title: Sprawa T-122/10: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2010 r. — USFSPEI i in. przeciwko Radzie

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/33

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2010 r. — USFSPEI i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-122/10)
   2010/C 148/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Union syndicale fédérale des services publics européens et internationaux (USFSPEI) (Bruksela, Belgia), Giuseppe Calo (Luksemburg, Luksemburg), Jean-Pierre Tytgat (Mamer, Luksemburg) (przedstawiciele: J.-N. Louis, A. Coolen, B. Cambier, L. Renders, S. Pappas, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r. dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2009 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur, z zachowaniem jego skutków do chwili przyjęcia przez Radę nowego rozporządzenia, zgodnie z projektem Komisji, z mocą od dnia 1 lipca 2009 r.;

               —

               zasądzenie od Rady zapłaty na rzecz skarżących G. Calo i J.P. Tytgata, a także pozostałych urzędników i pracowników Unii Europejskiej, zaległych wynagrodzeń i emerytur lub rent, przysługujących im od dnia 1 lipca 2009 r., powiększonych o odsetki za zwłokę naliczane począwszy od dnia, gdy zaległości powinny były zostać wypłacone, według stawki ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, powiększonej o dwa punkty;

               —

               zasądzenie od Rady zapłaty na rzecz USF symbolicznego 1 EUR jako zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną wskutek niezgodnego z prawem działania administracji polegającego na wydaniu niezgodnego z prawem rozporządzenia nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r. dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2009 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (1).
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnoszą niezgodny z prawem charakter rozporządzenia nr 1296/2009, obejście przepisów proceduralnych oraz naruszenie zasad lojalnej współpracy i spójności wynikających z art. 4 ust. 3 TUE.
   Skarżący podnoszą również naruszenie art. 65 i 65a regulaminu pracowniczego, art. 1 i 3 załącznika XI do regulaminu pracowniczego oraz zasady zbieżności, zasady uzasadnionych oczekiwań i zasady „patere legem quam ipse fecisti”.
   Podnoszą oni wreszcie naruszenie obowiązku uzasadnienia i zasady proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. 2009 L 348, s. 10.


title: Sprawa T-83/13 P: Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2014 r. – BS przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Artykuł 73 regulaminu pracowniczego — Przepisy dotyczące ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej — Zasada kolegialności — Charakter prawny sporu — Stopień uszczerbku na zdrowiu fizycznym i psychicznym — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części niemające właściwej podstawy prawnej)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/21

         Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2014 r. – BS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-83/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Przepisy dotyczące ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej - Zasada kolegialności - Charakter prawny sporu - Stopień uszczerbku na zdrowiu fizycznym i psychicznym - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części niemające właściwej podstawy prawnej))
   (2014/C 431/36)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: BS (Messyna, Włochy) (przedstawiciel: adwokat C. Pollicino)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i V. Joris, następnie J. Currall, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata D. Gulla)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie BS przeciwko Komisji, F-90/11, Zb.Orz.SP, EU:F:2012:188.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               BS pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa T-433/04: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2004 r. przez Angelę Davi przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/42

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2004 r. przez Angelę Davi przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-433/04)
   (2005/C 6/82)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 22 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Angeli Davi zamieszkałej w Brukseli, reprezentowanej przez Lucasa Vogla, adwokata przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 2 lipca 2004 r., oddalającej skargę skarżącej z dnia 1 marca 2004 r., w której sprzeciwiła się decyzji odmawiającej jej awansu z grupy zaszeregowania C3 do grupy zaszeregowania C2, w ramach postępowania w sprawie awansów w roku 2003;

               —

               o ile będzie to konieczne, stwierdzenie także nieważności pierwotnej decyzji organu powołującego z grudnia 2003 r. odmawiającej skarżącej awansowania z grupy zaszeregowania C3 do grupy zaszeregowania C2, w ramach postępowania w sprawie awansów w roku 2003;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w tej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Podniesione zarzuty i główne argumenty są identyczne jak te w sprawie T-432/04.


title: Sprawa T-761/15: Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2016 r. – Sogepa/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Fabryka kryształów — Pomoc w postaci pożyczki — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Obowiązek odzyskania pomocy przyznanej przedsiębiorstwu w upadłości — Uchybienie wymogom formalnym — Niedopuszczalność)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/20

         Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2016 r. – Sogepa/Komisja
   (Sprawa T-761/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Fabryka kryształów - Pomoc w postaci pożyczki - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Obowiązek odzyskania pomocy przyznanej przedsiębiorstwu w upadłości - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność))
   (2016/C 410/28)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société wallonne de gestion et de participations (Sogepa) (Liège, Belgia) (przedstawiciele: A. Lepièce i H. Baeyens, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland, L. Armati i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności art. 3–6 decyzji Komisji (UE) 2015/1825 z dnia 31 lipca 2014 r. w sprawie niezgłoszonej pomocy państwa SA.34791 (2013/C) (ex 2012/NN) – Belgia – Pomoc na ratowanie Val Saint-Lambert SA (Dz.U. 2015, L 269, s. 47).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Société wallonne de gestion et de participations (Sogepa) zostaje obciążona poza kosztami własnymi również kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


title: Sprawa C-282/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Liège — Belgia) — État belge — SPF Finances przeciwko Truck Center SA (Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) i art. 58 traktatu WE (obecnie art. 48 WE) — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 73b i art. 73d traktatu WE (obecnie, odpowiednio, art. 56 WE i art. 58 WE) — Opodatkowanie osób prawnych — Dochody z kapitału i z dóbr ruchomych — Opodatkowanie u źródła — Zaliczka na podatek od dochodów kapitałowych — Pobór zaliczki na podatek od dochodów kapitałowych od odsetek wypłacanych spółkom niebędącym rezydentami — Brak poboru zaliczki na podatek od dochodów kapitałowych od odsetek wypłacanych spółkom będącym rezydentami — Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania — Ograniczenie — Brak)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Liège — Belgia) — État belge — SPF Finances przeciwko Truck Center SA
   (Sprawa C-282/07) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) i art. 58 traktatu WE (obecnie art. 48 WE) - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 73b i art. 73d traktatu WE (obecnie, odpowiednio, art. 56 WE i art. 58 WE) - Opodatkowanie osób prawnych - Dochody z kapitału i z dóbr ruchomych - Opodatkowanie u źródła - Zaliczka na podatek od dochodów kapitałowych - Pobór zaliczki na podatek od dochodów kapitałowych od odsetek wypłacanych spółkom niebędącym rezydentami - Brak poboru zaliczki na podatek od dochodów kapitałowych od odsetek wypłacanych spółkom będącym rezydentami - Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania - Ograniczenie - Brak)
   (2009/C 44/19)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel de Liège
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: État belge — SPF Finances

      Strona pozwana: Truck Center SA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d'appel de Liège — Wykładnia art. 56 WE i 58 WE — Swobodny przepływ kapitału — Opodatkowanie osób prawnych — Zaliczka na podatek pobierana przez organy podatkowe państwa członkowskiego od dochodów kapitałowych przyznanych przez spółkę z siedzibą w tym państwie na rzecz spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim — Brak poboru zaliczki, jeśli dochody zostają przyznane spółce z siedzibą w tym samym państwie członkowskim — Nieuzasadniona różnica w traktowaniu lub różna sytuacja uzasadniająca zróżnicowane traktowanie? — Wpływ na tę kwestię umowy dwustronnej o unikaniu podwójnego opodatkowania
   Sentencja
   Artykuł 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE), art. 58 traktatu WE (obecnie art. 48 WE), art. 73b traktatu WE i art. 73d traktatu WE (obecnie, odpowiednio, art. 56 WE i art. 58 WE) należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom podatkowym państwa członkowskiego takim jak będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, które przewidują pobór u źródła podatku od odsetek wypłaconych przez spółkę będącą rezydentem tego państwa spółce będącej rezydentem innego państwa członkowskiego, podczas gdy zwalniają z tego podatku odsetki wypłacone spółce będącej rezydentem pierwszego państwa członkowskiego, której dochody są opodatkowane w tym ostatnim państwie członkowskim podatkiem dochodowym od osób prawnych.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007.


title: Sprawa T-473/15: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2015 r. – Capella/OHIM – Abus (APUS)

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/33

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2015 r. – Capella/OHIM – Abus (APUS)
   (Sprawa T-473/15)
   (2015/C 328/30)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Capella EOOD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat F. Henkel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Abus August Bremicker Söhne KG (Wetter/Volmarstein, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „APUS” – zgłoszenie nr 10 415 511

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 czerwca 2015 r. w sprawie R 117/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-43/15 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 listopada 2016 r. – BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), LG Electronics Inc. [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie do rejestracji graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „compressor technology” — Sprzeciw właściciela słownych znaków towarowych KOMPRESSOR PLUS i KOMPRESSOR — Częściowa odmowa rejestracji — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 60 — Rozporządzenie (WE) nr 216/96 — Artykuł 8 ust. 3 — Odwołanie „posiłkowe” — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Słabo odróżniający charakter wcześniejszych krajowych znaków towarowych — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd]

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/12

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 listopada 2016 r. – BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), LG Electronics Inc.
   (Sprawa C-43/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie do rejestracji graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „compressor technology” - Sprzeciw właściciela słownych znaków towarowych KOMPRESSOR PLUS i KOMPRESSOR - Częściowa odmowa rejestracji - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 60 - Rozporządzenie (WE) nr 216/96 - Artykuł 8 ust. 3 - Odwołanie „posiłkowe” - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Słabo odróżniający charakter wcześniejszych krajowych znaków towarowych - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd])
   (2017/C 006/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (przedstawiciele: S. Biagosch i R. Kunz-Hallstein, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik), LG Electronics Inc.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 146 z 4.5.2015.


title: Sprawa F-126/14: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2014 r. – ZZ przeciwko ESDZ

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/50

         Skarga wniesiona w dniu 30 października 2014 r. – ZZ przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-126/14)
   (2015/C 034/61)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Tallent)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę w ramach Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych utrzymującej w mocy pułap zwrotu kosztów przeprowadzki skarżącego z jego państwa pochodzenia, Czarnogóry.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Bezwarunkowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wydanej przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę z dnia 23 lipca 2014 r., doręczonej w dniu 1 sierpnia 2014 r.;

               —

               stwierdzenie, że ZZ zostaną zwrócone faktyczne koszty poniesione z tytułu przeprowadzki w wysokości 17  940 EUR;

               —

               pomocniczo, stwierdzenie, że ZZ zostaną zwrócone faktyczne koszty poniesione z tytułu przeprowadzki w wysokości 7  960 EUR;

               —

               stwierdzenie, że całość kosztów postępowania pokrywa Europejska Służba Działań Zewnętrznych.


title: Wykreślenie sprawy C-93/04

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/32

         Wykreślenie sprawy C-93/04 (1)

   (2005/C 6/61)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 6 lipca 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-93/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa C-137/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Verwaltungsgericht München (Niemcy) w dniu 18 marca 2013 r. — Herbaria Kräuterparadies GmbH przeciwko Freistaat Bayern

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Verwaltungsgericht München (Niemcy) w dniu 18 marca 2013 r. — Herbaria Kräuterparadies GmbH przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-137/13)
   2013/C 171/27
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bayerisches Verwaltungsgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Herbaria Kräuterparadies GmbH

      Strona pozwana: Freistaat Bayern

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 27 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 (1) należy interpretować w taki sposób, że użycie wymienionych w nim substancji jest wymagane prawnie jedynie wtedy, gdy przepis unijny lub zgodny z prawem Unii przepis krajowy w sposób bezpośredni ustanawia dla danego środka spożywczego, w którego skład mają wejść wymienione substancje, wymóg dodania wymienionych substancji lub przynajmniej przewiduje minimalną zawartość wymienionych substancji, które mają być dodane?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy art. 27 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 należy interpretować w taki sposób, że użycie wymienionych substancji jest wymagane prawnie także w przypadkach, w których wprowadzenie do obrotu środka spożywczego jako suplementu żywnościowego lub z użyciem oświadczenia zdrowotnego byłoby bez dodania przynajmniej jednej z wymienionych substancji wprowadzające w błąd i mylące konsumentów, gdyż dany środek spożywczy z powodu zbyt niskiego stężenia wymienionych substancji nie może spełnić swojego przeznaczenia jako środek spożywczy lub przeznaczenia wskazanego w oświadczeniu zdrowotnym?

               3)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy art. 27 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 należy interpretować w taki sposób, że użycie wymienionych substancji jest wymagane prawnie także w przypadkach, w których zastosowanie danego oświadczenia zdrowotnego dozwolone jest tylko dla środków spożywczych, które zawierają określoną, tzw. znaczącą, ilość przynajmniej jednej z wymienionych substancji?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. L 250, s. 1).


title: Sprawa T-273/10: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Olive Line International przeciwko OHIM — Umbria Olii International (O·LIVE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego O·LIVE — Wcześniejsze, graficzne i słowny, wspólnotowy i hiszpańskie, znaki towarowe Olive line — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/13

         Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Olive Line International przeciwko OHIM — Umbria Olii International (O·LIVE)
   (Sprawa T-273/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego O·LIVE - Wcześniejsze, graficzne i słowny, wspólnotowy i hiszpańskie, znaki towarowe Olive line - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 200/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Olive Line International, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Umbria Olii International Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat E. Montelione)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 kwietnia 2010 r. (sprawa R 4/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Olive Line International, SL a O. International Srl.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 14 kwietnia 2010 r. (sprawa R 4/2009-4) w zakresie, w jakim dotyczy, po pierwsze, wszystkich towarów objętych zgłoszeniem znaku towarowego i należących do klasy 3, mianowicie „[ś]rodków wybielających i innych środków piorących; środków do czyszczenia, polerowania, odtłuszczania i szorowania; mydeł; produktów perfumeryjnych; olejków eterycznych; kosmetyków; płynów do pielęgnacji włosów; past do zębów”, a po drugie, „usług w zakresie higieny i urody dla ludzi i zwierząt”, objętych zgłoszeniem znaku towarowego i należących do klasy 44.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM i Umbria Olii International Srl pokrywają trzy czwarte własnych kosztów oraz po trzy ósme kosztów poniesionych przez Olive Line International, SL.

               4)

               Olive Line International, SL pokrywa oprócz jednej czwartej własnych kosztów jedną czwartą kosztów poniesionych przez OHIM i Umbria Olii International Srl.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa T-393/15: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2015 r. – Università del Salento/Komisja

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/54

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2015 r. – Università del Salento/Komisja
   (Sprawa T-393/15)
   (2015/C 311/59)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Università del Salento (Lecce, Włochy) (przedstawiciel: F. Vetrò, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów i w rezultacie zasądzenie kwot należnych wydziałowi inżynierii innowacyjnej Uniwersytetu Salentyńskiego w związku z umową zatytułowaną „Support for training career of researchers, Grant Agreement n. 6102350, Explaining the nature of technological innovation in Chinese enterprises”, ze wszystkimi wynikającymi z tego skutkami prawnymi, również w odniesieniu do kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Budżetu, Wykonanie budżetu (budżet ogólny i EFR) Odzyskiwanie należności, z dnia 4 maja 2015 r. oznaczonej jako N. D/CA – B.2 – 005817, oraz załączonej do niej noty debetowej. Decyzja ta obejmuje potrącenie wierzytelności przysługującej wydziałowi inżynierii innowacyjnej Uniwersytetu Salentyńskiego wobec Komisji w związku z wykonaniem umowy z tzw. serii Marie Curie, zatytułowanej „Support for training career of researchers, Grant Agreement n. 6102350, Explaining the nature of technological innovation in Chinese enterprises”, z należnością, jaka zdaniem Komisji przysługuje jej od wydziału nauk prawnych Uniwersytetu Salentyńskiego w związku z umową zatytułowaną „Agreement JUST/2010/JPEN/AG/1540 – Judicial Training and Research on EU crimes against environment and maritime pollution”.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 3 i 24 włoskiej konstytucji, nadużyciu władzy, przekroczeniu kompetencji z uwagi na błędne ustalenia, braku dochodzenia, błędzie co do okoliczności faktycznych oraz naruszeniu i błędnym zastosowaniu art. 81 rozporządzenia finansowego Unii Europejskiej.

                           —

                           W związku z tym zostało podniesione, że potrącenia dokonano z naruszeniem europejskich zasad pewności, płynności i wymagalności. W niniejszym przypadku dłużnik kwestionuje przypisywany my dług jak wynika z załączonych pism. Decyzja Komisji jest jednostronna i jako taka narusza zasadę równości.

               2.

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu i błędnym zastosowaniu zasady skuteczności porządku prawnego Unii, naruszeniu i błędnym zastosowaniu zasady należytego zarządzania finansami oraz nadużyciu władzy z uwagi na brak dochodzenia.

                           —

                           W tym względzie podniesione zostało, że kwoty przyznane na projekt badawczy wydziału inżynierii innowacyjnej powinny być przeznaczone wyłącznie na działalność badawczą, w związku z którą zostały przyznane i nie mogą być przedmiotem potrącenia z wierzytelnościami dotyczącymi działalności innej niż działalność podjęta w związku z odnośnym projektem, gdyż w przeciwnym razie stanowi to naruszenie zasady skuteczności. Zaskarżone akty naruszają również zasadę należytego zarządzania finansami, gdyż dokonując potrącenia Komisja nie wykorzystała przyznanych kwot zgodnie z ich przeznaczeniem.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia i błędnego zastosowania art. 296 TFUE.

                           —

                           Podniesione zostało w tym względzie, że zaskarżony akt nie spełnia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w rzeczonym przepisie, nie wskazując źródła, motywów ani przesłanek prawnych decyzji o potrąceniu kwot przyznanych wydziałowi inżynierii innowacyjnej z kwotami żądanymi od wydziału nauk prawnych.


title: Sprawa C-548/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n °2 de Marchena (Hiszpania) w dniu 24 października 2013 r. — Caixabank S.A. przeciwko Franciscowi Javierowi Brenesowi Jiménezowi i Andrei Jiménez Jiménez

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena (Hiszpania) w dniu 24 października 2013 r. — Caixabank S.A. przeciwko Franciscowi Javierowi Brenesowi Jiménezowi i Andrei Jiménez Jiménez
   (Sprawa C-548/13)
   2014/C 24/03
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Caixabank SA

      Strona pozwana: Francisco Javier Brenes Jiménez i Andrea Jiménez Jiménez

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z dyrektywą Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a w szczególności z art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, oraz celem zagwarantowania ochrony konsumentów i użytkowników zgodnie z zasadami równoważności i skuteczności, w przypadku gdy sąd krajowy uzna, że dany warunek umowny dotyczący odsetek za zwłokę w umowach pożyczki hipotecznej jest nieuczciwy, musi on stwierdzić nieważność tego warunku i uznać, że nie jest on wiążący, czy też wręcz przeciwnie, musi miarkować wysokość odsetek za zwłokę, nakazując podmiotowi prowadzącemu egzekucję lub pożyczkodawcy przeliczenie tych odsetek?

               2)

               Czy drugi przepis przejściowy ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r. nie oznacza niczego innego, jak ograniczenia ochrony interesów konsumenta, nakładając w sposób dorozumiany na sąd krajowy obowiązek miarkowania wysokości odsetek za zwłokę wynikających z warunku umownego, który został uznany za nieuczciwy, poprzez przeliczenie przewidzianych w umowie odsetek i utrzymanie w mocy nieuczciwego warunku, zamiast stwierdzenia nieważności takiego warunku i uznania, że nie jest on wiążący dla konsumenta?

               3)

               Czy drugi przepis przejściowy ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r. narusza dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w szczególności zaś jej art. 6 ust. 1, stojąc na przeszkodzie stosowaniu zasad równoważności i skuteczności w dziedzinie ochrony konsumentów oraz powodując uniknięcie zastosowania sankcji nieważności oraz braku związania nieuczciwymi warunkami umownymi w zakresie naliczania odsetek za zwłokę w umowach pożyczki hipotecznej zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r.?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa T-487/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 maja 2006 r. — Falcon Sporting Goods przeciwko OHIM (BIN LADIN) (Wspólnotowy znak towarowy — Odmowa rejestracji — Cofnięcie wniosku o rejestrację — Umorzenie postępowania)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/21

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 maja 2006 r. — Falcon Sporting Goods przeciwko OHIM (BIN LADIN)
   (Sprawa T-487/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Odmowa rejestracji - Cofnięcie wniosku o rejestrację - Umorzenie postępowania)
   (2006/C 190/37)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Falcon Sporting Goods AG (Zug, Szwajcaria) (Przedstawiciel: adwokat J. Weilgell)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2004 r. (sprawa R 176/2004-2), wydaną w związku z odmową rejestracji słownego znaku towarowego „BIN LADEN”
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005


title: Sprawa T-190/16: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2016 r. – Azarov/Rada Unii Europejskiej

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/30

         Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2016 r. – Azarov/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa T-190/16)
   (2016/C 222/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mykola Yanovych Azarov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: G. Lansky i A. Egger, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 60, s. 76), a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wprowadzającego w życie rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 60, s. 1), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego;

               —

               zarządzenie pewnych środków organizacji postępowania, czyli w szczególności:

                           —

                           pytań do Rady;

                           —

                           wezwania Rady do przedstawienia uwag na piśmie lub ustnie na temat pewnych aspektów sporu;

                           —

                           zwrócenia się o informacje i objaśnienia do Rady i osób trzecich, w szczególności Komisji, Europejskiej Służby działań Zewnętrznych (ESDZ) i Ukrainy;

                           —

                           wezwania do przedstawienia dokumentów lub środków dowodowych dotyczących sprawy;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw podstawowych.

                           —

                           W ramach tego zarzutu skarżący podnosi naruszenie prawa własności i naruszenie prawa do swobody przedsiębiorczości. Ponadto, utrzymuje, że nałożone środki są nieproporcjonalne.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy.

                           —

                           W tym względzie skarżący podnosi w szczególności, że Rada dopuściła się nadużycia władzy, ponieważ przyjmując środki ograniczające względem skarżącego, realizowała inne cele niż cele w postaci wzmocnienia i wsparcia państwa prawa, jak również poszanowania praw człowieka na Ukrainie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji

                           —

                           W ramach tego zarzutu skarżący utrzymuje w szczególności naruszenie prawa do bezstronnego traktowania, naruszenie prawa do sprawiedliwego traktowania oraz naruszenie prawa do poważnego zbadania faktów.

               4.

               Czwarty zarzut dotyczący oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa T-527/14: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2014 r. – Rosenich przeciwko OHIM

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/25

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2014 r. – Rosenich przeciwko OHIM
   (Sprawa T-527/14)
   (2014/C 462/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Paul Rosenich (Triesenberg, Liechtenstein) (przedstawiciele: A. von Mühlendahl i C. Eckhartt, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 kwietnia 2014 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora wydziału „Wsparcie dla zasadniczej działalności” OHIM z dnia 7 września 2012 r., mocą której oddalony został wniosek skarżącego o wpis na listę zarejestrowanych pełnomocników przed pozwanym Urzędem i od której skarżący w dniu 7 listopada 2012 r. wniósł odwołanie;

               —

               obciążenie Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty i podstawowe argumenty

   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja stanowi naruszenie art. 93 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z gwarantowaną na podstawie Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym swobodą świadczenia usług w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego, ponieważ potwierdza odmowę jego wpisu na listę zarejestrowanych w OHIM zawodowych pełnomocników, mimo że posiada on swoją siedzibę wprawdzie nie na terytorium państwa członkowskiego Unii, ale na terytorium innego państwa członkowskiego EOG.


title: Sprawa T-187/11: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2011 r. — Trabelsi i in. przeciwko Radzie

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/29

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2011 r. — Trabelsi i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-187/11)
   2011/C 152/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamed Trabelsi (Paryż, Francja), Ines Lejri (Paryż), Moncef Trabelsi (Paryż), Selima Trabelsi (Paryż) i Tarek Trabelsi (Paryż) (przedstawiciel: adwokat A. Metzker)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Rady Unii z dnia 4 lutego 2011 r.;

               —

               usunięcie z wykazu nazwiska „Mohamed TRABELSI”;

               —

               usunięcie z wykazu nazwiska „INES LEJRI”;

               —

               usunięcie z wykazu nazwiska matki Mohameda TRABELSIEGO;

               —

               usunięcie podanego adresu Mohameda TRABELSIEGO;

               —

               przyznanie państwu TRABELSIM prawa odpowiedzi;

               —

               objęcie ochroną Tareka TRABELSIEGO ze względu na jego upośledzenie;

               —

               nakazanie Radzie Unii Europejskiej ponownego zbadania jej aktu i poszanowania zasady domniemana niewinności;

               —

               zawieszenie aktu ogłoszonego przez Radę Unii Europejskiej;

               —

               zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz M. TRABELSIEGO kwoty 150 000 EUR z tytułu odszkodowania za poniesioną szkodę;

               —

               obciążenie Unii kwotą 25 000 EUR tytułem poniesionych wydatków;

               —

               zasądzenie od państwa wypłaty poniesionych kosztów niepodlegających zwrotowi, których ustalenie wysokości zgodnie z zasadą słuszności należy do Sądu na podstawie art. L 761-1 code de justice administrative (kodeksu postępowania przed sądami administracyjnymi).

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem formalnym zaskarżonej decyzji ze względu na nadużycie władzy i naruszenie zasad domniemania niewinności, nullum crimen, nulla poena sine lege, non bis in idem i kontradyktoryjności oraz rzetelnego postępowania.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem materialnym zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie prawa własności oraz zasad godności ludzkiej i równości, naruszenie swobód TRABELSICH, naruszenie życia prywatnego oraz dyskryminację wobec upośledzonego dziecka.


title: Sprawa C-21/12: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. — Abbott Laboratories przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Oznaczenie słowne „RESTORE” — Odmowa rejestracji — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Prawo do bycia wysłuchanym — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 75 zdanie drugie — Równość traktowania)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/7

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. — Abbott Laboratories przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-21/12) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Oznaczenie słowne „RESTORE” - Odmowa rejestracji - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Prawo do bycia wysłuchanym - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 75 zdanie drugie - Równość traktowania)
   2013/C 108/13
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Abbott Laboratories (przedstawiciel: adwokat R. Niebel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2011 r. w sprawie T-363/10 Abbott Laboratories przeciwko OHIM, którym Sąd oddalił skargę strony skarżącej na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 czerwca 2010 r. (sprawa R 1560/2009-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego RESTORE jako wspólnotowego znaku towarowego — Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 75 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 29 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) — Charakter odróżniający oznaczenia słownego RESTORE

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Abbott Laboratories pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa T-132/14: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2014 r. – Albis Plastic przeciwko OHIM –IQAP Masterbatch Group (ALCOLOR)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/53

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2014 r. – Albis Plastic przeciwko OHIM –IQAP Masterbatch Group (ALCOLOR)
   (Sprawa T-132/14)
   2014/C 135/69
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Albis Plastic GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Klawitter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: IQAP Masterbatch Group, SL (Masíes de Roda, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 grudnia 2013 r. w sprawie R 1015/201-2;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „ALCOLOR”, zarejestrowany dla towarów z klasy 1 – zgłoszenie nr 3 073 889

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: IQAP Masterbatch Group, SL

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „ALCOLOR”, zarejestrowany dla towarów z klasy 2, oraz firma „ALCOLOR” używana w obrocie handlowym w Hiszpanii w odniesieniu do „barwników”

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i przekazanie sprawy Wydziałowi Unieważnień celem ponownego rozpoznania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 53 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 i odnoszących się do niego przepisów wykonawczych


title: Sprawa T-407/14: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2014 r. – Gres La Sagra przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/53

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2014 r. – Gres La Sagra przeciwko Komisji
   (Sprawa T-407/14)
   2014/C 253/69
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Gres La Sagra, SL [Alameda de la Sagra (Toledo), Hiszpania] (przedstawiciel: adwokat A. López Gómez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji kwalifikującej całokształt środków fiskalnych, zgrupowanych pod wspólną nazwą „hiszpański system leasingu podatkowego” (Sistema Español de Arrendamiento Financiero, SEAF), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których wskazano inwestorów zgrupowań interesów gospodarczych (ZIG) jako jedynych beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jednocześnie jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza ogólne zasady prawa UE;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności z prawem prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty w niniejszej sprawie są takie same jak w sprawie T-401/14 Duro Felguera przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-40/14: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2014 r. – Electrabel i Dunamenti Erőmű przeciwko Komisji

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/45

         Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2014 r. – Electrabel i Dunamenti Erőmű przeciwko Komisji
   (Sprawa T-40/14)
   2014/C 112/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Electrabel (Bruksela, Belgia) i Dunamenti Erőmű Zrt. (Százhalombatta, Węgry) (przedstawiciel: J. Philippe, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna;

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska ponosi odpowiedzialność pozaumowną ze względu na niezgodne z prawem wydanie decyzji 2009/609/WE z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 41/2005 (Dz.U. 2009 L 225, s. 53) (zwanej dalej „decyzją PPA”);

               —

               nakazanie Komisji pełnego naprawienia szkód poniesionych przez skarżące wskutek wcześniejszego i bezprawnego zakończenia umowy dotyczącej zakupu energii elektrycznej (power purchase agreement, zwanej dalej „PPA”) z dnia 10 października 1995 r. zawartej między Magyar Villamos Művek (zwanym dalej „MVM”), dostawcą energii elektrycznej należącym do państwa węgierskiego, a elektrownią Dunamenti, na podstawie decyzji 2009/609/WE z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 41/2005, która to szkoda wynosi co najmniej 250 mln EUR, przy czym owa kwota powinna zostać zaktualizowana i zmieniona w oparciu o dane, które będą dostępne w przyszłości;

               —

               nakazanie zapłaty odsetek od wyżej wymienionej kwoty, począwszy od dnia wydania wyroku stwierdzającego obowiązek zapłaty odszkodowania w niniejszej sprawie według stopy rocznej wynoszącej 8% lub według stopy określonej przez Sąd w ramach przysługującej mu swobodnej oceny;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja PPA jest ewidentnie niezgodna z prawem. Skarżące twierdzą, że decyzja PPA (będąca obecnie przedmiotem skargi do Sądu w sprawie T-179/09) jest dotknięta dużą liczbą poważnych błędów, które są niezgodne z normalnym zachowaniem instytucji zobowiązanej do zapewnienia stosowania reguł konkurencji, w związku z czym powinna ona prowadzić do powstania odpowiedzialności po stronie Unii Europejskiej, zważywszy, że:

                           —

                           dane zawarte w decyzji PPA wyraźne wskazują na to, że PPA nie przysporzyła żadnej korzyści gospodarczej;

                           —

                           PPA stanowiła część pakietu prywatyzacyjnego Dunamenti i poprzedziła go; w związku z tym została oszacowana według ceny zapłaconej przez Electrabel, lecz Komisja odmówiła wzięcia tej okoliczności pod uwagę, przez co naruszyła w ewidentny sposób prawo Unii;

                           —

                           nakaz odzyskania zawarty w decyzji PPA jest tak dalece wadliwy, że obliczenia poczynione przez renomowanych ekonomistów dowiodły pomocy negatywnej, co oznacza brak pomocy.

                     Skarżące twierdzą, że takie poważne błędy nie mogą znaleźć wytłumaczenia w pozornej złożoności sprawy lub w obiektywnych ograniczeniach, którym podlega Komisja w ramach kontroli pomocy państwa. Owe błędy wynikają raczej w dużym zakresie z odmowy Komisji dokonania indywidualnej oceny PPA i stanowią wyraźny dowód na poważne naruszenie granic uznania przysługującego Komisji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że skarżące doznały rzeczywistej szkody w wyniku wcześniejszego zakończenia PPA. Wskutek niezgodnego z prawem postępowania Komisji PPA została zakończona przed terminem wskazanym w umowie. Skarżące podnoszą, że w wyniku tego wcześniejszego zakończenia poniosły bardzo poważne straty i że ta szkoda, której nie można dokładnie określić na tym etapie, przekracza 250 mln EUR.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że istnieje bezpośredni związek przyczynowy między niezgodnym z prawem postępowaniem Komisji a szkodą poniesioną przez skarżące. Skarżące twierdzą, że gdyby postępowanie Komisji było zgodne z prawem Unii, nie doszłoby do wcześniejszego zakończenia PPA, przez co uniknięto by szkody wynikającej dla skarżących ze sprzecznej z prawem decyzji PPA.


title: Sprawa C-105/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 października 2014 r. w sprawie T-327/13 Mallis i Malli/Komisja i Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 4 marca 2015 r. przez Konstantinosa Mallisa i Elli Konstantinou Malli

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/2

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 października 2014 r. w sprawie T-327/13 Mallis i Malli/Komisja i Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 4 marca 2015 r. przez Konstantinosa Mallisa i Elli Konstantinou Malli
   (Sprawa C-105/15 P)
   (2015/C 178/02)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Konstantinos Mallis i Elli Konstantinou Malli (przedstawiciele: E. Efstathiou, K. Efstathiou i K. Liasidou, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia;

               —

               uchylenie wniosku Sądu o uwzględnieniu zarzutu niedopuszczalności, w szczególności wniosku, iż „nie można […] uważać, że deklaracja Eurogrupy stanowi akt zmierzający do wywarcia skutków prawnych wobec podmiotów” i w konsekwencji wobec wnoszących odwołanie oraz że w zakwestionowanej deklaracji Eurogrupa „dokonała w bardzo ogólny sposób streszczenia pewnych środków uzgodnionych na płaszczyźnie politycznej z Republiką Cypryjską”;

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia, w którym Republice Cypryjskiej przypisano zmniejszenie wartości depozytów bez przypisania zachowania, aktu lub decyzji Eurogrupie, pozwanym lub tym ostatnim za pośrednictwem Eurogrupy;

               —

               uchylenie obciążenia wnoszących odwołanie kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą cztery zarzuty na poparcie swojego odwołania. W szczególności:

               1.

               Zaskarżone postanowienie zostało niewystarczająco uzasadnione i zostało wydane na podstawie błędnej interpretacji pod względem faktycznym i prawnym w odniesieniu do instytucji, która w rzeczywistości przyjęła decyzję w przedmiocie zmniejszenia wartości depozytów „bail in”.

               2.

               Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem ogólnych zasad prawa, gdyż Sąd przeinaczył okoliczność, że niezależnie od rodzaju i formy, w jakiej zapadła zakwestionowana decyzja Eurogrupy, decyzja ta stanowiła w niniejszym przypadku akt podlegający zaskarżeniu w drodze skargi o stwierdzenie nieważności.

               3.

               Zaskarżone postanowienie jest wadliwe, jako że Sąd, wydając postanowienie, nie zbadał stosunków prawnych i faktycznych między Komisją Europejską, Europejskim Bankiem Centralnym i Eurogrupą ani nie zbadał okoliczności, że na podstawie zasady Legal Causation i kryterium podmiotu ponoszącego w rzeczywistości odpowiedzialność akty Eurogrupy stanowiły akty Europejskiego Banku Centralnego i Komisji Europejskiej, które powinny były postępować zgodnie z traktatem i protokołami Unii Europejskiej, jak również na podstawie prawa wtórnego i pochodnego.
               Wobec powyższego Sąd nie zbadał istoty argumentów i sprawy wnoszących odwołanie i tym samym błędnie odrzucił skargę o stwierdzenie nieważności.

               4.

               W przypadku uwzględnienia niniejszego odwołania wnoszący odwołanie nie powinni zostać obciążeni kosztami niniejszego postępowania ani kosztami poniesionymi w pierwszej instancji.


title: Sprawa T-363/14: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2014 r. – Secolux przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/46

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2014 r. – Secolux przeciwko Komisji
   (Sprawa T-363/14)
   2014/C 253/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Secolux, Association pour le contrôle de la sécurité de la construction (Capellen, Luksemburg) (przedstawiciel: N. Prüm-Carré, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 1 i 14 kwietnia 2014 r. przyjętych przez Sekretarz Generalną Komisji Europejskiej w sprawie odmowy dostępu do dokumentów dotyczących postępowania w sprawie udzielenia zamówienia nr 02/2013/0IL „Kontrole bezpieczeństwa” w odniesieniu do części 1, a w szczególności oferty wybranego oferenta, wykazu cen i sprawozdania z oceny tej oferty a także umowy o świadczenie usług zawartej z wyłonionym wykonawcą;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na braku odpowiedzi na wniosek o przekazanie ogółu dokumentów dotyczących postępowania w sprawie udzielenia zamówienia, w zakresie w jakim udzielono odpowiedzi wyłącznie na wniosek o dostęp w odniesieniu do sprawozdania z oceny, oferty wybranego oferenta, wykazu cen i umowy o świadczenie usług zawartej z wybranym oferentem.

               2.

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (1).

                           —

                           Odmowa dostępu do dokumentów w związku z naruszeniem prywatności i integralności osoby fizycznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 nie stanowi uzasadnionego powodu w zakresie w jakim możliwe było przekazanie wersji, z której usunięto dane osobowe.

                           —

                           Zastosowanie wyjątku dotyczącego ochrony interesów handlowych w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 nie jest uzasadnione w zakresie w jakim sprawozdanie z oceny i wykaz cen nie zawierają żadnej informacji dotyczącej środków technicznych lub kadrowych i nie ujawniają żadnej szczególnej wiedzy fachowej lub techniki.

                           —

                           Nie doszło do naruszenia procesu podejmowania decyzji w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 w zakresie w jakim (i) decyzja o udzieleniu zamówienia została przyjęta a umowa o świadczeniu usług z wybranym oferentem została zawarta w chwili podjęcia decyzji o odmowie dostępu, (ii) żądane dokumenty nie stanowią również opinii na użytek wewnętrzny w rozumieniu art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001, a w każdym razie w zakresie w jakim ujawnienie dokumentów nie może prowadzić do naruszenia procesu podejmowania decyzji przez Komisję.

                           —

                           Występuje nadrzędny interes publiczny w postaci zasady przejrzystości w zakresie wykonywania budżetu.

                           —

                           Nie zostało wykazane, że przekazanie części dokumentów w rozumieniu art. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 nie było możliwe.

               3.

               Zarzut trzeci oparty na braku ważnego uzasadnienia przyjętych decyzji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-366/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Profit Investment SIM SpA, w likwidacji/Stefano Ossi i in. [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Pojęcie „sprzecznych ze sobą orzeczeń” – Powództwa mające różny przedmiot wytoczone przeciwko kilku pozwanym zamieszkałym w różnych państwach członkowskich – Przesłanki prorogacji jurysdykcji – Klauzula prorogacyjna – Pojęcie „umowy lub roszczenia wynikającego z umowy” – Badanie braku prawnie wiążącej więzi umownej]

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/3

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Profit Investment SIM SpA, w likwidacji/Stefano Ossi i in.
      (Sprawa C-366/13) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Pojęcie „sprzecznych ze sobą orzeczeń” - Powództwa mające różny przedmiot wytoczone przeciwko kilku pozwanym zamieszkałym w różnych państwach członkowskich - Przesłanki prorogacji jurysdykcji - Klauzula prorogacyjna - Pojęcie „umowy lub roszczenia wynikającego z umowy” - Badanie braku prawnie wiążącej więzi umownej])
      (2016/C 211/03)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Profit Investment SIM SpA, w likwidacji

         Strona pozwana: Stefano Ossi; Commerzbank Brand Dresdner Bank AG; Andrea Mirone; Eugenio Magli; Francesco Redi; Profit Holding SpA, w likwidacji; Redi & Partners Ltd; Enrico Fiore; E3 SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że:

                              —

                              zamieszczenie klauzuli prorogacyjnej w prospekcie emisyjnym instrumentów dłużnych spełnia wymóg formy pisemnej przewidziany w art. 23 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 tylko w sytuacji, gdy w umowie podpisanej przez strony w ramach emisji tych instrumentów na rynku pierwotnym wyrażono zgodę na tę klauzulę lub zawarto wyraźne odesłanie do tego prospektu;

                              —

                              na klauzulę prorogacyjną zamieszczoną w prospekcie emisyjnym instrumentów dłużnych sporządzoną przez ich emitenta można powoływać się wobec osoby trzeciej, która nabyła te instrumenty od pośrednika finansowego, o ile zostanie ustalone, co należy do sądu odsyłającego, najpierw, że owa klauzula jest prawnie wiążąca w stosunkach między tym emitentem a tym pośrednikiem finansowym; następnie, że owa osoba trzecia, nabywając sporne instrumenty na rynku wtórnym, wstąpiła w prawa i obowiązki owego pośrednika związane z tymi instrumentami dłużnymi zgodnie z właściwymi przepisami prawa krajowego; i wreszcie, że owa osoba trzecia miała możliwość zapoznania się z prospektem zawierającym tę klauzulę;

                              —

                              zamieszczenie klauzuli prorogacyjnej w prospekcie emisyjnym instrumentów dłużnych może być uważane za formę zwyczajowo przyjętą w handlu międzynarodowym w rozumieniu art. 23 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 44/2001, pozwalającą na domniemanie zgody osoby, której się ją przeciwstawia, o ile w szczególności zostanie ustalone, co należy do sądu odsyłającego, po pierwsze, że taka praktyka jest powszechnie i regularnie stosowana przed podmioty gospodarcze działające w rozpatrywanej branży przy zawieraniu tego typu umów, a po drugie, że strony pozostawały już wcześniej w stosunkach handlowych między sobą lub z innymi podmiotami działającymi w danym sektorze, albo że dane zachowanie jest na tyle znane, że można je uznać za utrwaloną praktykę.

                  2)

                  Artykuł 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że powództwa zmierzające do unieważnienia umowy oraz do zwrotu kwot nienależnie zapłaconych na jej podstawie mieszczą się w pojęciu „umowy lub roszczenia wynikającego z umowy” w rozumieniu tego przepisu.

                  3)

                  Artykuł 6 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku dwóch powództw wytoczonych przeciwko kilku pozwanym – które mają różny przedmiot i podstawę, oraz między którymi brak jest zależności i wzajemnej sprzeczności – dla zaistnienia ryzyka wydania sprzecznych ze sobą orzeczeń w rozumieniu tego przepisu nie wystarczy, aby ewentualne uwzględnienie zasadności jednego z nich mogło potencjalnie wpłynąć na zakres uprawnienia, do którego ochrony zmierza drugie z nich.

         (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-511/06: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 lipca 2009 r. — Archer Daniels Midland i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Konkurencja — Kartele — Rynek kwasu cytrynowego — Ustalenie wysokości grzywny — Rola przywódcy kartelu — Prawo do obrony — Dowody uzyskane w ramach postępowania prowadzonego w państwie trzecim — Określenie rynku właściwego — Okoliczności łagodzące)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 lipca 2009 r. — Archer Daniels Midland i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-511/06) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Kartele - Rynek kwasu cytrynowego - Ustalenie wysokości grzywny - Rola przywódcy kartelu - Prawo do obrony - Dowody uzyskane w ramach postępowania prowadzonego w państwie trzecim - Określenie rynku właściwego - Okoliczności łagodzące)
   2009/C 205/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Archer Daniels Midland Co. (przedstawicile: C. O. Lenz, Rechtsanwalt, L. Martin Alegi, Solicitor, E. Batchelor i M. Garcia, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bouquet i X. Lewis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-59/02 Archer Daniels Midland Company przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2001)3923 wersja ostateczna z dnia 5 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/E-1/36.604 — Kwas cytrynowy) dotyczącej porozumień, decyzji i uzgodnionych praktyk na rynku kwasu cytrynowego oraz, ewentualnie, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T-59/02 Archer Daniels Midland przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd oddala w nim zarzut Archer Daniels Midland Co. dotyczący naruszenia prawa do obrony w trakcie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji 2002/742/WE z dnia 5 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/36.604 — Kwas cytrynowy) w zakresie, w jakim Komisja Wspólnot Europejskich nie umożliwiła jej skorzystanie z jej prawa w odniesieniu do okoliczności faktycznych, na których Komisja oparła się, uznając, że Archer Daniels Midland Co. pełniła rolę przywódcy kartelu.

               2)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 27 września 2006 r. w sprawie Archer Daniels Midland przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd oddala w nim, jako bezskuteczny, zarzut Archer Daniels Midland Co. dotyczący błędnego zastosowania przez Komisję Wspólnot Europejskich pkt B lit. b) komunikatu Komisji z dnia 18 lipca 1996 r. dotyczącego nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli.

               3)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji 2002/742/WE, który ustala wartość grzywny należnej od Archer Daniels Midland Co. na kwotę 39,69 miliona EUR.

               4)

               Wartość grzywny należnej od Archer Daniels Midland Co. z tytułu naruszenia stwierdzonego w art. 1 decyzji 2002/742/WE, uchylonej w części mocą wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T-59/02 Archer Daniels Midland przeciwko Komisji, zostaje ustalona na kwotę 29,4 miliona EUR.

               5)

               Odwołanie podlega oddaleniu w pozostałym zakresie.

               6)

               Archer Daniels Midland Co. pokryje trzy czwarte swych własnych kosztów oraz koszty Komisji Wspólnot Europejskich poniesione w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, jak również pokryje połowę swych własnych kosztów oraz koszty poniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich w postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007


title: Sprawa C-564/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 września 2013 r. w sprawie T-489/12 Planet przeciwko Komisji, wniesione w dniu 31 października 2013 r. przez Planet A.E. Anonymi Etaireia Parochis Symvouleftikon Ypiresion

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/21

         Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 września 2013 r. w sprawie T-489/12 Planet przeciwko Komisji, wniesione w dniu 31 października 2013 r. przez Planet A.E. Anonymi Etaireia Parochis Symvouleftikon Ypiresion
   (Sprawa C-564/13 P)
   2014/C 9/33
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Planet A.E. Anonymi Etaireia Parochis Symvouleftikon Ypiresion (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: B. Christianos, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu z dnia 9 września 2013 r. w sprawie T-489/12;

               —

               przekazanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania pod względem merytorycznym;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie twierdzi, że postanowienie Sądu z dnia 9 września 2013 r. w sprawie T-489/12 zawiera oceny prawne, które są niezgodne z przepisami prawa Unii, i wnosi o ich uchylenie.
   Zdaniem wnoszącej odwołanie zaskarżone postanowienie winno zostać uchylone, ponieważ opiera się na błędnej wykładni i niewłaściwym stosowaniu prawa Unii, jeśli chodzi o wymagany przez prawo Unii interes prawny we wniesieniu powództwa deklaratoryjnego pozwalającego na ustalenie odpowiedzialności umownej, a także jeśli chodzi o kwestię, czy ów interes prawny istnieje i jest faktyczny.


title: Sprawa T-493/15 P: Wyrok Sądu z dnia 27 października 2016 r. – Komisja/CX (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie dyscyplinarne — Kara dyscyplinarna — Wydalenie ze służby — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 22 załącznika IX do regulaminu pracowniczego — Naruszenia prawa — Przeinaczenie dowodów — Niepełne zbadanie stanu faktycznego i dowodów)

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/20

         Wyrok Sądu z dnia 27 października 2016 r. – Komisja/CX
   (Sprawa T-493/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna - Wydalenie ze służby - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 22 załącznika IX do regulaminu pracowniczego - Naruszenia prawa - Przeinaczenie dowodów - Niepełne zbadanie stanu faktycznego i dowodów))
   (2016/C 462/25)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: CX (Enghien, Belgia) (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2015 r., CX/Komisja (F-5/14, EU:F:2015:61).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2015 r., CX/Komisja (F-5/14, EU:F:2015:61) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana innej izbie Sądu Unii Europejskiej, niż izba orzekająca w niniejszym postępowaniu odwoławczym, do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 371 z 9.11.2015.


title: Sprawa T-182/13: Wyrok Sądu z dnia 10 lipca 2014 r. – Moallem Insurance przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/42

         Wyrok Sądu z dnia 10 lipca 2014 r. – Moallem Insurance przeciwko Radzie
   (Sprawa T-182/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie))
   2014/C 292/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Moallem Insurance Co. (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat D. Luff)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W pierwszej kolejności stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71) w zakresie, w jakim nazwa skarżącej została umieszczona w wykazie zawartym w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), i po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55) w zakresie, w jakim nazwa skarżącej została umieszczona w wykazie zawartym w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1), oraz w drugiej kolejności żądanie mające na celu uznanie, że nie stosuje się do skarżącej art. 12 decyzji 2010/413 i art. 35 rozporządzenia nr 267/2012.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim nazwa Moallem Insurance Co. została umieszczona w wykazie zawartym w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB.

               2)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim nazwa Moallem Insurance została umieszczona w wykazie zawartym w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010.

               3)

               Skutki decyzji 2012/829 i rozporządzenia wykonawczego nr 1264/2012 zostają utrzymane w mocy w odniesieniu do Moallem Insurance od chwili ich wejścia w życie do dnia upływu terminu do wniesienia odwołania wskazanego w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub, jeśli odwołanie zostanie wniesione w tym terminie, do chwili oddalenia odwołania.

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Moallem Insurance.

      (1)  Dz.U. C 164 z 8.6.2013.


title: Sprawa C-189/09: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/24/WE — Ochrona prywatności — Zatrzymywanie generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem usług łączności elektronicznej — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-189/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/24/WE - Ochrona prywatności - Zatrzymywanie generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem usług łączności elektronicznej - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2010/C 246/12
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Balta i B. Schöfer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciele: E. Riedl, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105, s. 54) lub brak powiadomienia o tych przepisach

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w przepisanym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa C-592/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 listopada 2015 r. – Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs/British Film Institute

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 listopada 2015 r. – Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs/British Film Institute
   (Sprawa C-592/15)
   (2016/C 027/23)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Strona pozwana: British Film Institute

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sformułowanie art. 13 część A ust. 1 lit. n) szóstej dyrektywy (1), w szczególności wyrażenie „niektóre usługi kulturalne”, jest wystarczająco zrozumiałe i precyzyjne, tak iż art. 13 część A ust. 1 lit. n) ma skutek bezpośredni, aby objąć zwolnieniem świadczenie tych usług kulturalnych przez instytucje prawa publicznego lub inne uznane instytucje kulturalne, takich jak usługi świadczone przez pozwanego w niniejszej sprawie, w braku jakichkolwiek krajowych przepisów implementujących?

               2)

               Czy sformułowanie art. 13 część A ust. 1 lit. n) szóstej dyrektywy, w szczególności wyrażenie „niektóre usługi kulturalne”, przyznaje państwom członkowskim swobodę uznania przy ich stosowaniu za pomocą przepisów implementujących, a jeśli tak, to jaką swobodę?

               3)

               Czy te same wnioski mają zastosowanie do art. 132 ust. 1 lit. n) głównej dyrektywy VAT (2)?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-54/14: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2016 r. – Goldfish i in./Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynki krewetek z Morza Północnego: belgijski, niemiecki, francuski i niderlandzki — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Ustalanie cen i podział rynków — Dopuszczalność dowodów — Wykorzystanie w charakterze dowodu zarejestrowanych w sposób niejawny nagrań rozmów telefonicznych — Ocena zdolności płatniczej — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/24

         Wyrok Sądu z dnia 8 września 2016 r. – Goldfish i in./Komisja
   (Sprawa T-54/14) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynki krewetek z Morza Północnego: belgijski, niemiecki, francuski i niderlandzki - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Ustalanie cen i podział rynków - Dopuszczalność dowodów - Wykorzystanie w charakterze dowodu zarejestrowanych w sposób niejawny nagrań rozmów telefonicznych - Ocena zdolności płatniczej - Nieograniczone prawo orzekania))
   (2016/C 392/28)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Goldfish BV (Zoutkamp, Niderlandy), Heiploeg BV (Zoutkamp), Heiploeg Beheer BV (Zoutkamp) i Heiploeg Holding BV (Zoutkamp) (przedstawiciele: adwokaci P. Glazener i B. Winters)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Ronkes Agerbeek i P. Van Nuffel, następnie P. Van Nuffel i H. van Vliet, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE, zmierzające z jednej strony do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2013) 8286 final z dnia 27 listopada 2013 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE (sprawa AT.39633 – Krewetki) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących, a z drugiej strony do obniżenia kwoty nałożonych na skarżące grzywien.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Goldfish BV, Heiploeg BV, Heiploeg Beheer BV i Heiploeg Holding BV zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa C-170/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja)] — Denkavit Internationaal BV, Denkavit France SARL przeciwko Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie (Swoboda przedsiębiorczości — Podatek dochodowy od osób prawnych — Wypłata dywidend — Zwolnienie dywidend wypłaconych spółkom będącym rezydentami — Pobór podatku u źródła od dywidend wypłaconych spółkom będącym nierezydentami — Konwencja podatkowa o unikaniu podwójnego opodatkowania — Możliwość zaliczenia pobranej kwoty na poczet podatku należnego w innym państwie członkowskim)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja)] — Denkavit Internationaal BV, Denkavit France SARL przeciwko Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie
   (Sprawa C-170/05) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Podatek dochodowy od osób prawnych - Wypłata dywidend - Zwolnienie dywidend wypłaconych spółkom będącym rezydentami - Pobór podatku u źródła od dywidend wypłaconych spółkom będącym nierezydentami - Konwencja podatkowa o unikaniu podwójnego opodatkowania - Możliwość zaliczenia pobranej kwoty na poczet podatku należnego w innym państwie członkowskim)
   (2006/C 331/14)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Denkavit Internationaal BV, Denkavit France SARL

      Strona pozwana: Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'Etat (Francja) — Wykładnia art. 43 WE — Pobór podatku u źródła od dywidend wypłaconych spółce dominującej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, ale zwolnienie dywidend wypłaconych spółce dominującej mającej siedzibę na terytorium kraju — Konwencja podatkowa przewidująca możliwość zaliczenia podatku na poczet kwoty należnej w innym państwie członkowskim
   Sentencja

               1)

               Artykuły 43 WE i 48 WE sprzeciwiają się przepisom krajowym, które nakładając ciężar opodatkowania dywidend na spółkę dominującą będącą nierezydentem i niemal całkowicie zwalniając z niego spółki dominujące będące rezydentami, stanowią dyskryminujące ograniczenie swobody przedsiębiorczości.

               2)

               Artykuły 43 WE i 48 WE sprzeciwiają się przepisom krajowym, które jedynie dla spółek dominujących będących nierezydentami przewidują opodatkowanie w drodze poboru podatku u źródła od dywidend wypłacanych przez spółki zależne będące rezydentami nawet, jeżeli konwencja podatkowa pomiędzy zainteresowanym państwem członkowskim a innym państwem członkowskim, uprawniająca do tego poboru podatku u źródła, przewiduje możliwość zaliczenia na poczet podatku należnego w tym innym państwie obciążenia nałożonego na podstawie tych przepisów krajowych, podczas gdy spółka dominująca nie ma możliwości dokonania zaliczenia przewidzianego przez tę konwencję w tym innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005.


title: Sprawa C-183/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 14 stycznia 2016 r. w sprawie T-397/13, Tilly-Sabco/Komisja, wniesione w dniu 31 marca 2016 r. przez Tilly-Sabco

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/32

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 14 stycznia 2016 r. w sprawie T-397/13, Tilly-Sabco/Komisja, wniesione w dniu 31 marca 2016 r. przez Tilly-Sabco
      (Sprawa C-183/16 P)
      (2016/C 211/42)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Tilly-Sabco (przedstawiciele: R. Milchior, F. Le Roquais, S. Charbonnel, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. w sprawie T-397/13 z wyjątkiem dopuszczalności skargi;

                  —

                  postanowienie, zgodnie z art. 61 statutu, o wydaniu orzeczenia w sprawie i stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 689/2013 z dnia 18 lipca 2013 r. ustalającego refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego (1) na poziomie zero;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i kosztami niniejszego postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty.
      Zarzut pierwszy opiera się na dokonanej przez Sąd błędnej wykładni art. 3 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (2). Komisja nie pozwoliła komitetowi na zbadanie w wyznaczonym terminie wszystkich niezbędnych elementów, w tym stawki refundacji, aby mógł on wydać swoją opinię w przedmiocie projektu rozporządzenia.
      Zarzut drugi opiera się na błędnej wykładni art. 164 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (3). Skarżąca podnosi w szczególności, że Sąd niesłusznie uznał rozporządzenie wykonawcze nr 689/2013 za „okresowy instrument rolny”.
      Zarzut trzeci opiera się na braku uzasadnienia lub niewystarczającym uzasadnieniu rozporządzenia wykonawczego nr 689/2013 i dotyczy w szczególności uznania go za „rozporządzenie standardowe” oraz uzasadnienia ustalenia na poziomie zero stawki refundacji. Sposób ustalenia stawki refundacji nie podlega ponadto kontroli sądowej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku dotyczące stopniowego obniżania stawek refundacji jest wewnętrznie sprzeczne.
      Zarzut czwarty opiera się na naruszeniu prawa lub na oczywistym błędzie w ocenie, ponieważ Sąd nie dokonał poprawnej wykładni kryteriów z art. 164 ust. 3 rozporządzenia nr 1234/2007. Sąd potwierdził bowiem w przypadku niektórych kryteriów fakt, że Komisja uwzględniła w sposób dyskrecjonalny i bez przedstawienia uzasadnienia okres referencyjny 2009–2013, czyli okres wyjątkowo długi i miniony, zamiast roku 2013, czego wymagają stosowne przepisy, a w szczególności art. 164 ust 3 lit. a) rozporządzenia nr 1234/2007. Sąd dopuścił się też oczywistego błędu w ocenie, gdy uznał w szczególności, że różnica w cenie drobiu brazylijskiego nie wymagała wprowadzenia refundacji wywozowych celem zapewnienia równowagi na unijnym rynku mięsa drobiowego, jak również naturalnego rozwoju w zakresie cen i wymiany handlowej. Sąd uznał wreszcie, że Komisja dopuściła się błędu, podnosząc przed nim argumenty różne od argumentów przedstawionych przed komitetem zarządzającym.

         (1)  Dz.U. L 196, s. 13.

         (2)  Dz.U. L 55, s. 13.

         (3)  Dz.U. L 299, s. 1.


title: Sprawy połączone C-450/07 i C-451/07: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 9 listopada 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Roche SpA (C-450/07), Federazione nazionale unitaria dei Titolari di Farmacia italiani (Federfarma) (C-451/07) przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Dyrektywa 89/105/EWG — Przejrzystość środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka — Artykuł 4 — Zamrożenie cen — Obniżenie cen)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/12

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 9 listopada 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Roche SpA (C-450/07), Federazione nazionale unitaria dei Titolari di Farmacia italiani (Federfarma) (C-451/07) przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute
   (Sprawy połączone C-450/07 i C-451/07) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Dyrektywa 89/105/EWG - Przejrzystość środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka - Artykuł 4 - Zamrożenie cen - Obniżenie cen)
   2010/C 51/19
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Roche SpA

      Strona pozwana: Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Wykładnia art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. L 40, s. 8) — Produkty lecznicze, których ceny zostały zamrożone — Tryby postępowania w przypadku ewentualnego obniżenia cen

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych powinien być interpretowany w ten sposób, że właściwe organy danego państwa członkowskiego — pod warunkiem, że spełnione zostały wymogi przewidziane w tym przepisie — mogą przyjąć środki mające ogólny zakres polegające na obniżeniu cen wszystkich produktów leczniczych lub niektórych kategorii produktów leczniczych nawet wtedy, gdy przyjęcie tych środków nie zostało poprzedzone zamrożeniem tych cen.

               2)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 89/105 powinien być interpretowany w ten sposób, że pod warunkiem, że spełnione zostały wymogi przewidziane w tym przepisie, przyjęcie środków polegających na obniżeniu cen wszystkich produktów leczniczych lub niektórych kategorii produktów leczniczych jest możliwe kilka razy w roku, i to przez okres kilku lat.

               3)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 89/105 powinien być interpretowany w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie temu, aby środki zmierzające do kontroli cen wszystkich produktów leczniczych lub niektórych kategorii produktów leczniczych były przyjmowane na podstawie prognoz wydatków, pod warunkiem, że zostały spełnione wymogi przewidziane w tym przepisie oraz że owe prognozy zostały oparte na obiektywnych i możliwych do sprawdzenia czynnikach.

               4)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 89/105 powinien być interpretowany w ten sposób, że do państw członkowskich należy określenie z uwzględnieniem celu przejrzystości, do którego dąży ta dyrektywa, a także z uwzględnieniem wymogów przewidzianych w tej dyrektywie, kryteriów, na podstawie których należy dokonać sprawdzenia warunków makroekonomicznych, o których mowa w tym przepisie, oraz że kryteria te mogą zasadzać się wyłącznie na wydatkach farmaceutycznych, na wszystkich wydatkach związanych ze zdrowiem lub też na innych rodzajach wydatków.

               5)

               Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 89/105 powinien być interpretowany w następujący sposób:

                           —

                           państwa członkowskie powinny przewidzieć, że we wszystkich przypadkach przedsiębiorstwu, którego dotyczy środek polegający na zamrożeniu lub obniżeniu cen wszystkich produktów leczniczych lub niektórych kategorii produktów leczniczych, przysługuje możliwość wystąpienia o odstępstwo od ceny nałożonej na podstawie tych środków;

                           —

                           mają one obowiązek zapewnić, że zostanie wydana umotywowana decyzja odnośnie do każdego takiego wniosku; oraz

                           —

                           rzeczywisty udział zainteresowanego przedsiębiorstwa polega, po pierwsze, na wystarczającym wskazaniu szczególnych powodów uzasadniających jego wniosek o odstępstwo, oraz po drugie, na przedstawieniu dodatkowych szczegółowych informacji, w przypadku gdy informacje przedstawione na poparcie jego wniosku nie są wystarczające.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa T-348/08: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2011 r. — Aragonesas Industrias y Energía przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek chloranu sodu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Skarga o stwierdzenie nieważności — Podział rynku — Ustalanie cen — Materiał dowodowy — Daty dowodów — Oświadczenia konkurentów — Przyznanie się — Czas trwania naruszenia — Grzywny — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/15

         Wyrok Sądu z dnia 25 października 2011 r. — Aragonesas Industrias y Energía przeciwko Komisji
   (Sprawa T-348/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek chloranu sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Skarga o stwierdzenie nieważności - Podział rynku - Ustalanie cen - Materiał dowodowy - Daty dowodów - Oświadczenia konkurentów - Przyznanie się - Czas trwania naruszenia - Grzywny - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące)
   2011/C 355/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aragonesas Industrias y Energía, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: I. Forrester, QC oraz adwokaci K. Struckmann, P. Lindfelt i J. Garcia-Nieto Esteva)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, J. Bourke i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 2626 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/38.695 — Chloran sodu) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy Aragonesas Industrias y Energía, oraz, tytułem żądania ewentualnego, uchylenie lub istotne obniżenie grzywny nałożonej na nią mocą tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 lit. g) decyzji Komisji C(2008) 2626 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/38.695 — Chloran sodu) w zakresie, w jakim Komisja Wspólnot Europejskich uznała, iż Aragonesas Industrias y Energía, SAU dopuściła się naruszenia w okresie, po pierwsze do dnia 16 grudnia 1996 r. do dnia 27 stycznia 1998 r., a po drugie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 9 lutego 2000 r.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 2 lit. f) decyzji C(2008) 2626 wersja ostateczna w zakresie, w jakim ustala on kwotę grzywny na 9,9 mln EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Aragonesas Industrias y Energía pokryje jedna trzecią kosztów własnych i połowę kosztów poniesionych przez Komisję.

               5)

               Komisja pokryje połowę kosztów własnych i dwie trzecie kosztów poniesionych przez Aragonesas Industrias y Energía.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.