title: Sprawa C-589/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña — Hiszpania) — Prenatal S.A./Tribunal Económico Administrativo Regional de Cataluña (TEARC) (Odesłanie prejudycjalne — Przywóz odzieży zgłoszonej niezgodnie z prawdą jako odzież pochodząca z Jamajki — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych — Wniosek o umorzenie należności celnych — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 — Decyzja Komisji Europejskiej o odrzuceniu wniosku w szczególnym przypadku — Ważność)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/9

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña — Hiszpania) — Prenatal S.A./Tribunal Económico Administrativo Regional de Cataluña (TEARC)
      (Sprawa C-589/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przywóz odzieży zgłoszonej niezgodnie z prawdą jako odzież pochodząca z Jamajki - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych - Wniosek o umorzenie należności celnych - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 - Decyzja Komisji Europejskiej o odrzuceniu wniosku w szczególnym przypadku - Ważność)
      (2019/C 319/08)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Cataluña

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Prenatal S.A.

         Strona przeciwna: Tribunal Económico Administrativo Regional de Cataluña (TEARC)

         Sentencja

      Analiza decyzji Komisji C(2008) 6317 wersja ostateczna z dnia 3 listopada 2008 r. stwierdzającej zasadność retrospektywnego zaksięgowania celnych należności przywozowych oraz brak zasadności umorzenia tych należności w szczególnym przypadku (sprawa REM 03/07) w świetle art. 220 ust. 2 lit. b) oraz art. 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. nie wykazała żadnego elementu mogącego podważać ważność tej decyzji.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa T-541/19: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2019 r. – Shindler i in./Rada

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/10

      Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2019 r. – Shindler i in./Rada
      (Sprawa T-541/19)
      (2019/C 337/11)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Harry Shindler (Porto d’Ascoli, Włochy) oraz pięciu innych skarżących (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności dorozumianej odmowy Rady Unii Europejskiej z dnia 3 lipca 2019 r. uznania bezczynności w odniesieniu do braku reakcji na wniosek z dnia 3 maja 2019 o odroczenie wyborów europejskich, które odbyły się pod koniec maja 2019 r.;

                  —

                  orzeczenie, że Rada Europejska niezgodnie z prawem nie odroczyła wyborów europejskich, a zatem nie zmieniła dat przewidzianych w decyzji Rady (UE, Euratom) 2018/767 z dnia 22 maja 2018 r., aby umożliwić skarżącym brytyjskich aktywny udział w głosowaniu w wyborach europejskich w 2019 r., mającym zasadnicze znaczenie w szczególności w świetle ratyfikacji ewentualnego porozumienia o wystąpieniu pomiędzy Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem.

            w konsekwencji;

                  —

                  przyjęcie do wiadomości tej bezczynności;

                  —

                  nakazanie Radzie Unii Europejskiej zapłatę każdemu ze skarżących kwoty 1 500 EUR z tytułu poniesionych przez nich kosztów obrony.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia chronionego przez prawo Unii prawa skarżących do głosowania w wyborach europejskich. W ramach tego zarzutu skarżący podnoszą w szczególności:

                              —

                              naruszenie art. 9 TUE, art. 20 TFUE i art. 21 TFUE oraz art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”);

                              —

                              naruszenie zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań;

                              —

                              naruszenie przez Radę zasady równego traktowania nierozerwalnie związanej z obywatelstwem europejskim, wynikającej z art. 20 i 39 karty, a także naruszenie art. 1 ust. 3 aktu z 1976 r. w związku z art. 14, ust. 3 TUE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący potrójnego pozbawienia prawa do głosowania w wyborach europejskich poprzez niezgodną z prawem bezczynność Rady. W ramach tego zarzutu skarżący twierdzą w szczególności, że:

                              —

                              Rada naruszyła prawa obywateli brytyjskich poprzez niepodważenie stosowania „15 year-rule” (zasady 15 lat) podczas wyborów europejskich, która poważnie narusza swobodę przemieszczania się i pobytu, zasadę dobrej administracji, a także uznaną w karcie zasadę równości wobec prawa do głosowania oraz naruszenie art. 3 protokołu 1 i art. 10 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności;

                              —

                              spóźnione odroczenie w dniu 11 kwietnia 2019 r. Brexitu, po zamknięciu krajowych list wyborców, stanowi naruszenie swobody przemieszczania się i pobytu, art. 50 TUE, zasady dobrej administracji, a także uznanej w karcie zasady równości wobec prawa do głosowania, art. 3 protokołu 1 oraz art. 10 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności;

                              —

                              głosowanie w Zjednoczonym Królestwie jest niezgodne z prawem ze względu na pośpieszne odroczenie Brexitu oraz nadmierny formalizm w odniesieniu do obywateli europejskich niebędących Brytyjczykami, mieszkających z Zjednoczonym Królestwie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem odmowy przez Radę Europejską stwierdzenia bezczynności i odroczenia wyborów europejskich. Odmowa ta oparta jest na decyzji Rady (UE, Euratom) z dnia 22 maja 2017 r. upoważniającej do rozpoczęcia negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie umowy określającej warunki jego wystąpienia z Unii Europejskiej (dokument XT 21016/17), w tym załączniku do tej decyzji określającym wytyczne negocjacyjne wspomnianego porozumienia (dokument XT 21016/17 ADD 1 REV 2), które skarżący uważają za niezgodne z prawem.


title: Sprawa T-543/19: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. – Rumunia/Komisja

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/12

      Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. – Rumunia/Komisja
      (Sprawa T-543/19)
      (2019/C 337/13)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: C. Canțăr, M. Chicu, A. Rotăreanu i E. Gane, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności decyzji C(2019)4027 final z dnia 23 maja 2019 r., w sposób następujący:

                              a)

                              w zakresie odnoszącym się do kwot wpisanych w kolumnach 2 i, wiersz 1 tabeli dotyczącej salda w treści decyzji C(2019)4027 wersja ostateczna, ponieważ Komisja jest zobowiązana do ponownego obliczenia tych kwot z uwzględnieniem stopy dofinansowania w wysokości 85 % środków przeznaczonych na priorytety 1 i 2 Programul Operațional 2014RO16M1OP001 Infrastructură Mare (programu operacyjnego dotyczącego wielkiej infrastruktury) (POIM)]

                              b)

                              w zakresie odnoszący się do obliczenia kwot w euro, które można przypisać, do funduszy na priorytety 1 i 2 POIM w załączniku do decyzji C(2019)4027 final, a dokładniej:

                                          —

                                          części dotyczącej Fondo FC, punkt 1)– Plan finansowy – Tabela 18a – wers AP1 – kolumna C – Stopa współfinansowania – 75 % i zastąpienie przez 85 %, zgodnie z decyzją C(2018)8890 final, ponieważ Komisja jest zobowiązana do ponownego obliczenia, z uwzględnieniem stopy dofinansowania w wysokości 85 %, kwot zapisanych:

                                                      —

                                                      w punkcie 3) – Załącznik 1 – riga AP1, kolumna F – Kwota, którą można przypisać funduszom i kolumna F7 – Kwota, którą można przypisać funduszom i kwota już wypłacona ograniczona do udziału funduszu;

                                                      —

                                                      w punkcie 4) – Oliczenie salda rocznego – wers AP1, kolumna CA i kolumna R – Kwota, którą można przypisać funduszom;

                                                      —

                                                      w punkcie 5) – Saldo roczne – kolumna T – Zweryfikowana kwota, którą można przypisać funduszom;

                                                      —

                                                      w punkcie 5) – Saldo roczne – kolumna V – wers „Do odzyskania”;

                                          —

                                          części dotyczącej funduszu EFRR, punkt 1 – Plan finansowy – Tabela 18a – wers AP2 – kolumna C – Stopa – 75 % i zastąpienie przez 85 %, zgodnie z decyzją C(2018)8890 final, ponieważ Komisja jest zobowiązana do ponownego obliczenia, z uwzględnieniem stopy dofinansowania w wysokości 85 %, kwot zapisanych:

                                                      —

                                                      w punkcie 3 – Załącznik 1 – wers AP2, kolumna F – Kwota, którą moża przypisać funduszom i kolumna F7 – Kwota, którą można przypisać funduszom + kwota już wypłacona ograniczona do udziału funduszu;

                                                      —

                                                      w punkcie 4 – Obliczenie salda rocznego – wers AP2, kolumna CA i kolumna R – Zweryfikowana kwota, którą można przypisać funduszom;

                                                      —

                                                      w punkcie 5 – Saldo roczne – kolumna T – Zweryfikowana kwota, którą można przypisać funduszom;

                                                      —

                                                      w punkcie 5 – Saldo roczne – kolumna V – wers „Do odzyskania”;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niewłaściwego wykonania uprawnień Komisji do obliczenia kwoty, która można przypisać funduszom, i naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

                              —

                              Rumunia uważa, że służby Komisji błędnie zastosowały stopę dofinansowania w wysokości 75 % do priorytetów 1 i 2 dotyczących sektora transport, ponieważ w momencie zatwierdzenia rozliczeń za rok obrotowy 2017-2018 skuteczna była decyzja C(2018)8890 final, która wprowadziła zmianę POIM poprzez zwiększenie stopy dofinansowania z 75 % na 85 % dla projektów dotyczących sektora transportu (priorytety 1 i 2 POIM)

                              —

                              Ponadto, mając na względzie jasne postanowienia decyzji C(2018)8890 final, a także brak w rozporządzeniu nr 1303/2013 przepisów, które ograniczałyby stosowanie stopy dofinansowania zatwierdzonej decyzją do bieżących lat obrotowych, Rumunia uważa, że poprzez brak zastosowania stopy dofinansowania w wysokości 85 % zatwierdzonej decyzją C(2018)8890 final zaskarżona decyzja narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 akapit drugi TFUE i zasady dobrej administracji

                              —

                              Rumunia twierdzi, że obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE został naruszony, ponieważ zaskarżona decyzja nie wskazuje podstawy prawnej dotyczącej powodów, dla których Komisja wyłączyła, w odniesieniu do toku obrotowego 2017-2018, zastosowanie zwiększonego współczynnika procentowego stopy dofinansowania w wysokości 85 %, ustanowionej na mocy decyzji C(2018)8890 final.

                              —

                              Ponadto Rumunia uważa, że wymijające stanowisko Komisji Europejskiej w procesie decyzyjnym zakończonym wydaniem decyzji C(2019)4027 final w połączeniu z opóźnioną odpowiedzią służb Komisji na kwestie podniesione przez władze rumuńskie stanowi naruszenie zasady dobrej administracji


title: Sprawa T-548/19: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2019 r. – Riginos Emporiki kai Mesitiki/EUIPO – Honda Motor (ONDA 1962)

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/14

      Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2019 r. – Riginos Emporiki kai Mesitiki/EUIPO – Honda Motor (ONDA 1962)
      (Sprawa T-548/19)
      (2019/C 337/14)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Riginos Emporiki kai Mesitiki AE (Glyfada, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Oikonomidis)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Honda Motor Co. Ltd (Tokio, Japonia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ONDA 1962 w kolorach białym, czarnym i niebieskim – zgłoszenie nr 15 419 559

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie R 2384/2017-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, w taki sposób, aby odwołanie zostało uwzględnione, a sprzeciw został oddalony w całości;

                  —

                  obciążenie pozwanego całością kosztów wynikających z postępowań lub związanych z postępowaniami przed Wydziałem Sprzeciwów, Izbą Odwoławczą oraz nininiejszym postępowaniem przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-549/19: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2019 r. – Medac Gesellschaft für klinische Spezialpräparate/Komisja

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/15

      Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2019 r. – Medac Gesellschaft für klinische Spezialpräparate/Komisja
      (Sprawa T-549/19)
      (2019/C 337/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Medac Gesellschaft für klinische Spezialpräparate mbH (Wedel, Niemcy) (przedstawiciel: P. von Czettritz, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga skierowana jest przeciwko art. 5 decyzji wykonawczej Komisji z dnia 20.6.2019 r. przyznającej na postawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 726/2004 (1) pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Trecondi - treosulfan”.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: Zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym naruszeniem prawa w ten sposób, że przy wykładni pojęcia „zadowalająca metoda” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 141/2000 (2) wbrew temu przepisowi zażądano od Trecondi danych w porównaniu z niedozwolonym wykorzystaniem melfalanu i cyklofosfamidu.

                  2.

                  Zarzut drugi: Stanowi to również przekroczenie uprawnień dyskrecjonalnych, ponieważ uwzględnienie niedopuszczonych do obrotu zastosowań stanowi naruszenie terapeutycznych narusza właściwe „Zawiadomienia Komisji dotyczącego stosowania art. 3, 5 i 7 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 w sprawie sierocych produktów leczniczych” z dnia 18 listopada 2016 r. (2016/C 424/03) (3).

                  3.

                  Zarzut trzeci: Skarżąca podnosi ponadto, że zaskarżona decyzja narusza zasadę równego traktowania, jak również zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań jako rezultat przekroczenia uprawnień dyskrecjonalnych, ponieważ Komisja przy ocenie istniejących zadowalających metod w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 141/2000 nie stosowała już terapii kondycjonującej przed przeszczepieniem komórek macierzystych jako kryterium w toku postępowania, lecz samo przeszczepienie komórek macierzystych jako kryterium.

                  4.

                  Zarzut czwarty: Ponadto ma miejsce oczywiste przekroczenie uprawnień dyskrecjonalnych przejawiające się w tym, że przy ocenie kwestii, czy w związku z Trecondi występuje„znacząca korzyść” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 141/2000 w sposób błędny pod względem prawnym nie zostały uwzględnione wszystkie dane, lecz dane kliniczne uzyskane na podstawie pośrednich porównań jako metodologicznie nieważne.

                  5.

                  Zarzut piąty: Wreszcie zaskarżona decyzja narusza zasadę równego traktowania jako szczególny rezultat nadużycia uprawnień dyskrecjonalnych, ponieważ pośrednie dane porównawcze nie zostały zaakceptowane z metodologicznego punktu widzenia, podczas gdy w przeszłości pośrednie dane porównawcze oparte na porównywalnych metodologiach zostały zaakceptowane w porównywalnych przypadkach.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s.1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. 2000 L 18, s.1)

         (3)  Zawiadomienie Komisji dotyczące stosowania art. 3, 5 i 7 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. 2016, C 424, s. 3).


title: Sprawa T-550/19: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2019 r. – Nitto Pharmaceutical Industries/EUIPO – Chiesi Farmaceutici (NOSTER)

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/16

      Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2019 r. – Nitto Pharmaceutical Industries/EUIPO – Chiesi Farmaceutici (NOSTER)
      (Sprawa T-550/19)
      (2019/C 337/16)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nitto Pharmaceutical Industries Ltd (Kioto, Japonia) (przedstawiciel: adwokat P. Voutilainen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Chiesi Farmaceutici SpA (Parma, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego NOSTER – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 332 950

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 maja 2019 r. w sprawie R 2279/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-553/19: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2019 r. – Perfect Bar/EUIPO – (PERFECT BAR)

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/17

      Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2019 r. – Perfect Bar/EUIPO – (PERFECT BAR)
      (Sprawa T-553/19)
      (2019/C 337/17)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Perfect Bar LLC (San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci F. Miazzetto, J. Gracia Albero, R. Seoane Lacayo i E. Cebollero González)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PERFECT BAR – zgłoszenie nr 15 374 085

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 maja 2019 r. w sprawie R 371/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem i EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 72 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-562/19: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2019 r. – Klein/Komisja

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/18

      Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2019 r. – Klein/Komisja
      (Sprawa T-562/19)
      (2019/C 337/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Christoph Klein (Großgmain, Austria) (przedstawiciel: adwokat H.J. Ahlt)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że Komisja Europejska uchybiła zobowiązaniom, gdyż pozostała bezczynna we wszczętej przez Niemcy w dniu 7 stycznia 1998 r. procedurze klauzuli ochronnej w odniesieniu do wyrobu medycznego oznaczonego znakiem CE „Inhaler Broncho-Air” i nie wydała decyzji zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 93/42/EWG (1);

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: Komisja Europejska naruszyła art. 8 ust. 2 dyrektywy 93/42/EWG, gdyż od momentu wszczęcia w dniu 7 stycznia 1998 r. procedury klauzuli ochronnej w odniesieniu do wyrobu medycznego oznaczonego znakiem CE „Inhaler Broncho-Air” nie podjęła żadnej decyzji, przy czym nie przysługuje jej w tym zakresie żadne uznanie.

                  2.

                  Zarzut drugi: Z powodu niewydania decyzji (bezczynność) Komisja Europejska naruszyła art. 34 TFUE i prawo do swobodnego przepływu towarów w przypadku wyrobu medycznego „Inhaler Broncho-Air”.

                  3.

                  Zarzut trzeci: Komisja Europejska naruszyła art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), ponieważ w ten sposób odmówiono stronie skarżącej dostępu do kontroli decyzji i skorzystania z przysługującego jej prawa do obrony przed właściwym organem sądowym lub Trybunałem.

                  4.

                  Zarzut czwarty: Komisja Europejska naruszyła art. 41 karty, ponieważ do tej pory nie zostały wysłuchane podmioty dotknięte krajowym zarządzeniem wprowadzającym zakaz i nie została wydana decyzja w rozsądnym terminie mimo wymogów prawa Unii określonych w art. 8 ust. 2 dyrektywy 93/42/EWG.

                  5.

                  Zarzut piąty: Nie wydając decyzji, Komisja Europejska naruszyła prawo strony skarżącej do własności przewidziane w art. 17 karty, gdyż wskutek tego strona skarżąca nie może wprowadzić swojego wyrobu „Inhaler Broncho-Air” do obrotu.

                  6.

                  Zarzut szósty: Bezczynność Komisji Europejskiej stanowi ponadto naruszenie art. 20 karty, zasady równości wobec prawa, gdyż instytucja ta wydała decyzję w porównywalnych przypadkach. Podobnie prowadzi to do naruszenia zasady niedyskryminacji wyrażonej w art. 21 karty.

                  7.

                  Zarzut siódmy: Z powodu niewydania przez Komisję Europejską decyzji strona skarżąca jest od ponad 20 lat pozbawiona prawa do wykonywania pracy w swoim wybranym swobodnie zawodzie jako wynalazca „Inhaler Broncho-Air”, co stanowi naruszenie przez Komisję Europejską art. 15 karty.

         (1)  Dyrektywa Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych (Dz.U. 1993, L 169, s. 1).


title: Sprawa T-563/19: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2019 r. – Perfect Bar/EUIPO (PERFECT Bar)

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/19

      Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2019 r. – Perfect Bar/EUIPO (PERFECT Bar)
      (Sprawa T-563/19)
      (2019/C 337/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Perfect Bar LLC (San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci F. Miazzetto, J. Gracia Albero, R. Seoane Lacayo i E. Cebollero González)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PERFECT Bar – zgłoszenie nr 15 376 064

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 czerwca 2019 r. w sprawie R 372/2019-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem i EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 72 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-564/19: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2019 r. – Lozano Arana i in./EUIPO – Coltejer (LIBERTADOR)

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/19

      Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2019 r. – Lozano Arana i in./EUIPO – Coltejer (LIBERTADOR)
      (Sprawa T-564/19)
      (2019/C 337/20)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Antonio Lozano Arana (Cali, Kolumbia), Daniel Simon Benmaor (Marsylia, Francja), Marion Esther Benmaor (Marsylia), Valérie Brigitte Danielle Servant (Marrakesz, Maroko) (przedstawiciele: adwokat M. Angelier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Coltejer SA (Itagüí, Antioquia, Kolumbia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciele spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy LIBERTADOR – unijny znak towarowy nr 9 067 414

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie R 2482/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych (prawo do obrony, prawo dostępu do sądu);

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-579/19: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2019 r. – The KaiKai Company Jaeger Wichmann/EUIPO (sprzęt gimnastyczny lub sportowy)

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/21

      Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2019 r. – The KaiKai Company Jaeger Wichmann/EUIPO (sprzęt gimnastyczny lub sportowy)
      (Sprawa T-579/19)
      (2019/C 337/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Strona

         Strona skarżąca: The KaiKai Company Jaeger Wichmann GbR (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Hellmann-Cordner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny wzór: Zgłoszenie zbiorowe wzorów wspólnotowych (sprzęt gimnastyczny lub sportowy) – zgłoszenie nr 5807 179–0001–0012

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 czerwca 2019 r. w sprawie R 573/2019-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO z dnia 16 stycznia 2019 r. w zakresie, w jakim nie uznano w niej pierwszeństwa wzorów wspólnotowych nr 5807179–0001–0012; uznanie zastrzeżonego pierwszeństwa z dnia 26 października 2017 r. oraz dokonanie skorygowanego ogłoszenia wzorów wspólnotowych ze wskazaniem pierwszeństwa;

                  —

                  zwrot opłaty za odwołanie;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

                  —

                  posiłkowo, przeprowadzenie rozprawy.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 41 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych.


title: Sprawa T-589/19: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2019 r. – Gothe i Kunz/EUIPO – Aldi Einkauf (FAIR ZONE)

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/23

      Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2019 r. – Gothe i Kunz/EUIPO – Aldi Einkauf (FAIR ZONE)
      (Sprawa T-589/19)
      (2019/C 337/24)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Oliver Gothe (Kolonia, Niemcy), Martin Kunz (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat K. Kruse)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FAIR ZONE” – unijny znak towarowy nr 16 977 852

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 lipca 2019 r. w sprawie R 2253/2018-4.

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG

                  —

                  obciążenie EUIPO @@ kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-581/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD) (Portugalia) w dniu 30 lipca 2019 r. – FRENETIKEXITO – UNIPESSOAL, LDA/Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/39

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD) (Portugalia) w dniu 30 lipca 2019 r. – FRENETIKEXITO – UNIPESSOAL, LDA/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-581/19)
      (2019/C 383/47)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FRENETIKEXITO – UNIPESSOAL, LDA

         Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w sytuacji, gdy, jak w niniejszej sprawie, spółka:

                              a)

                              prowadzi głównie działalność związaną z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej oraz, pomocniczo, działalność w zakresie ochrony zdrowia, w tym usługi w zakresie żywienia, usługi doradztwa żywieniowego i usługi w zakresie oceny kondycji fizycznej, a także wykonywanie masaży;

                              b)

                              oferuje swoim klientom plany obejmujące wyłącznie usługi związane z poprawą kondycji fizycznej i plany, które obejmują usługi związane z poprawą kondycji fizycznej oraz usługi doradztwa żywieniowego,
                              do celów przepisów art. 2 ust. 1 [lit.] c) dyrektywy 2006/112/WE (1) z dnia 28 [listopada 2006 r.] należy uznać, że działalność w zakresie ochrony zdrowia, w szczególności usługa w zakresie doradztwa żywieniowego ma charakter pomocniczy w stosunku do działalności związanej z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej, w związku z czym świadczenie pomocnicze powinno być traktowane pod względem podatkowym tak samo jak świadczenie główne, czy też przeciwnie, należy uznać, że działalność w zakresie ochrony zdrowia, w szczególności usługa w zakresie doradztwa żywieniowego i działalność związana z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej są względem siebie odrębne oraz niezależne, a zatem stosuje się do nich traktowanie pod względem podatkowym przewidziane dla każdej z tych działalności?

                  2)

                  Czy w celu zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 132 ust. 1 [lit.] c) dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 [listopada 2006 r.] konieczne jest, by usługi, o których mowa w tym przepisie, były rzeczywiście świadczone, czy też do zastosowania wspomnianego zwolnienia wystarczy samo udostępnienie rzeczonych usług, tak aby korzystanie z nich zależało wyłącznie od woli klienta?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa T-641/19: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2019 r. – FD/Wspólne Przedsięwzięcie Fusion for Energy

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/74

      Skarga wniesiona w dniu 24 września 2019 r. – FD/Wspólne Przedsięwzięcie Fusion for Energy
      (Sprawa T-641/19)
      (2019/C 383/82)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FD (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

            w konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 grudnia 2018 r., utrzymanej w mocy decyzją odmowną z dnia 14 czerwca 2019 r.;

                  —

                  zasądzenie naprawienia szkody majątkowej w wysokości 75 500 EUR i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę szacowanego na kwotę 30 000 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędu w ocenie, istnienia nadużycia władzy oraz dopuszczenia się wobec niego aktów mobbingu. Skarżący krytykuje zwłaszcza uzasadnienie nieprzedłużenia jego umowy oparte na zlikwidowaniu jego stanowiska w następstwie reorganizacji w departamencie. Jego zdaniem uzasadnienie to jest błędne, ze względu na to że plan restrukturyzacji nie przewidywał likwidacji stanowiska odpowiadającego właściwościom stanowiska, jakie zajmował skarżący. Ponadto uważa on, że stał się ofiarą mobbingu i że konsekwencje tego mobbingu posłużyły jako uzasadnienie decyzji o nieprzedłużeniu umowy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji, obowiązku staranności i art. 8 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej. Skarżący utrzymuje zwłaszcza w tym względzie, że strona pozwana nie uwzględniła w zaskarżonej decyzji jego kompetencji, wyników pracy, zachowania w ramach służby, sytuacji rodzinnej oraz jego stażu pracy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i niedyskryminacji. Skarżący podnosi, że podstawą decyzji o nieprzedłużeniu jego umowy były przyczyny budżetowe i organizacyjne. Tymczasem umowy innych pracowników, których sytuacja faktyczna i prawna nie różniła się w znaczący sposób od sytuacji skarżącego, mogły mimo takiego kontekstu, zostać przedłużone.


title: Sprawa C-358/18 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 19 września 2019 r. – Rzeczpospolita Polska/Komisja Europejska (Odwołanie – EFOGR, EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską – Wydatki poniesione przez Rzeczpospolitą Polską – Grupa producentów – Organizacja producentów)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/13

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 19 września 2019 r. – Rzeczpospolita Polska/Komisja Europejska
      (Sprawa C-358/18 P) (1)

      (Odwołanie - EFOGR, EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską - Wydatki poniesione przez Rzeczpospolitą Polską - Grupa producentów - Organizacja producentów)
      (2019/C 399/14)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Tryantafyllou, M. Kaduczak i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa T-703/18: Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2019 r. – Polska/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Europejski Fundusz Społeczny – Program operacyjny „Wiedza, edukacja, rozwój” – Pismo przekazujące do wiadomości ostateczne sprawozdanie z audytu – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt przygotowawczy – Niedopuszczalność)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/62

      Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2019 r. – Polska/Komisja
      (Sprawa T-703/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Europejski Fundusz Społeczny - Program operacyjny „Wiedza, edukacja, rozwój” - Pismo przekazujące do wiadomości ostateczne sprawozdanie z audytu - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność)
      (2019/C 399/76)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Arenas i M. Siekierzyńska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, która miała zostać zawarta w piśmie z dnia 17 września 2018 r., w którym instytucja ta przekazała do wiadomości Rzeczypospolitej Polskiej ostateczne sprawozdanie z audytu dotyczącego programu operacyjnego „Wiedza, edukacja, rozwój”.

         Sentencja

                  1.

                     Skarga zostaje odrzucona.

                  2.

                     Postępowanie w przedmiocie wniosku Republiki Czeskiej o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3.

                     Rzeczpospolita Polska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

                  4.

                     Republika Czeska pokrywa koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019


title: Sprawa T-621/19: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2019 r. – Ace of spades/EUIPO – Krupp i Borrmann (Kształt butelki szampana Grande reserve)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/75

      Skarga wniesiona w dniu 16 września 2019 r. – Ace of spades/EUIPO – Krupp i Borrmann (Kształt butelki szampana Grande reserve)
      (Sprawa T-621/19)
      (2019/C 399/93)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ace of spades Holdings LLC (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gerhard Ernst Krupp (Monachium, Niemcy) i Elmar Borrmann (Reith, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt butelki szampana Grande reserve) – zgłoszenie nr 16 252 637

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie R 2/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie niniejszej skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji wskutek błędnego zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 i stwierdzenie istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd między kolidującymi znakami towarowymi;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej i interwenienta, na wypadek, gdyby przystąpił do postępowania, kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-624/19: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2019 r. – Welter’s/EUIPO (Kształt uchwytu z włosiem)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/77

      Skarga wniesiona w dniu 17 września 2019 r. – Welter’s/EUIPO (Kształt uchwytu z włosiem)
      (Sprawa T-624/19)
      (2019/C 399/95)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Welter’s Co. Ltd (Touliu, Tajwan) (przedstawiciel: adwokat T. Meinke)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego (Kształt uchwytu z włosiem) w kolorze białym – zgłoszenie nr 17 902 351

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lipca 2019 r. w sprawie R 2428/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca kwestionuje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem i wnosi do Sądu o nakazanie EUIPO wpisu zgłoszonego znaku towarowego do rejestru unijnych znaków towarowych także dla następujących towarów należących do klasy 21: szczotki; materiały do pędzli; wykałaczki; grzebienie; szczoteczki do zębów; szczoteczki do czyszczenia powierzchni międzyzębowych.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-634/19: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2019 r. – FC/EASO

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/79

      Skarga wniesiona w dniu 19 września 2019 r. – FC/EASO
      (Sprawa T-634/19)
      (2019/C 399/97)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: FC (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego EASO o sygnaturze EASO/ED/2019/309 z dnia 20 czerwca 2019 r., w której oddalono zażalenie skarżącej z dnia 21 lutego 2019 r. złożone na podstawie art. 90 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego EASO o sygnaturze EASO/ED/2018/365 z dnia 14 grudnia 2018 r. w sprawie zawieszenia skarżącej w pełnieniu obowiązków, wstrzymania wypłaty jej wynagrodzenia i zakazu dostępu do budynków EASO;

                  —

                  zasądzenie od EASO na rzecz skarżącej kwoty 6504,00 EUR tytułem naprawienia szkody majątkowej;

                  —

                  zasądzenie od EASO na rzecz skarżącej kwoty 250 000,00 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę i uszczerbek na zdrowiu;

                  —

                  obciążenie EASO całością kosztów poniesionych przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżone decyzje są wadliwe, ponieważ naruszają prawo skarżącej do dobrej administracji, w szczególności wyrażonej konkretnie w zasadach bezstronności i obiektywizmu, a także naruszają materialne prawo skarżącej do bycia wysłuchaną.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że poprzez sposób, w jaki zaskarżone decyzje zostały upublicznione, doszło do naruszenia danych osobowych skarżącej, domniemania jej niewinności oraz zasady proporcjonalności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie popełnionego w zaskarżonych decyzjach i niewystarczającego uzasadnienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżone decyzje naruszają prawo skarżącej do obrony i zasadniczo uniemożliwiają jej wykonywanie tego prawa.


title: Sprawa T-636/19: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2019 r. – Chemours Netherlands/ECHA

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/80

      Skarga wniesiona w dniu 24 września 2019 r. – Chemours Netherlands/ECHA
      (Sprawa T-636/19)
      (2019/C 399/98)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Chemours Netherlands BV (Dordrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R. Cana, E. Mullier i F. Mattioli)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim włącza ona kwas 2,3,3,3,3-tetrafluoro-2-(heptafluoropropropoksy)propionowy, jego sole i jego halogenki acylowe (obejmujące dowolny z jego indywidualnych izomerów i ich kombinacje) na kandydacką listę substancji wzbudzających szczególnie duże obawy dla zdrowia ludzkiego jako substancję wzbudzającą równoważne obawy oraz w zakresie, w jakim włącza ona kwas 2,3,3,3,3-tetrafluoro-2-(heptafluoropropropoksy)propionowy, jego sole i jego halogenki acylowe (obejmujące dowolny z ich indywidualnych izomerów i ich kombinacje) na kandydacką listę substancji wzbudzających szczególnie duże obawy dla środowiska jako substancję wzbudzającą równoważne obawy.

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

                  —

                  zarządzenie wszelkich innych środków pozostających w interesie wymiaru sprawiedliwości

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że ECHA naruszyła art. 57 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) i przekroczyła kompetencje przysługujące jej na podstawie tego przepisu oraz w dopuściła się oczywistego błędu w ocenie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ nie jest ani konieczna, ani odpowiednia.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1).


title: Sprawa T-637/19: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – Sun Stars & Sons przeciwko OHIM – Carpathian Springs (Kształt butelki)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/81

      Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – Sun Stars & Sons przeciwko OHIM – Carpathian Springs (Kształt butelki)
      (Sprawa T-637/19)
      (2019/C 399/99)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sun Stars & Sons Pte Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciel: M. Maček, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Carpathian Springs SA (Vatra Dornei, Rumunia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt butelki) – zgłoszenie nr 14 979 959

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 sierpnia 2019 r. w sprawie R 317/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO jego kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Sun Stars & Sons Pte Ltd.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz art. 296 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

                  —

                  naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-638/19: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – Sun Stars & Sons przeciwko OHIM – Valvis Holding (Kształt butelki)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/82

      Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – Sun Stars & Sons przeciwko OHIM – Valvis Holding (Kształt butelki)
      (Sprawa T-638/19)
      (2019/C 399/100)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sun Stars & Sons Pte Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciel: M. Maček, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Valvis Holding SA (Bukareszt, Rumunia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt butelki) – zgłoszenie nr 14 979 942

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 sierpnia 2019 r. w sprawie R 649/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO jego kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Sun Stars & Sons Pte Ltd.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz art. 296 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

                  —

                  naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-645/19: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – IMG przeciwko Komisji

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/83

      Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – IMG przeciwko Komisji
      (Sprawa T-645/19)
      (2019/C 399/101)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: International Management Group (IMG) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: L. Levi i J.-Y. de Cara, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi w niniejszej sprawie za dopuszczalną i zasadną,

            a w konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 lipca 2019 r. określającej środki w celu wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2019 r. w sprawach połączonych C-183/17 P i C-184/17 P, IMG przeciwko Komisji (EU:C:2019:78);

                  —

                  skazanie pozwanej na naprawienie szkody materialnej i niematerialnej;

                  —

                  obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, oparty na naruszeniu art. 266 TFUE, zasady powagi rzeczy osądzonej w odniesieniu do wyroku z dnia 31 stycznia 2019 r. International Management Group przeciwko Komisji (C-183/17 P i C-184/17 P, EU:C:2019:78), rozporządzenia finansowego z 2012 r. oraz zasad powierzonych kompetencji i pewności prawa.


title: Sprawa T-652/19: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – Elevolution - Engenharia/Komisja

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/84

      Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – Elevolution - Engenharia/Komisja
      (Sprawa T-652/19)
      (2019/C 399/103)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Elevolution - Engenharia SA (Amadora, Portugalia) (przedstawiciele: M. Marques Mendes, R. Campos, A. Dias Henriques, M. Troncoso Ferrer i C. García Fernández, adwokaci)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie zasadności skargi i stwierdzenie nieważności całej decyzji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędu w decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 lipca 2019 r. wydanej przez ówczesnego Dyrektora Dyrekcji Generalnej ds. Współpracy Międzynarodowej i Rozwoju (DEVCO), dokument Ares(2019)4611765 – 16/07/2019, która wyklucza skarżącą na okres trzech lat z postępowań w sprawie udzielenia zamówień publicznych i przyznawania subwencji finansowanych z EDF (Europejskiego Funduszu Rozwoju) w ramach rozporządzenia Rady (UE) nr 2015/323, a ponadto zarządza publikację o wykluczeniu na stronie internetowej Komisji, w odniesieniu do następujących okoliczności:

                              Skarżąca uważa, że Komisja w decyzji popełniła błąd co do okoliczności faktycznych, w szczególności w odniesieniu do opóźnień w wykonaniu robót, za które wina nie może zostać przypisana skarżącej. Należało zakończyć postępowanie pojednawcze przewidziane w umowie, a skarżącej nie można przypisać winy za brak ustanowienia sądu arbitrażowego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia oraz wady polegającej na naruszeniu prawa, w szczególności art. 143 ust. 5 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 2018/1046 oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także zasady dobrej administracji:

                              Decyzja nie zawiera uzasadnienia, ponieważ nie pozwala skarżącej na zapoznanie się z analizą i wnioskami wynikającymi z wcześniejszego obowiązkowego kontradyktoryjnego postępowania, prowadzonego przez zespół przewidziany przez rozporządzenie finansowe. Poprzez pominięcie wcześniejszego postępowania kontradyktoryjnego, nie wspominając o jego wynikach, decyzja obarczona jest również wadą naruszenia prawa, podważając i naruszając art. 143 rozporządzenia finansowego, w szczególności jego ust. 5, a także narusza prawo do dobrej administracji przewidziane w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 109 ust. 1 lit. b) (do dnia 1 stycznia 2016 r.) i art. 106 ust. 1 lit. a) (od dnia 1 stycznia 2016 r.), a następnie art. 47 Karty praw Podstawowych:

                              Przy podejmowaniu decyzji o wykluczeniu lub nie skarżącej z postępowań o udzielenie zamówień publicznych i subwencji regulowanych przez rozporządzenie (UE) nr 2015/323 i rozporządzenie Rady (UE) nr 2018/1877, Komisja jest jednocześnie sędzią i powodem. W scenariuszu, w którym pytanie o to, czy doszło do naruszenia umowy, nie zostało jeszcze rozstrzygnięte, branie pod uwagę jedynie argumentów Komisji lub zleceniodawcy i wykluczenie skarżącej, prowadzi do naruszenia art. 47 karty praw podstawowych, ponieważ narusza zasadę równości broni.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 136 ust. 3 rozporządzenia finansowego i zasady proporcjonalności, ustanowionej w art. 49 karty praw podstawowych:

                              Komisja zastosowała najcięższą z sankcji przewidzianych w art. 106 ust. 14 lit. c) rozporządzenia 966/2012, w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie nr 2015/1929, która to sankcja jest również najcięższą z sankcji przewidzianych w rozporządzeniu finansowym. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne, a także to, że kwestia tego, czy skarżąca poważnie naruszyła zobowiązania umowne jest nadal nieudowodnioną kwestią sub iudice, zastosowanie najcięższej z przewidzianych w art. 106 ust. 14 lit. c) rozporządzenia nr 966/2012 sankcji oznacza naruszenie zasady proporcjonalności ustanowionej w art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych.


title: Sprawa T-653/19: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. – FF/Komisja

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/85

      Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. – FF/Komisja
      (Sprawa T-653/19)
      (2019/C 399/104)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FF (przedstawiciel: A. Fittante, lawyer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 31 lipca 2019 r. oddalającej pierwszy wniosek skarżącego z dnia 9 lipca 2019 r. o odszkodowanie;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 sierpnia 2019 r. oddalającej wniosek z dnia 23 lipca 2019 r. o udzielenie dostępu do dokumentów Komisji poprzez wgląd w oryginał fotografii mężczyzny, któremu amputowano nogę, wykorzystywanej jako ostrzeżenie zdrowotne na opakowaniach wyrobów tytoniowych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami i wydatkami związanymi z postępowaniem, przy czym wskazuje się, że skarżący zwrócił się o pomoc prawną.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, ponieważ w spornych decyzjach nie dochowano obowiązku uzasadnienia i w związku z tym nie pozwalają one skarżącemu zrozumieć zakresu decyzji podjętej względem niego i zapewnić obrony jego interesów, a także nie pozwalają sądowi dokonać weryfikacji zgodności z prawem.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia traktatów i każdej normy prawnej dotyczącej ich stosowania, to znaczy całości przepisów Unii Europejskiej, a w szczególności Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i zasad ogólnych, których przestrzeganie Unia Europejska jest zobowiązana zapewnić i które chronią prawo do ochrony własnego wizerunku, prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz prawo do godności.


title: Sprawa T-654/19: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. – FF/Komisja

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/86

      Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. – FF/Komisja
      (Sprawa T-654/19)
      (2019/C 399/105)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FF (przedstawiciel: A. Fittante, lawyer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że Komisja Europejska naruszyła prawo skarżącego do poszanowania dobrego imienia, prywatności osobistej i rodzinnej, wizerunku i godności poprzez nieuprawnione wykorzystanie jego wizerunku wśród fotografii zaproponowanych przez Komisję w celu umieszczenia ostrzeżeń zdrowotnych na opakowaniach wyrobów tytoniowych zgodnie z dyrektywą delegowaną Komisji 2014/109/UE;

                  —

                  nakazanie natychmiastowego zaprzestania używania spornej fotografii w Unii i wycofania wszystkich wyrobów tytoniowych dostępnych w sprzedaży w różnych zakładach upoważnionych do sprzedaży takich wyrobów i noszących wizerunek skarżącego;

                  —

                  zastrzeżenie dla skarżącego prawa do uzupełnienia jego żądania zadośćuczynienia za krzywdę i szkodę finansową po sporządzeniu ekspertyzy, o którą wniesiono w odrębnej skardze i powiadomienie przez Komisję Europejską o liczbie opakowań sprzedanych w Unii ze spornym wizerunkiem;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami i wydatkami związanymi z postępowaniem, przy czym wskazuje się, że skarżący zwrócił się o pomoc prawną.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia praw podstawowych zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, która zapewnia każdemu prawo do poszanowania jego godności oraz życia prywatnego i rodzinnego.


title: Sprawa T-655/19: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2019 r. – Ferriera Valsabbia i Valsabbia Investimenti/Komisja

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/87

      Skarga wniesiona w dniu 27 września 2019 r. – Ferriera Valsabbia i Valsabbia Investimenti/Komisja
      (Sprawa T-655/19)
      (2019/C 399/106)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Ferriera Valsabbia SpA (Odolo, Włochy), Valsabbia Investimenti SpA (Odolo) (przedstawiciele: D. Slater, Solicitor, adwokaci G. Carnazza i D. Fosselard)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji w części dotyczącej strony skarżącej.

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE oraz art. 14 i art. 27 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1) oraz art. 11, 12 i 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (Dz.U. 2004, L 123, s. 18)

                              —

                              W tym względzie skarżąca podnosi, że Komisja nie naprawiła zarzuconego jej przez Trybunał w wyroku z dnia 21 września 2017 r., Ferriera Valsabbia, Valsabbia Investimenti i Alfa Acciai/Komisja (sprawy połączone C-86/15 P i C-87/15 P, EU:C:2017:717) uchybienia proceduralnego, w następstwie którego Komisja wydała zaskarżoną decyzję.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący błędnej wykładni i naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz naruszenia art. 296 TFUE.

                              —

                              W tym względzie strona skarżąca podnosi, że Komisja uznała, iż nie ma kompetencji do oceny ewentualnego naruszenia zasady rozsądnego terminu postępowania.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia i błędnej wykładni art. 6 europejskiej Konwencji praw człowieka oraz art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej skutkujących naruszeniem prawa i przekroczeniem uprawnień.

                              —

                              W tym względzie strona skarżąca podnosi, że Komisja faktycznie naruszyła zasadę rozsądnego terminu postępowania.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 296 TFUE, błędnego i wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia oraz oczywistego błędu w ocenie.

                              —

                              W tym względzie strona skarżąca podnosi, że Komisja uzasadniła ponowne wydanie zaskarżonej decyzji domniemanym wyważeniem interesów wchodzących w grę w postępowaniu, co jednak wydaje się niedostateczne, a ponadto zawiera szereg błędów w ustaleniach faktycznych.


title: Sprawa T-656/19: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2019 r. – Alfa Acciai/Komisja

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/88

      Skarga wniesiona w dniu 27 września 2019 r. – Alfa Acciai/Komisja
      (Sprawa T-656/19)
      (2019/C 399/107)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Alfa Acciai SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciele: D. Fosselard, G. Carnazza, adwokaci i D. Slater, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie, w jakim decyzja jej dotyczy;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są takie same jak podniesione w sprawie T-655/19, Ferriera Valsabbia i Valsabbia Investimenti/Komisja.


title: Sprawa T-657/19: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2019 r. – Feralpi/Komisja

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/89

      Skarga wniesiona w dniu 28 września 2019 r. – Feralpi/Komisja
      (Sprawa T-657/19)
      (2019/C 399/108)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Feralpi Holding SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Roberti i I. Perego)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, w całości lub w części, decyzji Komisji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, lub

                  —

                  uchylenie lub co najmniej obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w decyzji Komisji;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie niezgodności z prawem i braku zastosowania art. 25 ust. 3-6 rozporządzenie (WE) nr 1/2003;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga dotyczy decyzji Komisji C(2019)4969 final z dnia 4 lipca 2019 r. dotyczącej naruszenia art. 65 traktatu EWWiS – sprawa AT.37956 – Pręty zbrojeniowe do betonu, notyfikowanej w dniu 18 lipca 2019 r.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: Komisja naruszyła art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).

                  2.

                  Zarzut drugi: Komisja naruszyła art. 41, 47 i 51 karty oraz art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”), a także obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie wzięła pod uwagę zbyt długiego czasu trwania postępowania, które poprzedziło przyjęcie, po raz trzeci, takiej samej decyzji nakładającej karę.

                  3.

                  Zarzut trzeci: Komisja naruszyła art. 41, 47 i 51 karty oraz art. 6 EKPC, a także obowiązek uzasadnienia, ponieważ gdyby uwzględniła czas trwania postępowania i jego cechy szczególne, nie przyjęłaby po raz trzeci takiej samej decyzji nakładającej karę.

                  4.

                  Zarzut czwarty: Komisja naruszyła art. 41, 47 i 51 karty oraz art. 6 EKPC, a także zasadę proporcjonalności i obowiązek uzasadnienia, ponieważ wykonując swoje dyskrecjonalne uprawnienie do ponownego przyjęcia, nie wyważyła prawidłowo interesów.

                  5.

                  Zarzut piąty: Komisja naruszyła art. 41 karty, zasadę prawa do obrony oraz art. 14 i 27 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu, a także art. 11, 12 i 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE, ponieważ przesłuchanie zorganizowane w trakcie postępowania nie mogło naprawić niezgodności z prawem stwierdzonej przez Trybunał w wyroku wydanym w sprawie C-85.15 P.

                  6.

                  Zarzut szósty: Komisja naruszyła art. 65 EWWiS i zasadę domniemania niewinności z uwagi na nieprzestrzeganie zasad dotyczących ciężaru dowodu przy stwierdzeniu udziału skarżącej w kartelu w latach 1989-1995.

                  7.

                  Zarzut siódmy: Komisja naruszyła art. 65 EWWiS, uznając za stwierdzone istnienie złożonego, jednolitego i ciągłego kartelu, trwające – jeśli chodzi o skarżącą – od 1989 r. do 2000 r.


title: Sprawa T-660/19: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – Universität Bremen/Komisja i REA

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/90

      Skarga wniesiona w dniu 25 września 2019 r. – Universität Bremen/Komisja i REA
      (Sprawa T-660/19)
      (2019/C 399/109)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Universität Bremen (Bremen, Niemcy) (przedstawiciel: profesor C. Schmid)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 lipca 2019 r. w sprawie odrzucenia propozycji nr 870693 (TenOpt), w programie Horizon 2020 Framework Programme, Call: H2020-SC6-GOVERNANCE-2019;

                  —

                  Obciążenie strony ozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza wynikające z rule of law dla niej roszczenie o zbadanie jej wniosku o dotację bez bez przekroczenia granic swobody uznania. W szczególności opinia ta jest obciążona następującymi uchybieniami:

                  —

                  Oparcie rozstrzygnięcia na błędnym stanie faktycznym; innymi słowy błędne przedstawienie w opinii zasadniczej treści wniosku o dotację;

                  —

                  Niedotrzymanie ogólnie obowiązujących skal ocen;

                  —

                  Nierówne traktowanie, arbitralność i rozważania niemające znaczenia dla sprawy.


title: Sprawa T-665/19: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. – Cinkciarz.pl/EUIPO (€$)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/91

      Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. – Cinkciarz.pl/EUIPO (€$)
      (Sprawa T-665/19)
      (2019/C 399/110)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciele: E. Skrzydło-Tefelska, radca prawny i K. Gajek, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego €$ – zgłoszenie nr 13 839 998

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Perwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie R 1345/2018-1

         Żądanie

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 zd. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001 w związku z art. 41 ust. 2 lit. c Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 72 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001.


title: Sprawa T-667/19: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. – Ferriere Nord/Komisja

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/91

      Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. – Ferriere Nord/Komisja
      (Sprawa T-667/19)
      (2019/C 399/111)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Ferriere Nord SpA (Osoppo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci W. Viscardini, G. Donà i B. Comparini)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  tytułem żądania głównego – stwierdzenie na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 4 lipca 2019 r. C(2019) 4969 final – doręczonej w dniu 18 lipca 2019 r. – nakładającej na skarżącą grzywnę w wysokości 2 237 000 EUR po przeprowadzeniu procedury stosowania art. 65 traktatu EWWiS (AT.37.956 - Pręty zbrojeniowe do betonu);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego – stwierdzenie nieważności części decyzji C(2019) 4969 final i w konsekwencji obniżenie grzywny;

                  —

                  w każdym wypadku – obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie naruszenie art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (zwanej dalej „EKPC”), art. 14 i 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu i art. 11, 12, 13 i 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu, ponieważ wysłuchanie w dniu 23 kwietnia 2018 r. nie konwalidowało naruszenia istotnych wymogów proceduralnych stwierdzonego przez Trybunał Sprawiedliwości wyrokiem z dnia 21 września 2017 w sprawie C-88/15 P.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady ne bis in idem

                              —

                              W tym względzie podnoszone jest naruszenie art. 50 karty, ponieważ chociaż wyrok Trybunału Sprawiedliwości uchylił wyrok Sądu – i w konsekwencji poprzedzającą go decyzję Komisji – z powodów proceduralnych, Sąd jednak rozstrzygnął już w przedmiocie okoliczności faktycznych podniesionych przez Komisję przeciwko skarżącej. Komisja nie mogła zatem przyjąć nowej decyzji opartej na tych samych faktach.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący błędnej interpretacji, a w konsekwencji naruszenia obowiązku zapewnienia poszanowania prawa do dobrej administracji i rozsądnego czasu trwania postępowania, oraz braku uzasadnienia

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że w świetle art. 41 i 47 karty i art. 6 EKPC Komisja uznała bez odpowiedniego uzasadnienia, a w każdym wypadku błędnie, że nie jest zobowiązana do oceny rozsądnego charakteru czasu trwania postępowania, odsyłając tę ocenę do organu sądowego.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady rozsądnego czasu trwania postępowania, przekroczenia uprawnień i naruszenia prawa do obrony

                              —

                              W tym kontekście podnoszone jest naruszenie art. 41 i 47 karty i art. 6 EKPC, ponieważ Komisja skorzystała z uprawnienia do przeprowadzenia kontroli nałożenia kar, które już jej nie przysługiwało z powodu nierozsądnego czasu trwania postępowania, bez względu na naruszenie – którego w każdym wypadku zostało wykazane – prawa do obrony, wynikające z takiego czasu trwania.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący braku lub błędnego uzasadnienia, przekroczenia uprawnień, naruszenia zasady proporcjonalności oraz naruszenia art. 41 i 47 karty i art. 6 EKPC

                              —

                              W tym kontekście podnoszone jest, że Komisja nie wykazała, iż posiada uzasadniony interes w ponownym przyjęciu decyzji, która jest w konsekwencji wynikiem przekroczenia uprawnień.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący niezgodności z prawem art. 25 rozporządzenia nr 1/2003, podniesiony na podstawie art. 277 TFUE, i wygaśnięcia uprawnienia do przeprowadzenia kontroli i nałożenia kary

                              —

                              Podnoszona jest niezgodność z prawem art. 25 rozporządzenia nr 1/2003 ze względu na jego sprzeczność z zasadami rozsądnego czasu trwania postępowania i proporcjonalności.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący częściowej niezgodności z prawem decyzji z dnia 4 lipca 2019 r., co się tyczy wystąpienia zakwestionowanych zachowań, naruszenia ogólnych zasad w dziedzinie ciężaru dowodu i zasady in dubio pro reo

                              —

                              W tym kontekście podnoszone jest, że niektóre z zachowań zarzuconych Ferriere Nord nie mają charakteru antykonkurencyjnego, a w każdym wypadku nie zostały wykazane przez Komisję.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący niezgodności z prawem podwyższenia grzywny z tytułu powrotu do naruszenia, będącej wynikiem naruszenia prawa do obrony

                              —

                              Podnoszone jest, że podwyższenie grzywny z tytułu powrotu do naruszenia jest niezgodne z prawem, ponieważ ani w powiadomieniu o zarzutach, ani w jakimkolwiek późniejszym akcie podjętego ponownie postępowania Komisja nie podniosła takiej okoliczności obciążającej, uniemożliwiając w ten sposób skarżącej obronę w tym zakresie.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący niezgodności z prawem podwyższenia grzywny z tytułu powrotu do naruszenia z powodu nadmiernego upływu czasu i naruszenia zasady proporcjonalności

                              —

                              W tym kontekście podnoszone jest, że choć można uznać, iż przedział czasu, który upłynął od stwierdzenia pierwszego naruszenia do zachowania zarzuconego w zaskarżonej decyzji, nie jest nadmierny, należy uwzględnić, że w chwili ponownego przyjęcia zaskarżonej decyzji upłynęło jednak 30 lat od stwierdzenia pierwszego naruszenia.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący niezgodności z prawem podwyższenia grzywny z tytułu powrotu do naruszenia ze względu na nadmierne podwyższenie i brak uzasadnienia

                              —

                              W tym kontekście podnoszone jest, że wzrost o 50 % kary z tytułu powrotu do naruszenia nie jest uzasadniony, także mając na uwadze niezwykle długi czas postępowania.

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania przy obniżeniu grzywny z tytułu okoliczności łagodzącej

                              —

                              Zdaniem skarżącej obniżka grzywny zastosowana wobec niej z tytułu okoliczności łagodzącej jest niewystarczająca, gdyż jest ona proporcjonalnie niższa od obniżki przyznanej innemu przedsiębiorstwu na tej samej podstawie.


title: Sprawa T-668/19: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2019 r. – Ardagh Metal Beverage Holdings/EUIPO (Znak dźwiękowy)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/93

      Skarga wniesiona w dniu 1 października 2019 r. – Ardagh Metal Beverage Holdings/EUIPO (Znak dźwiękowy)
      (Sprawa T-668/19)
      (2019/C 399/112)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ardagh Metal Beverage Holdings GmbH & Co. KG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Abrar)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Dźwiękowy unijny znak towarowy – zgłoszenie nr 17 912 475

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lipca 2019 r. w sprawie R 530/2019-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Przeinaczenie stanu faktycznego [naruszenie art. 72 ust. 2 i art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001];

                  —

                  Naruszenie obowiązku uzasadnienia [art. 72 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001];

                  —

                  Niezastosowanie się do właściwego orzecznictwa;

                  —

                  Naruszenie art. 72 ust. 2 i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 72 ust. 2 i art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym [art. 72 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001].


title: Sprawa T-669/19: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2019 r. – Novomatic/EUIPO – Brouwerij Haacht (PRIMUS)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/94

      Skarga wniesiona w dniu 2 października 2019 r. – Novomatic/EUIPO – Brouwerij Haacht (PRIMUS)
      (Sprawa T-669/19)
      (2019/C 399/113)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Novomatic AG (Gumpoldskirchen, Austria) (przedstawiciel: W. Mosing, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Brouwerij Haacht NV (Boortmeerbeek, Belgia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „PRIMUS” – zgłoszenie nr 14 712 723

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 lipca 2019 r. w sprawie R 2528/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz, w razie przystąpienia przez nią na piśmie do sprawy w charakterze interwenienta, drugiej strony postępowania przed EUIPO własnymi kosztami oraz pokrycie kosztów poniesionych przez skarżącą w postępowaniu przed Sądem i w postępowaniu odwoławczym przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, a mianowicie wymogu przedstawienia dowodów pod względem pewności prawa;

                  —

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 2 lit. b) rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625 Komisji.


title: Sprawa T-670/19: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2019 r. – FG/Parlament

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/95

      Skarga wniesiona w dniu 1 października 2019 r. – FG/Parlament
      (Sprawa T-670/19)
      (2019/C 399/114)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FG (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

            w konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej jego kandydaturę i decyzji o powołaniu [dane poufne] (1) na stanowisko [dane poufne];

                  —

                  o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 czerwca 2019 r. oddalającej zażalenie;

                  —

                  naprawienie doznanej krzywdy opisanej w skardze;

                  —

                  przyznanie kwoty 10 000 EUR ustalonej ex aequo et bono tytułem tymczasowym jako zadośćuczynienie za doznaną krzywdę;

                  —

                  w ramach środków organizacji postępowania nakazanie stronie pozwanej przedstawienia:

                              —

                              pełnego sprawozdania dotyczącego rozmów kwalifikacyjnych i rekomendacji, przygotowanych przez komitet doradczy;

                              —

                              listy tematów poruszanych przez kandydatów podczas rozmów kwalifikacyjnych;

                              —

                              wykazu kryteriów oceny merytorycznej stosowanych przez komitet doradczy oraz, w stosownych przypadkach, organ powołujący;

                              —

                              protokołu z obrad Prezydium dotyczących decyzji w sprawie naboru;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem decyzji z dnia 16 maja 2000 r. i art. 6 ogłoszenia o naborze, ponieważ naruszają one zasady dobrej administracji, pewności prawa i zakazu dyskryminacji oraz naruszają art. 27 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej. W każdym razie stosowana w tym przypadku procedura rekrutacyjna jest niezgodna z prawem z tych samych powodów.

                              —

                              Po pierwsze, organowi powołującemu nie doręczono pełnej opinii komitetu na temat osiągnięć kandydatów w czasie, gdy miał on wydać decyzję o powołaniu i w konsekwencji dokonać wyboru. Oznacza to, że wspomniane osiągnięcia nie zostały ocenione ani przez komitet, ani przez organ powołujący w sposób obiektywny i przejrzysty na podstawie wcześniej ustalonych (czy tym bardziej przekazanych) kryteriów.

                              —

                              Po drugie, rekomendacje załączone do sprawozdania z rozmów kwalifikacyjnych nie zostały w inny sposób określone. Komitet ogranicza się do sporządzenia sprawozdania z rozmów kwalifikacyjnych, ale decyzja z dnia 16 maja 2000 r. nie przewiduje przeprowadzenia przez komitet porównania osiągnięć w trakcie rozmów kwalifikacyjnych. Decyzja z dnia 16 maja 2000 r. nie uściśla również, czy Prezydium, jako organ powołujący, musi przyjąć kryteria w tym celu, tym bardziej, że nie wydaje się, aby miało dostęp do kryteriów ustanowionych przez komitet, gdyby takie istniały, a tak nie jest.

                              —

                              Po trzecie, decyzja z dnia 16 maja 2000 r. nie uściśla, czy organ powołujący posiada wszystkie akta kandydatów. Chociaż strona pozwana twierdzi, że członkowie Prezydium mieli do dyspozycji akta osobowe kandydatów, to jednak nie twierdzi, że owi członkowie rzeczywiście zapoznali się z tymi aktami, a w szczególności z aktami skarżącego.

                              —

                              Po czwarte, decyzja z dnia 16 maja 2000 r. nie przewiduje informowania kandydatów o kryteriach ustalonych przez komitet i organ powołujący w celu dokonania przez nich oceny i porównania osiągnięć.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia interesów służby. Skarżący podnosi w tym względzie, że powołując [dane poufne] na stanowisko [dane poufne] organ powołujący popełnił oczywisty błąd w ocenie, który dotyczy zarówno przestrzegania warunków określonych w ogłoszeniu o wolnym stanowisku oraz ogłoszeniu o naborze, jak i porównania odpowiednich osiągnięć [dane poufne] z osiągnięciami skarżącego. Organ powołujący również wyraźnie naruszył interes służby.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasad obiektywizmu i bezstronności oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej jak i nadużycia władzy w ramach zaskarżonych decyzji.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku staranności.

         (1)  Dane poufne utajnione.


title: Sprawa T-672/19: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2019 r. – Companhia de Seguros Índico/Komisja

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/97

      Skarga wniesiona w dniu 2 października 2019 r. – Companhia de Seguros Índico/Komisja
      (Sprawa T-672/19)
      (2019/C 399/115)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Companhia de Seguros Índico SA (Maputu, Mozambik) (przedstawiciele: R. Oliveira i J. Schmid Moura, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wydanej przez Komisję Europejską w dniu 18 lipca 2019 r., i

                  —

                  obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami skarżącej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady dobrej wiary i nadużycia prawa:

                              Uruchomienie przez Biuro Krajowego Urzędnika ds. współpracy pomiędzy Republiką Mozambiku a UE (GON) gwarancji ustanowionych przez skarżącą, które leży u podstaw niniejszego sporu i które doprowadziło do wydania obecnie zaskarżanej decyzji Komisji, obarczone jest oczywistym naruszeniem zasady dobrej wiary i stanowi wyraźne nadużycie prawa. Brak zapłaty gwarancji przez skarżącą, uruchomionych bezprawnie przez GON, doprowadził KomisjEuropejską do przyjęcia zaskarżonej decyzji, na mocy której skarżąca została wykluczona na okres trzech lat z uczestnictwa w postępowaniach w sprawie udzielenia zamówień publicznych regulowanych przez rozporządzenie Rady (UE) nr 2018/1877 i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 2018/1046 lub z korzystania funduszów Unii ze względu na rzekome poważne wykroczenie zawodowe oraz z uwagi na istotne niedociągnięcia w wykonaniu podstawowych zobowiązań wynikających z wykonania zamówienia finansowanego z budżetu ogólnego Unii.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 106 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012:

                              Zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona, ponieważ Komisja Europejska dopuściła się trzech oczywistych błędów przy „wstępnej kwalifikacji prawnej” zachowania skarżącej, ponieważ:

                                          —

                                          zachowania skarżącej nie można zaklasyfikować jako „poważnego wykroczenia zawodowego” w rozumieniu art. 106 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012; i

                                          —

                                          zachowania skarżącej nie można zaklasyfikować jako „istotnych niedociągnięć w wykonaniu zamówienia finansowanego z budżetu” w rozumieniu art. 106 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 106 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012:

                              Należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ Komisja Europejska naruszyła zasadę proporcjonalności, a tym samym wykluczenie skarżącej jest nieproporcjonalne.