title: Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 4 lipca 2019 r. o wydanie opinii doradczej złożony przez Borgarting lagmannsrett w ramach postępowania karnego przeciwko F i G (Sprawa E-5/19)2019/C 378/04

text:
               7.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/4

      Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 4 lipca 2019 r. o wydanie opinii doradczej złożony przez Borgarting lagmannsrett w ramach postępowania karnego przeciwko F i G
      (Sprawa E-5/19)
      (2019/C 378/04)
      W dniu 5 lipca 2019 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek z dnia 4 lipca 2019 r. skierowany do Trybunału EFTA, w którym Borgarting lagmannsrett (sąd apelacyjny Borgarting) zwraca się o wydanie opinii doradczej w ramach postępowania karnego przeciwko F i G w odniesieniu do następujących kwestii:
      1.   Zastosowanie zakazu manipulacji na rynku w odniesieniu do transakcji rzeczywistych

      Czy zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku sformułowanie „które dają, lub prawdopodobnie dawałyby, fałszywe lub wprowadzające w błąd sygnały” może odnosić się do transakcji, które są rzeczywiste, to znaczy takich, które wiążą się z całkowitym przeniesieniem kosztów i ryzyka pomiędzy niezależnymi stronami?
      2.   Transakcje sprzeczne z rzeczywistym interesem związanym z nabyciem i sprzedażą

      Czy zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku złożone zlecenie lub transakcja, która została zrealizowana i zgłoszona na rynku, z podaniem poprawnej ceny i wolumenu, mogą mimo to zostać uznane za manipulację na rynku w przypadku stwierdzenia, że wywołują fałszywe wrażenie lub dają wprowadzające w błąd sygnały dotyczące rzeczywistego interesu, jaki nabywca lub sprzedający ma w nabyciu lub sprzedaży danego papieru wartościowego?
      3.   Transakcja na nienaturalnym lub sztucznym poziomie

      Czy zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. a) tiret drugie dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku poziom ceny można określić jako „nienaturalny” lub „sztuczny” na podstawie indywidualnych uwarunkowań towarzyszących zleceniu lub transakcji dokonanej przez inwestora (inwestorów), na przykład takich jak strategia, wycena danego papieru wartościowego lub ocena sytuacji na rynku (podaż i popyt), a także ogólne założenie, że inni inwestorzy sprzedają i kupują po najkorzystniejszej cenie, zgodnie z ich własnym rzeczywistym interesem związanym z nabyciem lub sprzedażą i tym samym, na przykład, nie sprzedają po cenie niższej niż ta, którą sami są skłonni zapłacić?
      Czy założenie, że pojedyncze zlecenie lub transakcję można uznać za ustalające cenę na „nienaturalnym” lub „sztucznym” poziomie, jest zgodne z art. 1 ust. 2 lit. a) tiret drugie dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku?
      Do jakiego stopnia i w jakich okolicznościach transakcja dotycząca papierów wartościowych, które nie są sprzedawane w drodze aukcji, ale w wyniku bezpośrednich negocjacji między dwoma z wielu domów maklerskich może zapewnić cenę, biorąc pod uwagę art. 1 ust. 2 lit. a) tiret drugie dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku?
      4.   Zasadne powody dokonania transakcji lub złożenia zlecenia

      Czy zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. a) tiret drugie dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku za „zgodną z prawem przyczynę” dokonania transakcji lub złożenia zlecenia transakcji spełniającego kryteria zawarte w tiret pierwszym i drugim można uznać to, że zamierzeniem strony, która dokonała transakcji lub złożyła zlecenie, było:

                  —

                  odkrycie rzeczywistego interesu innych inwestorów związanego z nabyciem lub sprzedażą,

                  —

                  wykorzystanie niepewności innych inwestorów lub braku informacji na temat rzeczywistego interesu związanego z nabyciem i sprzedażą na rynku do osiągnięcia korzyści lub

                  —

                  zweryfikowanie, czy na rynku pojawiły się fałszywe informacje na temat podaży, popytu lub ceny.

            5.   Rozpowszechnianie informacji

      Czy zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. c) dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku można uznać informację za „rozpowszechnioną”, gdy:

                  —

                  inwestor podał informację maklerowi, aby ten następnie przekazał ją jednemu lub większej liczbie inwestorów na rynku lub

                  —

                  makler faktycznie przekazał informację jednemu lub większej liczbie inwestorów na rynku, choć informacja ta nie została jeszcze ogłoszona lub upubliczniona?


title: Postanowienie Trybunału z dnia 26 lipca 2019 r. w sprawie E-1/17 COSTS Nettbuss AS przeciwko Konkurrenten.no AS (Ustalenie kosztów – Koszty podlegające zwrotowi – Odsetki za zwłokę)2019/C 378/05

text:
               7.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/6

      Postanowienie Trybunału
      z dnia 26 lipca 2019 r.
      w sprawie E-1/17 COSTS
      Nettbuss AS przeciwko Konkurrenten.no AS

         (Ustalenie kosztów – Koszty podlegające zwrotowi – Odsetki za zwłokę)

      (2019/C 378/05)
      W sprawie E-1/17 COSTS Nettbuss AS przeciwko Konkurrenten.no AS – WNIOSEK o ustalenie kosztów przyznanych przez Trybunał spółce Nettbuss AS na mocy orzeczenia z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie E-1/17 Konkurrenten.no przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA [2017] Ct. Rep. 989, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes, sędzia sprawozdawca) oraz Bernd Hammermann (sędzia) i Ola Mestad (sędzia (ad hoc)), wydał w dniu 26 lipca 2019 r. orzeczenie zawierające sentencję następującej treści:

                  1.

                  Koszty płatne przez Konkurrenten.no AS na rzecz spółki Nettbuss AS określa się na 351 738 NOK.

                  2.

                  Odsetki za zwłokę nalicza się od dnia zawiadomienia o niniejszym postanowieniu do dnia zapłaty całej należnej kwoty; stopę odsetek, którą należy zastosować, oblicza się według stopy procentowej stosowanej przez bank centralny Norwegii, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego.


title: Wyrok Trybunału z dnia 1 sierpnia 2019 r. w sprawie E-7/18 Fosen-Linjen AS, wspierane przez Konfederację Przedsiębiorczości Norweskiej (Næringslivets Hovedorganisasjon), przeciwko AtB AS (Zamówienia publiczne – Dyrektywa Rady 89/665/EWG – Roszczenie o odszkodowanie za utracone korzyści – Waga naruszenia – Zasady równoważności i skuteczności)2019/C 378/07

text:
               7.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/8

      Wyrok Trybunału
      z dnia 1 sierpnia 2019 r.
      w sprawie E-7/18

         Fosen-Linjen AS, wspierane przez Konfederację Przedsiębiorczości Norweskiej (Næringslivets Hovedorganisasjon),
      przeciwko
      AtB AS

         (Zamówienia publiczne – Dyrektywa Rady 89/665/EWG – Roszczenie o odszkodowanie za utracone korzyści – Waga naruszenia – Zasady równoważności i skuteczności)

      (2019/C 378/07)
      W sprawie E-7/18, Fosen-Linjen AS, wspierane przez Konfederację Przedsiębiorczości Norweskiej (Næringslivets Hovedorganisasjon), przeciwko AtB AS – WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, złożony przez Sąd Najwyższy Norwegii (Norges Høyesterett) dotyczący wykładni dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, w szczególności jej art. 2 ust. 1 lit. c), Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes, sędzia sprawozdawca), Bernd Hammermann (sędzia) i Ola Mestad (sędzia (ad hoc)), wydał w dniu 1 sierpnia 2019 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Z art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane nie wynika wymóg, aby dowolne naruszenie zasad dotyczących zamówień publicznych było samo w sobie wystarczającą przesłanką przyznania odszkodowania z tytułu utraconych korzyści podmiotom, które doznały uszczerbku w wyniku naruszenia przepisów.


title: Sprawa T-622/19: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2019 r. – Ace of spades/EUIPO – Krupp i Borrmann (Kształt butelki szampana prestige)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/76

      Skarga wniesiona w dniu 16 września 2019 r. – Ace of spades/EUIPO – Krupp i Borrmann (Kształt butelki szampana prestige)
      (Sprawa T-622/19)
      (2019/C 399/94)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ace of spades Holdings LLC (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gerhard Ernst Krupp (Monachium, Niemcy) i Elmar Borrmann (Reith, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt butelki szampana prestige) – zgłoszenie nr 16 255 821

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 czerwca 2019 r. w sprawie R 3/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie niniejszej skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji wskutek błędnego zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 i stwierdzenie istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd między kolidującymi znakami towarowymi;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej i interwenienta, na wypadek, gdyby przystąpił do postępowania, kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-704/19: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2019 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/27

      Skarga wniesiona w dniu 20 września 2019 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-704/19)
      (2019/C 413/33)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii, nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków niezbędnych do odzyskania od głównego beneficjenta, Telecom Castilla-La Mancha S.A., pomocy państwa uznanej za przyznaną bezprawnie i niezgodną z rynkiem wewnętrznym w art. 1 decyzji Komisji (UE) 2016/1385 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.27408 (C 24/10) (ex NN 37/10, ex CP 19/09) wdrożonej przez władze regionu Kastylia-La Mancha na rzecz rozwinięcia naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych w regionie Kastylia-La Mancha (1) (opublikowanej w Dz.U. L 222 z dnia 17 sierpnia 2016 r., s. 52), nie wykazując, że anulowało wszelkie dotychczas niezrealizowane wypłaty tej pomocy i nie informując Komisji w wyznaczonym terminie o środkach podjętych w celu zastosowania się do tej decyzji, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 288 akapit czwarty TFUE oraz art. 3 i 4 tej decyzji;

                  —

                  obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Królestwo Hiszpanii nie wykonało decyzji w terminach określonych w art. 4 ust. 2 i 3 tej decyzji.
      Królestwo Hiszpanii nadal nie odzyskało całkowitej kwoty pomocy od głównego beneficjenta pomocy, a mianowicie Telecom Castilla-La Mancha S.A. Królestwo Hiszpanii nie wykazało, że po przyjęciu decyzji zawieszono wszystkie bieżące wypłaty pomocy. Brak pełnego odzyskania kwot pomocy przyznanej Telecom CLM będącej przedmiotem decyzji oraz wiarygodnego dowodu anulowania wszelkich dotychczas niezrealizowanych wypłat pomocy stanowi naruszenie spoczywającego na Hiszpanii obowiązku wynikającego z art. 3 decyzji.
      Ponadto Królestwo Hiszpanii nie przekazało Komisji w wyznaczonym terminie wymaganych informacji dotyczących wykonania decyzji, jak wymaga tego art. 4 ust. 3 i 4 rzeczonej decyzji.

         (1)  Dz.U. 2016, L 222, s. 52.


title: Sprawa C-708/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 25 września 2019 r. – Von Aschenbach & Voss GmbH/Hauptzollamt Duisburg

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 25 września 2019 r. – Von Aschenbach & Voss GmbH/Hauptzollamt Duisburg
      (Sprawa C-708/19)
      (2019/C 413/34)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Von Aschenbach & Voss GmbH

         Strona przeciwna: Hauptzollamt Duisburg

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 z dnia 16 lutego 2017 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 925/2009 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej (1) jest nieważny, ponieważ narusza art. 13 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (2) w ten sposób, że przepis ten rozszerzył cło antydumpingowe, które zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/2384 z dnia 17 grudnia 2015 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz kończącym postępowanie dotyczące przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Brazylii w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (3) nałożono na folię aluminiową do użytku domowego, również na folię aluminiową do dalszego przetwarzania i przewiduje jej zwolnienie z cła antydumpingowego wyłącznie na warunkach określonych w art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego 2017/271?

                  2.

                  Czy art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2017/271 jest nieważny ze względu na to, że Komisja, wydając rozporządzenie wykonawcze 2017/271, dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ jej założenie, zgodnie z którym 80 % produktów objętych dochodzeniem miały stanowić nieznacznie zmienione produkty, nie jest w wystarczającym stopniu uzasadnione?

                  3.

                  Czy art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2017/271 jest nieważny ze względu na to, że Komisja, wydając rozporządzenie wykonawcze 2017/271, dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ nie zbadała końcowego przeznaczenia przywożonych folii aluminiowych w Unii Europejskiej?

         (1)  Dz.U. 2017, L 40, s. 51.

         (2)  Dz.U. 2016, L 176, s. 21.

         (3)  Dz.U. 2015, L 332, s. 63.


title: Sprawa C-718/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 27 września 2019 r. – Ordre des barreaux francophones et germanophone, Association pour le droit des Étrangers ASBL, Coordination et Initiatives pour et avec les Réfugiés et Étrangers ASBL, Ligue des Droits de l’Homme ASBL, Vluchtelingenwerk Vlaanderen ASBL przeciwko Radzie ministrów

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 27 września 2019 r. – Ordre des barreaux francophones et germanophone, Association pour le droit des Étrangers ASBL, Coordination et Initiatives pour et avec les Réfugiés et Étrangers ASBL, Ligue des Droits de l’Homme ASBL, Vluchtelingenwerk Vlaanderen ASBL przeciwko Radzie ministrów
      (Sprawa C-718/19)
      (2019/C 413/35)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour constitutionnelle

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ordre des barreaux francophones et germanophone, Association pour le droit des Étrangers ASBL, Coordination et Initiatives pour et avec les Réfugiés et Étrangers ASBL, Ligue des Droits de l’Homme ASBL, Vluchtelingenwerk Vlaanderen ASBL

         Strona pozwana: Rada ministrów

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo Unii, a w szczególności art. 20 i 21 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz dyrektywę 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.„w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającą rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającą dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (1)” należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które stosują do obywateli Unii i członków ich rodzin przepisy podobne do tych, które stanowią transpozycję, w odniesieniu do obywateli państw trzecich, art. 7 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r.„w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich”, a mianowicie przepisom pozwalającym zobowiązać obywateli Unii lub członków ich rodzin do poddania się środkom zapobiegawczym w celu uniknięcia ryzyka ucieczki w okresie, który został im wyznaczony na opuszczenie terytorium w następstwie wydania decyzji o zakończeniu pobytu ze względu na porządek publiczny lub w trakcie przedłużenia tego okresu?

                  2)

                  Czy prawo Unii, a w szczególności art. 20 i 21 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz dyrektywę 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.„w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniającą rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającą dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG” należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które stosują do obywateli Unii i członków ich rodzin, którzy nie zastosowali się do decyzji o zakończeniu pobytu wydanej z uwagi na porządek publiczny lub bezpieczeństwo publiczne, przepis identyczny z przepisem stosowanym wobec obywateli państw trzecich znajdujących się w takiej samej sytuacji w odniesieniu do maksymalnego okresu zatrzymania w celu wydalenia, czyli ośmiu miesięcy?

         (1)  Dz.U. 2004, L 158, s. 77.


title: Sprawa C-724/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 1 października 2019 r. – postępowanie karne przeciwko HP

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 1 października 2019 r. – postępowanie karne przeciwko HP
      (Sprawa C-724/19)
      (2019/C 413/36)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Specializiran nakazatelen syd

         Strony w postępowaniu głównym

      HP

         Pytania prejudycjalne

      Czy przepis krajowy taki jak art. 5 ust. 1 pkt 1 Zakon za Ewropejskata zapowed za razsledwane (ustawy o europejskim nakazie dochodzeniowym) jest zgodny z art. 2 lit. c) ppkt (i) dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/41/UE (1) z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych] oraz z zasadą równoważności, jeśli w tym art. 5 ust. 1 pkt 1 wskazano prokuratora jako organ właściwy, w postępowaniu przygotowawczym w ramach postępowania karnego, do wydania europejskiego nakazu dochodzeniowego dotyczącego udostępnienia danych telekomunikacyjnych i informacji o lokalizacji, związanych z wiadomościami przesyłanymi na odległość – podczas gdy w identycznej sytuacji krajowej właściwym organem jest sąd?
      Czy uznanie takiego europejskiego nakazu dochodzeniowego przez właściwy organ w państwie wykonującym (prokuratora lub sędziego śledczego) zastępuje postanowienie sądu, wymagane zgodnie z prawem państwa wydającego nakaz?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/41/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych, Dz.U. 2014, L 130, s. 1.


title: Sprawa C-735/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 7 października 2019 r. — Euromin Holdings (Cyprus) Limited/Finanšu un kapitāla tirgus komisija

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 7 października 2019 r. — Euromin Holdings (Cyprus) Limited/Finanšu un kapitāla tirgus komisija
      (Sprawa C-735/19)
      (2019/C 413/37)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w pierwszej instancji i wnosząca kasację: Euromin Holdings (Cyprus) Limited

         Strona pozwana w pierwszej instancji i strona wnosząca kasację: Finanšu un kapitāla tirgus komisija

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5 dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia (1) stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który przewiduje, że cena akcji w przypadku przymusowej oferty wykupu jest obliczana poprzez podzielenie aktywów netto danej spółki (w tym udziałów niekontrolujących – mniejszościowych) przez liczbę wyemitowanych akcji?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, to znaczy w przypadku, gdy aktywa netto danej spółki nie muszą obejmować udziałów niekontrolujących lub mniejszościowych, czy za jasno ustalony w rozumieniu art. 5 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia można uznać taki sposób ustalania ceny akcji, którego zrozumienie wymaga zastosowania jednej z metod rozwijania prawa przez sądy – redukcji teleologicznej?

                  3)

                  Czy zgodne z art. 5 ust. 4 dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia, tj. z zasadą ustalania sprawiedliwej ceny, jest uregulowanie, które przewiduje, że należy wybrać najwyższą cenę spośród trzech możliwych wariantów:

                              3.1)

                              cenę, po której akcje zostały nabyte przez oferenta lub osoby działające z nim w porozumieniu w ciągu ostatnich 12 miesięcy. W przypadku nabycia akcji po różnych cenach, cenę wykupu stanowi najwyższa cena, po której nabyto akcje w okresie 12 miesięcy poprzedzających powstanie ustawowego obowiązku złożenia oferty wykupu;

                              3.2)

                              średnią ważoną cenę akcji na rynku regulowanym lub w ramach wielostronnych platform obrotu o największej liczbie transakcji danymi akcjami w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Średnią ważoną cenę akcji oblicza się na podstawie 12 miesięcy poprzedzających powstanie ustawowego obowiązku złożenia oferty wykupu;

                              3.3)

                              wartość akcji obliczoną poprzez podzielenie [wartości] aktywów netto danej spółki przez liczbę wyemitowanych akcji. [Wartość] aktywów netto oblicza się poprzez odjęcie od łącznej kwoty aktywów danej spółki części jej własnych akcji i zobowiązań. Czy w celu obliczenia wartości akcji [wartość] aktywów netto należy podzielić proporcjonalnie do procentu reprezentowanego przez każdą wartość nominalną akcji w kapitale zakładowym, jeżeli dana spółka posiada akcje o różnych wartościach nominalnych?

                  4.

                  Czy wybór najwyższej ceny jest zawsze zgodny z celem dyrektywy, jeżeli sposób obliczania ustanowiony w prawie krajowym przy wykorzystaniu swobody uznania przyznanej [państwom członkowskim] w art. 5 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia, prowadzi do uzyskania ceny wyższej niż ta określona w art. 5 ust. 4 akapit pierwszy?

                  5.

                  Czy w przypadku wyrządzenia jednostce szkody w wyniku niewłaściwego stosowania prawa Unii Europejskiej prawo krajowe może przewidywać ograniczenie [wysokości] odszkodowania za tę szkodę, jeżeli ograniczenie to stosuje się do szkody poniesionej w wyniku niewłaściwego stosowania zarówno prawa krajowego jak i prawa Unii Europejskiej?

                  6.

                  Czy mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia przyznają prawa jednostkom, tj. czy spełniona jest powiązana z tym przesłanka powstania odpowiedzialności państwa?

         (1)  Dz.U. 2004, L 142, s. 12


title: Sprawa C-736/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 7 października 2019 r. – ZS „Plaukti”/Lauku atbalsta dienests

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 7 października 2019 r. – ZS „Plaukti”/Lauku atbalsta dienests
      (Sprawa C-736/19)
      (2019/C 413/38)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca kasację: ZS „Plaukti”

         Druga strona postępowania kasacyjnego: Lauku atbalsta dienests

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 16 ust. 5 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (1) ma zastosowanie w przypadku, gdy wnioskodawca nie spełnił wymogów związanych z koszeniem obszaru, odnośnie do którego został złożony wniosek o wsparcie na utrzymanie bioróżnorodności na użytkach zielonych (wymogu, który wykracza poza przewidziane w art. 39 ust. 3 rozporządzenia nr 1698/2005 (2) wymogi minimalne), a nie doszło do jakiejkolwiek zmiany w ramach grupy upraw?

                  2)

                  Czy za jedno i to samo naruszenie można nałożyć jednocześnie sankcję określoną w art. 16 ust. 5 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. oraz sankcję, o której mowa w art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 65/2011?

                  3)

                  Czy art. 4 i 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. (3) w związku z art. 39 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. sprzeciwiają się przepisowi krajowemu stanowiącemu, że ten sam wymóg może jednocześnie stanowić wymóg minimalny i ustanawiać wymagania wykraczające poza wymogi minimalne (wymóg, którego spełnienie jest konieczne w celu uzyskania wypłaty wsparcia rolnośrodowiskowego)?

         (1)  Dz.U. 2011, L 25, s. 8.

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2005, L 277, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. 2009, L 30, s. 16).


title: Sprawa C-737/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 7 października 2019 r. – Bank of China Limited/Ministre de l’Action et des Comptes publics

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 7 października 2019 r. – Bank of China Limited/Ministre de l’Action et des Comptes publics
      (Sprawa C-737/19)
      (2019/C 413/39)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal administratif de Montreuil

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bank of China Limited

         Strona przeciwna: Ministre de l’Action et des Comptes publics

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy rozwiązania przyjęte w wyroku z dnia 24 stycznia 2019 r., Morgan Stanley & Co International plc przeciwko Ministre de l’Économie et des Finances, C-165/17 są możliwe do zastosowania w przypadku, gdy oddział realizuje w państwie członkowskim zarówno transakcje podlegające opodatkowaniu VAT, jak i świadczenia na rzecz swojego zakładu głównego oraz oddziałów, mających siedziby w państwie trzecim?

                  2)

                  Czy w sytuacji, gdy oddział, mający siedzibę w państwie członkowskim, domaga się prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z wydatkami poniesionymi przez ten oddział w celu realizacji świadczeń na rzecz swojego zakładu głównego położonego w państwie trzecim (eksport usług finansowych i bankowych), podatnik może odliczyć podatek od wartości dodanej w oparciu o art. 169 lit. a) [dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1)], czy też w oparciu o lit. c) tego przepisu?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i w przypadku, gdy oddział może domagać się odliczenia na podstawie art. 169 lit. a) [dyrektywy 2006/112], pod jakim warunkiem można uznać, że transakcje bankowe realizowane przez zakład główny mający siedzibę w państwie trzecim dają prawo do odliczenia, jeżeli transakcje te zostały przeprowadzone w państwie członkowskim, w którym ponoszone są wydatki podlegające podatkowi od wartości dodanej? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i w przypadku gdy oddział może domagać się odliczenia na podstawie art. 169 lit. c) [dyrektywy 2006/112], w jakich okolicznościach można uznać, że usługobiorca ma siedzibę poza Unią Europejską, w sytuacji gdy oddział znajduje się w Unii Europejskiej i stanowi pod względem prawnym jeden podmiot z zakładem głównym?


title: Sprawa C-739/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 7 października 2019 r. – VK/An Bord Pleanála

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 7 października 2019 r. – VK/An Bord Pleanála
      (Sprawa C-739/19)
      (2019/C 413/40)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VK

         Strona pozwana: An Bord Pleanála

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy we wszystkich okolicznościach, w których strona, którą prawnik wizytujący chce reprezentować w postępowaniu sądowym, byłaby uprawniona do samodzielnej reprezentacji, państwo członkowskie nie może skorzystać z opcji przewidzianej w art. 5 dyrektywy 77/249/EWG (1) z dnia 22 marca 1977 r., ze zmianami, który to artykuł zezwala państwu członkowskiemu na nałożenie na prawnika prowadzącego działalność polegającą na reprezentowaniu klienta w postępowaniu sądowym wymogu „współpracy z prawnikiem, który wykonuje swój zawód w danej instytucji sądowniczej [przed danym organem sądowym]”?

                  2)

                  Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest przecząca, to na podstawie jakich czynników sąd krajowy powinien ocenić, czy dopuszczalne jest nałożenie wymogu „współpracy”?

                  3)

                  W szczególności, czy nałożenie ograniczonego obowiązku wykonywania czynności „we współpracy” w sposób opisany wcześniej w niniejszym postanowieniu odsyłającym stanowiłoby proporcjonalną ingerencję w swobodę świadczenia usług przez prawników, tak że byłoby to uzasadnione, biorąc pod uwagę interes publiczny polegający zarówno na potrzebie ochrony konsumentów usług prawnych, jak i na potrzebie zapewnienia prawidłowego sprawowania wymiaru sprawiedliwości?

                  4)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy stanowisko to dotyczy wszystkich okoliczności, a jeśli nie, to jakie czynniki powinien wziąć pod uwagę sąd krajowy przy ustalaniu, czy taki wymóg może zostać nałożony w konkretnym przypadku?

         (1)  Dyrektywa Rady 77/249/EWG z dnia 22 marca 1977 r. mająca na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług (Dz.U. 1977, L 78, s. 17).


title: Sprawa C-741/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 8 października 2019 r. – Republika Mołdawii/spółka Komstroy, następca prawny spółki Energoalians

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 8 października 2019 r. – Republika Mołdawii/spółka Komstroy, następca prawny spółki Energoalians
      (Sprawa C-741/19)
      (2019/C 413/41)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Republika Mołdawii

         Druga strona postępowania: spółka Komstroy, następca prawny spółki Energoalians

         Pytania prejudycjalne

                  —

                  Czy art. 1 pkt 6 Traktatu Karty Energetycznej należy interpretować w ten sposób, że wierzytelność wynikająca z umowy sprzedaży energii elektrycznej, która nie implikuje żadnego wkładu ze strony inwestora w państwie przyjmującym, może stanowić „inwestycję” w rozumieniu tego artykułu?

                  —

                  Czy art. 26 ust. 1 Traktatu Karty Energetycznej należy interpretować w ten sposób, że nabycie przez inwestora z umawiającej się strony wierzytelności przedsiębiorcy spoza państw stron Traktatu stanowi inwestycję?

                  —

                  Czy art. 26 ust. 1 Traktatu Karty Energetycznej należy intepretować w ten sposób, że wierzytelność inwestora wynikająca z umowy sprzedaży energii elektrycznej, dostarczonej do granicy państwa przyjmującego, może stanowić inwestycję dokonywaną na obszarze innej umawiającej się strony, mimo braku wykonywania przez inwestora jakiejkolwiek działalności gospodarczej na terytorium tej umawiającej się strony?


title: Sprawa C-745/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 10 października 2019 r. – PH, OI/„Еurobank Bulgaria” АD

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/35

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 10 października 2019 r. – PH, OI/„Еurobank Bulgaria” АD
      (Sprawa C-745/19)
      (2019/C 413/42)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski rajonen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: PH, OI

         Strona pozwana:„Еurobank Bulgaria” АD

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Jeśli zostanie ustalone, że warunek dotyczący jednostronnej zmiany oprocentowania w umowie o kredyt, zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, jest nieuczciwy, czy sąd krajowy może przyjąć, że należne na podstawie umowy odsetki są stałe (pomimo przeciwnego uzgodnienia w pierwotnej umowie), w wysokości, jaką określono w dacie udzielenia kredytu?

                  2)

                  Jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze jest przecząca, czy dopuszczalne jest, by sąd krajowy w ogóle zasądzał odsetki przy istnieniu nieuczciwego warunku, w którym nie określono w sposób zgodny z prawem zmiennego oprocentowania umownego?

                  3)

                  Jaki wpływ wywiera na odpowiedź na dwa pierwsze pytania okoliczność, że w toku spłaty kredytu konsument zgodził się na stosowanie metodologii dotyczącej określania oprocentowania, która nie zawiera nieuczciwych warunków?


title: Sprawa C-787/19: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/36

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii
      (Sprawa C-787/19)
      (2019/C 413/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Jokubauskaitė i M. Wasmeier, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Austrii

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uznanie, że Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 73 i art. 306-310 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), poprzez wyłączenie usług turystycznych świadczonych na rzecz podatników wykorzystujących je na potrzeby ich przedsiębiorstwa, z uregulowania w zakresie VAT stosowanego dla biur podróży oraz poprzez zezwolenie biurom podróży - w zakresie, w jakim stosuje się wobec nich tę szczególną procedurę - na określenie podstawy opodatkowania VAT zbiorczo dla kategorii usług lub dla wszystkich usług świadczonych w danym okresie podatkowym.

                  —

                  obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Strona skarżąca twierdzi, że przewidziane w Austrii uregulowanie dotyczące obliczania VAT w odniesieniu do usług turystycznych nie jest zgodne z dyrektywą 2006/112. Dyrektywa ta przewiduje w art. 306-310 szczególną procedurę, zgodnie z którą usługi turystyczne świadczone klientowi przez biuro podróży są uznawane za pojedynczą usługę. Prawo austriackie odbiega od tego w niezgodny z prawem sposób.
      Po pierwsze, z możliwości stosowania tej szczególnej procedury nie można wykluczyć podatników, którzy wykorzystują usługi turystyczne na potrzeby ich przedsiębiorstwa. Już w wyroku z dnia 26 września 2013 r., Komisja/Hiszpania (C-189/11, EU:C:2013:587), Trybunał orzekł, że omawianą szczególną procedurę stosuje się nie tylko do usług świadczonych na rzecz prywatnego konsumenta końcowego, ale także do usług świadczonych na rzecz podlegającego opodatkowaniu przedsiębiorcy. Państwa członkowskie nie dysponują prawem ograniczenia tej procedury do pierwszej kategorii podmiotów. Trybunał potwierdził to raz jeszcze w wyroku z dnia 8 lutego 2018 r., Komisja/Niemcy (C-380/16, EU:C:2018:76).
      Po drugie, metoda obliczania przewidziana w austriackim prawie w zakresie podatku obrotowego jest niezgodna z dyrektywą 2006/112. Zgodnie z art. 73 i 306-310 tej dyrektywy podstawę opodatkowania należy ustalić oddzielnie dla każdej podróży. Tymczasem austriackie prawo pozwala na zbiorowe obliczenie marży dla „kategorii usług” lub dla wszystkich podróży w określonym czasie. W wyżej wskazanych wyrokach Trybunał stwierdził również, że takie zbiorowe traktowanie nie jest zgodne ze wspólnym systemem VAT.

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa T-586/14 RENV: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Xinyi PV Products (Anhui) Holdings/Komisja (Dumping – Przywóz szkła solarnego pochodzącego z Chin – Artykuł 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2016/1036] – Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Pojęcie „znaczących wahań kosztów produkcji i sytuacji finansowej przedsiębiorstw” – Korzyści podatkowe – Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/38

      Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Xinyi PV Products (Anhui) Holdings/Komisja
      (Sprawa T-586/14 RENV) (1)

      (Dumping - Przywóz szkła solarnego pochodzącego z Chin - Artykuł 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2016/1036] - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Pojęcie „znaczących wahań kosztów produkcji i sytuacji finansowej przedsiębiorstw” - Korzyści podatkowe - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2019/C 413/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd (Anhui, Chiny) (przedstawiciel: Y. Melin, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: GMB Glasmanufaktur Brandenburg GmbH (Tschernitz, Niemcy) (przedstawiciel: R. MacLean, adwokat)

         Przedmiot

      Oparty na art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 470/2014 z dnia 13 maja 2014 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz szkła solarnego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2014, L 142, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 470/2014 z dnia 13 maja 2014 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz szkła solarnego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.

                  2)

                     Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd, z wyłączeniem kosztów związanych z interwencją.

                  3)

                     GMB Glasmanufaktur Brandenburg GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, poniesione przez Xinyi PV Products (Anhui) Holdings koszty związane z jej interwencją.

         (1)  Dz.U. C 372 z 20.10.2014.


title: Sprawy T-755/15 i T-759/15: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Luksemburg i Fiat Chrysler Finance Europe/Komisja (Pomoc państwa – Pomoc wdrożona przez Luksemburg – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i bezprawnie przyznaną oraz nakazująca jej odzyskanie – Interpretacja indywidualna przepisów podatkowych (tax ruling) – Korzyść – Zasada pełnej konkurencji – Selektywny charakter – Domniemanie – Ograniczenie konkurencji – Odzyskanie pomocy)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/39

      Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Luksemburg i Fiat Chrysler Finance Europe/Komisja
      (Sprawy T-755/15 i T-759/15) (1)

      (Pomoc państwa - Pomoc wdrożona przez Luksemburg - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i bezprawnie przyznaną oraz nakazująca jej odzyskanie - Interpretacja indywidualna przepisów podatkowych (tax ruling) - Korzyść - Zasada pełnej konkurencji - Selektywny charakter - Domniemanie - Ograniczenie konkurencji - Odzyskanie pomocy)
      (2019/C 413/46)
      Języki postępowania: francuski i angielski

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-755/15: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: początkowo D. Holderer i T. Uri, następnie T. Uri, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez D. Waelbroecka, S. Naudina i A. Steichena, a następnie przez D. Waelbroecka i A. Steichena, adwokatów)

         Strona skarżąca w sprawie T-759/15: Fiat Chrysler Finance Europe (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: J. Rodríguez, solicitor, G. Maisto i M. Engel, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. J. Loewenthal i B. Stromsky, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający strony skarżące: Irlandia (przedstawiciele w sprawie T-755/15: początkowo E. Creedon, G. Hodge i A. Joyce, następnie G. Hodge, M. Browne i A. Joyce, a na końcu A. Joyce i J. Quaney, pełnomocnicy, wspierani przez P. Gallaghera, M. Collinsa, SC, B. Doherty’ego i S. Kingston, barristers, a w sprawie T-759/15: początkowo E. Creedon, G. Hodge, K. Duggan i A. Joyce, następnie G. Hodge, K. Duggan, M. Browne i A. Joyce, a na końcu A. Joyce i J. Quaney, pełnomocnicy, wspierani przez M. Collinsa, P. Gallaghera, SC, S. Kingston i B. Doherty’ego, barristers)

         Przedmiot

      Wnioski oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/2326 z dnia 21 października 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38375 (2014/C ex 2014/NN) wdrożonej przez Luksemburg na rzecz grupy Fiat (Dz.U. 2016, L 351, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                     Sprawy T-755/15 i T-759/15 zostają połączone do celów wydania wyroku.

                  2)

                     Skargi zostają oddalone.

         (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawy T-760/15 i T-636/16: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Niderlandy i in./Komisja (Pomoc państwa – Pomoc wdrożona przez Niderlandy – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i bezprawnie przyznaną oraz nakazująca jej odzyskanie – Interpretacja indywidualna przepisów podatkowych (tax ruling) – Ceny transferowe – Obliczanie podstawy opodatkowania – Zasada pełnej konkurencji – Korzyść – System odniesienia – Autonomia podatkowa i proceduralna państw członkowskich)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/40

      Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Niderlandy i in./Komisja
      (Sprawy T-760/15 i T-636/16) (1)

      (Pomoc państwa - Pomoc wdrożona przez Niderlandy - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i bezprawnie przyznaną oraz nakazująca jej odzyskanie - Interpretacja indywidualna przepisów podatkowych (tax ruling) - Ceny transferowe - Obliczanie podstawy opodatkowania - Zasada pełnej konkurencji - Korzyść - System odniesienia - Autonomia podatkowa i proceduralna państw członkowskich)
      (2019/C 413/47)
      Języki postępowania: niderlandzki i angielski

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-760/15: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: początkowo M. Bulterman, B. Koopman, M. de Ree i M. Noort, a następnie M. Bulterman, M. de Ree i M. Noort, pełnomocnicy)

         Strony skarżące w sprawie T-636/16: Starbucks Corp. (Seattle, Waszyngton, Stany Zjednoczone), Starbucks Manufacturing Emea BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: S. Verschuur, M. Petite i M. Stroungi, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele w sprawie T-760/15: początkowo P. J. Loewenthal i B. Stromsky, następnie P. J. Loewenthal i F. Tomat, pełnomocnicy, a w sprawie T-636/16: P. J. Loewenthal i F. Tomat, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą w sprawie T-760/15: Irlandia (przedstawiciele: początkowo E. Creedon, G. Hodge, K. Duggan i A. Joyce, następnie G. Hodge, A. Joyce, K. Duggan, M. Browne i J. Quaney, pełnomocnicy, wspierani przez M. Collinsa, P. Gallaghera, SC, B. Doherty’ego i S. Kingston, barristers)

         Przedmiot

      Wnioski oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/502 z dnia 21 października 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38374 (2014/C ex 2014/NN) przyznanej przez Niderlandy na rzecz Starbucks (Dz.U. 2017, L 83, s. 38).

         Sentencja

                  1)

                     Sprawy T-760/15 i T-636/16 zostają połączone do celów wydania niniejszego wyroku.

                  2)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Komisji (UE) 2017/502 z dnia 21 października 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38374 (2014/C ex 2014/NN) przyznanej przez Niderlandy na rzecz Starbucks.

                  3)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Królestwo Niderlandów, Starbucks Corp. i Starbucks Manufacturing Emea BV.

                  4)

                     Irlandia pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa T-105/17: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – HSBC Holdings i in./Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Sektor instrumentów pochodnych stopy procentowej nominowanych w euro – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG – Manipulowanie międzybankowymi stopami referencyjnymi Euribor – Wymiana poufnych informacji – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Jednolite i ciągłe naruszenie – Grzywny – Kwota podstawowa – Wartość sprzedaży – Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 – Obowiązek uzasadnienia)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/41

      Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – HSBC Holdings i in./Komisja
      (Sprawa T-105/17) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor instrumentów pochodnych stopy procentowej nominowanych w euro - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Manipulowanie międzybankowymi stopami referencyjnymi Euribor - Wymiana poufnych informacji - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Jednolite i ciągłe naruszenie - Grzywny - Kwota podstawowa - Wartość sprzedaży - Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 413/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: HSBC Holdings plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo), HSBC Bank plc (Londyn), HSBC France (Paryż, Francja) (przedstawiciele: K. Bacon, QC, D. Bailey, barrister, M. Simpson, solicitor, oraz adwokaci Y. Anselin i C. Angeli)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Farley, B. Mongin i F. van Schaik, pełnomocnicy, wspierani przez B. Laska, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2016) 8530 final z dnia 7 grudnia 2016 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39914 – Euro Interest Rate Derivatives), a po drugie, do zmiany kwoty grzywny nałożonej na skarżące.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność art. 2 lit. b) decyzji Komisji C(2016) 8530 final z dnia 7 grudnia 2016 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39914 – Euro Interest Rate Derivatives).

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     HSBC Holdings plc, HSBC Bank plc i HSBC France pokrywają własne koszty.

                  4)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


title: Sprawa T-628/18: Wyrok Sądu z dnia 17 października 2019 r. – E.I. Papadopoulos/EUIPO – Europastry (fripan VIENNOISERIE CAPRICE Pur Beurre) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego fripan VIENNOISERIE CAPRICE Pur Beurre – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Caprice – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/50

      Wyrok Sądu z dnia 17 października 2019 r. – E.I. Papadopoulos/EUIPO – Europastry (fripan VIENNOISERIE CAPRICE Pur Beurre)
      (Sprawa T-628/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego fripan VIENNOISERIE CAPRICE Pur Beurre - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Caprice - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 432/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Viomichania mpiskoton kai eidon diatrofis E.I. Papadopoulos SA (Moschato-Tavros, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci C. Chrysanthis, P.V. Chardalia i A. Vasilogamvrou)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Lapinskaite, S. Palmero Cabezas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Europastry, SA (Sant Cugat del Vallès, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Estropá Navarro)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 sierpnia 2018 r. (sprawa R 493/2018-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Viomichania mpiskoton kai eidon diatrofis E.I. Papadopoulos a Europastry.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Viomichania mpiskoton kai eidon diatrofis E.I. Papadopoulos SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 455 z 17.12.2018.


title: Sprawa T-764/19: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. – Keller Holdings/Komisja

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/40

      Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. – Keller Holdings/Komisja
      (Sprawa T-764/19)
      (2020/C 45/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Keller Holdings Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Whitehouse i P. Halford, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim narusza on przysługującą skarżącej swobodę przedsiębiorczości na podstawie art. 49 TFUE; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że system zwolnienia podatkowego dla finansowania grup („kwestionowany środek”) spowodował powstanie korzyści gospodarczej w rozumieniu i zakresie art. 107 ust. 1 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy identyfikacji systemu odniesienia do celów analizy „selektywności”.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie poprzez błędne lub niepełne zidentyfikowanie oraz niewłaściwe zrozumienie istotnych celów wybranego przez Komisję systemu odniesienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywiste błędy w ocenie uznając kwestionowany środek za pociągający za sobą odstępstwo od wybranego przez Komisję systemu odniesienia.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywiste błędy w ocenie błędnie kwalifikując kwestionowany środek jako prima facie selektywny, niesłusznie uznając, że wiązał się on z odmiennym traktowaniem przedsiębiorstw znajdujących się w sytuacji porównywalnej pod względem prawnym i faktycznym.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uwzględniając w swojej ocenie selektywności kwestionowanego środka dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1), podczas gdy instrument ten wszedł w życie dopiero po zakończeniu okresu, w którym Komisja uznała, że kwestionowany środek stanowi pomoc państwa.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja stanowi nadużycie władzy przez Komisję, sprzeczne z suwerennością podatkową Zjednoczonego Królestwa.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając domniemane odstępstwo za nieuzasadnione w odniesieniu do opodatkowania zysku(-ów) finansowego(-ych) nieprzeznaczonego(-ych) do obrotu z pożyczek udzielonych w ramach umów kwalifikowanej pożyczki, które są objęte prima facie przepisami sekcji 371 EB („działalność w Zjednoczonym Królestwie”) Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)]. W odniesieniu do zwolnień podatkowych dotyczących „kwalifikowanych zasobów” oraz „zysków z dopasowanych odsetek”, decyzja Komisji jest również obarczona brakiem jakiegokolwiek uzasadnienia w odniesieniu do kwestii uzasadnienia tych zwolnień bądź też ich nieuzasadnienia.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (2) oraz obowiązek dobrej administracji wynikający z art. 41 Karty praw podstawowych. W szczególności w decyzji o wszczęciu postępowania Komisja nie wskazała, że miała wątpliwości co do uzasadnienia „zwolnienia podatkowego w wysokości 75 %” na podstawie przepisów sekcji 371 ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)] w celu uniknięcia praktycznych trudności związanych z przeprowadzeniem analizy funkcji decyzyjnych i zarządczych w odniesieniu do działalności w zakresie udzielania pożyczek wewnątrz grupy tak, aby dać zainteresowanym stronom odpowiednią możliwość wypowiedzenia się w tej kwestii; Komisja nie zwróciła się w trakcie postępowania wyjaśniającego do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag w tym względzie, a w zaskarżonej decyzji zdecydowała się zignorować takie uwagi, które zostały w rzeczywistości przedstawione przez zainteresowane strony w tym względzie. W konsekwencji zaskarżona decyzja jest nieważna.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uznając, iż opodatkowanie spółki brytyjskiej w odniesieniu do zysków zagranicznych spółek zależnych „w zakresie, w jakim można je przypisać aktywom i działalnościom krajowym” nie stanowi ograniczenia swobody przedsiębiorczości oraz że kwestionowany środek nie jest konieczny do zapewnienia zgodności ze swobodami określonymi w traktacie.
                  Na poparcie skargi (tytułem żądania ewentualnego) o stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji, skarżąca podnosi następujący zarzut:

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczy tego, że nawet gdyby (co jest kwestionowane) kwestionowany środek wiązał się z systemem pomocy państwa, Komisja naruszyła prawo uznając, że odzyskanie pomocy nie narusza podstawowych zasad prawa Unii oraz nakazując odzyskanie pomocy niezależnie od tego, czy zakładanie kontrolowanych spółek zagranicznych i udzielanie przez nie pożyczek spółkom niebędącym rezydentami, które należą do grupy kapitałowej, wiązało się w rzeczywistości z korzystaniem ze swobody przedsiębiorczości lub swobodnego przepływu kapitału. W szczególności w niniejszej sprawie odzyskanie pomocy naruszyłoby przysługującą skarżącej swobodę przedsiębiorczości zgodnie z art. 49 TFUE oraz swobodny przepływ kapitału zgodnie z art. 63 TFUE. W odniesieniu do tego rodzaju naruszenia należy stwierdzić nieważność nakazu odzyskania pomocy, o którym mowa w art. 2 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (tekst jednolity) (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-778/19: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2019 r. – RDI Reit/Komisja

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/60

      Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2019 r. – RDI Reit/Komisja
      (Sprawa T-778/19)
      (2020/C 45/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: RDI Reit plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. McDonnell, barrister, B. Goren, solicitor, adwokat M. Peristeraki i K. Desai, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie braku niezgodnej z prawem pomocy państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w zakresie, w jakim stwierdzono w nim istnienie niezgodnej z prawem pomocy państwa oraz uchylenie ciążącego na Zjednoczonym Królestwie obowiązku odzyskania niezgodnej z prawem pomocy państwa jakoby otrzymanej w tym kontekście przez skarżącą (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nakładają one na Zjednoczone Królestwo obowiązek odzyskania od skarżącej domniemanej pomocy państwa; oraz

                  —

                  w każdym wypadku, obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja błędnie rozumie kontekst, cel i funkcjonowanie brytyjskich przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) odnoszących się do traktowania zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu. Wnioski Komisji zawarte w zaskarżonej decyzji opierają się na skumulowanych oczywistych błędach. W szczególności Komisja popełniła oczywiste błędy w rozumieniu całego brytyjskiego systemu podatkowego, w rozumieniu celów systemu dotyczącego kontrolowanych spółek zagranicznych, szczególnego zakresu zwolnienia podatkowego dla finansowania grup oraz definicji umów kwalifikowanej pożyczki.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja błędnie interpretuje zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe, a zatem jako korzyść. W odniesieniu do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi przepis dotyczący opodatkowania i część definicji granic przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych, a nie korzyść selektywną. Komisja nie przedstawiła żadnej analizy ilościowej wykazującej, że jest to korzyść, a wobec braku przekonujących dowodów na to, że przedmiotowy środek przynosi korzyść, zaskarżona decyzja nie może dalej obowiązywać.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja błędnie zidentyfikowała system odniesienia do celów oceny skutków przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych oraz błędnie zidentyfikowała przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych jako zbiór przepisów, który jest odrębny względem całego brytyjskiego systemu opodatkowania osób prawnych. Komisja nie zrozumiała prawidłowo celu przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych i nie uwzględniła przysługującego Zjednoczonemu Królestwu marginesu swobody uznania.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w analizie pomocy państwa i zastosowała błędne testy przy rozważaniu kwestii porównywalności. Komisja nie uwzględniła różnego poziomu ryzyka związanego z podstawą opodatkowania w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do pożyczek udzielanych podmiotowi należącemu do grupy, który podlega opodatkowaniu w Zjednoczonym Królestwie oraz pożyczek udzielanych podmiotowi należącemu do grupy, który nie podlega opodatkowaniu w Zjednoczonym Królestwie, i nieracjonalnie uznała, że pożyczki udzielane wewnątrz grupy są porównywalne z pożyczkami udzielanymi przez osoby trzecie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że nawet przy założeniu, iż kwestionowane przepisy dotyczące KSZ stanowiły prima facie pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w zaskarżonej decyzji błędnie stwierdzono, że nie ma żadnego uzasadnienia, które można by przyjąć w celu obrony zgodności kwestionowanych przepisów z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Ponadto zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna, ponieważ Komisja słusznie uznała, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w przypadkach, w których jedynym powodem zastosowania podatku od kontrolowanych spółek zagranicznych zgodnie ze scenariuszem alternatywnym rozdziału 5 wspomnianej części 9A byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie” z tego względu, że test ten może być nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce; aczkolwiek jednocześnie, i nie podając odpowiedniego uzasadnienia, Komisja twierdzi, że przepisy wspomnianego rozdziału 9 nigdy nie znajdują uzasadnienia w przypadkach, w których test funkcji decyzyjnych i zarządczych spowodowałby opodatkowanie kontrolowanych spółek zagranicznych na podstawie wspomnianego rozdziału 5. W rzeczywistości test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest zbyt trudny do zastosowania w praktyce, w związku z czym Komisja powinna była uznać przepisy wspomnianego rozdziału 9 za uzasadnione również w kontekście tego testu i w związku z tym powinna była stwierdzić, że nie ma pomocy państwa.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że gdyby zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy, wówczas jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżącej domniemanej pomocy państwa naruszyłoby podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług, zważywszy że należące do skarżącej KSZ znajdują się w innych państwach członkowskich.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że nakaz odzyskania pomocy wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami Unii.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja nie uzasadniła w wystarczający sposób kluczowych elementów zaskarżonej decyzji takich jak np. wniosek, że przewidziane we wspomnianym rozdziale 5 opodatkowanie kontrolowanych spółek zagranicznych mogłoby się odbywać bez trudności lub nieproporcjonalnego obciążenia przy użyciu testu funkcji decyzyjnych i zarządczych.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza również zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność swoich procedur administracyjnych oraz wydawała decyzje w rozsądnym terminie. Nie jest rozsądny ani czteroletni termin, jakiego Komisja potrzebowała na przyjęcie decyzji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie, ani ponad sześcioletni termin, jaki upłynął od dnia wejścia w życie kwestionowanego środka do dnia wydania decyzji niniejszej w sprawie.


title: Sprawa T-779/19: Skarga wniesiona w dniu12 listopada 2019 r. – Ashtead Financing/Komisja

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/62

      Skarga wniesiona w dniu12 listopada 2019 r. – Ashtead Financing/Komisja
      (Sprawa T-779/19)
      (2020/C 45/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ashtead Financing Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Whitehouse i P. Halford, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji C(2019) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim narusza on przysługującą skarżącej swobodę przedsiębiorczości na podstawie art. 49; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że system zwolnienia podatkowego dla finansowania grup („kwestionowany środek”) spowodował powstanie korzyści gospodarczej w rozumieniu i zakresie art. 107 ust. 1 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy identyfikacji systemu odniesienia do celów analizy „selektywności”.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie poprzez błędne lub niepełne zidentyfikowanie oraz niewłaściwe zrozumienie istotnych celów wybranego przez Komisję systemu odniesienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywiste błędy w ocenie uznając kwestionowany środek za pociągający za sobą odstępstwo od wybranego przez Komisję systemu odniesienia.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i/lub popełniła oczywiste błędy w ocenie błędnie kwalifikując kwestionowany środek jako prima facie selektywny, niesłusznie uznając, że wiązał się on z odmiennym traktowaniem przedsiębiorstw znajdujących się w sytuacji porównywalnej pod względem prawnym i faktycznym.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uwzględniając w swojej ocenie selektywności kwestionowanego środka dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1), podczas gdy instrument ten wszedł w życie dopiero po zakończeniu okresu, w którym Komisja uznała, że kwestionowany środek stanowi pomoc państwa.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja stanowi nadużycie władzy przez Komisję, sprzeczne z suwerennością podatkową Zjednoczonego Królestwa.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając domniemane odstępstwo za nieuzasadnione w odniesieniu do opodatkowania zysku(-ów) finansowego(-ych) nieprzeznaczonego(-ych) do obrotu z pożyczek udzielonych w ramach umów kwalifikowanej pożyczki, które są objęte prima facie przepisami sekcji 371 EB („działalność w Zjednoczonym Królestwie”) Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)]. W odniesieniu do zwolnień podatkowych dotyczących „kwalifikowanych zasobów” oraz „zysków z dopasowanych odsetek”, decyzja Komisji jest również obarczona brakiem jakiegokolwiek uzasadnienia w odniesieniu do kwestii uzasadnienia tych zwolnień bądź też ich nieuzasadnienia.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (2) oraz obowiązek dobrej administracji wynikający z art. 41 Karty praw podstawowych. W szczególności w decyzji o wszczęciu postępowania Komisja nie wskazała, że miała wątpliwości co do uzasadnienia „zwolnienia podatkowego w wysokości 75 %” na podstawie przepisów sekcji 371 ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)] w celu uniknięcia praktycznych trudności związanych z przeprowadzeniem analizy funkcji decyzyjnych i zarządczych w odniesieniu do działalności w zakresie udzielania pożyczek wewnątrz grupy tak, aby dać zainteresowanym stronom odpowiednią możliwość wypowiedzenia się w tej kwestii; Komisja nie zwróciła się w trakcie postępowania wyjaśniającego do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag w tym względzie, a w zaskarżonej decyzji zdecydowała się zignorować takie uwagi, które zostały w rzeczywistości przedstawione przez zainteresowane strony w tym względzie. W konsekwencji zaskarżona decyzja jest nieważna.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uznając, iż opodatkowanie spółki brytyjskiej w odniesieniu do zysków zagranicznych spółek zależnych „w zakresie, w jakim można je przypisać aktywom i działalnościom krajowym” nie stanowi ograniczenia swobody przedsiębiorczości oraz że kwestionowany środek nie jest konieczny do zapewnienia zgodności ze swobodami określonymi w traktacie.
                  Na poparcie skargi (tytułem żądania ewentualnego) o stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji, skarżąca podnosi następujący zarzut:

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczy tego, że nawet gdyby (co jest kwestionowane) kwestionowany środek wiązał się z systemem pomocy państwa, Komisja naruszyła prawo uznając, że odzyskanie pomocy nie narusza podstawowych zasad prawa Unii oraz nakazując odzyskanie pomocy niezależnie od tego, czy zakładanie kontrolowanych spółek zagranicznych i udzielanie przez nie pożyczek spółkom niebędącym rezydentami, które należą do grupy kapitałowej, wiązało się w rzeczywistości z korzystaniem ze swobody przedsiębiorczości lub swobodnego przepływu kapitału. W szczególności w niniejszej sprawie odzyskanie pomocy naruszyłoby przysługującą skarżącej swobodę przedsiębiorczości zgodnie z art. 49 TFUE oraz swobodny przepływ kapitału zgodnie z art. 63 TFUE. W odniesieniu do tego rodzaju naruszenia należy stwierdzić nieważność nakazu odzyskania pomocy, o którym mowa w art. 2 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (tekst jednolity) (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa C-582/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. – Viscas Corp./Komisja Europejska, Furukawa Electric Co. Ltd (Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych – Podział rynku w ramach projektów – Grzywny – Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien – Ustalenie względnego znaczenia w kartelu uczestników europejskich i pozaeuropejskich – Udział przedsiębiorstw europejskich w kartelu na kilku poziomach – Zasada równego traktowania)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/13

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. – Viscas Corp./Komisja Europejska, Furukawa Electric Co. Ltd
      (Sprawa C-582/18 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych - Podział rynku w ramach projektów - Grzywny - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Ustalenie względnego znaczenia w kartelu uczestników europejskich i pozaeuropejskich - Udział przedsiębiorstw europejskich w kartelu na kilku poziomach - Zasada równego traktowania)
      (2020/C 61/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Viscas Corp. (przedstawiciel: J.-F. Bellis, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, A. Biolan i I. Zaloguin, pełnomocnicy), Furukawa Electric Co. Ltd (przedstawiciele: początkowo A. Luke i C. Pouncey, solicitors, następnie A. Luke i K. Fountoukakos-Kyriakakos, solicitors)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Viscas Corp. zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Furukawa Electric Co. Ltd pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa C-589/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. – Furukawa Electric Co. Ltd/Komisja Europejska, Viscas Corp. (Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych – Podział rynku w ramach projektów – Grzywny – Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien – Ustalenie wartości sprzedaży – Zasada równego traktowania)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/14

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. – Furukawa Electric Co. Ltd/Komisja Europejska, Viscas Corp.
      (Sprawa C-589/18 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych - Podział rynku w ramach projektów - Grzywny - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Ustalenie wartości sprzedaży - Zasada równego traktowania)
      (2020/C 61/16)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Furukawa Electric Co. Ltd (przedstawiciele: początkowo A. Luke i C. Pouncey, solicitors, następnie A. Luke i K. Fountoukakos-Kyriakakos, Solicitors)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, A. Biolan i I. Zaloguin, pełnomocnicy), Viscas Corp. (przedstawiciel: adwokat J.-F. Bellis)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Furukawa Electric Co. Ltd zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Viscas Corp. pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa C-696/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-349/18, Andreas Hauzenberger/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Andreasa Hauzenbergera

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-349/18, Andreas Hauzenberger/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Andreasa Hauzenbergera
      (Sprawa C-696/19 P)
      (2020/C 61/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Andreas Hauzenberger (przedstawiciele: B. Bittner, Rechtsanwalt, U. Heinrich, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. odwołań) odrzucił odwołanie i postanowił, że wnoszący odwołanie pokryje własne koszty.


title: Sprawa C-855/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 22 listopada 2019 r. – G. Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 22 listopada 2019 r. – G. Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy
      (Sprawa C-855/19)
      (2020/C 61/22)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: G. Sp. z o.o.

         Strona pozwana: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy artykuł 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) nie sprzeciwiają się przepisowi takiemu jak art. 103 ust. 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (2) stanowiącemu, że w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych podatnik jest obowiązany, bez wezwania naczelnika urzędu celnego, do obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek izby celnej właściwej w zakresie wpłat podatku akcyzowego:

                              a)

                              w terminie 5 dni od dnia, w którym towary te zostały wprowadzone do określonego we właściwym zezwoleniu miejsca odbioru wyrobów akcyzowych - jeżeli towary są nabywane wewnątrzwspólnotowo w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym przez zarejestrowanego odbiorcę z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym;

                              b)

                              w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego;

                              c)

                              z chwilą przemieszczenia tych towarów na terytorium kraju - jeżeli towary są przemieszczane poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym?

                  2)

                  Czy art. 69 dyrektywy 2006/112/WE nie sprzeciwia się przepisowi takiemu jak art. 103 ust. 5a u.p.t.u. stanowiącemu, że w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych podatnik jest obowiązany, bez wezwania naczelnika urzędu celnego, do obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek izby celnej właściwej w zakresie wpłat podatku akcyzowego:

                              a)

                              w terminie 5 dni od dnia, w którym towary te zostały wprowadzone do określonego we właściwym zezwoleniu miejsca odbioru wyrobów akcyzowych - jeżeli towary są nabywane wewnątrzwspólnotowo w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym przez zarejestrowanego odbiorcę z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym;

                              b)

                              w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego;

                              c)

                              z chwilą przemieszczenia tych towarów na terytorium kraju - jeżeli towary są przemieszczane poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym;
                              przy interpretacji, że powyższe kwoty nie stanowią zaliczek na VAT w rozumieniu art. 206 dyrektywy 2006/112/WE?

                  3)

                  Czy zaliczka na VAT w rozumieniu art. 206 dyrektywy 2006/112/WE, nieuiszczona w terminie, traci swój byt prawny z końcem okresu rozliczeniowego podatku, na poczet którego ma być uiszczona?

         (1)  Dz.U. UE 2006, L 347 s.1

         (2)  Dz. U. 2016, poz. 710, ze zm.; dalej: „u.p.t.u.”


title: Sprawa C-569/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Potenza (Włochy) w dniu 26 lipca 2019 r. – OM / Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca i in.

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Potenza (Włochy) w dniu 26 lipca 2019 r. – OM / Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca i in.
      (Sprawa C-569/19)
      (2020/C 87/02)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Potenza

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: OM

         Strona pozwana: Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri
      Postanowieniem z dnia 7 listopada 2019 r. Trybunał (dziewiąta izba) stwierdził, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Potenza jest oczywiście niedopuszczalny.


title: Sprawa C-829/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 13 listopada 2019 r. – XY / KLM Cityhopper BV

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 13 listopada 2019 r. – XY / KLM Cityhopper BV
      (Sprawa C-829/19)
      (2020/C 87/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XY

         Strona pozwana: KLM Cityhopper BV
      Postanowieniem Trybunału z dnia 17 stycznia 2020 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-836/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Gera (Niemcy) w dniu 18 listopada 2019 r. – Toropet Ltd. / Landkreis Greiz

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Gera (Niemcy) w dniu 18 listopada 2019 r. – Toropet Ltd. / Landkreis Greiz
      (Sprawa C-836/19)
      (2020/C 87/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Gera

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Toropet Ltd.

         Druga strona postępowania: Landkreis Greiz

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 10 lit. a) rozporządzenia nr 1069/2009 (1) należy interpretować w ten sposób, że pierwotna klasyfikacja materiału do kategorii 3 przestaje być aktualna, gdy ze względu na rozkład i zepsucie produkty stają się niezdatne do spożycia?

                  2)

                  Czy art. 10 lit. f) rozporządzenia nr 1069/2009 należy interpretować w ten sposób, że pierwotna klasyfikacja produktów pochodzenia zwierzęcego lub środków spożywczych zawierających produkty pochodzenia zwierzęcego jako materiału kategorii 3 przestaje być aktualna, gdy w wyniku późniejszych procesów rozkładu lub zepsucia produkty te stanowią zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt?

                  3)

                  Czy przepis art. 9 lit. d) rozporządzenia nr 1069/2009 należy interpretować zawężająco w ten sposób, że materiał zmieszany z ciałami obcymi, takimi jak trociny, należy zaklasyfikować jako materiał kategorii 2 tylko wtedy, gdy jest to materiał przeznaczony do przetworzenia i na paszę dla zwierząt?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (Dz.U. 2009, L 300, s. 1).


title: Sprawa C-854/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 22 listopada 2019 r. – Vodafone GmbH / Bundesrepublik Deutschland

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 22 listopada 2019 r. – Vodafone GmbH / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-854/19)
      (2020/C 87/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vodafone GmbH

         Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                              a)

                              Czy w przypadku oferowania taryfy za połączenia komórkowe, z której klienci mogą korzystać za granicą i która przewiduje miesięczny limit danych dla mobilnego przesyłu danych, po wykorzystaniu którego prędkość transmisji jest zmniejszona, oraz która może zostać rozszerzona o bezpłatną opcję taryfową, na podstawie której niektóre usługi przedsiębiorstw partnerskich przedsiębiorstwa telekomunikacyjnego mogą być wykorzystywane w kraju bez odliczania ilości danych zużytych przy korzystaniu z tych usług od miesięcznego limitu danych objętych taryfą za połączenia komórkowe, podczas gdy za granicą ilość tych danych jest wliczana do miesięcznego limitu danych objętych taryfą za połączenia komórkowe, pojęcie usługi transmisji danych w roamingu regulowanym w rozumieniu art. 6a w związku z art. 2 ust. 2 lit. m) rozporządzenia nr. 531/2012 (1) należy rozumieć w ten sposób, że ta taryfa za połączenia komórkowe i opcja taryfowa kwalifikują się łącznie jako jednolita usługa transmisji danych w roamingu regulowanym, z takim skutkiem, iż niedozwolone jest odliczanie od miesięcznego limitu danych wyłącznie ilości danych zużytych przy korzystaniu z tych usług w kraju?

                              b)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a): Czy w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w niniejszym postępowaniu art. 6a rozporządzenia nr 531/2012 należy interpretować w ten sposób, że wliczenie ilości danych zużytych w związku z korzystaniem z usług przedsiębiorstw partnerskich za granicą do miesięcznego limitu danych objętych taryfą za połączenia komórkowe należy zakwalifikować jako pobranie opłaty dodatkowej?

                              c)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a) i b): Czy ma to zastosowanie również, gdy w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w niniejszym postępowaniu za opcję taryfową jest naliczana opłata?

                  2)

                              a)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a): Czy w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w niniejszym postępowaniu art. 6b ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 531/2012 należy interpretować w ten sposób, że polityka uczciwego korzystania („Fair Use Policy”) w odniesieniu do korzystania z detalicznych usług roamingu regulowanego może odnosić się również do opcji taryfowej jako takiej?

                              b)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a) i przeczącej na pytanie drugie lit. a): Czy w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w niniejszym postępowaniu art. 6b ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 531/2012 należy interpretować w ten sposób, że może zostać ustalona wspólna polityka uczciwego korzystania („Fair Use Policy”) w odniesieniu do korzystania z detalicznych usług roamingu regulowanego dotycząca zarówno taryfy za połączenia komórkowe, jak i opcji taryfowej, z tym skutkiem, iż całkowita krajowa cena detaliczna taryfy za połączenia komórkowe względnie suma całkowitych krajowych cen detalicznych taryfy za połączenia komórkowe i opcji taryfowej powinna stanowić podstawę do określenia ilości danych, którą należy udostępnić w ramach wspólnej „Fair Use Policy”?

                              c)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a) i przeczącej na pytanie drugie lit. a) i b): Czy w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w niniejszym postępowaniu art. 6b ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 531/2012 w związku z art. 4 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia wykonawczego 2016/2286 (2) znajduje zastosowanie przez analogię w taki sposób, że dla opcji taryfowej jako takiej może być przewidziana polityka uczciwego korzystania („Fair Use Policy”)?

                  3)

                              a)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a) lub c): Czy pojęcie otwartego pakietu danych w rozumieniu art. 6b ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 531/2012 w związku z art. 4 ust. 2 akapit pierwszy i art. 2 ust. 2 lit. c) rozporządzenia wykonawczego 2016/2286 należy interpretować w ten sposób, że opcja taryfowa, za którą naliczana jest opłata, sama w sobie powinna zostać zakwalifikowana jako otwarty pakiet danych?

                              b)

                              W przypadku udzielania odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie lit. a): Czy ma to zastosowanie również w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w niniejszym postępowaniu, gdy za opcję taryfową nie jest naliczana opłata?

                  4)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a) lub c) i przeczącej na pytanie trzecie lit. a) lub b): Czy w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w niniejszym postępowaniu art. 6b ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 531/2012 w związku z art. 4 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia wykonawczego 2016/2286 należy interpretować w ten sposób, że całkowitą krajową cenę detaliczną taryfy za połączenia komórkowe należy uwzględnić również przy obliczaniu ilości danych, którą trzeba udostępnić klientom korzystającym z roamingu w ramach „Fair Use Policy” odnoszącej się wyłącznie do opcji taryfowej jako takiej?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 531/2012 z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (Dz.U. 2012, L 172, s. 10).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/2286 z dnia 15 grudnia 2016 r. ustanawiające szczegółowe przepisy dotyczące stosowania polityki uczciwego korzystania i metod oceny zrównoważonego charakteru zniesienia dodatkowych opłat z tytułu detalicznych usług roamingu oraz dotyczące wniosku, jaki ma obowiązek złożyć dostawca usług roamingu na potrzeby tej oceny (Dz.U. 2016, L 344, s. 46).