title: Sprawa F-61/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 20 stycznia 2016 r. – Proia/Komisja (Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Zwykłe miejsce zamieszkania przed podjęciem służby — Okres studiów, praktyka zawodowa oraz kolejne umowy o pracę w państwie miejsca zatrudnienia — Rzekomy zamiar przeniesienia przez danego pracownika od początku studiów stałego ośrodka jego interesów życiowych do państwa miejsca zatrudnienia — Brak)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/36

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 20 stycznia 2016 r. – Proia/Komisja
   (Sprawa F-61/15) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Zwykłe miejsce zamieszkania przed podjęciem służby - Okres studiów, praktyka zawodowa oraz kolejne umowy o pracę w państwie miejsca zatrudnienia - Rzekomy zamiar przeniesienia przez danego pracownika od początku studiów stałego ośrodka jego interesów życiowych do państwa miejsca zatrudnienia - Brak))
   (2016/C 078/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alessandro Proia (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. S. Bohr i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmownej Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych Komisji z dnia 25 września 2014 r. w sprawie przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji odmownej Komisji Europejskiej z dnia 25 września 2014 r. w sprawie przyznania A. Proii dodatku zagranicznego na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez A. Proię.

      (1)  Dz.U. C 221 z 6.7.2015, s. 27.


title: Sprawa F-69/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 września 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga o odszkodowanie — Niezgodność z prawem — Przesłanie pisma dotyczącego kosztów postępowania adwokatowi, który reprezentował skarżącego w tym postępowaniu — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej — Artykuł 94 regulaminu postępowania)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/30

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 września 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-69/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga o odszkodowanie - Niezgodność z prawem - Przesłanie pisma dotyczącego kosztów postępowania adwokatowi, który reprezentował skarżącego w tym postępowaniu - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej - Artykuł 94 regulaminu postępowania)
   2012/C 138/65
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, adwokat A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego mającego na celu uzyskanie odszkodowania w związku z okolicznością, że pozwana wysłała pismo dotyczące skarżącego adwokatowi, który wtedy jeszcze nie był jego przedstawicielem w sprawie.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Luigi Marcuccio zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

               3)

               Zasądza się zapłatę przez L. Marcuccio na rzecz Sądu do spraw Służby Publicznej kwoty 2000 EUR.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010, s. 75.


title: Sprawa T-316/08: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Pescazzurra przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/34

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Pescazzurra przeciwko Komisji
   (Sprawa T-316/08)
   (2008/C 272/64)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Pescazzurra Srl (Messina,, Włochy) (przedstawiciele: A. Maiorana, avvocato, A. De Matteis, avvocato, A. De Francesco, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. opublikowanego w Dz.U. L 155 z dnia 13 czerwca 2008 r.

               —

               obciążenie przegranej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z tymi podniesionymi w sprawie T-313/08 Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore S.n.c. przeciwko Komisji.


title: Wykreślenie sprawy C-485/04

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/12

         Wykreślenie sprawy C-485/04 (1)

   (2005/C 330/29)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 12 września 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-485/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005.


title: Sprawa C-435/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Halduskohus (Estonia) w dniu 18 lipca 2017 r. – Argo Kalda Mardi talu/Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Halduskohus (Estonia) w dniu 18 lipca 2017 r. – Argo Kalda Mardi talu/Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)
   (Sprawa C-435/17)
   (2017/C 338/09)
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Tartu Halduskohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Argo Kalda Mardi talu

      Strona pozwana: Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wymóg utrzymania mogił oznaczonych kamieniami (kivikalmed), który państwo członkowskie nakłada na tego, kto składa wniosek o jednolitą płatność obszarową oraz o płatność z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, i którego naruszenie powoduje zastosowanie określonej w art. 39 rozporządzenia delegowanego Komisji nr 640/2014 (1) kary administracyjnej zmniejszenia płatności o 3 %, jest zgodny z art. 93 ust. 1 i art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1306/2013 (2) oraz ustalonymi w załączniku II do tego rozporządzenia minimalnymi normami?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy ten, kto występuje z wnioskiem o jednolitą płatność obszarową oraz o płatność z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, musi przestrzegać zgodnie z art. 72 ust. 1 lit. a), art. 91 ust. 1 i 2, art. 93 ust. 1 i art. 94 rozporządzenia nr 1306/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz art. 4 ust. 1 lit. b), c) i e) rozporządzenia nr 1307/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady wymogów dotyczących dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na całym swoim gospodarstwie rolnym, aby uniknąć zastosowania kary administracyjnej, czy też tylko na użytku rolnym, dla którego konkretnie jest wnioskowana płatność?

      (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. 2014, L 181, s. 48).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).


title: Sprawa C-230/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Coty Germany GmbH/Parfümerie Akzente GmbH

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Coty Germany GmbH/Parfümerie Akzente GmbH
   (Sprawa C-230/16)
   (2016/C 260/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Frankfurt am Main

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Coty Germany GmbH

      Strona pozwana: Parfümerie Akzente GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy systemy dystrybucji selektywnej, które dotyczą dystrybucji artykułów luksusowych i prestiżowych i służą przede wszystkim zapewnieniu „luksusowego wizerunku” towarów, stanowią element konkurencji zgodny z art. 101 ust. 1 TFUE?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy elementem konkurencji zgodnym z art. 101 ust. 1 TFUE może być to, że uczestnikom systemu dystrybucji selektywnej, działającym na poziomie handlu detalicznego, w przypadku sprzedaży przez Internet generalnie zakazuje się włączania w rozpoznawalny na zewnątrz sposób przedsiębiorstw trzecich niezależnie od tego, czy w konkretnym przypadku naruszone zostają uzasadnione wymogi producenta w zakresie jakości?

               3)

               Czy art. 4 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 330/2010 (1) należy interpretować w ten sposób, że nałożony na działających na poziomie handlu detalicznego uczestników systemu dystrybucji selektywnej w przypadku sprzedaży przez Internet zakaz włączania w rozpoznawalny na zewnątrz sposób przedsiębiorstw trzecich stanowi zamierzone ograniczenie grupy klientów detalisty?

               4)

               Czy art. 4 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 330/2010 należy interpretować w ten sposób, że wobec działających na poziomie handlu detalicznego uczestników systemu dystrybucji selektywnej w przypadku sprzedaży przez Internet zakaz włączania w rozpoznawalny na zewnątrz sposób przedsiębiorstw trzecich stanowi zamierzone ograniczenie biernej sprzedaży na rzecz konsumentów końcowych?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 330/2010 z dnia 20 kwietnia 2010 r. w sprawie stosowania art. 101 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych (Dz.U. L 102, s. 1).


title: Sprawa C-83/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 12 lutego 2016 r. – „Cheta Aset Rezoljuszyn Byłgarija” OOD/Naczałnik na Mitnica Stoliczna

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 12 lutego 2016 r. – „Cheta Aset Rezoljuszyn Byłgarija” OOD/Naczałnik na Mitnica Stoliczna
   (Sprawa C-83/16)
   (2016/C 136/25)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofija-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Cheta Aset Rezoljuszyn Byłgarija” OOD

      Strona przeciwna: Naczałnik na Mitnica Stoliczna

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 161 ust. 5 i art. 210 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (1) z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że eksporterem towarów z obszaru celnego Unii jest podmiot mający siedzibę na tym obszarze będący stroną umowy sprzedaży towarów podmiotowi mającemu siedzibę w państwie trzecim, gdy ta umowa stanowi podstawę objęcia towarów procedurą celną wywozu, zgodnie z tym rozporządzeniem?

               2)

               Czy art. 161 ust. 1 i art. 210 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym w odniesieniu do środka transportu wodnego (jachtu) z państwem członkowskim jako państwem bandery ma miejsce wywóz i powstaje dług celny w wywozie jedynie na mocy umowy sprzedaży podmiotowi mającemu siedzibę w państwie trzecim i wyrejestrowania tegoż środka transportu wodnego z rejestrów statków tego państwa członkowskiego?

               3)

               Czy art. 795 ust. 1 akapit trzeci lit. b) rozporządzenia [Komisji] (EWG) nr [2454/93] (2) z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym przy wywozie środka transportu wodnego (jachtu) z państwem członkowskim jako państwem bandery stanowi wystarczający dowód w rozumieniu tego przepisu umowa sprzedaży środka transportu wodnego podmiotowi mającemu siedzibę w państwie trzecim i wyrejestrowanie tegoż środka transportu wodnego z rejestrów statków tego państwa członkowskiego?

               4)

               Czy z art. 795 ust. 1 akapit trzeci lit. b) i art. 795 ust. 1 akapit czwarty [w związku z] art. 796e ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2454/93 wynika, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym dokonana przez odpowiedni właściwy organ celny ocena [istnienia] wystarczających dowodów zgodnie z art. 796da ust. 4 tego rozporządzenia jest wiążąca i nie podlega ponownemu rozpatrzeniu przez organ celny właściwy do przyjęcia zgłoszenia celnego z mocą wsteczną w rozumieniu pierwszego przepisu?

      (1)  Dz.U. L 302, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 253, s. 1.


title: Sprawa C-599/11 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 28 czerwca 2012 r. — TofuTown.com GmbH, Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Artykuł 119 regulaminu postępowania — Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego oznaczenia „TOFUKING” — Sprzeciw właściciela znaku towarowego Curry King — Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Stopień podobieństwa)

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/6

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 28 czerwca 2012 r. — TofuTown.com GmbH, Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-599/11 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 119 regulaminu postępowania - Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego oznaczenia „TOFUKING” - Sprzeciw właściciela znaku towarowego Curry King - Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Stopień podobieństwa)
   2012/C 303/12
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: TofuTown.com GmbH (przedstawiciel: B. Krause, Rechtsanwältin)

      Druga strona postępowania: Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG (przedstawiciel: S. Russlies, Rechtsanwalt), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 20 września 2011 r. w sprawie T-99/10 Meica przeciwko OHIM (TOFUKING), którym stwierdzono nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 stycznia 2010 r. (sprawa R 63/2009-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG a TofuTown.com GmbH — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               TofuTown.com GmbH ponosi własne koszty postępowania oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012.


title: Sprawa C-193/05: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/10

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-193/05)
   (2005/C 155/19)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 29 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez D. Maidani i H. Støvlbæka, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               (1)

               stwierdzenie, że utrzymując wymogi dotyczące znajomości języków, zakazu świadczenia usług domicylu i obowiązku przedstawienia każdego roku zaświadczenia z państwa pochodzenia jako warunków, aby móc prowadzić działalność gospodarczą posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w Państwie Członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych (1), a w szczególności jej art. 2, 3 i 5;

               (2)

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wprowadzenie kontroli znajomości języków jako warunku rejestracji prawnika europejskiego przez samorząd adwokatów sprzeciwia się ogólnemu celowi dyrektywy, jakim jest ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w Państwie Członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych i narusza w szczególności art. 3 ust. 2 tej dyrektywy, zgodnie z którym przyjmujące Państwo Członkowskie ma obowiązek dokonać rejestracji prawnika wyłącznie „po okazaniu […] zaświadczenia o jego rejestracji we właściwych organach Państwa Członkowskiego pochodzenia”.
   Zakaz świadczenia usług domicylu sprzeciwia się art. 5 ust. 1, zgodnie z którym prawnik europejski „prowadzi ten sam rodzaj działalności zawodowej, co prawnik wykonujący swoją działalność posługując się tytułem zawodowym obowiązującym w przyjmującym Państwie Członkowskim.”
   W odpowiedzi na uzasadnioną opinię rząd luksemburski oświadczył, że przyjął do wiadomości argument Komisji, że wymóg przedstawienia każdego roku zaświadczenia o rejestracji we właściwych organach Państwa Członkowskiego pochodzenia stanowi nieuzasadniony ciężar administracyjny w świetle przepisów dyrektywy.
   Komisja stwierdza jednak, że na tym etapie wymóg ten, który jest niezgodny z brzemieniem dyrektywy z powodów wskazanych w uzasadnionej opinii, nadal stanowi część ustawy z dnia 13 listopada 2002 r. w sprawie transpozycji dyrektywy 98/5 do prawa luksemburskiego.

      (1)  Dz. U L 77 z 14.03.1998, str. 36.


title: Sprawa T-763/14: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2015 r. – Soprema/OHIM – Sopro Bauchemie (SOPRAPUR) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy SOPRAPUR — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Sopro — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo towarów i oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/37

         Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2015 r. – Soprema/OHIM – Sopro Bauchemie (SOPRAPUR)
   (Sprawa T-763/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy SOPRAPUR - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Sopro - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo towarów i oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 016/45)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Holding Soprema (Strasburg, Francja) (przedstawiciel: adwokat M.R. Hirsch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciele: E. Scheffer i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Sopro Bauchemie GmbH (Wiesbaden, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 sierpnia 2014 r. (sprawa R 1370/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sopro Bauchemie GmbH a Holding Soprema.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Holding Soprema pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa T-406/05: Skarga wniesiona w dniu  9 listopada 2005 r.  — Cavallaro przeciwko Komisji

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/30

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2005 r. — Cavallaro przeciwko Komisji
   (Sprawa T-406/05)
   (2006/C 10/58)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Alessandro Cavallaro (Rzym, Włochy) [Przedstawiciel(-e): Carlo Forte, avvocato]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego o sygn. ADMIN.B.2-ABF/adm-D(05)18560 z dnia 10 sierpnia 2005 r.;

               —

               ewentualnie, postanowienie o przywróceniu terminów na wniesienie skargi o uchylenie decyzji ADMIN-B-3 nr 10577 z dnia 27 lutego 2002 r. oraz decyzji nr 53089 z dnia 14 listopada 2002 r.;

               —

               ewentualnie i alternatywnie w stosunku do poprzedniego żądania, uznanie za dopuszczalny zarzut bezprawności zmierzający do tego, by decyzje ADMIN-B-3 nr 10577 z dnia 27 lutego 2002 r. oraz nr 53089 z dnia 14 listopada 2002 r. zostały uznane za nieważne, uznając prawo skarżącego do wypłaty kwot równych dodatkowi zagranicznemu począwszy od dnia 1 grudnia 2001 r. oraz za cały okres służby pełnionej w Komisji Wspólnot Europejskich w Brukseli, w tym zaległych wynagrodzeń i odsetek;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący kwestionuje decyzję organu powołującego z dnia 10 sierpnia 2005 r., na podstawie której odmówiono mu dodatku, o którym mowa w art. 4 załącznika VII Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich i wnosi o uznanie jego prawa do wypłaty kwot równych temu dodatkowi począwszy od dnia 1 marca 2005 r. za cały okres służby w przedstawicielstwie Komisji w Rzymie.
   W tym zakresie należy przypomnieć, że już w 2002 r., gdy skarżący został zatrudniony przez Komisję, organ powołujący odmówił mu dodatku zagranicznego w wysokości 16 %, z uwagi na to, że podczas całego okresu odniesienia przy obliczaniu pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 4 ust.1 lit. a) drugie tiret załącznika VII do regulaminu pracowniczego, skarżący wykonywał działalność zawodową w Brukseli.
   Skarżący został następnie przeniesiony do siedziby przedstawicielstwa Komisji w Rzymie i ponownie wniósł o przyznanie uprawnienia do tego dodatku. Niniejsza skarga dotyczy decyzji oddalającej ten nowy wniosek.

               —

               Na poparcie swoich żądań, skarżący zwraca uwagę na niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 1 lit. b) regulaminu pracowniczego

               —

               oraz sprzeczności w uzasadnieniu, jak również błędu co do okoliczności faktycznych w zakresie dokumentacji dostarczonej za okres 1990-1995. Należy tu jeszcze raz powtórzyć, że skarżący zamieszkiwał poza terytorium Włoch od 1990 r. do 1995 r. i nie studiował we Włoszech od 1992 r. do 1995 r. W każdym razie twierdzenia Komisji sformułowane w zaskarżonej decyzji stoją w sprzeczności z twierdzeniami zawartymi w decyzjach z 2002 r.

               —

               oraz sprzeczności w uzasadnieniu w związku z twierdzeniem jakoby skarżący zamieszkiwał na terytorium Włoch od lipca 1990 r. do lipca 1995 r. W tym zakresie należy zauważyć, że zwykłe oświadczenie skarżącego — sporządzone w czasie, gdy pracował jako członek personelu pomocniczego - na podstawie którego ustalono, że miejscem jego naboru jest Ariccia, we Włoszech, nie wystarczy aby wykazać, że miał on zamiar utrzymywać w tym miejscu swoje nawyki życiowe, a także zwykłe związki społeczne.


title: Sprawa C-246/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/9

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-246/10) (1)

   2011/C 120/19
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa F-59/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 17 października 2013 r. — BF przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Unii Europejskiej (Służba publiczna — Powołanie — Obsadzenie stanowiska dyrektora — Ogłoszenie o naborze — Akt niekorzystny — Brak — Niedopuszczalność)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/28

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 17 października 2013 r. — BF przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Unii Europejskiej
   (Sprawa F-59/12) (1)

   (Służba publiczna - Powołanie - Obsadzenie stanowiska dyrektora - Ogłoszenie o naborze - Akt niekorzystny - Brak - Niedopuszczalność)
   2014/C 9/45
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BF (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: T. Kennedy i J. Vermer, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata D. Waelbroecka)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sporządzonego przez Trybunał Obrachunkowy ogłoszenia o naborze ECA/2011/67 na stanowisko dyrektora dyrekcji zasobów ludzkich.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BF pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012, s. 38.


title: Sprawa C-150/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba – w składzie powiększonym) wydanego w dniu 1 lutego 2017 r. w sprawie T-479/14 Kendrion/Unia Europejska, wniesione w dniu 24 marca 2017 r. przez Unię Europejską

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba – w składzie powiększonym) wydanego w dniu 1 lutego 2017 r. w sprawie T-479/14 Kendrion/Unia Europejska, wniesione w dniu 24 marca 2017 r. przez Unię Europejską
   (Sprawa C-150/17 P)
   (2017/C 161/18)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości (przedstawiciele: J. Inghelram i E. Beysen, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Kendrion NV, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku;

               —

               oddalenie żądania podnoszonego przez Kendrion w postępowaniu w pierwszej instancji i dotyczącego naprawienia podnoszonej szkody, względnie – absolutnie ewentualnie – obniżenie wymiaru owej szkody do kwoty 175 709,87 EUR;

               —

               obciążenie Kendrion kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania strona wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty.

      Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia prawa poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia związku przyczynowego, ponieważ Sąd uznał, że naruszenie rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia stanowi miarodajną przyczynę powstania podnoszonej szkody polegającej na poniesieniu kosztów gwarancji, podczas gdy zgodnie z utrwalonym orzecznictwem miarodajną przyczyną poniesienia owych kosztów jest decyzja przedsiębiorstwa o niezapłaceniu grzywny w trakcie trwania postępowania zawisłego przed sądem unijnym.

      Drugi zarzut dotyczy naruszenia prawa poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia szkody, ponieważ Sąd odmówił zastosowania do podnoszonej szkody związanej z poniesionymi kosztami gwarancji bankowej takich samych wymogów jak w przypadku szkody związanej z zapłatą odsetek od kwoty grzywny, mianowicie wymogu by skarżący w pierwszej instancji wykazał, że obciążenie finansowe związane z zapłatą odsetek było wyższe aniżeli korzyść, którą mógł on osiągnąć z niezapłacenia grzywny.

      Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa poprzez dokonanie błędnej wykładni okresu, w którym powstała podnoszona szkoda oraz brak uzasadnienia w tym zakresie, ponieważ nie przedstawiając uzasadniających to względów Sąd orzekł, że okres, w którym powstała podnoszona szkoda wynikła z poniesienia kosztów gwarancji może różnić się od okresu ustalenia przez Sąd bezprawnego działania, które doprowadziło do powstania rzeczonej szkody.


title: Sprawa C-479/09 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 września 2010 r. — Evets Corp. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy DANELECTRO — Graficzny znak towarowy QWIK TUNE — Wniosek o przedłużenie rejestracji znaku towarowego — Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego — Uchybienie terminowi do złożenia wniosku o przedłużenie rejestracji znaku towarowego)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/11

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 września 2010 r. — Evets Corp. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-479/09 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy DANELECTRO - Graficzny znak towarowy QWIK TUNE - Wniosek o przedłużenie rejestracji znaku towarowego - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego - Uchybienie terminowi do złożenia wniosku o przedłużenie rejestracji znaku towarowego)
   2010/C 317/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Evets Corp. (przedstawiciel: S. Ryan, solicitor)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 23 września 2009 r. w sprawach połączonych T-20/08 i T-21/08 Evets Corp. przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji R 603/2007-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 5 lutego 2007 r. oddającej odwołanie od decyzji Wydziału Administracji Znakami Towarowymi i Prawnego i stwierdzającej, że wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego złożony przez skarżącego w celu przywrócenia mu jego praw dotyczących przedłużenia prawa z rejestracji słownego znaku towarowego „DANELECTRO” uznaje się za niezłożony w terminie — Uchybienie terminowi do złożenia wniosku o przedłużenie prawa z rejestracji znaków towarowych

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evets Corp. Zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-806/14: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2014 r. – August Storck/OHIM (Przedstawienie kwadratowego opakowania w kolorach białym i niebieskim)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/59

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2014 r. – August Storck/OHIM (Przedstawienie kwadratowego opakowania w kolorach białym i niebieskim)
   (Sprawa T-806/14)
   (2015/C 046/76)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: August Storck KG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Goldenbaum, I. Rohr, T. Melchert i A. Richter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego (Przedstawienie opakowania w kształcie kwadratu) – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 1 69  244

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2014 r. w sprawie R 644/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-381/06: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/14/WE — Informowanie i przeprowadzanie konsultacji z pracownikami — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/15

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-381/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/14/WE - Informowanie i przeprowadzanie konsultacji z pracownikami - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 269/29)
   Język postępowania: grecka
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia i J. Enegren, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: N. Dafniou, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Wspólna deklaracja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w sprawie reprezentacji pracowników (Dz.U. L 80, str. 29)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej, Republika Grecka uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006 r.


title: Sprawa T-123/15: Wyrok Sądu z dnia 28 października 2016 r. – Unicorn/EUIPO – Mercilink Equipment Leasing (UNICORN-čerpací stanice) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego UNICORN-čerpací stanice — Wcześniejsze, słowne i graficzny, krajowe znaki towarowe UNICORN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Renoma — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/15

         Wyrok Sądu z dnia 28 października 2016 r. – Unicorn/EUIPO – Mercilink Equipment Leasing (UNICORN-čerpací stanice)
   (Sprawa T-123/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego UNICORN-čerpací stanice - Wcześniejsze, słowne i graficzny, krajowe znaki towarowe UNICORN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Renoma - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 462/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Unicorn a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat L. Lorenc)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Mercilink Equipment Leasing Ltd (Limassol, Cypr)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 stycznia 2015 r. (sprawa R 153/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Unicorn a Mercilink Equipment Leasing.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Unicorn a.s. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawa C-401/09 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu (Odwołanie — Dopuszczalność — Pełnomocnictwo — Konsorcjum — Zamówienia publiczne — Procedura negocjacyjna — Usługi doradcze i rozwoju technologii informatycznych — Odrzucenie oferty — Regulamin postępowania przed Sądem — Interes prawny — Podstawa wyłączenia — Pozwolenie wymagane przez przepisy prawa krajowego — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu
   (Sprawa C-401/09 P) (1)

   (Odwołanie - Dopuszczalność - Pełnomocnictwo - Konsorcjum - Zamówienia publiczne - Procedura negocjacyjna - Usługi doradcze i rozwoju technologii informatycznych - Odrzucenie oferty - Regulamin postępowania przed Sądem - Interes prawny - Podstawa wyłączenia - Pozwolenie wymagane przez przepisy prawa krajowego - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 226/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciel: N. Korogiannakis, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. von Lindeiner i G. Gruber, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 2 lipca 2009 r. w sprawie T-279/06 Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) oddalającego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 31 lipca 2006 r. o odrzuceniu oferty przedstawionej przez wnoszącą odwołanie w ramach procedury negocjacyjnej dotyczącej usług doradztwa i rozwoju technologii informatycznych na rzecz EBC (Dz.U. 2005, s 137-135345), jak i decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa C-235/05 P: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 kwietnia 2006 r. — L'Oréal SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) oraz Revlon (Suisse) SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Art. 8 ust. 1 lit. b) — Podobieństwo dwóch znaków towarowych — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego FLEXI AIR — Wcześniejszy słowny znak towarowy FLEX — Odmowa rejestracji)

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/1

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 kwietnia 2006 r. — L'Oréal SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) oraz Revlon (Suisse) SA
   (Sprawa C-235/05 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Art. 8 ust. 1 lit. b) - Podobieństwo dwóch znaków towarowych - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego FLEXI AIR - Wcześniejszy słowny znak towarowy FLEX - Odmowa rejestracji)
   (2006/C 249/01)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: L'Oréal SA (Przedstawiciel: adwokat X. Buffet Delmas d'Autane)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik) oraz Revlon (Suisse) SA
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie T-112/03 L'Oréal przeciwko OHIM, w którym oddalono jako bezzasadną skargę, wniesioną przez zgłaszającego wspólnotowy słowny znak towarowy „FLEXI AIR” dla towarów należących do klasy 3, o stwierdzenie nieważności decyzji R 0396/2001-4 wydanej przez Czwartą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego w dniu 15 stycznia 2003 r., oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, mocą której odmówiono rejestracji tego znaku towarowego w wyniku postępowania w sprawie sprzeciwu wniesionego przez uprawnionego z rejestracji krajowych słownych znaków towarowych „FLEX” dla towarów należących do klas 3 i 34
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               L'Oréal S.A. zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005


title: Sprawa T-461/13: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/23

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-461/13)
   2013/C 304/41
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanej instytucji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 (C 23/2010 (ex NN 36/2010, ex CP 163/2009)) przyznanej przez Królestwo Hiszpanii na rozwinięcie naziemnej telewizji cyfrowej na odległych i mniej zurbanizowanych obszarach (za wyjątkiem Kastylii — La Manchy). Decyzja ta uznała rzeczoną pomoc za sprzeczną z rynkiem wewnętrznym, nakazując jej odzyskanie.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 5 zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 107 ust. 1 TFUE z uwagi na brak istnienie w niniejszej sprawie jakiejkolwiek korzyści gospodarczej na rzecz podmiotów, które prowadzą działalność gospodarczą, jak również na brak selektywności środka oraz na brak zakłócenia konkurencji.

               2)

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu art. 106 ust. 2 i art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, ponieważ nie wykazano, że naruszono zasadę neutralności technologicznej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia postępowania w dziedzinie pomocy państwa, dokładniej z uwagi na jego nadmierne przedłużanie się, brak uwzględnienia przedstawionych dowodów, jak również z uwagi na brak spójności i celowości czynności postępowania.

               4)

               Czwarty zarzut, podniesiony tytułem pomocniczym, oparty na naruszeniu zasad pewności prawa, równości, proporcjonalności i pomocniczości oraz związanego z tym braku obowiązku odzyskania pomocy, w zakresie w jakim art. 14 rozporządzenia Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz. U. L 83, s. 1), nie zobowiązuje do takiego odzyskania w sytuacji, gdy zostały naruszone podstawowe zasady prawa Unii.

               5)

               Zarzut czwarty, również podniesiony tytułem pomocniczym, oparty na naruszeniu prawa do informacji ustanowionego przez Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej i wynikającym stąd brakiem obowiązku odzyskania pomocy.


title: Sprawa C-121/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Wedding (Niemcy) w dniu 14 marca 2013 r. — Rechtsanwaltskanzlei CMS Hasche Sigle, Partnerschaftsgesellschaft przeciwko Xceed Holding Ltd.

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Wedding (Niemcy) w dniu 14 marca 2013 r. — Rechtsanwaltskanzlei CMS Hasche Sigle, Partnerschaftsgesellschaft przeciwko Xceed Holding Ltd.
   (Sprawa C-121/13)
   2013/C 164/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Wedding

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rechtsanwaltskanzlei CMS Hasche Sigle, Partnerschaftsgesellschaft

      Strona pozwana: Xceed Holding Ltd.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (1) należy interpretować w ten sposób, że pozwany może również wówczas złożyć wniosek o ponowne zbadanie europejskiego nakazu zapłaty przez sąd, gdy nakaz zapłaty nie został mu doręczony lub nie został doręczony w sposób skuteczny? Czy można w tym zakresie zastosować odpowiednio w szczególności art. 20 ust. 1 lub art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 1896/2006?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Jakie skutki procesowe zachodzą w przypadku, gdy wniosek o ponowne zbadanie zostanie uwzględniony; czy należy w tym zakresie zastosować odpowiednio w szczególności art. 20 ust. 3 lub art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1896/2006?

      (1)  Dz.U. L 399, s. 1.


title: Sprawa C-449/14 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 listopada 2016 r. – DTS Distribuidora de Televisión Digital, SA/Komisja Europejska, Telefónica de España, SA, Telefónica Móviles España, SA, Królestwo Hiszpanii, Corporación de Radio y Televisión Española, SA (RTVE) (Odwołanie — Pomoc państwa — System pomocy na rzecz krajowego nadawcy publicznego — Zobowiązania z zakresu usług publicznych — Zwrot — Artykuł 106 ust. 2 TFUE — Decyzja stwierdzająca niezgodność systemu pomocy ze wspólnym rynkiem — Zmiana sposobu finansowania — Środki fiskalne — Podatek nałożony na operatorów telewizji płatnej — Decyzja stwierdzająca zgodność zmienionego systemu pomocy ze wspólnym rynkiem — Uwzględnienie sposobu finansowania — Istnienie koniecznego związku między przeznaczeniem podatku a systemem pomocy — Bezpośredni wpływ przychodu z podatku na wysokość pomocy — Pokrycie kosztów netto wykonania zadania z zakresu usług publicznych — Stosunek konkurencji między płatnikiem podatku a beneficjentem pomocy — Przeinaczenie prawa krajowego)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 listopada 2016 r. – DTS Distribuidora de Televisión Digital, SA/Komisja Europejska, Telefónica de España, SA, Telefónica Móviles España, SA, Królestwo Hiszpanii, Corporación de Radio y Televisión Española, SA (RTVE)
   (Sprawa C-449/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - System pomocy na rzecz krajowego nadawcy publicznego - Zobowiązania z zakresu usług publicznych - Zwrot - Artykuł 106 ust. 2 TFUE - Decyzja stwierdzająca niezgodność systemu pomocy ze wspólnym rynkiem - Zmiana sposobu finansowania - Środki fiskalne - Podatek nałożony na operatorów telewizji płatnej - Decyzja stwierdzająca zgodność zmienionego systemu pomocy ze wspólnym rynkiem - Uwzględnienie sposobu finansowania - Istnienie koniecznego związku między przeznaczeniem podatku a systemem pomocy - Bezpośredni wpływ przychodu z podatku na wysokość pomocy - Pokrycie kosztów netto wykonania zadania z zakresu usług publicznych - Stosunek konkurencji między płatnikiem podatku a beneficjentem pomocy - Przeinaczenie prawa krajowego))
   (2017/C 014/02)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: DTS Distribuidora de Televisión Digital, SA (przedstawiciele: H. Brokelmann i M. Ganino, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes, B. Stromsky i G. Valero Jordana, pełnomocnicy), Telefónica de España SA, Telefónica Móviles España SA (przedstawiciele: F. González Díaz, F. Salerno i V. Romero Algarra, abogados), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Sampol Pucurull, pełnomocnik), Corporación de Radio y Televisión Española SA (RTVE) (przedstawiciele: A. Martínez Sánchez i J. Rodríguez Ordóñez, abogados)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               DTS Distribuidora de Televisión Digital SA zostaje obciążony, obok własnych kosztów, kosztami Komisji Europejskiej związanymi z odwołaniem głównym.

               3)

               Telefónica de España SA i Telefónica Móviles España SA zostają obciążone, obok własnych kosztów, kosztami Komisji Europejskiej związanymi z odwołaniem wzajemnym.

               4)

               Corporación de Radio y Televisión Española SA (RTVE) i Królestwo Hiszpanii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 395 z 10.11.2014.


title: Sprawa F-95/06: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2006 r. — Taruffi przeciwko Komisji

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/23

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2006 r. — Taruffi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-95/06)
   (2006/C 237/40)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Adrien Taruffi (Schouweiler, Luksembourg) (Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E.Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie art. 4 ust. 1 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego przyjętych decyzją Komisji z dnia 23 grudnia 2004 r. (przepisy wykonawcze) za niezgodne z prawem;

               —

               uchylenie decyzji Komisji w sprawie punktów zasług i pierwszeństwa skarżącego w postępowaniu w sprawie awansu za 2004 i 2005 r. oraz decyzji o niewpisaniu jego nazwiska na listę zasług po obradach komitetu ds. awansu oraz na listę urzędników awansowanych do grupy B*10 w postępowaniu w sprawie awansu za 2004 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi brak faktycznej analizy zasług w trakcie oceny dokonywanej przez komitet ds. awansu w następstwie pozytywnego rozpatrzenia przez administrację jego pierwszego zażalenia.
   Jeżeli chodzi o postępowanie za 2004 r. skarżący podnosi w szczególności oczywisty błąd w ocenie zakresie w jakim jego zasługi w roku 2004 miały zostać porównane z zasługami urzędników objętych budżetem „badania”, choć on w tym roku objęty był budżetem „funkcjonowanie”.
   W odniesieniu do roku 2005 skarżący uważa za niezgodną z prawem wykładnię przez Komisję art. 4 ust. 1 przepisów wykonawczych, zgodnie z którą o ile skarżący pracował w dwóch różnych dyrekcjach generalnych i że sporządzone zostało sprawozdanie przejściowe za część roku 2004 przyznające punkty zasług, to jedynie dyrekcja generalna, sporządzająca sprawozdanie końcowe jest właściwa do przyznania punktów pierwszeństwa.
   Skarżący generalnie uważa, że zaskarżone decyzje podjęte zostały z naruszeniem art. 45 regulaminu pracowniczego w zakresie w jakim to staż pracy, a nie zasługi brane są pod uwagę jako kryterium rozstrzygające.


title: Sprawa T-10/09 RENV: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Formula One Licensing/OHIM – ESPN Sports Media (F1-LIVE) {Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego F1-LIVE — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy F1 oraz słowne, krajowe i międzynarodowy, znaki towarowe F1 Formula 1 — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]}

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/41

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Formula One Licensing/OHIM – ESPN Sports Media (F1-LIVE)
   (Sprawa T-10/09 RENV) (1)

   ({Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego F1-LIVE - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy F1 oraz słowne, krajowe i międzynarodowy, znaki towarowe F1 Formula 1 - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]})
   (2015/C 046/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Formula One Licensing BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci B. Klingberg i K. Sandberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: ESPN Sports Media Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat T. de Haan)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHMI z dnia 16 października 2008 r. (sprawa R 7/2008-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Racing-Live a Formula One Licensing BV.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 16 października 2008 r. (sprawa R 7/2008-1).

               2)

               OHIM i ESPN Sports Media Ltd zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Formula One Licensing BV w postępowaniach przed Sądem i Trybunałem oraz kosztami, które Formula One Licensing BV poniosła w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą OHIM.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-144/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Muñiz przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące zebrania grupy roboczej Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej (mechaniczne/różne) Komitetu Kodeksu Celnego — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony procesu decyzyjnego)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/41

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Muñiz przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-144/05) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące zebrania grupy roboczej Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej (mechaniczne/różne) Komitetu Kodeksu Celnego - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony procesu decyzyjnego)
   (2009/C 44/70)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Pablo Muñiz (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo B. Dehandschutter, następnie L Defalque, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i I. Chatzigiannis, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 lutego 2005 r. odmawiającej udzielenia dostępu do pewnych dokumentów dotyczących zebrania we wrześniu 2004 r. grupy roboczej „Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej (mechaniczne/różne)” Komitetu Kodeksu Celnego
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji z dnia 3 lutego 2005 r. jest nieważna, w zakresie w jakim odmawia dostępu do dokumentu „TAXUD/1369/2003” dotyczącego kin domowych, „TAXUD/974/2004” dotyczącego pojazdów mieszanych, „TAXUD/1342/2003”, „TAXUD/2465/2004” i „TAXUD/2495/2004” dotyczących jednostek zaopatrzenia stabilizowanego, „XXI/770/1998” dotyczącego automatycznej obróbki niepełnych informacji, oraz protokołu z zebrania we wrześniu 2004 r. grupy roboczej sekcji „Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej (mechaniczne/różne)” Komitetu Kodeksu Celnego (dokument „TAXUD/3010/2004 — załącznik V”).

               2)

               Nie ma potrzeby rozstrzygania w pozostałym zakresie.

               3)

               Komisja pokrywa koszty poniesione przez Pablo Muñiza.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005.


title: Sprawa T-460/09: Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2011 r. — CheapFlights International przeciwko OHIM — Cheapflights (Cheapflights) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Cheapflights — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy CheapFlights — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/22

         Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2011 r. — CheapFlights International przeciwko OHIM — Cheapflights (Cheapflights)
   (Sprawa T-460/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Cheapflights - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy CheapFlights - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 186/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CheapFlights International Ltd (Ballybofey, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Cheapflights Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 sierpnia 2009 r. (sprawa R 1356/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy CheapFlights International Ltd a Cheapflights Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 31 sierpnia 2009 r. w sprawie R 1356/2007-4.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM i Cheapflights Ltd zostają obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez CheapFlights International Ltd w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-259/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 16 maja 2017 r. – Zoltán Rózsavölgyi i Zoltánné Rózsavölgyi/Unicredit Leasing Hungary Zrt. i Unicredit Leasing Immo Truck Zrt.

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 16 maja 2017 r. – Zoltán Rózsavölgyi i Zoltánné Rózsavölgyi/Unicredit Leasing Hungary Zrt. i Unicredit Leasing Immo Truck Zrt.
   (Sprawa C-259/17)
   (2017/C 256/07)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Budai Központi Kerületi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Zoltán Rózsavölgyi i Zoltánné Rózsavölgyi

      Strona pozwana: Unicredit Leasing Hungary Zrt. i Unicredit Leasing Immo Truck Zrt.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy – mając na uwadze w szczególności, że wówczas, gdy definicja głównego przedmiotu umowy ma charakter nieuczciwy, skutkuje to nieważnością umowy w całości (a nie w części) – stwierdzenie nieważności postanowienia definiującego główny przedmiot umowy kredytu ze względu na nieuczciwość (w związku z czym postanowienie to nie wywołuje zobowiązań dla konsumenta) może prowadzić (np. w drodze wykonania orzeczenia sądu, szczególnego skutku prawnego przewidzianego w przepisie prawa krajowego, przepisu prawnego lub orzeczenia sądowego ujednolicającego doktrynę) do zmiany kwalifikacji prawnej umowy w zakresie faktycznym lub jej skutków, w związku z czym umowa kredytu oparta na walucie obcej (w której środki udostępniane na podstawie umowy kredytu są ustalane i zarejestrowane w walucie obcej – zwanej dalej „walutą kredytu” – a obowiązek spłaty tego kredytu spełnia się w walucie krajowej – zwanej dalej „walutą spłaty” –) zostanie uznana za umowę pożyczki w forintach?

                           1.1

                           Jeżeli stwierdzenie nieważności wynikające z nieuczciwości postanowienia definiującego główny przedmiot umowy kredytu może prowadzić do zmiany kwalifikacji prawnej umowy w zakresie faktycznym lub jej skutków, czy owa zmiana kwalifikacji prawnej może skutkować (np. w drodze wykonania orzeczenia sądu, szczególnego skutku prawnego przewidzianego w przepisie prawa krajowego, przepisu prawnego lub orzeczenia sądowego ujednolicającego doktrynę) tym, że określone, finansowo istotne parametry stosunku prawnego zmienią się nawet na niekorzyść konsumenta (np. zastosowanie z mocą wsteczną podstawowej stawki odsetek banku centralnego lub rynkowych stawek odsetek dla kredytów w forintach zamiast niższej stawki odsetek określonej w umowie)?

               2)

               Czy skutki prawne nieuczciwości mają charakter absolutny i stanowią kwestię czysto prawną, czy też przy ocenie owych skutków prawnych można przypisać znaczenie następującym okolicznościom:

                           (1)

                           praktyce umownej w zakresie innego rodzaju umów różniących się od rodzaju umów dotkniętych nieuczciwością;

                           (2)

                           domniemanej słabości określonych podmiotów, których to bezpośrednio dotyczy pod względem gospodarczym (np. w przypadku kredytów opartych na walucie obcej grupa dłużników dewizowych i system bankowy); lub

                           (3)

                           interesowi określonych osób lub grup trzecich, których nie dotyczy to bezpośrednio pod względem gospodarczym, np. okoliczności, że wskutek nieważności osoby należące do grupy dłużników dewizowych mogą w większości, przy uwzględnieniu rozliczenia rachunków, znaleźć się ostatecznie w lepszej sytuacji, niż osoby należące do grupy dłużników forintowych?

               3)

               Czy dla celów art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 2, art. 5, art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (1) (a więc dla celów oceny nieuczciwego charakteru i jego skutków prawnych) postanowienie, na mocy którego ryzyko kursu walut zostaje przeniesione na konsumenta (czyli klauzula lub zespół klauzul umowy regulujących ryzyko kursu walut) może zostać zakwalifikowane jako zespół postanowień?

               4)

               Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (zgodnie z którym nieuczciwe warunki nie są wiążące dla konsumenta) należy interpretować w ten sposób, że określone postanowienie (nie jego konkretna część, ale całość rozpatrywanego postanowienia) może mieć nieuczciwy charakter w całości, czy też może mieć jednocześnie w części charakter nieuczciwy i w części nie mieć charakteru nieuczciwego, w związku z czym miałoby częściowe zastosowanie, a więc mogłyby w pewnym stopniu wynikać z niego (np. wedle oceny sądu w konkretnym przypadku) zobowiązania konsumenta (w obydwu przypadkach pozostaje ono zatem w zakresie swych skutków jedynie częściowo nieuczciwe), np. w drodze wykonania orzeczenia sądu, szczególnego skutku prawnego przewidzianego w przepisie prawa krajowego, przepisu prawnego lub orzeczenia sądowego ujednolicającego doktrynę?

                           4.1

                           Jeżeli art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG należy interpretować w ten sposób, że określone postanowienie może mieć nieuczciwy charakter w całości lub może mieć jednocześnie w części charakter nieuczciwy i w części nie mieć charakteru nieuczciwego, w związku z czym miałoby częściowe zastosowanie, a więc mogłyby w pewnym stopniu wynikać z niego zobowiązania konsumenta (w obydwu przypadkach pozostaje ono zatem w zakresie swych skutków jedynie częściowo nieuczciwe), czy stwierdzenie nieważności całej umowy kredytu ze względu na nieuczciwy charakter rozpatrywanego postanowienia, definiującego główny przedmiot umowy, może prowadzić, przy uwzględnieniu rozliczenia rachunków, do tego, że konsument znajdzie się ostatecznie w gorszej sytuacji, a przedsiębiorca w sytuacji lepszej, niż w przypadku, w którym z tego samego względu umowa kredytu została uznana za nieuczciwą w części (w związku z czym pozostałe postanowienia umowy w dalszym ciągu wiązałyby strony z niezmienioną treścią)?

               5)

                           5.1

                           Czy przy uwzględnieniu konsekwencji gospodarczych należy uznać, że nie jest nieuczciwe, a więc że jest jasne i zrozumiałe, postanowienie umowne, które obciąża konsumenta ryzykiem kursu walut, sformułowane (jako warunek ogólny umowy przez stronę będącą przedsiębiorcą i nienegocjowane indywidualnie) na podstawie obowiązku informowania przewidzianego w sposób koniecznie ogólny w ustawie, gdy owo postanowienie nie wskazuje w sposób wyraźny, że kwota rat zwrotu podlegająca zapłacie zgodnie z umową kredytu może przewyższyć kwotę dochodów konsumenta stwierdzonych w ramach rozpatrzenia zdolności płatniczej przez stronę będącą przedsiębiorcą, biorąc również pod uwagę, że właściwe przepisy krajowe przewidują szczegółowe wskazanie ryzyka na piśmie, a nie tylko zwykłe oświadczenie co do istnienia ryzyka i jego przypisanie, w sytuacji, gdy ponadto Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził w pkt 74 wyroku w sprawie C-26/13, że strona będąca przedsiębiorcą powinna nie tylko poinformować konsumenta o ryzyku, lecz ponadto, konsument powinien móc również oszacować potencjalnie istotne dla niego konsekwencje ekonomiczne wynikające z ryzyka kursu walut, którym został obciążony, a w rezultacie także całkowity koszt kredytu?

                           5.2

                           Czy przy uwzględnieniu konsekwencji gospodarczych należy uznać, że nie jest nieuczciwe, a więc że jest jasne i zrozumiałe, postanowienie umowne, które obciąża konsumenta ryzykiem kursu walut, sformułowane (jako warunek ogólny umowy przez stronę będącą przedsiębiorcą i nienegocjowane indywidualnie) na podstawie obowiązku informowania przewidzianego w sposób koniecznie ogólny w ustawie, gdy owo postanowienie nie wskazuje w sposób wyraźny, że pozostała w każdej chwili do zapłaty kwota kapitału zgodnie z umową kredytu może przewyższyć wartość majątku dłużnika stwierdzonego w ramach rozpatrzenia zdolności płatniczej przez stronę będącą przedsiębiorcą, biorąc również pod uwagę, że właściwe przepisy krajowe przewidują szczegółowe wskazanie ryzyka na piśmie, a nie tylko zwykłe oświadczenie co do istnienia ryzyka i jego przypisanie, w sytuacji, gdy ponadto Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził w pkt 74 wyroku w sprawie C-26/13, że strona będąca przedsiębiorcą powinna nie tylko poinformować konsumenta o ryzyku, lecz ponadto, konsument powinien móc również oszacować potencjalnie istotne dla niego konsekwencje ekonomiczne wynikające z ryzyka kursu walut, którym został obciążony, a w rezultacie także całkowity koszt kredytu?

                           5.3

                           Czy przy uwzględnieniu konsekwencji gospodarczych należy uznać, że nie jest nieuczciwe, a więc że jest jasne i zrozumiałe, postanowienie umowne, które obciąża konsumenta ryzykiem kursu walut, sformułowane (jako warunek ogólny umowy przez stronę będącą przedsiębiorcą i nienegocjowane indywidualnie) na podstawie obowiązku informowania przewidzianego w sposób koniecznie ogólny w ustawie, gdy owo postanowienie nie wskazuje w sposób wyraźny, że 1) zmiany kursu walut nie podlegają ograniczeniom maksymalnym; 2) możliwość zmiany kursu walut jest realna, a więc może mieć miejsce w czasie całego okresu umowy kredytu; 3) z tego względu kwota rat podlegających zwrotowi może zwiększać się w sposób nieograniczony; 4) jako skutek zmian kursu walut nie tylko kwota rat podlegających zwrotowi, ale również kwota pozostającego do zapłaty kapitału może zwiększyć się w sposób nieograniczony; 5) rozmiar możliwych strat jest nieograniczony; 6) skutki koniecznych środków prewencyjnych są ograniczone i wymagają stałego nadzoru; 7) strona będąca przedsiębiorcą nie może zapewnić tego nadzoru; biorąc również pod uwagę, że właściwe przepisy krajowe przewidują szczegółowe wskazanie ryzyka na piśmie, a nie tylko zwykłe oświadczenie co do istnienia ryzyka i jego przypisanie, w sytuacji, gdy ponadto Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził w pkt 74 wyroku w sprawie C-26/13, że strona będąca przedsiębiorcą powinna nie tylko poinformować konsumenta o ryzyku, lecz ponadto, konsument powinien móc również oszacować potencjalnie istotne dla niego konsekwencje ekonomiczne wynikające z ryzyka kursu walut, którym został obciążony, a w rezultacie także całkowity koszt kredytu?

                           5.4

                           Biorąc w szczególności pod uwagę, że jest możliwe lub nawet miało miejsce przyjęcie w ramach orzecznictwa lub przepisów krajowych wniosku, że w przypadku kredytów opartych na walucie obcej konsument zadłuża się w walucie obcej ze względu na to, że stawka odsetek mająca zastosowanie w rozpatrywanym czasie była korzystniejsza od kredytów w forintach, natomiast sam ponosi on skutki zmian kursu walut; że jest również możliwe lub nawet miało miejsce przyjęcie w ramach orzecznictwa lub przepisów krajowych wniosku, że przeniesienie zobowiązań umownych na jedną ze stron po zawarciu umowy kredytu – nieprzewidywalne a priori – nie może być oceniane wedle kryteriów charakteru nieuczciwego, jako że podstawy nieważności powinny istnieć w chwili zawarcia umowy; biorąc również pod uwagę, że właściwe przepisy krajowe przewidują szczegółowe wskazanie ryzyka na piśmie, a nie tylko zwykłe oświadczenie co do istnienia ryzyka i jego przypisanie, w sytuacji, gdy ponadto Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził w pkt 74 wyroku w sprawie C-26/13, że strona będąca przedsiębiorcą powinna nie tylko poinformować konsumenta o ryzyku, lecz ponadto, konsument powinien móc również oszacować ryzyko, czy przy uwzględnieniu konsekwencji gospodarczych należy uznać, że nie jest nieuczciwe, a więc że jest jasne i zrozumiałe, postanowienie umowne, które obciąża konsumenta ryzykiem kursu walut, sformułowane (jako warunek ogólny umowy przez stronę będącą przedsiębiorcą i nienegocjowane indywidualnie) na podstawie obowiązku informowania przewidzianego w sposób koniecznie ogólny w ustawie, gdy owo postanowienie nie wskazuje w sposób wyraźny przewidywanego kierunku zmian kursu walut w czasie obowiązywania umowy (przynajmniej w jej okresie początkowym), ani ich wartości minimalnych lub maksymalnych (np. na podstawie metody obliczania kursu walut forward lub na zasadzie parytetu odsetek – wedle którego w dziedzinie kredytów opartych na walucie obcej możliwe jest dokonanie prognozy z wysokim stopniem pewności, że korzyść w zakresie odsetek, a mianowicie okoliczność, że stawka LIBOR [London Interbank Offered Rate] lub EURIBOR [Euro Interbank Offered Rate] będzie niższa od stawki BUBOR [Budapest Interbank Offered Rate] oznacza, że konsument poniesie stratę w zakresie kursu walut, a więc kurs waluty spełnienia zobowiązania pogorszy się względem kursu waluty kredytu)?

                           5.5

                           Czy przy uwzględnieniu konsekwencji gospodarczych należy uznać, że nie jest nieuczciwe, a więc że jest jasne i zrozumiałe, postanowienie umowne, które obciąża konsumenta ryzykiem kursu walut, sformułowane (jako warunek ogólny umowy przez stronę będącą przedsiębiorcą i nienegocjowane indywidualnie) na podstawie obowiązku informowania przewidzianego w sposób koniecznie ogólny w ustawie, gdy owo postanowienie nie wskazuje w sposób wyraźny i dokładny (np. poprzez wyliczenie w formie ciągu danych lub grafiki rozwoju w przeszłości stosunku pomiędzy kursami waluty spełnienia i waluty kredytu w okresie o długości przynajmniej równej okresowi zobowiązania konsumenta) realnego ryzyka dłużnika wynikającego przewidywalnie z przypisania ryzyka kursu walut konsumentowi, biorąc również pod uwagę, że właściwe przepisy krajowe przewidują szczegółowe wskazanie ryzyka na piśmie, a nie tylko zwykłe oświadczenie co do istnienia ryzyka i jego przypisanie, w sytuacji, gdy ponadto Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził w pkt 74 wyroku w sprawie C-26/13, że strona będąca przedsiębiorcą powinna nie tylko poinformować konsumenta o ryzyku, lecz ponadto, konsument powinien móc również oszacować potencjalnie istotne dla niego konsekwencje ekonomiczne wynikające z ryzyka kursu walut, którym został obciążony, a w rezultacie także całkowity koszt kredytu?

                           5.6

                           Biorąc w szczególności pod uwagę, że jest możliwe lub nawet miało miejsce przyjęcie w ramach orzecznictwa lub przepisów krajowych wniosku, że w przypadku kredytów opartych na walucie obcej konsument zadłuża się w walucie obcej ze względu na to, że stawka odsetek mająca zastosowanie w rozpatrywanym czasie była korzystniejsza od kredytów w forintach, natomiast sam ponosi on skutki zmian kursu walut; biorąc również pod uwagę, że właściwe przepisy krajowe przewidują szczegółowe wskazanie ryzyka na piśmie, a nie tylko zwykłe oświadczenie co do istnienia ryzyka i jego przypisanie, w sytuacji, gdy ponadto Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził w pkt 74 wyroku w sprawie C-26/13, że strona będąca przedsiębiorcą powinna nie tylko poinformować konsumenta o ryzyku, lecz ponadto, konsument powinien móc również oszacować ryzyko, czy przy uwzględnieniu konsekwencji gospodarczych należy uznać, że nie jest nieuczciwe, a więc że jest jasne i zrozumiałe, postanowienie umowne, które obciąża konsumenta ryzykiem kursu walut, sformułowane (jako warunek ogólny umowy przez stronę będącą przedsiębiorcą i nienegocjowane indywidualnie) na podstawie obowiązku informowania przewidzianego w sposób koniecznie ogólny w ustawie, gdy owo postanowienie nie wskazuje w sposób wyraźny i dokładny (np. w formie wyraźnego wyliczenia w oparciu o ciąg danych z przeszłości w okresie o długości przynajmniej równej okresowi zobowiązania konsumenta) kwoty przewidywalnych zysków z odsetek przy zastosowaniu BUBOR w przypadku kredytów w forintach oraz LIBOR lub EURIBOR w przypadku kredytów opartych na walutach obcych?

               6)

               Przy ocenie braku nieuczciwego charakteru postanowienia umownego, które obciąża konsumenta ryzykiem kursu walut, sformułowanego (jako warunek ogólny umowy przez stronę będącą przedsiębiorcą i nienegocjowanego indywidualnie) na podstawie obowiązku informowania przewidzianego w sposób koniecznie ogólny w ustawie, jak należy podzielić ciężar dowodu między konsumenta i stronę umowy będącą przedsiębiorcą dla celów stwierdzenia, czy konsument miał realną możliwość zapoznania się przed zawarciem umowy kredytu ze spornym postanowieniem wiążącym go w sposób nieodwołalny [art. 3 ust. 3 dyrektywy 93/13/EWG i pkt 1 lit. i) załącznika do tej dyrektywy]?

               7)

               Czy należy uznać, że dla celów umów kredytu opartych na walutach obcych – a więc w odniesieniu do transakcji związanych z usługami, których cena jest uzależniona od wahań kursu walut na rynku finansowym – instytucje kredytowe, które zawierają umowy z konsumentem przy użyciu własnego kursu walut są przedsiębiorcami, którzy nie kontrolują rozwoju ceny [pkt 2 lit. c) załącznika do dyrektywy 93/13/EWG]?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa T-99/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Phildar przeciwko OHIM — Comercial Jacinto Parera (FILDOR) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FILDOR — Wcześniejszy słowno-graficzny znak towarowy PHILDAR — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FILDOR — Wcześniejsze międzynarodowe słowne i słowno-graficzne znaki towarowe PHILDAR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd ﾀﾔ Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 62 i 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. lit. b), art. 64 i 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/54

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Phildar przeciwko OHIM — Comercial Jacinto Parera (FILDOR)
   (Sprawa T-99/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FILDOR - Wcześniejszy słowno-graficzny znak towarowy PHILDAR - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FILDOR - Wcześniejsze międzynarodowe słowne i słowno-graficzne znaki towarowe PHILDAR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 62 i 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. lit. b), art. 64 i 75 rozporządzenia nr 207/2009)
   2009/C 267/91
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Phildar SA (Roubaix, Francja) (przedstawiciel: E. Baud, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Comercial Jacinto Parera SA (Barcelona, Hiszpania)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 stycznia 2006 r. w sprawie R 245/2004-2 dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Phildar SA i Comercial Jacinto Parera, S.A.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 16 stycznia 2006 r. (sprawa R 245/2004-2).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.


title: Sprawa F-28/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 lipca 2011 r. — BC przeciwko Radzie

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/58

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 lipca 2011 r. — BC przeciwko Radzie
   (Sprawa F-28/11) (1)

   2011/C 252/135
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 173 z 11.6.11, s. 16.


title: Sprawa C-68/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie T-240/02 Koninklijke Coöperatie Cosun U.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Koninklijke Coöperatie Cosun U.A. w dniu 11 lutego 2005 r.

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/22

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie T-240/02 Koninklijke Coöperatie Cosun U.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Koninklijke Coöperatie Cosun U.A. w dniu 11 lutego 2005 r.
   (Sprawa C-68/05 P)
   (2005/C 82/45)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 11 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie T-240/02, Koninklijke Coöperatie Cosun U.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Koninklijke Coöperatie Cosun U.A., reprezentowaną przez adwokatów M.M. Slotbooma i N.J. Heldera.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku,

               —

               orzeczenie przez Trybunał w przedmiocie sprawy poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

               —

               ewentualnie o skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd,

         obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania zarówno w pierwszej jak i drugiej instancji.
   Zarzuty i główne argumenty:
   Pierwszy zarzut
   Naruszenie prawa wspólnotowego w zakresie, w jakim Sąd stwierdził, że opłata od nie wywiezionego cukru C nie stanowi należności celnej przywozowej lub wywozowej w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 1430/79.
   Drugi zarzut subsydiarny
   Sąd niesłusznie nie uwzględnił, że opłata od nie wywiezionego cukru C powinna być traktowana jako należność celna przywozowa w rozumieniu rozporządzenia nr 1430/79.
   Zarzut ten składa się z trzech części:

               A.

               Sąd niesłusznie nie uwzględnił, że opłata od nie wywiezionego cukru C stanowi należność celną, gdyż posiada ten sam cel co należności celne.

               B.

               Sąd niesłusznie nie uwzględnił, że sposób obliczenia opłaty od nie wywiezionego cukru C wskazuje, że powinna być ona traktowana jako należność celna.

               C.

               Sąd niesłusznie nie uwzględnił, że sposób obliczenia należnej opłaty od nie wywiezionego cukru C wskazuje, że powinna być traktowana jako należność celna.

         Trzeci zarzut subsydiarny
   Rozpatrując drugi i trzeci zarzut, który Cosun przedstawił subsydiarnie w swej skardze, Sąd dopuścił się naruszenia prawa wspólnotowego.
   Zarzut ten składa się z następujących części:

               A.

               Badając drugi zarzut przedstawiony subsydiarnie w skardze Cosun do Sądu Pierwszej Instancji, Sąd ten przekroczył zakres sporu.

               B.

               Sąd niesłusznie pominął trzeci zarzut, który Cosun przedstawiła subsydiarnie.

         Czwarty zarzut subsydiarny
   Naruszenie zasad równości traktowania, pewności prawa i słuszności.


title: Sprawa T-89/16 P: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2017 r. – Clarke i in./EUIPO (Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Umowa na czas określony zawierająca klauzulę o jej rozwiązaniu w przypadku nieumieszczenia pracownika na liście rezerwy kadrowej następnego konkursu otwartego — Zastosowanie klauzuli o rozwiązaniu umowy — Zmiana kwalifikacji umowy na czas określony na umowę na czas nieokreślony — Obowiązek staranności — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/22

         Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2017 r. – Clarke i in./EUIPO
   (Sprawa T-89/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Umowa na czas określony zawierająca klauzulę o jej rozwiązaniu w przypadku nieumieszczenia pracownika na liście rezerwy kadrowej następnego konkursu otwartego - Zastosowanie klauzuli o rozwiązaniu umowy - Zmiana kwalifikacji umowy na czas określony na umowę na czas nieokreślony - Obowiązek staranności - Uzasadnione oczekiwania))
   (2017/C 256/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Nicole Clarke (Alicante, Hiszpania), Sigrid Dickmanns, (Gran Alacant, Hiszpania) i Elisavet Papathanasiou (Alicante) (przedstawiciel: H. Tettenborn, avocat)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė, pełnomocnik, wspierany przez B. Wägenbaura, avocat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2015 r., Clarke i in./OHIM (od F-101/14 do F-103/14, EU:F:2015:151), i mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Nicole Clarke, Sigrid Dickmanns i Elisavet Papathanasiou pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w ramach niniejszego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016.


title: Sprawa C-362/06 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 22 czerwca 2006 r. w sprawie T-150/05 Markku Sahlstedt i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich 22 czerwca 2006 r. , wniesione w dniu 4 września 2006 r. przez Markku Sahlstedta, Juhę Kankkunena, Mikko Tannera, Toiniego Tannera, Liisę Tannera, Eevę Jokinena, Ailiego Oksanena, Olliego Tannera, Leenę Tannera, Ailę Puttonena, Risto Tannera, Toma Järvinena, Runo K. Kurko, Maa- ja metsätaloustuottajain keskusliitto MTK ry oraz MTK:n säätiö

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/13

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 22 czerwca 2006 r. w sprawie T-150/05 Markku Sahlstedt i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich 22 czerwca 2006 r., wniesione w dniu 4 września 2006 r. przez Markku Sahlstedta, Juhę Kankkunena, Mikko Tannera, Toiniego Tannera, Liisę Tannera, Eevę Jokinena, Ailiego Oksanena, Olliego Tannera, Leenę Tannera, Ailę Puttonena, Risto Tannera, Toma Järvinena, Runo K. Kurko, Maa- ja metsätaloustuottajain keskusliitto MTK ry oraz MTK:n säätiö
   (Sprawa C-362/06 P)
   (2006/C 261/24)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Markku Sahlstedt, Juha Kankkunen, Mikko Tanner, Toini Tanner, Liisa Tanner, Eeva Jokinen, Aili Oksanen, Olli Tanner, Leena Tanner, Aila Puttonen, Risto Tanner, Tom Järvinen, Runo K. Kurko, Maa- ja metsätaloustuottajain keskusliitto MTK ry oraz MTK:n säätiö (przedstawiciel: K. Martinnen, asianajaja)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Republika Finlandii
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawie T-150/05 oddalającego skargę jako niedopuszczalną;

               —

               dopuszczenie skargi wniesionej w sprawie T-150/05;

               —

               rozstrzygnięcie w sprawie i uwzględnienie żądań stron, które wystąpiły przed Sądem Pierwszej Instancji jako skarżący, a tym samym uwzględnienie w całości skargi wniesionej w sprawie T-150/50;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji i przed Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Sąd Pierwszej Instancji uznał, że decyzja Komisji 2005/101/WE (1) nie dotyczy skarżących „bezpośrednio” w rozumieniu art. 230 WE. Orzeczenie oddalające skargę jako niedopuszczalną jest wadliwe pod względem prawnym i powinno zostać uchylone z następujących powodów:

               1.

                  Bezpośrednie oddziaływanie na sytuację prawną.

               Sąd dokonał błędnej interpretacji art. 6 dyrektywy Rady 92/43/EWG (2) z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, przyjmując, że decyzja Komisji nie miała bezpośrednich skutków prawnych dla skarżących. Skarżący uważają jednak, że decyzja ta oddziałuje bezpośrednio na ich sytuację prawną, ponieważ

                           i)

                           ustanawia ostatecznie status obszaru chronionego dla danego terenu,

                           ii)

                           nałożyła na właścicieli gruntów zakaz pogarszania stanu i

                           iii)

                           wprowadziła obowiązek oceny planu lub przedsięwzięcia.

               2.

                  Automatyczne występowanie skutków bezpośrednich.

               Sąd dokonał błędnej interpretacji art. 6, uznając, że decyzja Komisji wywiera skutki prawne tylko w przypadku przyjęcia przez państwo członkowskie środków znajdujących się w zakresie jego uprawnień dyskrecjonalnych. Zdaniem skarżących z decyzji Komisji wynikają jednak częściowo skutki prawne takie jak zakaz pogarszania stanu i obowiązek oceny planów i przedsięwzięć, które następują automatycznie bez jakichkolwiek działań wdrażających państwa członkowskiego.

               3.

                  Brak skutecznych środków ochrony prawnej.

               W prawie wspólnotowym obowiązuje w postępowaniu administracyjnym i sądowym zasada postępowania kontradyktoryjnego. Zgodnie z tą zasadą strony powinny dysponować w praktyce prawem do wniesienia skargi lub innym skutecznym środkiem odwoławczym od decyzji. Gdyby skarżącym odmówiono prawa do wniesienia skargi, nie mieliby na żadnym etapie tego postępowania możliwości zakwestionowania decyzji władz, w wyniku której ich grunty zostały włączone do sieci Natura 2000 oraz nałożono na nich ograniczenia w postaci zakazu pogarszania stanu i obowiązku oceny. Chodzi tu o decyzję, która w sposób ostateczny nadaje danym terenem status obszarów Natury 2000.

      (1)  Dz.U. L 40, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 206, str. 7.


title: Sprawa T-202/15: Postanowienie Sądu z dnia 20 listopada 2015 r. – Zitro IP/OHIM (WORLD OF BINGO) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego WORLD OF BINGO — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/59

         Postanowienie Sądu z dnia 20 listopada 2015 r. – Zitro IP/OHIM (WORLD OF BINGO)
   (Sprawa T-202/15) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego WORLD OF BINGO - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2016/C 038/79)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Zitro IP Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: V. Melgar i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lutego 2015 r. (sprawa R 1899/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego WORLD OF BINGO jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zitro IP Sàrl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


title: Sprawa C-360/11: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/8

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-360/11)
   2011/C 282/15
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: L. Lozano Palacios, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez zastosowanie obniżonej stawki podatku VAT:

                           —

                           substancje medyczne zwykle używane i przeznaczone do uzyskania produktów leczniczych zgodnie z postanowieniami art. 91 akapit pierwszy ust. 1 pkt 5 i akapit drugi ust. 1 pkt 3 hiszpańskiej ustawy o podatku VAT;

                           —

                           produkty medyczne, sprzęt, wyposażenie lub urządzenia, które obiektywnie mogą jedynie służyć zapobieganiu, diagnozie, leczeniu lub łagodzeniu chorób lub dolegliwości u ludzi lub zwierząt, lecz które nie są „zazwyczaj używane do łagodzenia skutków lub leczenia niepełnosprawności, przeznaczone wyłącznie do użytku osobistego przez osoby niepełnosprawne” zgodnie z postanowieniami art. 91 akapit pierwszy ust. 2 hiszpańskiej ustawy o podatku VAT;

                           —

                           urządzenia i akcesoria, które zasadniczo lub głównie są używane do łagodzenia fizycznych ułomności zwierząt zgodnie z art. 91 akapit pierwszy ust. 1 pkt 6 zdanie pierwsze hiszpańskiej ustawy o podatku VAT;

                           —

                           urządzenia i akcesoria, które zazwyczaj są używane do łagodzenia skutków niepełnosprawności ludzi, lecz które nie są przeznaczone wyłącznie do użytku osobistego przez osoby „niepełnosprawne”, rozumiejąc to pojęcie w potocznym znaczeniu, innym i bardziej wąskim niż pojęcie „chory” w myśl art. 91 akapit pierwszy pkt 1 ust. 6 zdanie pierwsze hiszpańskiej ustawy o podatku VAT,

                     Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 98 w związku z załącznikiem III dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

               —

               Obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja twierdzi, ze system obniżonych stawek, o którym mowa w art. 91 akapit pierwszy ust. 1 pkt 5 i 6 oraz akapit drugi ust. 1 pkt 3 hiszpańskiej ustawy o podatku VAT przekracza zakres zastosowania dozwolony przez dyrektywę VAT, ponieważ wykracza poza zakres możliwości, z którego korzystają państwa członkowskie na podstawie kategorii 3 i 4 załącznika III do tej dyrektywy. Wykładnia dokonana przez hiszpańskie organy stoi w sprzeczności z brzmieniem i systematyką dyrektywy, a także jest sprzeczna z orzecznictwem, zgodnie z którym wyjątki od przepisów ogólnych wspólnego systemu podatku VAT powinny być interpretowane w sposób ścisły.

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-389/09: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2009 r. — Labate przeciwko Komisji

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/30

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2009 r. — Labate przeciwko Komisji
   (Sprawa T-389/09)
   2009/C 312/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kay Labate (Tarquinia, Włochy) (przedstawiciel: I. Forrester, QC)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie bezczynności Komisji w rozumieniu art. 232 WE;

               —

               nakazanie, żeby Komisja podjęła niezbędne środki celem dostosowania się do postanowienia Sądu;

               —

               przyznanie niniejszej skardze należytego pierwszeństwa, co pozwoli uniknąć obciążenia akt sprawy poprzez wniosek o rozpatrzenie w trybie pilnym oraz wydanie wyroku w terminie sześciu tygodni;

               —

               przyjęcie innych środków, które Sąd uzna za konieczne;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W dniu 20 lutego 2009 r. skarżąca wezwała formalnie Komisję do działania na podstawie art. 232 WE polegającego na wydaniu decyzji uznającej za chorobę zawodową raka płuc, na którego chorował jej zmarły mąż zgodnie z art. 73 regulaminu pracowniczego oraz wspólnymi przepisami dotyczącymi ubezpieczenia urzędników Wspólnot Europejskich od ryzyka wypadków i chorób zawodowych.
   W związku z tym, że Komisja we wskazanym terminie nie wydała decyzji ani nie zajęła stanowiska w tym przedmiocie, skarżąca wnosi do Sadu o stwierdzenie, że Komisja nie wydając w rozsądnym terminie decyzji w sprawie wniosku dotyczącego uznania choroby jej męża za chorobę zawodową naruszyła zobowiązania wynikające dla niej z art. 90 regulaminu pracowniczego oraz art. 23 wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia urzędników Wspólnot Europejskich od ryzyka wypadków i chorób zawodowych.