title: Sprawa C-24/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München – Niemcy) – Josef Plöckl/Finanzamt Schrobenhausen [Odesłanie prejudycjalne — Opodatkowanie — Podatek od wartości dodanej — Szósta dyrektywa — Artykuł 28c część A lit. a) i d) — Przemieszczanie towarów na obszarze Unii Europejskiej — Prawo do zwolnienia — Nieprzestrzeganie obowiązku przekazania numeru identyfikacji dla celów podatku VAT nadanego przez państwo członkowskie przeznaczenia — Brak poważnych poszlak istnienia oszustwa podatkowego — Odmowa przyznania prawa do odliczenia — Dopuszczalność]

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München – Niemcy) – Josef Plöckl/Finanzamt Schrobenhausen
   (Sprawa C-24/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Opodatkowanie - Podatek od wartości dodanej - Szósta dyrektywa - Artykuł 28c część A lit. a) i d) - Przemieszczanie towarów na obszarze Unii Europejskiej - Prawo do zwolnienia - Nieprzestrzeganie obowiązku przekazania numeru identyfikacji dla celów podatku VAT nadanego przez państwo członkowskie przeznaczenia - Brak poważnych poszlak istnienia oszustwa podatkowego - Odmowa przyznania prawa do odliczenia - Dopuszczalność])
   (2016/C 475/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Josef Plöckl

      Strona pozwana: Finanzamt Schrobenhausen

      Sentencja

   Artykuł 22 ust. 8 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2005/92/WE z dnia 12 grudnia 2005 r., w brzmieniu wynikającym z art. 28h szóstej dyrektywy, a także art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy i art. 28c część A lit. d) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie odmowie przez organ podatkowy państwa członkowskiego pochodzenia zwolnienia z podatku od wartości dodanej przemieszczenia wewnątrzwspólnotowego na tej podstawie, że podatnik nie przekazał nadanego przez państwo członkowskie przeznaczenia numeru identyfikacji dla celów podatku od wartości dodanej, jeżeli nie istnieje żadna poważna poszlaka wskazująca na popełnienie oszustwa, jeżeli towar został przemieszczony do innego państwa członkowskiego, a pozostałe przesłanki zwolnienia również są spełnione.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2016 r.


title: Sprawa C-170/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 11 kwietnia 2012 r. — Peter Pinckney przeciwko KDG médiatech AG

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 11 kwietnia 2012 r. — Peter Pinckney przeciwko KDG médiatech AG
   (Sprawa C-170/12)
   2012/C 174/29
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Peter Pinckney

      Strona pozwana: KDG médiatech AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że w wypadku zarzutu naruszenia majątkowych praw autorskich za pomocą treści udostępnianych poprzez stronę internetową

                           —

                           osoba uważająca się za poszkodowaną ma prawo wnieść powództwo odszkodowawcze do sądu każdego z państw członkowskich, na którego terytorium treść umieszczona na stronie internetowej jest lub była dostępna, w zakresie naprawienia szkody poniesionej na terytorium państwa członkowskiego tego sądu,
                           czy

                           —

                           treść ta musi być ponadto przeznaczona dla odbiorców znajdujących się na terytorium tego państwa członkowskiego, ewentualnie czy musi występować inny łącznik?

               2)

               Czy odpowiedź na pytanie pierwsze będzie taka sama, jeżeli zarzucane naruszenie majątkowych praw autorskich nie wynika z udostępnienia w internecie zdematerializowanej treści, lecz, jak w niniejszej sprawie, z oferty sprzedaży w sieci materialnego nośnika zawierającego tę treść?

      (1)  Dz.U. 2001 L 12, s. 1.


title: Sprawa T-691/15: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2015 r. – Marcas Costa Brava/OHIM – Excellent Brands JMI (Cremcaffé by Julius Meinl)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/86

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2015 r. – Marcas Costa Brava/OHIM – Excellent Brands JMI (Cremcaffé by Julius Meinl)
   (Sprawa T-691/15)
   (2016/C 048/94)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Marcas Costa Brava, SL (Sils, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Manresa Medina i J. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Excellent Brands JMI Ltd (Baar, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Excellent Brands JMI Ltd

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „Cremcaffé by Julius Meinl” – wspólnotowy znak towarowy nr 11 406 782

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2015 r. w sprawie R 2756/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uznanie, że używanie wspólnotowego znaku towarowego nr 2 423 705 w odniesieniu do klasy 30 zostało udowodnione i że zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 11 406 782 jest niezgodne ze wspólnotowym znakiem towarowym nr 2 423 705;

               —

               obciążenie OHIM i ewentualnych współpozwanych wszystkimi kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Błędna wykładnia art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 1 lit. a) oraz art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-844/14: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2014 r. – GRE/OHIM (Mark 1)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/51

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2014 r. – GRE/OHIM (Mark 1)
   (Sprawa T-844/14)
   (2015/C 065/69)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH (Kloster Lehnin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Memmler i S. Schulz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Mark 1” – zgłoszenie nr 1 2 0 52  461

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 października 2014 r. w sprawie R 648/2014-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-91/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen — Szwecja) — Skatteverket przeciwko PFC Clinic AB (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Zwolnienia — Artykuł 132 ust. 1 lit. b) i c) — Opieka szpitalna i medyczna oraz czynności ściśle z nimi związane — Świadczenie opieki medycznej w ramach wykonywania zawodów medycznych i paramedycznych — Usługi polegające na wykonywaniu operacji chirurgicznych i zabiegów o przeznaczeniu estetycznym — Zabiegi o charakterze czysto kosmetycznym dokonywane na wyłączne życzenie pacjenta)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen — Szwecja) — Skatteverket przeciwko PFC Clinic AB
   (Sprawa C-91/12) (1)

   (Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienia - Artykuł 132 ust. 1 lit. b) i c) - Opieka szpitalna i medyczna oraz czynności ściśle z nimi związane - Świadczenie opieki medycznej w ramach wykonywania zawodów medycznych i paramedycznych - Usługi polegające na wykonywaniu operacji chirurgicznych i zabiegów o przeznaczeniu estetycznym - Zabiegi o charakterze czysto kosmetycznym dokonywane na wyłączne życzenie pacjenta)
   2013/C 156/18
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta förvaltningsdomstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Skatteverket

      Strona pozwana: PFC Clinic AB

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Högsta förvaltningsdomstolen — Wykładnia art. 132 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Zwolenienia w odniesieniu do zabiegów medycznych i terapeutycznych — Odliczenie podatku naliczonego — Świadczenie usług w zakresie chirurgii estetycznej mających charakter kosmetyczny oraz mających charakter rekonstrukcyjny — Uwzględnienie celu operacji chirurgicznej lub innego zabiegu

      Sentencja

   Artykuł 132 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               pojęcia „opieka medyczna” i „świadczenie opieki medycznej” użyte, odpowiednio, w art. 132 ust. 1 lit. b) i art. 132 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy obejmują świadczenia tego rodzaju jak w sprawie głównej, polegające na operacjach z zakresu chirurgii plastycznej i zabiegach estetycznych, jeżeli świadczenia te służą diagnozowaniu i leczeniu chorób lub zaburzeń zdrowia oraz ochronie, utrzymywaniu i przywracaniu dobrego stanu zdrowia osób;

               —

               samo subiektywne postrzeganie zabiegu estetycznego przez osobę, która poddaje się temu zabiegowi, nie jest rozstrzygające dla ustalenia, czy zabieg jest wykonywany w celu terapeutycznym;

               —

               okoliczność, że świadczenia tego rodzaju jak w sprawie głównej wykonywane są przez osoby uprawnione do wykonywania zawodów medycznych lub że cel zabiegu określany jest przez takie osoby, ma wpływ na ustalenie, czy świadczenia te mieszczą się w zakresie znaczeniowym pojęć „opieka medyczna” i „świadczenie opieki medycznej” użytych, odpowiednio, w art. 132 ust. lit. b) i art. 132 ust. lit. c) dyrektywy;

               —

               ustalenie, czy świadczenia tego rodzaju jak w sprawie głównej podlegają zwolnieniu z podatku od wartości dodanej na podstawie art. 132 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy 2006/112, wymaga wzięcia pod uwagę wszystkich wymagań zawartych w art. 132 ust. 1 lit. b) i c), a także innych stosownych przepisów tytułu IX, rozdziały 1 i 2 tej dyrektywy, takich jak — w odniesieniu do zwolnienia ustanowionego w art. 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy — przepisy jej art. 131, 133 i 134.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa C-447/15: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě – Republika Czeska) – Ivo Muladi/Krajský úřad Moravskoslezského kraje (Odesłanie prejudycjalne — Transport — Dyrektywa 2003/59/WE — Obowiązkowa kwalifikacja wstępna — Artykuł 4 — Prawa nabyte — Posiadacze praw jazdy wydanych przed datami wskazanymi w art. 4 — Wyłączenie spod obowiązku kwalifikacji wstępnej — Przepisy krajowe ustanawiające dodatkowy wymóg uprzedniego szkolenia okresowego w wymiarze 35 godzin w celu skorzystania z tego wyłączenia)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/25

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě – Republika Czeska) – Ivo Muladi/Krajský úřad Moravskoslezského kraje
   (Sprawa C-447/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Transport - Dyrektywa 2003/59/WE - Obowiązkowa kwalifikacja wstępna - Artykuł 4 - Prawa nabyte - Posiadacze praw jazdy wydanych przed datami wskazanymi w art. 4 - Wyłączenie spod obowiązku kwalifikacji wstępnej - Przepisy krajowe ustanawiające dodatkowy wymóg uprzedniego szkolenia okresowego w wymiarze 35 godzin w celu skorzystania z tego wyłączenia))
   (2016/C 335/33)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Krajský soud v Ostravě

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ivo Muladi

      Strona pozwana: Krajský úřad Moravskoslezského kraje

      Sentencja

   Artykuł 4 dyrektywy 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób, zmieniającej rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz dyrektywę Rady 91/439/EWG i uchylającej dyrektywę Rady 76/914/EWG należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniom krajowym, takim jak te będące przedmiotem postępowania głównego, zgodnie z którymi od osób korzystających z przewidzianego w tym artykule zwolnienia z wymogu kwalifikacji wstępnej kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób, w celu wykonywania działalności związanej z prowadzeniem takich pojazdów, wymagane jest uprzednie okresowe szkolenie w wymiarze 35 godzin.

      (1)  Dz.U. C 389 z 23.11.2015.


title: Sprawa T-355/08 P: Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2010 r. — De Fays przeciwko Komisji (Odwołanie — Odwołanie wzajemne — Służba publiczna — Urzędnicy — Urlopy — Zwolnienie chorobowe — Nieusprawiedliwiona nieobecność stwierdzona w następstwie badań lekarskich — Zaliczenie nieobecności na poczet urlopu corocznego — Utrata wynagrodzenia)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/31

         Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2010 r. — De Fays przeciwko Komisji
   (Sprawa T-355/08 P) (1)

   (Odwołanie - Odwołanie wzajemne - Służba publiczna - Urzędnicy - Urlopy - Zwolnienie chorobowe - Nieusprawiedliwiona nieobecność stwierdzona w następstwie badań lekarskich - Zaliczenie nieobecności na poczet urlopu corocznego - Utrata wynagrodzenia)
   2010/C 51/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Chantal De Fays (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciele: F. Moyse i A. Salerno, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie F-97/07 De Fays przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja wyroku

               1)

               Odwołanie oraz odwołanie wzajemne zostają oddalone.

               2)

               Chantal De Fays pokryje koszty postępowania poniesione w ramach odwołania głównego.

               3)

               Komisja Europejska pokryje koszty postępowania poniesione w ramach odwołania wzajemnego.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa T-810/14: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2014 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/40

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2014 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska
   (Sprawa T-810/14)
   (2015/C 065/55)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, J. Arsénio de Oliveira i S. Nunes de Almeida, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji nakazującej zapłatę wydanej przez Sekretarza Generalnego Komisji Europejskiej zawartej w piśmie 2014D/14507 z dnia 6 października 2014 r. i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący uzurpacji kompetencji z zakresu sfery sądownictwa Unii Europejskiej przez Komisję, co stanowi wadę w postaci braku właściwości.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia traktatów lub jakiegokolwiek przepisu prawnego dotyczącego ich stosowania, ponieważ decyzja opiera się na sztucznym rozdziale skutków wyroku Trybunału Sprawiedliwości wydanego w sprawie C-292/11.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia powagi rzeczy osądzonej, ponieważ akt obarczony jest wadą w postaci naruszenia traktatów lub jakiegokolwiek przepisu prawnego dotyczącego jego stosowania.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasad pewności prawa, stabilności stosunków prawnych i uzasadnionych oczekiwań, uznanych przez prawo Unii Europejskiej.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zakazu podwójnego karania, który zakazuje uzyskania za pomocą nowego indywidualnego aktu prawnego tego, czego nie udało się uzyskać wcześniej za pomocą wcześniejszych orzeczeń sądowych o stwierdzeniu nieważności.

               6.

               Szósty zarzut dotyczący naruszenia podziału władzy pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi, co stanowi wadę w postaci braku właściwości, ponieważ Komisja zmierzała do pozbawienia państw członkowskich uprawnienia do określenia rozsądnego terminu vacatio legis.


title: Sprawa C-594/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 25 listopada 2011 r. — Christoph Becker przeciwko Société Air France SA

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 25 listopada 2011 r. — Christoph Becker przeciwko Société Air France SA
   (Sprawa C-594/11)
   2012/C 32/27
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Amtsgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Christoph Becker

      Strona pozwana: Societé Air France SA

      Pytania prejudycjalne

   Czy pasażerowi przysługuje prawo do uzyskania odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1), jeżeli opóźnienie lotu jest mniejsze niż to, które określone zostało w art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia ale przylot do ostatniego celu nastąpił co najmniej trzy godziny później niż zaplanowano?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91; Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-664/11: Postanowienie Sądu z dnia 6 grudnia 2012 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — Royal Mediterranea (THAI SPA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Ograniczenie wykazu usług zawartego w zgłoszeniu znaku towarowego — Umorzenie postępowania)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/18

         Postanowienie Sądu z dnia 6 grudnia 2012 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — Royal Mediterranea (THAI SPA)
   (Sprawa T-664/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Ograniczenie wykazu usług zawartego w zgłoszeniu znaku towarowego - Umorzenie postępowania)
   2013/C 32/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. de Brouwer, E. Cornu i É. De Gryse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Royal Mediterranea, SA (Madryt, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 października 2011 r. (sprawa R 1976/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SN/NV a Royal Mediterranea, SA.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa T-199/10: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — DRV przeciwko OHIM — Austria Leasing (Austria Leasing Gesellschaft m.b.H. Mitglied der Raiffeisen-Bankengruppe Österreich) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Austria Leasing Gesellschaft m.b.H. Mitglied der Raiffeisen-Bankengruppe Österreich — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Raiffeisenbank — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/44

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — DRV przeciwko OHIM — Austria Leasing (Austria Leasing Gesellschaft m.b.H. Mitglied der Raiffeisen-Bankengruppe Österreich)
   (Sprawa T-199/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Austria Leasing Gesellschaft m.b.H. Mitglied der Raiffeisen-Bankengruppe Österreich - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Raiffeisenbank - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 311/81
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutscher Raiffeisenverband e.V. (DRV) (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat I. Rinke)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Austria Leasing GmbH (Eschborn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Joachim)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lutego 2010 r. (sprawa R 248/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bundesverband der Deutschen Volksbanken und Raiffeisenbanken e.V. (BVR) a Austria Leasing GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deutscher Raiffeisenverband e.V. (DRV) zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa T-148/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2006 r. — Comunidad autónoma de Madrid i Mintra przeciwko Komisji (Dostarczanie danych dotyczących procedury nadmiernego deficytu publicznego — Rozporządzenie (WE) nr 3605/93 — Europejski System Rachunków 1995 (ESA 95) — Rozporządzenie (WE) nr 2223/96 — Pismo Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich (Eurostat) — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt podlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/36

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2006 r. — Comunidad autónoma de Madrid i Mintra przeciwko Komisji
   (Sprawa T-148/05) (1)

   (Dostarczanie danych dotyczących procedury nadmiernego deficytu publicznego - Rozporządzenie (WE) nr 3605/93 - Europejski System Rachunków 1995 (ESA 95) - Rozporządzenie (WE) nr 2223/96 - Pismo Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich (Eurostat) - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt podlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   (2006/C 281/62)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Comunidad autónoma de Madrid i Mintra, infraestructuras del transporte (Mintra i Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: C. Fernandez Vicién, D. Ortega Peciña i J. Sabater Marotias, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Diaz-Llanos La Roche i L. Escobar Guerrero, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich (Eurostat) z dnia 3 lutego 2005 r., dotyczącej zaklasyfikowania Madrid infraestructuras del transporte (Mintra) do sektora „instytucji rządowych” w europejskim systemie rachunków 1995 (ESA 95).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005.


title: Sprawa F-134/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 8 kwietnia 2008 r. — Bordini przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury — Współczynnik korygujący — Państwo członkowskie miejsca zamieszkania — Pojęcie miejsca zamieszkania — Pojęcie głównego miejsca zamieszkania — Dowody)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/38

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 8 kwietnia 2008 r. — Bordini przeciwko Komisji
   (Sprawa F-134/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury - Współczynnik korygujący - Państwo członkowskie miejsca zamieszkania - Pojęcie miejsca zamieszkania - Pojęcie głównego miejsca zamieszkania - Dowody)
   (2008/C 128/80)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Giovanni Bordini (Dover, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: L. Levi, C. Ronzi i I. Perego, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. J. Currall i M. D. Martin, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Służba publiczna — Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 stycznia 2006 r. odmawiającej uznania, że skarżący zamieszkuje na terytorium Zjednoczonego Królestwa i w rezultacie odmawiającej zastosowania do jego emerytury współczynnika korygującego odpowiedniego dla tego państwa członkowskiego oraz wniosek o odszkodowanie
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokryje, poza swoimi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez G. Bordiniego w związku z nieformalnym spotkaniem w dniu 5 czerwca 2007 r.

               3)

               G. Bordini pokryje własne koszty, poza połową kosztów poniesionych w związku z nieformalnym spotkaniem w dniu 5 czerwca 2007 r.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006 r., str. 87.


title: Sprawa C-69/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Nutrivet D.O.O.E.L./Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko — Odpady — Przemieszczanie — Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 — Artykuł 2 pkt 35 lit. g) ppkt (iii) — Nielegalne przemieszczanie — Błędne lub niespójne informacje wpisane do dokumentu zawartego w załączniku VII do tego rozporządzenia — Artykuł 50 ust. 1 — Sankcje znajdujące zastosowanie w przypadkach naruszenia przepisów tego rozporządzenia — Proporcjonalność]

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Nutrivet D.O.O.E.L./Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség
   (Sprawa C-69/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Środowisko - Odpady - Przemieszczanie - Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 - Artykuł 2 pkt 35 lit. g) ppkt (iii) - Nielegalne przemieszczanie - Błędne lub niespójne informacje wpisane do dokumentu zawartego w załączniku VII do tego rozporządzenia - Artykuł 50 ust. 1 - Sankcje znajdujące zastosowanie w przypadkach naruszenia przepisów tego rozporządzenia - Proporcjonalność])
   (2016/C 296/17)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nutrivet D.O.O.E.L.

      Strona pozwana: Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 2 pkt 35 lit. g) ppkt (iii) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 255/2013 z dnia 20 marca 2013 r., należy dokonywać w taki sposób, że przemieszczanie odpadów – takich jak wymienione w załączniku III do tego rozporządzenia, przeznaczonych do odzysku – należy uznać za nielegalne w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy dokument towarzyszący dotyczący tego przemieszczania zawiera błędne lub niespójne informacje odnoszące się do importera/odbiorcy, instalacji odzysku i państw zainteresowanych niezależnie od prawidłowego oznaczenia tych informacji w innych dokumentach udostępnionych właściwym organom, zamiaru wprowadzenia tych organów w błąd oraz wszczęcia przez wspomniane organy postępowania przewidzianego w art. 24 tego rozporządzenia.

               2)

               Wykładni art. 50 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 255/2013, na mocy którego sankcje stosowane przez państwa członkowskie w przypadku naruszenia przepisów tego rozporządzenia winny być proporcjonalne, należy dokonywać w taki sposób, że przemieszczanie odpadów, którego dokument towarzyszący zawiera informacje błędne lub niespójne, może co do zasady być ukarane grzywną, której kwota jest równa kwocie grzywny stosowanej w przypadku naruszenia obowiązku wypełnienia tego dokumentu. Sąd krajowy w ramach kontroli proporcjonalności takiej sankcji jest zobowiązany w szczególności wziąć pod uwagę ryzyko, jakie stwarza naruszenie przepisów w dziedzinie ochrony środowiska i zdrowia ludzi.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa C-357/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 28 czerwca 2016 r. – UAB „Gelvora”/Valstybinė vartotojų teisių apsaugos tarnyba

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/37

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 28 czerwca 2016 r. – UAB „Gelvora”/Valstybinė vartotojų teisių apsaugos tarnyba
   (Sprawa C-357/16)
   (2016/C 335/50)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie: UAB „Gelvora”

      Druga strona postępowania: Valstybinė vartotojų teisių apsaugos tarnyba

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy stosunek prawny pomiędzy spółką, która nabyła prawo do długu na podstawie umowy cesji wierzytelności, a osobą fizyczną, której zadłużenie powstało w wyniku zawarcia umowy o kredyt konsumencki, w sytuacji gdy spółka ta prowadzi działania w zakresie odzyskiwania długów, jest objęty zakresem stosowania dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1)?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy pojęcie „produktu” użyte w art. 2 lit. c) dyrektywy obejmuje działania podejmowane w ramach wykonywania prawa do długu nabytego na podstawie umowy cesji wierzytelności w kontekście odzyskiwania długu od osoby fizycznej, której zadłużenie powstało w wyniku umowy o kredyt konsumencki zawartej z pierwotnym wierzycielem?

               3)

               Czy stosunek prawny pomiędzy spółką, która nabyła prawo do długu na podstawie umowy cesji wierzytelności, a osobą fizyczną, której zadłużenie powstało w wyniku umowy o kredyt konsumencki i zostało już stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu przekazanym do wykonania komornikowi sądowemu, w sytuacji gdy spółka ta prowadzi równoległe działania w zakresie egzekucji długu, jest objęty zakresem stosowania dyrektywy?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy pojęcie „produktu” użyte w art. 2 lit. c) dyrektywy obejmuje działania prowadzone w ramach wykonywania prawa do długu nabytego na podstawie umowy cesji wierzytelności w kontekście odzyskiwania długu od osoby fizycznej, której zadłużenie powstało w wyniku umowy o kredyt konsumencki zawartej z pierwotnym wierzycielem i zostało już stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu przekazanym do wykonania komornikowi sądowemu?

      (1)  Dz.U. 2005, L 149, s. 22.


title: Sprawa F-67/10: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/74

      Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
      (Sprawa F-67/10)
      ()
      (2010/C 288/140)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o niedokonaniu zwrotu dwóch trzecich kosztów poniesionych przez skarżącego w sprawie F-41/06.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji, na mocy której wniosek z dnia 22 września 2009 r. przedłożony przez skarżącego organowi powołującemu i poprawiony pismem z dnia 8 października 2009 r. został przez pozwaną oddalony;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji, na mocy której zażalenie z dnia 5 kwietnia 2010 r. na zaskarżoną decyzję, które zostało przedłożone przez skarżącego organowi powołującemu zostało oddalone;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności pisma HR.D.2/MB/1s Ares(2010)220139 z dnia 27 kwietnia 2010 r.;

                  —

                  tytułem naprawienia szkody, którą skarżący poniósł tudzież ponosi w związku z zaskarżoną decyzją, nakazanie zapłaty przez pozwaną na rzecz skarżącego kwoty 21 608,75 EUR z odsetkami w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją za okres od dnia złożenia wniosku z dnia 22 września 2009 r. do dnia dokonania rzeczywistej zapłaty wspomnianej kwoty;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania


title: Sprawa T-35/17: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2017 r. – Weber-Stephen Products/EUIPO (iGrill)

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/30

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2017 r. – Weber-Stephen Products/EUIPO (iGrill)
   (Sprawa T-35/17)
   (2017/C 070/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Weber-Stephen Products LLC (Palatine, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci R. Niebel i A. Jauch)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską nr 1 258 162 znaku towarowego „iGrill”

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 listopada 2016 r. w sprawie R 538/2016-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-131/16: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2016 r. – Belgia/Komisja

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/36

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2016 r. – Belgia/Komisja
   (Sprawa T-131/16)
   (2016/C 191/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet i J. Halleux, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Segurę Catalán i M. Clayton)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie zarzutów podniesionych w skardze za dopuszczalne i ich uwzględnienie;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie wprowadzonego w życie przez Królestwo Belgii systemu pomocy dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) w zakresie, w jakim instytucja ta nie zidentyfikowała prawidłowo środka pomocy państwa, uznała za system uregulowanie w sprawie decyzji podatkowych dotyczących nadmiernych zysków i uznała je za pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 TFUE;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uznano w nich uregulowanie w sprawie decyzji podatkowych dotyczących nadmiernych zysków za pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym oraz z naruszeniem ogólnych zasad prawa Unii nakazano odzyskanie domniemanej pomocy państwa od grup przedsiębiorstw, do których należą beneficjenci;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 2 ust. 6 TFUE, art. 5 ust. 1 i 2 TUE, jako że Komisja wykorzystała przepisy z zakresu pomocy państwa w celu jednostronnego określenia właściwości podatkowej państwa belgijskiego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie, których Komisja dopuściła się, stwierdzając istnienie domniemanej pomocy państwa i uznając ją za system pomocy, który nie wymaga dalszych środków wykonawczych w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia nr 2015/1589 i art. 107 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 TFUE, jako że Komisja uznała, iż uregulowanie w sprawie decyzji podatkowych dotyczących nadmiernych zysków stanowi środek pomocy państwa. Komisja nie zidentyfikowała użytych zasobów państwowych, nie stwierdziła istnienia korzyści oraz błędnie oceniła selektywność i zakłócenie konkurencji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie, który Komisja popełniła, uznając za beneficjentów domniemanej pomocy państwa nie tylko podmioty belgijskie podlegające opodatkowaniu w Belgii, ale także międzynarodowe grupy, do których oni należą.

               5.

               Zarzut piąty, podniesiony posiłkowo, dotyczący naruszenia ogólnej zasady legalności i art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1), jako że zwrotu można żądać od grup międzynarodowych, do których należą podmioty belgijskie, które otrzymały decyzję podatkową.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


               2.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/21

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 26 marca 2010 r. w sprawie Þór Kolbeinsson przeciwko Republice Islandii
   (Sprawa E-2/10)
   2010/C 325/05
   W dniu 6 kwietnia 2010 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA w dniu 26 marca 2010 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku), o wydanie opinii doradczej w sprawie Þór Kolbeinsson przeciwko Republice Islandii w odniesieniu do następujących kwestii:

               1)

               czy sytuacja w której pracownik jest pociągany do odpowiedzialności za straty poniesione wskutek wypadku w miejscu pracy, ze względu na to, że przyczynił się do niego własnym niedbalstwem, chociaż ustalono, że pracodawca nie spełnił z własnej inicjatywy norm dotyczących bezpieczeństwa i odpowiednich warunków w miejscu pracy, jest zgodna z przepisami dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy oraz dyrektywy Rady 92/57/EWG z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie wdrożenia minimalnych wymagań bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na tymczasowych lub ruchomych budowach (ósma szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG);

               2)

               jeśli odpowiedź na powyższe pytanie jest przecząca, czy Republika Islandii jest zatem zobowiązana do przyznania odszkodowania pracownikowi, który ucierpiał w wyniku wypadku w miejscu pracy i musiał, w sprzeczności z wymienionymi powyżej dyrektywami, częściowo lub całkowicie pokryć poniesione straty, gdyż przyczynił się do wypadku własnym niedbalstwem, z powodu braku prawidłowego wdrożenia tych dyrektyw do prawa Republiki Islandii?


title: Sprawa C-58/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — The Queen na wniosek: Vodafone Ltd, Telefónica O2 Europe plc, T-Mobile International AG, Orange Personal Communications Services Ltd przeciwko Secretary of State for Business, Enterprise and Regulatory Reform (Rozporządzenie (WE) nr 717/2007 — Roaming w publicznych sieciach telefonii ruchomej wewnątrz Wspólnoty — Ważność — Podstawa prawna — Artykuł 95 WE — Zasady proporcjonalności i pomocniczości)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — The Queen na wniosek: Vodafone Ltd, Telefónica O2 Europe plc, T-Mobile International AG, Orange Personal Communications Services Ltd przeciwko Secretary of State for Business, Enterprise and Regulatory Reform
   (Sprawa C-58/08) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 717/2007 - Roaming w publicznych sieciach telefonii ruchomej wewnątrz Wspólnoty - Ważność - Podstawa prawna - Artykuł 95 WE - Zasady proporcjonalności i pomocniczości)
   2010/C 209/04
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Queen na wniosek: Vodafone Ltd, Telefónica O2 Europe plc, T-Mobile International AG, Orange Personal Communications Services Ltd

      Strona pozwana: Secretary of State for Business, Enterprise and Regulatory Reform

      Przy udziale: Office of Communications, Hutchison 3G UK Ltd, GSM Association

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Ważność rozporządzenia (WE) nr 717/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2007 r. w sprawie roamingu w publicznych sieciach telefonii ruchomej wewnątrz Wspólnoty oraz zmieniającego dyrektywę 2002/21/WE (Dz.U. L 171, s. 32) — Wybór podstawy prawnej — Ważność art. 4, art. 2 ust. 2 lit. a) i art. 6 ust. 3 rozporządzenia, wprowadzających cenę maksymalną dla rozmów w roamingu w świetle zasad proporcjonalności i pomocniczości

      Sentencja

   Badanie zadanych pytań nie wskazało elementów mogących wpłynąć na ważność rozporządzenia (WE) nr 717/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2007 r. w sprawie roamingu w publicznych sieciach telefonii ruchomej wewnątrz Wspólnoty oraz zmieniającego dyrektywę 2002/21/WE.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa T-403/12: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2015 r. – Intrasoft International/Komisja (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Pomoc techniczna na rzecz serbskich organów celnych w celu wsparcia procesu modernizacji systemu celnego — Konflikt interesów — Odrzucenie oferty oferenta przez Delegaturę Unii w Republice Serbii — Dorozumiane oddalenie zażalenia wniesionego w związku z odrzuceniem oferty)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/32

         Wyrok Sądu z dnia 13 października 2015 r. – Intrasoft International/Komisja
   (Sprawa T-403/12) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Pomoc techniczna na rzecz serbskich organów celnych w celu wsparcia procesu modernizacji systemu celnego - Konflikt interesów - Odrzucenie oferty oferenta przez Delegaturę Unii w Republice Serbii - Dorozumiane oddalenie zażalenia wniesionego w związku z odrzuceniem oferty))
   (2015/C 398/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Intrasoft International SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: S. Pappas, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i E. Georgieva, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji działającej za pośrednictwem Delegatury Unii Europejskiej w Republice Serbii z dnia 10 sierpnia 2012 r., w którym stwierdzono, że zamówienie na usługi w ramach postępowania przetargowego EuropeAid/131367/C/SER/RS zatytułowanego „Pomoc techniczna na rzecz serbskich organów celnych w celu wsparcia procesu modernizacji systemu celnego” (Dz.U. 2011/S 160-262712) nie może być udzielone konsorcjum, do którego należała Intrasoft International SA oraz, po drugie, żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji o oddaleniu zażalenia wniesionego przez skarżącą w związku z pismem z dnia 10 sierpnia 2012 r.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji o odrzuceniu oferty konsorcjum, w skład którego wchodziła Intrasoft International SA, zawartej w piśmie z dnia 10 sierpnia 2012 r., sporządzonym przez Delegaturę Unii Europejskiej w Republice Serbii działającą w charakterze subdelegowanej instytucji zamawiającej Komisji Europejskiej, dotyczącym postępowania przetargowego EuropeAid/131367/C/SER/RS zatytułowanego „Pomoc techniczna na rzecz serbskich organów celnych w celu wsparcia procesu modernizacji systemu celnego”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012.


title: Sprawa C-515/04: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/16

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-515/04)
   (2005/C 31/33)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 15 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez C. O'Reilly i R. Troostersa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Królestwu Belgii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do dostosowania się do dyrektywy Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między Państwami Członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy do krajowego systemu prawnego upłynął dnia 31 grudnia 2002 r.

      (1)  Dz.U. L 212 z 7.8.2001, str. 12.


title: Sprawa C-366/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy) w dniu 11 sierpnia 2008 r. — Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV przeciwko Adolf Darbo AG

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy) w dniu 11 sierpnia 2008 r. — Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV przeciwko Adolf Darbo AG
   (Sprawa C-366/08)
   (2008/C 272/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht München
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV

      Strona pozwana: Adolf Darbo AG
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie dżemy niskosłodzone określone w części A załącznika III do dyrektywy nr 95/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również dżemy określane jako dżemy ekstra?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                           a)

                           W jaki sposób należy w pozostałym zakresie interpretować pojęcie dżemy niskosłodzone określone w części A załącznika III do dyrektywy nr 95/2/WE?

                           b)

                           Czy pojęcie to należy interpretować w szczególności w ten sposób, że obejmuje ono również dżemy określane jako dżemy ekstra o zawartości rozpuszczalnej masy suchej wynoszącej 58 %?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i pytanie drugie lit. b):
               Czy część II zdanie drugie załącznika I do dyrektywy Rady 2001/113/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. odnoszącej się do dżemów owocowych, galaretek i marmolady oraz słodzonego purée z kasztanów przeznaczonych do spożycia przez ludzi (2) należy interpretować w ten sposób, że na stosowanie nazwy dżem ekstra w odniesieniu do dżemów, które zawierają mniej niż 60 % rozpuszczalnej masy suchej, można zezwolić także wtedy, gdy w odniesieniu do nazwy dżem w przypadku takich dżemów obowiązują wymogi równie restrykcyjne?

      (1)  Dz.U. nr L 61, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 10 z 2002 r., s. 67.


title: Sprawa C-565/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Sibiu (Rumunia) w dniu 10 listopada 2011 r. — Mariana Irimie przeciwko Administrația Finanțelor Publice Sibiu, Administrația Fondului pentru Mediu

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Sibiu (Rumunia) w dniu 10 listopada 2011 r. — Mariana Irimie przeciwko Administrația Finanțelor Publice Sibiu, Administrația Fondului pentru Mediu
      (Sprawa C-565/11)
      (2012/C 25/66)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd krajowy

      Tribunal Sibiu

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Mariana Irimie

         Strona pozwana: Administrația Finanțelor Publice Sibiu, Administrația Fondului pentru Mediu

         Pytanie prejudycjalne

      Czy można przyjąć, że zasada skuteczności, równoważności i proporcjonalności środków prawnych w zakresie dotyczących jednostek naruszeń prawa wspólnotowego będących skutkiem stosowania przepisów niezgodnych z prawem wspólnotowym, która wynika z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i z prawa własności potwierdzonego w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej a także w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, stoi na przeszkodzie przepisom prawa krajowego ograniczającym kwotę, jaką może uzyskać za szkodę jednostka, której prawo zostało naruszone?


title: Sprawa T-201/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia z dnia 10 września 2008 r. — Gerson przeciwko OHIM (Filtr do farby częściowo w kolorze żółtym) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Filtr do farby częściowo w kolorze żółtym — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia z dnia 10 września 2008 r. — Gerson przeciwko OHIM (Filtr do farby częściowo w kolorze żółtym)
   (Sprawa T-201/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Filtr do farby częściowo w kolorze żółtym - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 272/38)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Louis M. Gerson Co., Inc. (Middleboro, Massachusetts, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Edenborough, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: Ó. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 maja 2006 r. (sprawa R 1387/2005-2) dotyczącą wniosku o rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego trójwymiarowego oznaczenia składającego się z filtru do farby w kolorze żółtym w pobliżu czubka
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Louis M. Gerson Co., Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa C-47/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 43 WE — Swoboda przedsiębiorczości — Notariusze — Warunek przynależności państwowej — Artykuł 45 WE — Udział w wykonywaniu władzy publicznej — Dyrektywa 89/48/EWG)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-47/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 43 WE - Swoboda przedsiębiorczości - Notariusze - Warunek przynależności państwowej - Artykuł 45 WE - Udział w wykonywaniu władzy publicznej - Dyrektywa 89/48/EWG)
   2011/C 204/02
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.P. Keppenne, H. Støvlbæk i G. Zavvos, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: S. Ossowski, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet, L. Van den Broeck, pełnomocnicy oraz H. Gilliams, L. Goossens, adwokaci)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i B. Messmer, pełnomocnicy), Republika Łotewska (przedstawiciele: L. Ostrovska, K. Drēviņa i J. Barbale, pełnomocnicy), Republika Litewska (przedstawiciel: D. Kriaučiūnas, pełnomocnik), Republika Węgierska (przedstawiciele: J. Fazekas, R. Somssich, K. Veres i M. Fehér, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciele: J. Čorba i B. Ricziová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE i 45 WE — Uregulowanie krajowe uzależniające dostęp do zawodu notariusza i jego wykonywanie od warunku przynależności państwowej — Przeszkoda dla swobody przedsiębiorczości — Zakres wyjątku dotyczącego działalności związanej z wykonywaniem władzy publicznej — Konieczność bezpośredniego i szczególnego udziału w takim wykonywaniu — Brak transpozycji w odniesieniu do zawodu notariusza dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. 1989, L 19, s. 16)

      Sentencja

               1)

               Nakładając warunek przynależności państwowej w odniesieniu do dostępu do zawodu notariusza, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 43 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska, Królestwo Belgii, Republika Czeska, Republika Francuska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Republika Słowacka oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008.


title: Sprawa C-34/12 P: Odwołanie wniesione w dniu 24 stycznia 2012 r. przez Idromacchine Srl i in. od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie T-88/09 Idromacchine Srl i in. przeciwko Komisji

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/15

         Odwołanie wniesione w dniu 24 stycznia 2012 r. przez Idromacchine Srl i in. od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie T-88/09 Idromacchine Srl i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa C-34/12 P)
   2012/C 89/23
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Idromacchine Srl, Alessandro Capuzzo, Roberto Capuzzo (przedstawiciele: W. Viscardini i G. Donà, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie w części wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie T-88/09, w zakresie w jakim, Sąd:

                           —

                           nie uznał szkody majątkowej poniesionej przez Idromacchine;

                           —

                           zasądził na rzecz Idromacchine wyłącznie niewielkie zadośćuczynienie tytułem szkoły niemajątkowej;

                           —

                           nie uznał krzywdy doznanej przez A. i R. Capuzzów;

                           —

                           wraz z wynikającym z tego uwzględnieniem żądań wnoszących odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obydwóch instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie powołują się na następujące naruszenie prawa popełnione przez Sąd:

               I.

               oczywisty błąd wynikający z akt sprawy, gdyż Sąd uznał, iż nie jest przedmiotem skargi ustalenie nieprawdziwości przypisanych Idromacchine okoliczności wywołujących szkodę;

               II.

               niedostateczne i w rezultacie błędne uzasadnienie w odniesieniu do oddalenia zarzutów dotyczących naruszenia obowiązku zachowania należytej staranności i prawa do obrony;

               III.

               oczywiste wypaczenie wynikające z akt sprawy okoliczności faktycznych i środków dowodowych dotyczących szkody majątkowej — naruszenie zasad dotyczących ciężaru powodu — braki w uzasadnieniu;

               IV.

               naruszenie obowiązku uzasadnienia, zasad proporcjonalności i niedyskryminacji oraz odmowa ochrony prawnej w odniesieniu do kryteriów ustalenia zadośćuczynienia zasądzonego na rzecz Idromacchine tytułem szkody niemajątkowej;

               V.

               naruszenie zasady niedyskryminacji, brak uzasadnienia, oczywiste merytoryczne błędy wynikające z akt sprawy w związku z odmową zasądzenia zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez A. i R. Capuzzów.


title: Sprawa T-399/12: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2012 r. — Cosma Moden przeciwko OHIM — s.Oliver Bernd Freier (COSMA)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/31

      Skarga wniesiona w dniu 6 września 2012 r. — Cosma Moden przeciwko OHIM — s.Oliver Bernd Freier (COSMA)
      (Sprawa T-399/12)
      (2012/C 331/59)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Cosma Moden GmbH & Co. KG (Emsdetten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Meyer)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: s.Oliver Bernd Freier GmbH & Co. KG (Rottendorf, Niemcy)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie R 2010/2010-4 dotyczącej rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 6 593 479 i jej zmianę poprzez uznanie odwołania za zasadne i w rezultacie oddalenie sprzeciwu w pozostałym zakresie;

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w toku postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „COSMA” dla towarów i usług z klas 24, 25 i 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6 593 479

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: s.Oliver Bernd Freier GmbH & Co. KG

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „comma” i krajowy słowny znak towarowy „comma” dla usług i towarów z klas 3, 6, 9, 14, 18, 20, 25, 26, 28 i 35

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

         Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-19/05: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/5

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii
   (Sprawa C-19/05)
   (2005/C 93/10)
   Język postępowania: duński
   W dniu 20 stycznia 2005 r. (faks z dnia 14 stycznia) do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, którą reprezentują: N. B. Rasmussen i G. Wilms z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Danii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie płacąc Komisji kwoty 18 687 475 DKK tytułem środków własnych wraz z odsetkami od dnia 27 lipca 2000 r. Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy prawa wspólnotowego, w szczególności art. 10 WE oraz art. 2 i 8 decyzji Rady 94/728/WE, Euratom (1) z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich;

               —

               obciążenie Królestwa Danii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Kwota powołana w skardze stanowi cło, którego pobrania zaniechały duńskie organy celne w okresie do 1994 r. do 1997 r. od przedsiębiorcy, któremu bezpodstawnie zezwolono na przywóz określonych towarów według stawki zerowej. Zezwolenie to zostało wydane w odniesieniu do towarów przeznaczonych do zainstalowania, wmontowania lub wyposażenia okrętów, łodzi lub innych statków zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 (2) z dnia 23 lipca 1997 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, załącznik II, sekcja II. Towary te były jednakże przeznaczone do produkcji kontenerów i nie mogły, jak później przyznały władze duńskie, zostać objęte tym przepisem.
   Władze duńskie bezprawnie zaniechały przekazania Komisji tej kwoty tytułem środków własnych. Argumentacja użyta w tym zakresie jest analogiczna do tej, która została przedstawiona przez Komisję w skardze przeciwko Danii w sprawie C-392/02 (3).

      (1)  Dz.U. L 293 z 12.11.1994, str. 9.

      (2)  Dz.U. L 256 z 7.9.1987, str. 1.

      (3)  Dz.U. C 31 z 8.2.2003, str. 4.


title: Sprawa C-136/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Consiglio Nazionale dei Geologi przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato przeciwko Consiglio Nazionale dei Geologi (Artykuł 267 akapit trzeci TFUE — Skutki obowiązku wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnym sądów ostatniej instancji — Artykuł 101 TFUE — Kodeks deontologiczny izby zawodowej zabraniający stosowania stawek nieodpowiadających godności zawodowej)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Consiglio Nazionale dei Geologi przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato przeciwko Consiglio Nazionale dei Geologi
   (Sprawa C-136/12) (1)

   (Artykuł 267 akapit trzeci TFUE - Skutki obowiązku wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnym sądów ostatniej instancji - Artykuł 101 TFUE - Kodeks deontologiczny izby zawodowej zabraniający stosowania stawek nieodpowiadających godności zawodowej)
   2013/C 260/22
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Consiglio Nazionale dei Geologi, Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Consiglio Nazionale dei Geologi

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia art. 267 ust. 3 TFUE — Zakres obowiązku wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnym przez sądy ostatniej instancji — Pojęcie poważnego i oczywistego naruszenia prawa Unii — Przepisy i zasady proceduralne państwa członkowskiego zabraniające sądowi krajowemu z jednej strony skierowania do Trybunału sformułowanych przez stronę, w oczywisty sposób niedopuszczalnych pytań prejudycjalnych a z drugiej strony przeformułowania tychże pytań — Wykładnia art. 101 TFUE, rozporządzenia Rady (EWG) nr 2137/85 z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie europejskiego ugrupowania interesów gospodarczych (EUIG) (Dz.U. L 199, s. 1), dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, s. 22) oraz dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36) — Kodeks deontologiczny izby zawodowej zabraniający stosowania stawek nieodpowiadających godności zawodowej („decoro e dignità professionale”) oraz liczbie i jakości świadczonych usług — Stosowanie krajowych przepisów z dziedziny prawa konkurencji bardziej surowych niż przepisy Unii.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 267 akapit trzeci TFUE należy interpretować w ten sposób, że ustalenie i sformułowanie pytań dotyczących wykładni prawa Unii, które sąd odsyłający uważa za istotne w celu rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym, należy wyłącznie do niego. Należy odstąpić od stosowania uregulowań krajowych, których skutkiem mogłoby być naruszenie tego uprawnienia.

               2)

               Normy takie jak ustanowione w kodeksie deontologicznym dotyczącym wykonywania zawodu geologa we Włoszech, zatwierdzonym przez Consiglio nazionale dei geologi w dniu 19 grudnia 2006 r. i ostatnio zmienionym w dniu 24 marca 2010 r., przewidujące, że kryterium ustalania wynagrodzenia, oprócz jakości i wartości świadczonej usługi, jest godność zawodowa, stanowią decyzję związku przedsiębiorstw w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE, której skutkiem może być ograniczenie konkurencji na rynku wewnętrznym. Do sądu odsyłającego należy dokonanie oceny w świetle ogólnego kontekstu, w którym kodeks ten wywołuje skutki, w tym w świetle całości krajowych ram prawnych i praktyki stosowania tego kodeksu przez krajową izbę geologów, czy wspomniany skutek wystąpił w niniejszej sprawie. Rzeczony sąd powinien również ustalić, czy w świetle wszystkich mających znaczenie informacji, jakimi dysponuje, normy tego kodeksu — zwłaszcza jeżeli chodzi o stosowanie w nich kryterium odnoszącego się do godności zawodowej — można uważać za niezbędne do realizacji wspomnianego uzasadnionego celu związanego z gwarancjami przyznanymi konsumentom korzystającym z usług geologów.

      (1)  Dz.U. C 151 z 26.5.2012.


title: Sprawa T-377/10: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2013 r. — Preparados Alimenticios przeciwko OHIM — Rila Feinkost-Importe (Jambo Afrika) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Jambo Afrika — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe JUMBO, JUMBO CUBE, JUMBO MARINADE, JUMBO NOKKOS, JUMBO ROF, JUMBO CHORBA MOUTON-MUTTON, JUMBO Aroma All purpose seasoning Condiment — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe JUMBO — Wcześniejszy niezarejestrowany słowny znak towarowy JUMBO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/22

         Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2013 r. — Preparados Alimenticios przeciwko OHIM — Rila Feinkost-Importe (Jambo Afrika)
   (Sprawa T-377/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Jambo Afrika - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe JUMBO, JUMBO CUBE, JUMBO MARINADE, JUMBO NOKKOS, JUMBO ROF, JUMBO CHORBA MOUTON-MUTTON, JUMBO Aroma All purpose seasoning Condiment - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe JUMBO - Wcześniejszy niezarejestrowany słowny znak towarowy JUMBO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 9/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Preparados Alimenticios, SA (L’Hospitalet de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat D. Pellisé Urquiza)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Rila Feinkost-Importe GmbH & Co. KG (Stemwede-Levern, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Weeg)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 czerwca 2010 r. (sprawa R 1144/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Preparados Alimenticios, SA a Rila Feinkost-Importe GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Preparados Alimenticios, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-158/06: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2006 r. — Adobe przeciwko OHIM (FLEX)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/25

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2006 r. — Adobe przeciwko OHIM (FLEX)
   (Sprawa T-158/06)
   (2006/C 190/45)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Adobe Systems Inc. (San Jose, Stany Zjednoczone Ameryki) (Przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 kwietnia 2006 r. w sprawie R 1430/2005-2 Adobe Systems Incorporated przeciwko OHIM (Flex) w części, w jakiej na jej mocy oddalono odwołanie dla towarów innych niż „sprzęt komputerowy; urządzenia peryferyjne i sprzęt do przetwarzania danych” z klasy oraz zgłoszonych usług z klasy 42,

               —

               nakazanie OHIM pokrycie kosztów własnych oraz kosztów poniesionych przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „FLEX” dla towarów i usług należących do klas 9, 38 i 42 — zgłoszenie nr 3 795 011

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 40/94 oraz brak uwzględnienia wcześniejszych krajowych rejestracji.


title: Sprawa T-161/11: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2011 r. — High Tech Srl przeciwko OHIM — Vitra Collections (kształt krzesła)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/26

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2011 r. — High Tech Srl przeciwko OHIM — Vitra Collections (kształt krzesła)
   (Sprawa T-161/11)
   2011/C 139/50
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: High Tech Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Floridia i R. Floridia)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vitra Collections AG

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 2298420

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Trójwymiarowy graficzny znak towarowy, którego przedmiotem jest „Alu chair” (wspólnotowy znak towarowy nr 2298420) dla towarów należących do klasy 20

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Vitra Collections AG

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) pkt iii) rozporządzenia nr 207/2009. Skarżąca podniosła również, że rejestracja znaku towarowego miała na celu wykluczenie jej z rynku przedmiotów typu design, które stały się własnością publiczną i w efekcie stanowi rejestrację dokonaną w złej wierze

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Błędna wykładnia i błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. e) pkt iii) oraz art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-9/10: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — AC przeciwko Radzie

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/79

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — AC przeciwko Radzie
   (Sprawa F-9/10)
   2010/C 113/116
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AC (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodriguez i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niewpisaniu strony skarżącej na listę osób awansowanych do grupy zaszeregowania AD13 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2009 r., jak również zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez stronę skarżącą.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o niewpisaniu strony skarżącej na listę osób awansowanych do grupy zaszeregowania AD13 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2009 r., w formie, w jakiej ta decyzja wynika z komunikatu do personelu nr 94/09 z dnia 27 kwietnia 2009 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności, w razie potrzeby, decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie strony skarżącej;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej kwoty 5 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-95/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — N przeciwko Komisji (Służba publiczna — Pracownicy zatrudnieni na czas określony — Zatrudnienie — Stanowisko dyrektora administracyjnego — Kraj trzeci — Negatywna opinia służby medycznej)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/52

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — N przeciwko Komisji
   (Sprawa F-95/05) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy zatrudnieni na czas określony - Zatrudnienie - Stanowisko dyrektora administracyjnego - Kraj trzeci - Negatywna opinia służby medycznej)
   (2008/C 22/98)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: N (Bruksela) (przedstawiciele: początkowo K. H. Hagenaar, avocat, nastepnie J. van Drooghenbroeck i T. Demaseure, avocats, w końcu I. Kletzlen, avocate)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o niezatrudnianiu skarżącej jako pracownika na czas określony na stanowisku dyrektora administracyjnego w Gwinei Konakrze wskutek negatywnej opinii służby medycznej oraz wniosek o zasądzenie odszkodowania
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji dyrektora dyrekcji K „Służba zagraniczna” dyrekcji generalnej „Stosunki zewnętrzne” Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 15 kwietnia 2005 r. informującej skarżącą, że nie zostanie zatrudniona jako dyrektor administracyjny przedstawicielstwa w Gwinei.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006, str. 22 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod sygnaturą T-377/05 i przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).


title: Sprawa T-595/11 P: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2012 r. — A przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Choroba zawodowa — Trwała całkowita niezdolność do pracy — Dostęp do akt osobowych — Zwrot kosztów podróży — Wniosek o odszkodowanie)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/21

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2012 r. — A przeciwko Komisji
   (Sprawa T-595/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Choroba zawodowa - Trwała całkowita niezdolność do pracy - Dostęp do akt osobowych - Zwrot kosztów podróży - Wniosek o odszkodowanie)
   2013/C 38/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: A (P., Francja) (przedstawiciele: adwokaci B. Cambier, A. Paternostre i L. Levi)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 14 września 2011 r. w sprawie F-12/09 A przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w sprawie odwołania w zakresie, w jakim dotyczy ono wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 14 września 2011 r. w sprawie F-12/09A przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, w zakresie, w jakim wyrok ten dotyczy żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 28 kwietnia 2008 r. w zakresie, w jakim zawiera ona odmowę wypłaty świadczenia tymczasowego, o którym mowa w art. 19 ust. 4 wspólnych zasad oraz zastosowania przepisów art. 73 ust. 2 lit. b) regulaminu pracowniczego, a także żądania zasądzenia od Komisji wypłaty, o której mowa we wskazanym przepisie.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U C 49 z 18.2.2012.


               31.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 29/5

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 14 września 2012 r. w sprawie Yngvi Harðarson przeciwko Askar Capital hf.
   (Sprawa E-10/12)
   2013/C 29/06
   W dniu 14 września 2012 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynęło pismo datowane na 14 września 2012 r., zawierające wniosek skierowany do Trybunału EFTA przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku). Wniosek dotyczy wydania opinii doradczej w sprawie Yngvi Harðarson przeciwko Askar Capital hf., w odniesieniu do następujących kwestii:
   Czy dyrektywę Rady 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy należy interpretować w ten sposób, że w przypadku postępowania upadłościowego lub porównywalnego podziału spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wysokość odszkodowania pracownika powinna zostać wyliczona na podstawie pisemnej umowy o pracę, jeśli pracownikowi nie przekazano żadnego innego dokumentu na piśmie stwierdzającego tymczasowe lub trwałe zmiany najważniejszych aspektów umowy o pracę lub stosunku pracy między stronami w terminie określonym w art. 5 dyrektywy?


title: Sprawa C-7/09: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/86/WE — Wymogi dotyczące możliwości śledzenia, powiadamiania o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach oraz niektórych wymagań technicznych dotyczących kodowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich — Brak transpozycji w terminie)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/6

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-7/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/86/WE - Wymogi dotyczące możliwości śledzenia, powiadamiania o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach oraz niektórych wymagań technicznych dotyczących kodowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich - Brak transpozycji w terminie)
   2010/C 11/10
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Cattabriga i J. Sénéchal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: D. Haven, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia lub brak powiadomienia w przepisanym terminie o przyjęciu przepisów koniecznych dla dostosowania się do dyrektywy Komisji 2006/86/WE z dnia 24 października 2006 r. wykonującej dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie wymagań dotyczących możliwości śledzenia, powiadamiania o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach oraz niektórych wymagań technicznych dotyczących kodowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich (Dz.U. L 294, s. 32)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla dostosowania się do dyrektywy Komisji 2006/86/WE z dnia 24 października 2006 r. wykonującej dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie wymagań dotyczących możliwości śledzenia, powiadamiania o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach oraz niektórych wymagań technicznych dotyczących kodowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa C-480/06: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/10

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-480/06)
   (2007/C 20/14)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis i B. Schima)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że zezwalając Landkreise Rotenburg (Wümme), Harburg, Soltau-Fallingbostel i Stade na bezpośrednie zawarcie z Stadtreinigung Hamburg umowy o unieszkodliwianie odpadów z pominięciem wspólnotowego ogłoszenia o zamówieniu i trybu procedury otwartej lub ograniczonej, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 8 w związku z tytułem III do VI dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (1)

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 18 grudnia 1995 r. cztery Landkreise (okręgi administracyjne) Dolnej Saksonii zawarły z Stadtreinigung Hamburg, jednostką prawa publicznego, umowę o świadczenie usług unieszkodliwiania odpadów. Umowa została zawarta bez przeprowadzenia postępowania w zakresie udzielania zamówień publicznych i z pominięciem europejskiego ogłoszenia o zamówieniu.
   Landkreise są instytucjami zamawiającymi a wskazana umowa jest pisemną umową o odpłatne świadczenie usług. Umowa ta przekracza próg, od którego uzależnione jest zastosowanie dyrektywy 92/50/EWG i jest wobec tego, zdaniem Komisji, objęta zakresem stosowania dyrektywy.
   Fakt, że Stadtreinigung Hamburg jest sama instytucją zamawiającą nie zmienia zdaniem Komisji okoliczności, że wskazana umowa jest objęta zakresem stosowania dyrektywy 92/50/EWG: jak wyraźnie rozstrzygnął Trybunał, dyrektywy w dziedzinie zamówień publicznych mają zastosowanie również, gdy instytucja zamawiająca zamierza zawrzeć na piśmie, z jednostką formalnie odrębną i niezależną od niej w zakresie podejmowania decyzji, umowę przewidującą wynagrodzenie.
   Wobec tego brak jest zdaniem Komisji jakiejkolwiek okoliczności uzasadniającej bezpośrednie udzielenie omawianego zamówienia, w trybie procedury negocjacyjnej, bez uprzedniego ogłoszenia o zamówieniu.
   Komisja stwierdza, że nie może zgodzić się z tezą rządu niemieckiego, w świetle której, niezależnie od wybranej formy prawnej, współpraca gminna, jako emanacja prawa do autonomii wspólnot lokalnych, nie jest objęta przepisami o zamówieniach publicznych. Skutkiem prawa do autonomii wspólnot lokalnych nie może być bowiem przyzwolenie na naruszanie przez wspólnoty lokalne przepisów o zamówieniach publicznych. Gdy wspólnoty lokalne zawierają umowy o świadczenie usług z innymi jednostkami, niezależnie od tego czy te ostatnie są instytucjami zamawiającymi czy też nie, do umów tych mają zastosowanie przepisy o zamówieniach publicznych. Komisja dodaje, że rząd niemiecki nie był w stanie wykazać, że z powodów technicznych omawiane usługi mogły zostać powierzone wyłącznie konkretnemu usługodawcy.
   Komisja stwierdza zatem, że zezwalając na bezpośrednie zawarcie umowy o świadczenie usług unieszkodliwiania odpadów, z pominięciem procedury udzielania zamówień publicznych i wspólnotowego ogłoszenia o zamówieniu, Republika Federalna Niemiec naruszyła zobowiązania, które na niej ciążą na mocy dyrektywy 92/50/EWG.

      (1)  Dz.U. L 209, str. 1.


title: Sprawa C-511/09 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 października 2011 r. — Dongguan Nazha Leco Stationery Mfg. Co., Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej i IML Industria Meccanica Lombarda Srl (Odwołanie — Dumping — Przywozy mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej — Rozporządzenie (WE) nr 1136/2006 — Ustalenie marginesu dumpingu — Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 7 lit. a) i art. 2 ust. 10)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 października 2011 r. — Dongguan Nazha Leco Stationery Mfg. Co., Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej i IML Industria Meccanica Lombarda Srl
   (Sprawa C-511/09 P) (1)

   (Odwołanie - Dumping - Przywozy mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej - Rozporządzenie (WE) nr 1136/2006 - Ustalenie marginesu dumpingu - Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 2 ust. 7 lit. a) i art. 2 ust. 10)
   2011/C 370/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dongguan Nazha Leco Stationery Mfg. Co., Ltd (przedstawiciel: P. Bentley, QC)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, G. Berrisch, Rechtsanwalt), Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i C. Clyne, pełnomocnicy), IML Industria Meccanica Lombarda Srl (przedstawiciel: R. Bierwagen, Rechtsanwalt)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 23 września 2009 r. w sprawie T-296/06 Dongguan Nanzha Leco Stationery Mfg. Co., Ltd przeciwko Radzie, oddalającego żądanie częściowego stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1136/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 205, s. 1) — Ustalenie marginesu dumpingu

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Spółka Dongguan Nanzha Leco Stationery Mfg. Co. Ltd pokrywa, poza własnymi kosztami, także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej oraz przez spółkę IML Industria Meccanica Lombarda Srl.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa C-382/05: Skarga wniesiona w dniu  20 października 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/4

         Skarga wniesiona w dniu 20 października 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-382/05)
   (2006/C 22/07)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 20 października 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez A. Aresu i X. Lewisa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że wobec okoliczności, że Presidenza del Consiglio dei Ministri — Dipartimento per la protezione civile — Ufficio del Commissario delegato per l'emergenza rifiuti e la tutela delle acque in Sicilia, wszczęło procedurę zmierzającą do zawarcia umów w przedmiocie utylizacji pozostałości pochodzących z segregacji odpadów miejskich powstałych w gminach Regione Sicilia i zawarło wskazane umowy nie przeprowadzając postępowania przewidzianego w dyrektywie Rady 92/50/EWG (1) z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych, a w szczególności nie opublikowało w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich ogłoszenia o zamówieniu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wskazanej dyrektywy a w szczególności art. 11, 15 oraz art. 17 dyrektywy,

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zdaniem Komisji analiza dokumentów związanych z zawarciem rzeczonych umów wskazuje, że powinny być one klasyfikowane jako zamówienia publiczne na usługi uregulowane dyrektywą 92/50/EWG.
   W konsekwencji umowy te powinny zostać zawarte zgodnie z zasadami ogłoszeń i uczestnictwa wskazanymi w Tytule III i IV tej dyrektywy, a w szczególności po opublikowaniu w Dz.U.U.E. ogłoszenia o zamówieniu wymaganego w świetle art. 15 i 17 dyrektywy, oraz zgodnie z procedurą wskazaną w art. 11.
   W niniejszej sprawie ogłoszenie opublikowane przez Commissario delegato nie może zostać uznane za należycie spełniające wymogi w zakresie ogłoszeń wskazane w wymienionych powyżej przepisach. Nie tylko zastosowany w ogłoszeniu wzór dotyczy tzw. procedury uprzedniego poinformowania a nie udzielenia zamówienia publicznego, lecz przede wszystkim zawarte w nim informacje są oczywiście nieodpowiednie w porównaniu z informacjami wymaganymi w świetle wzoru ogłoszenia o zamówieniu zawartego w załączniku do dyrektywy 92/50/EWG, ostatnio zmienionej dyrektywą 2001/78/WE.

      (1)  Dz.U. L 209 z 24.7.1992, str. 1