title: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-420/04 P: Georgios Gouvras przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Urzędnicy — Wyznaczenie miejsce służbowego — Oddelegowanie w interesie służby — Zmiana ze skutkiem wstecznym miejsca służbowego i związanych z tym roszczeń finansowych — Żądanie zwrotu nienależnie wypłaconych kwot)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/24

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-420/04 P: Georgios Gouvras przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Wyznaczenie miejsce służbowego - Oddelegowanie w interesie służby - Zmiana ze skutkiem wstecznym miejsca służbowego i związanych z tym roszczeń finansowych - Żądanie zwrotu nienależnie wypłaconych kwot)
   (2005/C 217/47)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-420/04 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 29 września 2004 r., Georgios Gouvras, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich (avocat: J.-N. Louis), w której drugą stroną postępowania jest Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i L. Lozano Palacios), Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby (sprawozdawca), J.-P. Puissochet i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: Ch. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               G. Gouvras zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie T-107/02: GE Betz Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejszy graficzny znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BIOMATE — Nieprzedstawienie dowodów w języku postępowania w sprawie sprzeciwu — Zasada uzasadnionych oczekiwań — Zasady: 16, 17 i 18 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/17

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 30 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-107/02: GE Betz Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejszy graficzny znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BIOMATE - Nieprzedstawienie dowodów w języku postępowania w sprawie sprzeciwu - Zasada uzasadnionych oczekiwań - Zasady: 16, 17 i 18 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   (2004/C 239/34)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-107/02 GE Betz Inc. (dawniej BetzDearborn Inc.) z siedzibą w Trevose, Pennsylvania (Stany Zjednoczone Ameryki), reprezentowana przez G. Glas i K. Manhaeve, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: początkowo E. Joly, a następnie G. Schneider), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była Atofina Chemicals Inc. z siedzibą w Filadelfii, Pensylwania (Stany Zjednoczone Ameryki), reprezentowana przez M. Edenborough'a, barrister, oraz M. Medyckyj, solicitor, mającej za przedmiot skargę wniesioną na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 stycznia 2002 r. (sprawa R 1003/2000-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Atofina Chemicals Inc. a GE Betz Inc., Sąd (druga izba), w składzie: N. J. Forwood, prezes, J. Pirrung oraz A.W.H. Meij, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 30 czerwca 2004 r. wyrok, który zawiera następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 17 stycznia 2000 r. (sprawa R 1003/2000-1), w części dotyczącej uchylenia decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 7 września 2000 r., przekazania sprawy do Wydziału Sprzeciwów do dalszego postępowania i obciążenia każdej ze stron kosztami własnymi poniesionymi w ramach postępowania przed Izbą Odwoławczą.

               2)

               Urząd zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez skarżącą, w tym kosztami poniesionymi przez nią w ramach postępowania przed Izbą Odwoławczą.

               3)

               Interwenient uboczny poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 169 z 13.7.2002.


title: Sprawa C-475/04: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  1 czerwca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/58/WE — Łączność elektroniczna — Przetwarzanie danych osobowych — Ochrona prywatności — Ochrona osób fizycznych — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/3

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-475/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/58/WE - Łączność elektroniczna - Przetwarzanie danych osobowych - Ochrona prywatności - Ochrona osób fizycznych - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 178/05)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel(-e): G. Zavvos i M. Shotter, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (Przedstawiciel(-e): N.Dafniou i M. Tassopoulou, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przetransponowania w wyznaczonym terminie dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. L 201, str. 37)
   Sentencja

               1)

               Nie wydając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004.


title: Sprawa T-465/11: Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Globula przeciwko Komisji (Rynek wewnętrzny gazu ziemnego — Dyrektywa 2003/55/WE — Ciążący na przedsiębiorcach prowadzących działalność w sektorze gazu ziemnego obowiązek utworzenia systemu umożliwiającego osobom trzecim dostęp na podstawie umowy do instalacji składu gazu — Decyzja władz czeskich przyznająca skarżącej czasowe zwolnienie w odniesieniu do przyszłych instalacji podziemnego składu gazu w miejscowości Dambořice — Decyzja Komisji nakazująca Republice Czeskiej cofnięcie decyzji o zwolnieniu — Stosowanie w czasie dyrektywy 2003/55)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/16

         Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Globula przeciwko Komisji
   (Sprawa T-465/11) (1)

   (Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Dyrektywa 2003/55/WE - Ciążący na przedsiębiorcach prowadzących działalność w sektorze gazu ziemnego obowiązek utworzenia systemu umożliwiającego osobom trzecim dostęp na podstawie umowy do instalacji składu gazu - Decyzja władz czeskich przyznająca skarżącej czasowe zwolnienie w odniesieniu do przyszłych instalacji podziemnego składu gazu w miejscowości Dambořice - Decyzja Komisji nakazująca Republice Czeskiej cofnięcie decyzji o zwolnieniu - Stosowanie w czasie dyrektywy 2003/55)
   2013/C 304/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Globula a.s. (Hodonín, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci M. Petite, D. Paemen, A. Tomtsis, D. Koláček i P. Zákoucký)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Očková i T. Müller, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2011) 4509 z dnia 27 czerwca 2011 r. o zwolnieniu w odniesieniu do instalacji podziemnego składu gazu w miejscowości Dambořice w świetle zasad rynku wewnętrznego dotyczących dostępu osób trzecich.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2011) 4509 z dnia 27 czerwca 2011 r. o zwolnieniu w odniesieniu do przyszłych instalacji podziemnego składu gazu w miejscowości Dambořice w świetle zasad rynku wewnętrznego dotyczących dostępu osób trzecich.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Globulę a.s. oraz własnymi kosztami.

               3)

               Republika Czeska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 305 z 15.10.2011.


title: Sprawa F-34/08: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2008 r. — Simon przeciwko Komisji

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/36

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2008 r. — Simon przeciwko Komisji
   (Sprawa F-34/08)
   (2008/C 116/71)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Anne Simon (Nouackhott, Mauretania) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr z dnia 25 października 2007 r. o niewpisaniu nazwiska skarżącej na listę laureatów i do bazy danych CAST 27/Relex.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr z dnia 25 października 2007 r. o niewpisaniu nazwiska skarżącej na listę laureatów i do bazy danych CAST 27/Relex;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-528/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 7 października 2015 r. – Policie ČR/Salah Al Chodor i in.

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 7 października 2015 r. – Policie ČR/Salah Al Chodor i in.
   (Sprawa C-528/15)
   (2016/C 016/20)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Policie ČR, Krajské ředitelství policie Ústeckého kraje, odbor cizinecké policie

      Pozostali uczestnicy postępowania: Salah Al. Chodor, Ajlin Al. Chodor, Ajvar Al Chodor

      Pytania prejudycjalne

   Czy sam fakt, że w ustawie nie określono obiektywnych kryteriów oceny, czy istnieje znaczne ryzyko ucieczki obcokrajowca [art. 2 lit. n) rozporządzenia nr 604/2013 (1)], oznacza, że zatrzymanie go na podstawie art. 28 ust. 2 tego rozporządzenia nie może mieć miejsca?

      (1)  Dz.U. L 180, s. 31.


title: Sprawa C-373/07 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. — Mebrom NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Ochrona warstwy ozonowej — Przywóz bromku metylu do Unii — Odmowa przyznania kontyngentów przywozowych na rok 2005 — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawa)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/7

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. — Mebrom NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-373/07 P) (1)

   (Odwołanie - Ochrona warstwy ozonowej - Przywóz bromku metylu do Unii - Odmowa przyznania kontyngentów przywozowych na rok 2005 - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa)
   2009/C 141/11
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mebrom NV (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i C. Mereu)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: X. Lewis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku drugiej izby Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2007 r. w sprawie T-216/05 Mebrom NV przeciwko Komisji WE, w którym Sąd oddalił jako nieuzasadniony wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji A(05)4338-D/6176 z dnia 11 kwietnia 2005 r. odmawiającej przyznanie wnoszącemu odwołanie kontyngentów na przywóz bromku metylu do Unii Europejskiej zgodnie z art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (Dz.U. L 244, str. 1) — Błędne zastosowanie prawa wspólnotowego — Niewystarczający charakter uzasadnienia — Naruszenie art. 220 WE

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Mebrom NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007


title: Sprawa C-410/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy — Rzeczpospolita Polska) — Polska Telefonia Cyfrowa sp. z o.o. przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Akt dotyczący warunków przystąpienia do Unii Europejskiej — Artykuł 58 — Dyrektywa 2002/21/WE — Wytyczne Komisji — Brak publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku państwa członkowskiego — Możliwość powołania się)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy — Rzeczpospolita Polska) — Polska Telefonia Cyfrowa sp. z o.o. przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
   (Sprawa C-410/09) (1)

   (Akt dotyczący warunków przystąpienia do Unii Europejskiej - Artykuł 58 - Dyrektywa 2002/21/WE - Wytyczne Komisji - Brak publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku państwa członkowskiego - Możliwość powołania się)
   2011/C 204/13
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Polska Telefonia Cyfrowa sp. z o.o.

      Strona pozwana: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

      przy udziale: Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sąd Najwyższy — Wykładnia art.58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. L 2003, s. 33) — Publikacja aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej — Stosowanie przez organy regulacyjne w państwie członkowskim wytycznych Komisji nieopublikowanych w języku tego państwa

      Sentencja

   Artykuł 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej powinien być interpretowany w ten sposób, że ów przepis nie sprzeciwia się temu, aby krajowy organ regulacyjny mógł powoływać się na wytyczne Komisji dotyczące analizy rynku i oceny znacznej pozycji rynkowej w zastosowaniu wspólnotowych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej w decyzji, na mocy której organ ten nakłada na operatora usług łączności elektronicznej określone obowiązki regulacyjne, pomimo tego, że wytyczne te nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku państwa członkowskiego, którego dotyczy sprawa, nawet gdy język ten jest językiem urzędowym Unii.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-101/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten — Szwecja) — Skatteverket przeciwko A (Swobodny przepływ kapitału — Ograniczenia w przepływie kapitału pomiędzy państwami członkowskimi a państwami trzecimi — Podatek od dochodów kapitałowych — Dywidendy otrzymane przez spółkę mającą siedzibę w państwie należącym do EOG — Zwolnienie — Dywidendy otrzymane przez spółkę mającą siedzibę w państwie trzecim — Zwolnienie uzależnione od istnienia konwencji podatkowej przewidującej wymianę informacji — Skuteczność kontroli podatkowych)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten — Szwecja) — Skatteverket przeciwko A
   (Sprawa C-101/05) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Ograniczenia w przepływie kapitału pomiędzy państwami członkowskimi a państwami trzecimi - Podatek od dochodów kapitałowych - Dywidendy otrzymane przez spółkę mającą siedzibę w państwie należącym do EOG - Zwolnienie - Dywidendy otrzymane przez spółkę mającą siedzibę w państwie trzecim - Zwolnienie uzależnione od istnienia konwencji podatkowej przewidującej wymianę informacji - Skuteczność kontroli podatkowych)
   (2008/C 51/09)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Regeringsrätten — Szwecja
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Skatteverket

      Strona pozwana: A
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Regeringsrätten — Wykładnia art. 56 i 58 WE — Opodatkowanie podatnika będącego rezydentem innego państwa członkowskiego z tytułu dywidend wypłacanych przez spółkę mającą siedzibę w państwie trzecim — Uregulowanie krajowe uzależniające zwolnienie takich dywidend od istnienia konwencji podatkowej z państwem trzecim zawierającej klauzulę o wymianie informacji
   Sentencja
   Artykuły 56 WE i 58 WE powinny być interpretowane w ten sposób, iż nie sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, na podstawie których zwolnienie z podatku dochodowego dywidend wypłacanych w formie akcji spółki zależnej może być przyznawane tylko wtedy, gdy spółka dokonująca wypłaty ma siedzibę w państwie członkowskim EOG lub w państwie, z którym państwo członkowskie opodatkowania zawarło konwencję podatkową przewidującą wymianę informacji, jeżeli owo zwolnienie uzależnione jest od warunków, których spełnienie może zostać zweryfikowane przez właściwe organy tego państwa członkowskiego jedynie w drodze uzyskania informacji od państwa siedziby spółki dokonującej wypłaty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


title: Sprawa C-322/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 28 czerwca 2011 r. — K

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 28 czerwca 2011 r. — K
   (Sprawa C-322/11)
   2011/C 252/46
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: K

      Pozostali uczestnicy postępowania: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö, valtiovarainministeriö

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 63 i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którymi osoba podlegająca w Finlandii nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu nie może odliczyć straty poniesionej w związku ze zbyciem nieruchomości położonej we Francji od podlegającego opodatkowaniu w Finlandii przychodu pochodzącego ze zbycia akcji, podczas gdy istnieje możliwość odliczenia w określonych okolicznościach straty poniesionej w związku ze zbyciem nieruchomości położonej w Finlandii od przychodu pochodzącego ze zbycia majątku?


title: Sprawa C-542/10: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/25

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-542/10)
   ()
   2011/C 30/41
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: Ł. Habiak i S. La Pergola, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do pełnego wykonania dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 94 ust. l wymienionej dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2007/64 upłynął w dniu 1 listopada 2009 r.

      (1)  Dz.U. L 319 z 5.12.2007, s. 1


title: Sprawa T-104/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 czerwca 2008 r. — Cegelec przeciwko Parlamentowi

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/36

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 czerwca 2008 r. — Cegelec przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-104/05) (1)

   (2008/C 197/67)

      Język postępowania: francuski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


title: Sprawa C-313/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — Franz Egenberger GmbH Molkerei und Trockenwerk przeciwko Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung (Mleko i przetwory mleczne — Rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 — Masło nowozelandzkie — Procedura wydawania pozwoleń na przywóz — Świadectwo Inward Monitoring Arrangement (IMA 1)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — Franz Egenberger GmbH Molkerei und Trockenwerk przeciwko Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung
   (Sprawa C-313/04) (1)

   (Mleko i przetwory mleczne - Rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 - Masło nowozelandzkie - Procedura wydawania pozwoleń na przywóz - Świadectwo Inward Monitoring Arrangement (IMA 1)
   (2006/C 224/07)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Franz Egenberger GmbH Molkerei und Trockenwerk

      Strona pozwana: Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung

      przy udziale: Fonterra (Logistics) Ltd
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Frankfurt am Main — Ważność art. 25 ust. 1 i art. 35 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych (Dz.U. L 341, str. 29) — Wydanie pozwolenia na przywóz masła nowozelandzkiego, wniosek o wydanie którego może być złożony jedynie w Zjednoczonym Królestwie, uzależnione od okazania świadectwa Inward Monitoring Arrangement (IMA 1) — Naruszenie art. 28, art. 34 ust. 2 i art. 82 ust. 1 WE oraz art. 26 ust. 2 i art. 29 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. (Dz.U. L 160, str. 48) — Naruszenie art. XVII ust. 1 lit. a) GATT — Naruszenie art. 1 ust. 3 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu (Dz.U. L 336, str. 151)
   Sentencja

               1)

               Artykuł 35 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych jest nieważny w części, w której stanowi, iż wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz masła nowozelandzkiego po obniżonej stawce celnej mogą być składane jedynie do właściwych władz Zjednoczonego Królestwa.

               2)

               Artykuły 25 i 32 rozporządzenia nr 2535/2001 w związku z załącznikami III, IV i XII do tego rozporządzenia są nieważne, ponieważ pozwalają one na dyskryminację przy wydawaniu pozwoleń na przywóz masła nowozelandzkiego po obniżonej stawce celnej.

      (1)  Dz.U. C 239 z 25.09.2004.


title: Sprawa T-619/11: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — CB przeciwko Komisji

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/17

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — CB przeciwko Komisji
   (Sprawa T-619/11)
   2012/C 39/34
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: CB (Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Hackemann i H. Horstkotte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 275 z dnia 26 stycznia 2011 r. w wersji sprostowania C(2011) 2628 w postępowaniu dotyczącym niemieckiej pomocy państwa C 7/2010 (ex CP 250/2009 oraz NN 5/2010) „KStG, Sanierungsklausel”;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji przynajmniej w zakresie, w jakim nie uregulowano w niej na korzyść przedsiębiorstw takich jak przedsiębiorstwo skarżącej opartego na zasadzie ochrony zaufania wyjątku od nakazu odzyskania pomocy:

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo następujące zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE: odliczenie straty nie stanowi pomocy przyznanej ze środków państwa
               Skarżąca podnosi w tym względzie, że § 8c niemieckiej Körperschaftsteuergesetz (ustawa o podatku od osób prawnych, zwana dalej „KStG”) narusza obiektywną zasadę opodatkowania netto i zasadę finansowej wydajności oraz że poprzez klauzulę naprawczą jedynie zapobiega się sprzecznej z konstytucją ingerencji w składniki majątkowe podatnika w przypadkach obejmujących zakres stosowania klauzuli naprawczej. Zdaniem skarżącej z tego powodu nie została spełniona przesłanka pomocy na gruncie prawa wspólnotowego.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE: brakująca selektywność ze względu na brak wyjątku od miarodajnego systemu referencji
               Skarżąca w tym miejscu podnosi, że miarodajny system referencji stanowi ogólne uregulowanie dotyczące odliczenia straty w odniesieniu do osób prawnych [§ 10d niemieckiej Einkommensteuergesetzes (ustawy o podatku dochodowym) w związku z § 8 ust. 1 KStG i § 10a niemieckiej Gewerbesteuergesetzes (ustawy o podatku od prowadzenia działalności gospodarczej)] oraz że § 8c KStG stanowi jedynie wyjątek od tego miarodajnego systemu referencji, który z kolei jest ograniczony między innymi przez klauzulę naprawczą.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE: brakująca selektywność z uwagi na brak rozróżnienia pomiędzy podmiotami gospodarczymi, które ze względu na obrany cel znajdują się w porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym sytuacji.
               Skarżąca podnosi w tym względzie między innymi, że klauzula naprawcza wychodzi na korzyść każdemu przedsiębiorstwu będącemu podatnikiem oraz że nie uprzywilejowywuje ani określonych dziedzin wzgl. obszarów działania, ani przedsiębiorstw określonej wielkości.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art.107 ust. 1 TFUE: brakująca selektywność z uwagi na uzasadnienie wynikające z natury wzgl. wewnętrznej konstrukcji systemu podatkowego.
               Skarżąca podnosi w tym miejscu, że klauzula naprawcza opiera się na podstawach systemu podatkowego wynikających z konstytucyjnoprawnych zasad, jak opodatkowanie według wydajności, uniknięcie nadmiernego opodatkowania oraz zachowanie zasady proporcjonalności.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE: oczywiste błędy w ocenie wskutek niedostatecznego ujęcia niemieckiej sytuacji podatkowej
               Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja niewłaściwie oceniła niemieckie normy prawa podatkowego dotyczące odliczenia straty.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący dochodzenia ochrony zaufania na gruncie prawa wspólnotowego
               Skarżąca w związku z tym podnosi, że podatkowe przywileje naprawcze w przypadku nabycia udziału w związku z odliczeniem straty zostały podchwycone przez Komisję dopiero na etapie formalnego postępowania sprawdzającego oraz że chodzi tutaj o działanie o charakterze wyjątkowym, ponieważ możliwa kwalifikacja jako pomoc mogła wyniknąć jedynie wskutek prawnego uproszczenia przepisu (§ 8 ust. 4 KStG) bezspornie zgodnego z prawem pomocy państwa. Znaczenie z punktu widzenia prawa pomocy państwa tego uproszczenia prawnego nie było dostrzegalne ani dla ustawodawcy niemieckiego ani dla przedsiębiorstw posiadających fachowych doradców.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 lipca 2004 r. w sprawie T-281/01, Hubert Huygens przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Postępowanie punktacyjne — Opóźnienie w sporządzaniu sprawozdania punktacyjnego — Odpowiedni termin — Roszczenie odszkodowawcze — Szkoda niemajątkowa i majątkowa — Postępowanie w sprawie awansu — Dorozumiana odmowa awansu skarżącego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja odmawiająca awansowania skarżącego w ciągu roku 2000 — Brak uzasadnienia — Decyzja o awansowaniu 54 urzędników w ciągu roku 2000 — Niedopuszczalność)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/15

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 6 lipca 2004 r.
   w sprawie T-281/01, Hubert Huygens przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Postępowanie punktacyjne - Opóźnienie w sporządzaniu sprawozdania punktacyjnego - Odpowiedni termin - Roszczenie odszkodowawcze - Szkoda niemajątkowa i majątkowa - Postępowanie w sprawie awansu - Dorozumiana odmowa awansu skarżącego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja odmawiająca awansowania skarżącego w ciągu roku 2000 - Brak uzasadnienia - Decyzja o awansowaniu 54 urzędników w ciągu roku 2000 - Niedopuszczalność)
   (2004/C 239/31)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-281/01, Hubert Huygens, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Olm (Luksemburg), reprezentowany przez adwokata S. Nyssensa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Curral i F. Clotuche-Duvieusart, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), której przedmiotem były, z jednej strony, roszczenia o naprawienie szkody spowodowanej opóźnieniem powstałym podczas procedury punktacji skarżącego w związku z punktacją roczną 1997/1999 i, z drugiej strony, wniosek o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji, oddalającej roszczenie o naprawienie szkody spowodowanej tym opóźnieniem, dorozumianej decyzji Komisji odmawiającej awansowania skarżącego do stopnia B1 w ramach awansowania w roku 2000, jak również decyzji Komisji o awansowaniu 54 urzędników do stopnia B1 w ramach awansowania w roku 2000 oraz, w każdym wypadku, decyzji dyrektora Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich o awansowaniu 4 urzędników do stopnia B1 w ramach awansowania w roku 2000, Sąd (pierwsza izba) w składzie: B. Vesterdorf, prezes, P. Mengozzi i M. E. Martins Ribeiro, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał dnia 6 lipca 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Komisja wypłaci skarżącemu sumę 500 euro tytułem odszkodowania za poniesioną przez niego krzywdę.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji odmawiającej awansowania skarżącego do stopnia B1 w ramach awansowania w roku 2000, która wynika z publikacji w Informations administratives nr 31 z dnia 6 kwietnia 2000 r. listy urzędników awansowanych do tego stopnia.

               3)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               4)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 3 z 5.1.2002.


title: Sprawa T-193/16: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – NG/Rada Europejska

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/26

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – NG/Rada Europejska
   (Sprawa T-193/16)
   (2016/C 232/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: NG (Lesbos, Grecja) (przedstawiciel: B. Burns, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności porozumienia pomiędzy Radą Europejską a Turcją z dnia 18 marca 2016 r., zatytułowanego „Oświadczenie UE-Turcja, 18 marca 2016 r.”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżąca twierdzi, że porozumienie pomiędzy Radą Europejską a Turcją z dnia 18 marca 2016 r., zatytułowane „Oświadczenie UE-Turcja, 18 marca 2016 r.”, jest niezgodne z prawami podstawowymi Unii, a w szczególności z art. 1, 18 i 19 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżąca podnosi, że Turcja nie jest bezpiecznym krajem trzecim w rozumieniu art. 36 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. L 326, 13.12.2005, s. 13-34).

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżąca twierdzi, że dyrektywa Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między państwami członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami (Dz.U. L 212, 7.8.2001, s. 12-23) powinna była zostać transponowana.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżąca twierdzi, że podważane porozumienie jest w rzeczywistości wiążącym traktatem lub „aktem” wywierającym skutki prawne w odniesieniu do skarżącej i że uchybienie postanowieniom art. 218 TFUE lub art. 78 ust. 3 TFUE (łącznie lub osobno) prowadzi do nieważności tego porozumienia.

               5.

               Zarzut piąty, w którym skarżąca twierdzi, że został naruszony zakaz dokonywania wydaleń zbiorowych w rozumieniu art. 19 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa F-09/09: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2009 r. — Vicente Carbajosa i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/37

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2009 r. — Vicente Carbajosa i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-09/09)
   (2009/C 82/65)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Isabel Vicente Carbajosa (Bruksela, Belgia) i in. (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej sporządzenia i publikacji ogłoszenia o konkursie EPSO/AD/116/08 i EPSO/AD/117/08 i decyzji dotyczących oceny testów preselekcyjnych i egzaminów pisemnych oraz oceny egzaminów ustnych
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w przedmiocie ustalenia i publikacji wymogów odnoszących się do przystąpienia do konkursu jak i przebiegu egzaminów przeprowadzonych w ramach konkursów EPSO/AD/116/08 i EPSO/AD/117/08;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowych w ramach konkursów EPSO/AD/116/08 i EPSO/AD/117/08, dotyczących oceny testów preselekcyjnych i egzaminów pisemnych oraz oceny egzaminów ustnych;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-647/11: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2011 r. — Asos przeciwko OHIM — Maier (ASOS)

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/11

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2011 r. — Asos przeciwko OHIM — Maier (ASOS)
   (Sprawa T-647/11)
   2012/C 58/20
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Asos plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: P. Kavanagh, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Roger Maier (San Pietro di Stabio, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 października 2011 r. w sprawie R 2215/2010-4;

               —

               zezwolenie na rejestrację zgłoszonego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich towarów i usług objętych zgłoszeniem tego znaku; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ASOS” dla towarów i usług z klas 3, 14, 18, 25 i 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4524997

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Roger Maier

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „ASSOS” zarejestrowany pod nr 4580767 dla towarów z klas 3, 12 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Izba Odwoławcza nie rozważyła w sposób prawidłowy współistnienia i jego wpływu na całościową ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd i popełniła błąd odrzucając istotny charakter dowodów na współistnienie. Ponadto Izba Odwoławcza błędnie oceniła koncepcyjne znaczenie zgłoszonego znaku towarowego i nie wzięła pod uwagę prawidłowego koncepcyjnego znaczenie zgłoszonego znaku w ramach całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-106/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 22 lutego 2016 r. – Polbud – Wykonawstwo sp. z o.o.

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 22 lutego 2016 r. – Polbud – Wykonawstwo sp. z o.o.
      (Sprawa C-106/16)
      (2016/C 211/29)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca: Polbud – Wykonawstwo sp. z o.o.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 49 i art. 54 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie stosowaniu przez państwo członkowskie, w którym utworzona została spółka handlowa (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością), przepisów prawa krajowego uzależniających wykreślenie z rejestru od rozwiązania spółki po przeprowadzeniu likwidacji, jeżeli spółka reinkorporowała się w innym państwie członkowskim na podstawie uchwały wspólników o kontynuowaniu osobowości prawnej nabytej w państwie utworzenia?

                  2)

                  W razie odpowiedzi negatywnej: czy art. 49 i art. 54 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej można wykładać w ten sposób, że wynikający z przepisów prawa krajowego obowiązek przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego spółki – obejmującego zakończenie interesów bieżących, ściągnięcie wierzytelności, wypełnienie zobowiązań i upłynnienie majątku spółki, zaspokojenie lub zabezpieczenie wierzycieli, złożenie sprawozdania finansowego z dokonania tych czynności oraz wskazanie przechowawcy ksiąg i dokumentów – które poprzedza jej rozwiązanie, następujące z chwilą wykreślenia z rejestru, stanowi środek adekwatny, konieczny i proporcjonalny do godnego ochrony interesu publicznego w postaci ochrony wierzycieli, wspólników mniejszościowych, pracowników spółki migrującej?

                  3)

                  Czy art. 49 i art. 54 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy wykładać w ten sposób, że ograniczenia swobody przedsiębiorczości obejmują sytuację, w której spółka w celu przekształcenia w spółkę innego państwa członkowskiego przenosi do niego siedzibę statutową nie zmieniając siedziby głównego przedsiębiorstwa, które pozostaje w państwie utworzenia?


title: Sprawa C-145/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Niemcy) — Land Baden-Württemberg przeciwko Panagiotisowi Tsakouridisowi (Swobodny przepływ osób — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 16 ust. 4 i art. 28 ust. 3 lit. a) — Obywatel Unii, urodzony i zamieszkujący od ponad 30 lat w przyjmującym państwie członkowskim — Okresy nieobecności na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego — Wyroki karne — Decyzja o wydaleniu z terytorium — Nadrzędne względy bezpieczeństwa publicznego)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Niemcy) — Land Baden-Württemberg przeciwko Panagiotisowi Tsakouridisowi
   (Sprawa C-145/09) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 16 ust. 4 i art. 28 ust. 3 lit. a) - Obywatel Unii, urodzony i zamieszkujący od ponad 30 lat w przyjmującym państwie członkowskim - Okresy nieobecności na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego - Wyroki karne - Decyzja o wydaleniu z terytorium - Nadrzędne względy bezpieczeństwa publicznego)
   2011/C 30/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Land Baden-Württemberg

      Strona pozwana: Panagiotis Tsakouridis

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Wykładnia art. 16 ust. 4 i art. 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77, oraz sprostowania Dz.U. L 229, s. 35, Dz.U. L 197, s. 34 i Dz.U. L 204, s. 28) — Decyzja o wydaleniu z terytorium wydana względem obywatela wspólnotowego, urodzonego w przyjmującym państwie członkowskim i zamieszkującego w nim od ponad trzydziestu lat, z uwagi na wielokrotne skazania za popełnienie czynów karnych — Wykładnia pojęcia poważnych względów bezpieczeństwa publicznego oraz warunków wiążących się z utratą nabytej na podstawie wspomnianego przepisu ochrony przed wydaleniem z terytorium

      Sentencja

               1)

               Artykuł 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy interpretować w ten sposób, że w celu stwierdzenia, czy obywatel Unii zamieszkiwał w przyjmującym państwie członkowskim przez dziesięć lat poprzedzających decyzję o wydaleniu — co jest decydującym kryterium dla nadania zwiększonej ochrony, którą przyznaje ten przepis — należy wziąć pod uwagę wszystkie aspekty mające znaczenie w każdym przypadku, w szczególności długość każdego okresu nieobecności zainteresowanego w przyjmującym państwie członkowskim, łączną długość oraz częstotliwość tych okresów nieobecności, a także powody, które skłaniały zainteresowanego do opuszczania tego państwa członkowskiego i które są pomocne przy stwierdzeniu, czy te okresy nieobecności powodują, czy nie powodują przeniesienia do innego państwa członkowskiego głównego ośrodka osobistych, rodzinnych i zawodowych interesów zainteresowanego.

               2)

               W razie gdy sąd krajowy stwierdzi, iż zainteresowany obywatel Unii korzysta z ochrony art. 28 ust. 3 dyrektywy 2004/38, przepis ten należy interpretować w ten sposób, że zwalczanie przestępczości związanej z obrotem środkami odurzającymi w zorganizowanej grupie przestępczej może być objęte pojęciem nadrzędnych względów bezpieczeństwa publicznego mogącym uzasadniać środek wydalenia obywatela Unii, który zamieszkiwał w przyjmującym państwie członkowskim przez poprzednich dziesięć lat. W razie gdy sąd krajowy stwierdzi, że zainteresowany obywatel Unii korzysta z ochrony art. 28 ust. 2 dyrektywy 2004/38, przepis ten należy interpretować w ten sposób, że zwalczenie przestępczości związanej z obrotem środkami odurzającymi w zorganizowanej grupie przestępczej jest objęte pojęciem poważnych względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa C-134/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 10 kwietnia 2009 r. — Association des Riverains et Habitants des Communes Proches de l'Aéroport B.S.C.A. (Brussels South Charleroi Airport) ASBL ASBL — A.R.A.Ch, Bernard Page przeciwko Région wallonne

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 10 kwietnia 2009 r. — Association des Riverains et Habitants des Communes Proches de l'Aéroport B.S.C.A. (Brussels South Charleroi Airport) ASBL ASBL — A.R.A.Ch, Bernard Page przeciwko Région wallonne
   (Sprawa C-134/09)
   2009/C 153/41
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Association des Riverains et Habitants des Communes Proches de l'Aéroport B.S.C.A. (Brussels South Charleroi Airport) ASBL — A.R.A.Ch, Bernard Page

      Strona pozwana: Région wallonne

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1.5 dyrektywy 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1) może być interpretowany w ten sposób, iż wyklucza on ze swego zakresu zastosowania akty ustawodawcze — takie jak dekret Regionu Walonii z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie kilku pozwoleń, których wydanie uzasadnione jest nadrzędnymi względami interesu ogólnego — które ograniczają się do stwierdzenia istnienia „oczywistych nadrzędnych względów interesu ogólnego”, przyznając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pozwolenie środowiskowe oraz poszczególne pozwolenia dotyczące czynności i robót wymienionych w akcie ustawodawczym i które „zatwierdzają” pozwolenia, w przypadku których stwierdzone jest istnienie „oczywistych nadrzędnych względów interesu ogólnego”?

               2)

                           a)

                           Czy art. 1, 5, 6, 7, 8 i 10a dyrektywy 85/337/EWG zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE (2) oraz dyrektywą 2003/35/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady wykluczają możliwość, aby w danym systemie prawnym pozwolenie na zrealizowanie przedsięwzięcia, w przypadku którego wymagane jest przeprowadzenie oceny jego wpływu na środowisko naturalne było wydawane w drodze aktu ustawodawczego, który nie jest zaskarżalny w procedurze odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, pozwalającej zakwestionować materialną i proceduralną legalność decyzji przyznającej uprawnienie do realizacji tego przedsięwzięcia?

                           b)

                           Czy art. 9 konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej przez Wspólnotę Europejską decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (4) należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia dostępu do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, umożliwiającej zakwestionowanie materialnej i proceduralnej legalności decyzji, aktów lub zaniechań objętych przepisami art. 6 w każdej kwestii z zakresu przepisów prawa materialnego i przepisów proceduralnych regulujących wydawanie pozwoleń na realizację przedsięwzięć, w przypadku których wymagana jest ocena ich wpływu na środowisko naturalne?

                           c)

                           Czy w świetle konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej przez Wspólnotę Europejską decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r., art. 10a dyrektywy 85/337/EWG, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE, należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia dostępu do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, umożliwiającej zakwestionowanie materialnej i proceduralnej legalności decyzji, aktów lub zaniechań, zarówno w zakresie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych regulujących wydawanie pozwoleń na realizację przedsięwzięć, w przypadku których wymagana jest ocena ich wpływu na środowisko naturalne?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40).

      (2)  Dyrektywa Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniająca dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko (Dz.U. L 73, s. 5).

      (3)  Dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE — Oświadczenie Komisji (Dz.U. L 156, s. 17).

      (4)  Decyzja Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. L 124, s.1).


title: Sprawa T-111/12: Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Hiszpania/Komisja (Fundusz Spójności – Zmniejszenie pomocy finansowej – Termin na wydanie decyzji)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/23

      Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Hiszpania/Komisja
      (Sprawa T-111/12) (1)

      (Fundusz Spójności - Zmniejszenie pomocy finansowej - Termin na wydanie decyzji)
      (2015/C 073/30)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, abogado del Estado)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia, pełnomocnik, wspierany początkowo przez adwokatów J. Rivasa Andrésa i X. M. Garcíę Garcíę, następnie przez J. Rivasa Andrésa)

         Przedmiot

      Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 9990 z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie zmniejszenia pierwotnie przyznanej pomocy z Funduszu Spójności na projekty „Gospodarowanie odpadami stałymi w regionie autonomicznym Estremadury – 2001” (CCI 2001.ES.16.C.PE.043), „Zaopatrzenie w wodę i sieć kanalizacyjna na terenie zlewni Duero – 2001” (CCI 2000.ES.16.C.PE.070), „Gospodarowanie odpadami stałymi w regionie autonomicznym Walencji – 2001 – Grupa II” (CCI 2001.ES.16.C.PE.026) i „System kanalizacji i oczyszczanie ścieków na obszarze Bierzo Bajo” (CCI 2000.ES.16.C.PE.036).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2011) 9990 z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie zmniejszenia pierwotnie przyznanej pomocy z Funduszu Spójności na projekty „Gospodarowanie odpadami stałymi w regionie autonomicznym Estremadury – 2001” (CCI 2001.ES.16.C.PE.043), „Zaopatrzenie w wodę i sieć kanalizacyjna na terenie zlewni Duero – 2001” (CCI 2000.ES.16.C.PE.070), „Gospodarowanie odpadami stałymi w regionie autonomicznym Walencji – 2001 – Grupa II” (CCI 2001.ES.16.C.PE.026) i „System kanalizacji i oczyszczanie ścieków na obszarze Bierzo Bajo” (CCI 2000.ES.16.C.PE.036).

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012.


title: Sprawa T-162/14: Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. – Canadian Solar Emea i in./Rada (Dumping — Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin — Ostateczne cło antydumpingowe — Zobowiązania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Dopuszczalność — Państwo wywozu — Zakres postępowania — Kontrola wyrywkowa — Wartość normalna — Definicja produktu objętego postępowaniem — Termin na wydanie decyzji w sprawie wniosku o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Stosowanie w czasie nowych przepisów — Szkoda — Związek przyczynowy)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/24

         Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. – Canadian Solar Emea i in./Rada
   (Sprawa T-162/14) (1)

   ((Dumping - Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin - Ostateczne cło antydumpingowe - Zobowiązania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Dopuszczalność - Państwo wywozu - Zakres postępowania - Kontrola wyrywkowa - Wartość normalna - Definicja produktu objętego postępowaniem - Termin na wydanie decyzji w sprawie wniosku o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Stosowanie w czasie nowych przepisów - Szkoda - Związek przyczynowy))
   (2017/C 121/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Canadian Solar Emea GmbH (Monachium, Niemcy), Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc. (Changshu, Chiny), Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc. (Luoyang, Chiny), Csi Cells Co. Ltd (Suzhou, Chiny), Csi Solar Power (China), Inc. (Suzhou) (przedstawiciele: początkowo A. Willems, S. De Knop i J. Charles, następnie A. Willems i S. De Knop, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen, pełnomocnik, wspierany przez B. O’Connora, solicitor, S. Gubela, adwokata)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J.-F. Brakeland, T. Maxian Rusche i A. Stobiecka-Kuik, następnie J.-F. Brakeland, T. Maxian Rusche i A. Demeneix, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga w oparciu o art. 263 TFUE i zmierzająca do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2013, L 325, s. 1) w zakresie mającym zastosowanie do skarżących.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd i Csi Solar Power (China), Inc. zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-289/13 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 4 września 2014 r. – Cindu Chemicals BV, Deza, a.s., Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) i Komisji Europejskiej [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) — Artykuł 59 i załącznik XIII — Identyfikacja oleju antracenowego o niskiej zawartości antracenu jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy, podlegającej procedurze udzielania zezwoleń — Równość traktowania]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/22

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 4 września 2014 r. – Cindu Chemicals BV, Deza, a.s., Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) i Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-289/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) - Artykuł 59 i załącznik XIII - Identyfikacja oleju antracenowego o niskiej zawartości antracenu jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy, podlegającej procedurze udzielania zezwoleń - Równość traktowania])
   2014/C 409/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cindu Chemicals BV, Deza, a.s., Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd (przedstawiciel: adwokat K. Van Maldegem)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere i T. Zbihlej, pełnomocnicy, J. Stuyck i A.-M. Vandromme, advocaten), Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i P. Oliver, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Cindu Chemicals BV, Deza a.s., Koppers Denmark A/S i Koppers UK Ltd zostają obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-88/07: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/22

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-88/07)
   (2007/C 95/39)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca:
      Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana:
      Królestwo Hiszpanii

   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że

                           —

                           wycofując z obrotu znaczną liczbę produktów wytworzonych z gatunków roślin, legalnie wyprodukowanych lub sprzedawanych w innym państwie członkowskim, na podstawie praktyki administracyjnej polegającej wycofywaniu z obrotu wszelkich produktów zawierających gatunki roślin nieujęte w załączniku do rozporządzenia ministra z dnia 3 października 1973 r., ponieważ uznaje się je za produkty lecznicze sprzedawane bez obowiązkowego zezwolenia,

                           —

                           oraz nie informując Komisji o podjęciu takich środków,

                     Królestwo Hiszpanii naruszyło zobowiązania, które na nim ciążą na mocy art. 28 i 30 WE oraz art. 1 i 4 decyzji nr 3052/95/WE (1);

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja uważa, że wycofując z obrotu produkty wytworzone z roślin, legalnie wyprodukowane lub sprzedawane w innych państwach członkowskich, na podstawie praktyki administracyjnej, zgodnie z którą uznaje się za produkty lecznicze (i w związku z tym wymagające zgodnie z przepisami uzyskania zezwolenia), wszelkie produkty zawierające gatunki roślin nieujęte w załączniku do rozporządzenia ministra z dnia 3 października 1973 r. oraz nie informując jej o podjęciu środków w celu wycofania z obrotu tych produktów, w terminie 45 dni od chwili ich podjęcia, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 i 30 WE oraz art. 1 i 4 decyzji nr 3052/95/WE.

      (1)  Decyzja nr 3052/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1995 r. ustanawiająca procedurę wymiany informacji w sprawie krajowych środków wprowadzających odstępstwa od zasady swobodnego przepływu towarów we Wspólnocie, Dz.U. L 321, str. 1.


title: Sprawa T-539/08: Postanowienie Sądu z dnia 7 września 2010 r. — Etimine i Etiproducts przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi — Klasyfikacja, pakowanie i etykietowanie niektórych boranów jako substancji niebezpiecznych — Dyrektywa 2008/58/WE — Dyrektywa 67/548/EWG — Rozporządzenie (WE) nr 790/2009 — Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 — Zmiana żądań — Stosowanie w czasie art. 263 akapit czwarty TFUE — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/30

         Postanowienie Sądu z dnia 7 września 2010 r. — Etimine i Etiproducts przeciwko Komisji
   (Sprawa T-539/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi - Klasyfikacja, pakowanie i etykietowanie niektórych boranów jako substancji niebezpiecznych - Dyrektywa 2008/58/WE - Dyrektywa 67/548/EWG - Rozporządzenie (WE) nr 790/2009 - Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 - Zmiana żądań - Stosowanie w czasie art. 263 akapit czwarty TFUE - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2010/C 301/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Etimine SA (Bettembourg, Luksemburg) oraz Ab Etiproducts Oy (Espoo, Finlandia) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Borax Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokat K. Nordlander, i S. Kinsella, solicitor)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciel: B. Weis Fogh, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Częściowe stwierdzenie nieważności po pierwsze dyrektywy Komisji 2008/58/WE z dnia 21 sierpnia 2008 r. dostosowującej po raz trzydziesty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. L 246, s.1) oraz po drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 790/2009 z dnia 10 sierpnia 2009 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. L 235, s. 1) w zakresie, w jakim zmieniają one klasyfikację niektórych boranów.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Etimine SA i AB Etiproducts Oy pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Danii i Borax Europe Ltd pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa T-534/11: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2014 r. – Schenker przeciwko Komisji [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Akta postępowania administracyjnego i decyzja końcowa Komisji dotycząca kartelu, wersja jawna tej decyzji — Odmowa dostępu — Obowiązek dokonania konkretnej analizy każdego dokumentu — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej — Wyjątek dotyczący ochrony celów dochodzenia — Nadrzędny interes publiczny]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/33

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2014 r. – Schenker przeciwko Komisji
   (Sprawa T-534/11) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Akta postępowania administracyjnego i decyzja końcowa Komisji dotycząca kartelu, wersja jawna tej decyzji - Odmowa dostępu - Obowiązek dokonania konkretnej analizy każdego dokumentu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Wyjątek dotyczący ochrony celów dochodzenia - Nadrzędny interes publiczny])
   2014/C 409/47
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schenker AG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: C. von Hammerstein, B. Beckmann i C.D. Munding, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. Kellerbauer, C. ten Dam i P. Costa de Oliveira, następnie M. Kellerbauer, P. Costa de Oliveira i H. Leupold, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: M. Smeets, adwokat); Martinair Holland NV (Haarlemmermeer, Niderlandy) (przedstawiciele: R. Wesseling i M. Bredenoord-Spoek, adwokaci); Société Air France SA (Roissy-en-France, Francja) (przedstawiciele: A. Wachsmann i S. Thibault-Liger, adwokaci); Cathay Pacific Airways Ltd (Queensway, Hong-Kong, Chiny) (przedstawiciele: początkowo B. Bär-Bouyssière, adwokat, M. Rees, solicitor, D. Vaughan, QC, i R. Kreisberger, barrister, następnie M. Rees, D. Vaughan i R. Kreisberger); Air Canada (Québec, Kanada) (przedstawiciele: J. Pheasant, solicitor, i C. Wünschmann, adwokat); Lufthansa Cargo AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy) i Swiss International Air Lines AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo S. Völcker i E. Arsenidou, następnie S. Völcker i J. Orologas, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 3 sierpnia 2011 r. odmawiającej dostępu do akt postępowania administracyjnego dotyczącego decyzji C(2010) 7694 wersja ostateczna (sprawa COMP/39.258 – Fracht lotniczy), do pełnej wersji tej decyzji i jej wersji niejawnej

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 3 sierpnia 2011 r. odmawiającej dostępu do akt postępowania administracyjnego dotyczącego decyzji C(2010) 7694 wersja ostateczna (sprawa COMP/39.258 – Fracht lotniczy), do pełnej wersji tej decyzji oraz do jej jawnej wersji w zakresie, w jakim Komisja odmówiła dostępu do części wersji jawnej analizowanej decyzji, której poufnego charakteru przedsiębiorstwa, których dotyczyła ta decyzja, nie powoływały ani nie podtrzymywały.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Schenker AG pokrywa koszty własne oraz zostaje obciążony połową kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               4)

               Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV, Martinair Holland NV, Société Air France SA, Cathay Pacific Airways Ltd, Air Canada, Lufthansa Cargo AG i Swiss International Air Lines AG pokrywają koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011.


title: Sprawa C-159/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanța (Rumunia) w dniu 29 marca 2017 r. – Întreprinderea Individuală Dobre M. Marius/Ministerul Finanțelor Publice – Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați – Serviciul Soluționare Contestații, Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Constanța – Serviciul Inspecție Fiscală Persoane Fizice

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanța (Rumunia) w dniu 29 marca 2017 r. – Întreprinderea Individuală Dobre M. Marius/Ministerul Finanțelor Publice – Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați – Serviciul Soluționare Contestații, Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Constanța – Serviciul Inspecție Fiscală Persoane Fizice
   (Sprawa C-159/17)
   (2017/C 221/06)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Constanța

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie: Întreprinderea Individuală Dobre M. Marius

      Druga strona postępowania: Ministerul Finanțelor Publice – Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați – Serviciul Soluționare Contestații, Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Constanța – Serviciul Inspecție Fiscală Persoane Fizice

      Pytania prejudycjalne

   Czy wykładni art. 167, 168, 169, 179, 213 ust. 1, art. 214 ust. 1 lit. a) i art. 273 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, wymagają od podatnika, którego rejestracja do celów VAT została odwołana, zapłacenia państwu podatku VAT pobranego w okresie, w którym kod identyfikacji VAT został cofnięty, nie uznając jego prawa do odliczenia VAT związanego z zakupami dokonanymi w tym okresie?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. 2006, L 347, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie C-516/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Środowisko naturalne — Gospodarka odpadami — Składowisko w Campolungo (Ascoli Piceno) — Dyrektywa 75/442/EWG zmieniona dyrektywą 91/156/EWG — art. 4 i 8)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 16 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-516/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Środowisko naturalne - Gospodarka odpadami - Składowisko w Campolungo (Ascoli Piceno) - Dyrektywa 75/442/EWG zmieniona dyrektywą 91/156/EWG - art. 4 i 8)
   (2005/C 45/17)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-516/03, Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez R. Amorosiego i M. Konstantinidisa, przeciwko Republice Włoskiej, reprezentowanej przez I. M. Braguglię, wspieranego przez M. Fiorilliego, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, w trybie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa, wniesioną dnia 9 grudnia 2003 r., Trybunał (piąta izba), w składzie: C. Gulmann, pełniący obowiązki prezesa piątej izby, R. Schintgen, i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 16 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując niezbędnych środków w celu zapewnienia, aby odpady złożone na składowisku w Campolungo, znajdującego się na terenie komuny Ascoli Piceno (Włochy) były odzyskiwane lub unieszkodliwiane bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu i bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku naturalnemu oraz nie przyjmując niezbędnych uregulowań, aby posiadacz odpadów złożonych na tym składowisku przekazał je prywatnemu lub publicznemu punktowi zbierania odpadów lub przedsiębiorstwu, które wykonuje czynności wymienione w załącznikach II A lub II B do dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. albo odzyskiwał lub unieszkodliwiał je na własną rękę, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 i 8 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004


title: Sprawa T-698/13 P: Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2014 r. – Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej — Brak tożsamości między skargą przesłaną za pośrednictwem faksu a złożonym następnie oryginałem — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/42

         Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2014 r. – Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-698/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej - Brak tożsamości między skargą przesłaną za pośrednictwem faksu a złożonym następnie oryginałem - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne))
   2014/C 409/61
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 17 października 2013 r. w sprawie F-127/12 Marcuccio przeciwko Komisji (RecFP, EU:F:2013:161).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

               3)

               Luigi Marcuccio wpłaci na rzecz Sądu kwotę 2  000 EUR zgodnie z art. 90 regulaminu postępowania.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa T-607/15: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2015 r. – Yieh United Steel/Komisja

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/63

         Skarga wniesiona w dniu 27 października 2015 r. – Yieh United Steel/Komisja
   (Sprawa T-607/15)
   (2016/C 038/85)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yieh United Steel Corp. (Kaohsiung City, Tajwan) (przedstawiciel: D. Luff, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1429 z dnia 26 sierpnia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu (1) (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem” lub „rozporządzeniem w sprawie ostatecznego cła”) w zakresie dotyczącym skarżącej oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               W zarzucie pierwszym podniesiono, że Sąd jest właściwy do przeprowadzenia kontroli art. 1 i 2 zaskarżonego rozporządzenia i jego zgodności z rozporządzeniem podstawowym i ogólnymi zasadami prawa europejskiego.

               2.

               W zarzucie drugim podniesiono, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, ponieważ błędnie odmówiła uwzględnienia metod podziału kosztów, zwykle stosowanych przez skarżącą, odpowiadających uznanym międzynarodowo praktykom księgowym. W związku z tym naruszeniem Komisja błędnie odmówiła odliczenia odzyskanego złomu od kosztów produkcji rozpatrywanego produktu sztucznie zwiększając w związku z tym wartość normalną z naruszeniem art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.

               3.

               W zarzucie trzecim podniesiono, że naruszono art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w związku z tym, że Komisja błędnie pominęła sprzedaże spornego produktu, które miały miejsce w toku zwykłych transakcji handlowych z niezależnym klientem krajowym przy obliczaniu wartości normalnej. Komisja w niewystarczający sposób uzasadniła ten brak uwzględnienia. Ponadto, zakładając, że powodem tego nieuwzględnienia był zwykły fakt, że owe sprzedaże były przedmiotem wywozu po sprzedaży (bez wiedzy skarżącej), Komisja zastosowała kryterium niezgodne z prawem. Powinna ona była wziąć pod uwagę intencję skarżącej co do końcowego przeznaczenia tych sprzedaży w chwili ich realizacji. Komisja naruszyła zatem art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nie uwzględniając sprzedaży wewnętrznych jedynie z tego względu, że były one przedmiotem wywozu przez niezależnego klienta po sprzedaży.

      (1)  Dz.U. 2015 L 224, s.10


title: Sprawa C-397/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Itzehoe (Niemcy) w dniu 23 lipca 2015 r. – Raiffeisen Privatbank Liechtenstein AG/Gerhild Lukath

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Itzehoe (Niemcy) w dniu 23 lipca 2015 r. – Raiffeisen Privatbank Liechtenstein AG/Gerhild Lukath
   (Sprawa C-397/15)
   (2015/C 320/25)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgerichts Itzehoe

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Raiffeisen Privatbank Liechtenstein AG

      Strona pozwana: Gerhild Lukath

      Pozostali zainteresowani uczestnicy postępowania: Rüdiger Boy, Boy Finanzbereitung GmbH, Christian Maibaum, Vienna-Life Versicherungs AG, Frank Weber

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy zawartą pomiędzy bankiem a konsumentem umowę w przedmiocie udzielenia kredytu powiązaną z umową ubezpieczenia na życie oraz umową w przedmiocie doradztwa i czynności brokerskich w zakresie inwestycji kapitałowych, które ze swej strony służą jako zabezpieczenie pożyczonej kwoty, należy uznać za umowę o świadczenie usług w rozumieniu art. 5 ust. 2 konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych z dnia 19 czerwca 1980 r. (1) [„konwencji rzymskiej”]?

               2.

               Czy ten art. 5 ust. 2 tej konwencji znajduje zastosowanie w przypadkach, w których reklama czy też zachęta do nawiązania stosunku umownego są kierowane z kraju, w którym konsument [ma] swe główne [miejsce zamieszkania], lecz podpisuje on umowy w miejscu, w którym przebywa on czasowo, zaś strona zawartej z tym konsumentem umowy czy też jej przedstawiciel otrzymali od tego konsumenta zlecenie w kraju, w którym znajduje się jego główne miejsce zamieszkania?

      (1)  Dz.U. L 266, s. 1.


title: Sprawa C-84/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 17 lutego 2012 r. — Rahmanian Koushkaki przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 17 lutego 2012 r. — Rahmanian Koushkaki przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-84/12)
   2012/C 133/31
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rahmanian Koushkaki

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zobowiązanie przez sąd strony przeciwnej do wydania skarżącemu wizy Schengen wymaga, aby sąd ustalił w swoim przekonaniu zgodnie z art. 21 ust. 1 kodeksu wizowego (1), że skarżący zamierza opuścić terytorium państw członkowskich przed wygaśnięciem wizy, o którą występuje, czy też wystarczy, że sąd po zbadaniu przesłanek określonych w art. 32 ust. 1 lit. b) kodeksu wizowego nie ma wątpliwości co do ujawnionego przez skarżącego zamiaru opuszczenia terytorium państw członkowskich przed wygaśnięciem wizy, o którą występuje?

               2)

               Czy kodeks wizowy przyznaje niepodlegające swobodnemu uznaniu prawo do otrzymania wizy Schengen, jeżeli spełnione są przesłanki wjazdu określone w szczególności w art. 21 ust. 1 kodeksu wizowego i brak jest podstawy do odmowy wydania wizy na podstawie art. 32 ust. 1 kodeksu wizowego?

               3)

               Czy kodeks wizowy stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym cudzoziemcowi może zostać wydana na podstawie rozporządzenia (WE) nr 810/2009 wiza na tranzyt przez terytorium państw członkowskich lub planowany pobyt na terytorium państw Schengen nieprzekraczający trzech miesięcy w dowolnym sześciomiesięcznym okresie, licząc od dnia pierwszego wjazdu (wiza Schengen)?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy), Dz.U. L 243. s.1


title: Sprawa F-112/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 grudnia 2012 r. — Trentea przeciwko FRA (Służba publiczna — Personel FRA — Personel tymczasowy — Zatrudnienie — Ogłoszenie o naborze — Odrzucenie kandydatury)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/29

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 grudnia 2012 r. — Trentea przeciwko FRA
   (Sprawa F-112/10) (1)

   (Służba publiczna - Personel FRA - Personel tymczasowy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o naborze - Odrzucenie kandydatury)
   2013/C 38/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cornelia Trentea (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Kjærum, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji strony pozwanej o nieuwzględnieniu kandydatury skarżącej na stanowisko asystentki administracyjnej w dziedzinie „Finance and Procurement” oraz decyzji o powołaniu na to stanowisko innego kandydata. Po drugie, żądanie naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą i zadośćuczynienia za doznaną przez nią krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Cornelia Trentea pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011, s. 43.


title: Sprawa T-268/12: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2012 r. — Suwaid przeciwko Radzie

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/29

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2012 r. — Suwaid przeciwko Radzie
   (Sprawa T-268/12)
   2012/C 243/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Joseph Suwaid (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci L. Defalque i T. Bontinck)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 7 części A załącznika I do decyzji wykonawczej Rady 2012/172/WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 87, s. 103);

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 7 części A załącznika I do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 266/2012 z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 87, s. 45);

               —

               posiłkowo, stwierdzenie, że zaskarżone decyzja i rozporządzenie nie mają zastosowania do skarżącego, i zarządzenie wykreślenia jego nazwiska i danych osobowych z wykazu osób podlegających sankcjom Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami, a w szczególności należnościami, opłatami i wydatkami poniesionymi w ramach niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący

                           —

                           naruszenia praw podstawowych oraz gwarancji proceduralnych i naruszenia art. 21 ust. 2 decyzji Rady 2011/782/WBZiB i art. 32 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 36/2012 ze względu na to, że zaskarżone środki nie zostały notyfikowane skarżącemu i nie powiadomiono go o jakichkolwiek dowodach lub poważnych wskazówkach uzasadniających umieszczenie go w wykazie osób objętych sankcjami;

               2)

               Zarzut drugi dotyczący

                           —

                           oczywistego błędu w ocenie ze względu na to, że skarżący nie jest zaangażowany w politykę reżimu syryjskiego;

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący

                           —

                           naruszenia prawa do obrony, prawa do rzetelnego procesu oraz zasady skutecznej ochrony sądowej ze względu na to, że Rada nie udzieliła odpowiedzi na żądanie skarżącego i tym samym nie wyjaśniła, dlaczego nazwisko skarżącego zostało dodane do wykazów osób objętych sankcjami, ani nie przedstawiła dowodów uzasadniających umieszczenie go w tych wykazach, ani nie dała mu możliwości wypowiedzenia się przed podjęciem zaskarżonych środków ograniczających i po ich podjęciu;

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący

                           —

                           naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie, w jakim Rada przy podejmowaniu środków ograniczających wobec skarżącego posłużyła się po prostu w zaskarżonych decyzji i rozporządzeniu stwierdzającym i niejasnym sformułowaniem bez podania szczegółowego uzasadnia;

               5)

               Zarzut piąty dotyczący

                           —

                           popełnionego przez Radę błędu polegającego na celowym pominięciu wymieniania w zaskarżonych aktach podstawowych praw i zasad przyznanych przez prawo Unii. W związku z tym skarżący podkreśla ponadto, że Rada przyjęła zaskarżone akty na podstawie art. 215 TFUE, który nie przewiduje „gwarancji demokratycznych”.


title: Sprawa C-283/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 7 marca 2013 r. w sprawie T-607/11, Henkel AG & Co. KGaA, Henkel France przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 24 maja 2013 r. przez Henkel AG & Co. KGaA, Henkel France

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/9

         Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 7 marca 2013 r. w sprawie T-607/11, Henkel AG & Co. KGaA, Henkel France przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 24 maja 2013 r. przez Henkel AG & Co. KGaA, Henkel France
   (Sprawa C-283/13 P)
   2013/C 215/12
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Henkel AG & Co. KGaA, Henkel France (przedstawiciele: F. Brunet, E. Paroche, avocats, E. Bitton, avocate)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Danii

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia w zakresie, w jakim umarza postępowanie w przedmiocie zawartego w skardze wniesionej do Sądu przez Henkel żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 1 sentencji postanowienia);

               —

               stwierdzenie, że skarga wniesiona przez Henkel do Sądu nie jest bezprzedmiotowa i że jest dopuszczalna, oraz odesłanie sprawy do Sądu w celu ponownego zbadania istotnych okoliczności;

               —

               uchylenie postanowienia w zakresie, w jakim stanowi, że Henkel pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego w sprawie T-607/11 R (pkt 4 sentencji postanowienia) i obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania, jak również kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie jest oparte na czterech zarzutach, w których wnoszący odwołanie podważają stwierdzenie Sądu, że nie mają interesu prawnego w podtrzymywaniu skargi do Sądu na zaskarżoną decyzję. Sąd bowiem błędnie uznał że zaskarżona decyzja stała się bezprzedmiotowa na skutek decyzji ADLC (francuskiego organu ochrony konkurencji) stwierdzającej, że przekazanie dokumentów nie było konieczne, aby zapewnić poszanowanie prawa do obrony wnoszących odwołanie i że dokumenty te nie miały żadnego znaczenia dla zbadania sprawy skierowanej do tego organu
   Przeciwnie, wnoszący odwołanie twierdzą, że nadal mają interes prawny, aby występować przez Sądem, ponieważ muszą oprzeć się na dokumentach dotyczących postępowania francuskiego, aby wykazać, (i) że okoliczności faktyczne, których dotyczy kara nałożona w sprawie COMP/39.579, są takie same jak okoliczności, których dotyczy postepowanie francuskie, albo przynajmniej są bardzo do nich podobne, co ma wpływ na status wnoszących odwołanie w odniesieniu do wniosku o złagodzenie kary we Francji; oraz (ii) że naleganie Henkel, aby otrzymać pozwolenie na wykorzystanie tych dokumentów w postępowaniu francuskim nie powinno być uważane za brak współpracy strony wnioskującej o złagodzenie kary uzasadniający obniżenie grzywny o 25 % zamiast o 30 %, jak stwierdził ADLC, lecz powinno być postrzegane jako wykonanie prawa i działanie w uzasadnionym interesie, to znaczy skorzystanie z prawa do obrony.
   Odwołanie obejmuje cztery zarzuty:

               —

               po pierwsze, Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne, ponieważ błędnie stwierdził, że w następstwie decyzji ADLC nie ma już etapu postępowania, na którym dokumenty te mogłyby zostać ponownie zbadane w razie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i przekazania ADLC tych dokumentów;

               —

               po drugie, Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne, błędnie interpretując rzeczywisty cel wniosku o przekazanie dokumentów, kiedy stwierdził, że celem tego wniosku było wyłącznie umożliwienie ADLC zbadania dokumentów, podczas gdy głównym celem było umożliwienie Henkel skorzystania z prawa do obrony dzięki omówieniu tych dokumentów w ramach postępowania francuskiego;

               —

               po trzecie, postanowienie jest obarczone brakiem uzasadnienia, ponieważ Sąd stwierdził, że Henkel nie miała interesu prawnego do działania, bez zbadania podniesionych przez niego argumentów;

               —

               po czwarte, Sąd naruszył prawo, ponieważ nie zbadał, czy Henkel nie miała nadal interesu prawnego, aby występować do Sądu w celu upewnienia się, że niezgodne z prawem działanie nie powtórzy się.

         Z powyższych względów wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o uchylenie postanowienia.


title: Sprawa F-33/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 lutego 2016 r. – Labiri/EKES

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/43

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 lutego 2016 r. – Labiri/EKES
   (Sprawa F-33/15) (1)

   (2016/C 118/49)
   Język postępowania: francuski
   Sąd w składzie jednego sędziego zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015, s. 25.


title: Sprawa C-670/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 29 grudnia 2011 r. — Établissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer) przeciwko Société Vinifrance SA

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 29 grudnia 2011 r. — Établissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer) przeciwko Société Vinifrance SA
   (Sprawa C-670/11)
   2012/C 89/09
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Établissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

      Strona pozwana: Société Vinifrance SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W sytuacji, w której okazuje się, że producent, który otrzymał pomoc wspólnotową przyznawaną w odniesieniu do składowania zagęszczonych moszczów gronowych w zamian za zawarcie z krajową agencją interwencyjną umowy składowania, nabył od fikcyjnej lub nieistniejącej spółki moszcze, których zagęszczenie zlecił przed składowaniem, czy podmiot ten może zostać uznany za będącego „właścicielem” tych zagęszczonych moszczów gronowych w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1059/83 z dnia 29 kwietnia 1983 r. (1)? Czy art. 17 tego rozporządzenia ma zastosowanie w sytuacji, gdy ta zawarta z krajową agencją interwencyjną umowa składowania jest dotknięta szczególnie poważną nieprawidłowością, uwzględniając w szczególności okoliczność, że spółka, która zawarła umowę, nie może być uznana za właściciela składowanych produktów?

               2)

               W sytuacji, gdy rozporządzenie sektorowe takie jak rozporządzenie Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. (2) ustanawia wspólnotowy program pomocy nie przewidując w jego ramach kar w przypadku uchybienia przewidzianym w nim przepisom, czy znajduje zastosowanie rozporządzenie Rady (EWG) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. (3), jeśli doszłoby do takiego uchybienia?

               3)

               W sytuacji, gdy podmiot gospodarczy dopuścił się uchybienia obowiązkom określonym we wspólnotowym rozporządzeniu sektorowym takim jak rozporządzenie nr 1059/83 i nie spełnił określonych w nim warunków objęcia przewidzianą w nim pomocą wspólnotową, a to rozporządzenie sektorowe przewiduje, tak jak ma to miejsce w przypadku art. 17 ww. rozporządzenia, system środków i kar administracyjnych, czy system ten znajduje zastosowanie z wyłączeniem wszelkich innych przewidzianych przez prawo Unii Europejskiej systemów, nawet jeśli dane uchybienie narusza interesy finansowe Unii Europejskiej? Czy też, przeciwnie, przewidziany w rozporządzeniu nr 2988/95 system środków i kar administracyjnych jest jedynym, którym ma zastosowanie w przypadku takiego uchybienia? Czy też może znajdują zastosowanie oba te rozporządzenia?

               4)

               Jeśli znajdują zastosowanie oba te rozporządzenia: sektorowe i rozporządzenie nr 2988/95, jak należy łącznie stosować ich przepisy w celu ustalenia, jakie środki i kary administracyjne należy zastosować?

               5)

               W sytuacji, gdy podmiot gospodarczy dopuścił się wielokrotnych uchybień prawa Unii, a niektóre z nich wchodzą w zakres zastosowania przewidzianego w rozporządzeniu sektorowym systemu środków i kar administracyjnych, podczas gdy inne z nich stanowią nieprawidłowości w rozumieniu rozporządzenia nr 2988/95, czy zastosowanie znajduje jedynie to ostatnie rozporządzenie?

      (1)  Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1059/83 z dnia 29 kwietnia 1983 r. w sprawie umów składowania wina stołowego, moszczu gronowego, zagęszczonego moszczu gronowego i rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego (Dz.U. L 116, s. 77)

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (Dz.U. L 84, s. 1)

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1)