title: Sprawa C-579/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto (Portugalia) w dniu 22 listopada 2011 r. — Grande Área Metropolitana do Porto (GAMP) przeciwko Ministério da Agricultura, do Mar, do Ambiente e do Ordenamento do Território i in.

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto (Portugalia) w dniu 22 listopada 2011 r. — Grande Área Metropolitana do Porto (GAMP) przeciwko Ministério da Agricultura, do Mar, do Ambiente e do Ordenamento do Território i in.
   (Sprawa C-579/11)
   2012/C 32/26
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Grande Área Metropolitana do Porto (GAMP).

      Strona pozwana: Ministério da Agricultura, do Mar, do Ambiente e do Ordenamento do Território, Comissão Diretiva do Programa Operacional Potencial Humano, Ministério do Trabalho e da Solidariedade Social.

      Uczestnicy: Sindicato dos Quadros Técnicos do Estado, Ministério da Saúde, Instituto do Desporto de Portugal (IP)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo wspólnotowe, a w szczególności przepisy art. 5 — 8, 22, 32, 34, 35 i 56.° rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (1) z dnia 11 czerwca 2006 r. i art. 174, 175 i 176 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej powinny być interpretowane w ten sposób, że nie dopuszczają wyjątków od zasady terytorialnego kwalifikowania wydatków, to znaczy, że wydatki dotyczące operacji współfinansowanych z funduszy strukturalnych oraz z Funduszu Spójności tylko wówczas są kwalifikowane jako programy operacyjne, jeżeli zostają wykonane w NUTS II objętych przez każdy z tych programów operacyjnych?

               2)

               Dokładniej, czy powyższe przepisy powinny być interpretowane w ten sposób, że nie dopuszczają one tego, aby organy krajowe ustanawiały przepisy, które stanowiąc wyjątki od zasady terytorialności wydatków pozwalają na uznanie za kwalifikujące się do objęcia takimi programami operacyjnymi inwestycje, które [nie] są zlokalizowane w regionach NUTS II objętych programami operacyjnymi specjalnie przeznaczonymi dla celu konwergencji lub w przypadku których lokalizacja beneficjenta nie znajduje się w takim regionie?

               3)

               Czy też przeciwnie, prawo wspólnotowe, a w szczególności przepisy art. 5 — 8, 22, 32, 34, 35 i 56.o rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 czerwca 2006 r. i art. 174, 175 i 176 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one wyjątkom od zasady terytorialnego kwalifikowania wydatków, pozwalając na to, aby organy krajowe ustanawiały przepisy, które pozwalają na uznanie, że wydatki dotyczące operacji współfinansowanych z funduszy strukturalnych oraz z Funduszu Spójności były kwalifikowane do programów operacyjnych, pomimo że nie są realizowane w NUTS II objętych przez każdy z tych programów operacyjnych, z tego względu, iż chodzi o wydatki/operacje z odnośnym efektem rozlewania („spill-over effect”), to znaczy, że są one uzasadnione ze względu na charakter tych operacji i powielający się skutek, jaki wywołują w innych regionach niż ten, w którym realizowana jest inwestycja?

               4)

               Dokładniej, czy przepisy te nie sprzeciwiają się temu, aby organy krajowe ustanawiały przepisy, które pozwalają na uznanie za kwalifikujące się w ramach programów operacyjnych przeznaczonych na cel konwergencji inwestycji, których lokalizacja lub których beneficjent nie znajduje się w regionie NUTS objętym przez ów cel konwergencji, z tego względu, iż chodzi o wydatki/operacje z odnośnym efektem rozlewania („spill-over effect”), to znaczy, że są one uzasadnione ze względu na charakter tych operacji i powielający się skutek, jaki wywołują w innych regionach niż ten, w którym realizowana jest inwestycja?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210, s. 25).


title: Sprawa C-51/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Livorno — Włochy) — Alberto Bianchi przeciwko De Robert Calzature Srl

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Livorno — Włochy) — Alberto Bianchi przeciwko De Robert Calzature Srl
   (Sprawa C-51/06) (1)

   (2006/C 224/71)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006


title: Sprawa T-289/16: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2016 r. – Inox Mare/Komisja

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/63

         Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2016 r. – Inox Mare/Komisja
   (Sprawa T-289/16)
   (2016/C 270/69)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Inox Mare Srl (Rimini, Włochy) (przedstawiciel: R. Holzeisen, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności Final Report OF/2013/0086/B1 THOR (2015) 40189 – 26.11.2015 z uwagi na poważne niezgodności z prawem, którymi jest obciążony;

               —

               w konsekwencji, stwierdzenie nieważności Recommendation for action to be taken following an OLAF investigation THOR (2015) 4257 – 09.12.2015;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga została wniesiona przeciwko zaskarżonym aktom, ponieważ stwierdzono w nich, że przez kilka lat skarżąca uchylała się od zapłaty należności celnych i ceł antydumpingowych. W tym względzie skarżąca przyznaje, że dokonała przywozu znacznych ilości produktów mocujących ze stali nierdzewnej, polegając na prawdziwości zbiorowego potwierdzenia przez filipińskie władze celne rzekomo filipińskiego pochodzenia produktów dostarczanych przez dwie filipińskie spółki, do czasu powzięcia wiadomości o wszczęciu przez Unię Europejską wobec Filipin postępowania dotyczącego obchodzenia środków, na podstawie podejrzenia, że wyżej wspomniane towary były w rzeczywistości towarami pochodzenia tajwańskiego, a zatem po prostu przetransportowanymi z Tajwanu przez Filipiny do Unii Europejskiej.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, o charakterze wstępnym, dotyczący zaskarżalności na mocy art. 263 TFUE aktów objętych skargą

                           —

                           W tym względzie podnosi się, że zaskarżone akty, pomimo że ich nazwy mogą sugerować coś przeciwnego, są przede wszystkim wiążące dla włoskiego organu celnego i powodują bezpośrednie skutki prawne, które naruszają osobiste i rzeczywiste interesy i prawa skarżącej, zmieniając jej sytuację prawną w odniesieniu do (1) charakteru ceł dotyczących „Zasobów własnych Unii” i wynikających z nich obowiązków państw członkowskich, zobowiązanych jedynie do pobierania ceł, (2) charakteru OLAF jako organu postępowania administracyjnego, który zastępuje Komisję Europejską w dochodzeniach zewnętrznych, (3) roli Komisji Europejskiej jako instytucji mającej funkcję wykonawczą w Unii Europejskiej przy stosowaniu Kodeksu celnego Unii Europejskiej.

                           —

                           Zanegowanie, w tym kontekście prawnym, bezpośredniej zaskarżalności na mocy art. 263 TFUE aktów OLAF zaskarżonych przez skarżącą oznaczałoby zanegowanie prawa podstawowego skarżącej do skutecznego środka prawnego, a zatem naruszenie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 13 EKPC.

               2.

               Zarzut drugi odnoszący się do wad dotyczących zgodności z prawem zaskarżonych aktów

                           —

                           W tym względzie podnosi się, że Final Report OF/2013/0086/B1 – THOR (2015) 40189 nie zawiera pewnych podstawowych elementów obowiązkowych przewidzianych przez prawodawcę w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. (1), z czego wynika jego całkowita bezprawność i zupełny brak mocy dowodowej.

                           —

                           Zdaniem skarżącej zaskarżony akt jest obarczony następującymi wadami co do zgodności z prawem: brak wskazówek dotyczących gwarancji procesowych, osób zainteresowanych dochodzeniem, przesłuchania przedstawicieli prawnych skarżącej, wymaganej wstępnej kwalifikacji prawnej, nieuzasadnione i sprzeczne wyłączenie odpowiedzialności właściwych organów, naruszenie przez OLAF obowiązku prowadzenia dochodzenia w sposób obiektywny i bezstronny i zgodnie z zasadą domniemania niewinności, a także błędne wskazania ze względu na brak dochodzenia zawarte w raporcie końcowym.

                           —

                           Z powodu wszystkich wyżej przedstawionych niezgodności z prawem skierowane do Agencji Ceł i Monopoli Republiki Włoskiej przez Dyrekcję Generalną OLAF zalecenie podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu odzyskania ceł od skarżącej jest całkowicie pozbawione podstawy prawnej i wobec tego jest niezgodne z prawem.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. 2013 L 248, s. 1).


title: Sprawa T-321/14: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2014 r. – Volkswagen przeciwko OHIM (Street)

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/39

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2014 r. – Volkswagen przeciwko OHIM (Street)
   (Sprawa T-321/14)
   2014/C 212/51
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Volkwagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciel: U. Sander, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 marca 2014 r. w sprawie R 2025/2013-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „STREET” dla towarów z klas 12, 28 i 35

      Decyzja eksperta: odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-18/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 16 stycznia 2017 r. – Danieli & C. Officine Meccaniche SpA i in./Arbeitsmarktservice Leoben.

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 16 stycznia 2017 r. – Danieli & C. Officine Meccaniche SpA i in./Arbeitsmarktservice Leoben.
   (Sprawa C-18/17)
   (2017/C 144/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Danieli & C. Officine Meccaniche SpA, Dragan Panic, Ivan Arnautov, Jakov Mandic, Miroslav Brnjac, Nicolai Dorassevitch, Alen Mihovic..

      Druga strona postępowania: Arbeitsmarktservice Leoben

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 56 i 57 TFUE, dyrektywę 96/71/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, pkt 2 i 12 rozdziału 2, zatytułowanego „Swoboda przepływu osób”, załącznika V do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej należy interpretować w ten sposób, że Austria jest uprawniona do ograniczenia delegowania pracowników zatrudnionych w spółce mającej siedzibę w Chorwacji poprzez wymóg uzyskania zezwolenia na pracę, jeżeli delegowanie to następuje w drodze wynajmowania pracowników spółce z siedzibą we Włoszech w celu świadczenia usługi przez spółkę włoską w Austrii, i działalność chorwackich pracowników w imieniu tej włoskiej spółki przy budowie walcowni w Austrii ogranicza się do wykonania tej usługi w Austrii, i między nimi i spółką włoską nie istnieje stosunek pracy?

               2)

               Czy art. 56 i 57 TFUE, dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług należy interpretować w ten sposób, że Austria jest uprawniona do ograniczenia delegowania pracowników rosyjskich i białoruskich zatrudnionych w spółce z siedzibą we Włoszech poprzez wymóg uzyskania zezwolenia na pracę, jeżeli delegowanie to następuje w drodze wynajmowania pracowników drugiej spółce z siedzibą we Włoszech w celu świadczenia usługi przez drugą spółkę w Austrii, i działalność pracowników rosyjskich tudzież białoruskich w imieniu drugiej spółki ogranicza się do wykonania tej usługi w Austrii, i między nimi i drugą spółką nie istnieje stosunek pracy?

      (1)  Dz.U. L 18 z 21.1.1997, s. 1.


title: Sprawa C-302/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Londyn, Zjednoczone Królestwo w dniu 29 czerwca 2007 r. — J D Wetherspoon PLC przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Londyn, Zjednoczone Królestwo w dniu 29 czerwca 2007 r. — J D Wetherspoon PLC przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-302/07)
   (2007/C 211/38)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   VAT and Duties Tribunal, Londyn, Zjednoczone Królestwo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: J D Wetherspoon PLC.

      Strona pozwana: The Commissioners of Her Majesty's Revenue and Customs.
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy zaokrąglanie kwot podatku VAT jest regulowane wyłącznie przez prawo krajowe, czy też przez prawo wspólnotowe? W szczególności, czy art. 2 akapit pierwszy i drugi pierwszej dyrektywy VAT (1), a także art. 11 część A ust. 1 lit a), art. 12 ust. 3 lit. a) albo art. 22 ust. 3 lit b) (w brzmieniu obowiązującym na dzień 1 stycznia 2004 r.) szóstej dyrektywy VAT (2) potwierdzają, że zaokrąglanie jest regulowane przez prawo wspólnotowe?

               2.

               W szczególności:

                           i)

                           czy prawo wspólnotowe sprzeciwia się stosowaniu zasady prawa krajowego lub praktyki przyjętej przez krajowy organ podatkowy, która wymaga zaokrąglania w górę każdej kwoty podatku VAT, w przypadku gdy końcówka tej kwoty jest równa lub wyższa od 0,5 danej najmniejszej jednostki monetarnej (np. 0,5 pensa jest zaokrąglane w górę do pełnego pensa)?

                           ii)

                           czy prawo wspólnotowe wymaga, aby zezwolono podatnikom na zaokrąglanie w dół wszystkich kwot podatku VAT, które zawierają końcówkę stanowiącą część najniższej oficjalnej jednostki monetarnej?

               3.

               W przypadku sprzedaży po cenie zawierającej podatek VAT, na którym poziomie prawo wspólnotowe wymaga, aby dokonywano zaokrąglenia dla celów obliczenia podatku VAT: czy na poziomie ceny jednostkowej, czy na poziomie rodzaju towaru, czy na poziomie każdej dostawy (jeżeli realizowanych jest więcej dostaw w ramach jednego nabycia), czy na poziomie każdej transakcji/nabycia, czy za każdy okres rozliczeniowy podatku VAT, czy też na innym poziomie?

               4.

               Czy na odpowiedź na którekolwiek z pytań mają wpływ wspólnotowe zasady równego traktowania i neutralności podatkowej, z uwagi w szczególności na okoliczność, że w Zjednoczonym Królestwie właściwe organy podatkowe zezwoliły jedynie niektórym przedsiębiorcom na zaokrąglanie w dół naliczanych kwot podatku VAT?

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych, Dz.U. 71, str. 1301.

      (2)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa C-179/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Barcelona (Hiszpania) w dniu 7 kwietnia 2017 r. – Bankia S.A./Alfonso Antonio Lau Mendoza y Verónica Yuliana Rodríguez Ramírez

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Barcelona (Hiszpania) w dniu 7 kwietnia 2017 r. – Bankia S.A./Alfonso Antonio Lau Mendoza y Verónica Yuliana Rodríguez Ramírez
   (Sprawa C-179/17)
   (2017/C 231/08)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bankia S.A.

      Strona pozwana: Alfonso Antonio Lau Mendoza i Verónica Yuliana Rodríguez Ramírez

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy stoi w sprzeczności z art. 6 i 7 dyrektywy 93/13/EWG (1) w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich przyjęte w orzecznictwie stanowisko [wyrok Tribunal Supremo (STS) z dnia 18 lutego 2016 r.], zgodnie z którym, mimo tego, że klauzula natychmiastowej wymagalności stanowi nieuczciwy warunek umowny, i mimo że jest to klauzula stanowiąca podstawę wniosku egzekucyjnego, egzekucja z hipoteki nie podlega umorzeniu, ponieważ jej dalsze prowadzenie jest korzystniejsze dla konsumenta, gdyż w przypadku ewentualnej egzekucji wyroku wydanego w postepowaniu rozpoznawczym w trybie art. 1124 kodeksu cywilnego konsumentowi nie przysługiwałyby przywileje procesowe właściwe dla egzekucji z hipoteki, lecz które to stanowisko nie uwzględnia faktu, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem samego Tribunal Supremo wskazany art. 1124 kodeksu cywilnego (ustanowiony dla umów rodzących wzajemne zobowiązania) nie znajduje zastosowania do umowy pożyczki, gdyż jest ona umową realną i jednostronną, która wywołuje skutki prawne dopiero w chwili wydania pieniędzy, i która w związku z tym rodzi zobowiązania po stronie pożyczkobiorcy, a nie pożyczkodawcy (wierzyciela), co oznacza, że gdyby to stanowisko samego Tribunal Supremo zastosować w postępowaniu rozpoznawczym, konsument mógłby uzyskać orzeczenie oddalające roszczenie o rozwiązanie i odszkodowanie i nie można by było utrzymywać, że dalsze prowadzenie egzekucji z hipoteki jest dla niego bardziej korzystne?

               2)

               Czy, w przypadku, gdyby dopuszczano możliwość stosowania art. 1124 kodeksu cywilnego do umów pożyczki lub do wszystkich umów kredytu, pozostaje w sprzeczności z art. 6 i 7 dyrektywy 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich przyjęte w orzecznictwie stanowisko takie jak to opisane, w którym przy ocenie, czy dla konsumenta korzystniejsze jest dalsze prowadzenie egzekucji z hipoteki czy bardziej niekorzystne jest przeprowadzenie postepowania rozpoznawczego na podstawie art. 1124 kodeksu cywilnego, nie bierze się pod uwagę tego, że w tym ostatnim postępowaniu może zostać oddalone roszczenie o rozwiązanie i żądanie odszkodowania, jeżeli sąd zastosuje przepis tegoż art. 1124 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym „sąd orzeka rozwiązanie stosunku zobowiązaniowego na wniosek, o ile nie ma uzasadnionych powodów upoważniających go do wyznaczenia terminu”, mając na względzie to, że właśnie w kontekście długoterminowych (20 lub 30 lat) pożyczek i kredytów hipotecznych na zakup mieszkania jest stosunkowo prawdopodobne, że sądy zastosują tę podstawę oddalenia pozwu, zwłaszcza gdy faktyczne niespełnienie zobowiązania do zapłaty nie jest bardzo poważne?

               3)

               Czy, gdyby uznano, że dla konsumenta bardziej korzystne jest dalsze prowadzenie egzekucji z hipoteki ze skutkami natychmiastowej wykonalności, pozostaje w sprzeczności z art. 6 i 7 dyrektywy 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich przyjęte w orzecznictwie stanowisko takie jak to opisane, które stosuje zastępczo przepis prawa [art. 693.2 LEC (Ley de Enjuiciamiento Civil, kodeks postępowania cywilnego)] mimo że umowa może nadal istnieć bez klauzuli natychmiastowej wykonalności, i które przypisuje skutki termu art. 693.2 LEC chociaż nie występuje jego podstawowa przesłanka: istnienie w umowie ważnego i skutecznego uzgodnienia dotyczącego natychmiastowej wykonalności, które zostało właśnie uznane za nieuczciwy warunek umowny, niebyły i bezskuteczny?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-500/04: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  16 lutego 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym z dnia  16 lutego 2006 r. ) — Proxxon GmbH/Oberfinanzdirektion Köln (Klasyfikacja taryfowa — Klucze maszynowe ręczne i wymienne gniazda do kluczy nasadowych)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/21

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 lutego 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym z dnia 16 lutego 2006 r.) — Proxxon GmbH/Oberfinanzdirektion Köln
   (Sprawa C-500/04) (1)

   (Klasyfikacja taryfowa - Klucze maszynowe ręczne i wymienne gniazda do kluczy nasadowych)
   (2006/C 131/38)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Düsseldorf
   Strona w postępowaniu przed sądem krajowym
   Strona skarżąca: Proxxon GmbH
   Strona pozwana: Oberfinanzdirektion Köln
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Wykładnia nomenklatury scalonej zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 281, str. 1) — „Klucze maszynowe ręczne (włączając klucze dynamometryczne, ale bez pokręteł do gwintowników); wymienne gniazda do kluczy nasadowych, z rękojeściami lub bez” w rozumieniu pozycji 8204 — Końcówki do wkręcania z uchwytem czworokątnym do wkrętów prostych, krzyżowych i TX oraz klucze do wkrętów sześciokątnych
   Sentencja

               1)

               Wykładni pozycji 8204 nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2388/2000 z dnia 13 października 2000 r. należy dokonywać w ten sposób, że nie obejmuje ona oddzielnie przywożonych końcówek do wkręcania z uchwytem czworokątnym do wkrętów prostych, krzyżowych, TX (wpustowe Torx) i imbusowych, takich jak opisane w postanowieniu odsyłającym.

               2)

               Wykładni pozycji 8204 nomenklatury scalonej należy dokonywać w ten sposób, że obejmuje ona przywożone oddzielnie elementy systemu uchwytów czworokątnych do wkręcania, opisane w postanowieniu odsyłającym, które podczas ich używania nie stykają się bezpośrednio z elementem mocującym.

               3)

               Wykładni pozycji 8204 nomenklatury scalonej należy dokonywać w ten sposób, że obejmuje ona przywożone oddzielnie klucze dynamometryczne w systemie uchwytów czworokątnych do wkręcania, takiego typu jak opisane w postanowieniu odsyłającym.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  27 października 2005 r.  w sprawie C-377/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 1999/92/WE — Ochrona pracowników — Możliwość wystąpienia atmosfery wybuchowej — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 27 października 2005 r.
   w sprawie C-377/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 1999/92/WE - Ochrona pracowników - Możliwość wystąpienia atmosfery wybuchowej - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 330/11)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-377/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 2 września 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: D. Martin i V. Kreuschitz) przeciwko Republice Austrii (pełnomocnik: C. Pesendorfer), Trybunał (szósta izba), w składzie: J. Malenovský, prezes izby, A. Borg Barthet (sprawozdawca) i U. Lõhmus, sędziowie; rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 27 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do pełnego wykonania dyrektywy 1999/92 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników zatrudnionych na stanowiskach pracy, na których może wystąpić atmosfera wybuchowa (piętnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG), Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004 r.


title: Sprawa C-480/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2000/59/WE — Portowe urządzenia do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku — Bak sporządzenia, realizacji lub zatwierdzenia planów odbioru i zagospodarowania odpadów dla wszystkich portów)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/18

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-480/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2000/59/WE - Portowe urządzenia do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku - Bak sporządzenia, realizacji lub zatwierdzenia planów odbioru i zagospodarowania odpadów dla wszystkich portów)
   (2009/C 44/30)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Simonsson i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: B. Plaza Cruz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 5 ust. 1 i art. 16 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku (Dz.U. L 332, str. 81) — Bak sporządzenia lub realizacji planów odbioru i zagospodarowania odpadów dla wszystkich portów podlegających właściwości „Comunidades Autónomas”
   Sentencja

               1)

               W wyniku braku sporządzenia, realizacji lub zatwierdzenia we wszystkich swoich portach planów zagospodarowania odpadów Królestwo Hiszpanii uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 5 ust. 1 i art. 16 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 315 z 22.12.2007.


title: Sprawa T-137/12: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2012 r. — FunFactory przeciwko OHIM (Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie wibratora)

text:
               2.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 157/10

         Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2012 r. — FunFactory przeciwko OHIM (Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie wibratora)
   (Sprawa T-137/12)
   2012/C 157/17
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: FunFactory GmbH (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K.D. Franzen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 1436/2011-4 Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 stycznia 2012 r.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania włącznie z kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie wibratora (zgłoszenie nr 9390691) dla towarów należących do klasy 10

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Nieprawidłowa interpretacja i nieprawidłowe zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający i w odniesieniu do rozpatrywanych towarów nie ma charakteru opisowego; Naruszenie obowiązku uzasadnienia ustanowionego w art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 oraz brak możliwości skorzystania z prawa do bycia wysłuchanym.


title: Sprawa T-242/06: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2006 r. — Cabrera Sánchez przeciwko OHMI — Industrias Cárnicas Valle (El charcutero artesano)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/25

         Skarga wniesiona w dniu 5 września 2006 r. — Cabrera Sánchez przeciwko OHMI — Industrias Cárnicas Valle (El charcutero artesano)
   (Sprawa T-242/06)
   (2006/C 261/48)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Miguel Cabrera Sánchez (Móstoles, Hiszpania) (przedstawiciele: J. A. Calderón Chavero i T. Villate Consonni)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Industrias Cárnicas Valle, S.A.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 czerwca 2006 r. w sprawie R-0790/2005-1;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2239/2005 wydanej w ramach postępowania dotyczącego sprzeciwu B63747;

               —

               zobowiązanie Wydziału Sprzeciwów do oddalenia w całości wniosku o zarejestrowanie spornego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Industrias Cárnicas Valle, S.A.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: kolorowy znak graficzny „El Charcutero artesano” dla towarów należących do klasy 29 (zgłoszenie nr 2.823.193)
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowy znak graficzny (nr 2.047.511) „El charcutero” dla towarów należących do klasy 29

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu i rejestracja zgłoszonego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-49/05 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 maja 2008 r. — Ferriere Nord SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Republice Włoskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Formalne postępowanie wyjaśniające — Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego — Prawo zainteresowanych — Wezwanie do przedstawienia uwag — Artykuł 88 ust. 2 WE — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawa — Cel środowiskowy inwestycji)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 maja 2008 r. — Ferriere Nord SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Republice Włoskiej
   (Sprawa C-49/05 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Formalne postępowanie wyjaśniające - Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego - Prawo zainteresowanych - Wezwanie do przedstawienia uwag - Artykuł 88 ust. 2 WE - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa - Cel środowiskowy inwestycji)
   (2008/C 158/02)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Ferriere Nord SpA (przedstawiciele: W. Viscardini, G. Donà, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: V. Di Bucci), Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia, pełnomocnik, M. Fiorilli, avvocato dello Stato)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie T-176/01 Ferriere Nord przeciwko Komisji oddalającego, po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2001/829/WE, EWWiS z dnia 28 marca 2001 r. w sprawie pomocy państwa, którą Włochy zamierzają przyznać Ferriere Nord SpA (Dz.U. L 310, str. 22), uznającej za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc zgłoszoną jako pomoc na rzecz ochrony środowiska naturalnego, którą region autonomiczny Fruli-Wenecja Julijska (Włochy) zamierza przyznać skarżącej w formie dofinansowania do inwestycji związanej z zakupem urządzenia do walcowania siatki stalowej spawanej pozwalającego ograniczyć hałas oraz ilość odpadów w postaci tlenku żelaza, a po drugie, wniosek o naprawienie szkody rzekomo poniesionej przez skarżącą wskutek wydania wspomnianej decyzji.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Ferriere Nord SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Włoska ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 82 z dnia 2.4.2005.


title: Sprawa F-94/14: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2014 r. – ZZ przeciwko EBC

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/49

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2014 r. – ZZ przeciwko EBC
   (Sprawa F-94/14)
   (2015/C 007/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

      Przedmiot i opis sporu

   Uchylenie decyzji dyrekcji EBC o nieprzyznaniu skarżącemu dodatkowej podwyżki wynagrodzenia w ramach corocznego przeglądu wynagrodzeń i dodatków za rok 2014

      Żądania strony skarżącej

               —

               Uchylenie decyzji dyrekcji, przyjętej w dniu 25 lutego 2014 r. i zakomunikowanej personelowi w dniu 3 marca 2014 r. o nieprzyznaniu skarżącemu dodatkowej podwyżki wynagrodzenia za rok 2014;

               —

               uchylenie decyzji oddalającej specjalnego zażalenie z dnia 1 lipca 2014 r., otrzymanej w dniu 7 lipca 2014 r.;

               —

               w razie konieczności: uchylenie decyzji szefa właściwego wydziału/DG-H o niewzięciu pod uwagę i niezaproponowaniu skarżącego do dodatkowej podwyżki wynagrodzenia, zakomunikowanej domyślnie za pośrednictwem decyzji dyrekcji z dnia 25 lutego 2014 r. oraz decyzji o oddaleniu specjalnego zażalenia z dnia 1 lipca 2014 r.;

               —

               naprawienie szkody polegającej na utracie szansy na uzyskanie dodatkowej podwyżki wynagrodzenia w 2014 r., której wartość została oszacowana na kwotę 51  962,00 EUR, alternatywnie: stwierdzenie nieważności postępowania, które doprowadziło do przyjęcia decyzji z dnia 25 lutego 2014 r. i przeprowadzenia przez EBC nowego postępowania w przedmiocie przyznania dodatkowych podwyżek wynagrodzenia za rok 2014;

               —

               zadośćuczynienie krzywdzie, której wartość została oszacowana ex aequo et bono na kwotę 5  000 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania.


title: Sprawa F-81/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia  13 czerwca 2006 r.  — Maccanti przeciwko CESE

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/37

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 czerwca 2006 r. — Maccanti przeciwko CESE
   (Sprawa F-81/05) (1)

   (2006/C 165/75)

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005


title: Sprawa C-538/10: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 22 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège — Belgia) — Richard Lebrun, Marcelle Howet przeciwko państwu belgijskiemu (Artykuł 92 § 1, art. 103 § 1, art. 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Odesłanie prejudycjalne — Badanie zgodności przepisu krajowego zarówno z prawem Unii, jak i krajową konstytucją — Krajowe przepisy ustanawiające pierwszeństwo postępowania incydentalnego dotyczącego kontroli zgodności z konstytucją — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Konieczność istnienia łącznika z prawem Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/22

      Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 22 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège — Belgia) — Richard Lebrun, Marcelle Howet przeciwko państwu belgijskiemu
      (Sprawa C-538/10) (1)

      (Artykuł 92 § 1, art. 103 § 1, art. 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Odesłanie prejudycjalne - Badanie zgodności przepisu krajowego zarówno z prawem Unii, jak i krajową konstytucją - Krajowe przepisy ustanawiające pierwszeństwo postępowania incydentalnego dotyczącego kontroli zgodności z konstytucją - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Konieczność istnienia łącznika z prawem Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
      (2012/C 25/38)
      Język postępowania: francuski

         Sąd krajowy

      Tribunal de première instance de Liège

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Richard Lebrun, Marcelle Howet

         Strona pozwana: Państwo belgijskie

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de première instance de Liège — Wykładnia art. 6 TUE, 267 TFUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Obowiązek uprzedniego zwrócenia się przez sądy krajowe do Cour constitutionnelle w przypadku domniemania naruszenia praw podstawowych przez ustawę krajową — Zgodność z prawem Unii przepisu krajowego nakazującego takie uprzednie zwrócenie się — Możliwość przeprowadzenia przez sądy krajowe kontroli zgodności przepisów krajowych z traktatami międzynarodowymi w sytuacji, gdy sąd konstytucyjny stwierdzi zgodność spornej ustawy krajowej z prawami podstawowymi gwarantowanymi na mocy konstytucji

         Sentencja

      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne skierowane przez Tribunal de première instance de Liège (Belgia).

         (1)  Dz.U. C 38 z 5.2.2011.


title: Sprawa C-581/15: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/15

         Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska
   (Sprawa C-581/15)
   (2016/C 027/19)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Z. Malůšková, J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie prowadząc krajowego rejestru elektronicznego przedsiębiorców transportu drogowego oraz nie ustanawiając połączenia go z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 16 ust. 1 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE;

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi Komisja podnosi następujące argumenty:
   Republika Czeska do dnia 30 czerwca 2015 r., to znaczy do dnia upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, nie stworzyła krajowego rejestru elektronicznego przedsiębiorców transportu drogowego oraz nie ustanowiła połączenia go z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich, jak powinno to nastąpić zgodnie z art. 16 ust. 1 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (1).

      (1)  Dz.U. L 300, s. 51.


title: Sprawa C-232/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 22 maja 2006 r. — Office national des pensions przeciwko Hélène Vercheval

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 22 maja 2006 r. — Office national des pensions przeciwko Hélène Vercheval
   (Sprawa C-232/06)
   (2006/C 190/17)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour du travail de Bruxelles
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona powodowa: Office national des pensions

      Strona pozwana: Hélène Vercheval
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W odniesieniu do składek wyrównawczych (art. 4 § 2 arrêté royal z dnia 25 czerwca 1997 r.)
               Czy dyrektywę 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że pozwala ona państwu członkowskiemu na przyjęcie ustawodawstwa mającego na celu umożliwienie kategorii osób określonej płci, początkowo dyskryminowanej, członkostwa w systemie emerytalnym obejmującym kategorię osób odmiennej płci, pod warunkiem uiszczenia za minione okresy składek (jednorazowej wpłaty znacznej kwoty), które zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, są przedawnione w stosunku do tej ostatniej kategorii osób?
               W razie odpowiedzi twierdzącej czy dyrektywy 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1987 r. nie należy interpretować jako wymagającej, by państwo członkowskie dostosowało ustawodawstwo sprzeczne z tym unormowaniem w razie stwierdzenia w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości konfliktu norm, przynajmniej do upływu terminu przedawnienia, który ma zastosowanie do wierzytelności o uiszczenie składek, powstałej w wyniku przyjęcia tego ustawodawstwa?

               2)

               W odniesieniu do odsetek (art. 4 § 4 akapit trzeci arrêté royal z dnia 25 czerwca 1997 r.)
               Czy dyrektywę 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. należy interpretować w ten sposób, że pozwala ona państwu członkowskiemu na przyjęcie ustawodawstwa, które ma na celu umożliwienie kategorii osób określonej płci, początkowo dyskryminowanej, członkostwa w systemie emerytalnym obejmującym kategorię osób odmiennej płci, pod warunkiem zapłaty znacznych odsetek, które są przedawnione w odniesieniu do tej ostatniej kategorii osób?
               W razie odpowiedzi twierdzącej, czy dyrektywy 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. nie należy interpretować jako wymagającej, by państwo członkowskie dostosowało ustawodawstwo sprzeczne z tym unormowaniem w razie stwierdzenia w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości konfliktu norm, przynajmniej do upływu terminu przedawnienia, który ma zastosowanie do odsetek powstałych w wyniku przyjęcia tego ustawodawstwa?

      (1)  Dyrektywa Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego) (Dz.U. L 6, str. 24)


title: Sprawa T-42/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 września 2008 r. — Shetland Islands Council przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/50

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 września 2008 r. — Shetland Islands Council przeciwko Komisji
   (Sprawa T-42/08) (1)

   (2008/C 272/97)

      Język postępowania: angielski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-403/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 19 lipca 2016 r. – Soufiane El Hassani przeciwko Ministrowi Spraw Zagranicznych

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 19 lipca 2016 r. – Soufiane El Hassani przeciwko Ministrowi Spraw Zagranicznych
   (Sprawa C-403/16)
   (2016/C 383/03)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Soufiane El Hassani

      Strona pozwana: Minister Spraw Zagranicznych

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 32 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (1), z uwagi na motyw 29 preambuły do kodeksu wizowego i art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy rozumieć w ten sposób, że nakłada na państwo członkowskie obowiązek zagwarantowania środka zaskarżenia (odwołania) do sądu?

      (1)  Dz. Urz. L 243, s. 1.


title: Sprawa T-174/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 25 marca 2013 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 15 stycznia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-27/11 BO przeciwko Komisji

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/19

         Odwołanie wniesione w dniu 25 marca 2013 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 15 stycznia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-27/11 BO przeciwko Komisji
   (Sprawa T-174/13 P)
   2013/C 164/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: BO (Amman, Jordania)

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie F-27/11 BO przeciwko Komisji;

               —

               oddalenie skargi wniesionej przez BO w sprawie F-27/11 i obciążenie go kosztami postępowania w tejże instancji;

               —

               rozstrzygnięcie, że każda ze stron pokrywa własne koszty związane z postępowaniem w niniejszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania Komisja powołuje się na jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 19 wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia chorobowego urzędników Unii Europejskiej oraz pkt 2.5 rozdziału 12, zatytułowanego „Koszty transportu”, tytułu II decyzji Komisji z dnia 2 lipca 2007 r. dotyczącej ustanowienia ogólnych przepisów wykonawczych w materii zwrotu kosztów medycznych w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej nie uznał, że wprowadzone przez ten drugi przepis wyłączenie zwrotu kosztów transportu ma charakter wiążący.


title: Sprawa T-410/12: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2012 r. — Vitaminaqua przeciwko OHIM — Energy Brands (vitaminaqua)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/34

         Skarga wniesiona w dniu 6 września 2012 r. — Vitaminaqua przeciwko OHIM — Energy Brands (vitaminaqua)
   (Sprawa T-410/12)
   2012/C 355/71
   Język skargi: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Vitaminaqua Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: A. Krajnyák, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Energy Brands, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone Ameryki)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM w sprawie R 997/2011-1 o odmowie rejestracji wspólnotowego graficznego znaku towarowego nr 8 338 592„vitaminaqua” oraz nakazanie rejestracji znaku towarowego zgodnie z decyzją Wydziału Sprzeciwów OHIM i w ten sposób objęcie oznaczenia ochroną wynikającą z prawa znaków towarowych;

               —

               obciążenie kosztami postępowania wnoszącej sprzeciw lub strony przeciwnej.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Vitaminaqua Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: wspólnotowy graficzny znak towarowy „vitaminaqua” dla towarów i usług z klas 5, 30 i 32 (zgłoszenie nr 8 338 592)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Energy Brands, Inc.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: między innymi krajowe słowne znaki towarowe „VITAMINWATER” dla towarów z klas 5, 30 i 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odmowa rejestracji wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje jakiekolwiek prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa T-111/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Portugalia przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/72

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Portugalia przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-111/10)
   2010/C 113/106
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: N. Mimoso Ruiz i P. Moura Pinheiro, adwokaci, L. Inez Fernandes, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   W dniu 3 marca 2010 r. Republika Portugalska wniosła przeciwko Komisji zgodnie z brzmieniem i celem art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2009) 10624 z dnia 21 grudnia 2009 r. dotyczącej zmniejszenia pomocy przyznanej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na program operacyjny „Modernizacja tkanki gospodarczej” CCI: 1994 PT 16 1 PO 004 (ex-EFRR sygn. 94.12.09.004) w zakresie, w jakim dotyczy ona finansowania Investimento Imobiliário Fechado Turístico (Zamkniętego Turystycznego Funduszu Inwestycyjnego Nieruchomości — FIIT).

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               Fundusz inwestycyjny nieruchomości — utworzony przez władze po zatwierdzeniu przez Komisję Europejską Wspólnotowych Ram Wsparcia (WRW II) dla pomocy z funduszy strukturalnych w regionach objętych celem nr 1 w odniesieniu do okresu pomiędzy dniem 1 stycznia a dniem 31 grudnia 1999 r.– służy do realizacji zadań Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR).

               —

               Rozporządzenie (EWG) nr 4254/88 — zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2083/93 — ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (1) stanowi, że ten Fundusz wspiera rozwój wewnętrznego potencjału regionów poprzez działania poprawiające dostęp małych i średnich przedsiębiorstw do rynków kapitałowych. Podobnie jak udzielanie gwarancji i nabywanie udziałów, które to działania wymieniono w rozporządzeniu (EWG) nr 2083/93 wyłącznie tytułem przykładu — fundusz inwestycyjny nieruchomości jest mechanizmem finansowym właściwym do realizacji celu wspierania i rozwijania działalności małych i średnich przedsiębiorstw.

               —

               FIIT służy w szczególności do finansowania małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność w portugalskim sektorze turystycznym, które na ogół posiadają znaczne nieruchomości i napotykają na trudności związane z dostępem do dostępnych na rynku źródeł finansowania.

               —

               Działalność FIIT w rozpatrywanym okresie przyczyniła się do wsparcia rozwoju i modernizacji oferty turystycznej w Portugalii przez operacje zakupu obiektów turystycznych następnie wynajmowanych małym i średnim przedsiębiorstwom.

               —

               Działania FIIT są w pełni zgodne z decyzją Komisji Europejskiej C(94) 464 zatwierdzającą w ramach WPR II program operacyjny „Modernizacja tkanki gospodarczej” i podprogram „Turystyka i dziedzictwo kulturalne”. Komisja w tej decyzji postanowiła utworzyć turystyczny fundusz inwestycyjny, którego główne obszary działania obejmowały w szczególności uzdrowienie sytuacji finansowej, modernizację i nadanie nowego kształtu obiektom hotelowym.

               —

               Komisja Europejska naruszyła przysługujące skarżącej prawo do obrony, ponieważ dopiero w zaskarżonej decyzji a) poruszyła kwestię dotyczącą zarzutu, iż nie wykazano niewydolności rynku w zakresie finansowania małych i średnich przedsiębiorstw wspieranych przez FIIT i b) skrytykowała władze krajowe za rzekomy brak przeprowadzenia właściwej analizy rentowności gospodarczej omawianych przedsiębiorstw i za ograniczenie się do dofinansowania ich pasywów.

               —

               Komisja w zaskarżonej decyzji naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań z uwagi na stwierdzenie, że projekt FIIT nie spełniał wymogów koniecznych w celu objęcia go dofinansowaniem z EFRR, ponieważ Komisja Europejska w okresie, w którym uczestniczyła w opracowaniu programu, działała w taki sposób, że wywołała u władz portugalskich pewne i uzasadnione przekonanie, iż finansowanie FIIT nie zostanie zakwestionowane tym bardziej, iż obowiązujące w tym czasie wspólnotowe ramy prawne, których niedopuszczalność nie była wcale oczywista, nie pozwalały na stwierdzenie istnienia oczywistego błędu w ocenie dotyczącego zgodności z prawem tego instrumentu finansowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2083/93 z dnia 20 lipca 1993 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 4254/88 ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego [ (Dz.U. L 193 z 31.7.1993, s. 34-38) (ES, DA, DE, EL, EN, FR, IT, NL, PT)].


title: Sprawa T-59/06: Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — Low & Bonar i Bonar Technical Fabrics przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor worków przemysłowych z plastiku — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — naruszenie jednolite i ciągłe — Grzywny — Okoliczności łagodzące — Bierna rola — Proporcjonalność — Równość traktowania — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/10

         Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — Low & Bonar i Bonar Technical Fabrics przeciwko Komisji
   (Sprawa T-59/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor worków przemysłowych z plastiku - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - naruszenie jednolite i ciągłe - Grzywny - Okoliczności łagodzące - Bierna rola - Proporcjonalność - Równość traktowania - Nieograniczone prawo orzekania)
   2012/C 6/13
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Low & Bonar plc (Dundee, Szkocja, Zjednoczone Królestwo); i Bonar Technical Fabrics NV (Zele, Belgia) (przedstawieciele: L. Garzaniti, adwokat, M. O'Regan, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, pełnomocnik, wspierany przez M. Gray’ego, barrister)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2005) 4634 z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe) w sprawie kartelu na rynku worków przemysłowych z plastiku oraz, tytułem żądania ewentualnego, żądania uchylenia albo zmniejszenia kwoty grzywny nałożonej na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Ustala się kwotę grzywny nałożonej na podstawie art. 2 lit. l) decyzji Komisji C(2005) 4634 z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe) na 9, 18 mln EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska, Low & Bonar plc i Bonar Technical Fabrics NV ponoszą każdy własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawy połączone C-403/08 i C-429/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 grudnia 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym złożone przez High Court of Justice (Chancery Division), High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Football Association Premier League Ltd, NetMed Hellas SA, Multichoice Hellas SA przeciwko QC Leisure, David Richardson, AV Station plc, Malcolm Chamberlain, Michael Madden, SR Leisure Ltd, Philip George Charles Houghton, Derek Owen (sprawa C-403/08), Karen Murphy przeciwko Media Protection Services Ltd (sprawa C-429/08) (Odesłanie prejudycjalne — Wniosek o dopuszczanie do udziału w postępowaniu — Oddalenie)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/10

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 grudnia 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym złożone przez High Court of Justice (Chancery Division), High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Football Association Premier League Ltd, NetMed Hellas SA, Multichoice Hellas SA przeciwko QC Leisure, David Richardson, AV Station plc, Malcolm Chamberlain, Michael Madden, SR Leisure Ltd, Philip George Charles Houghton, Derek Owen (sprawa C-403/08), Karen Murphy przeciwko Media Protection Services Ltd (sprawa C-429/08)
   (Sprawy połączone C-403/08 i C-429/08) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Wniosek o dopuszczanie do udziału w postępowaniu - Oddalenie)
   2010/C 100/15
   Język postępowania: angielski

      Sądy krajowe

   High Court of Justice (Chancery Division), High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniach przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Football Association Premier League Ltd, NetMed Hellas SA, Multichoice Hellas SA (sprawa C-403/08) oraz Karen Murphy (sprawa C-429/08)

      Strony pozwane: QC Leisure, David Richardson, AV Station plc, Malcolm Chamberlain, Michael Madden, SR Leisure Ltd, Philip George Charles Houghton, Derek Owen (sprawa C-403/08) oraz Media Protection Services Ltd (sprawa C-429/08)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division), Queen’s Bench Division (Administrative Court) –Wykładnia art. 28 WE, 30 WE, 49 WE i 81 WE; art. 2 lit. a) i e), art. 4 lit. a) i art. 5 dyrektywy 98/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 1998 r. w sprawie prawnej ochrony usług opartych lub polegających na warunkowym dostępie (Dz.U. L 320, s.54); art. 2, 3, i art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s.10); art. 1 lit. a) i b) dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298, s. 23) oraz wykładnia dyrektywy Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz.U. L 248, s. 15) — Przyznanie, za wynagrodzeniem, wyłącznych praw do zapewnienia retransmisji drogą satelitarną meczy piłki nożnej — Sprzedaż w Zjednoczonym Królestwie dekoderów zgodnie z prawem wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim, pozwalających wyświetlać te mecze z naruszeniem przyznanych praw wyłącznych

      Sentencja

               1)

               Wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu złożone przez Unię Europejskich Związków Piłkarskich (UEFA), British Sky Broadcasting Ltd, Setanta Sports Sàrl oraz The Motion Picture Association zostają oddalone.

               2)

               Nie orzeka się o kosztach.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa T-449/05: Skarga wniesiona w dniu  22 grudnia 2005 r.  — Dikigorikos Syllogos Ioanninon przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/42

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2005 r. — Dikigorikos Syllogos Ioanninon przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-449/05)
   (2006/C 60/82)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dikigorikos Syllogos Ioanninon (Ioannina, Grecja) [Przedstawicie: Sotirios Athanasiou, avocat]

      Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności uregulowań zawartych w art. 11 lit. c pkt (i) i (ii) oraz lit. d), art. 12, 13, 50 ust. 3 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (1)

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca Dikigorikos Syllogos Ioanninon (izba adwokacka) będąc zdania, że dyrektywa, której dotyczy skarga, dotyczy jej bezpośrednio i indywidualne, jako że jest ona organem krajowym właściwym w sprawach oceny kwalifikacji zawodowych osób pragnących uzyskać w niej członkostwo wnosi w niniejszej skardze o stwierdzenie nieważności niektórych przepisów tej dyrektywy. Jej zdaniem przepisy te zrównują wyższy poziom kwalifikacji zawodowych z poziomem znajdującym się bezpośrednio poniżej i umożliwiają Państwu Członkowskiemu zrównanie w przepisach krajowych świadectwa ukończenia studiów prawniczych na poziomie szkoły wyższej ze świadectwami ukończenia nauki na niższym poziomie i przyznanie tych samych praw do wykonywania zawodu posiadaczom dyplomów uzyskania wykształcenia pomaturalnego i posiadaczom dyplomów ukończenia studiów prawniczych na poziomie szkoły wyższej, również wtedy gdy nie spełniają oni wymogów ustanowionych przez państwo przyjmujące.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że przyjmując przedmiotową dyrektywę organy Wspólnot znacznie przekroczyły granice swoich kompetencji i uzurpowały sobie ustanowione przez konstytucję kompetencje Republiki Greckiej w dziedzinie organizacji i struktury kształcenia uniwersyteckiego. Ponadto skarżąca powołuje się na naruszenie zasad subsydiarności, proporcjonalności, bezpośredniości, spójności oraz zasad unikania nadużyć [władzy] i wzajemnego poszanowania kompetencji konstytucyjnych organów krajowych i organów wspólnotowych. Następnie skarżąca podnosi naruszenie art. 6 UE w zakresie, w jakim kwestionowana dyrektywa narusza prawa podstawowe do bezpłatnego wykształcenia, swobodnego wyboru wykształcenia i zawodu oraz do efektywnego wykorzystywania uznanego świadectwa ukończenia studiów.
   Ponadto skarżąca powołuje się na naruszenie dorobku wspólnotowego (aquis communautaire) i w konsekwencji naruszenie przez kwestionowaną dyrektywę art. 2 i 3 UE. W końcu skarżąca podnosi niewystarczające i sprzeczne uzasadnienie aktu prawnego, którego dotyczy niniejsza skarga.

      (1)  Dz.U. L 255 z 30.09.2005, str. 22


title: Sprawa C-275/13: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Elcogás, SA przeciwko Administración del Estado, Iberdrola, SA (Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Pojęcie pomocy przyznawanej przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych – Przedsiębiorstwa posiadające instalacje wytwarzające energię elektryczną – Finansowanie nadzwyczajne)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/10

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Elcogás, SA przeciwko Administración del Estado, Iberdrola, SA
      (Sprawa C-275/13) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Pojęcie pomocy przyznawanej przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych - Przedsiębiorstwa posiadające instalacje wytwarzające energię elektryczną - Finansowanie nadzwyczajne)
      (2015/C 016/13)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Elcogás, SA

         Strona pozwana: Administración del Estado, Iberdrola, SA

         Sentencja

      Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stanowią pomoc przyznawaną przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych kwoty przyznawane na rzecz prywatnego przedsiębiorstwa będącego wytwórcą energii elektrycznej, które są finansowane przez ogół krajowych końcowych odbiorców energii i przekazywane przedsiębiorstwom z sektora energii elektrycznej przez podmiot publiczny zgodnie z wcześniej ustanowionymi kryteriami prawnymi.

         (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa T-103/12: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2012 r. — T&L Sugars i Sidul Açúcares przeciwko Komisji

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/31

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2012 r. — T&L Sugars i Sidul Açúcares przeciwko Komisji
   (Sprawa T-103/12)
   2012/C 151/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: T&L Sugars Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Sidul Açúcares, Unipessoal Lda (Santa Iria de Azóia, Portugalia) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat i D. Slater, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Unia Europejska reprezentowana przez Komisję Europejską

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie, że niniejsza skarga o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE lub zarzut niezgodności z prawem na podstawie art. 277 TFUE w odniesieniu do rozporządzenia nr 1240/2011, rozporządzenia nr 1308/2011, rozporządzenia nr 1239/2011, rozporządzenia nr 1281/2011, rozporządzenia nr 1316/2011, rozporządzenia nr 1384/2011, rozporządzenia nr 27/2012 i rozporządzenia nr 57/2012 są dopuszczalne i zasadne;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1240/2011 z dnia 30 listopada 2011 r. ustanawiającego nadzwyczajne środki w odniesieniu do udostępniania cukru pozakwotowego i izoglukozy pozakwotowej na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2011/2012 (Dz.U. L 318, s. 9);

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1308/2011 z dnia 14 grudnia 2011 r. ustalającego współczynnik przydziału, odrzucającego dalsze wnioski i zamykającego okres składania wniosków w odniesieniu do dostępnych ilości pozakwotowego cukru do sprzedania na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2011/2012 (Dz.U. L 332, s. 8);

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1239/2011 z dnia 30 listopada 2011 r. otwierającego stały przetarg na przywóz cukru objętego kodem CN 1701 z zastosowaniem obniżonej stawki celnej w roku gospodarczym 2011/2012 (Dz.U. L 318, s. 4);

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1281/2011 z dnia 8 grudnia 2011 r. w sprawie minimalnej stawki cła ustalanej w związku z pierwszym częściowym zaproszeniem do składania ofert w ramach postępowania o udzielenie zamówienia otwartego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1239/2011 (Dz.U. L 327, s. 60);

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 316/2011 z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie minimalnej stawki cła ustalanej w związku z drugim częściowym zaproszeniem do składania ofert w ramach postępowania o udzielenie zamówienia otwartego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1239/2011 (Dz.U. L 334, s. 16);

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1384/2011 z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie minimalnej stawki cła ustalanej w związku z trzecim częściowym zaproszeniem do składania ofert w ramach postępowania o udzielenie zamówienia otwartego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1239/2011 (Dz.U. L 343, s. 33);

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 27/2012 z dnia 12 stycznia 2012 r. w sprawie minimalnej stawki cła na cukier ustalanej w związku z czwartym częściowym zaproszeniem do składania ofert w ramach postępowania o udzielenie zamówienia otwartego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1239/2011 (Dz.U. L 9, s. 12); oraz

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 57/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. zawieszającego przetarg otwarty rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1239/2011 (Dz.U. L 19, s. 12);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie, że zarzut nielegalności w odniesieniu do art. 186 lit. a) i art. 187 rozporządzenia nr 1234/2007 (1) jest dopuszczalny i zasadny oraz stwierdzenie, że przepisy te są niezgodne z prawem, a także stwierdzenie nieważności spornych rozporządzeń, które bezpośrednio bądź pośrednio opierają się na tych przepisach;

               —

               zobowiązanie UE reprezentowanej przez Komisję do naprawy wszelkich szkód poniesionych przez skarżące w wyniku naruszenia przez Komisję jej zobowiązań prawnych oraz ustalenie wysokości odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżące w okresie od dnia 1 kwietnia 2011 r. do dnia 29 stycznia 2012 r. na kwotę 87 399 257 EUR powiększoną o wysokość wszelkich dalszych strat poniesionych przez skarżące po tej dacie lub wszelkie inne kwoty odzwierciedlające szkodę, jaka została lub zostanie poniesiona przez skarżące, jeśli zostanie to przez nie wykazane w trakcie niniejszego postępowania, w szczególności przy uwzględnieniu w należyty sposób szkód przyszłych;

               —

               zasądzenie odsetek — według stopy ustalonej ówcześnie przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowych powiększonej o dwa punkty procentowe lub według innej właściwej stopy określonej przez Trybunał — od kwoty należnej od daty wydania wyroku Trybunału do dnia zapłaty;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami i wydatkami związanymi z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji, w ten sposób, że zaskarżone akty dyskryminują rafinerie cukru trzcinowego wobec zakładów przetwórstwa buraków cukrowych.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozporządzenia nr 1234/2007 i braku właściwej podstawy prawnej, w ten sposób, że pozwana nie posiada uprawnień do zwiększania kwot i jest zobowiązana do nakładania wysokich, odstraszających opłat za udostępnianie pozakwotowego cukru ani nie posiada upoważnienia, ani uprawnień do zastosowania takiego rodzaju środków, których nigdy nie przewidziano w podstawowym rozporządzeniu.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady pewności prawa, w ten sposób, że w rozporządzeniu nr 1239/2011 i w jego rozporządzeniach wykonawczych stworzono system, zgodnie z którym należności celne nie są przewidywalne i ustalane poprzez stosowanie spójnych, obiektywnych kryteriów, lecz są raczej określane subiektywną gotowością do płacenia bez rzeczywistego związku z rzeczywistymi importowanymi produktami.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności w zakresie w jakim pozwana mogła łatwo zastosować mniej restrykcyjne środki, które nie byłyby podjęte wyłącznie na szkodę rafinerii importujących.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia uzasadnionych oczekiwań, w ten sposób, że pozwana nie poszanowała uzasadnionych oczekiwań skarżących do bycia potraktowanymi w zrównoważony, uczciwy i niedyskryminujący sposób.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasad staranności, sumienności i dobrej administracji, w ten sposób, że pozwana najpierw nie podjęła żadnych działań, pomimo powtarzanych ostrzeżeń o zakłóceniach rynku, następnie zastosowała środki oczywiście niewłaściwe do usunięcia tych zakłóceń, a czyniąc to naruszyła ustanowioną przez Radę równowagę pomiędzy producentami krajowymi a rafineriami importującymi.

         W celu stwierdzenia nieważności rozporządzenia nr 57/2012 skarżące wskazują jedynie zarzuty pierwszy, czwarty i szósty.
   Tytułem żądania ewentualnego skarżące wskazują powyższe podstawy stwierdzenia nieważności w odniesieniu do rozporządzenia nr 1239/2011 i rozporządzenia nr 1308/2011, jako zarzut nielegalności na podstawie art. 277 TFUE. W przypadku gdyby Sąd oddalił te zarzuty mające na celu stwierdzenie nieważności, skarżące podnoszą również zarzut nielegalności na podstawie art. 277 TFUE wobec art. 186a i art. 187 rozporządzenia nr 1234/2007, na którym oparte są zaskarżone rozporządzenia oraz domagają się stwierdzenia tych przepisów rozporządzenia nr 1234/2007 a także zaskarżonych rozporządzeń.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. L 299, s. 1).


title: Sprawa F-123/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 października 2013 r. — Palleschi przeciwko Komisji (Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego do zadań pomocniczych — Artykuł 3b WZiP — Wniosek o zmianę kwalifikacji na umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/23

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 października 2013 r. — Palleschi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-123/12) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego do zadań pomocniczych - Artykuł 3b WZiP - Wniosek o zmianę kwalifikacji na umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2013/C 377/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Maria-Pia Palleschi (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie wniosku skarżącej o zmianę kwalifikacji jej umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych na umowę o pracę na czas nieokreślony w charakterze członka personelu tymczasowego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               M.P. Palleschi pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 389 z 15.12.2012, s. 9.


title: Sprawa F-27/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 grudnia 2012 r. — Ghigna przeciwko Komisji

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/33

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 grudnia 2012 r. — Ghigna przeciwko Komisji
   (Sprawa F-27/12) (1)

   2013/C 38/64
   Język postępowania: włoski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012, s. 22.


title: Sprawa T-379/06: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2006 r. — Kaimer i inni przeciwko Komisji

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/29

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2006 r. — Kaimer i inni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-379/06)
   (2007/C 42/50)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Kaimer GmbH & Co. Holding (Essen, Niemcy), SANHA GmbH Kaimer & Co. KG (Essen, Niemcy) i Sanha Italia srl. (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: J. Brück, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r., zmienionej przez decyzję pozwanej z dnia 29 września 2006 r., doręczonej trzem skarżącym w dniu 5 października 2006 r., dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza rurowe),

               —

               ewentualnie skrócenie czasu trwania domniemanego naruszenia popełnionego przez trzy skarżące, które zostało ustalone w art. 1 wspomnianej decyzji oraz uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na trzy skarżące w art. 3 zaskarżonej decyzji,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące kwestionują decyzję Komisji C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. w sprawie COMP/F-1/38.121 — Złącza rurowe. W zaskarżonej decyzji na skarżące nałożono grzywnę za naruszenie art. 81 ust. 1 WE i art. 53 ust. 1 porozumienia EOG. W opinii Komisji uczestniczyły one w szeregu porozumień w formie ustaleń cen, uzgodnień cenników i rabatów, uzgodnień mechanizmów stosowania podwyżek cen, podziału rynków i klientów oraz wymiany innych informacji gospodarczych na rynku miedzianych złączy rurowych i złączy rurowych ze stopu miedzi.
   Skarżące przytaczają cztery zarzuty na poparcie swojej skargi.
   W pierwszej kolejności skarżące w szczególności podnoszą, że w celu uzasadnienia decyzji pozwana wykorzystała dokumenty, co do których skarżącym odmówiono prawa do obrony.
   W drugiej kolejności skarżące w szczególności podnoszą, że Komisja naruszyła wynikający z art. 253 WE obowiązek uzasadnienia. W opinii skarżących zaskarżona decyzja nie została dostatecznie uzasadniona ze względu na nieprawidłowe ustalenie faktów będących przedmiotem postępowania. Ponadto okoliczności odciążające nie zostały uwzględnione, a dowody zostały błędnie ocenione.
   W dalszej kolejności skarżące kwestionują uznanie przez Komisję stwierdzonych faktów za złożone naruszenie art. 81 ust. 1 WE.
   W czwartej kolejności podnoszą one posiłkowo, że ustalenie wysokości grzywny nastąpiło w oparciu o zbyt długi czas trwania naruszenia, stanowiąc nadużycie władzy, oraz że w stosunku do skarżących nie uwzględniono okoliczności łagodzących.
   Ostatecznie skarżące utrzymują, że z uwagi na kwotę grzywny Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności.


title: Sprawa C-124/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 9 marca 2011 r. — Bundesrepublik Deutschland przeciwko Karen Dittrich

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 9 marca 2011 r. — Bundesrepublik Deutschland przeciwko Karen Dittrich
   (Sprawa C-124/11)
   2011/C 269/33
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland

      Strona pozwana: Karen Dittrich

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) znajduje zastosowanie do krajowych przepisów dotyczących przyznawania pomocy urzędnikom w przypadkach choroby?

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16


title: Sprawa C-310/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 sierpnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Węgrom

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/53

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 sierpnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Węgrom
   (Sprawa C-310/12) (1)

   2013/C 344/92
   Język postępowania: węgierski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012.


title: Sprawa T-579/11: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2011 r. — Akhras przeciwko Radzie

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/23

         Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2011 r. — Akhras przeciwko Radzie
   (Sprawa T-579/11)
   2012/C 6/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tarif Akhras (Homs, Syria) (przedstawiciele: S. Ashley i S. Millar, Solicitors, D. Wyatt, QC i R. Blakeley, Barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 3 tabeli A załącznika do decyzji Rady 2011/522/WPZiB w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 3 tabeli A załącznika I do rozporządzenia Rady (UE) nr 878/2011 w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 2 tabeli w załączniku II do decyzji Rady 2011/628/WPZiB w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 2 tabeli w załączniku II do rozporządzenia Rady (UE) nr 1011/2011 w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącego;

               —

               stwierdzenie, że art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2011/273/WPZiB (w zmienionym brzmieniu) nie ma zastosuje się do skarżącego;

               —

               stwierdzenie, że art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 (w zmienionym brzmieniu) nie stosuje się do skarżącego i

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania w przedmiocie skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, w myśl którego

                           —

                           istotne przesłanki dla objęcia skarżącego wykazem nie są spełnione lub Rada wskazała skarżącego na podstawie dowodów niedostatecznych dla wykazania spełnienia tych przesłanek lub Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie w ramach stwierdzenia, czy te przesłanki zostały spełnione. W szczególności skarżący nie jest odpowiedzialny za brutalne represje wobec ludności cywilnej w Syrii i nie wspierał on, ani nie odnosił korzyści z syryjskiego reżimu, jak również nie jest on związany z żadnym podmiotem odpowiedzialnym za brutalne represje lub wspierającym, lub odnoszącym korzyści z syryjskiego reżimu. Skarżącemu zarzuca się jedynie, że wspierał gospodarczo reżim syryjski. Nie jest to prawdą.

               2)

               Zarzut drugi, zgodnie z którym

                           —

                           objęcie skarżącego wykazem stanowi oczywiste naruszenie praw człowieka i podstawowych wolności, włącznie z prawem do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, prawa do pokojowego korzystania z własności i w końcu prawa do życia lub stanowi naruszenie zasady proporcjonalności.

               3)

               Zarzut trzecie, zgodnie z którym

                           —

                           w każdym razie Rada naruszyła wymogi proceduralne dotyczące: (a) indywidualnego powiadomienia skarżącego o objęciu go wykazem, (b) podania adekwatnych i dostatecznych powodów objęcia wykazem i (c) poszanowania prawa do obrony i skutecznej ochrony sądowej.


title: Sprawa T-544/08: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Hansen & Rosenthal i H & R Wax Company Vertrieb przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/31

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Hansen & Rosenthal i H & R Wax Company Vertrieb przeciwko Komisji
   (Sprawa T-544/08)
   (2009/C 55/57)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Hansen & Rosenthal KG (Hamburg, Niemcy), H & R Wax Company Vertrieb GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte J. Schulte i A. Lober)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji Wspólnot Europejskich C (2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. w sprawie COMP/39181 — Woski do świec, w zakresie w jakim dotyczy ona skarżących;

               —

               ewentualnie, uchylenie bądź — również tytułem ewentualnym — obniżenie grzywny nałożonej na skarżące;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące kwestionują decyzję Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. w sprawie COMP/39.181 — Woski do świec, w której pozwana stwierdziła, że pewne przedsiębiorstwa, w tym skarżące, naruszyły art. 81 ust. 1 WE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z powodu udziału w ciągłym porozumieniu lub ciągłej uzgodnionej praktyce w sektorze wosku parafinowego.
   Na poparcie swojej skargi skarżące podnoszą sześć zarzutów.
   W zarzucie pierwszym skarżące zarzucają to, że decyzja jest obarczona poważnym brakiem w uzasadnieniu. Z powodu naruszenia art. 81 WE i z powodu związanego z tym naruszenia prawa do obrony skarżących należy zatem — ich zdaniem — stwierdzić nieważność tej decyzji.
   W zarzucie drugim skarżące twierdzą, iż przesłanki naruszenia art. 81 WE nie są spełnione. Zdaniem skarżących przede wszystkim nie ma wspólnego celu, do którego dążyłyby one same i pozostali wytwórcy parafiny. Skarżące utrzymują, iż nie uczestniczyły w porozumieniach ograniczających konkurencję lub w uzgodnionych praktykach. Wysłanie pisma w sprawie podwyższenia cen nie służyło zatem wprowadzeniu w życiu antykonkurencyjnych porozumień bądź uzgodnionych praktyk, lecz miało miejsce w ramach stosunków dostawcy z odbiorcami. Ponadto wymiana informacji nie doprowadziła również do ograniczenia konkurencji.
   Pomocniczo skarżące kwestionują w zarzutach od trzeciego do szóstego kwotę nałożonej na nie grzywny:

               —

               Komisja niesłusznie zastosowała wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien, które zostały wydane dopiero w 2006 r., choć domniemane naruszenie zostało zakończone wiosną 2005 r. Komisja naruszyła zatem zasadę samozwiązania się, zasadę niedziałania prawa wstecz i zasadę legalności;

               —

               w zarzucie czwartym skarżące zarzucają Komisji błędne obliczenie obrotu właściwego dla celów wymierzenia grzywny. We wchodzących w rachubę latach 2002–2004 skarżące osiągnęły ze sprzedaży produktów parafinowych obrót w wysokości tylko 18,97 mln EUR. Komisja przyjęła jednak za podstawę obliczenia grzywny obrót w wysokości 26 mln EUR;

               —

               w zarzucie piątym skarżące zarzucają Komisji to, że popełniła błąd w ocenie w odniesieniu do wagi naruszenia. Ustalenie na 17 % części obrotu związanego z naruszeniem z uwagi na wagę naruszenia, jak i opłaty za wejście, narusza zasadę proporcjonalności. Ponadto nie uwzględniono w wystarczający sposób rozmiaru i znaczenia przedsiębiorstw;

               —

               w zarzucie szóstym skarżące twierdzą, że Komisja błędnie ustaliła czas trwania przypisywanego im naruszenia. Nie udowodniła ona udziału skarżących w domniemanych ograniczeniach konkurencji w odniesieniu do całego okresu zarzucanego skarżącym.


title: Sprawa C-28/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven wydanym w dniu 18 stycznia 2005 r. w sprawie 1. G. J. Dokter, 2. Maatschap Van den Top, 3. W. Boekhout przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven wydanym w dniu 18 stycznia 2005 r. w sprawie 1. G. J. Dokter, 2. Maatschap Van den Top, 3. W. Boekhout przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-28/05)
   (2005/C 93/12)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 28 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) wydanym w dniu 18 stycznia 2005 r. w sprawie 1. G. J. Dokter, 2. Maatschap Van den Top, 3. W. Boekhout przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit.
   College van Beroep voor het bedrijfsleven zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy wynikający z art. 11 ust. 1 tiret pierwsze w związku z art. 13 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 85/511/EWG obowiązek Państw Członkowskich zapewnienia, aby analizy laboratoryjne mające na celu wykrycie pryszczycy były przeprowadzane przez laboratoria wskazane w załączniku B dyrektywy 85/511/EWG ma skutek bezpośredni?

               2

                           a

                           Czy wykładni art. 11 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG należy dokonywać w ten sposób, że z faktu, że pryszczyca zostanie stwierdzona przez laboratorium nie wskazane w załączniku B dyrektywy 85/511/EWG, należy wyciągnąć konsekwencje prawne?

                           b

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2a:
                           Czy art. 11 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG ma na celu ochronę interesów jednostek takich jak skarżący w postępowaniu głównym? Jeżeli nie, to czy jednostki takie jak skarżący w postępowaniu głównym mogą powoływać się na ewentualne naruszenie obowiązków, wynikających z tego przepisu dla władz Państw Członkowskich?

                           c

                           Jeżeli z odpowiedzi na pytanie 2b wynikać będzie, że jednostki mogą powołać się na art. 11 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG:
                           Jakie konsekwencje prawne należy wyciągnąć ze stwierdzenia pryszczycy przez laboratorium, które nie jest wskazane w załączniku B dyrektywy 85/511/EWG?

               3.

               Czy wykładni załącznika B dyrektywy 85/511/EWG z uwzględnieniem postanowień art. 11 i 13 tej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że wzmianka „Centraal Diergeneeskundig Instituut, Lelystad” może lub musi odnosić się także do ID-Lelystad B.V.?

               4.

               Jeżeli z odpowiedzi na powyższe pytania wynikać będzie, pryszczyca może zostać stwierdzona przez laboratorium, które nie jest wskazane w załączniku B dyrektywy 85/511/EWG, lub że wykładni załącznika B dyrektywy 85/511/EWG należy dokonywać w ten sposób, że wzmianka „Centraal Diergeneeskundig Instituut, Lelystad” może lub musi się odnosić także do ID-Lelystad B.V.:
               Czy wykładni dyrektywy 85/511/EWG należy dokonywać w ten sposób, że stanowi ona, że właściwy krajowy organ administracyjny jest związany wynikami analizy przeprowadzonej przez laboratorium wskazane w załączniku B dyrektywy 85/511/EWG, czy jeżeli z odpowiedzi na pytanie 2a wynika, że organ administracyjny może oprzeć swoje środki zwalczania pryszczycy również na wynikach laboratorium nie wskazanego w załączniku B dyrektywy 85/511/EWG, jest on związany wynikami tego laboratorium, czy też określenie ich ważności wchodzi w zakres autonomiczności postępowania Państwa Członkowskiego, i czy sąd przed którym toczy się postępowanie główne jest zobowiązany do zbadania, czy właściwe przepisy obowiązują niezależnie od tego, czy badanie laboratoryjne odbywa się na podstawie obowiązku wynikającego z prawa wspólnotowego lub krajowego, oraz czy stosowanie krajowych ram proceduralnych nie czyni wykonania przepisów wspólnotowych niezwykle trudnym lub praktycznie niemożliwym?

               5.

               Jeżeli z odpowiedzi na pytanie 4 wynikać będzie, że związanie władz krajowych wynikiem analizy regulowane jest przez dyrektywę 85/511/EWG:
               Czy władze krajowe są bezwzględnie związane wynikiem analizy pryszczycy przeprowadzonej przez laboratorium? Jeżeli nie, to jaki zakres swobody uznania dyrektywa 85/511/EWG pozostawia władzom krajowym?


title: Sprawa T-763/14: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2014 r. – Soprema/OHIM – Sopro Bauchemie (SOPRAPUR)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/38

      Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2014 r. – Soprema/OHIM – Sopro Bauchemie (SOPRAPUR)
      (Sprawa T-763/14)
      (2015/C 073/49)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Holding Soprema (Strasburg, Francja) (przedstawiciel: adwokat M.R. Hirsch)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sopro Bauchemie GmbH (Wiesbaden, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed OHIM

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską słownego tznaku towarowego „SOPRAPUR” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 977 642

         Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 sierpnia 2014 r. w sprawie R 1370/2013-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.