title: Sprawa C-603/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales), Family Division (Zjednoczone Królestwo) w dniu 16 listopada 2020 r. – SS / MCP

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales), Family Division (Zjednoczone Królestwo) w dniu 16 listopada 2020 r. – SS / MCP
      (Sprawa C-603/20)
      (2021/C 28/48)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court of Justice (England and Wales), Family Division

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SS

         Strona przeciwna: MCP

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 10 rozporządzenia Bruksela II bis (1) utrzymuje bezterminową jurysdykcję państwa członkowskiego, jeżeli dziecko mające miejsce zwykłego pobytu w tym państwie członkowskim zostało bezprawnie uprowadzone do państwa trzeciego (lub zatrzymane w nim), w którym to państwie, po uprowadzeniu (lub zatrzymaniu), uzyskało później miejsce zwykłego pobytu?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, Dz.U. 2003 L 338, p. 1 – wyd. spec. w języku polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 243–271.


title: Sprawa C-607/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 listopada 2020 r. –GE Aircraft Engine Services Ltd / The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 listopada 2020 r. –GE Aircraft Engine Services Ltd / The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs
      (Sprawa C-607/20)
      (2021/C 28/49)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      First-tier Tribunal (Tax Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: GE Aircraft Engine Services Ltd

         Druga strona postępowania: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wydawanie przez podatnika – w ramach programu nagród uznaniowych dla pracowników osiągających wysokie wyniki – pracownikom bonów do wykorzystania u sprzedawców detalicznych będących osobami trzecimi stanowi świadczenie dokonywane „na prywatny użytek jego lub jego pracowników, lub bardziej ogólnie, do celów innych niż działalność jego przedsiębiorstwa” w rozumieniu art. 26 ust. 1 lit. b) dyrektywy VAT (1)?

                  2)

                  Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie okoliczność, że podatnik wiąże wydawanie bonów towarowych członkom personelu z celami działalności swojego przedsiębiorstwa?

                  3)

                  Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie okoliczność, że bony towarowe wydawane członkom personelu są przeznaczone do wykorzystania na ich potrzeby własne i mogą być one wykorzystane na prywatny użytek tych członków personelu?

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-620/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 września 2020 r. w sprawie T-381/15 RENV, IMG / Komisja, wniesione w dniu 19 listopada 2020 r. przez International Management Group (IMG)

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/31

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 września 2020 r. w sprawie T-381/15 RENV, IMG / Komisja, wniesione w dniu 19 listopada 2020 r. przez International Management Group (IMG)
      (Sprawa C-620/20 P)
      (2021/C 28/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: International Management Group (IMG) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi, J.-Y. de Cara)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 9 września 2020 r. w sprawie T-381/15/RENV;

                  —

                  w konsekwencji, uwzględnienie żądań wnoszącej odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji, w dostosowanym kształcie, a w związku z tym:

                  —

                  zasądzenie od strony przeciwnej odszkodowania i zadośćuczynienia zgodnie z żądaniami dostosowanymi w uwagach po odwołaniu T-381/15 RENV;

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania strona je wnosząca podnosi następujące zarzuty:

                  a.

                  W przedmiocie bezprawnego zachowania Komisji

                              1)

                              Naruszenie wyroku Trybunału z dnia 31 stycznia 2019 r., International Management Group/Komisja (C-183/17 P et C-184/17 P);

                              2)

                              Zaskarżony wyrok zawiera błędną interpretację pojęcia organizacji międzynarodowej, zawartego w przepisach finansowych: naruszenie międzynarodowej uznawalności; naruszenie hierarchii norm; naruszenie ww. wyroku Trybunału z dnia 31 stycznia 2019 r. i przepisów finansowych;

                              3)

                              Naruszenie zasady dobrej administracji;

                              4)

                              Zaskarżony wyrok zawiera błędną interpretację pojęcia wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom.

                  b.

                  w przedmiocie szkody

                              1)

                              W odniesieniu do żądań zawartych w pkt 40 tiret pierwsze-trzecie zaskarżonego wyroku: naruszenie zasady naprawienia szkody w naturze; naruszenie obowiązku uzasadnienia ciążącego na sądzie; naruszenie przesłanek dopuszczalności; naruszenie art. 76 lit. e) i art. 84 ust. 1 regulaminu postępowania przed Sądem;

                              2)

                              W odniesieniu do żądań zawartych w pkt 40 tiret czwarte zaskarżonego wyroku: naruszenie obowiązku uzasadnienia ciążącego na sądzie; naruszenie art. 76 lit. e) i art. 84 ust. 1 regulaminu postępowania przed Sądem;

                              3)

                              W odniesieniu do krzywdy: naruszenie zasady naprawienia szkody w naturze; naruszenie obowiązku uzasadnienia ciążącego na sądzie; naruszenie art. 76 lit. e) i art. 84 ust. 1 regulaminu postępowania przed Sądem; naruszenie prawa nieograniczonego orzekania.


title: Sprawa C-623/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 9 września 2020 r. w sprawie T-437/16, Włochy / Komisja, wniesione w dniu 20 listopada 2020 r. przez Komisję Europejską

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/32

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 9 września 2020 r. w sprawie T-437/16, Włochy / Komisja, wniesione w dniu 20 listopada 2020 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-623/20 P)
      (2021/C 28/52)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, D. Milanowska, T. Lilamand, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Republika Włoska, Królestwo Hiszpanii

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Komisja wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji jako bezzasadnej, jeżeli Trybunał uzna, że stan postępowania na to pozwala;

                  —

                  obciążenie Republiki Włoskiej kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu swojego odwołania Komisja podnosi trzy zarzuty.
            Pierwszy zarzut odwołania
          dotyczy naruszenia prawa przy wykładni art. 1d ust. 6 regulaminu pracowniczego oraz przy wykładni obowiązku uzasadnienia, jak również naruszenia obowiązku uzasadnienia, na którym opierają się wyroki Sądu. Zarzut ten dzieli się na trzy części.
      Część pierwsza dotyczy naruszenia prawa i obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do celu, jakim jest natychmiastowa operacyjność kandydatów, i odnosi się do pkt 137 zaskarżonego wyroku.
      Druga część dotyczy definicji nieproporcjonalnego ciężaru dowodu spoczywającego na Komisji i naruszenia obowiązku uzasadnienia. Ta część odnosi się do pkt 113 zdanie ostatnie, pkt 138 i 144, pkt 147 zdanie ostatnie i pkt 157–161, 193 i 197 zaskarżonego wyroku.
      W trzeciej części zarzutu podnosi się, że Sąd naruszył prawo, doszukując się prawnie wiążącego aktu wśród przepisów wewnętrznych, które Komisja miała przekazać do akt sprawy. Część ta odnosi się do pkt 132–135 zaskarżonego wyroku.

            Drugi zarzut odwołania
          dotyczy kilku przeinaczeń dokonanych przez Sąd w ramach oceny dowodów oraz naruszenia prawa.
      Pierwsze z przeinaczeń dotyczy przeprowadzonej przez Sąd w pkt 112–117 i pkt 138 zaskarżonego wyroku oceny komunikatu przewodniczącego Komisji i jego zatwierdzenia przez kolegium komisarzy.
      Drugie przeinaczenie dotyczy dokonanej przez Sąd w pkt 119 i 120 zaskarżonego wyroku oceny regulaminu wewnętrznego Komisji i przepisów wykonawczych do niego.
      Trzecie przeinaczenie dotyczy oceny części dotyczącej wymogów językowych w odniesieniu do procedury przyjmowania, zawartej w podręczniku procedur operacyjnych i odnosi się do pkt 145–149 zaskarżonego wyroku.
      Czwarte przeinaczenie dotyczy braku ogólnej oceny dokumentów, o których mowa w trzech poprzednich punktach i odnosi się do pkt 132–137 i pkt 139 zaskarżonego wyroku.
      Piąte przeinaczenie dotyczy oceny komunikatu SEC(2006)1489 wersja ostateczna i odnosi się do pkt 140–143 zaskarżonego wyroku.
      Szóste przeinaczenie dotyczy oceny dowodów dotyczących języków używanych przez członków personelu Komisji odpowiedzialnych za audyt. W odniesieniu do tych samych punktów zaskarżonego wyroku Komisja zarzuca również naruszenie prawa. Obydwa zarzucane uchybienia dotyczą pkt 152–163 zaskarżonego wyroku.
      Siódme przeinaczenie dotyczy praktyki wewnętrznej Trybunału Obrachunkowego w obszarze lingwistycznym i języków używanych przez członków personelu Trybunału Obrachunkowego. Odnosi się ono do pkt 172–188 zaskarżonego wyroku.

            Trzeci zarzut odwołania
          dotyczy rzekomo niezgodnego z prawem charakteru przeprowadzonej przez Sąd analizy języków komunikacji kandydatów. Zarzut ten odnosi się do pkt 219–224 zaskarżonego wyroku.


title: Sprawa C-635/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 9 września 2020 r. w sprawach połączonych T-401/16 i T-443/16, Hiszpania / Komisja, wniesione w dniu 20 listopada 2020 r. przez Komisję Europejską

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/33

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 9 września 2020 r. w sprawach połączonych T-401/16 i T-443/16, Hiszpania / Komisja, wniesione w dniu 20 listopada 2020 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-635/20 P)
      (2021/C 28/53)
      Języki postępowania: hiszpański i włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, D. Milanowska, T. Lilamand, N. Ruiz García, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Republika Włoska, Królestwo Hiszpanii

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Komisja wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji jako bezzasadnej, jeżeli Trybunał uzna, że stan postępowania na to pozwala;

                  —

                  obciążenie Republiki Włoskiej i Królestwa Hiszpanii kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu swojego odwołania Komisja podnosi trzy zarzuty.

            Pierwszy zarzut odwołania
          dotyczy naruszenia prawa przy wykładni art. 1d ust. 6 regulaminu pracowniczego oraz przy wykładni obowiązku uzasadnienia, jak również naruszenia obowiązku uzasadnienia, na którym opierają się wyroki Sądu.
      Zarzut ten dzieli się na trzy części. Część pierwsza dotyczy naruszenia prawa i obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do celu, jakim jest natychmiastowa operacyjność kandydatów, i odnosi się do pkt 157 oraz 181–183 zaskarżonego wyroku.
      Druga część dotyczy definicji nieproporcjonalnego ciężaru dowodu spoczywającego na Komisji i naruszenia prawa w definicji obowiązku uzasadnienia ogłoszeń o konkursie. Ta część odnosi się do pkt 133 zdanie ostatnie, pkt 158 i 164, pkt 167 zdanie ostatnie i pkt 180–183, 201 i 205 zaskarżonego wyroku.
      W trzeciej części zarzutu podnosi się, że Sąd naruszył prawo, doszukując się prawnie wiążącego aktu wśród przepisów wewnętrznych, które Komisja miała przekazać do akt sprawy. Część ta odnosi się do pkt 152–155 zaskarżonego wyroku.

            Drugi zarzut odwołania
          dotyczy kilku przeinaczeń dokonanych przez Sąd w ramach oceny dowodów oraz naruszenia prawa.
      Pierwsze z przeinaczeń dotyczy przeprowadzonej przez Sąd w pkt 132–137 i pkt 158 zaskarżonego wyroku oceny komunikatu przewodniczącego Komisji i jego zatwierdzenia przez kolegium komisarzy.
      Drugie przeinaczenie dotyczy dokonanej przez Sąd w pkt 139 i 140 zaskarżonego wyroku oceny regulaminu wewnętrznego Komisji i przepisów wykonawczych do niego.
      Trzecie przeinaczenie dotyczy oceny części dotyczącej wymogów językowych w odniesieniu do procedury przyjmowania, zawartej w podręczniku procedur operacyjnych i odnosi się do pkt 165–169 zaskarżonego wyroku.
      Czwarte przeinaczenie dotyczy braku ogólnej oceny dokumentów, o których mowa w trzech poprzednich punktach i odnosi się do pkt 152–157 i pkt 159 zaskarżonego wyroku.
      Piąte przeinaczenie dotyczy oceny komunikatu SEC(2006)1489 wersja ostateczna i odnosi się do pkt 160–163 zaskarżonego wyroku.
      Szóste przeinaczenie dotyczy oceny dokumentów dotyczących języków używanych w służbach, do których mają zostać rekrutowani kandydaci. W odniesieniu do tych samych punktów zaskarżonego wyroku Komisja zarzuca również naruszenie prawa. Obydwa zarzucane uchybienia dotyczą pkt 180–185 i 188–196 zaskarżonego wyroku.

            Trzeci zarzut odwołania
          dotyczy rzekomo niezgodnego z prawem charakteru przeprowadzonej przez Sąd analizy języków komunikacji kandydatów. Zarzut ten odnosi się do pkt 231–236 zaskarżonego wyroku.


title: Sprawa T-271/10 RENV II: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2020 r. – H / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Urzędnik krajowy oddelegowany do EUPM w Bośni i Hercegowinie – Decyzja o przeniesieniu – Nadużycie władzy – Interes służby – Mobbing – Represyjny charakter przeniesienia – Odpowiedzialność – Krzywda]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/35

      Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2020 r. – H / Rada
      (Sprawa T-271/10 RENV II) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Urzędnik krajowy oddelegowany do EUPM w Bośni i Hercegowinie - Decyzja o przeniesieniu - Nadużycie władzy - Interes służby - Mobbing - Represyjny charakter przeniesienia - Odpowiedzialność - Krzywda)
      (2021/C 28/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: H (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i A. de Elera-San Miguel Hurtado, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji z dnia 7 kwietnia 2010 r., podpisanej przez szefa personelu Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie, na mocy której skarżąca została przeniesiona na stanowisko Criminal Justice Adviser – Prosecutor przy biurze regionalnym w Banja Luce (Bośnia i Hercegowina), a po drugie, decyzji z dnia 30 kwietnia 2010 r., podpisanej przez szefa EUPM, o którym mowa w art. 6 decyzji Rady 2009/906/WPZiB z dnia 8 grudnia 2009 r. w sprawie EUPM w Bośni i Hercegowinie (Dz.U. 2009, L 322, s. 22), wskazującej względy operacyjne jej przeniesienia, oraz żądanie oparte na art. 268 TFUE i mające na celu uzyskanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 7 kwietnia 2010 r., podpisanej przez szefa personelu Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie, na mocy której H została przeniesiona na stanowisko Criminal Justice Adviser – Prosecutor przy biurze regionalnym w Banja Luce (Bośnia i Hercegowina), oraz decyzji z dnia 30 kwietnia 2010 r., podpisanej przez szefa EUPM, o którym mowa w art. 6 decyzji Rady 2009/906/WPZiB z dnia 8 grudnia 2009 r. w sprawie EUPM w Bośni i Hercegowinie, wskazującej względy operacyjne jej przeniesienia.

                  2)

                  Zasądza się od Rady Unii Europejskiej wypłatę na rzecz H kwoty 30 000 EUR.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Rada pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez H w ramach niniejszej sprawy oraz spraw T-271/10, T-271/10 R, T-271/10 RENV, C-455/14 P i C-413/18 P.

         (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa T-107/19: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – ACRE / Parlament [Prawo instytucjonalne – Parlament Europejski – Decyzja w sprawie uznania za niekwalifikowalne określonych wydatków partii politycznej do celów dotacji na 2017 r. – Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 – Zakaz finansowania krajowej partii politycznej – Składka lub wkład krajowej partii politycznej – Zasada dobrej administracji – Pewność prawa – Równość traktowania – Decyzja w sprawie wkładu finansowego na rzecz skarżącej na 2019 r. uzależniająca wypłatę kwoty prefinasowania równej 100 % maksymalnej kwoty wkładu od dokonania uprzednio zwrotu określonych kwot – Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1141/2014 – Prawo do obrony]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/36

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – ACRE / Parlament
      (Sprawa T-107/19) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Parlament Europejski - Decyzja w sprawie uznania za niekwalifikowalne określonych wydatków partii politycznej do celów dotacji na 2017 r. - Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 - Zakaz finansowania krajowej partii politycznej - Składka lub wkład krajowej partii politycznej - Zasada dobrej administracji - Pewność prawa - Równość traktowania - Decyzja w sprawie wkładu finansowego na rzecz skarżącej na 2019 r. uzależniająca wypłatę kwoty prefinasowania równej 100 % maksymalnej kwoty wkładu od dokonania uprzednio zwrotu określonych kwot - Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1141/2014 - Prawo do obrony)
      (2021/C 28/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Alliance of Conservatives and Reformists in Europe (ACRE) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci E. Plasschaert i E. Montens)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: C. Burgos i S. Alves, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Urząd ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych (przedstawiciele: M. Adam i A. Cilea, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności w części decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 10 grudnia 2018 r., uznającej niektóre wydatki za niekwalifikowalne do celów dotacji na 2017 r. oraz nakazującej zwrot dotacji oraz stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu o sygnaturze FINS-2019-5, doręczonej skarżącej w dniu 14 stycznia 2019 r., w sprawie wkładu finansowego na rzecz skarżącej na 2019 r., w zakresie w jakim uzależnia wypłatę przez Parlament Europejski kwoty prefinasowania równej 100 % maksymalnej kwoty wkładu od dokonania uprzednio zwrotu określonych kwot.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu z dnia 10 grudnia 2018 r., uznającej niektóre wydatki za niekwalifikowalne do celów dotacji na 2017 r. oraz nakazującej zwrot dofinansowania, w zakresie w jakim decyzja ta zmieniła klasyfikację kwoty dotyczącej konferencji, która odbyła się w Kampali (Uganda) w dniach 13–15 lipca 2017 r., wynoszącej 91 546,58 EUR, na wydatki niekwalifikowalne.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu FINS-2019-5 z dnia 14 stycznia 2019 r., w sprawie wkładu finansowego na rzecz Alliance of Conservatives and Reformists in Europe (ACRE) na 2019 r., w zakresie w jakim w art. I.5.1 uzależnia ona wypłatę kwoty prefinasowania równej 100 % maksymalnej kwoty wkładu od dokonania uprzednio zwrotu określonych kwot.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Parlament Europejski pokrywa własne koszty postępowania oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez ACRE. ACRE pokrywa dwie trzecie swoich kosztów.

                  5)

                  Urząd ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-166/19: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – Bronckers / Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi w sprawie wzajemnego uznawania i ochrony oznaczeń napojów spirytusowych – Dokumenty przedstawiane w ramach Wspólnego Komitetu – Odmowa udzielenia dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/37

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – Bronckers / Komisja
      (Sprawa T-166/19) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi w sprawie wzajemnego uznawania i ochrony oznaczeń napojów spirytusowych - Dokumenty przedstawiane w ramach Wspólnego Komitetu - Odmowa udzielenia dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej)
      (2021/C 28/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Marco Bronckers (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Kreijger)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar i A. Spina, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 150 final z dnia 10 stycznia 2019 r. oddalającej wniosek potwierdzający o dostęp do dokumentów „Tequila cases found by the Tequila Regulatory Council to be informed to the European Commission [Ares(2018) 4023479]” i „Verification Reports in the European Market (Reportes de Verificación en el Mercado Europeo) [Ares(2018) 4023509)]”.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Marco Bronkers zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa T-178/19: Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. – Kalai / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Prawo obrony – Obowiązek uzasadnienia – Błąd w ocenie – Proporcjonalność – Prawo własności]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/38

      Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. – Kalai / Rada
      (Sprawa T-178/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Prawo obrony - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Proporcjonalność - Prawo własności)
      (2021/C 28/58)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Nader Kalai (Halifax, Nowa Szkocja, Kanada) (przedstawiciel: adwokat G. Karouni)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i P. Plaza García, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 18I, s. 13), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2019, L 18I, s. 4), decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 36), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/798 z dnia 17 maja 2019 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 1), decyzji Rady (WPZiB) 2020/719 z dnia 28 maja 2020 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2020, L 168, s. 66) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/716 z dnia 28 maja 2020 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2020, L 168, s. 1) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego, oraz po drugie, oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, którą skarżący miał ponieść w związku z tymi aktami.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Nader Kalai pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa T-310/19: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – BRF Singapore Foods / EUIPO – Tipiak (SADIA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słonawego unijnego znaku towarowego SADIA – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SAIDA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/2001] – Zasada dobrej administracji – Równość traktowania – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/39

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – BRF Singapore Foods / EUIPO – Tipiak (SADIA)
      (Sprawa T-310/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słonawego unijnego znaku towarowego SADIA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SAIDA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/2001] - Zasada dobrej administracji - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 28/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BRF Singapore Foods Pte Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciel: adwokat C. Mateu)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Lapinskaite, J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Tipiak (Saint-Aignan de Grand-Lieu, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Antoine-Lalance i M. Aïtelli)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 marca 2019 r. (sprawa R 1857/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tipiak a BRF Singapore Foods.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  BRF Singapore Foods Pte Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Tipiak.

                  3)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawa T-362/19: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – UI / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Dodatek zagraniczny – Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego – Odmowa przyznania dodatku zagranicznego – Zwykły pobyt – Miejsce wykonywania głównej działalności zawodowej – Pięcioletni okres referencyjny]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/40

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – UI / Komisja
      (Sprawa T-362/19) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Odmowa przyznania dodatku zagranicznego - Zwykły pobyt - Miejsce wykonywania głównej działalności zawodowej - Pięcioletni okres referencyjny)
      (2021/C 28/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: IU (przedstawiciel: adwokat J. Diaz Cordova)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i A.-C. Simon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji z dnia 27 sierpnia 2018 r. odmawiającej przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego, oraz po drugie, naprawienia szkody, którą skarżący miał ponieść.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  UI zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 305 z 9.9.2019.


title: Sprawa T-574/19: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2020 r. – Tinnus Enterprises / EUIPO – Mystic Products i Koopman International (Urządzenia do dystrybucji płynów) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający urządzenia do dystrybucji płynów – Podstawa unieważnienia – Niedochowanie przesłanek ochrony – Artykuł 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Cechy postaci produktu wynikające wyłącznie z jego funkcji technicznej – Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/41

      Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2020 r. – Tinnus Enterprises / EUIPO – Mystic Products i Koopman International (Urządzenia do dystrybucji płynów)
      (Sprawa T-574/19) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający urządzenia do dystrybucji płynów - Podstawa unieważnienia - Niedochowanie przesłanek ochrony - Artykuł 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Cechy postaci produktu wynikające wyłącznie z jego funkcji technicznej - Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
      (2021/C 28/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tinnus Enterprises LLC (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Odle, R. Palijama i J. St Ville, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Koopman International BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci G. van den Bergh i B. Brouwer)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Mystic Products Import & Export, SL (Badalona, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 czerwca 2019 r. (sprawa R 1002/2018-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między z jednej strony Mystic Products Import & Export i Koopman International, a z drugiej strony Tinnus Enterprises.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Tinnus Enterprises LLC pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Koopman International BV.

         (1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.


title: Sprawa T-687/19: Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. – inMusic Brands / EUIPO – Equipson (Marq) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy Marq – Wcześniejsze graficzne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe MARK – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Częściowe unieważnienie prawa do znaku]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/42

      Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. – inMusic Brands / EUIPO – Equipson (Marq)
      (Sprawa T-687/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Marq - Wcześniejsze graficzne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe MARK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Częściowe unieważnienie prawa do znaku)
      (2021/C 28/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: inMusic Brands, Inc. (Cumberland, Rhode Island, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: D. Rose, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: G. Sakalaitė-Orlovskienė i J. Crespo, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO:: Equipson, SA (Silla, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 lipca 2019 r. (sprawa R 1759/2018-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Equipson a inMusic Brands.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  inMusic Brands, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-802/19: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – Kisscolor Living/EUIPO – Teoxane (KISS COLOR) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego KISS COLOR – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy KISS – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Stosowanie prawa w czasie]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/43

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – Kisscolor Living/EUIPO – Teoxane (KISS COLOR)
      (Sprawa T-802/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego KISS COLOR - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy KISS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Stosowanie prawa w czasie)
      (2021/C 28/65)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Kisscolor Living GmbH (Bad Homburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Büttner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Teoxane SA (Genewa, Szwajcaria)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 września 2019 r. (sprawa R 2167/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Teoxane a Kisscolor Living.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Kisscolor Living GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa T-874/19: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – Impera / EUIPO – Euro Games Technology (Flaming Forties) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Flaming Forties – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy 40 FLAMING FRUITS – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/44

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – Impera / EUIPO – Euro Games Technology (Flaming Forties)
      (Sprawa T-874/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Flaming Forties - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy 40 FLAMING FRUITS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 28/67)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Impera GmbH (Steinhaus, Austria) (przedstawiciel: adwokat C. Straberger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: I. Lecheva, J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Euro Games Technology Ltd (Vranya-Lozen-Triugulnika, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat K. Manev)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 października 2019 r. (sprawa R 2304/2018-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Euro Games Technology a Imperą.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Impera GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 129 z 20.4.2020.


title: Sprawa T-875/19: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – Impera / EUIPO – Euro Games Technology (Flaming Forties) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Flaming Forties – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy 40 FLAMING FRUITS – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/44

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – Impera / EUIPO – Euro Games Technology (Flaming Forties)
      (Sprawa T-875/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Flaming Forties - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy 40 FLAMING FRUITS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 28/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Impera GmbH (Steinhaus, Austria) (przedstawiciel: adwokat C. Straberger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: I. Lecheva, J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Euro Games Technology Ltd (Vranya-Lozen-Triugulnika, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat K. Manev)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 października 2019 r. (sprawa R 2321/2018-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Euro Games Technology a Imperą.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Impera GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 129 z 20.4.2020.


title: Sprawa T-26/20: Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. – Forex Bank / EUIPO – Coino UK (FOREX) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy FOREX – Częściowe unieważnienie prawa do znaku – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/46

      Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. – Forex Bank / EUIPO – Coino UK (FOREX)
      (Sprawa T-26/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy FOREX - Częściowe unieważnienie prawa do znaku - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 28/70)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Forex Bank AB (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat A. Jute)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Coino UK Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 października 2019 r. (sprawa R 2460/2018-2), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Coino UK a Forex Bank.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Forex Bank AB zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-35/20: Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. – Monster Energy/EUIPO – Nanjing aisiyou Clothing (Przedstawienie pazurowatych rys) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego pazurowate rysy – Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe i znaki towarowe Zjednoczonego Królestwa przedstawiające pazurowate rysy – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/46

      Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. – Monster Energy/EUIPO – Nanjing aisiyou Clothing (Przedstawienie pazurowatych rys)
      (Sprawa T-35/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego pazurowate rysy - Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe i znaki towarowe Zjednoczonego Królestwa przedstawiające pazurowate rysy - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 28/71)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Kusturovic, J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Nanjing aisiyou Clothing Co. Ltd (Nankin, Chiny)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 listopada 2019 r. (sprawa R 1104/2019-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Monster Energy Company a Nanjing aisiyou Clothing.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 13 listopada 2019 r. (sprawa R 1104/2019-5) w zakresie, w jakim dotyczy ona oddalenia sprzeciwu opartego na art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-57/20: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – Group / EUIPO – Iliev (GROUP Company TOURISM & TRAVEL) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego GROUP Company TOURISM & TRAVEL – Niezarejestrowane wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe GROUP Company TOURISM & TRAVEL – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Artykuł 94 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia 2017/1001]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/47

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – Group / EUIPO – Iliev (GROUP Company TOURISM & TRAVEL)
      (Sprawa T-57/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego GROUP Company TOURISM & TRAVEL - Niezarejestrowane wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe GROUP Company TOURISM & TRAVEL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Artykuł 94 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia 2017/1001)
      (2021/C 28/72)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Group EOOD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciele: adwokaci D. Dragiev, A. Andreev)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i P. Angelova Georgieva, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Kosta Iliev (Sofia)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 8 listopada 2019 r. (sprawa R 2059/2018-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Group a K. Ilievem.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 8 listopada 2019 r. (sprawa R 2059/2018-5).

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa T-152/20: Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. – BSH Hausgeräte / EUIPO (Home Connect) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Home Connect – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Wystarczająco bezpośredni i konkretny związek z towarami objętymi zgłoszeniem do rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/48

      Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. – BSH Hausgeräte / EUIPO (Home Connect)
      (Sprawa T-152/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Home Connect - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Wystarczająco bezpośredni i konkretny związek z towarami objętymi zgłoszeniem do rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001)
      (2021/C 28/73)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: BSH Hausgeräte GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Biagosch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 stycznia 2020 r. (sprawa R 1751/2019-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Home Connect jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  BSH Hausgeräte GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa T-486/18: Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2020 r. – Danske Slagtermestre/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Pomoc państwa – System opłat za odprowadzanie ścieków – Wstępny etap postępowania wyjaśniającego – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa – Stowarzyszenie zawodowe – Legitymacja procesowa – Status strony zainteresowanej – Cel ochrony praw proceduralnych zagwarantowanych w art. 108 ust. 2 TFUE – Brak indywidualnego oddziaływania – Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną – Akt regulacyjny – Brak bezpośredniego oddziaływania – Niedopuszczalność]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/48

      Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2020 r. – Danske Slagtermestre/Komisja
      (Sprawa T-486/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - System opłat za odprowadzanie ścieków - Wstępny etap postępowania wyjaśniającego - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Stowarzyszenie zawodowe - Legitymacja procesowa - Status strony zainteresowanej - Cel ochrony praw proceduralnych zagwarantowanych w art. 108 ust. 2 TFUE - Brak indywidualnego oddziaływania - Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną - Akt regulacyjny - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2021/C 28/74)
      Język postępowania: duński

         Strony

         Strona skarżąca: Danske Slagtermestre (Odense, Dania) (przedstawiciel: H. Sønderby Christensen, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: P. Němečková, pełnomocnik)

         Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Danii (przedstawiciele: J. Nymann-Lindegren i M. Wolff, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2018) 2259 final z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.37433 (2017/FC) – Dania, stwierdzającej po przeprowadzeniu wstępnego etapu postępowania wyjaśniającego, że opłata ustanowiona w lov nr. 902/2013 om ændring af lov om betalingsregler for spildevandsforsyningsselskaber m.v. (Betalingsstruktur for vandafledningsbidrag, bemyndigelse til opgørelse af særbidrag for behandling af særlig forurenet spildevand m.v.) [ustawie nr 902/2013 zmieniającej ustawę ustanawiającą zasady dotyczące opłat należnych od podmiotów odprowadzających ścieki (struktura opłat za odprowadzanie ścieków, umożliwiająca ustanowienie szczególnych opłat za oczyszczanie szczególnie zanieczyszczonych ścieków itp.)] nie przysparza określonym przedsiębiorstwom żadnej korzyści i w związku z tym nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Danske Slagtermestre pokrywa własne koszty, a także te poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Królestwo Danii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 381 z 22.10.2018.


title: Sprawa T-367/19: Postanowienie Sądu z dnia 24 listopada 2020 r. – Camerin / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Służba publiczna – Urzędnicy – Potrącenie z emerytury – Wykonanie orzeczenia sądu krajowego – Umorzenie postępowania – Odpowiedzialność – Niedopuszczalność]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/49

      Postanowienie Sądu z dnia 24 listopada 2020 r. – Camerin / Komisja
      (Sprawa T-367/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Służba publiczna - Urzędnicy - Potrącenie z emerytury - Wykonanie orzeczenia sądu krajowego - Umorzenie postępowania - Odpowiedzialność - Niedopuszczalność)
      (2021/C 28/75)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Laure Camerin (Bastia, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Casado García Hirschfeld)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i D. Milanowska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji z dnia 17 kwietnia 2019 r. dotyczącej wykonania zajęcia orzeczonego przez sąd belgijski w zakresie, w jakim sąd ten zastrzega sobie prawo do zajęcia dodatkowych kwot z zapadających w przyszłości świadczeń emerytalnych skarżącej w granicach określonych w prawie belgijskim, i po drugie, naprawienia krzywdy, jaką miała ponieść skarżąca.

         Sentencja

                  1)

                  Umarza się postępowanie w przedmiocie żądania stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji Europejskiej z dnia 17 kwietnia 2019 r. dotyczącej wykonania zajęcia.

                  2)

                  Żądanie odszkodowawcze zostaje odrzucone jako niedopuszczalne.

                  3)

                  Laure Camerin zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa T-728/19: Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2020 r. – PL / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty dotyczące decyzji o przeniesieniu w ramach Komisji w interesie służby – Częściowa odmowa dostępu – Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania – Uchybienie wymogom formalnym – Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/50

      Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2020 r. – PL / Komisja
      (Sprawa T-728/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące decyzji o przeniesieniu w ramach Komisji w interesie służby - Częściowa odmowa dostępu - Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania - Uchybienie wymogom formalnym - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2021/C 28/76)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PL (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis i J. Van Rossum)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Vernier, I. Melo Sampaio i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dni 13 sierpnia i 26 września 2019 r. częściowo odmawiających udostępnienia skarżącemu dokumentów, o których ujawnienie wystąpił.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  PL zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawa T-805/19: Postanowienie Sądu z dnia 20 października 2020 r. – Ultrasun / EUIPO (ultrasun) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ultrasun – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/50

      Postanowienie Sądu z dnia 20 października 2020 r. – Ultrasun / EUIPO (ultrasun)
      (Sprawa T-805/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ultrasun - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2021/C 28/77)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ultrasun AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Markakis, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2019 r. (sprawa R 531/2019-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego ultrasun jako unijnego znaku towarowego

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ultrasun AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa T-833/19: Postanowienie Sądu z dnia 22 października 2020 r. – Grammer / EUIPO (Przedstawienie figury geometrycznej) [Skarga o stwierdzenie nieważności – Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego figurę geometryczną – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/51

      Postanowienie Sądu z dnia 22 października 2020 r. – Grammer / EUIPO (Przedstawienie figury geometrycznej)
      (Sprawa T-833/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego figurę geometryczną - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2021/C 28/78)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Grammer AG (Ursensollen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Bühling i D. Graetsch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 września 2019 r. (sprawa R 1478/2019-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego figurę geometryczną jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona jako prawnie oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  Grammer AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa T-849/19 R II: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 listopada 2020 r. – Leonardo/Frontex [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Zamówienia publiczne na usługi – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Nowy wniosek – Nowe okoliczności faktyczne – Brak pilnego charakteru]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/51

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 listopada 2020 r. – Leonardo/Frontex
      (Sprawa T-849/19 R II)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Zamówienia publiczne na usługi - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Nowy wniosek - Nowe okoliczności faktyczne - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 28/79)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Leonardo SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Esposito, F. Caccioppoli i G. Calamo)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (przedstawiciele: H. Caniard, C. Georgiadis, A. Gras i S. Drew, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Vanderstraeten, F. Biebuyck i V. Ost)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zastosowanie środków tymczasowych w celu zawieszenia wykonania ogłoszenia o zamówieniu FRONTEX/OP/888/2019/JL/CG zatytułowanego „Zdalnie kierowany bezzałogowy system powietrzny (RPAS) do celów długodystansowego nadzoru morskiego z powietrza, prowadzonego na średniej wysokości”, opublikowanego w dniu 18 października 2019 r. przez Frontex, oraz aktów do niego załączonych, dodatkowych ogłoszeń informacyjnych lub zawiadomień o zmianach, pytań i odpowiedzi publikowanych przez Frontex dotyczących lex specialis, protokołu z posiedzenia informacyjnego, które odbyło się w siedzibie Frontexu w dniu 28 października 2019 r., decyzji o udzieleniu tego zamówienia oraz wszelkich innych wcześniejszych aktów, aktów powiązanych lub wynikających z nich.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-174/20: Postanowienie Sądu z dnia 19 listopada 2020 r. – Comune di Stintino / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Umowa o udzielenie dotacji w ramach instrumentu finansowego na rzecz środowiska naturalnego (LIFE+) – Nota obciążeniowa – Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany – Akt przygotowawczy – Niedopuszczalność]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/52

      Postanowienie Sądu z dnia 19 listopada 2020 r. – Comune di Stintino / Komisja
      (Sprawa T-174/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Umowa o udzielenie dotacji w ramach instrumentu finansowego na rzecz środowiska naturalnego (LIFE+) - Nota obciążeniowa - Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność)
      (2021/C 28/80)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Comune di Stintino (Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Machiavelli)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: N. De Dominicis, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga oparta na art. 263 TFUE, zmierzająca do stwierdzenia nieważności domniemanej decyzji zawartej w piśmie Komisji Ares(2020) 734033 z dnia 5 lutego 2020 r. dotyczącej obniżenia dotacji przyznanej skarżącej w ramach projektu LIFE10 NAT/IT/244 i nakazania odzyskania wypłaconych już nadwyżek, noty obciążeniowej Komisji nr 3242002652 z dnia 24 lutego 2020 r., w której Komisja zażądała od skarżącej zapłaty kwoty 447 078,63 EUR, domniemanej decyzji zawartej w piśmie Komisji Ares(2019) 6551262 z dnia 23 października 2019 r. dotyczącej ustalenia wysokości wydatków niekwalifikujących się do objęcia wskazanym wyżej finansowaniem, a także wszelkich innych wcześniejszych, późniejszych lub w każdym powiązanych z nimi aktów lub środków.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Comune di Stintino zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 175 z 25.5.2020.


title: Sprawa T-308/20: Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – PL / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Przeniesienie z urzędu – Decyzja z mocą wsteczną wydana w wykonaniu wyroku Sądu – Artykuł 266 TFUE – Artykuł 22a regulaminu pracowniczego – Właściwy organ – Cofnięcie zaskarżonego aktu – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/52

      Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2020 r. – PL / Komisja
      (Sprawa T-308/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Przeniesienie z urzędu - Decyzja z mocą wsteczną wydana w wykonaniu wyroku Sądu - Artykuł 266 TFUE - Artykuł 22a regulaminu pracowniczego - Właściwy organ - Cofnięcie zaskarżonego aktu - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 28/81)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PL (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis i J. Van Rossum)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Brauhoff, I. Melo Sampaio i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Zlozony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 czerwca 2019 r. o przeniesieniu skarżącego z urzędu z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2013 r. do Dyrekcji Generalnej ds. Mobilności i Transportu.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie zostaje umorzone.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez PL.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.


title: Sprawa T-475/20 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 27 listopada 2020 r. – LE/Komisja [Środki tymczasowe – Umowa o subwencję zawarta w ramach siódmego programu ramowego Unii w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) – Zwrot wypłaconych kwot – Wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego – Brak pilnego charakteru]

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/53

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 27 listopada 2020 r. – LE/Komisja
      (Sprawa T-475/20 R)
      (Środki tymczasowe - Umowa o subwencję zawarta w ramach siódmego programu ramowego Unii w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Zwrot wypłaconych kwot - Wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 28/82)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: LE (przedstawiciel: adwokat M. Straus)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Estrada de Solà, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Oparty na art. 299 TFUE wniosek o zawieszenie egzekucji decyzji Komisji C(2020) 3988 final z dnia 9 czerwca 2020 r. nakładającej na skarżącą zobowiązanie pieniężne i stanowiącej tytuł egzekucyjny względem niej.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postepowanie w sprawie.


title: Sprawa T-659/20: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2020 r. – SJ / Komisja

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/53

      Skarga wniesiona w dniu 30 października 2020 r. – SJ / Komisja
      (Sprawa T-659/20)
      (2021/C 28/83)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SJ AB (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci J. Karlsson i M. Johansson)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2020/1193 z dnia 2 lipca 2020 r. w sprawie stosowania art. 34 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE do kolejowych przewozów pasażerskich w Szwecji (1) w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w niej, że dyrektywa sektorowa ma nadal znajdować zastosowanie do zamówień publicznych mających na celu umożliwienie prowadzenia działalności związanej ze świadczeniem w celach zarobkowych usług kolejowych przewozów pasażerskich w Szwecji

                  —

                  ewentualnie, w zakresie, w jakim częściowe stwierdzenie nieważności jest zdaniem Sądu niedopuszczalne lub niemożliwe, stwierdzenie nieważności decyzji w całości; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo, nie stwierdzając, że dyrektywa sektorowa nie znajduje zastosowania do zamówień publicznych mających na celu umożliwienie świadczenia w celach zarobkowych usług kolejowych przewozów pasażerskich na trasie Göteborg – Malmö.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja błędnie zinterpretowała i zastosowała kryteria braku zastosowania dyrektywy sektorowej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja dopuściła się błędu w określeniu właściwego/ych rynku/ów.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, uznając, że świadczenie usług kolejowych przewozów pasażerskich na trasie Sztokholm— Göteborg nie podlega bezpośrednio konkurencji.

                  5.

                  Zarzut piąty, zgodnie z którym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, nie stwierdzając, że cały rynek szwedzki podlega konkurencji w rozumieniu art. 34 dyrektywy sektorowej.

                  6.

                  Zarzut szósty, zgodnie z którym Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne.

         (1)  Dz.U. 2020 L 262, s.18


title: Sprawa T-666/20: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2020 r. – Thunus i in./EBI

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/54

      Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2020 r. – Thunus i in./EBI
      (Sprawa T-666/20)
      (2021/C 28/84)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Vincent Thunus (Contern, Luksemburg) i pięciu innych skarżących (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga, w tym zawarty w niej zarzut niezgodności z prawem, jest dopuszczalna i zasadna;

            w konsekwencji

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących za marzec 2020 r., ustalającej coroczne dostosowanie wynagrodzenia podstawowego ograniczone do 0,7 % za rok 2020 od dnia 1 stycznia 2020 r., a w konsekwencji stwierdzenie nieważności podobnych decyzji zawartych w kolejnych rozliczeniach wynagrodzenia;

                  —

                  wobec tego zobowiązanie strony pozwanej do

                              —

                              zapłaty, tytułem naprawienia szkody materialnej, (i) salda wynagrodzenia odpowiadającego zastosowaniu corocznego dostosowania za rok 2020, tj. wzrost o 1 %, w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.; (ii) salda wynagrodzenia odpowiadającego konsekwencjom, jakie wywołało zastosowanie rocznego dostosowania w wysokości 0,7 % za rok 2020 na kwotę wynagrodzeń do wypłaty od stycznia 2020 r; (iii) odsetek za zwłokę od zaległych sald wynagrodzeń do momentu całkowitej spłaty należnych kwot, przy czym stopa odsetek za zwłokę, którą należy zastosować, jest obliczana na podstawie stopy procentowej ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, mającej zastosowanie w danym okresie, powiększonej o trzy punkty;

                  —

                  w stosownym przypadku wezwanie strony pozwanej, w ramach środków organizacji postępowania, do przedstawienia następujących dokumentów, jeżeli nie zostaną przedstawione spontanicznie:

                              —

                              sprawozdania Podkomisji ds. Wynagrodzeń dla Rady Dyrektorów z grudnia 2019 r.;

                              —

                              noty Dyrekcji ds. Personelu skierowanej do Komitetu Zarządzającego z dnia 19 listopada 2019 r., przekazującej zmienioną wersję corocznego sprawozdania w sprawie wynagrodzeń (CS-PERS/HRPLC/RRP/2019-030/BAHVBA) oraz wersję corocznego sprawozdania w sprawie wynagrodzeń dla Rady Dyrektorów;

                              —

                              noty sekretarza generalnego do Komitetu Zarządzającego z dnia 28 listopada 2019 r. informującej o planie operacyjnym EBI na rok 2020 (SG/IS/PBA/2019-1506) oraz o wersji planu operacyjnego EBI na rok 2020 w wersji przedłożonej Radzie Dyrektorów w grudniu 2019 r;

                              —

                              decyzji Rady Dyrektorów z dnia 12 grudnia 2019 r. (załączniki 2 i 2 (ii) do PV/20/01);

                              —

                              noty Dyrekcji ds. Personelu z dnia 31 stycznia 2020 r. (CS-PERS/HRPLC/RRP/2020-002/SGBA);

                              —

                              decyzji Komitetu Zarządzającego z dnia 6 lutego 2020 r. (MC-040-ADM-20200206);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą odpowiednio dwa i cztery zarzuty dotyczące, po pierwsze, decyzji Rady Dyrektorów z dnia 18 lipca 2017 r. oraz, po drugie, decyzji Rady Dyrektorów z dnia 12 grudnia 2019 r. i Komitetu Zarządzającego z dnia 6 lutego 2020 r.
      W odniesieniu do decyzji Rady Dyrektorów z dnia 18 lipca 2017 r.:

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady pewności prawa.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 20 i załącznika I do warunków zatrudnienia (zwanych dalej „regulaminem pracowniczym I”) oraz naruszenia uzasadnionych oczekiwań i praw nabytych.

            W odniesieniu do decyzji Rady Dyrektorów z dnia 12 grudnia 2019 r. i Komitetu Zarządzającego z dnia 6 lutego 2020 r.:

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do corocznego dostosowania wynagrodzeń (AGS) pokrywającego co najmniej koszty inflacji w Luksemburgu oraz naruszenia art. 20 i załącznika I do regulaminu pracowniczego I.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia gwarancji procesowych przewidzianych w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa Kolegium do konsultacji i negocjacji.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

            Jeśli chodzi o żądanie odszkodowania, skarżący domagają się zapłaty różnicy w należnym wynagrodzeniu, tj. 1 % od dnia 1 stycznia 2020 r. (w tym wpływu tego wzrostu na zyski pieniężne) powiększonej o odsetki za zwłokę.


title: Sprawa T-668/20: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2020 r. – NZ / Komisja

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/56

      Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2020 r. – NZ / Komisja
      (Sprawa T-668/20)
      (2021/C 28/85)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: NZ (przedstawiciel: adwokat H. Tagaras)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  przeprowadzenie środka organizacji postępowania, o który wniesiono w pkt 35 [skargi] (oraz środków, o których mowa w pkt 21 i 30), a po przeprowadzeniu postępowania:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności, tytułem głównym, odmownej decyzji Komisji Europejskiej w sprawie wniosku o ponowne zbadanie decyzji komisji konkursowej konkursu COM/1/AD10/18 o nieumieszczeniu skarżącej na liście rezerwy kadrowej tego konkursu oraz decyzji oddalającej jej zażalenie, a tytułem pomocniczym, wspomnianej decyzji komisji konkursowej, skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, nie tylko ze względu na niedostateczne uzasadnienie, lecz również na oczywiste sprzeczności w podanym uzasadnieniu, gdyż, w szczególności, mimo że ocena słowna skarżącej w odniesieniu do wszystkich zastosowanych kryteriów była wystarczająca do tego, by została ona umieszczona na liście rezerwowej („very strong”), komisja konkursowa przyznała jej niższą średnią ocenę („strong to very strong”), powodującą wykluczenie jej z listy.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady równego traktowania, ze względu, w szczególności, na nieustanne zmiany w składzie komisji konkursowej, a także na to, że kandydaci mający dokładnie takie same oceny słowne jak skarżąca zostali umieszczeni na liście rezerwy kadrowej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasad działania komisji konkursowych i komisji do spraw naboru.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący oczywistego błędu w ocenie.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej ze względu na podnoszone w zarzucie drugim naruszenie.


title: Sprawa T-669/20: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2020 r. – Pluscard Service/EUIPO (PLUSCARD)

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/57

      Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2020 r. – Pluscard Service/EUIPO (PLUSCARD)
      (Sprawa T-669/20)
      (2021/C 28/86)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pluscard Service-Gesellschaft für Kreditkarten-Processing mbH (Saarbrücken, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Dury)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską w odniesieniu do graficznego znaku towarowego PLUSCARD – zgłoszenie nr 1 494 424

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 września 2020 r. w sprawie R 638/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  ponowne rozpatrzenie powodów podanych przez EUIPO oraz sformułowanych przez EUIPO wniosków;

                  —

                  dopuszczenie do rejestracji znaku towarowego PLUSCARD zgodnie z wnioskiem, dla wszystkich klas, w tym klas zgłoszonych we wniosku; a ponadto

                  —

                  przeprowadzenie postępowania ustnego, które uważa za wskazane ze względu na szczególne bariery językowe utrudniające rozstrzygnięcie tej sprawy.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-691/20: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2020 r. – Kühne / Parlament

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/57

      Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2020 r. – Kühne / Parlament
      (Sprawa T-691/20)
      (2021/C 28/87)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Verena Kühne (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: O. Schmechel, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 17 kwietnia 2020 r., uzupełnionej w dniu 21 kwietnia 2020 r., oddalającej wniosek skarżącej z dnia 19 grudnia 2019 r. o wydanie oświadczenia w sprawie mobilności;

                  —

                  zobowiązanie strony pozwanej do podjęcia odpowiednich działań w odniesieniu do możliwości zastosowania zasady mobilności wobec skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

                  —

                  połączenie niniejszej sprawy ze sprawą T-468/20, na podstawie art. 68 § 1 regulaminu postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: decyzja o oddaleniu wniosku wywołuje skutek niekorzystny.

                              —

                              Decyzja o oddaleniu wniosku jest niekorzystna dla skarżącej w rozumieniu orzecznictwa wynikającego z wyroku Deshormes (1), ponieważ zawiera oświadczenie, że skarżąca podlega zasadzie mobilności, nawet jeśli oświadczenie to stałoby się skuteczne jedynie w drodze decyzji wykonawczej, która w odniesieniu do daty wydania decyzji o oddaleniu wniosku leży w przyszłości i w związku z tym skutek ten zostałby odroczony w czasie.

                  2.

                  Zarzut drugi: interes w oświadczeniu.

                              —

                              Skarżąca ma ciągły interes w uzyskaniu oświadczenia, że nie można zarządzić jej przeniesienia z urzędu na podstawie programu mobilności.

                  3.

                  Zarzut trzeci: Naruszenie obowiązku dbałości o dobro urzędnika.

                              —

                              Naruszone zostałoby prawo do życia prywatnego i rodzinnego oraz prawo jej nieletniej córki do utrzymywania stałego, osobistego związku i bezpośredniego kontaktu z obojgiem rodziców, ponieważ rodzina skarżącej musiałaby się rozdzielić: jej córka pozostałaby w Berlinie z ojcem, a skarżąca sama przeprowadziłaby się do Luksemburga.

                              —

                              Naruszone zostałoby prawo do równości wobec prawa i niedyskryminacji. Skarżąca, jako zamężna urzędniczka EPLO (Biura Łącznikowego Parlamentu Europejskiego) i matka nieletniej córki, nad którą sprawuje wspólną opiekę z mężem, podlega zasadzie mobilności, na podstawie której ma zostać przeniesiona do Luksemburga. Urzędnicy EPLO pozostający w separacji lub rozwiedzeni, którzy sprawują wspólna opiekę nad małoletnim dzieckiem wraz z drugim rodzicem są wyłączeni z programu mobilności do momentu osiągnięcia przez dziecko wieku dojrzałości. Dla takiego nierównego traktowania nie ma obiektywnego uzasadnienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty: nieproporcjonalny charakter przeniesienia z urzędu do innego miejsca zatrudnienia.

                              —

                              Nie przeprowadzono wyważenia interesów skarżącej z interesami strony pozwanej, chociaż strona pozwana była do tego zobowiązana w ramach obowiązku dobrej administracji (art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej).

                              —

                              Chronione interesy skarżącej wyraźnie przeważają nad interesami strony pozwanej związanymi z przeniesieniem.

                              —

                              Przeniesienie z EPLO w Berlinie do EPLO w Luksemburgu nie leży w interesie służby.

                  5.

                  Zarzut piąty: niewłaściwe korzystanie z uprawnień dyskrecjonalnych.

                              —

                              Strona pozwana twierdzi, że nie ma w tym zakresie uprawnień dyskrecjonalnych i w związku z tym nie skorzystała z nich.

                  6.

                  Zarzut szósty: zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                              —

                              Od momentu powołania skarżącej w 2001 r. do momentu wydania przez Prezydium Parlamentu Europejskiego decyzji w sprawie mobilności w 2018 r. obowiązywała zasada, że urzędnicy AST, podobnie jak skarżąca, nie podlegali zasadzie mobilności. Zasada ta obowiązywała od momentu wydania decyzji o mobilności z 1998 r. i została potwierdzona w decyzjach Prezydium Parlamentu Europejskiego o mobilności z 2002 r. i 2004 r.

                              —

                              Uzasadnione oczekiwania skarżącej w zakresie dalszego zwolnienia z udziału w programie mobilności podlegają ochronie. Zmiana zasad wymaga zatem odpowiednich ustaleń przejściowych i odpowiednich wyjątków. Przewidziany trzyletni okres przejściowy jest niewłaściwy, ponieważ nie zaradza on separacji rodziny skarżacej. Brakuje wyjątku dla skarżacej.

                  7.

                  Zarzut siódmy: utrata możliwości

                              —

                              Strona pozwana utraciła możliwość nakazania mobilności skarżącej, prowadzącej do zmiany miejsca zatrudnienia, ponieważ poprzez wielokrotne zwalnianie urzędników AST z mobilności stworzyła wrażenie, że skarżąca nie powinna się spodziewać zmiany miejsca zatrudnienia.

         (1)  Wyrok z dnia 1 lutego 1979 r., Deshormes/Komisja (17/78, EU:C:1979:24).


title: Sprawa T-694/20: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2020 r. – Canisius / EUIPO – Beiersdorf (CCLABELLE VIENNA)

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/59

      Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2020 r. – Canisius / EUIPO – Beiersdorf (CCLABELLE VIENNA)
      (Sprawa T-694/20)
      (2021/C 28/88)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Maria Alexandra Canisius (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat H. Asenbauer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Beiersdorf AG (Hamburg, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „CCLABELLE VIENNA” – zgłoszenie nr 17 592 461

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 września 2020 r. w sprawie R 2233/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uwzględniono w niej sprzeciw w odniesieniu do towarów ujętych w klasach 3 i 16;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej i Beiersdorfu, w przypadku przystąpienia przez Beiersdorf do niniejszego postępowania, własnymi kosztami oraz wszystkimi opłatami i kosztami poniesionymi przez skarżącą;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu wniesionego przez Beiersdorf wobec rejestracji zgłoszenia nr 17 592 461 oraz nakazanie EUIPO, aby dopuścił (sporne) zgłoszenie nr 17 592 461 do rejestracji w odniesieniu do wszystkich zgłoszonych towarów i usług ujętych w klasach 3, 16 i 25, a także obciążenie Beiersdorfu własnymi kosztami oraz wszystkimi opłatami i kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Błędne zastosowanie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-697/20: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2020 r. – Bimbo Donuts Iberia / EUIPO – Hijos de Antonio Juan (DONAS DULCESOL)

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/60

      Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2020 r. – Bimbo Donuts Iberia / EUIPO – Hijos de Antonio Juan (DONAS DULCESOL)
      (Sprawa T-697/20)
      (2021/C 28/89)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Bimbo Donuts Iberia, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Ceballos Rodríguez i M.I. Robledo McClymont)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hijos de Antonio Juan, SL (Villalonga, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego znaku towarowego DONAS DULCESOL – zgłoszenie nr 17 917 477

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 września 2020 r. w sprawie R 514/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania interwenienta, jeżeli przystąpi do sprawy.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 47 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-699/20: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2020 r. – Fashion Energy/EUIPO – Retail Royalty (1st AMERICAN)

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/61

      Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2020 r. – Fashion Energy/EUIPO – Retail Royalty (1st AMERICAN)
      (Sprawa T-699/20)
      (2021/C 28/90)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Fashion Energy Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci T. Müller i F. Togo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Retail Royalty Co. (Las Vegas, Nevada, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „1st AMERICAN” – zgłoszenie nr 8 622 078

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 września 2020 r. w sprawie R 426/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu i dopuszczenie do rejestracji zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 8 622 078;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania całością kosztów poniesionych przez skarżącą w postępowaniu.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 72 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie obowiązku uzasadnienia;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-700/20: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2020 r. – Schmid / EUIPO – Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark (Steirisches Kürbiskernöl g.g.A GESCHÜTZTE GEOGRAFISCHE ANGABE)

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/61

      Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2020 r. – Schmid / EUIPO – Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark (Steirisches Kürbiskernöl g.g.A GESCHÜTZTE GEOGRAFISCHE ANGABE)
      (Sprawa T-700/20)
      (2021/C 28/91)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Gabriele Schmid (Halbenrain, Austria) (przedstawiciel: adwokat A.Ginzburg)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark (Graz, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Steirisches Kürbiskernöl g.g.A GESCHÜTZTE GEOGRAFISCHE ANGABE w kolorach niebieskim, żółtym, zielonym, (kremowym) białym – unijny znak towarowy nr 10 108 454

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 września 2020 r. w sprawie R 2186/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-702/20: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2020 r. – Beelow / EUIPO (made of wood)

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/62

      Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2020 r. – Beelow / EUIPO (made of wood)
      (Sprawa T-702/20)
      (2021/C 28/92)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Timo Beelow (Wuppertal, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwältin J. Vogtmeier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego made of wood – zgłoszenie nr 18 061 410

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 września 2020 r. w sprawie R 108/2020-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-707/20: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2020 r. – Skyworks Solutions / EUIPO – Sky (Sky5)

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/63

      Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2020 r. – Skyworks Solutions / EUIPO – Sky (Sky5)
      (Sprawa T-707/20)
      (2021/C 28/94)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Skyworks Solutions, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: A. Muir Wood, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sky Ltd (Isleworth, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Sky5” – zgłoszenie nr 17 837 221

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 września 2020 r. w sprawie R 229/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie zastrzeżeń wobec rejestracji spornego znaku towarowego w całości;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, jakie poniosła skarżąca w związku z niniejszą skargą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Izba Odwoławcza niewłaściwie rozpoznała odwołanie albo w ogóle go nie rozpoznała;

                  —

                  Izba Odwoławcza doszła do błędnego wniosku, że w odniesieniu do usług z klasy 40 wystąpiłoby prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd;

                  —

                  Izba Odwoławcza naruszyła zasadę prawidłowego sprawowania wymiaru sprawiedliwości w zakresie, w jakim swoją decyzję wydała w oparciu o inne okoliczności niż te, które zostały jej przedstawione.

                  —

                  Izba Odwoławcza doszła do błędnego wniosku, że z licencji wynika, iż strona wnosząca sprzeciw miała prawo wnieść sprzeciw, opierając się na unijnym znaku towarowym.

                  —

                  Ponieważ sprzeciw opiera się na brytyjskim znaku towarowym po upływie okresu przejściowego w dniu 1 stycznia 2021 r. będzie on bezpodstawny, gdyż odniesienia do państw członkowskich w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 nie będą dłużej obejmować Zjednoczonego Królestwa.