przeciwko stronie pozwanej, która ma statutową siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, ma charakter wyłączny.

         (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa C-619/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg – Niemcy) – Sebastian W. Kreuziger / Land Berlin Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Organizacja czasu pracy – Dyrektywa 2003/88/WE – Artykuł 7 – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Uregulowanie krajowe przewidujące utratę niewykorzystanego corocznego urlopu i ekwiwalentu pieniężnego za ten urlop w razie niezłożenia przez pracownika wniosku urlopowego przed ustaniem stosunku pracy

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg – Niemcy) – Sebastian W. Kreuziger / Land Berlin
      (Sprawa C-619/16) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Organizacja czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuł 7 - Prawo do corocznego płatnego urlopu - Uregulowanie krajowe przewidujące utratę niewykorzystanego corocznego urlopu i ekwiwalentu pieniężnego za ten urlop w razie niezłożenia przez pracownika wniosku urlopowego przed ustaniem stosunku pracy)
      (2019/C 16/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sebastian W. Kreuziger

         Druga strona postępowania: Land Berlin

         Sentencja

      Artykuł 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym w zakresie, w jakim oznacza ono, iż w braku złożenia przez pracownika wniosku o umożliwienie skorzystania z prawa do corocznego płatnego urlopu przed dniem ustania stosunku pracy zainteresowany traci – automatycznie i bez uprzedniego sprawdzenia, czy pracodawca rzeczywiście umożliwił mu, w szczególności poprzez odpowiednią informację ze swej strony, skorzystanie z prawa do urlopu przed wspomnianym ustaniem – dni corocznego płatnego urlopu, do których był uprawniony na mocy prawa Unii w chwili tego ustania, a w związku z tym prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny płatny urlop.

         (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa C-308/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Hellenische Republik / Leo Kuhn Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych – Zakres stosowania – Artykuł 1 ust. 1 – Pojęcie „spraw cywilnych i handlowych” – Obligacje wyemitowane przez państwo członkowskie – Udział sektora prywatnego w restrukturyzacji długu publicznego owego państwa – Jednostronna zmiana z mocą wsteczną warunków emisji obligacji – Klauzule wspólnego działania – Powództwo wytoczone przeciwko państwu przez wierzycieli prywatnych będących posiadaczami tych obligacji jako osoby fizyczne – Odpowiedzialność państwa za działania lub zaniechania w wykonywaniu władzy publicznej (acta iure imperii)

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/15

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Hellenische Republik / Leo Kuhn
      (Sprawa C-308/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych - Zakres stosowania - Artykuł 1 ust. 1 - Pojęcie „spraw cywilnych i handlowych” - Obligacje wyemitowane przez państwo członkowskie - Udział sektora prywatnego w restrukturyzacji długu publicznego owego państwa - Jednostronna zmiana z mocą wsteczną warunków emisji obligacji - Klauzule wspólnego działania - Powództwo wytoczone przeciwko państwu przez wierzycieli prywatnych będących posiadaczami tych obligacji jako osoby fizyczne - Odpowiedzialność państwa za działania lub zaniechania w wykonywaniu władzy publicznej (acta iure imperii))
      (2019/C 16/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Hellenische Republik

         Strona przeciwna: Leo Kuhn

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że spór, taki jak stanowiący przedmiot postępowania głównego, dotyczący powództwa wytoczonego przez osobę fizyczną, która nabyła obligacje wyemitowane przez państwo członkowskie, przeciwko temu państwu, celem zakwestionowania wymiany tychże obligacji na obligacje o niższej wartości, narzuconej tej osobie fizycznej przez ustawę przyjętą przez ustawodawcę krajowego w wyjątkowych okolicznościach, na mocy której to ustawy rzeczone warunki emisji zostały zmodyfikowane jednostronnie i z mocą wsteczną poprzez wprowadzenie klauzuli wspólnego działania, umożliwiającej większości posiadaczy obligacji narzucenie takiej wymiany obligacji mniejszości posiadaczy, nie jest objęty zakresem pojęcia „spraw cywilnych i handlowych” w rozumieniu przywołanego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 283 z 28.8.2017.


title: Sprawa T-625/18: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2018 r. – FT / ESMA

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/46

      Skarga wniesiona w dniu 10 października 2018 r. – FT / ESMA
      (Sprawa T-625/18)
      (2019/C 16/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: FT (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji ESMA41-137-1154 dyrektora zarządzającego Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) z dnia 9 sierpnia 2018 r., w której ESMA zwraca się o zwrot kwoty 12 000 EUR w związku z kosztami poniesionymi przez ESMA w sprawie F-39/14;

                  —

                  stwierdzenie nieważności związanej z tym noty obciążeniowej nr 4440180170 z dnia 10 sierpnia 2018 r., wydanej przez ESMA;

                  —

                  obciążenie ESMA jej własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w ramach obecnego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 98 rozporządzenia finansowego (1), art. 60 rozporządzenia finansowego ESMA (2), art. 170 regulaminu postępowania przed Sądem, a także zasady równości broni stron sporu, ponieważ kwota, którą rzekomo skarżący winien zapłacić i która została określona w powołanych aktach prawnych nie została ustalona przez Sąd zgodnie z art. 170 regulaminu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że koszty żądane przez pozwanego są nieodzyskiwalne, ponieważ przekroczyły rozsądny termin na złożenie takich wniosków.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący dokonanie przez pozwanego oczywistego błędu w ocenie długu strony skarżącej, ponieważ żądana kwota w wysokości 12 000 EUR jest zbyt wygórowana.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193, s. 1).

         (2)  Decyzja Zarządu w sprawie rozporządzenia finansowego Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych ESMA/2014/MB/38.


title: Sprawa C-310/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden – Niderlandy) – Levola Hengelo BV / Smilde Foods BV Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym – Dyrektywa 2001/29 WE – Zakres stosowania – Artykuł 2 – Prawa do zwielokrotniania – Pojęcie „utworu” – Smak produktu spożywczego

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/16

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden – Niderlandy) – Levola Hengelo BV / Smilde Foods BV
      (Sprawa C-310/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym - Dyrektywa 2001/29 WE - Zakres stosowania - Artykuł 2 - Prawa do zwielokrotniania - Pojęcie „utworu” - Smak produktu spożywczego)
      (2019/C 16/18)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Levola Hengelo BV

         Strona pozwana: Smilde Foods BV

         Sentencja

      Dyrektywę 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, by smak produktu spożywczego był objęty ochroną prawa autorskiego na podstawie tej dyrektywy, oraz temu, by ustawodawstwo krajowe było interpretowane w taki sposób, że przyznaje ono ochronę prawnoautorską takiemu smakowi.

         (1)  Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


title: Sprawa C-426/17: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 25 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 2 de Terrassa – Hiszpania) – Elena Barba Giménez / Francisca Carrión Lozano (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 47 – Osoba korzystająca z pomocy prawnej – Wynagrodzenie obrońców z urzędu – Ustalanie stawek przez samorząd adwokacki – Brak uprzedniego poinformowania klientki adwokata o jego stawkach – Żądanie honorarium – Kontrola istnienia nieuczciwych warunków umownych i nieuczciwych praktyk – Spór główny – Wniesienie sprawy do właściwego organu – Niewniesienie sprawy do sądu odsyłającego – Odpowiedzi na pytania prejudycjalne – Użyteczność – Brak – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/26

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 25 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa – Hiszpania) – Elena Barba Giménez / Francisca Carrión Lozano
      (Sprawa C-426/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Osoba korzystająca z pomocy prawnej - Wynagrodzenie obrońców z urzędu - Ustalanie stawek przez samorząd adwokacki - Brak uprzedniego poinformowania klientki adwokata o jego stawkach - Żądanie honorarium - Kontrola istnienia nieuczciwych warunków umownych i nieuczciwych praktyk - Spór główny - Wniesienie sprawy do właściwego organu - Niewniesienie sprawy do sądu odsyłającego - Odpowiedzi na pytania prejudycjalne - Użyteczność - Brak - Oczywista niedopuszczalność))
      (2019/C 16/32)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Elena Barba Giménez

         Strona pozwana: Francisca Carrión Lozano

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa (sąd pracy nr 2 w Terrassie, Hiszpania) postanowieniem z dnia 27 czerwca 2017 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.


title: Sprawa C-330/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Verbraucherzentrale Baden-Württemberg e.V. / Germanwings GmbH Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 – Artykuł 2 pkt 18 – Artykuł 23 ust. 1 – Transport – Wspólne zasady wykonywania przewozów lotniczych na terenie Unii Europejskiej – Informowanie – Wskazywanie ostatecznej ceny – Włączenie taryf lotniczych do ostatecznej ceny – Obowiązek podawania taryf lotniczych w euro lub w walucie lokalnej – Wybór właściwej waluty lokalnej – Kryteria powiązania

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/16

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Verbraucherzentrale Baden-Württemberg e.V. / Germanwings GmbH
      (Sprawa C-330/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 - Artykuł 2 pkt 18 - Artykuł 23 ust. 1 - Transport - Wspólne zasady wykonywania przewozów lotniczych na terenie Unii Europejskiej - Informowanie - Wskazywanie ostatecznej ceny - Włączenie taryf lotniczych do ostatecznej ceny - Obowiązek podawania taryf lotniczych w euro lub w walucie lokalnej - Wybór właściwej waluty lokalnej - Kryteria powiązania)
      (2019/C 16/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Verbraucherzentrale Baden-Württemberg e.V.

         Strona pozwana: Germanwings GmbH

         Sentencja

      Artykuł 23 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty w związku z art. 2 pkt 18 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że przewoźnicy lotniczy, podając taryfy lotnicze za wewnątrzwspólnotowe przewozy lotnicze – o ile nie wyrażają ich w euro – są zobowiązani do wybrania waluty lokalnej obiektywnie powiązanej z oferowaną usługą. Tak jest w szczególności w przypadku waluty mającej status prawnego środka płatniczego w państwie członkowskim, w którym znajduje się miejsce wylotu bądź miejsce przylotu danego lotu.
      Tak więc w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której przewoźnik lotniczy mający siedzibę w państwie członkowskim, którego walutą jest euro, oferuje w Internecie usługę przewozu lotniczego z miejscem wylotu znajdującym się na terytorium innego państwa członkowskiego, w którym status prawnego środka płatniczego ma waluta inna niż euro, taryfy lotnicze mogą być podawane – o ile nie są wyrażone w euro – w walucie mającej status prawnego środka płatniczego w tym ostatnim państwie członkowskim.

         (1)  Dz.U. C 293 z 4.9.2017.


title: Sprawa T-635/18: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2018 r. – Industrial Química del Nalón / Komisja

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/47

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2018 r. – Industrial Química del Nalón / Komisja
      (Sprawa T-635/18)
      (2019/C 16/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Industrial Química del Nalón, SA (Oviedo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, M. Grunchard, R. Crespi i S. Saez Moreno)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

                  —

                  naprawienie szkody wyrządzonej skarżącej przez pozwaną;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej odszkodowania za szkody poniesione przez nią bezpośrednio w konsekwencji wydania rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. 2013 L 261, s. 5) w zakresie, w jakim Komisja zaklasyfikowała pak, wysokotemperaturową smołę węglową jako substancje o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410), oszacowanego na łączną kwotę 833 628,00 EUR lub inną kwotę wykazaną później przez skarżącą w toku postępowania, lub którą Sąd uzna za właściwą;

                  —

                  ewentualnie, orzeczenie w wyroku wstępnym, że pozwana jest zobowiązana do naprawienia wyrządzonych szkód i nakazanie stronom podania Sądowi w rozsądnym terminie od daty wydania wyroku kwoty odszkodowania uzgodnionej między stronami lub, w braku takiego uzgodnienia, nakazanie stronom przedstawienia mu, w tym samym terminie, ich żądań wraz z podaniem dokładnych kwot;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zapłaty na rzecz skarżącej odsetek wyrównawczych za zwłokę od dnia poniesienia strat (to znaczy bądź od dnia wejścia w życie niezgodnej z prawem klasyfikacji, bądź od dnia wystąpienia szkód);

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zapłaty odsetek za zwłokę w wysokości 8 % albo innej stosownej wysokości ustalonej przez Sąd, obliczonej od kwoty należnej od daty wydania wyroku do dnia zapłaty; oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący wyrządzenia przez pozwaną skarżącej szkody poprzez wydanie i wejście w życie rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 (1) klasyfikującego substancję pak, wysokotemperaturową smołę węglową jako substancje o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410). W dniu 22 listopada 2017 r. Trybunał oddalił odwołanie wniesione przez Komisję Europejską na orzeczenie, w którym Sąd stwierdził częściową nieważność rozporządzenia (UE) nr 944/2013 w zakresie, w jakim klasyfikowało ono pak, wysokotemperaturową smołę węglową do substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410) z powodu oczywistego błędu w ocenie. Skarżąca poniosła koszty, aby zastosować niezgodną z prawem klasyfikację. Pozwana odpowiada za te koszty zgodnie z art. 268 i 340 TFEU, ponieważ zachowanie pozwanej jest bezprawne z tego względu, że stanowi wystarczająco istotne naruszenie prawa, wyrządzona szkoda jest rzeczywista i pewna oraz istnieje bezpośredni związek przyczynowy między zachowaniem pozwanej a podniesioną szkodą.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowujące do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. L 261, 3.10.2013, s. 5)


title: Sprawa C-334/17 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 listopada 2018 r. – Republika Estońska / Komisja Europejska, Republika Łotewska Odwołanie – Wspólna organizacja rynków – Opłaty pobierane za niewyeliminowane nadwyżki cukru – Decyzja 2006/776/WE – Wniosek o zmianę ostatecznej decyzji Komisji Europejskiej – Pismo oddalające wniosek – Skarga na to pismo – Dopuszczalność

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/17

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 listopada 2018 r. – Republika Estońska / Komisja Europejska, Republika Łotewska
      (Sprawa C-334/17 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna organizacja rynków - Opłaty pobierane za niewyeliminowane nadwyżki cukru - Decyzja 2006/776/WE - Wniosek o zmianę ostatecznej decyzji Komisji Europejskiej - Pismo oddalające wniosek - Skarga na to pismo - Dopuszczalność)
      (2019/C 16/20)
      Język postępowania: estoński

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Estońska (przedstawiciel: N. Grünberg, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis i L. Naaber-Kivisoo, pełnomocnicy, wspierani przez S. Mody’ego, vandeadvokaat), Republika Łotewska

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Republika Estońska zostaje obciążona kosztami postepowania.

         (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa C-684/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften eV / Tetsuji Shimizu Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Organizacja czasu pracy – Dyrektywa 2003/88/WE – Artykuł 7 – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Uregulowanie krajowe przewidujące utratę niewykorzystanego corocznego płatnego urlopu i ekwiwalentu pieniężnego za ten urlop w razie niezłożenia przez pracownika wniosku urlopowego przed ustaniem stosunku pracy – Dyrektywa 2003/88/WE – Artykuł 7 – Obowiązek wykładni zgodnej prawa krajowego – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 31 ust. 2 – Możliwość powołania się w ramach sporu pomiędzy jednostkami

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften eV / Tetsuji Shimizu
      (Sprawa C-684/16) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Organizacja czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuł 7 - Prawo do corocznego płatnego urlopu - Uregulowanie krajowe przewidujące utratę niewykorzystanego corocznego płatnego urlopu i ekwiwalentu pieniężnego za ten urlop w razie niezłożenia przez pracownika wniosku urlopowego przed ustaniem stosunku pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuł 7 - Obowiązek wykładni zgodnej prawa krajowego - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 31 ust. 2 - Możliwość powołania się w ramach sporu pomiędzy jednostkami)
      (2019/C 16/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften eV

         Druga strona postepowania: Tetsuji Shimizu

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy i art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy którego w braku złożenia przez pracownika wniosku o umożliwienie skorzystania z prawa do corocznego płatnego urlopu w danym okresie rozliczeniowym pracownik ten traci wraz z upływem tego okresu – automatycznie i bez uprzedniego sprawdzenia, czy pracodawca rzeczywiście umożliwił mu skorzystanie z tego prawa w szczególności poprzez odpowiednią informację ze swej strony – dni corocznego płatnego urlopu przysługujące na mocy wspomnianych przepisów za rzeczony okres, a w związku z tym prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny płatny urlop w razie ustania stosunku pracy. Na sądzie odsyłającym ciąży w tym względzie obowiązek sprawdzenia, przy uwzględnieniu wszystkich przepisów prawa krajowego i zastosowaniu uznanych w porządku krajowym metod wykładni, czy może on dokonać wykładni tego prawa, która mogłaby zapewnić pełną skuteczność prawa Unii.

                  2)

                  W razie niemożności dokonania wykładni uregulowania krajowego takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym w sposób zapewniający jego zgodność z art. 7 dyrektywy 2003/88 i art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych z tego ostatniego postanowienia wynika, że sąd krajowy rozpoznający spór pomiędzy pracownikiem a jego byłym pracodawcą mającym przymiot jednostki powinien odstąpić od stosowania wspomnianego uregulowania krajowego i zadbać o to – w razie gdyby pracodawca ten nie był w stanie wykazać, że dochował wszelkiej należytej staranności, aby pracownik miał rzeczywiście możliwość skorzystania z przysługującego mu corocznego płatnego urlopu na mocy prawa Unii – by wspomniany pracownik nie mógł zostać pozbawiony ani nabytego prawa do takiego corocznego płatnego urlopu, ani w związku z tym w przypadku ustania stosunku pracy ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, którego wypłacenie obciąża w tym przypadku bezpośrednio pracodawcę.

         (1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


title: Sprawa C-300/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 7 marca 2018 r. w sprawie T-422/17, UF/Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 3 maja 2018 r. przez UF

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/26

      Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 7 marca 2018 r. w sprawie T-422/17, UF/Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 3 maja 2018 r. przez UF
      (Sprawa C-300/18 P)
      (2019/C 16/33)
      Język postępowania: litewski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: UF (przedstawiciel: L. Gudaitė, advokatė)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej
      Postanowieniem z dnia 11 października 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) postanowił, że odwołanie jest oczywiście bezzasadne.


title: Sprawy połączone od T-639/15 do T-666/15 i T-94/16: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2018 r. – Psara i in. / Parlament Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Parlament Europejski – Wydawanie diet przez członków Parlamentu – Odmowa dostępu – Dokumenty nieistniejące – Dane osobowe – Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 – Konieczność przekazania danych – Konkretna analiza każdego dokumentu – Częściowy dostęp – Nadmierne obciążenie administracyjne – Obowiązek uzasadnienia

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/36

      Wyrok Sądu z dnia 25 września 2018 r. – Psara i in. / Parlament
      (Sprawy połączone od T-639/15 do T-666/15 i T-94/16) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Parlament Europejski - Wydawanie diet przez członków Parlamentu - Odmowa dostępu - Dokumenty nieistniejące - Dane osobowe - Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 - Konieczność przekazania danych - Konkretna analiza każdego dokumentu - Częściowy dostęp - Nadmierne obciążenie administracyjne - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 16/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-639/15: Maria Psara (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-640/15: Tina Kristan (Ljubljana, Słowenia) (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-641/15: Tanja Malle (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-642/15: Wojciech Cieśla (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-643/15: Staffan Dahllof (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-644/15: Delphine Reuter (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawach T-645/15 i T-654/15: České centrum pro investigativní žurnalistiku o.p.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-646/15: Harry Karanikas (Chalandri, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawach T-647/15 i T-657/15: Crina Boros (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawach T-648/15, T-663/15 i T-665/15: Baltijas pētnieciskās žurnālistikas centrs Re:Baltica (Ryga, Łotwa) (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-649/15: Balazs Toth (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-650/15: Minna Knus-Galán (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-651/15: Atanas Tchobanov (Plessis-Robinson, Francja) (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-652/15: Dirk Liedtke (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-653/15: Nils Mulvad (Risskov, Dania) (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-655/15: Hugo van der Parre (Huizen, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-656/15: Guia Baggi (Florencja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-658/15: Marcos García Rey (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-659/15: Mark Lee Hunter (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-660/15: Kristof Clerix (Bruksela) (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-661/15: Rui Araujo (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-662/15: Anuška Delić (Ljubljana) (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-664/15: Jacob Borg (San Ġiljan, Malta) (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-666/15: Matilda Bačelić (Zagrzeb, Chorwacja) (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona skarżąca w sprawie T-94/16: Gavin Sheridan (przedstawiciele: adwokaci N. Pirc Musar i R. Lemut Strle)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz, C. Burgos i M. Windisch, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądania, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu: A(2015) 8324 C, A(2015) 8463 C, A(2015) 8627 C, A(2015) 8682 C, A(2015) 8594 C, A(2015) 8551 C, A(2015) 8732 C, A(2015) 8681 C, A(2015) 8334 C, A(2015) 8327 C, A(2015) 8344 C z dnia 14 września 2015 r., A(2015) 8656 C, A(2015) 8678 C, A(2015) 8361 C, A(2015) 8663 C, A(2015) 8360 C, A(2015) 8486 C, A(2015) 8305 C z dnia 15 września 2015 r., A(2015) 8602 C, A(2015) 8554 C, A(2015) 8490 C, A(2015) 8659 C, A(2015) 8547 C, A(2015) 8552 C, A(2015) 8553 C, A(2015) 8661 C, A(2015) 8684 C, A(2015) 8672 C z dnia 16 września 2015 r., a także A(2015) 13844 C z dnia 14 stycznia 2016 r., w których Parlament oddalił, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43), ponowne wnioski skarżących o udzielenie dostępu do dokumentów Parlamentu zawierających informacje dotyczące diet jego członków.

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy od T-639/15 do T-666/15 i T-94/16 zostają połączone do celów wydania wyroku.

                  2)

                  Skargi zostają oddalone.

                  3)

                  Maria Psara, Tina Kristan, Tanja Malle, Wojciech Cieśla, Staffan Dahllof, Delphine Reuter, České centrum pro investigativní žurnalistiku o.p.s., Harry Karanikas, Crina Boros, Baltijas pētnieciskās žurnālistikas centrs Re:Baltica, Balazs Toth, Minna Knus-Galán, Atanas Tchobanov, Dirk Liedtke, Nils Mulvad, Hugo van der Parre, Guia Baggi, Marcos García Rey, Mark Lee Hunter, Kristof Clerix, Rui Araujo, Anuška Delić, Jacob Borg, Matilda Bačelić i Gavin Sheridan zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


title: Sprawa T-718/16: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – Mad Dogg Athletics / EUIPO – Aerospinning Master Franchising (SPINNING) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy SPINNING – Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku – Artykuł 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/38

      Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – Mad Dogg Athletics / EUIPO – Aerospinning Master Franchising (SPINNING)
      (Sprawa T-718/16) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy SPINNING - Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku - Artykuł 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2019/C 16/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Mad Dogg Athletics, Inc. (Los Angeles, Kalifornia, Stany Zjendoczone) (przedstawiciel: adwokat J. Steinberg)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Aerospinning Master Franchising s. r. o., dawniej Aerospinning Master Franchising, Ltd., s.r.o. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat K. Labalestra)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 lipca 2016 r. (sprawa R 2375/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Aerospinning Master Franchising a Mad Dogg Athletics.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 21 lipca 2016 r. (sprawa R 2375/2014 5) w zakresie dotyczącym towarów należących do klasy 28 i usług należących do klasy 41 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

                  2)

                  EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Mad Dogg Athletics, Inc.

                  3)

                  Aerospinning Master Franchising, s.r.o. pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 462 z 12.12.2016.


title: Sprawa T-637/18: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2018 r. – Bawtry Carbon International / Komisja

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/49

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2018 r. – Bawtry Carbon International / Komisja
      (Sprawa T-637/18)
      (2019/C 16/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bawtry Carbon International Ltd (Doncaster, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, M. Grunchard, R. Crespi i S. Saez Moreno)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

                  —

                  naprawienie szkody wyrządzonej skarżącej przez pozwaną;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej odszkodowania za szkody poniesione przez nią bezpośrednio w konsekwencji wydania rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. 2013 L 261, s. 5) w zakresie, w jakim Komisja zaklasyfikowała pak, wysokotemperaturową smołę węglową jako substancje o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410), oszacowanego na łączną kwotę 194 200,06 EUR lub inną kwotę wykazaną później przez skarżącą w toku postępowania, lub którą Sąd uzna za właściwą;

                  —

                  ewentualnie, orzeczenie w wyroku wstępnym, że pozwana jest zobowiązana do naprawienia wyrządzonych szkód i nakazanie stronom podania Sądowi w rozsądnym terminie od daty wydania wyroku kwoty odszkodowania uzgodnionej między stronami lub, w braku takiego uzgodnienia, nakazanie stronom przedstawienia mu, w tym samym terminie, ich żądań wraz z podaniem dokładnych kwot;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zapłaty na rzecz skarżącej odsetek wyrównawczych za zwłokę od dnia poniesienia strat (to znaczy bądź od dnia wejścia w życie niezgodnej z prawem klasyfikacji, bądź od dnia wystąpienia szkód);

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zapłaty odsetek za zwłokę w wysokości 8 % albo innej stosownej wysokości ustalonej przez Sąd, obliczonej od kwoty należnej od daty wydania wyroku Sądu do dnia zapłaty; oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący wyrządzenia przez pozwaną skarżącej szkody poprzez wydanie i wejście w życie rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 (1) klasyfikującego substancję pak, wysokotemperaturową smołę węglową jako substancje o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410). W dniu 22 listopada 2017 r. Trybunał oddalił odwołanie wniesione przez Komisję Europejską na orzeczenie, w którym Sąd stwierdził częściową nieważność rozporządzenia (UE) nr 944/2013 w zakresie, w jakim klasyfikowało ono pak, wysokotemperaturową smołę węglową do substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410) z powodu oczywistego błędu w ocenie. Skarżąca poniosła koszty, aby zastosować niezgodną z prawem klasyfikację. Pozwana odpowiada za te koszty zgodnie z art. 268 i 340 TFEU, ponieważ zachowanie pozwanej jest bezprawne z tego względu, że stanowi wystarczająco istotne naruszenie prawa, wyrządzona szkoda jest rzeczywista i pewna oraz istnieje bezpośredni związek przyczynowy między zachowaniem pozwanej a podniesioną szkodą.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowujące do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. L 261, 3.10.2013, s. 5)


title: Sprawa C-551/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 29 sierpnia 2018 r. – postępowanie karne przeciwko IK

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 29 sierpnia 2018 r. – postępowanie karne przeciwko IK
      (Sprawa C-551/18)
      (2019/C 16/35)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van Cassatie

         Strony w postępowaniu głównym

      IK

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 8 ust. 1 lit. f) decyzji ramowej w sprawie europejskiego nakazu aresztowania (1) należy interpretować w ten sposób, że by wydający nakaz organ sądowy wymienił w europejskim nakazie aresztowania tylko orzeczoną, podlegającą wykonaniu karę pozbawienia wolności, a nie nałożoną za ten sam czyn w tym samym orzeczeniu sądowym karę dodatkową, taką jak oddanie do dyspozycji sądu penitencjarnego, która będzie stanowiła podstawę rzeczywistego pozbawienia wolności wyłącznie po wykonaniu tej pierwszej kary i tylko w przypadku wyraźnej decyzji sądu penitencjarnego w tym przedmiocie?

                  2)

                  Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy art. 8 ust. 1 lit. f) decyzji ramowej w sprawie europejskiego nakazu aresztowania należy interpretować w ten sposób, że przekazanie przez państwo członkowskie wykonującego nakaz organu sądowego na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, który zawiera jedynie informację o orzeczonej, podlegającej wykonaniu karze pozbawienia wolności, a nie o orzeczonej karze dodatkowej oddania do dyspozycji sądu penitencjarnego, która została nałożona za ten sam czyn i w tym samym orzeczeniu sądowym, skutkuje tym, że w państwie członkowskim wydającego nakaz organu sądowego może dojść do rzeczywistego pozbawienia wolności w celu wykonania kary dodatkowej?

                  3)

                  Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca, to czy art. 8 ust. 1 lit. f) decyzji ramowej w sprawie europejskiego nakazu aresztowania należy interpretować w ten sposób, że fakt, iż wydający nakaz organ sądowy nie wymienił kary dodatkowej oddania do dyspozycji sądu penitencjarnego w europejskim nakazie aresztowania, skutkuje tym, że orzeczona kara dodatkowa, co do której można założyć, iż wykonujący nakaz organ sądowy nie ma o niej wiedzy, nie może stanowić podstawy rzeczywistego pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim?

         (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa T-724/16 P: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – Cocchi i Falcione / Komisja Odwołanie – Służba publiczna – Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych – Artykuł 24 regulaminu pracowniczego – Obowiązek wspomagania ciążący na Unii – Utrata przez strony interesu prawnego w trakcie postepowania – Umorzenie postepowania w pierwszej instancji – Związek przyczynowy

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/39

      Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – Cocchi i Falcione / Komisja
      (Sprawa T-724/16 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Obowiązek wspomagania ciążący na Unii - Utrata przez strony interesu prawnego w trakcie postepowania - Umorzenie postepowania w pierwszej instancji - Związek przyczynowy)
      (2019/C 16/46)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Giorgio Cocchi (Wezembeek-Oppem, Belgia) i Nicola Falcione (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 2 sierpnia 2016 r., Cocchi i Falcione/Komisja (F-134/11, EU:F:2016:194).

         Sentencja

                  1)

                  Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 2 sierpnia 2016 r., Cocchi i Falcione/Komisja (F-134/11) uchyla się w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził w nim brak potrzeby orzekania w przedmiocie żądania odszkodowania przedstawionego przez Giorgia Cocchiego i Nicolę Falcione w pierwszej instancji.

                  2)

                  W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

                  3)

                  Żądania odszkodowawcze przedstawione przez Giorgia Cocchiego i Nicolę Falcione w ramach skargi w pierwszej instancji w sprawie o numerze F-134/11 zostają oddalone.

                  4)

                  Każda ze stron porywa własne koszty postepowania odwoławczego oraz postępowania w pierwszej instancji w zakresie żądań odszkodowawczych.

         (1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016.


title: Sprawa C-380/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – K, B / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie Odesłanie prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Dyrektywa 2003/86/WE – Prawo do łączenia rodzin – Artykuł 12 – Niedochowanie trzymiesięcznego terminu od uzyskania ochrony międzynarodowej – Beneficjent statusu ochrony uzupełniającej – Odrzucenie wniosku o wydanie wizy

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/18

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – K, B / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
      (Sprawa C-380/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Właściwość Trybunału - Dyrektywa 2003/86/WE - Prawo do łączenia rodzin - Artykuł 12 - Niedochowanie trzymiesięcznego terminu od uzyskania ochrony międzynarodowej - Beneficjent statusu ochrony uzupełniającej - Odrzucenie wniosku o wydanie wizy)
      (2019/C 16/22)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: K, B

         Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

         Sentencja

                  1)

                  Na podstawie art. 267 TFUE Trybunał jest właściwy do dokonania wykładni art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin w sytuacji takiej jak ta w sprawie w postępowaniu głównym, w której sąd odsyłający powinien wydać orzeczenie w przedmiocie prawa beneficjenta statusu ochrony uzupełniającej do łączenia rodziny, jeżeli przepis ten znalazł zastosowanie do takiej sytuacji, w sposób bezpośredni i bezwarunkowy, poprzez prawo krajowe.

                  2)

                  Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy 2003/86 nie stoi na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego, które pozwala odrzucić wniosek w sprawie łączenia rodziny złożony na rzecz członka rodziny uchodźcy na podstawie bardziej korzystnych przepisów mających zastosowanie do uchodźców, zawartych w rozdziale V tej dyrektywy, z tego powodu, że wniosek ten został złożony po upływie trzech miesięcy od uzyskania przez członka rodziny rozdzielonej statusu uchodźcy, a jednocześnie oferuje możliwość złożenia nowego wniosku w ramach innego systemu, o ile uregulowanie to:

                              —

                              przewiduje, że taki powód odrzucenia nie może być zastosowany w sytuacjach, w których złożenie pierwszego wniosku po terminie może być obiektywnie usprawiedliwione szczególnymi okolicznościami;

                              —

                              przewiduje, że zainteresowane osoby zostaną dokładnie poinformowane o konsekwencjach decyzji o odrzuceniu ich pierwszego wniosku oraz o środkach, jakie powinny one przedsięwziąć w celu skutecznego powołania się na swoje prawo do łączenia rodziny, oraz

                              —

                              gwarantuje, że członkowie rodziny rozdzielonej uznani za uchodźców nadal będą mogli wykonywać prawo do łączenia rodziny na bardziej korzystnych warunkach, mających zastosowanie względem uchodźców, zawartych w art. 10 i 11 lub w art. 12 ust. 2 tej samej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.


title: Sprawa T-827/16: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – QB / EBC Służba publiczna – Personel EBC – Postępowanie w sprawie oceny – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej [2015] – Możliwość, aby podczas rozmowy w sprawie oceny towarzyszył ocenianemu przedstawiciel związkowy – Naruszenie zasad obiektywizmu i bezstronności oceniającego – Wynagrodzenie – Decyzja odmowna w sprawie przyznania awansu płacowego – Dopuszczalność środków dowodowych – Korespondencja e-mailowa wymieniona pomiędzy członkiem personelu i jego „coachem” za pośrednictwem służbowej poczty elektronicznej – Odpowiedzialność

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/39

      Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – QB / EBC
      (Sprawa T-827/16) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBC - Postępowanie w sprawie oceny - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej [2015] - Możliwość, aby podczas rozmowy w sprawie oceny towarzyszył ocenianemu przedstawiciel związkowy - Naruszenie zasad obiektywizmu i bezstronności oceniającego - Wynagrodzenie - Decyzja odmowna w sprawie przyznania awansu płacowego - Dopuszczalność środków dowodowych - Korespondencja e-mailowa wymieniona pomiędzy członkiem personelu i jego „coachem” za pośrednictwem służbowej poczty elektronicznej - Odpowiedzialność)
      (2019/C 16/47)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: QB (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. von Lindeiner i B. Ehlers, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Skarga, na podstawie art. 50a Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 36.2 Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i EBC załączonego do traktatu UE oraz traktatu FUE, wniesiona w pierwszej kolejności celem stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny skarżącej za 2015 r. oraz decyzji odmownej EBC z dnia 15 grudnia 2015 r. w sprawie przyznania jej awansu płacowego a także, o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dnia 2 maja i 15 września 2016 r., oddalających odpowiednio odwołanie administracyjne i zażalenie skarżącej, a w drugiej kolejności celem naprawienia poniesionej przez skarżącą w jej ocenie szkody.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność sprawozdania z oceny QB w sprawie oceny za 2015 r. oraz decyzji odmownej Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 15 grudnia 2015 r. w sprawie przyznania QB awansu płacowego.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EBC pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez QB.

         (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa C-432/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – Dermod Patrick O’Brien / Ministry of Justice, dawniej Department for Constitutional Affairs (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 97/81/WE – Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 4 – Zasada niedyskryminacji – Pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy – Emerytura – Obliczenie wysokości emerytury – Uwzględnienie stażu pracy nabytego przed upływem terminu transpozycji dyrektywy 97/81/WE – Bezpośrednie stosowanie nowego uregulowania do przyszłych skutków zdarzeń zaistniałych pod rządami uprzednio obowiązujących przepisów)

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/19

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – Dermod Patrick O’Brien / Ministry of Justice, dawniej Department for Constitutional Affairs
      (Sprawa C-432/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 97/81/WE - Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Zasada niedyskryminacji - Pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy - Emerytura - Obliczenie wysokości emerytury - Uwzględnienie stażu pracy nabytego przed upływem terminu transpozycji dyrektywy 97/81/WE - Bezpośrednie stosowanie nowego uregulowania do przyszłych skutków zdarzeń zaistniałych pod rządami uprzednio obowiązujących przepisów))
      (2019/C 16/23)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court of the United Kingdom

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Dermod Patrick O'Brien

         Strona pozwana: Ministry of Justice, dawniej Department for Constitutional Affairs

         Sentencja

      Wykładni dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), zmienionej dyrektywą Rady 98/23/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r., należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym przy obliczaniu wysokości emerytury należy uwzględniać staż pracy nabyty przed upływem terminu transpozycji dyrektywy 97/81, zmienionej dyrektywą 98/23.

         (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.


title: Sprawa T-44/17: Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2018 r. – Camomilla / EUIPO – CMT (CAMOMILLA) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy CAMOMILLA – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy CAMOMILLA – Częściowe odrzucenie wniosku o unieważnienie – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Dowody – Skarga wzajemna – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 64 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/40

      Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2018 r. – Camomilla / EUIPO – CMT (CAMOMILLA)
      (Sprawa T-44/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy CAMOMILLA - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy CAMOMILLA - Częściowe odrzucenie wniosku o unieważnienie - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Dowody - Skarga wzajemna - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 64 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001))
      (2019/C 16/48)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Camomilla Srl (Buccinasco, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Mussi i H. Chiappetta)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: CMT Compagnia manifatture tessili Srl (CMT Srl) (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Franzosi, V. Jandoli, A. Stein i G. Rubino)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 listopada 2016 r. (sprawa R 2250/2015-5), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między CMT a Camomilla

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Skarga wzajemna zostaje oddalona.

                  3)

                  Camomilla Srl i CMT Compagnia manifatture tessili Srl (CMT) ponoszą, każda z nich, swoje własne koszty, jak również połowę kosztów Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.

         (1)  Dz.U. C 95 z 27.3.2017.


title: Sprawa C-656/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Erding (Niemcy) w dniu 19 października 2018 r. – F./Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Erding (Niemcy) w dniu 19 października 2018 r. – F./Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV
      (Sprawa C-656/18)
      (2019/C 16/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Erding

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: F.

         Strona pozwana: Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV
      Postanowieniem Trybunału z dnia 7 listopada 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa T-638/18: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2018 r. – Deza / Komisja

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/50

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2018 r. – Deza / Komisja
      (Sprawa T-638/18)
      (2019/C 16/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, M. Grunchard, R. Crespi i S Saez Moreno)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

                  —

                  naprawienie szkody wyrządzonej skarżącej przez pozwaną;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej odszkodowania za szkody poniesione przez nią bezpośrednio w konsekwencji wydania rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. 2013 L 261, s. 5) w zakresie, w jakim Komisja zaklasyfikowała pak, wysokotemperaturową smołę węglową jako substancje o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410), oszacowanego na łączną kwotę 4 784 000,00 CZK lub inną kwotę wykazaną później przez skarżącą w toku postępowania, lub którą Sąd uzna za właściwą;

                  —

                  ewentualnie, orzeczenie w wyroku wstępnym, że pozwana jest zobowiązana do naprawienia wyrządzonych szkód i nakazanie stronom podania Sądowi w rozsądnym terminie od daty wydania wyroku kwoty odszkodowania uzgodnionej między stronami lub, w braku takiego uzgodnienia, nakazanie stronom przedstawienia mu, w tym samym terminie, ich żądań wraz z podaniem dokładnych kwot;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zapłaty na rzecz skarżącej odsetek wyrównawczych za zwłokę od dnia poniesienia strat (to znaczy bądź od dnia wejścia w życie niezgodnej z prawem klasyfikacji, bądź od dnia wystąpienia szkód);

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zapłaty odsetek za zwłokę w wysokości 8 % albo innej stosownej wysokości ustalonej przez Sąd, obliczonej od kwoty należnej od daty wydania wyroku Sądu do dnia zapłaty; oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący wyrządzenia przez pozwaną skarżącej szkody poprzez wydanie i wejście w życie rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 (1) klasyfikującego substancję pak, wysokotemperaturową smołę węglową jako substancje o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410). W dniu 22 listopada 2017 r. Trybunał oddalił odwołanie wniesione przez Komisję Europejską na orzeczenie, w którym Sąd stwierdził częściową nieważność rozporządzenia (UE) nr 944/2013 w zakresie, w jakim klasyfikowało ono pak, wysokotemperaturową smołę węglową do substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410) z powodu oczywistego błędu w ocenie. Skarżąca poniosła koszty, aby zastosować niezgodną z prawem klasyfikację. Pozwana odpowiada za te koszty zgodnie z art. 268 i 340 TFEU, ponieważ zachowanie pozwanej jest bezprawne z tego względu, że stanowi wystarczająco istotne naruszenie prawa, wyrządzona szkoda jest rzeczywista i pewna oraz istnieje bezpośredni związek przyczynowy między zachowaniem pozwanej a podniesioną szkodą.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowujące do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. L 261, 3.10.2013, s. 5)


title: Sprawa C-676/18: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Belgii

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/30

      Skarga wniesiona w dniu 30 października 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Belgii
      (Sprawa C-676/18)
      (2019/C 16/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Condou-Durande, C. Cattabriga, G. von Rintelen, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Belgii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że poprzez nieuchwalenie, najpóźniej do dnia 30 września 2016 r., przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/36/UE z dnia 26 lutego 2014 r. (1), a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o takich przepisach, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na tym państwie na mocy art. 28 ust. 1 tejże dyrektywy;

                  —

                  Zobowiązanie Królestwa Belgii, na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, do zapłaty okresowej kary pieniężnej w wysokości 49 906,50 EUR dziennie, począwszy od dnia wydania w niniejszej sprawie wyroku stwierdzającego uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji dyrektywy 2014/36/UE, na wskazane przez Komisję konto;

                  —

                  obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Artykuł 28 ust. 1 dyrektywy 2014/36/UE nałożył na państwa członkowskie obowiązek wprowadzenia w życie do dnia 30 września 2016 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy. Z uwagi na niepoinformowanie Komisji o środkach transpozycji rzeczonej dyrektywy przez Belgię, Komisja postanowiła złożyć skargę do Trybunału Sprawiedliwości.
      W swojej skardze Komisja zaproponowała nałożenia na Belgię okresowej kary pieniężnej w wysokości 49 906,50 EUR. Wysokość okresowej kary pieniężnej została obliczona z uwzględnieniem wagi naruszenia, czasu jego trwania, jak również skutku odstraszającego w powiązaniu ze zdolnością płatniczą państwa członkowskiego.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/36/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu zatrudnienia w charakterze pracownika sezonowego (Dz.U. 2014, L 94, s. 375).


title: Sprawa T-216/17: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Mabrouk / Rada Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji – Środki przyjęte wobec osób odpowiedzialnych za sprzeniewierzenie państwowych środków finansowych oraz osób i podmiotów, które są z nimi powiązane – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Niewystarczająca podstawa faktyczna – Oczywisty błąd w ocenie – Naruszenie prawa – Zasada dobrej administracji – Rozsądny termin

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/41

      Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Mabrouk / Rada
      (Sprawa T-216/17) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji - Środki przyjęte wobec osób odpowiedzialnych za sprzeniewierzenie państwowych środków finansowych oraz osób i podmiotów, które są z nimi powiązane - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Niewystarczająca podstawa faktyczna - Oczywisty błąd w ocenie - Naruszenie prawa - Zasada dobrej administracji - Rozsądny termin)
      (2019/C 16/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Mohamed Marouen Ben Ali Ben Mohamed Mabrouk (Tunis, Tunezja) (przedstawiciele: adwokaci J.-R. Farthouat, N. Boulay i S. Crosby)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i J. Kneale, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/153 z dnia 27 stycznia 2017 r. zmieniającej decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. 2017, L 23, s. 19), oraz decyzji Rady (WPZiB) 2018/141 z dnia 29 stycznia 2018 r. zmieniającej decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. 2018, L 25, s. 38), w zakresie w jakim decyzje te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Mohamed Marouen Ben Ali Ben Mohamed Mabrouk zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa C-685/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 7 listopada 2018 r. – Minister for Justice and Equality / ND

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 7 listopada 2018 r. – Minister for Justice and Equality / ND
      (Sprawa C-685/18)
      (2019/C 16/39)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona składająca wniosek: Minister for Justice and Equality

         Strona ścigana: ND

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy kryteriami, na podstawie których należy rozstrzygać o tym, czy prokurator wyznaczony jako wydający nakaz organ sądowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 [decyzji ramowej (1)] jest organem sądowym zgodnie z autonomicznym znaczeniem tego pojęcia w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi z 2002 r., są okoliczności, że (1) prokurator jest niezależny od władzy wykonawczej oraz że (2) w jego własnym porządku prawnym uznaje się, iż sprawuje on wymiar sprawiedliwości lub uczestniczy w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej – na podstawie jakich kryteriów sąd krajowy powinien rozstrzygać, czy prokurator, którego wyznaczono jako wydający nakaz organ sądowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej, jest organem sądowym w rozumieniu art. 6 ust. 1?

                  3)

                  W zakresie, w jakim kryteria obejmują wymóg sprawowania przez prokuratora wymiaru sprawiedliwości lub uczestniczenia w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości, czy należy rozstrzygać o tych okolicznościach na podstawie statusu, jaki prokurator posiada w swoim własnym porządku prawnym, czy też na podstawie określonych obiektywnych kryteriów? Jeżeli miałoby się to odbywać na podstawie obiektywnych kryteriów, jakie są to kryteria?

                  4)

                  Czy prokurator Republiki Litewskiej jest organem sądowym zgodnie z autonomicznym znaczeniem tego pojęcia w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi z 2002 r.?

         (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa T-241/17: Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2018 r. – Polska / Komisja EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 585/2011 – Tymczasowe nadzwyczajne środki wspierania sektora owoców i warzyw na skutek śmiertelnych zakażeń enterokrwotocznymi szczepami Escherichia coli (E. coli) – Operacje niezbierania – Zakres rekompensaty na rzecz producentów, którzy przeprowadzili takie operacje – Wydatki poniesione przez Polskę – Obowiązek uzasadnienia

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/42

      Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2018 r. – Polska / Komisja
      (Sprawa T-241/17) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 585/2011 - Tymczasowe nadzwyczajne środki wspierania sektora owoców i warzyw na skutek śmiertelnych zakażeń enterokrwotocznymi szczepami Escherichia coli (E. coli) - Operacje niezbierania - Zakres rekompensaty na rzecz producentów, którzy przeprowadzili takie operacje - Wydatki poniesione przez Polskę - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 16/50)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Pawlicka, K. Straś i B. Paziewska, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Stobiecka-Kuik i D. Milanowska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/264 z dnia 14 lutego 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2017, L 39, s. 12) w zakresie, w jakim wyłącza z finansowania Unii Europejskiej kwotę 4 438 056,66 EUR, wydatkowaną przez agencję płatniczą akredytowaną przez Rzeczpospolitą Polską.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawy połączone C-47/17 i C-48/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 listopada 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank Den Haag – Niderlandy) – X (C-47/17), X (C-48/17) / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 604/2013 – Rozporządzenie (WE) nr 1560/2003 – Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej – Kryteria i mechanizmy ustalania – Wniosek o przejęcie lub wtórne przejęcie osoby ubiegającej się o azyl – Odpowiedź odmowna państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek – Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy – Artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1560/2003 – Termin na udzielenie odpowiedzi – Upływ – Skutki]

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/7

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 listopada 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank Den Haag – Niderlandy) – X (C-47/17), X (C-48/17) / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
      (Sprawy połączone C-47/17 i C-48/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 604/2013 - Rozporządzenie (WE) nr 1560/2003 - Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej - Kryteria i mechanizmy ustalania - Wniosek o przejęcie lub wtórne przejęcie osoby ubiegającej się o azyl - Odpowiedź odmowna państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek - Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy - Artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1560/2003 - Termin na udzielenie odpowiedzi - Upływ - Skutki])
      (2019/C 16/08)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag zittingsplaats Haarlem

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X (C-47/17), X (C-48/17)

         Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1560/2003 z dnia 2 września 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, zmienionego przez rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 118/2014 z dnia 30 stycznia 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania w sprawie ustalenia państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o ochronę międzynarodową państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek o przejęcie lub wtórne przejęcie na podstawie art. 21 lub art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, które, po przeprowadzeniu niezbędnych czynności sprawdzających, udzieliło na ten wniosek odpowiedzi odmownej w terminach przewidzianych w art. 22 lub art. 25 tego ostatniego rozporządzenia i do którego następnie skierowano wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na mocy wspomnianego art. 5 ust. 2, powinno dołożyć wszelkich starań, w duchu lojalnej współpracy, aby udzielić odpowiedzi na ten ostatni wniosek w dwutygodniowym terminie.
      W przypadku gdy państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek o przejecie lub wtórne przejęcie, nie udzieli w tym dwutygodniowym terminie odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, dodatkowa procedura ponownego rozpatrzenia zostaje ostatecznie zamknięta, w związku z czym wnioskujące państwo członkowskie należy z upływem wspomnianego terminu uznać za odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, chyba że posiada ono jeszcze wystarczająco dużo czasu, aby móc złożyć w wiążących terminach przewidzianych w tym celu w art. 21 ust. 1 i w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 604/2013 ponowny wniosek o przejęcie lub wtórne przejęcie.

         (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.