title: Sprawa T-240/16: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – Klujew / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Podstawa prawna – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo do obrony – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Prawo własności – Prawo do dobrego imienia – Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/26

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – Klujew / Rada
      (Sprawa T-240/16) (1)

      ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Podstawa prawna - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Prawo własności - Prawo do dobrego imienia - Zarzut niezgodności z prawem))
      (2018/C 301/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Andrij Klujew (Donieck, Ukraina) (przedstawiciele: B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, barrister, R. Gherson i T. Garner, solicitors

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: P. Mahnič Bruni i J.P. Hix, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Sformułowane na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016, L 60, s. 76) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016, L 60, s. 1) oraz po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 34) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 1) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów objętych tymi środkami ograniczającymi.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim nazwisko Andrija Klujewa zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów objętych tymi środkami ograniczającymi.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  A. Klujew pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w zakresie żądania skargi o stwierdzenie nieważności.

                  4)

                  Rada pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez A. Klujewa w zakresie żądania o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji 2017/381 oraz rozporządzenia wykonawczego 2017/374 sformułowanego w piśmie dostosowujące skargę.

         (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa T-476/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 czerwca 2018 r. – Arysta LifeScience Netherlands / Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Środki ochrony roślin – Substancja czynna diflubenzuron – Warunki zatwierdzenia przed wprowadzeniem do obrotu – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru – Wyważenie interesów)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/34

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 czerwca 2018 r. – Arysta LifeScience Netherlands / Komisja
      (Sprawa T-476/17 R)
      ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Środki ochrony roślin - Substancja czynna diflubenzuron - Warunki zatwierdzenia przed wprowadzeniem do obrotu - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru - Wyważenie interesów))
      (2018/C 301/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Arysta LifeScience Netherlands BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i M. Grunchard)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis, I. Naglis i G. Koleva, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 279 i 278 TFUE wniosek o zawieszenie wykonania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/855 z dnia 18 maja 2017 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do warunków zatwierdzenia substancji czynnej diflubenzuron (Dz.U. 2017, L 128, s. 10).

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-43/17 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2018 r. – Liam Jenkinson / Europejska Służba Działań Zewnętrznych, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Eulex Kosowo (Odwołanie – Klauzula arbitrażowa – Personel misji międzynarodowych Unii Europejskiej – Jurysdykcja w sporach dotyczących umów o pracę – Kolejne umowy o pracę na czas określony – Klauzule arbitrażowe wskazujące w ostatniej umowie jurysdykcję sądów Unii a w umowach wcześniejszych jurysdykcję sądów w Brukseli (Belgia) – Decyzja w sprawie nieprzedłużenia ostatniej umowy – Żądanie przekształcenia wszystkich stosunków umownych w „umowę o pracę na czas nieokreślony” – Żądania odszkodowania za stanowiące nadużycie rozwiązanie stosunku pracy – Uwzględnienie stosunków umownych sprzed ostatniej umowy – Właściwość Sądu Unii Europejskiej)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/6

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2018 r. – Liam Jenkinson / Europejska Służba Działań Zewnętrznych, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Eulex Kosowo
      (Sprawa C-43/17 P) (1)

      ((Odwołanie - Klauzula arbitrażowa - Personel misji międzynarodowych Unii Europejskiej - Jurysdykcja w sporach dotyczących umów o pracę - Kolejne umowy o pracę na czas określony - Klauzule arbitrażowe wskazujące w ostatniej umowie jurysdykcję sądów Unii a w umowach wcześniejszych jurysdykcję sądów w Brukseli (Belgia) - Decyzja w sprawie nieprzedłużenia ostatniej umowy - Żądanie przekształcenia wszystkich stosunków umownych w „umowę o pracę na czas nieokreślony” - Żądania odszkodowania za stanowiące nadużycie rozwiązanie stosunku pracy - Uwzględnienie stosunków umownych sprzed ostatniej umowy - Właściwość Sądu Unii Europejskiej))
      (2018/C 301/07)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Liam Jenkinson (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i M. Bishop, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo G. Gattinara, L. Radu Bouyon i S. Bartelt, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, A. Aresu i Radu Bouyon, pełnomocnicy), Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) (przedstawiciele: S. Marquardt, R. Spac i E. Orgován, pełnomocnicy), Eulex Kosowo (przedstawiciele: adwokat M. Vicente Hernandez, a następnie adwokat E. Raoult)

         Sentencja

                  1)

                  Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 listopada 2016 r., Jenkinson/Rada i in. (T-602/15, EU:T:2016:660), zostaje uchylone.

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


title: Sprawa T-427/18: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2018 r. – Geske / EUIPO (SATISFYERMEN)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/44

      Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2018 r. – Geske / EUIPO (SATISFYERMEN)
      (Sprawa T-427/18)
      (2018/C 301/59)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: André Geske (Lübbecke, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Albrecht)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „SATISFYERMEN” – zgłoszenie nr 16 886 541

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 maja 2018 r. w sprawie R 2603/2017-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-707/16: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – Enoitalia/EUIPO – La Rural Viñedos y Bodegas (ANTONIO RUBINI) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy ANTONIO RUBINI – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy RUTINI – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/27

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – Enoitalia/EUIPO – La Rural Viñedos y Bodegas (ANTONIO RUBINI)
      (Sprawa T-707/16) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy ANTONIO RUBINI - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy RUTINI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
      (2018/C 301/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Enoitalia SpA (Calmasino di Bardolino, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Rizzo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Zaera Cuadrado, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była) również: La Rural Viñedos y Bodegas SA Ltda (Capital Federal, Argentyna)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 czerwca 2016 r. (sprawa R 1085/2015-5), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Rural Viñedos y Bodegas a Enoitalia

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Enoitalia SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


title: Sprawa T-448/18: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2018 – Ryanair i in. / Komisja

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/24

      Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2018 – Ryanair i in. / Komisja
      (Sprawa T-448/18)
      (2018/C 319/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia), Airport Marketing Services Ltd (Dublin, Irlandia) i FR Financing (Malta) Ltd (Douglas, Wyspa Man) (przedstawiciele: E. Vahida i I. Metaxas-Maranghidis, lawyers, oraz B. Byrne, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 5 i 6 decyzji Komisji Europejskiej (UE) 2018/628 z dnia 11 listopada 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.24221(2011/C) (ex 2011/NN) udzielonej przez Austrię na rzecz portu lotniczego w Klagenfurcie, spółki Ryanair i innych przewoźników lotniczych korzystających z tego portu lotniczego (Dz.U. 2018 L 107, s. 1), oraz art. 9, 10 i 11 tej decyzji w dotyczącej skarżących zakresie;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja dopuściła się naruszenia dotyczących okresów przedawnienia przepisów ustanowionych w art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1) oraz w art. 17 rozporządzenia Rady (UE) nr 2015/1589 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (2) oraz uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ze względu na to, że dziesięcioletni okres przedawnienia został zastosowany w odniesieniu do umów zawartych w 2002 r., których niemniej jednak decyzja ta dotyczyła.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący tego, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja dopuściła się naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasady dobrej administracji oraz przysługującego skarżącym prawa do obrony ze względu na to, iż nie udzieliła im dostępu do akt dochodzenia i nie dała rzeczywistej możliwości przedstawienia ich stanowisk.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący tego, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja dopuściła się naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, iż błędnie przypisała ona państwu zawarcie umów ze skarżącymi.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący tego, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja dopuściła się naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, iż nie wykazała ona selektywności rozpatrywanego środka.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący tego, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja dopuściła się naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, iż błędnie doszła ona do wniosku, że umowy zawarte między portem lotniczym i skarżącymi przysparzały im korzyści. Komisja błędnie wykluczyła możliwość, że część usług marketingowych mogła zostać zakupiona ze względów związanych z interesem ogólnym, błędnie odmówiła zastosowania zaproponowanej przez skarżące analizy porównawczej, dopuściła się oczywistych błędów w ocenie oraz uchybiła obowiązkowi uzasadnienia przeprowadzonej analizy zyskowności, opierając swe wnioski na niekompletnych, niewiarygodnych i niewłaściwych danych; instytucja ta również nie przypisała odpowiedniej wartości usługom świadczonym w ramach umów w przedmiocie usług marketingowych, błędnie oddaliła uzasadnienie podjętej przez port lotniczy decyzji o nabyciu usług marketingowych i błędnie pominęła dalej idące korzyści przysparzane portowi lotniczemu przez działania spółki Ryanair.

                  6.

                  Zarzut szósty, podniesiony tytułem ewentualnym i dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE, jakiego miała się dopuścić Komisja ze względu na oczywisty błąd w ocenie i naruszenie prawa popełnione przy określaniu w skierowanych do państwa członkowskiego instrukcjach kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu ze względu na danie do zrozumienia, że dostosowanie kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu ma fakultatywny charakter oraz ze względu na sprzeczność pomiędzy uzasadnieniem zaskarżonej decyzji i jej sentencją.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. 1999 L 83, s, 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015 L 248, s. 9).


title: Sprawa C-356/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 lipca 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Belgii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuły 11 i 12 oraz art. 76 ust. 6 – Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 – Artykuł 5 – Delegowanie pracownika – Objęcie systemem zabezpieczenia społecznego – Zwalczanie oszustw – Zaświadczenie A1 – Odmowa uznania przez państwo członkowskie wykonywania działalności zawodowej w przypadku oszustwa lub nadużycia]

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/2

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 lipca 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Belgii
      (Sprawa C-356/15) (1)

      ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuły 11 i 12 oraz art. 76 ust. 6 - Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 - Artykuł 5 - Delegowanie pracownika - Objęcie systemem zabezpieczenia społecznego - Zwalczanie oszustw - Zaświadczenie A1 - Odmowa uznania przez państwo członkowskie wykonywania działalności zawodowej w przypadku oszustwa lub nadużycia])
      (2018/C 319/02)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: D. Martin, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck i M. Jacobs, pełnomocnicy, wspierane przez P. Paepe’a, avocat)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, M. Browne, G. Hodge i A. Joyce, pełnomocnicy, wspierani przez C. Tolanda, BL)

         Sentencja

                  1)

                  Poprzez uchwalenie art. 23 i 24 ustawy programowej z dnia 27 grudnia 2012 r. Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie nim ciążą na mocy art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 i art. 76 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r., a także art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa T-458/18: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2018 r. – Multifit/EUIPO (real nature)

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/25

      Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2018 r. – Multifit/EUIPO (real nature)
      (Sprawa T-458/18)
      (2018/C 319/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Multifit Tiernahrungs GmbH (Krefeld, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Weber i P. Gentili)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy real nature – zgłoszenie nr 16 660 425

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie R 2650/2017-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-540/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – „Spika” UAB, „Senoji Baltija” AB, „Stekutis” UAB, „Prekybos namai Aistra” UAB / Žuvininkystės tarnyba prie Lietuvos Respublikos žemės ūkio ministerijos [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka rybołówstwa – Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 – Artykuł 16 ust. 6 oraz art. 17 – Przydział uprawnień do połowów – Ustawodawstwo krajowe przewidujące metodę opartą na obiektywnych i przejrzystych kryteriach – Nierówne warunki konkurencji między podmiotami danego sektora – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuły 16 i 20 – Wolność prowadzenia działalności gospodarczej – Równość traktowania – Proporcjonalność]

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/3

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – „Spika” UAB, „Senoji Baltija” AB, „Stekutis” UAB, „Prekybos namai Aistra” UAB / Žuvininkystės tarnyba prie Lietuvos Respublikos žemės ūkio ministerijos
      (Sprawa C-540/16) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rybołówstwa - Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 - Artykuł 16 ust. 6 oraz art. 17 - Przydział uprawnień do połowów - Ustawodawstwo krajowe przewidujące metodę opartą na obiektywnych i przejrzystych kryteriach - Nierówne warunki konkurencji między podmiotami danego sektora - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 16 i 20 - Wolność prowadzenia działalności gospodarczej - Równość traktowania - Proporcjonalność])
      (2018/C 319/03)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Spika” UAB, „Senoji Baltija” AB, „Stekutis” UAB, „Prekybos namai Aistra” UAB

         Strona pozwana: Žuvininkystės tarnyba prie Lietuvos Respublikos žemės ūkio ministerijos

         przy udziale: Lietuvos Respublikos žemės ūkio ministerija, „Sedija” BUAB, V. Malinausko gamybinė-komercinė firma „Stilma”, „Starkis” UAB, „Banginis” UAB „Baltijos šprotai” UAB, „Monistico” UAB, „Ramsun” UAB, „Rikneda” UAB, „Laivitė” AB, „Baltijos jūra” UAB, „Baltlanta” UAB, „Grinvita” UAB, „Strimelė” UAB, „Baltijos žuvys” BUAB

         Sentencja

      Artykuł 16 ust. 6 i art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE, jak również art. 16 i 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, takim jak te będące przedmiotem postępowania głównego, w drodze których państwo to przyjmuje metodę przydziału uprawnień do połowów, która – pomimo że została oparta na obiektywnym i przejrzystym kryterium – może pociągać za sobą nierówne traktowanie między podmiotami posiadającymi statki rybackie pływające pod banderą tego państwa, pod warunkiem że metoda ta realizuje co najmniej jeden cel interesu ogólnego spośród uznanych przez Unię Europejską i przestrzega zasady proporcjonalności.

         (1)  Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


title: Sprawa C-726/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 23 października 2017 r. w sprawie T-441/16, Tetra Pharm (1997) / EUIPO, wniesione w dniu 22 grudnia 2017 r. przez Tetra Pharm (1997) Ltd

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/12

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 23 października 2017 r. w sprawie T-441/16, Tetra Pharm (1997) / EUIPO, wniesione w dniu 22 grudnia 2017 r. przez Tetra Pharm (1997) Ltd
      (Sprawa C-726/17 P)
      (2018/C 319/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Tetra Pharm (1997) Ltd (przedstawiciel: adwokat T. Grucelski)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      Postanowieniem z dnia 11 lipca 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa C-632/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel te Antwerpen – Belgia) – Dyson Ltd, Dyson BV / BSH Home Appliances NV [Odesłanie prejudycjalne – Detaliczna sprzedaż odkurzaczy – Etykieta dotycząca klasy energetycznej – Dyrektywa 2010/30/UE – Rozporządzenie delegowane (UE) nr 665/2013 – Odkurzacze – Umieszczanie innych symboli – Nieuczciwe praktyki handlowe – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2005/29/WE – Artykuł 7 – Brak wyjaśnienia warunków, w jakich mierzona jest efektywność energetyczna – Zaniechanie wprowadzające w błąd]

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/8

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel te Antwerpen – Belgia) – Dyson Ltd, Dyson BV / BSH Home Appliances NV
      (Sprawa C-632/16) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Detaliczna sprzedaż odkurzaczy - Etykieta dotycząca klasy energetycznej - Dyrektywa 2010/30/UE - Rozporządzenie delegowane (UE) nr 665/2013 - Odkurzacze - Umieszczanie innych symboli - Nieuczciwe praktyki handlowe - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2005/29/WE - Artykuł 7 - Brak wyjaśnienia warunków, w jakich mierzona jest efektywność energetyczna - Zaniechanie wprowadzające w błąd])
      (2018/C 328/08)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank van koophandel te Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Dyson Ltd, Dyson BV

         Strona pozwana: BSH Home Appliances NV

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 7 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że okoliczność niedostarczenia konsumentowi informacji dotyczących warunków przeprowadzenia testów, które doprowadziły do klasyfikacji energetycznej wskazanej na etykiecie energetycznej dotyczącej klasy energetycznej odkurzaczy, której wzór znajduje się w załączniku II do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 665/2013 z dnia 3 maja 2013 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykietowania energetycznego odkurzaczy, nie stanowi „zaniechania wprowadzającego w błąd” w rozumieniu tego przepisu.

                  2)

                  Rozporządzenie delegowane nr 665/2013 w świetle art. 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono temu, aby poza etykietą dotyczącą klasy energetycznej odkurzaczy, której wzór znajduje się w załączniku II do rozporządzenia delegowanego nr 665/2013, były umieszczane inne etykiety lub symbole ponownie wymieniające informacje wskazane już na wspomnianej etykiecie energetycznej, jeżeli owo umieszczenie powoduje powstanie ryzyka wprowadzenia w błąd ostatecznego konsumenta lub wywołania po jego stronie nieporozumienia w zakresie zużycia energii przez dany sprzedawany detalicznie odkurzacz w trakcie jego używania, czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego z uwzględnieniem wszystkich mających znaczenie elementów oraz rozumowania przeciętnego, właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego użytkownika końcowego, z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturalnych i językowych.

         (1)  Dz.U. C 78 z 13.3.2017.


title: Sprawa T-450/14: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Sumitomo Electric Industries i J-Power Systems/Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek kabli elektrycznych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Jednolite i ciągłe naruszenie – Dowód naruszenia – Czas uczestniczenia – Otwarte zdystansowanie się – Obliczanie kwoty grzywny – Waga naruszenia – Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/38

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Sumitomo Electric Industries i J-Power Systems/Komisja
      (Sprawa T-450/14) (1)

      ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek kabli elektrycznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Jednolite i ciągłe naruszenie - Dowód naruszenia - Czas uczestniczenia - Otwarte zdystansowanie się - Obliczanie kwoty grzywny - Waga naruszenia - Nieograniczone prawo orzekania))
      (2018/C 328/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sumitomo Electric Industries Ltd (Osaka, Japonia) i J-Power Systems Corp. (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: M. Hansen, L. Crocco, J. Ruiz Calzado i S. Völcker, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, H. van Vliet i J. Norris-Usher, pełnomocnicy, wspierani przez M. Gray, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących, a po drugie, do obniżenia kwoty nałożonej na nie grzywny.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sumitomo Electric Industries Ltd i J-Power Systems Corp. zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-487/18: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2018 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/29

      Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2018 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii
      (Sprawa C-487/18)
      (2018/C 328/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Noll-Ehlers, M. Patakia, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Austrii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że Republika Austrii, nie notyfikując Komisji swego krajowego programu gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 15 ust. 4 w związku z art. 13 ust. 1 dyrektywy Rady 2011/70/Euratom z dnia 19 lipca 2011 r. ustanawiającej ramy wspólnotowe w zakresie odpowiedzialnego i bezpiecznego gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi (1);

                  —

                  obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Pozwana aż do chwili obecnej przekazała Komisji jedynie projekt programu krajowego. W swych odpowiedziach na żądania udzielenia informacji oraz uzasadnioną opinię wskazała ona, że ten program krajowy wymaga jeszcze przyjęcia przez rząd federalny, do którego jeszcze nie doszło. Notyfikacja programu krajowego jest możliwa dopiero po jego przyjęciu przez rząd federalny. Pozwana nie zareagowała na wezwania do podjęcia działania. Nie notyfikowała ona więc jeszcze programu krajowego i uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 15 ust. 4 w związku z art. 13 ust. 1 dyrektywy.

         (1)  Dz.U. 2011, L 199, s. 48.


title: Sprawa C-338/17: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – Virginie Marie Gabrielle Guigo / Fond „Garantirani vzemania na rabotnitsite i sluzhitelite” (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy – Dyrektywa 2008/94/WE – Artykuły 3 i 4 – Przejęcie przez instytucje gwarancyjne roszczeń pracowników najemnych – Ograniczenie obowiązku spłaty przez instytucje udzielające gwarancji – Wyłączenie roszczeń z tytułu wynagrodzenia powstałych wcześniej niż trzy miesiące przed wpisaniem do rejestru handlowego orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/19

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – Virginie Marie Gabrielle Guigo / Fond „Garantirani vzemania na rabotnitsite i sluzhitelite”
      (Sprawa C-338/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Dyrektywa 2008/94/WE - Artykuły 3 i 4 - Przejęcie przez instytucje gwarancyjne roszczeń pracowników najemnych - Ograniczenie obowiązku spłaty przez instytucje udzielające gwarancji - Wyłączenie roszczeń z tytułu wynagrodzenia powstałych wcześniej niż trzy miesiące przed wpisaniem do rejestru handlowego orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego))
      (2018/C 328/23)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Varhoven administrativen sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Virginie Marie Gabrielle Guigo

         Strona pozwana: Fond „Garantirani vzemania na rabotnitsite i sluzhitelite”

         Sentencja

      Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak art. 4 ust. 1 Zakon za garantiranite vzemania na rabotnitsite i sluzhitelite pri nesastoyatelnost na rabotodatelia (ustawy o ochronie roszczeń pracowników w razie niewypłacalności pracodawcy), które nie gwarantuje roszczeń z tytułu wynagrodzenia pracowników najemnych, w razie gdy ich stosunek pracy ustał wcześniej niż trzy miesiące przed wpisaniem do rejestru handlowego orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego dotyczącego pracodawcy.

         (1)  Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


title: Sprawa T-58/14: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Stührk Delikatessen Import / Komisja [Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Belgijski, niemiecki, francuski i niderlandzki rynek krewetek z Morza Północnego – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Ustalanie cen i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych – Jednolite i ciągłe naruszenie – Grzywny – Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar – Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. – Okoliczności łagodzące – Zasadniczo ograniczony udział – Współpraca w toku postępowania administracyjnego – Wynoszący 10 % pułap całkowitego obrotu – Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 – Punkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. – Równe traktowanie – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/31

      Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Stührk Delikatessen Import / Komisja
      (Sprawa T-58/14) (1)

      ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski i niderlandzki rynek krewetek z Morza Północnego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Ustalanie cen i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Jednolite i ciągłe naruszenie - Grzywny - Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Okoliczności łagodzące - Zasadniczo ograniczony udział - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Wynoszący 10 % pułap całkowitego obrotu - Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Punkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Równe traktowanie - Obowiązek uzasadnienia])
      (2018/C 328/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Stührk Delikatessen Import GmbH & Co. KG (Marne, Niemcy) (przedstawiciel: J. Sparr, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Leupold, F. Ronkes Agerbeek i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2013) 8286 final z dnia 27 listopada 2013 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE (sprawa AT.39633 – Krewetki) w dotyczącym skarżącej zakresie i obniżenia kwoty nałożonej na nią w tej decyzji grzywny.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 2 akapit pierwszy lit. c) decyzji Komisji C(2013) 8286 final z dnia 27 listopada 2013 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE (sprawa AT.39633 – Krewetki).

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa swe własne koszty, a także połowę kosztów poniesionych przez Stührk Delikatessen Import GmbH & Co. KG.

                  4)

                  Stührk Delikatessen Import pokrywa połowę własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014


title: Sprawa C-679/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie zainicjowane przez A (Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii – Artykuły 20 i 21 TFUE – Swoboda przemieszczania się i pobytu w państwach członkowskich – Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Pomoc społeczna – Świadczenia z tytułu choroby – Usługi dla osób niepełnosprawnych – Ciążący na gminie państwa członkowskiego obowiązek udzielenia jednemu z jej rezydentów pomocy osobistej przewidzianej przez ustawodawstwo krajowe podczas pobieranej przez tego rezydenta nauki w szkole wyższej w innym państwie członkowskim)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/9

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie zainicjowane przez A
      (Sprawa C-679/16) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Artykuły 20 i 21 TFUE - Swoboda przemieszczania się i pobytu w państwach członkowskich - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Pomoc społeczna - Świadczenia z tytułu choroby - Usługi dla osób niepełnosprawnych - Ciążący na gminie państwa członkowskiego obowiązek udzielenia jednemu z jej rezydentów pomocy osobistej przewidzianej przez ustawodawstwo krajowe podczas pobieranej przez tego rezydenta nauki w szkole wyższej w innym państwie członkowskim))
      (2018/C 328/09)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A

         Przy udziale: Espoon kaupungin sosiaali- ja terveyslautakunnan yksilöasioiden jaosto

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r., należy dokonywać w ten sposób, że świadczenie takie jak pomoc osobista rozpatrywana w postępowaniu głównym, która polega między innymi na pokryciu kosztów związanych z czynnościami życia codziennego osoby o znacznym stopniu niepełnosprawności, która nie jest czynna zawodowo, w celu umożliwienia tej osobie pobierania nauki w szkole wyższej, nie wchodzi w zakres pojęcia „świadczenia z tytułu choroby” w rozumieniu tego przepisu, a w związku z tym nie podlega zakresowi stosowania tego rozporządzenia.

                  2)

                  Artykuły 20 i 21 TFUE stoją na przeszkodzie temu, aby gmina zamieszkania rezydenta państwa członkowskiego, który jest w znacznym stopniu niepełnosprawny, odmówiła mu świadczenia takiego jak pomoc osobista rozpatrywana w postępowaniu głównym z tego względu, że przebywa on w innym państwie członkowskim w celu pobierania nauki w szkole wyższej.

         (1)  Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


title: Sprawa T-419/14: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – The Goldman Sachs Group / Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek kabli elektrycznych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Jednolite i ciągłe naruszenie – Możliwość przypisania naruszenia – Domniemanie – Błąd w ocenie – Domniemanie niewinności – Pewność prawa – Zasada odpowiedzialności osobistej – Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/31

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – The Goldman Sachs Group / Komisja
      (Sprawa T-419/14) (1)

      ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek kabli elektrycznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Jednolite i ciągłe naruszenie - Możliwość przypisania naruszenia - Domniemanie - Błąd w ocenie - Domniemanie niewinności - Pewność prawa - Zasada odpowiedzialności osobistej - Nieograniczone prawo orzekania))
      (2018/C 328/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: The Goldman Sachs Group, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci W. Deselaers, J. Koponen, i A. Mangiaracina)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, L. Malferrari, H. van Vliet i J. Norris-Usher, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Prysmian SpA (Mediolan, Włochy) i Prysmian Cavi e Sistemi Srl (Mediolan) (przedstawiciele: adwokaci C. Tesauro, F. Russo i L. Armati)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia [EOG] (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne), w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej, a także, po drugie, do obniżenia nałożonej na skarżącą kwoty grzywny.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  The Goldman Sachs Group, Inc. pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję, Prysmian SpA i Prysmian Cavi e Sistemi Srl.

                  3)

                  Prysmian SpA i Prysmian Cavi e Sistemi Srl pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa C-5/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs / DPAS Limited [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Dyrektywa 2006/112/WE – Zwolnienie – Artykuł 135 ust. 1 lit. d) – Transakcje dotyczące płatności i przelewów – Pojęcie – Zakres stosowania – Plany płatności za opiekę stomatologiczną poprzez polecenie zapłaty]

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/9

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs / DPAS Limited
      (Sprawa C-5/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienie - Artykuł 135 ust. 1 lit. d) - Transakcje dotyczące płatności i przelewów - Pojęcie - Zakres stosowania - Plany płatności za opiekę stomatologiczną poprzez polecenie zapłaty])
      (2018/C 328/10)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

         Strona pozwana: DPAS Limited

         Sentencja

      Artykuł 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w nim zwolnienie z podatku od wartości dodanej transakcji dotyczących płatności i przelewów nie ma zastosowania do świadczenia usług takiego jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które polega na tym, że podatnik zwraca się do stosownych instytucji finansowych, po pierwsze, o to, by określoną sumę pieniędzy przekazano z rachunku bankowego pacjenta na rachunek podatnika na podstawie upoważnienia polecenia zapłaty, a po drugie, o to, by tę kwotę, po odjęciu wynagrodzenia należnego temu podatnikowi, przekazano z jego rachunku bankowego na rachunki bankowe dentysty i ubezpieczyciela tego pacjenta.

         (1)  Dz.U. C 78 z 13.3.2017.


title: Sprawa C-404/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Malmö – Szwecja) – A / Migrationsverket (Odesłanie prejudycjalne – Polityka azylowa – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 31 ust. 8 i art. 32 ust. 2 – Oczywiście bezzasadny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej – Koncepcja bezpiecznego kraju pochodzenia – Brak krajowych reguł dotyczących tej koncepcji – Oświadczenia wnioskodawcy uznane za wiarygodne, lecz niewystarczające w świetle istnienia dostatecznej ochrony zapewnionej przez państwo pochodzenia wnioskodawcy)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/20

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Malmö – Szwecja) – A / Migrationsverket
      (Sprawa C-404/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka azylowa - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 31 ust. 8 i art. 32 ust. 2 - Oczywiście bezzasadny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej - Koncepcja bezpiecznego kraju pochodzenia - Brak krajowych reguł dotyczących tej koncepcji - Oświadczenia wnioskodawcy uznane za wiarygodne, lecz niewystarczające w świetle istnienia dostatecznej ochrony zapewnionej przez państwo pochodzenia wnioskodawcy))
      (2018/C 328/24)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Förvaltningsrätten i Malmö

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A

         Strona pozwana: Migrationsverket

         Sentencja

      Artykuł 31 ust. 8 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w związku z art. 32 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie umożliwia on uznania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za oczywiście bezzasadny w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której z jednej strony z informacji dotyczących państwa pochodzenia wnioskodawcy wynika, że można w nim zapewnić mu wystarczającą ochronę, a z drugiej strony wnioskodawca ten przedstawił informacje niewystarczające, aby uzasadnić udzielenie ochrony międzynarodowej, w sytuacji gdy państwo członkowskie, w którym złożono wniosek, nie ustanowiło zasad stosowania koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia.

         (1)  Dz.U. C 293 z 4.9.2017.


title: Sprawa T-532/18: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2018 r. – Aroma Essence / EUIPO – Refan Bulgaria (gąbki do mycia)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/37

      Skarga wniesiona w dniu 10 września 2018 r. – Aroma Essence / EUIPO – Refan Bulgaria (gąbki do mycia)
      (Sprawa T-532/18)
      (2018/C 392/45)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aroma Essence Ltd (Kazanłyk, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat A. Nastev)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Refan Bulgaria OOD (Trud, Bułgaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Refan Bulgaria OOD

         Sporny wzór: wzór unijny nr 1333223-0001

         Zaskarżona decyzja: decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 lipca 2018 r. w sprawie R 1197/2017-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej zmianę poprzez oddalenie odwołania wniesionego przez Refan Bulgaria OOD od decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO z dnia 10 kwietnia 2017 r.;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Refan Bulgaria OOD ich własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez Aroma Essence Ltd w postępowaniu przed Sądem i przed Trzecią Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  naruszenie zasady dobrej administracji;

                  —

                  naruszenie art. 53 ust. 1 i 2 oraz art. 60 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w związku z art. 28 ust. 1 lit. b) pkt (i), (v) i (vi), art. 30 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2245/2002;

                  —

                  naruszenie zasady pewności prawa, równego traktowania i dobrej administracji;

                  —

                  naruszenie art. 59, art. 60 ust. 1, art. 65 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 75 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 oraz art. 36 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2245/2002.


title: Sprawa C-465/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 16 lipca 2018 r. – AV, BU / Comune di Bernareggio

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 16 lipca 2018 r. – AV, BU / Comune di Bernareggio
      (Sprawa C-465/18)
      (2018/C 399/28)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AV, BU

         Strona pozwana: Comune di Bernareggio

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zasady swobody przedsiębiorczości, niedyskryminacji, równości traktowania, ochrony konkurencji i swobodnego przepływu pracowników, o których mowa w art. 45, 49–56 i 106 TFUE, jak również w art. 15 i 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i zawarte w nich kryteria proporcjonalności i racjonalności sprzeciwiają się przepisom krajowym takim jak te, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy nr 362/1991, które w przypadku przeniesienia własności apteki gminnej przyznają prawo pierwokupu pracownikom tej apteki?


title: Wyrok Trybunału z dnia 7 czerwca 2018 r. w sprawie E-17/17 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2014/54/UE)

text:
               15.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/12

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 7 czerwca 2018 r.
      w sprawie E-17/17
      Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

         (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2014/54/UE)

      (2018/C 414/14)
      W sprawie E-17/17 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 8 załącznika V do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/54/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie środków ułatwiających korzystanie z praw przyznanych pracownikom w kontekście swobodnego przepływu pracowników), dostosowanego do Porozumienia przez protokół 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz na mocy art. 7 Porozumienia, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes) oraz Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann, sędziowie, wydał w dniu 7 czerwca 2018 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Trybunał niniejszym:

                  1.

                  Orzeka, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 8 załącznika V do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/54/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie środków ułatwiających korzystanie z praw przyznanych pracownikom w kontekście swobodnego przepływu pracowników), dostosowanego do Porozumienia przez protokół 1 do tego Porozumienia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz na mocy art. 7 Porozumienia.

                  2.

                  Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału z dnia 14 czerwca 2018 r. w sprawie E-12/17 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Rozporządzenie (UE) nr 448/2013)

text:
               15.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/7

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 14 czerwca 2018 r.
      w sprawie E-12/17
      Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

         (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Rozporządzenie (UE) nr 448/2013)

      (2018/C 414/09)
      W sprawie E-12/17 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bbc załącznika IX do Porozumienia (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 448/2013 z dnia 15 maja 2013 r. ustanawiające procedurę mającą na celu określenie państwa członkowskiego odniesienia ZAFI spoza UE zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE), dostosowanego przez protokół 1 do Porozumienia, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, prezes, Per Christiansen i Bernd Hammermann (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydał w dniu 14 czerwca 2018 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Trybunał niniejszym:

                  1.

                  Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bbc załącznika IX do Porozumienia (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 448/2013 z dnia 15 maja 2013 r. ustanawiające procedurę mającą na celu określenie państwa członkowskiego odniesienia ZAFI spoza UE zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE), dostosowanego przez protokół 1 do Porozumienia.

                  2.

                  Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-553/18: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2018 r. – Rodríguez Gómez / Rada

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/88

      Skarga wniesiona w dniu 19 września 2018 r. – Rodríguez Gómez / Rada
      (Sprawa T-553/18)
      (2018/C 427/116)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Delcy Eloina Rodríguez Gómez (Caracas, Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci F. Di Gianni i L. Giuliano)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/901 z dnia 25 czerwca 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/899 z dnia 25 czerwca 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (2) w zakresie, w jakim ich przepisy dotyczą strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżone akty są dotknięte oczywistym błędem w ocenie oraz brakiem wskazania ścisłych i spójnych dowodów.

                              —

                              W tym względzie skarżąca podnosi, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie dotyczący funkcji i roli skarżącej oraz nie ujawniła zestawu ścisłych i spójnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Skarżąca twierdzi ponadto, że Rada nie przeprowadziła właściwej oceny dowodów lub, co najmniej, że taka ocena była oczywiście błędna.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że środki ograniczające nałożone poprzez zaskarżone akty stanowią nieuzasadnione i nieproporcjonalne ograniczenie przysługującego skarżącej podstawowego prawa własności.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2018/901 z dnia 25 czerwca 2018 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 160I, s. 12).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2018/899 z dnia 25 czerwca 2018 r. wykonujące rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 160I, s. 5).


title: Sprawa T-598/18: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2018 r. – Grupo textil brownie / EUIPO – The Guide Association (BROWNIE)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/100

      Skarga wniesiona w dniu 4 października 2018 r. – Grupo textil brownie / EUIPO – The Guide Association (BROWNIE)
      (Sprawa T-598/18)
      (2018/C 427/132)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Grupo textil brownie, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci D. Pellisé Urquiza i J. C. Quero Navarro)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: The Guide Association (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy – zgłoszenie nr 14 016 844

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lipca 2018 r. w sprawie R 2680/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001.


title: Sprawa T-595/17: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – Demp / EUIPO (Połączenie kolorów żółtego i szarego) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie unijnego znaku towarowego tworzonego przez kombinację kolorów żółtego i szarego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/59

      Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – Demp / EUIPO (Połączenie kolorów żółtego i szarego)
      (Sprawa T-595/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie unijnego znaku towarowego tworzonego przez kombinację kolorów żółtego i szarego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2018/C 427/77)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Demp BV (Vianen, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat C. Gehweiler)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lipca 2017 r. (sprawa R 1624/2016-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia przedstawiającego kolor tworzonego przez kombinację kolorów żółty i szary jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Demp BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 357 z 23.10.2017.


title: Sprawa T-514/18: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2018 r. – Del Valle Ruiz i in. / SRB

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/79

      Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2018 r. – Del Valle Ruiz i in. / SRB
      (Sprawa T-514/18)
      (2018/C 427/106)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strony skarżące: Antonio Del Valle Ruiz (Mexico City, Meksyk) i 36 innych (przedstawiciele: P. Saini, QC, J. Pobjoy, Barrister i R. Boynton, Solicitor)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strony skarżące wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji komisji odwoławczej SRB w sprawie 48/2017 z dnia 19 czerwca 2018 r., w zakresie w jakim stanowi ona, że SRB była uprawniona do przyjęcia za podstawę: i) art. 4 ust. 1 lit. a) akapit czwarty; ii) art. 4 ust. 2 akapit pierwszy; iii) art. 4 ust. 2 akapit trzeci, lub iv) art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 (1) (lub równoważnych postanowień na podstawie decyzji SRB SRB/ES/2017/01 z dnia 9 lutego 2017 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów SRB), w celu uzasadnienia braku udostępnienia dokumentów żądanych przez skarżących w ich wniosku potwierdzającym z dnia 23 sierpnia 2017 r. dotyczącym przyjęcia planu restrukturyzacji wobec Banco Popular Español;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że komisja odwoławcza SRB naruszyła art. 4 ust. 1 lit. a) akapit czwarty rozporządzenia nr 1049/2001.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, że komisja odwoławcza naruszyła art. 4 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy tego, że komisja odwoławcza naruszyła art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy tego, że komisja odwoławcza naruszyła art. 4 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 1049/2001.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy tego, że komisja odwoławcza naruszyła art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy tego, że komisja odwoławcza naruszyła art. 11 rozporządzenia nr 1049/2001.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa T-599/18: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2018 r. – Aeris Invest / SRB

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/101

      Skarga wniesiona w dniu 5 października 2018 r. – Aeris Invest / SRB
      (Sprawa T-599/18)
      (2018/C 427/133)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Aeris Invest (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci R. Vallina Hoset, P. Medina Sánche i A. Sellés Marco)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 września 2018 r.

                  —

                  obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skierowanej przeciwko decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (zwanej dalej „SRB”) z dnia 14 września 2018 r. w sprawie niedokonywania ostatecznej wyceny ex post w ramach decyzji SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca 2017 r. dotyczącej programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec instytucji Banco Popular Español, S.A (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 20 ust. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 90). Zarzut ten dzieli się na trzy części.

                              —

                              Część pierwsza jest oparta na argumencie, zgodnie z którym zaskarżona decyzja odnosi się do możliwości odpisania roszczeń wierzycieli lub zwiększenia wartości wypłacanego wynagrodzenia bez dokonania ostatecznej wyceny ex post.

                              —

                              Część druga jest oparta na argumencie, zgodnie z którym SRB nie upewniła się, że informacje, na których podstawie dokonuje się wyceny, są w jak największym stopniu aktualne i kompletne, tak aby wszelkie straty z tytułu aktywów podmiotu zostały w pełni uznane.

                              —

                              Część trzecia jest oparta na naruszeniu orzecznictwa w sprawie Meroni, w zakresie w jakim Komisja powinna była zatwierdzić decyzję SRB dotyczącą braku zapewnienia dokonania ostatecznej wyceny ex post.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy nadużycia uprawnień, jakim dotknięta jest zaskarżona decyzja, co zostało wykazane przez szereg obiektywnych, istotnych i spójnych przesłanek. W tym zakresie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja stanowi obejście postępowania z art. 20 ww. rozporządzenia (UE) nr 806/2014 oraz że celem SRB przy wydaniu tej decyzji było zatajenie rzeczywistej sytuacji Banco Popular Español, S.A.


title: Sprawa T-632/17: Wyrok Sądu z dnia 9 października 2018 r. – Erdősi Galcsikné / Komisja (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące postępowania EU Pilot nr 8572/16 CHAP(2015) 00353 — Odmowa dostępu — Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 — Wyjątek dotyczący ochrony celów dochodzenia — Ogólne domniemanie poufności — Nadrzędny interes publiczny)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/60

      Wyrok Sądu z dnia 9 października 2018 r. – Erdősi Galcsikné / Komisja
      (Sprawa T-632/17) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące postępowania EU Pilot nr 8572/16 CHAP(2015) 00353 - Odmowa dostępu - Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 - Wyjątek dotyczący ochrony celów dochodzenia - Ogólne domniemanie poufności - Nadrzędny interes publiczny)
      (2018/C 427/78)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Éva Erdősi Galcsikné (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat D. Lazar)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Węgry (przedstawiciele: M. Fehér, G. Koós i M. Tátrai, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 1 czerwca i z dnia 17 lipca 2017 r. odmawiających przyznania skarżącej dostępu do dokumentów dotyczących postępowania EU Pilot nr 8572/16 CHAP(2015) 00353.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Éva Erdősi Galcsikné pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Węgry pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.


title: Sprawa T-601/18: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2018 r. – Wewi Mobile/EUIPO (Fi Network)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/102

      Skarga wniesiona w dniu 8 października 2018 r. – Wewi Mobile/EUIPO (Fi Network)
      (Sprawa T-601/18)
      (2018/C 427/134)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Wewi Mobile, SL (Villena, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. C. Erdozain López, L. Montoya Terán i J. Galán López)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego znaku towarowego Fi Network – zgłoszenie nr 16 026 601

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawie R 1462/2017-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oprócz części dopuszczającej do rejestracji znak towarowy dla „magnesów, magnetyzatorów, demagnetyzatorów”;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;


title: Sprawa T-574/14: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2018 r. – EAEPC/Komisja ([Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Handel równoległy produktami leczniczymi — Porozumienie wprowadzające rozróżnienie między cenami mającymi zastosowanie do odsprzedaży w Hiszpanii i wyższymi cenami fakturowanymi w przypadku wywozu do innych państw członkowskich — Wniosek o ponowne zbadanie skargi po wydaniu wyroków przez Trybunał i Sąd — Artykuł 266 TFUE — Odrzucenie skargi do Komisji — Brak interesu Unii — Zaprzestanie praktyki antykonkurencyjnej — Brak utrzymujących się skutków antykonkurencyjnych — Rozpatrzenie sprawy przez organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego — Obowiązki w zakresie badania skargi złożonej do Komisji — Artykuł 105 TFUE — Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Uprawnienia procesowe podmiotu składającego skargę do Komisji — Obowiązek uzasadnienia])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/37

      Wyrok Sądu z dnia 26 września 2018 r. – EAEPC/Komisja
      (Sprawa T-574/14) (1)

      ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Handel równoległy produktami leczniczymi - Porozumienie wprowadzające rozróżnienie między cenami mającymi zastosowanie do odsprzedaży w Hiszpanii i wyższymi cenami fakturowanymi w przypadku wywozu do innych państw członkowskich - Wniosek o ponowne zbadanie skargi po wydaniu wyroków przez Trybunał i Sąd - Artykuł 266 TFUE - Odrzucenie skargi do Komisji - Brak interesu Unii - Zaprzestanie praktyki antykonkurencyjnej - Brak utrzymujących się skutków antykonkurencyjnych - Rozpatrzenie sprawy przez organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego - Obowiązki w zakresie badania skargi złożonej do Komisji - Artykuł 105 TFUE - Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Uprawnienia procesowe podmiotu składającego skargę do Komisji - Obowiązek uzasadnienia])
      (2018/C 427/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: European Association of Euro-Pharmaceutical Companies (EAEPC) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J. L. Buendía Sierra, L. Ortiz Blanco, Á. Givaja Sanz i M. Araujo Boyd, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, F. Jimeno Fernández i C. Vollrath, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: GlaxoSmithKline plc (Brentford, Zjednoczone Królestwo) i GlaxoSmithKline SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo I. S. Forrester, QC, i A. Komninos, adwokat, a następnie A. Komninos)

         Przedmiot

      Oparta na art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 3654 final z dnia 27 maja 2014 r. odrzucającej złożoną przez skarżącą do Komisji skargę dotyczącą naruszenia art. 101 TFUE, jakiego miała dopuścić się Glaxo Wellcome SA (sprawa COMP/AT.36957 – Glaxo Wellcome).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Każdy z uczestników pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa C-542/18 RX: Decyzja Trybunału (izba właściwa w zakresie szczególnej procedury kontroli) z dnia 17 września 2018 r. o poddaniu szczególnej procedurze kontroli wyroku Sądu (izba ds. odwołań) wydanego w dniu 19 lipca 2018 r. w sprawie T-646/16 P, Simpson / Rada

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/12

      Decyzja Trybunału (izba właściwa w zakresie szczególnej procedury kontroli) z dnia 17 września 2018 r. o poddaniu szczególnej procedurze kontroli wyroku Sądu (izba ds. odwołań) wydanego w dniu 19 lipca 2018 r. w sprawie T-646/16 P, Simpson / Rada
      (Sprawa C-542/18 RX)
      (2018/C 427/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony w postępowaniu przed Sądem:

         Strona skarżąca: Erik Simpson (przedstawiciel: M. Velardo)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Kwestie będące przedmiotem szczególnej procedury kontroli

      Szczególna procedura kontroli dotyczyć będzie zagadnienia, czy w szczególności w świetle ogólnej zasady pewności prawa wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2018 r. Simpson/Rada (T-646/16 P, niepublikowany, EU:T:2018:493) narusza jedność lub spójność prawa Unii ze względu na to, że Sąd ten orzekł jako sąd odwoławczy, iż izba, która wydała postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 24 czerwca 2016 r., Simpson/Rada (F-142/11 RENV, EU:F:2016:136) obradowała w nieprawidłowym składzie z powodu uchybienia związanego z procedurą mianowania jednego z jej członków, co spowodowało naruszenie ustanowionej w art. 47 akapit drugi zdanie pierwsze Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasady sędziego powołanego zgodnie z prawem.
      Szczególna procedura kontroli dotyczyć będzie w szczególności zagadnienia, czy podobnie jak akty, o których mowa w art. 277 TFUE, mianowanie sędziego może podlegać incydentalnej kontroli zgodności z prawem lub czy taka incydentalna kontrola zgodności z prawem jest – co do zasady lub po upływie określonego czasu – wykluczona lub ograniczona do niektórych rodzajów nieprawidłowości w celu zapewnienia pewności prawa i powagi rzeczy osądzonej.


title: Sprawa T-288/15: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – Ezz i in. / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Egipcie — Zamrożenie środków finansowych — Dopuszczalność — Cele — Kryteria umieszczenia w wykazie nazwisk osób objętych środkami ograniczającymi — Pozostawienie nazwisk skarżących w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi — Podstawa faktyczna — Zarzut niezgodności z prawem — Podstawa prawna — Proporcjonalność — Prawo do rzetelnego procesu — Domniemanie niewinności — Prawo do dobrej administracji — Naruszenie prawa — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo własności — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/38

      Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – Ezz i in. / Rada
      (Sprawa T-288/15) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Egipcie - Zamrożenie środków finansowych - Dopuszczalność - Cele - Kryteria umieszczenia w wykazie nazwisk osób objętych środkami ograniczającymi - Pozostawienie nazwisk skarżących w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Podstawa faktyczna - Zarzut niezgodności z prawem - Podstawa prawna - Proporcjonalność - Prawo do rzetelnego procesu - Domniemanie niewinności - Prawo do dobrej administracji - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej)
      (2018/C 427/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ahmed Abdelaziz Ezz (Giza, Egipt), Abla Mohammed Fawzi Ali Ahmed Salama (Kair, Egipt), Khadiga Ahmed Ahmed Kamel Yassin, (Giza), Shahinaz Abdel Azizabdel Wahab Al Naggar (Giza) (przedstawiciele: początkowo J. Lewis, B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, barrister, J. Binns, S. Rowe, solicitors, oraz adwokat J.F. Bellis, następnie B. Kennelly, J. Pobjoy, S. Rowe i adwokat H. de Charette)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i I. Gurov, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2015, L 77, s. 16); po drugie, decyzji Rady (WPZIB) 2016/411 z dnia 18 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2016, L 74, s. 40); oraz po trzecie, decyzji Rady (WPZiB) 2017/496 z dnia 21 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2017, L 76, s. 22), w zakresie w jakim owe akty dotyczącą skarżących.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ahmed Abdelaziz Ezz, Abla Mohammed Fawzi Ali Ahmed Salama, Khadiga Ahmed Ahmed Kamel Yassin i Shahinaz Abdel Azizabdel Wahab Al Naggar pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 429 z 21.12.2015.


title: Sprawa C-543/18 RX: Decyzja Trybunału (izba właściwa w zakresie szczególnej procedury kontroli) z dnia 17 września 2018 r. o poddaniu szczególnej procedurze kontroli wyroku Sądu (izba ds. odwołań) wydanego w dniu 19 lipca 2018 r. w sprawie T-693/16 P, HG/Komisja

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/12

      Decyzja Trybunału (izba właściwa w zakresie szczególnej procedury kontroli) z dnia 17 września 2018 r. o poddaniu szczególnej procedurze kontroli wyroku Sądu (izba ds. odwołań) wydanego w dniu 19 lipca 2018 r. w sprawie T-693/16 P, HG/Komisja
      (Sprawa C-543/18 RX)
      (2018/C 427/18)
      Język postępowania: francuski

         Strony w postępowaniu przed Sądem:

         Strona skarżąca: HG (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Kwestie będące przedmiotem szczególnej procedury kontroli

      Szczególna procedura kontroli dotyczyć będzie zagadnienia, czy w szczególności w świetle ogólnej zasady pewności prawa wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2018 r., HG/Komisja (T-693/16 P, niepublikowany, EU:T:2018:492), narusza jedność lub spójność prawa Unii ze względu na to, że Sąd ten orzekł jako sąd odwoławczy, iż izba, która wydała wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2016 r., HG/Komisja (F-149/15, EU:F:2016:155), obradowała w nieprawidłowym składzie z powodu uchybienia związanego z procedurą mianowania jednego z jej członków, co spowodowało naruszenie ustanowionej w art. 47 akapit drugi zdanie pierwsze Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasady sędziego powołanego zgodnie z prawem.
      Szczególna procedura kontroli dotyczyć będzie w szczególności zagadnienia, czy podobnie jak akty, o których mowa w art. 277 TFUE, mianowanie sędziego może podlegać incydentalnej kontroli zgodności z prawem lub czy taka incydentalna kontrola zgodności z prawem jest – co do zasady lub po upływie określonego czasu – wykluczona lub ograniczona do niektórych rodzajów nieprawidłowości w celu zapewnienia pewności prawa i powagi rzeczy osądzonej.


title: Sprawa T-43/16: Wyrok Sądu z dnia 9 października 2018 r. – 1&1 Telecom / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Konkurencja — Koncentracje — Detaliczny rynek usług telefonii ruchomej i hurtowy rynek dostępu i rozpoczynania połączeń w Niemczech — Nabycie E-Plus przez Telefónica Deutschland — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z funkcjonowaniem porozumienia EOG — Wdrożenie pakietu ostatecznych zobowiązań dotyczącego non-MNO — Akty niepodlegające zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/39

      Wyrok Sądu z dnia 9 października 2018 r. – 1&1 Telecom / Komisja
      (Sprawa T-43/16) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Koncentracje - Detaliczny rynek usług telefonii ruchomej i hurtowy rynek dostępu i rozpoczynania połączeń w Niemczech - Nabycie E-Plus przez Telefónica Deutschland - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z funkcjonowaniem porozumienia EOG - Wdrożenie pakietu ostatecznych zobowiązań dotyczącego non-MNO - Akty niepodlegające zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2018/C 427/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: 1&1 Telecom (Montabaur, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat J.O. Murach i P. Alexiadis, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan, M. Farley i C. Vollrath, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Telefónica Deutschland Holding AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Bauer, H.J. Freund, B. Herbers i K. Baubkus)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności domniemanej decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 19 listopada 2015 r. w sprawie realizacji środków naprawczych dotyczących non-MNO przewidzianych w ostatecznych zobowiązaniach, które stały się wiążące na mocy decyzji Komisji C(2014) 4443 final z dnia 2 lipca 2014 r. uznającej koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z funkcjonowaniem porozumienia EOG, pod warunkiem spełnienia określonych zobowiązań (sprawa M.7018 – Telefónica Deutschland/E-Plus).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  1&1 Telecom GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i przez Telefónica Deutschland Holding AG, z wyłączeniem kosztów poniesionych przez Komisję w związku z zarzutem niedopuszczalności oddalonym postanowieniem z dnia 22 czerwca 2016 r., 1&1 Telecom/Komisja (T-43/16, EU:T:2016:402).

         (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa T-515/18: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2018 r. – FAKRO / Komisja

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/80

      Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2018 r. – FAKRO / Komisja
      (Sprawa T-515/18)
      (2018/C 427/107)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: FAKRO sp. z o. o. (Nowy Sącz, Polska) (przedstawiciel: radca prawny A. Radkowiak-Macuda)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
      stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 czerwca 2018 r., wydanej w postępowaniu prowadzonym na skutek skargi do Komisji złożonej przez FAKRO sp. z. o. o w dniu 12 lipca 2012 r. na nadużywanie pozycji dominującej przez Grupę VELUX (sygn. AT.40026 VELUX);
      obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.
      Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie, wraz z zarzutem niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, skutkującego uznaniem, że nie istnieje interes Unii Europejskiej w dalszym prowadzeniu postępowania.
      Strona skarżąca twierdzi, że Komisja nie zajęła definitywnego stanowiska ani w stosunku do przesłanek wstępnych warunkujących możliwość stwierdzenia nadużycia pozycji dominującej, ani w stosunku do żadnej z siedmiu zarzucanych kategorii czynów. Oceniając zarzut stosowania przez przedsiębiorstwo dominujące drapieżnictwa cenowego, Komisja bezkrytycznie oparła swą decyzję na argumentach tego przedsiębiorstwa, pomijając argumenty strony skarżącej oraz nie dokonując nawet uproszczonej analizy problemu. Strona skarżąca uważa, że wprowadzenie przez przedsiębiorstwo dominujące marki walczącej miało na celu wyłącznie uniemożliwienie jego konkurentom wejścia na rynek bądź rozwoju na nim, stosowane przed to przedsiębiorstwo rabaty inwestycyjne mają charakter selektywny, wyłącznościowy i dyskryminujący, co narusza art. 102 TFUE. Twierdzi ona, że materiał dowodowy świadczy dobitnie o zawieraniu przez przedsiębiorstwo dominujące umów o charakterze wyłącznościowym wbrew art. 102 TFUE oraz że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego nie wymagałoby przeznaczenia na ten cel znacznych zasobów, a jedynie weryfikacji przedstawionych przez nią danych i dowodów.
      Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji w związku z zarzutem oczywistego błędu w ocenie w zakresie braku interesu Unii Europejskiej w dalszym prowadzeniu postępowania.
      Pomiędzy wniesieniem skargi a wydaniem decyzji o jej oddaleniu minęło ponad 71 miesięcy. Opieszałość Komisji w działaniu nie jest usprawiedliwiona żadnymi szczególnymi okolicznościami. Komisja posiada gruntowną wiedzę na temat europejskiego rynku okien dachowych. Opieszałość w działaniu po stronie Komisji może skutkować brakiem możliwości dochodzenia przez stronę skarżącą swych praw przed krajowymi organami ochrony konkurencji ze względu na przewidziany w prawie krajowym okres przedawnienia roszczeń.
      Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 773/2004 (1) poprzez odmowę udzielenia stronie skarżącej dostępu do akt, skutkującą pozbawieniem jej skutecznego prawa do obrony.
      Zgodnie z obowiązującymi przepisami, w przypadku gdy Komisja informuje wnioskodawcę o swoim zamiarze odrzucenia wniosku, wnioskodawca ma prawo dostępu do dokumentów, na których Komisja opiera swoją tymczasową ocenę. W niniejszej sprawie Komisja nie udzieliła stronie skarżącej takiego dostępu. Ponadto Komisja dopuściła się naruszenia prawa w zakresie zasad dokonywania oceny interesu Unii Europejskiej poprzez brak rzetelnej oceny charakteru i skutków czynów zarzucanych przedsiębiorstwu dominującemu.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U. 2004, L 123, s. 18).


title: Sprawa T-62/16: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2018 r. – Puma / EUIPO – Doosan Machine Tools (PUMA) ({Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PUMA — Wcześniejsze graficzne międzynarodowe znaki towarowe PUMA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]})

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/39

      Wyrok Sądu z dnia 26 września 2018 r. – Puma / EUIPO – Doosan Machine Tools (PUMA)
      (Sprawa T-62/16) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PUMA - Wcześniejsze graficzne międzynarodowe znaki towarowe PUMA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
      (2018/C 427/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Interwenient: Doosan Machine Tools Co. Ltd (Seongsan-gu, Korea Południowa), wstępująca do sprawy w miejsce drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO (przedstawiciele: adwokaci R. Böhm i S. Overhage)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 grudnia 2015 r. (sprawa R 1052/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Pumą a Doosan Infracore Co. Ltd,.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 grudnia 2015 r. (sprawa R 1052/2015-4).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Pumę SE.

                  3)

                  Doosan Machine Tools Co. Ltd pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa C-546/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 23 sierpnia 2018 r. – FN i in.

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 23 sierpnia 2018 r. – FN i in.
      (Sprawa C-546/18)
      (2018/C 427/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FN, GM, Adler Real Estate AG, HL, Petrus Advisers LLP

         Druga strona postępowania: Übernahmekommission

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 i 17 dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia (1) – odczytywane w świetle zasady skuteczności prawa Unii – stoją na przeszkodzie wykładni, zgodnie z którą ostatecznej decyzji organu nadzoru przewidzianego w art. 4 dyrektywy 2004/25/WE, stwierdzającej naruszenie przez osobę przepisów krajowych wydanych w celu dokonania transpozycji dyrektywy 2004/25/WE, nie przysługuje moc wiążąca w ramach prowadzonego następnie przez ten organ nadzoru postępowania karno-administracyjnego wobec tej samej osoby, w związku z czym osoba ta ma ponownie do dyspozycji wszelkie zarzuty faktyczne i prawne oraz środki dowodowe, aby zakwestionować naruszenie prawa stwierdzone już w ostatecznej decyzji?

                  2)

                  Czy art. 4 i 17 dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia – odczytywane w świetle zasady skuteczności prawa Unii – stoją na przeszkodzie wykładni, zgodnie z którą ostatecznej decyzji organu nadzoru przewidzianego w art. 4 dyrektywy 2004/25/WE, stwierdzającej naruszenie przez osobę prawną przepisów krajowych wydanych w celu dokonania transpozycji dyrektywy 2004/25/WE, nie przysługuje moc wiążąca w ramach prowadzonego następnie przez ten organ nadzoru postępowania karno-administracyjnego wobec organu uprawnionego do reprezentacji tej osoby prawnej, w związku z czym osoba ta (organ) ma ponownie do dyspozycji wszelkie zarzuty faktyczne i prawne oraz środki dowodowe, aby zakwestionować naruszenie prawa stwierdzone już w ostatecznej decyzji?

                  3)

                  W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1:
                  Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie praktyce krajowej, zgodnie z którą ostatecznej decyzji organu nadzoru przewidzianego w art. 4 dyrektywy 2004/25/WE, stwierdzającej naruszenie przez osobę przepisów krajowych wydanych w celu dokonania transpozycji dyrektywy 2004/25/WE, przysługuje moc wiążąca w ramach prowadzonego następnie przez ten organ nadzoru postępowania karno-administracyjnego wobec tej samej osoby, tak [Or. 3] że osoba ta nie może kwestionować pod względem faktycznym i prawnym stwierdzonego już prawomocnie naruszenia prawa?

                  4)

                  W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 2:
                  Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie praktyce krajowej, zgodnie z którą ostatecznej decyzji organu nadzoru przewidzianego w art. 4 dyrektywy 2004/25/WE, stwierdzającej naruszenie przez osobę prawną przepisów krajowych wydanych w celu dokonania transpozycji dyrektywy 2004/25/WE, przysługuje moc wiążąca w ramach prowadzonego następnie przez ten organ nadzoru postępowania karno-administracyjnego wobec organu uprawnionego do reprezentacji tej osoby prawnej, tak że osoba ta (organ) nie może kwestionować pod względem faktycznym i prawnym stwierdzonego już prawomocnie naruszenia prawa?

         (1)  Dz.U. 2004, L 142, s. 12.


title: Sprawa T-537/18: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2018 r. – Vialto Consulting / Komisja Europejska

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/81

      Skarga wniesiona w dniu 13 września 2018 r. – Vialto Consulting / Komisja Europejska
      (Sprawa T-537/18)
      (2018/C 427/108)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Vialto Consulting Kft. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji, którą instytucja ta wykluczyła skarżącą [z udziału w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego] na okres dwóch lat i opublikowała informację o tym wyłączeniu na swojej stronie internetowej,

                  —

                  zasądzenie od Komisji naprawienia szkody majątkowej poniesionej przez skarżącą z powodu, po pierwsze, jej wykluczenia na okres dwóch lat i, po drugie, opublikowania informacji o tym wyłączeniu na stronie internetowej Komisji; szkodę tę szacuje ona na kwotę 434 889,82 EUR powiększoną o odsetki za opóźnienie liczone od dnia ogłoszenia wyroku,

                  —

                  zasądzenie od Komisji naprawienia szkody niemajątkowej poniesionej przez skarżącą z powodu, po pierwsze, jej wykluczenia na okres dwóch lat i, po drugie, opublikowania informacji o tym wyłączeniu na stronie internetowej Komisji; szkodę tę szacuje ona na kwotę 400 000 EUR powiększoną o odsetki za opóźnienie liczone od dnia ogłoszenia wyroku,

                  —

                  obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję Komisji nr Ares(2018)3463041 z dnia 29 czerwca 2018 r. strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 2185/1996, gdyż Komisja twierdzi w zaskarżonej decyzji, że OLAF nie przekroczył swoich uprawnień w trakcie kontroli na miejscu u Vialto, oraz braku uzasadnienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w odniesieniu do prawa do dobrej administracji, jak również braku uzasadnienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i braku wystarczającego uzasadnienia, ponieważ, po pierwsze, Komisja objęła Vialto wyłączeniem na okres dwóch lat i, po drugie, opublikowała informację o tym wyłączeniu na swojej stronie internetowej.