title: Sprawa C-468/11: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwo Hiszpanii

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/11

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-468/11)
   2011/C 340/19
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że:

                           —

                           poprzez nałożenie na przedsiębiorstwa, które świadczą usługę lub udostępniają sieć na podstawie ogólnego zezwolenia, opłaty przeznaczonej na finansowanie Corporación de Radio y Televisón Española [korporacji hiszpańskie radio i telewizja], ustanawiając w tym zakresie szereg warunków i wyjątków jak również określone mechanizmy przekazywania nadwyżki przychodów, oraz

                           —

                           poprzez brak prawidłowego podania do wiadomości zamiaru dokonania zmian w stosunku do ogólnych zezwoleń, oraz poprzez brak udzielenia zainteresowanym stronom, włączywszy w to użytkowników i konsumentów, wystarczającego terminu na przedstawienie stanowiska co do proponowanych zmian,
                           Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 12 i 14 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/20/WE (1) z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach).

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               Komisja twierdzi, że art. 5 Ley de RTVE (ustawy o RTVE) jest sprzeczna z postanowieniami art. 12 dyrektywy o zezwoleniach. Poprzez art. 5 Ley de RTVE organy hiszpańskie ustanowiły opłatę (którą nazywają „wkładem”), która ciąży na przychodach brutto operatorów łączności elektronicznej określonego obszaru geograficznego, bez przestrzegania zasad i przesłanek ustanowionych w art. 12 dyrektywy o zezwoleniach.
               Z tego względu Komisja twierdzi, że poprzez brak powiadomienia w prawidłowy sposób o zamiarze dokonania zmian w związku z ogólnymi zezwoleniami, oraz poprzez brak udzielenia zainteresowanym stronom, w tym użytkownikom i konsumentom, terminu wystarczającego dla przedstawienia ich stanowiska co do proponowanych zmian, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom nałożonym na nie przez art. 14 ust. 1 dyrektywy o zezwoleniach.

      (1)  Dz.U. L 108, s. 21.


title: Sprawa T-581/08: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2011 r. — Perusahaan Otomobil Nasional przeciwko OHIM — Proton Motor Fuel Cell (PM PROTON MOTOR) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PM PROTON MOTOR — Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe, zarejestrowane w Beneluksie i wspólnotowe znaki towarowe PROTON — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/17

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2011 r. — Perusahaan Otomobil Nasional przeciwko OHIM — Proton Motor Fuel Cell (PM PROTON MOTOR)
   (Sprawa T-581/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PM PROTON MOTOR - Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe, zarejestrowane w Beneluksie i wspólnotowe znaki towarowe PROTON - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009))
   2011/C 331/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Perusahaan Otomobil Nasional Sdn Bhd (Shah Alam, Selangor Darul Ehsan, Malezja) (przedstawiciele: adwokaci J. Blind, C. Kleiner i S. Ziegler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Proton Motor Fuel Cell GmbH (Puchheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Sedlmeir)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 października 2008 r. (sprawa R 1675/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Perusahaan Otomobil Nasional Sdn Bhd a Proton Motor Fuel Cell GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Perusahaan Otomobil Nasional Sdn Bhd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa C-140/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 21 marca 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Dembemu Ngagndze

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 21 marca 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Dembemu Ngagndze
   (Sprawa C-140/11)
   2011/C 152/28
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte Suprema di Cassazione

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Demba Ngagne

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy wykładni art. 7 ust. 1 i 4; art. 8 ust. 1, 3 i 4; art. 15 ust. 1 dyrektywy 2008/115/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, iż zabraniają one aby państwo członkowskie nakazywało, zamieniając priorytety i porządek proceduralny wskazany przez te przepisy, nielegalnie przebywającemu cudzoziemcowi opuszczenia terytorium kraju w sytuacji gdy nie jest możliwe przeprowadzenie przymusowego wydalenia w trybie natychmiastowym lub po zastosowaniu środka detencyjnego?

               b)

               Czy wykładni art. 15 ust. 1, 4, 5 i 6 dyrektywy 2008/115/CE należy dokonywać zatem w ten sposób, że zabrania on aby państw członkowskie przewidywało jako konsekwencję nieuzasadnionego braku współpracy ze strony cudzoziemca przy dobrowolnym powrocie i jedynie z tego powodu, iż zastosowana będzie doń sankcja za czyn przestępny i sankcja detencyjna (pozbawienie wolności) w wymiarze wyższym (do dziesięciu razy) w stosunku do wygasłego już lub obiektywnie niemożliwego do zastosowania środka detencyjnego w celu wydalenia?

               c)

               Czy wykładni art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2008/115/WE można dokonywać — również w świetle art. 8 samej dyrektywy i dziedzin wspólnej polityki wskazanych w szczególności w art. 79 TFUE — w ten sposób, że wystarczy, iż państwo członkowskie postanowi uznać brak współpracy ze strony cudzoziemca przy jego dobrowolnym powrocie za przestępstwo, aby dyrektywa nie miała zastosowania?

               d)

               Czy wykładni art. 2 ust. 2, lit b) oraz art. 5 i art. 15 ust. 4, 5 i 6 dyrektywy 2008/115/WE należy natomiast dokonywać — również w świetle art. 5 EKPC — w ten sposób, iż stanowią one przeszkodę dla wydania w stosunku do nielegalnie przebywającego cudzoziemca, w którego przypadku nie jest obiektywnie możliwe lub nie jest dłużej możliwe zastosowanie środka detencyjnego, szeregu nakazów w celu dobrowolnego powrotu i ograniczeń wolności, które wynikają z orzeczeń skazujących za czyny przestępne polegające na niezastosowaniu się do takich nakazów?

               e)

               Czy wreszcie -również w świetle motywu 10, wcześniej obowiązującego art. 23 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen zaleceń i wytycznych przywołanych w preambule dyrektywy 2008/115/WE, art. 5 EKPC- można stwierdzić, iż art. 7 ust. 1 i 4, art. 8 ust. 1, 3 i 4, art. 15 ust. 1, 4 5 i 6 nadają walor reguły zasadom, według których ograniczenie wolności w celu powrotu należy uważać za „extrema ratio” i że nie jest uzasadniony żaden środek detencyjny jeżeli związany jest on z postępowaniem dotyczącym wydalenia w stosunku do którego brak jest jakiejkolwiek rozsądnej perspektywy powrotu?

      (1)  Dz.U. L 348, s. 98.


title: Sprawa T-608/11: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2013 r. — Beifa Group przeciwko OHIM — Schwan-Stabilo Schwanhäußer (Przyrządy do pisania) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia praw do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający przyrząd do pisania — Wcześniejsze, trójwymiarowy i graficzny, krajowe znaki towarowe — Podstawa unieważnienia — Użycie we wzorze wspólnotowym wcześniejszego oznaczenia, którego właściciel jest uprawniony do zakazania jego używania — Artykuł 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/74

         Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2013 r. — Beifa Group przeciwko OHIM — Schwan-Stabilo Schwanhäußer (Przyrządy do pisania)
   (Sprawa T-608/11) (1)

   (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia praw do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający przyrząd do pisania - Wcześniejsze, trójwymiarowy i graficzny, krajowe znaki towarowe - Podstawa unieważnienia - Użycie we wzorze wspólnotowym wcześniejszego oznaczenia, którego właściciel jest uprawniony do zakazania jego używania - Artykuł 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji)
   2013/C 225/163
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Beifa Group Co. Ltd (Ningbo, Chiny) (przedstawiciele: R. Davis, barrister, N. Cordell, solicitor, i B. Longstaff, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Schwan-Stabilo Schwanhäußer GmbH & Co. KG (Heroldsberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Gauß i U. Blumenröder)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 sierpnia 2011 r. (sprawa R 1838/2010-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Schwan-Stabilo Schwanhäußer GmbH & Co. KG a Ningbo Beifa Group Co., Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Beifa Group Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa T-325/15: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2015 r. – Sun System Kereskedelmi és Szolgáltató/OHIM – Hollandimpex Kereskedelmi és Szolgáltató (Choco Love)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/41

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2015 r. – Sun System Kereskedelmi és Szolgáltató/OHIM – Hollandimpex Kereskedelmi és Szolgáltató (Choco Love)
   (Sprawa T-325/15)
   (2015/C 279/51)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sun System Kereskedelmi és Szolgáltató kft (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat Á. László)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hollandimpex Kereskedelmi és Szolgáltató kft (Budapeszt, Węgry)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Hollandimpex Kereskedelmi és Szolgáltató kft

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne„Choco love” – zgłoszenie nr 11 496 916

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 marca 2015 r. w sprawie R 1369/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi, zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie sprzeciwu oraz odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego „Choco love”; lub ewentualnie

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy OHIM do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wykreślenie sprawy T-224/02

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/30

         Wykreślenie sprawy T-224/02 (1)

   (2004/C 284/58)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 16 września 2004 r. Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) zarządził wykreślenie sprawy T-224/02; Miguel Forcat Icardo przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 247 z 12.10.2002.


title: Sprawa F-58/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 września 2012 r. — Allgeier przeciwko FRA (Służba publiczna — Obowiązek wspomagania — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego — Mobbing — Dochodzenie administracyjne)

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/22

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 września 2012 r. — Allgeier przeciwko FRA
   (Sprawa F-58/10) (1)

   (Służba publiczna - Obowiązek wspomagania - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Mobbing - Dochodzenie administracyjne)
   2012/C 343/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Timo Allgeier (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) (przedstawiciel: M. Kjærum, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji strony pozwanej o umorzeniu postępowania w sprawie wniesionego przez skarżącego zażalenia dotyczącego mobbingu. Po drugie, żądanie uznania, że skarżący był ofiarą mobbingu stosowanego przez jego przełożonych a także naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 16 października 2009 r.

               2)

               Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej wypłaci T. Allgeierowi kwotę 5 000 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty postępowania poniesione przez T. Allgeiera.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010, s. 27.


title: Sprawa C-673/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 29 grudnia 2011 r. — Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), dawniej Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l’horticulture (VINIFLHOR) przeciwko Organisation de producteurs Les Cimes

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 29 grudnia 2011 r. — Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), dawniej Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l’horticulture (VINIFLHOR) przeciwko Organisation de producteurs Les Cimes
   (Sprawa C-673/11)
   2012/C 89/12
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Wnoszący skargę kasacyjną: Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), dawniej Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l’horticulture (VINIFLHOR)

      Druga strona postępowania: Organisation de producteurs Les Cimes

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W jaki sposób państwo członkowskie może skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 2 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (1), dotyczącej rozszerzenia okresów objętych kontrolą „na okresy (…) poprzedzające lub następujące po okresie 12-miesięcznym”, biorąc pod uwagę, po pierwsze, potrzebę ochrony interesów finansowych Wspólnoty i, po drugie, zasadę pewności prawa i konieczność wykluczenia sytuacji, w której organy kontrolne dysponowałyby nieokreślonymi kompetencjami?

               2)

               W szczególności:

                           —

                           Czy okres objęty kontrolą musi, w każdym wypadku — pod rygorem wadliwości kontroli, na którą podmiot kontrolowany może się powołać przeciwko decyzji pokontrolnej — zakończyć się na dwunastomiesięcznym okresie poprzedzającym okres „kontroli”, w czasie którego wykonywane są czynności kontrolne?

                           —

                           W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie poprzedzające, w jaki sposób należy rozumieć wyraźnie przewidzianą w rozporządzeniu możliwość, by rozszerzyć okres objęty kontrolą na okresy „następujące po okresie 12-miesięcznym”?

                           —

                           W wypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, czy okres objęty kontrolą musi jednakże — pod rygorem wadliwości kontroli, na którą podmiot kontrolowany może się powołać przeciwko decyzji pokontrolnej — obejmować dwunastomiesięczny okres, kończący się w okresie objętym kontrolą, poprzedzającym okres, w którym odbywa się kontrola, czy też kontrola może obejmować jedynie okres, który kończy się przed rozpoczęciem poprzedniego okresu kontroli?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylające dyrektywę 77/435/EWG (Dz.U. L 388, s. 18).


title: Sprawa C-231/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 12 marca 2008 r. w sprawie T-100/04, Massimo Giannini przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 maja 2008 r. przez Massimo Giannini'ego

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/22

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 12 marca 2008 r. w sprawie T-100/04, Massimo Giannini przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 maja 2008 r. przez Massimo Giannini'ego
   (Sprawa C-231/08 P)
   (2008/C 223/34)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Massimo Giannini (przedstawiciele: L. Levi i C. Ronzi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 12 marca 2008 r. w sprawie T-100/04;

               —

               w konsekwencji uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji, i tym samym,

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu COM/A/9/01 o niewpisaniu wnoszącego odwołanie na listę rezerwową tego konkursu, która została podana do wiadomości wnoszącego odwołanie pismem z dnia 11 czerwca 2003 r., jak również w razie potrzeby, uchylenie decyzji odrzucającej wniosek o ponowne zbadanie wniesiony przez wnoszącego odwołanie, która została podana do wiadomości wnoszącego odwołanie pismem z dnia 8 lipca 2003 r. oraz uchylenie decyzji o odrzuceniu zażalenia wnoszącego odwołanie, która została podana do wiadomości wnoszącego odwołanie pismem z dnia 2 grudnia 2003 r.;

                           —

                           zasądzenie odszkodowania za poniesioną szkodę majątkową, która została oszacowana w oparciu o, po pierwsze, różnicę między zasiłkiem dla bezrobotnych pobranym po wygaśnięciu umowy członka personelu tymczasowego a wynagrodzeniem urzędnika grupy funkcyjnej A 7/4 oraz, po drugie, po upływie okresu bezrobocia, o wysokość wynagrodzenia urzędnika grupy funkcyjnej A 7/5, oraz zadośćuczynienia za krzywdę, w kwocie oszacowanej na 1 euro;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania całością kosztów związanych z postępowaniem w pierwszej instancji i odwołaniem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojego odwołania wnoszący odwołanie podnosi w istocie trzy zarzuty.
   W zarzucie pierwszym wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu oraz, bardziej szczegółowo, prawa do rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie. Bowiem między wniesieniem sprawy do Sądu a wydaniem zaskarżonego wyroku upłynęły cztery lata. Tymczasem, zdaniem wnoszącego odwołanie, w niniejszej sprawie takiego czasu trwania postępowania nie uzasadnia żadna nadzwyczajna okoliczność. Akta niniejszej sprawy nie były ani szczególnie obszerne, ani skomplikowane z prawnego punktu widzenie, a postępowanie było dla wnoszącego odwołanie wyjątkowo istotne.
   W zarzucie drugim wnoszący odwołanie podnosi następnie, że Sąd naruszył art. 4, 27 i 29 regulaminu pracowniczego oraz naruszył zarówno pojęcie interesu służby, jak i spoczywający na instytucjach wspólnotowych obowiązek zachowania należytej staranności wobec ich pracowników i urzędników. Według wnoszącego odwołanie Sąd utożsamił w tym względzie podjęcie wspólnotowej służby publicznej, w drodze otwartego konkursu w celu stworzenia rezerwy dla późniejszego naboru, z kontynuacją kariery zawodowej osób, których naboru dokonano już w drodze mechanizmów przewidzianych w regulaminie pracowniczym, przeniesień i awansów.
   W zarzucie trzecim wnoszący odwołanie podnosi wreszcie naruszenie przez Sąd obowiązku uzasadniania wyroków oraz zasad niedyskryminacji oraz poszanowania prawa do obrony, jak również przeinaczenie okoliczności faktycznych przedstawionych Sądowi w celu ich oceny. Ten ostatni zarzut dzieli się na trzy części.
   W pierwszej części trzeciego zarzutu wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył zarówno zasadę niedyskryminacji, jak również ciążący na nim obowiązek uzasadnienia oraz reguły postępowania dowodowego, uznając, że znajomość przez niektórych uczestników konkursu dokumentu, na którym opierał się egzamin pisemny, nie stanowiła naruszenia zasady niedyskryminacji i nie obligując drugiej strony postępowania do przedstawienia konkretnych dowodów na brak dyskryminacji związanej z tą okolicznością.
   W drugiej części tego samego zarzutu wnoszący odwołanie podnosi naruszenie zasady niedyskryminacji i przeinaczenie okoliczności faktycznych przedstawionych Sądowi w celu ich oceny w zakresie, w którym Sąd uznał, że skład komisji konkursowej był wystarczająco stabilny, aby zapewnić porównanie i obiektywną ocenę kandydatów, podczas gdy akta sprawy, przeciwnie, wskazywały na brak wystarczającej stabilności składu tej komisji konkursowej oraz że druga strona postępowania nie przekazała Sądowi wielu zasadniczych informacji dotyczących okoliczności faktycznych.
   Wreszcie w trzeciej części tego zarzutu wnoszący odwołanie podnosi kolejne naruszenie zasady niedyskryminacji oraz reguł postępowania dowodowego, jak również naruszenie prawa do obrony związane z opinią Sądu co do bezstronności członków komisji konkursowej.


title: Sprawa T-568/14: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2014 r. – Laverana przeciwko OHIM (BIO FLUIDE DE PLANTE PROPRE FABRICATION)

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/11

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2014 r. – Laverana przeciwko OHIM (BIO FLUIDE DE PLANTE PROPRE FABRICATION)
   (Sprawa T-568/14)
   2014/C 361/15
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Laverana GmbH & Co. KG (Wennigsen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger, M. Zöbisch i D. Chatterjee)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 maja 2014 r. w sprawie R 120/2014-4;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „BIO FLUIDE DE PLANTE PROPRE FABRICATION” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 35 – zgłoszenie nr 1 1 9 22  631

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Wykroczenie poza zakres swobodnego uznania poprzez wydanie decyzji uzasadnionej względami konkurencji.


title: Sprawa T-164/10: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2013 r. — Pioneer Hi-Bred International przeciwko Komisji (Zbliżanie ustawodawstw — Zamierzone uwalnianie do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie — Procedura wydawania zezwoleń na dopuszczenie do obrotu — Brak przedłożenia Radzie przez Komisję projektu decyzji — Skarga na bezczynność)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/16

         Wyrok Sądu z dnia 26 września 2013 r. — Pioneer Hi-Bred International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-164/10) (1)

   (Zbliżanie ustawodawstw - Zamierzone uwalnianie do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie - Procedura wydawania zezwoleń na dopuszczenie do obrotu - Brak przedłożenia Radzie przez Komisję projektu decyzji - Skarga na bezczynność)
   2013/C 336/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pioneer Hi-Bred International, Inc. (Johnston, Iowa, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Temple Lang, solicitor, i T. Müller-Ibold, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska: (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin, N. Yerell i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia, na podstawie art. 265 TFUE, że nie przedkładając Radzie projektu działań, jakie należy podjąć na podstawie art. 5 ust. 4 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. L 184, s. 23) i nie podejmując wszystkich innych działań, które — zależnie od przebiegu procedury decyzyjnej — mogą okazać się konieczne do zapewnienia, aby wydana została decyzja wskazana w art. 18 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG (Dz.U. L 106, s. 1.), Komisja uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 18 dyrektywy 2001/18.

      Sentencja

               1)

               Komisja Europejska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 18 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG, nie przedkładając Radzie projektu działań, jakie należy podjąć na podstawie art. 5 ust. 4 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa T-397/10: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — ara przeciwko OHIM — Allrounder (Przedstawienie obuwia sportowego z literą A na boku)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/51

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — ara przeciwko OHIM — Allrounder (Przedstawienie obuwia sportowego z literą A na boku)
   (Sprawa T-397/10)
   ()
   2010/C 301/82
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ara AG (Langenfeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Allrounder SARL (Saarburg, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie R 1543/2009-1;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Allrounder SARL

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający obuwie sportowe z literą „A” na boku dla towarów i usług należących do klas 16, 18 i 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „A” dla towarów należących do klas 9, 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Odrzucenie odwołania jako niedopuszczalnego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 81 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ Izba Odwoławcza dopuściła się błędu wychodząc z założenia, że opisana przez przedstawicieli skarżącej organizacja biurowa nie wskazuje na to, iż zastosowano się do wymaganego w niniejszym przypadku stopnia staranności i w konsekwencji nie uwzględniając wniosku o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-300/06: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — Promat przeciwko OHIM — Puertas Proma (Promat)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/27

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — Promat przeciwko OHIM — Puertas Proma (Promat)
   (Sprawa T-300/06)
   (2006/C 310/50)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Promat GmbH (Ratingen, Niemcy) (przedstawiciel: J. Krenzel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Puertas Proma, S.A.L.
   Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji strony pozwanej z dnia 4 maja 2006 r. (sprawa R 1058/2005-1) poprzez całkowite uwzględnienie odwołania,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólno towy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Promat” dla towarów i usług z klas 1, 2, 6, 17, 19, 20 i 42 (zgłoszenie nr 803 825)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Puertas Proma, S.A.L.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: W szczególności graficzny znak towarowy „PROMA” dla towarów i usług z klas 6, 20 i 39 (wspólnotowy znak towarowy nr 239 384), przy czym sprzeciw został wniesiony wobec zgłoszenia dotyczącego klas 6, 19 i 20.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ ani sporne oznaczenia, ani rozpatrywane towary nie są podobne. W związku z tym w odniesieniu do spornych znaków towarowych nie istnieje jakiekolwiek prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 października 2004 r. w sprawie C-64/02 P, Urząd Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przeciwko Erpo Möbelwerk GmbH (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Sformułowanie DAS PRINZIP DER BEQUEMLICHKEIT — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Odróżniający charakter — Art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 21 października 2004 r.
   w sprawie C-64/02 P, Urząd Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przeciwko Erpo Möbelwerk GmbH (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Sformułowanie DAS PRINZIP DER BEQUEMLICHKEIT - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Odróżniający charakter - Art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2004/C 300/08)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-64/02 P, której przedmiotem było odwołanie na mocy art. 49 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione do Trybunału w dniu 27 lutego 2002 r., Urząd Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), (pełnomocnicy: A. von Mühlendahl oraz G. Schneider), popierany przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnicy: P. Ormond, C. Jackson, M. Bethell, M. Tappin oraz D. Alexander), w której drugą stroną postępowania była Erpo Möbelwerk GmbH (adwokaci: S. von Petersdorff-Campen i H. von Rohr), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann, J.-P. Puissochet, R. Schintgen i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 21 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone;

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) zostaje obciążony kosztami;

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002.


title: Sprawa T-249/05: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2005 r. przez Tineke Duyster przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/50

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2005 r. przez Tineke Duyster przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-249/05)
   (2005/C 217/105)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 30 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Tineke Duyster, zamieszkałej w Oetrange (Luksemburg), reprezentowanej przez W. H. A. M. van den Muijsenbergh, Rechtsanwalt, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Tineke Duyster wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 6 kwietnia 2005 r.,

               2.

               uchylenie decyzji w sprawie przyznania urlopu rodzicielskiego w okresie od 1 listopada 2004 r. do 30 kwietnia 2005 r. lub zaświadczenia o zarobkach za listopad 2004 lub decyzji Komisji z dnia 30 listopada 2004 r., na mocy której nie uwzględniono wniosku o przełożenie lub odwołanie urlopu rodzicielskiego,

               3.

               orzeczenie, że T. Duyster przysługują wszystkie uprawnienia pracownicze związane z czynnym zatrudnieniem jako urzędnika za okres od 1 listopada 2004 r. do 30 kwietnia 2005 r., i że w związku z tym należy jej wypłacić ze skutkiem wstecznym, między innymi, wynagrodzenie zgodne z jej grupą zaszeregowania i stopniem,

               4.

               orzeczenie, że nadal możliwe jest udzielenie skarżącej urlopu rodzicielskiego ze względu na syna (również, jeżeli w chwili uprawomocnienia się wyroku Sądu miałby on ukończone lub byłby bliski ukończenia 12 lat), ponieważ odmowne rozpoznanie wniosku należy przypisać Komisji, ewentualnie, w razie nieuwzględnienia tego żądania, jako że niemożność wykorzystania urlopu ze względu na syna należy przypisać Komisji, zasądzenie odszkodowania w wysokości szacowanej na kwotę dwudziestu siedmiu tysięcy euro obejmującej świadczenia związane z urlopem rodzicielskim, ubezpieczeniami, stażem pracy, uprawnieniami emerytalnymi, ocenami i możliwościami awansu, ewentualnie, w dalszej kolejności, w związku z niewykorzystanym urlopem rodzicielskim ze względu na syna, zasądzenie odszkodowania w wysokości 800 euro miesięcznie za utratę świadczeń rodzinnych, 100 euro za utratę ubezpieczenia i 1200 euro za utratę uprawnień emerytalnych,

               5.

               zasądzenie zadośćuczynienia za wywołanie niepewności co do statusu urzędniczego skarżącej i za wszelkie szkody niematerialne wynikające z tej niepewności w wysokości 2 500 euro,

               6.

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca złożyła wniosek o udzielenie urlopu rodzicielskiego na okres od 8 listopada 2004 r. do 7 maja 2005 r. Komisja udzieliła skarżącej urlopu rodzicielskiego na okres od 1 listopada 2004 r. do 30 kwietnia 2005 r.
   W zakresie dotyczącym wniosku o urlop rodzicielski na okres od 8 listopada 2004 r. do 7 maja 2005 r., skarżąca podnosi, że nie otrzymała formalnej odmowy i wywodzi stąd, że jej wniosek został oddalony w sposób dorozumiany. Ponadto, ponieważ skarżąca nie odwołała się od tej decyzji odmownej i nie złożyła innego wniosku, pozostawała aktywnie zatrudnionym urzędnikiem w czasie od 1 listopada 2004 r. do 30 kwietnia 2005 r. i wobec tego ma prawo do wszystkich przywilejów, które są z tym związane.
   Na uzasadnienie swej skargi, skarżąca podnosi również, że decyzja o udzieleniu jej urlopu rodzicielskiego w czasie od 1 listopada 2004 r. do 30 kwietnia 2005 r. została wydana przy naruszeniu zasady równości, zasady pewności prawa, art. 42a regulaminu urzędników oraz art. 25, 26, 35, 36 i 62 regulaminu pracowniczego urzędników.


title: Sprawa C-207/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 18 kwietnia 2013 r. — Wagenborg Passagiersdiensten BV i in. przeciwko Minister van Infrastructuur en Milieu, inni uczestnicy postępowania: Wagenborg Passagiersdiensten BV, Terschellinger Stoombootmaatschappij BV

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 18 kwietnia 2013 r. — Wagenborg Passagiersdiensten BV i in. przeciwko Minister van Infrastructuur en Milieu, inni uczestnicy postępowania: Wagenborg Passagiersdiensten BV, Terschellinger Stoombootmaatschappij BV
   (Sprawa C-207/13)
   2013/C 189/14
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wagenborg Passagiersdiensten BV, Eigen Veerdiens Terschelling BV, MPS Stortemelk BV, MPS Willem Barentsz BV, MS Spathoek NV, G.A.F. Lakeman, działający pod firmą Rederij Waddentransport

      Strona pozwana: Minister van Infrastructuur en Milieu

      Inni uczestnicy postępowania: Wagenborg Passagiersdiensten BV, Terschellinger Stoombootmaatschappij BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy oznaczenie niderlandzkiej części Morza Wattowego jako wód śródlądowych (wody rejonu 2) w załączniku I do dyrektywy 2006/87 (1) stoi na przeszkodzie zastosowaniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 do publicznego transportu pasażerskiego na Morzu Wattowym pomiędzy niderlandzkim lądem stałym a Wyspami Fryzyjskimi Terschelling, Vlieland, Ameland i Schiermonnikoog?

               2)

               Czy możliwość zastosowania rozporządzenia nr 3577/92 stoi na przeszkodzie zastosowaniu rozporządzenia nr 1370/2007 (2) mając na uwadze art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 1370/2007?

               3)

               Czy państwa członkowskie mogą na podstawie art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 1370/2007 uznać za stosowalną wyłącznie jedną lub więcej części rozporządzenia, w niniejszym przypadku art. 5 ust. 3 i związany z nim art. 5 ust. 4 w odniesieniu do publicznego transportu pasażerskiego na drogach wodnych?

               4)

               Czy zawarty w art. 5 ust. 4 rozporządzenia nr 1370/2007 wyjątek, w szczególności wskazane w nim kryterium odległości wynoszące 300 000 km, może zostać (bez trudności) uznane za stosowalne w odniesieniu do publicznego transportu pasażerskiego na drogach wodnych?

               5)

               Jeżeli na pytanie 4 zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: jakie skutki wiążą się wówczas z okolicznością, że w tym przypadku zostały udzielone koncesje na publiczny transport pasażerski przy braku spełnienia przesłanek art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1370/2007?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2006/87/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiająca wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej i uchylająca dyrektywę Rady 82/714/EWG (Dz.U. L 389, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. L 315 s. 1).


title: Sprawa C-566/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin – Niemcy) – Konrad Erzberger/TUI AG (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ pracowników — Zasada niedyskryminacji — Wybory przedstawicieli pracowników do rady nadzorczej spółki — Przepis krajowy ograniczający prawo głosu i prawo do bycia wybranym wyłącznie do pracowników zakładów znajdujących się na terytorium krajowym)

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin – Niemcy) – Konrad Erzberger/TUI AG
   (Sprawa C-566/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ pracowników - Zasada niedyskryminacji - Wybory przedstawicieli pracowników do rady nadzorczej spółki - Przepis krajowy ograniczający prawo głosu i prawo do bycia wybranym wyłącznie do pracowników zakładów znajdujących się na terytorium krajowym))
   (2017/C 300/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Kammergericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Konrad Erzberger

      Strona pozwana: TUI AG

      przy udziale: Vereinigung Cockpit eV, Betriebsrat der TUI AG/TUI Group Services GmbH, Frank Jakobi, Andreas Barczewski, Peter Bremme, Dierk Hirschel, Michael Pönipp, Wilfried H. Rau, Carola Schwirn, Anette Stempel, Ortwin Strubelt, Marcell Witt, Wolfgang Flintermann, Stefan Weinhofer, ver.di – Vereinte Dienstleistungsgewerkschaft

      Sentencja

   Wykładni art. 45 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy których pracownicy zatrudnieni w zakładach koncernu znajdujących się na terytorium tego państwa członkowskiego są pozbawieni prawa głosu i prawa kandydowania w wyborach przedstawicieli pracowników do rady nadzorczej spółki dominującej tego koncernu z siedzibą w omawianym państwie członkowskim oraz, w stosownych przypadkach, prawa do wykonywania lub dalszego sprawowania mandatu przedstawiciela w tej radzie, w sytuacji gdy pracownicy ci rezygnują z pracy w takim zakładzie i podejmują zatrudnienie w spółce zależnej należącej do tego samego koncernu z siedzibą w innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


title: Sprawa C-576/13: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/7

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-576/13)
   2014/C 24/12
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Nicolae i S. Pardo Quintillán, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie zgodnie z art. 258 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, że ustanawiając ogólną zasadę zobowiązującą przedsiębiorstwa przeładunkowe działające w hiszpańskich portach użyteczności publicznej do udziału w SAGEP, a w każdym razie nie zezwalając im na zatrudnianie własnego personelu na rynku, czy to na stałe, czy to na czas określony, chyba że proponowani przez SAGEP pracownicy nie są odpowiedni lub są niewystarczający, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               —

               obciążenie Królestwu Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem skierowanego przeciwko Królestwu Hiszpanii wniosku Komisji Europejskiej jest system wprowadzony na mocy Ley de Puertos del Estado y de la Marina Mercante (ustawy o portach państwowych i o marynarce handlowej) dla przedsiębiorstw przeładunkowych w zakresie polityki personalnej prowadzonej do celów świadczenia portowych usług przeładunku i składowania towarów.
   Komisja uważa, że wskazany system, który zgodnie z ogólną zasadą zobowiązuje przedsiębiorstwa przeładunkowe działające w hiszpańskich portach użyteczności publicznej do udziału w Sociedad Anónima de Gestión de Estibadores Portuarios (spółce akcyjnej zarządzającej portowymi przedsiębiorstwami przeładunkowymi) lub SAGEP, a w każdym razie nie zezwala im na zatrudnianie własnego personelu na rynku, czy to na stałe, czy to na czas określony, chyba że proponowani przez SAGEP pracownicy nie są odpowiedni lub są niewystarczający, jest niezgodny ze zobowiązaniami ciążącymi na Królestwie Hiszpanii na mocy art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotyczącego swobody przedsiębiorczości.


title: Sprawa T-294/05: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2005 r. przez Jean-Marca Colombaniego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/38

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2005 r. przez Jean-Marca Colombaniego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-294/05)
   (2005/C 229/80)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 26 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Jean-Marca Colombaniego, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez Stéphane'a Rodriguesa i Yolę Minatchy, advocats przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 28 września 2004 r. w sprawie powrotu skarżącego do pracy w dniu 1 października 2004 r. oraz decyzji z dnia 21 kwietnia 2005 r., oddalającej zażalenie skarżącego wniesione dnia 20 grudnia 2004 r. dotyczące ustalenia z mocą wsteczną daty powrotu skarżącego do pracy na dzień 1 września 2004 r.,

               —

               zobowiązanie organu powołującego do wyciągnięcia konsekwencji, jakie niesie ze sobą uchylenie zaskarżonych decyzji, w szczególności zaś ustalenie daty powrotu skarżącego do pracy na dzień 1 września 2004 r.,

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania za poniesioną szkodę w wysokości 10 000 EUR oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w symbolicznej wysokości 1 EUR,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Komisji, przebywał na urlopie z przyczyn osobistych do dnia 31 sierpnia 2004 r. Po złożeniu wniosku o powrót do pracy po urlopie, decyzją z dnia 28 września 2004 r. przydzielony został do DG RELEX.
   W niniejszej skardze skarżący wnosi o uchylenie decyzji w sprawie powrotu do pracy, w zakresie w jakim nie przywróciła go ona do pracy w dniu zakończenia urlopu, tj. 1 września 2004 r.. Skarżący zaznacza, że w tym dniu Komisja dysponowała kilkoma stanowiskami, do objęcia których spełniał on wymagania, a zatem, że Komisja była zobowiązana do przydzielenia mu jednego z tych stanowisk na podstawie art. 40 regulaminu pracowniczego. Skarżący wskazuje ponadto na naruszenie decyzji Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków powrotu do pracy w związku z tym, że Komisja nie skontaktowała się z nim przed zakończeniem urlopu, a ponadto nie wykorzystała uwzględnionej w tej decyzji możliwości przydzielenia mu dodatkowego przewidzianego budżetem stanowiska. Wreszcie skarżący wskazuje na naruszenie zasady dobrej administracji i obowiązku staranności oraz wnosi o naprawienie poniesionej szkody i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę.


title: Sprawa F-9/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. — Sabbag Afota przeciwko Radzie (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2010 r. — Brak sprawozdania z oceny)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/43

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. — Sabbag Afota przeciwko Radzie
   (Sprawa F-9/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2010 r. - Brak sprawozdania z oceny)
   2012/C 32/86
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Verónica Sabbag Afota (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i K. Zieleśkiewicz, pelnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącej do grupy AD 11 w postępowaniu za 2010 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga V. Sabbagi Afoty zostaje oddalona.

               2)

               Verónica Sabbag Afota pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011, s. 33.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2004 r. w sprawie T-132/04 André Bonnet przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Uprzednie postępowanie administracyjne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/18

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 9 lipca 2004 r.
   w sprawie T-132/04 André Bonnet przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Uprzednie postępowanie administracyjne - Oczywista niedopuszczalność)
   (2004/C 251/34)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-132/04 André Bonnet, zamieszkały w Saint-Pierre-de-Vassols (Francja), reprezentowany przez H. de Lepinau, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Schauss, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Trybunału Sprawiedliwości z dnia 11 lutego i 4 marca 2004 r. kończących w odniesieniu do skarżącego procedurę naboru na stanowisko lektora wyroków w gabinecie prezesa Trybunału oraz decyzji mianującej inną osobę na to stanowisko, jak również żądanie odszkodowania, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: A. W. H. Meij, pełniący obowiązki prezesa, N. J. Forwood i I. Pelikánová, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 9 lipca 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.6.2004.


title: Sprawa C-296/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 3 lipca 2006 r. — Telecom Italia SpA przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Ministero delle Comunicazioni

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 3 lipca 2006 r. — Telecom Italia SpA przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Ministero delle Comunicazioni
   (Sprawa C-296/06)
   (2006/C 224/42)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Telecom Italia SpA

      Strona pozwana: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Ministero delle Comunicazioni
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 20 ust. 3 ustawy nr 448/1998 w związku z art. 4 ust. 9 ustawy nr 249/1997 jest zgodny z art. 11, 22 i 25 dyrektywy 97/13/WE (1)?

      (1)  Dz.U. L 117, str. 15


title: Wykreślenie sprawy C-74/05

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/19

         Wykreślenie sprawy C-74/05 (1)

   (2005/C 296/41)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-74/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C-121/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywy 75/442/EWG i 91/156/EWG — Pojęcie „odpadów” — Dyrektywy 85/337/EWG i 97/11/WE — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne — Dyrektywa 80/68/EWG — Ochrona wód gruntowych przed zanieczyszczeniami niektórymi groźnymi substancjami — Dyrektywa 80/778/EWG — Jakość wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 8 września 2005 r.
   w sprawie C-121/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywy 75/442/EWG i 91/156/EWG - Pojęcie „odpadów” - Dyrektywy 85/337/EWG i 97/11/WE - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne - Dyrektywa 80/68/EWG - Ochrona wód gruntowych przed zanieczyszczeniami niektórymi groźnymi substancjami - Dyrektywa 80/778/EWG - Jakość wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi)
   (2005/C 271/03)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-121/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 19 marca 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: G. Valero Jordana) przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), S. von Bahr, U. Lõhmus i A. Ó Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: M. M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 8 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przeprowadziwszy przed realizacją przedsięwzięć polegających na utworzeniu gospodarstw hodowli świń na terenie regionu Baix Ter, lub przed wprowadzeniem zmian do tych przedsięwzięć, uprzedniej oceny skutków środowiskowych z naruszeniem przepisów art. 2 i 4 ust. 2 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne i przekroczywszy w kilku publicznych sieciach rozprowadzających wodę dla regionu Baix Ter maksymalne stężenie dopuszczalne dla parametru „azotany”, które określone zostało w załączniku I C, pkt 20 do dyrektywy Rady 80/778/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. odnoszącej się do jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, z naruszeniem art. 7 ust. 6 tej dyrektywy, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tych dyrektyw.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone dwiema trzecimi wszystkich kosztów. Komisja zostaje obciążona pozostałymi kosztami w wysokości jednej trzeciej.

      (1)  Dz.U. C 135 z 7.6.2003


title: Sprawa C-73/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea – Rumunia) – SC Vicdantrans SRL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Cluj Napoca prin Administrația Județeană a Finanțelor Publice Bihor, Administrația Fondului pentru Mediu

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/14

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea – Rumunia) – SC Vicdantrans SRL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Cluj Napoca prin Administrația Județeană a Finanțelor Publice Bihor, Administrația Fondului pentru Mediu
   (Sprawa C-73/15) (1)

   (2016/C 475/21)
   Język postępowania: rumuński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015.


title: Sprawa T-63/14: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2014 r. — Iran Insurance przeciwko Radzie

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/16

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2014 r. — Iran Insurance przeciwko Radzie
   (Sprawa T-63/14)
   2014/C 78/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Iran Insurance Company (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat D. Luff)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 2 załącznika do decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 18);

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 2 załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 3);

               —

               uznanie, że do skarżącej nie stosują się art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji Rady 2010/413/WPZiB (1), zmieniony art. 1 pkt 7 decyzji Rady 2012/35/WPZiB (2), oraz art. 23 ust. 2 lit. d) i art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 (3) z dnia 23 marca 2012 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że konkretny powód umieszczenia Iran Insurance Company w wykazie jest niepoparty dowodami. Strona skarżąca w jasny sposób zaprzeczyła, by udzielała rządowi irańskiemu wsparcia finansowego. Ponadto strona skarżąca nie udzielała Iranowi wsparcia jądrowego. Tym samym nie zostały spełnione przesłanki art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji Rady 2010/413/WPZiB (zmienionego następnie art. 1 pkt 7 decyzji Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r., art. 1 pkt 8 decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. i art. 1 pkt 2 decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r.) oraz przesłanki art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 (zmienionego następnie art. 1 pkt 11 rozporządzenia Rady nr 1263/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r.).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że poprzez nałożenie na Iran Insurance Company sankcji jedynie na tej podstawie, że jest spółką należącą do państwa, Rada dopuściła się dyskryminacji wobec strony skarżącej w porównaniu do innych irańskich spółek stanowiących własność publiczną, które nie podlegają sankcjom. Czyniąc tak, Rada naruszyła zasady równości, niedyskryminacji i dobrej administracji.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada nie podała w odpowiedni sposób powodów swojej decyzji o utrzymaniu strony skarżącej w wykazie podmiotów podlegających sankcjom. Odnosząc się do „wpływu środków w kontekście celów polityki Unii”, Rada nie wyszczególniła rodzaju wpływu, do którego się odnosi, oraz tego, w jaki sposób środki te dotyczyłyby takiego wpływu.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że poprzez utrzymanie strony skarżącej w wykazie spółek podlegających sankcjom Rada nadużyła władzy. Rada odmówiła w praktyce wykonania wyroku Sądu w sprawie T-12/11. Rada podważyła konstrukcję instytucjonalną Unii Europejskiej i przysługujące stronie skarżącej prawo do uzyskania sprawiedliwości i jej zastosowania. Rada uchyliła się także od własnych powinności i obowiązków na podstawie decyzji 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r., jakie zostały w wyraźny sposób określone wobec Rady przez Sąd w wyżej wymienionym wyroku.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań, nie wykonując wyroku Sądu dotyczącego postępowania, w którym Rada była stroną przeciwko stronie skarżącej i które Rada przegrała, nie stosując się do podstaw i uzasadnienia wyroku, popełniając błąd faktyczny w odniesieniu do działalności gospodarczej strony skarżącej i jej domniemanej roli względem rządu irańskiego, nie przeprowadzając jakiegokolwiek dochodzenia co do rzeczywistej roli strony skarżącej i jej działalności gospodarczej w Iranie, podczas gdy zostało to wskazane przez Sąd jako ważny aspekt systemu sankcji Unii Europejskiej wobec Iranu, oraz utrzymując sankcje po dniu 20 stycznia 2014 r., w którym to dniu Unia Europejska porozumiała się w przedmiocie działalności generujących przychody w odniesieniu do Iranu, gdyż nie uważa się już, że Iran jest zaangażowany w rozprzestrzenianie broni jądrowej.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący tego, że Rada naruszyła zasadę proporcjonalności.

      (1)  Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).

      (2)  Decyzja Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 19, s. 22).

      (3)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).


title: Sprawa C-408/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Münster (Niemcy) w dniu 1 sierpnia 2011 r. — Postępowanie karne przeciwko Thomasowi Karlowi-Heinzowi Kerkhoffi

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Münster (Niemcy) w dniu 1 sierpnia 2011 r. — Postępowanie karne przeciwko Thomasowi Karlowi-Heinzowi Kerkhoffi
   (Sprawa C-408/11)
   2011/C 311/34
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Amtsgerichts Münster

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Thomas Karl-Heinz Kerkhoff
   Staatsanwaltschaft Münster

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie jest uprawnione do trwałej odmowy uznania ważności wystawionego przez inne państwo członkowskie prawa jazdy także wtedy, gdy uprawnienie do kierowania pojazdem zostało wcześniej cofnięte na terytorium tego pierwszego państwa, przy czym nie został wyznaczony osobny okres obowiązywania zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy, bądź taki okres został wyznaczony i w międzyczasie upłynął?

      (1)  Dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie); Dz.U. L 403, s. 18


title: Sprawa T-314/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 kwietnia 2008 r. — Simsalagrimm Filmproduktion przeciwko Komisji i EACEA

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/37

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 kwietnia 2008 r. — Simsalagrimm Filmproduktion przeciwko Komisji i EACEA
   (Sprawa T-314/07) (1)

   (2008/C 128/79)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa C-36/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-36/07) (1)

   (2007/C 297/59)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa T-79/07: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2007 r. — SHS Polar Sistemas Informáticos przeciwko OHIM (POLARIS)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/55

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2007 r. — SHS Polar Sistemas Informáticos przeciwko OHIM (POLARIS)
   (Sprawa T-79/07)
   (2007/C 95/110)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: SHS Polar Sistemas Informáticos SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: C. Hernández Hernández, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Polaris Software Lab Ltd (Chennai, Indie)
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 stycznia 2007 r. w sprawie R 658/2006-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Polaris Software Lab Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak graficzny „POLARIS ”dla towarów i usług w klasach 9 i 42 — zgłoszenie nr 3 267 713

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowy znak słowny „POLAR ”dla towarów i usług w klasach 9, 38 I 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich spornych towarów należących do klasy 9

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ i) wcześniejszy znak towarowy może być używany dla software przeznaczonego dla niewykwalifikowanego użytkownika, co może prowadzić do wprowadzenia opinii publicznej w błąd; ii) nieznaczne różnice wizualne i fonetyczne pomiędzy obydwoma przeciwstawianymi sobie znakami nie są wystarczające dla wyeliminowania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd; iii) obydwa znaki mają takie samo znaczenie.


               20.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/11

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Verwaltungsgerichtshof, Fürstentum Liechtenstein w dniu 21 października 2013 r. w sprawie Greckiej Komisji Rynku Kapitałowego
   (Sprawa E-23/13)
   2014/C 81/10
   W dniu 25 października 2013 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek z dnia 21 października 2013 r., złożony do Trybunału EFTA przez Verwaltungsgerichtshof des Fürstentums Liechtenstein (Sąd Administracyjny Księstwa Liechtensteinu) o wydanie, w związku ze sprawą Greckiej Komisji Rynku Kapitałowego, opinii doradczej w sprawie następującej kwestii:
   Czy organ składający wniosek do właściwego organu innego państwa członkowskiego zgodnie z art. 16 dyrektywy 2003/6/WE ma obowiązek przedstawić w tym wniosku fakty, które dają podstawę do podejrzenia naruszenia zakazu wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku?


title: Sprawa T-454/05: Skarga wniesiona w dniu  20 grudnia 2005 r.  przez Sumimoto Chemical Agro Europe i Philagro France przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/44

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2005 r. przez Sumimoto Chemical Agro Europe i Philagro France przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-454/05)
   (2006/C 60/84)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Sumitomo Chemical Agro Europe SAS (Lyon, Francja) i Philagro France SAS (Lyon, Francja) [przedstawiciele: C. Mereu, K. Van Maldegem, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji D/430967 lub, tytułem żądania alternatywnego,

               —

               nakazanie pozwanej wypełniania zobowiązań ciążących na niej na mocy prawa wspólnotowego oraz włączenie procymidonu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414, jako nadającego się do zastosowania w odniesieniu do wszelkich rodzajów upraw, zgodnie z wnioskiem skarżących;

               —

               nakazanie pozwanej wypłaty odszkodowania na rzecz skarżącej w tymczasowej wysokości jednego euro z tytułu szkód poniesionych wskutek zastosowania spornej decyzji Komisji D/430967, lub, tytułem żądania alternatywnego, wskutek uchybienia przez pozwaną zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy prawa wspólnotowego poprzez brak ustosunkowania się do wniosków skarżących, jak również całości należnych odsetek, do momentu wyliczenia i określenia dokładnej kwoty;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w niniejszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dyrektywa Rady 91/414 (1) z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin stanowi, iż Państwa Członkowskie nie dopuszczają środka ochrony roślin do obrotu, jeżeli nie zostanie on umieszczony w załączniku I do powołanej dyrektywy. Skarżące wielokrotnie zwracały się do Komisji w celu zapewnienia, iż procymidon — substancja czynna będąca składnikiem produkowanych przez nie środków ochrony roślin, zostanie włączona do załącznika I.
   Pismem z dnia 20 października 2005 r., stanowiącym sporną decyzję, Komisja zawiadomiła pierwszą ze skarżących, iż ewentualne włączenie procymidonu do załącznika I zostałoby ograniczone jedynie do dodatkowych zastosowań, będących przedmiotem oceny w ramach UE, co z kolei jest uwarunkowane przedłożeniem wniosku dotyczącego szczegółowych warunków zastosowania oraz sposobów ograniczenia ryzyka.
   Skarżące domagają się stwierdzenia nieważności spornej decyzji, kwestionując proponowane ograniczenie zakresu zezwolenia na wprowadzenie procymidonu do obrotu, prowadzące do ograniczenia rejestracji tej substancji zaledwie do dwóch rodzajów upraw, mianowicie śliwek i ogórków. Jednocześnie skarżące kwestionują wymóg przedłożenia bardzo szczegółowych warunków zastosowania. W opinii strony skarżącej wymogi te naruszają dyrektywę 91/414, która odnosi się wyłącznie do kategorii o charakterze ogólnym, takich jak środki owadobójcze, herbicydy lub regulatory wzrostu, pozostawiając Państwom Członkowskim ocenę zastosowania w odniesieniu do poszczególnych rodzaju upraw. W tym kontekście skarżące podnoszą, iż wymóg przedstawienia szczegółowych warunków zastosowania substancji czynnej nie jest ani przewidziany dyrektywą, ani uzasadniony z naukowego punktu widzenia.
   Skarżące następnie podnoszą, iż sporna decyzja jest obarczona błędem, ponieważ stwierdza, iż wyniki badań przedłożone po upływie terminu zawitego nie mogły być przedmiotem analizy, gdy tymczasem zdaniem skarżących wszelkie dane dotyczące procymidonu zostały przedłożone w terminie. W opinii skarżących sporna decyzji narusza również art. 95 ust. 3 i art. 152 ust. 1 WE, odmawiając uwzględnienia badań przedstawionych w terminie i ocenionych jako zadawalające w ramach procedury włączenia substancji czynnej do załącznika I.
   Skarżące powołują się również na naruszenia dyrektywy 91/414, rozporządzenia nr 3600/92 (2), zasady dobrej administracji, zasady subsydiarności i proporcjonalności, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz pewności prawa, ochrony wysokich standardów i niezależności badań naukowych, jak i równości traktowania, zasady nemo auditur turpitudinem suam allegans, a także obowiązku uzasadniania aktów.
   W razie gdyby Trybunał uznał, iż sporne pismo nie stanowi aktu podlegającego zaskarżeniu na mocy art. 230 ust. 4 WE, skarżące podnoszą, iż podstawą ich skargi jest również art. 232 WE dotyczący skargi na bezczynność Komisji wobec odwołania od decyzji administracyjnej oraz formalnego wniosku. Ponadto, niezależnie od skargi o stwierdzenie nieważności decyzji i skargi na bezczynność, skarżące domagają się wypłaty odszkodowania za szkody poniesione bezpośrednio skutkiem spornego pisma.

      (1)  (Dz.U. 230, 19/08/1991, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 366, 15/12/1992, str. 10).


title: Sprawa T-235/05: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2005 r. przez Jana Sifferta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/31

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2005 r. przez Jana Sifferta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-235/05)
   (2005/C 205/57)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 20 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Jana Sifferta, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokatów Sebastiana Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               1)

               uchylenie decyzji, na mocy której skarżący został powołany na urzędnika Wspólnot Europejskich, w zakresie, w jakim określa ona przy jego naborze grupę zaszeregowania na podstawie art. 12 załącznika XIII regulaminu pracowniczego;

               2)

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z podniesionymi w sprawie T-130/05 Albert-Bousquet i in. przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005, str. 31


title: Sprawa T-569/12: Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Marouf przeciwko Radzie

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/25

         Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Marouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-569/12) (1)

   2014/C 329/38
   Język postępowania: angielski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa T-530/12 P: Odwołanie wniesione w dniu 5 grudnia 2012 r. przez Moisesa Bermeja Gardego od wyroku wydanego w dniu 25 września 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-41/10 Bermejo Garde przeciwko EKES

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/15

         Odwołanie wniesione w dniu 5 grudnia 2012 r. przez Moisesa Bermeja Gardego od wyroku wydanego w dniu 25 września 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-41/10 Bermejo Garde przeciwko EKES
   (Sprawa T-530/12 P)
   2013/C 55/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Moises Bermejo Garde (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Druga strona postępowania: Europejski Komitet Ekonomiczno — Społeczny (EKES)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 25 września 2012 r. w sprawie F-41/10;

               —

               w konsekwencji, uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji przez wnoszącego odwołanie, i tak,

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji przewodniczącego EKES nr 88/10 A z dnia 3 marca 2010 r. o oddaleniu wniosku wnoszącego odwołanie z dnia 7 grudnia 2009 r. oraz o przeniesieniu go z urzędu na inne stanowisko;

                           —

                           stwierdzenie nieważności załącznika do decyzji nr 88/10 z dnia 25 marca 2010 r.

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji nr 133/10 A z dnia 24 marca 2010 r. o odebraniu wnoszącemu odwołanie funkcji kierownika wydziału służby prawnej ze skutkiem natychmiastowym i przeniesieniu go na stanowisko kierownika wydziału w innej służbie ze skutkiem od dnia 6 kwietnia 2010 r.;

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji przewodniczącego EKES nr 184/10 A z dnia 13 kwietnia 2010 r. o przeniesieniu skarżącego z urzędu do dyrekcji logistyki ze skutkiem od dnia 6 kwietnia 2010 r.;

                           —

                           zasądzenie od strony pozwanej kwoty 17 500 EUR tytułem odszkodowania;

                           —

                           obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi pięć zarzutów. Jego zdaniem Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że wprawdzie wnoszący odwołanie poniósł szkodę z racji udostępnienia informacji jego przełożonym, ponieważ został odwołany z funkcji kierownika wydziału służby prawnej, ale że rzeczona szkoda nie wynikała z naruszenia art. 12a i art. 22a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia pojęcia aktu niekorzystnego jak również przeinaczenia okoliczności wynikających z akt sprawy (dotyczący przede wszystkim pkt 44 — 64 zaskarżonego wyroku).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady poszanowania prawa do obrony jak również naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (dotyczący pkt 114 — 118 zaskarżonego wyroku).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 12a, 22a i 86 regulaminu pracowniczego, jak również naruszenia obowiązku uzasadnienia i przeinaczenia okoliczności wynikających z akt sprawy (dotyczący przede wszystkim pkt 133 i nast. zaskarżonego wyroku).

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 86 regulaminu pracowniczego, załącznika IX do regulaminu pracowniczego i ogólnych przepisów wykonawczych do załącznika IX do regulaminu pracowniczego i zasady poszanowania prawa do obrony, jak również przeinaczenia okoliczności wynikających z akt sprawy i naruszenia obowiązku uzasadnienia (dotyczący przede wszystkim pkt 75 — 78 zaskarżonego wyroku).

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia reguł dotyczących właściwości autora aktu, jak również naruszenia art. 22a regulaminu pracowniczego i art. 72 wewnętrznego regulaminu EKES (dotyczący pkt 70 i 71 zaskarżonego wyroku).


title: Sprawa T-562/13: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2013 r. — ISOTIS przeciwko Komisji

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/26

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2013 r. — ISOTIS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-562/13)
   2014/C 9/42
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Koinonia tis Pliroforias Anoichti stis Eidikes Anagkes — ISOTIS (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: S. Skliris, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że żądając od skarżącej kwoty 47 197,93 EUR przyznanej przez Komisję w ramach umowy 238940 REACH 112, Komisja narusza sporną umowę;

               —

               stwierdzenie, że skarżąca nie jest zobowiązana do zwrotu wspomnianej kwoty przyznanej przez Komisję;

               —

               stwierdzenie, że wspomniana wierzytelność dochodzona przez Komisję jest w każdym razie pozbawiona wszelkiej podstawy w zakresie kwoty 13 821,12 EUR;

               —

               stwierdzenie, że ogólne warunki umów FP6 nie mają zastosowania w ramach umowy 238940 REACH 112, w związku z czym skarżąca nie jest w ogóle zobowiązana na podstawie spornej umowy do zapłaty jakiejkolwiek kwoty z tytułu odszkodowania ryczałtowego (liquidated damages);

               —

               stwierdzenie, że oświadczając swój zamiar dochodzenia odszkodowania ryczałtowego (liquidated damages) na podstawie ogólnych warunków umów FP6, Komisja narusza sporną umowę 238940 REACH 112;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie niniejszej skargi, opartej po pierwsze na klauzuli arbitrażowej w spornej umowie, a po drugie na prawie belgijskim, do którego umowa ta odsyła, strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez Komisję zasady dobrej wiary i uczciwych praktyk handlowych. W szczególności skarżąca twierdzi, że Komisja zażądała różnych kwot, nie podając konkretnych i szczegółowych podstaw takich żądań, i że jej postępowanie handlowe jest sprzeczne z przepisami Karty praw podstawowych. Ponadto skarżąca podnosi, że uchybienie przez Komisję jej obowiązkom umownym wynika też z jej zamiaru dochodzenia praw opartych na ogólnych warunkach mających zastosowanie do innego typu umów (FP6), to znaczy innych niż ogólne warunki mające zastosowanie do spornej umowy REACH 112 (CPI).

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia przepisów art. II.28 pkt 1 i 5 umowy 238940 REACH 112. Konkretnie skarżąca twierdzi, że Komisja przedstawia żądania bez wcześniejszego przeprowadzenia kontroli w ramach spornej umowy i że Komisja powołała się w sposób ogólny i abstrakcyjny na sprawozdanie z audytu, które nie dotyczy spornej umowy REACH 112.

               3)

               Zarzut trzeci, podniesiony posiłkowo, dotyczy tego, że żądanie Komisji zostało przedstawione w złej wierze i ma nieuczciwy charakter.


title: Sprawa C-563/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria — Węgry) — BDV Hungary Trading Kft. (w stanie likwidacji) przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 146 — Zwolnienia w eksporcie — Artykuł 131 — Warunki ustanawiane przez państwa członkowskie — Przepisy krajowe wymagające, by towar przeznaczony na eksport opuścił obszar celny Unii Europejskiej w sztywnym terminie 90 dni od dostawy)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/21

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria — Węgry) — BDV Hungary Trading Kft. (w stanie likwidacji) przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-563/12) (1)

   (Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 146 - Zwolnienia w eksporcie - Artykuł 131 - Warunki ustanawiane przez państwa członkowskie - Przepisy krajowe wymagające, by towar przeznaczony na eksport opuścił obszar celny Unii Europejskiej w sztywnym terminie 90 dni od dostawy)
   2014/C 52/35
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: BDV Hungary Trading Kft. (w stanie likwidacji)

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Kúria — Wykładnia art. 15 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) i art. 131, 146 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Zwolnienia w eksporcie — Spółka prowadząca działalność w zakresie produkcji i sprzedaży konserw spożywczych, sprzedająca wyroby przeznaczone do sprzedaży przez nabywcę w państwach trzecich — Uregulowania krajowe uzależniające prawo do zwolnienia z podatku VAT sprzedaży towarów na eksport poza terytorium Unii od warunku, by termin upływający od sprzedaży do dnia wywozu towarów z terytorium krajowego nie przekraczał 90 dni.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 146 ust. 1 i art. 131 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one istnieniu uregulowań krajowych, zgodnie z którymi w ramach dostawy na eksport towary przeznaczone na eksport poza Unię Europejską muszą opuścić terytorium Unii Europejskiej w sztywnym terminie wynoszącym trzy miesiące lub 90 dni następujących po dniu dostawy, jeżeli samo przekroczenie tego terminu skutkuje ostatecznym pozbawieniem podatnika prawa do zwolnienia tej dostawy z podatku.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa T-212/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 października 2009 r. — Bowland Dairy Products przeciwko Komisji (Skarga o odszkodowanie — Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 — System wczesnego ostrzegania — Powiadomienie uzupełniające — Kompetencje władz krajowych — Opinia Komisji pozbawiona skutków prawnych — Zmiana przedmiotu sporu — Niedopuszczalność)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 października 2009 r. — Bowland Dairy Products przeciwko Komisji
   (Sprawa T-212/06) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 - System wczesnego ostrzegania - Powiadomienie uzupełniające - Kompetencje władz krajowych - Opinia Komisji pozbawiona skutków prawnych - Zmiana przedmiotu sporu - Niedopuszczalność)
   2009/C 312/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bowland Dairy Products Ltd (Barrowford, Lancashire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Milligan, solicitor, D. Anderson, QC, i A. Robertson, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Oliver, J.-P. Keppenne i L. Parpala, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, w której odmówiła ona — jak twierdzi skarżąca — rozpowszechnienia w ramach systemu wczesnego ostrzegania przewidzianego w art. 50 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31, s. 1) powiadomienia uzupełniającego, w którym wyrażona była zgoda Food Standards Agency [agencji ds. bezpieczeństwa żywności Zjednoczonego Królestwa] na wprowadzenie do obrotu białego sera produkowanego przez skarżącą, a po drugie żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca poniosła rzekomo w wyniku tej odmowy.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Bowland Dairy Products Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006.


title: Sprawa T-304/12: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2012 r. — Message Management przeciwko OHIM — Absacker (ABSACKER of Germany)

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/17

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2012 r. — Message Management przeciwko OHIM — Absacker (ABSACKER of Germany)
   (Sprawa T-304/12)
   2012/C 273/30
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Message Management GmbH (Wiesbaden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Konle)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była) również: Absacker GmbH (Kolinia, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 marca 2012 r. w sprawie R 1028/2011-1 i oddalenie odwołania dotyczącego postępowania w sprawie sprzeciwu B1663700 wobec rejestracji należącego do skarżącej wspólnotowego znaku towarowego nr 8753691;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               tytułem ewentualnym stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 marca 2012 r. w sprawie R 1028/2011-1 i oddalenie odwołania dotyczącego postępowania w sprawie sprzeciwu B1663700 wobec rejestracji należącego do skarżącej wspólnotowego znaku towarowego nr 8753691 w zakresie dotyczącym klas 32 i 33;

               —

               dalszym tytułem ewentualnym stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 marca 2012 r. w sprawie R 1028/2011-1 i oddalenie odwołania dotyczącego postępowania w sprawie sprzeciwu B1663700 wobec rejestracji należącego do skarżącej wspólnotowego znaku towarowego nr 8753691 w zakresie dotyczącym klasy 33.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy w kolorach czarnym i białym przedstawiający orła i zawierający elementy słowne „ABSACKER of Germany” dla towarów z klas 25, 32 i 33 — zgłoszenie nr 8 753 691

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Absacker GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne krajowe znaki towarowe w kolorach czarnym, pomarańczowym i białym zawierający element słowny „ABSACKER”, zarejestrowany dla towarów z klas 25, 33 i 43

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Błędne stwierdzenie podobieństwa oznaczeń i prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-15/12: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2012 r. — Provincie Groningen i in. przeciwko Komisji

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/15

         Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2012 r. — Provincie Groningen i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-15/12)
   2012/C 109/34
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Provincie Groningen (Groningen, Niderlandy); Provincie Friesland (Leeuwarden, Niderlandy); Provincie Drenthe (Assen, Niderlandy); Provincie Overijssel (Zwolle, Niderlandy); Provincie Gelderland (Arnhem, Niderlandy); Provincie Flevoland (Lelystad, Niderlandy); Provincie Utrecht (Utrecht, Niderlandy); Provincie Noord-Holland (Haarlem, Niderlandy); Provincie Zuid-Holland (’s-Gravenhage, Niderlandy); Provincie Zeeland (Middelburg, Niderlandy); Provincie Noord-Brabant (’s-Hertogenbosch, Niderlandy); Provincie Limburg (Maastricht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. Kuypers i N. van Nuland)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie N 308/2010 lub — posiłkowo — stwierdzenie nieważności w części, w której beneficjentami systemu pomocy są organizacje ochrony przyrody, lub — w dalszej kolejności — stwierdzenie nieważności w części, w której beneficjentami systemu pomocy są organizacje zagospodarowania przestrzennego;

               —

               bciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE i naruszenia prawa Unii Europejskiej

                           —

                           Ochrona przyrody w Niderlandach jest usługą świadczoną w interesie ogólnym w rozumieniu art. 2 Protokołu nr 26 w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym. Unijne prawo konkurencji nie ma zatem zastosowania.

                           —

                           Podmioty zarządzające środowiskiem, organizacje ochrony przyrody a w każdym razie organizacje zagospodarowania przestrzennego zostały niesłusznie zakwalifikowane jako przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

                           —

                           System pomocy w związku z obowiązującymi w nim warunkami nie daje żadnej korzyści gospodarczej odbiorcy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

                           —

                           Komisja błędnie zastosowała czwartą przesłankę wskazaną w wyroku Trybunału z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie C-280/00 Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, s. I 7747.

                           —

                           System pomocy nie prowadzi do zakłócenia handlu między państwami.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia zgodnie z art. 296 ust. 2 TFUE