title: Sprawa T-279/14: Postanowienie Sądu z dnia 14 kwietnia 2014 r. – Sabic Polyolefine/Komisja

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/31

         Postanowienie Sądu z dnia 14 kwietnia 2014 r. – Sabic Polyolefine/Komisja
   (Sprawa T-279/14) (1)

   (2015/C 190/35)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa C-235/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 29 czerwca 2009 r. — DHL Express France SAS przeciwko Chronopost SA

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 29 czerwca 2009 r. — DHL Express France SAS przeciwko Chronopost SA
   (Sprawa C-235/09)
   2009/C 205/46
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca odwołanie: DHL Express France SAS

      Druga strona postępowania: Chronopost SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 98 rozporządzenia (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 (1) r. należy interpretować w ten sposób, że zakaz wydany przez sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych jest skuteczny ipso iure na całym terytorium Wspólnoty?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na powyższe pytanie, czy sąd ten może w szczególności rozszerzyć ten zakaz na terytorium innych państw, gdzie dopuszczono się naruszeń prawa do znaku lub istnieje ryzyko, że naruszenia te zostaną dokonane?

               3)

               W jedynym lub w drugim przypadku, czy środki przymusu, których zastosowanie na podstawie swego prawa krajowego orzekł sąd w związku z wydanym zakazem, stosuje się na terytorium państw członkowskich, w których ten zakaz jest skuteczny?

               4)

               W przeciwnym wypadku, czy sąd może orzec zastosowanie takiego środka przymusu, podobnego lub odmiennego od tego, jaki przyjmuje na mocy prawa krajowego, stosując prawo krajowe państw, w których zakaz ten jest skuteczny?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa T-460/14: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2014 r. – AETMD przeciwko Radzie

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/43

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2014 r. – AETMD przeciwko Radzie
   (Sprawa T-460/14)
   2014/C 303/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Association européenne des transformateurs de maïs doux (AETMD) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Willems, S. De Knop i J. Charles, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 307/2014 z dnia 24 marca 2014 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 875/2013 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz określonej przetworzonej lub zakonserwowanej kukurydzy cukrowej w postaci ziaren pochodzącej z Tajlandii w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009;

               —

               nakazanie Radzie sprostowania rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 875/2013, uwzględniając stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 307/2004;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca utrzymuje, że instytucje popełniły oczywisty błąd w ocenie i naruszyły art. 2 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady nr 1225/2009 (1), ponieważ nie przeprowadziły prawidłowej oceny okoliczności, czy sprzedaż krajowa River Kwai International Food Industry była dokonywania w zwykłym obrocie handlowym i czy w konsekwencji sprzedaż ta powinna stanowić podstawę obliczenia wartości normalnej River Kwai International Food Industry.

               2.

               Zarzut drugi, w którym strona skarżąca podnosi, że instytucje naruszyły art. 2 ust. 10 rozporządzenia Rady nr 1225/2009, ponieważ nie dokonały obiektywnego porównania ceny eksportowej stosowanej przez River Kwai International Food Industry z wartością normalną.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca twierdzi, że instytucje naruszyły art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 1225/2009, ponieważ nie przeprowadziły prawidłowej oceny domniemanej zmiany marginesu dumpingu River Kwai International Food Industry i trwałego charakteru takiej domniemanej zmiany.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym strona skarżąca podnosi, że instytucje naruszyły art. 19 ust. 2 i art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 1225/2009, ponieważ nie dostarczyły stronie skarżącej mającego znaczenie streszczenia dowodów, w oparciu o które zamierzały zmienić margines dumpingu River Kwai International Food Industry, oraz nie przedstawiły jej ustaleń, na podstawie których zamierzały zmienić stosowane wobec River Kwai International Food Industry cło antydumpingowe.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).


title: Sprawa T-524/11: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2011 r. — Volvo Trademark przeciwko OHIM — Hebei Aulion Heavy Industries (LOVOL)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/25

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2011 r. — Volvo Trademark przeciwko OHIM — Hebei Aulion Heavy Industries (LOVOL)
   (Sprawa T-524/11)
   2011/C 355/45
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Volvo Trademark Holding AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciel: M. Treis, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Hebei Aulion Heavy Industries Co., Ltd (Xuanhua, Chiny).

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 lipca 2011 r. w sprawie R 1870/2010-1;

               —

               odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5029731; oraz

               —

               obciążenie Hebei Aulion Heavy Industries Co., Ltd kosztami skarżącej związanymi z obecnym postępowaniem, postępowaniem odwoławczym przed Izbą Odwoławczą oraz postępowaniem przed Wydziałem Sprzeciwów.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Hebei Aulion Heavy Industries Co., Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny wspólnotowy znak towarowy „LOVOL”, dla towarów z klas 7 i 12 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5029731

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 2361087 „VOLVO”, dla towarów i usług z klas 1-9, 11, 12, 14, 16-18, 20-22, 24-28 oraz 33-42; zgłoszenie nr 4804522 graficznego wspólnotowego znaku towarowego „VOLVO”, dla towarów i usług z klas 1-4, 6, 7, 9, 11, 12, 14, 16, 18, 25, 28, 35-39 oraz 41; graficzny znak towarowy zarejestrowany w Wielkiej Brytanii pod nr 747361 „VOLVO” dla towarów z klasy 12; słowny znak towarowy zarejestrowany w Wielkiej Brytanii pod nr 747362 „VOLVO” dla towarów z klasy 12; słowny znak towarowy zarejestrowany w Wielkiej Brytanii pod nr 1051579 „VOLVO” dla towarów z klas 7; graficzny znak towarowy zarejestrowany w Wielkiej Brytanii pod nr 1408143 „VOLVO” dla towarów z klasy 7.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009, jako że Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę wszystkich istotnych czynników przy porównywaniu znaków towarowych i w rezultacie błędnie uznała, iż pomiędzy znakami towarowymi nie zachodzi podobieństwo. Naruszenie zasad stosowania rozporządzenia, a w szczególności zasad ustalonych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach C-361/04 P Ruiz-Picasso i in. przeciwko OHIM z dnia 12 stycznia 2006 r., Zb.Orz. s. I-643 oraz C-252/07 Intel Corporation, Zb.Orz. s. I-8823, poprzez ich rygorystycznie formalistyczne zastosowanie i w rezultacie nierozważanie istoty sprzeciwu w świetle art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 września 2004 r. w sprawie T-310/03 R, Kreuzer Medien GmbH przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej (Środki tymczasowe — Wniosek o zawieszenie wykonania — Dopuszczalność wniosku wniesionego przez interwenienta)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/40

      POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 21 września 2004 r.
   w sprawie T-310/03 R, Kreuzer Medien GmbH przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Środki tymczasowe - Wniosek o zawieszenie wykonania - Dopuszczalność wniosku wniesionego przez interwenienta)
   (2004/C 300/80)
   Jezyk postępowania: niemiecki
   W sprawie T-310/03 R, Kreuzer Medien GmbH z siedzibą w Lipsku (Niemcy), reprezentowana przez M. Lenza, adwokata, wspierana przez Falstaff Verlags GmbH, z siedzibą w Klosterneuburg (Austria), reprezentowaną przez W.-G. Schärfa, adwokata, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (pełnomocnicy: E. Waldherr oraz U. Rösslein, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) oraz Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnik: E. Karlsson) wspieranych przez Komisję Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M.-J. Jonczy, L. Pignataro-Nolin i F. Hoffmeister, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik L. Fraguas Gadea, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), a także Republikę Finlandii (pełnomocnicy A. Guimaraes-Purokoski i T. Pynnä, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek zgłoszony przez Falstaff Verlags GmbH na podstawie o art. 243 WE, mający na celu uzyskanie zawieszenia wykonania dyrektywy 2003/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do reklamy i sponsorowania wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 152, str. 16), prezes Sądu wydał w dniu 21 września 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.


title: Sprawa F-100/10: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2010 r. — AM przeciwko Parlamentowi

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/37

         Skarga wniesiona w dniu 8 października 2010 r. — AM przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-100/10)
   2011/C 55/68
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AM (Malaga, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Lévi i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, na mocy której odmówiono uznania za wypadek w rozumieniu art. 73 regulaminu pracowniczego i art. 2 wspólnych zasad ubezpieczenia urzędników od ryzyka wypadku i choroby zawodowej, wypadku udaru mózgu, którego ofiarą jest strona skarżąca.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 12 listopada 2009 r., na mocy której odmówiono uznania za wypadek w rozumieniu art. 73 regulaminu pracowniczego i art. 2 wspólnych zasad ubezpieczenia urzędników od ryzyka wypadku i choroby zawodowej, wypadku udaru mózgu, którego ofiarą jest strona skarżąca, a w razie potrzeby, decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie;

               —

               w rezultacie, nakazanie ponownego zbadania wniosku złożonego przez stronę skarżącą na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego przez nową komisję lekarską;

               —

               zasądzenie od pozwanego zadośćuczynienia, oszacowanego ex aequo et bono na 50 000 EUR, za krzywdę doznaną ze względu na zaskarżone decyzje;

               —

               zasądzenie od pozwanego odszkodowania, oszacowanego tymczasowo na 25 000 EUR, za szkodę poniesioną ze względu na zaskarżone decyzje;

               —

               zasądzenie od pozwanego odsetek za zwłokę od należnej kwoty, na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego, w stosunku 12 % w okresie rozpoczynającym bieg najpóźniej w dniu 15 marca 2007 r. aż do dnia całkowitej spłaty tej kwoty;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-451/07: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2007 r. — WellBiz przeciwko OHIM — Wild (WELLBIZ)

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/32

         Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2007 r. — WellBiz przeciwko OHIM — Wild (WELLBIZ)
   (Sprawa T-451/07)
   (2008/C 37/51)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: WellBiz Verein, WellBiz Association (Eschen, Liechtenstein) (przedstawiciel: adwokat M. Schnetzer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Rudolf Wild GmbH & Co. KG (Eppelhein, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 2 października 2007 r. w sprawie R 1575/2006-1;

               —

               odrzucenie sprzeciwu nr B 809 394 wniesionego w dniu 9 marca 2005 r.;

               —

               obciążenie OHIM i wnoszącego sprzeciw kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu i kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „WELLBIZ” dla usług z klas 35 i 41 (zgłoszenie nr 3 844 479)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Rudolf Wild GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „WILD.BIZ” dla usług z klas 38, 41 i 42 (wspólnotowy znak towarowy nr 2 225 175), przy czym sprzeciw dotyczył niektórych usług z klasy 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich zakwestionowanych usług z klasy 41

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1), jako że występujące w sprawie znaki towarowe różnią się od siebie na płaszczyznach fonetycznej, graficznej i koncepcyjnej, a znak towarowy, na który powołano się w sprzeciwie nie jest szczególnie rozpoznawalny i nie posiada w związku z tym wysoce odróżniającego charakteru.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa T-162/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  17 listopada 2005 r.  — Grijseels i Lopez Garcia przeciwko Europejskiemu Komitetowi Społeczno-Ekonomicznemu

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/35

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 listopada 2005 r. — Grijseels i Lopez Garcia przeciwko Europejskiemu Komitetowi Społeczno-Ekonomicznemu
   (Sprawa T-162/05) (1)

   (2006/C 36/74)

      Język postępowania: francuski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005


title: Sprawa T-57/99: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — Nardone przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga o odszkodowanie — Choroba zawodowa — Narażenie na działanie azbestu i innych substancji)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — Nardone przeciwko Komisji
   (Sprawa T-57/99) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga o odszkodowanie - Choroba zawodowa - Narażenie na działanie azbestu i innych substancji)
   (2009/C 32/43)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Albert Nardone (Piétrain, Belgia) (przedstawiciele: początkowo G. Vandersanden i L. Levi, następnie L. Levi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall, pełnomocnik, wspierany przez J.L. Fagnarta, adwokata)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie odszkodowania za szkodę, którą skarżący twierdzi, że poniósł w związku z niewłaściwym postępowaniem Komisji polegającym na narażeniu skarżącego na przebywanie w środowisku zakurzonym i zatrutym azbestem.
   Sentencja wyroku

               1)

               Komisja zapłaci Albertowi Nardone 66 tys. EUR tytułem odszkodowania.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda strona poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 160 z 5.6.1999.


title: Sprawa C-617/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 14 września 2011 r. w sprawie T-236/02 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 grudnia 2011 r. przez Luigiego Marcuccio

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/43

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 14 września 2011 r. w sprawie T-236/02 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 grudnia 2011 r. przez Luigiego Marcuccio
      (Sprawa C-617/11 P)
      (2012/C 25/81)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku z dnia 14 września 2011 r. w sprawie T-236/02 w zakresie w jakim żądania skarżącego o charakterze odszkodowawczym, zawarte w jego pismach procesowych w ramach tej sprawy zostały oddalone;

                  —

                  zasądzenie od drugiej strony postępowania kosztów oraz całkowite i bezwarunkowe uwzględnienie żądań o charakterze odszkodowawczym;

                  —

                  lub ewentualnie odesłanie sprawy do Sądu aby ten ponownie wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie żądań o charakterze odszkodowawczym.

         Zarzuty i główne argumenty

                  —

                  wystąpienie błędów proceduralnych takiej wagi, że mają ono niekorzystny i nieodwracalny wpływ na interesy wnoszącego odwołanie;

                  —

                  całkowity brak uzasadnienia, również z powodu braku racjonalności, logiki i spójności, także z uwagi na błędne i nieracjonalne wykładnię i zastosowanie załącznika X do regulaminu pracowniczego urzędników UE, reguł dotyczących wykładni przepisów i warunków stwierdzenia odpowiedzialności odszkodowawczej Unii Europejskiej;

                  —

                  arbitralność oraz błędna interpretacja okoliczności faktycznych;

                  —

                  błędne i nieracjonalne wykładnia i zastosowanie reguł odnoszących się do dopuszczalności skarg sądowych.


title: Sprawy połączone C-399/10 P i C-401/10 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 marca 2013 r. — Bouygues SA, Bouygues Télécom SA przeciwko Komisji Europejskiej i in., Komisja Europejska, Republika Francuska przeciwko Bouygues SA i in. (C-401/10 P) (Odwołania — Pomoc państwa — Środki finansowe na rzecz France Télécom ﾔ Projekt pożyczki akcjonariusza — Oświadczenia publiczne członka rządu francuskiego — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nienakazująca jej odzyskania — Pojęcie pomocy państwa — Pojęcie korzyści gospodarczej — Pojęcie zaangażowania zasobów państwowych)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 marca 2013 r. — Bouygues SA, Bouygues Télécom SA przeciwko Komisji Europejskiej i in., Komisja Europejska, Republika Francuska przeciwko Bouygues SA i in. (C-401/10 P)
   (Sprawy połączone C-399/10 P i C-401/10 P) (1)

   (Odwołania - Pomoc państwa - Środki finansowe na rzecz France Télécom - Projekt pożyczki akcjonariusza - Oświadczenia publiczne członka rządu francuskiego - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nienakazująca jej odzyskania - Pojęcie pomocy państwa - Pojęcie korzyści gospodarczej - Pojęcie zaangażowania zasobów państwowych)
   2013/C 156/02
   Język postępowania: francuski

      Strony

   (Sprawa C-399/10 P)

      Wnoszący odwołanie: Bouygues SA, Bouygues Télécom SA (przedstawiciele: adwokaci C. Baldon, J. Blouet-Gaillard, J. Vogel, F. Sureau i D. Theophile)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, D. Grespan i S. Thomas, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J. Gstalter, pełnomocnicy), France Télécom SA (przedstawiciele: początkowo S. Hautbourg, S. Quesson oraz L. Olza Moreno, adwokaci, a następnie S. Hautbourg oraz S. Quesson, adwokaci), Association française des opérateurs de réseaux et services de télécommunications (AFORS Télécom)

      Interwenient popierający Republikę Francuską: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy, wspierani przez U. Soltésza, Rechtsanwalt)
   (Sprawa C-401/10 P)

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, D. Grespan i S. Thomas, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J. Gstalter, pełnomocnicy), Bouygues SA, Bouygues Télécom SA (przedstawiciele: adwokaci C. Baldon, J. Blouet-Gaillard, J. Vogel, F. Sureau i D. Theophile), France Télécom SA (przedstawiciele: początkowo S. Hautbourg, S. Quesson oraz L. Olza Moreno, adwokaci, a następnie S. Hautbourg oraz S. Quesson, adwokaci), Association française des opérateurs de réseaux et services de télécommunications (AFORS Télécom)

      Interwenient popierający Republikę Francuską: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy, wspierani przez U. Soltésza, Rechtsanwalt)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 21 maja 2010 r. w sprawach połączonych T-425/04, T-444/04, T-450/04 i T-456/04, w którym Sąd stwierdził nieważność art. 1 decyzji Komisji 2006/621/WE z dnia 2 sierpnia 2004 r. dotyczącej pomocy państwa wdrożonej przez Francję na rzecz France Télécom (Dz.U. L 257, s. 11) — Uznanie za pomoc oświadczeń złożonych przez członka rządu i pożyczki akcjonariusza

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 21 maja 2010 r. w sprawach połączonych T-425/04, T-444/04, T-450/04 i T-456/04 Francja i in. przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Sprawy T-425/04, T-444/04 i T-450/04 zostają skierowane do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej, aby wydał orzeczenie w przedmiocie podniesionych przed nim zarzutów i żądań, co do których Trybunał się nie wypowiedział.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa T-110/13: Wyrok Sądu z dnia 29 października 2015 r. – Litwa/Komisja [Program wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej oczekujących na członkostwo (SAPARD) — Finansowanie przez Unię Europejską niektórych wydatków dokonanych przez Litwę — Decyzja Komisji wymagająca od Litwy zwrotu części wypłaconej kwoty — Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 — Odesłanie do zasad ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1258/1999 — Zakres wieloletniej umowy o finansowaniu dotyczącej programu SAPARD — Lojalna współpraca]

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/16

         Wyrok Sądu z dnia 29 października 2015 r. – Litwa/Komisja
   (Sprawa T-110/13) (1)

   ([Program wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej oczekujących na członkostwo (SAPARD) - Finansowanie przez Unię Europejską niektórych wydatków dokonanych przez Litwę - Decyzja Komisji wymagająca od Litwy zwrotu części wypłaconej kwoty - Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 - Odesłanie do zasad ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1258/1999 - Zakres wieloletniej umowy o finansowaniu dotyczącej programu SAPARD - Lojalna współpraca])
   (2015/C 429/21)
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas, R. Krasuckaitė, D. Skara i V. Čepaitė, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher, A. Steiblytė i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji FK/fa/D(2012)1707818 z dnia 10 grudnia 2012 r. [D (2012) 1707818] w zakresie, w jakim załączona do niej nota obciążeniowa nr 3241213460 dotyczy projektów, których wykonanie zostało powierzone przedsiębiorstwom, które znalazły się w stanie upadłości, oraz projektu P27010010.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Litewska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 129 z 4.5.2013.


title: Sprawa F-14/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/54

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa F-14/14)
   2014/C 175/76
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: A. Carrozzini, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności potrącenia określonych kwot z renty inwalidzkiej skarżącego w okresie od kwietnia do września 2013 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zawartych w rozliczeniach renty skarżącego w okresie od kwietnia do września 2013 r. decyzji w sprawie potrącenia z renty inwalidzkiej, do której skarżący był we wspomnianym okresie uprawniony, kwoty 504,67 EUR za kwiecień, kwoty 504,72 EUR za maj i kwoty 508,38 EUR za miesiące od czerwca do września;

               —

               o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji, bez względu na jej formę, oddalającej zażalenia z dnia 16 lipca 2013 r. i z dnia 7 października 2013 r. na ww. decyzje;

               —

               stwierdzenie nieważności jakiejkolwiek decyzji zawartej w piśmie z dnia 24 października 2013 r., oznaczonym w nagłówku po prawej stronie pierwszej strony „Ref. Ares(2013)3327388 – 24.10.2013”;

               —

               stwierdzenie nieważności jakiejkolwiek decyzji zawartej w piśmie z dnia 17 maja 2013 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego następujących kwot: 1) 504,67 EUR, powiększonej o odsetki w wysokości 10 % rocznie z roczną kapitalizacją, począwszy od dnia 1 maja 2013 r. do dnia faktycznej spłaty; 2) 504,72 EUR, powiększonej o odsetki w wysokości 10 % rocznie z roczną kapitalizacją, począwszy od dnia 1 czerwca 2013 r. do dnia faktycznej spłaty; 3) 508,38 EUR, powiększonej o odsetki w wysokości 10 % rocznie z roczną kapitalizacją, począwszy od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia faktycznej spłaty oraz; 4) 508,38 EUR, powiększonej o odsetki w wysokości 10 % rocznie z roczną kapitalizacją, począwszy od dnia 1 sierpnia 2013 r. do dnia faktycznej spłaty oraz; 5) 508,38 EUR, powiększonej o odsetki w wysokości 10 % rocznie z roczną kapitalizacją, począwszy od dnia 1 września 2013 r. do dnia faktycznej spłaty; 6) 508,38 EUR, powiększonej o odsetki w wysokości 10 % rocznie z roczną kapitalizacją, począwszy od dnia 1 października 2013 r. do dnia faktycznej spłaty;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-603/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-462/07, Galp Energia España, SA, Petróleos de Portugal (Petrogal), SA i Galp Energia, SGPS, SA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 listopada 2013 r. przez Galp Energia España, SA, Petróleos de Portugal (Petrogal), SA i Galp Energia, SGPS, SA

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-462/07, Galp Energia España, SA, Petróleos de Portugal (Petrogal), SA i Galp Energia, SGPS, SA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 listopada 2013 r. przez Galp Energia España, SA, Petróleos de Portugal (Petrogal), SA i Galp Energia, SGPS, SA
   (Sprawa C-603/13 P)
   2014/C 24/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Galp Energia España, SA, Petróleos de Portugal (Petrogal), SA i Galp Energia, SGPS, SA (przedstawiciel: M. Slotboom, advocaat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku zgodnie z zarzutami podniesionymi w niniejszym odwołaniu lub stwierdzenie nieważności art. 1, 2 i 3 spornej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszących odwołanie, lub stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nałożyła na wnoszących odwołanie grzywnę, lub obniżenie grzywny nałożonej na wnoszących odwołanie w art. 2 tej decyzji,

               —

               uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do Sądu w celu ponownego jej rozpoznania co do istoty w świetle wyroku Trybunału wydanego w postępowaniu odwoławczym;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą, że zaskarżony wyrok należy uchylić z następujących powodów:

               Sąd w niewłaściwy sposób zastosował art. 81 ust. 1 WE, przeinaczył dowody, nie zachował przepisów proceduralnych dotyczących oceny dowodów i naruszył ogólną zasadę domniemania niewinności zagwarantowaną w art. 48 Karty praw podstawowych, rozstrzygając, że nie można uznać, iż Komisja stwierdziła niezgodnie z prawem, że strony uczestniczyły w uzgadnianiu cen „do 2002 r”. Ponadto Sąd nie uzasadnił w wystarczający sposób wspomnianego orzeczenia.

               Sąd w niewłaściwy sposób zastosował art. 81 ust. 1 WE, przeinaczył dowody i nie zachował przepisów proceduralnych dotyczących oceny dowodów, a w szczególności naruszył zasadę „ne ultra petita”, prawo do rzetelnego procesu i prawo do obrony (prawa do bycia wysłuchanym), orzekając, że strony mogą być uznane za odpowiedzialne za system nadzoru i mechanizm rekompensat a zatem nie ma konieczności zróżnicowania kwoty wyjściowej grzywny.

               Sąd naruszył podstawowe prawo stron do rozpatrzenia ich sprawy w rozsądnym terminie.


title: Sprawa C-274/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/54/WE — Artykuł 15 ust. 2 — Artykuł 23 ust. 2 — Rynek wewnętrzny energii elektrycznej — Uprzednie zatwierdzanie metod stosowanych do wyliczania lub ustanawiania warunków dla przyłączenia i dostępu do sieci krajowych, łącznie z taryfami za przesyłanie i dystrybucję)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-274/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/54/WE - Artykuł 15 ust. 2 - Artykuł 23 ust. 2 - Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Uprzednie zatwierdzanie metod stosowanych do wyliczania lub ustanawiania warunków dla przyłączenia i dostępu do sieci krajowych, łącznie z taryfami za przesyłanie i dystrybucję)
   2009/C 312/12
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 15 ust. 2 lit. b) i c) i art. 23 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE — Oświadczenia dotyczące operacji unieszkodliwiania i gospodarowania odpadami (Dz.U. L 176, s. 37) — Brak gwarancji wymaganego rozdziału funkcjonalnego między interesami w zakresie dystrybucji i produkcji w przedsiębiorstwie zintegrowanym pionowo — Brak odpowiedzialności organów regulacyjnych za ustalanie lub zatwierdzanie metod stosowanych do wyliczania lub ustanawiania warunków dla przyłączenia i dostępu do sieci krajowych

      Sentencja

               1)

               Królestwo Szwecji

                           —

                           poprzez brak przyjęcia zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE przepisów wymaganych dla zapewnienia rozdziału funkcjonalnego między interesami w zakresie dystrybucji i produkcji w przedsiębiorstwie zintegrowanym pionowo, oraz

                           —

                           poprzez brak zobowiązania organu regulacyjnego do zatwierdzania przed ich wejściem w życie przynajmniej metod stosowanych do wyliczania lub ustanawiania warunków dla przyłączenia i dostępu do sieci krajowych, łącznie z taryfami za przesyłanie i dystrybucję, zgodnie z art. 23 ust. 2 lit. a) dyrektywy,

         Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 236 z 13.9.2008.


title: Sprawa C-626/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 21 października 2010 r. w sprawie T-439/08 Agapiou Joséphidès przeciwko Komisji i EACEA, wniesione w dniu 28 grudnia 2010 r. przez Kalliope Agapiou Joséphidès

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 21 października 2010 r. w sprawie T-439/08 Agapiou Joséphidès przeciwko Komisji i EACEA, wniesione w dniu 28 grudnia 2010 r. przez Kalliope Agapiou Joséphidès
   (Sprawa C-626/10 P)
   2011/C 103/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kalliope Agapiou Joséphidès (przedstawiciele: adwokaci C. Joséphidès i H. Joséphidès)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska i Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie nieważności wyroku Sądu z dnia 21 października 2010 r. w sprawie T-439/08;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) z dnia 1 sierpnia 2008 r., którą w części odmówiono wnoszącej odwołanie dostępu do określonych dokumentów akt nr 07/0122, dotyczących utworzenia ośrodka doskonalenia im. Jeana Monneta na Uniwersytecie Cypryjskim;

               —

               stwierdzenie nieważności indywidualnej decyzji Komisji C(2007) 3749 z dnia 8 sierpnia 2008 r., dotyczącej przyznania pomocy w ramach programu kształcenia ustawicznego, będącego częścią programu Jean Monnet;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca w uzasadnieniu odwołania podnosi liczne zarzuty.
   Kalliope Agapiou Joséphidès powołuje się na naruszenie przez Sąd prawa dostępu do dokumentów, które jej dotyczą, będącego jej prawem osobistym o zasięgu ogólnym, zasady przejrzystości przewidzianej w art. 1 akapit drugi i w art. 6 TUE, art. 255 WE oraz Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (art. 8, art. 41 ust. 2 lit. b), art. 42 i art. 52 ust. 6). Sąd dopuścił się naruszenia przepisów proceduralnych, pomijając odwołania do Karty praw podstawowych poczynione przez wnoszącą odwołanie na rozprawie i pomijając uwagi rzecznika praw obywatelskich Republiki Cypryjskiej z dnia 3 czerwca 2009 r. w sprawie odmowy udzielenia Uniwersytetowi Cypryjskiemu dostępu do dokumentów dotyczących sporu będących w posiadaniu drugiej strony postępowania.
   Wnosząca odwołanie powołuje się na naruszenie przez Sąd prawa polegające na tym, iż uznał po pierwsze, że Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) miała uprawnienia do rozpatrywania wniosku potwierdzającego o udzielenie dostępu do dokumentów, a po drugie na tym, iż oddalił zarzut niezgodności z prawem decyzji zarządu EACEA podniesiony przez wnoszącą odwołanie.
   Poza tym podnosi ona zarzut naruszenie wielu przepisów rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), których Sąd dokonał nadmiernie zawężającej wykładni, naruszając tym samym zasady ustanowione w orzecznictwie.
   Skarżąca powołuje się również na zarzut dotyczący naruszenia zasady lojalności, spójności i dobrej administracji oraz obowiązku uzasadniania aktów.
   Wreszcie, twierdzi ona, iż Sąd naruszył prawo nie orzekając nieważności decyzji Komisji C(2007) 3749 z dnia 8 sierpnia 2008.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, p. 43).


title: Sprawa T-505/11: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2013 r. — Aldi przeciwko OHIM — Dialcos (dialdi) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego dialdi — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ALDI — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/71

         Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2013 r. — Aldi przeciwko OHIM — Dialcos (dialdi)
   (Sprawa T-505/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego dialdi - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ALDI - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 225/157
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, L. Kolks i C. Fürsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullok, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Dialcos SpA (Due Carrare, Włochy) (przedstawiciel: adwokat B. Saguatti)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 lipca 2011 r. (sprawa R 1097/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Aldi GmbH & Co. KG a Dialcos SpA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 5 lipca 2011 r. (sprawa R 1097/2010-2).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Aldi GmbH & Co. KG.

               3)

               Dialcos SpA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011.


title: Sprawa C-584/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation - Francja) – Directeur général des finances publiques/Mapfre asistencia compañia internacional de seguros y reaseguros SA i Mapfre warranty SpA/Directeur général des finances publiques (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek obrotowy — Zakres stosowania — Zwolnienie — Pojęcie transakcji ubezpieczeniowych — Pojęcie świadczenia usług — Kwota ryczałtowa płacona w zamian za gwarancję na wypadek awarii pojazdu używanego)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation - Francja) – Directeur général des finances publiques/Mapfre asistencia compañia internacional de seguros y reaseguros SA i Mapfre warranty SpA/Directeur général des finances publiques
   (Sprawa C-584/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek obrotowy - Zakres stosowania - Zwolnienie - Pojęcie transakcji ubezpieczeniowych - Pojęcie świadczenia usług - Kwota ryczałtowa płacona w zamian za gwarancję na wypadek awarii pojazdu używanego))
   (2015/C 311/03)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniach głównych

      Strony skarżące: Directeur général des finances publiques, Mapfre warranty SpA

      Strony przeciwne: Mapfre asistencia compañia internacional de seguros y reaseguros SA, Directeur général des finances publiques

      Sentencja

   Artykuł 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. należy interpretować w ten sposób, że zwolnioną transakcję ubezpieczeniową w rozumieniu tego przepisu stanowi świadczenie polegające na udzieleniu gwarancji na wypadek ewentualnych awarii mechanicznych niektórych części pojazdu, wykonywane – w zamian za zapłatę kwoty ryczałtowej – przez podmiot gospodarczy niezależny od sprzedawcy pojazdów używanych. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, w świetle okoliczności takich jak te występujące w postępowaniach głównych, czy świadczenie usługi, której dotyczą te postępowania, stanowi takie właśnie świadczenie. Wykonanie takiej usługi oraz sprzedaż pojazdu używanego należy zasadniczo uznać za świadczenia odrębne i niezależne, które z punktu widzenia podatku od wartości dodanej należy rozpatrywać osobno. Do sądu odsyłającego należy stwierdzenie, czy – w świetle szczególnych okoliczności spraw w postępowaniach głównych – sprzedaż pojazdu używanego i gwarancja udzielona przez podmiot gospodarczy niezależny od sprzedawcy tego pojazdu na wypadek awarii mechanicznych niektórych części tego pojazdu są powiązane w takim stopniu, że należy je uważać za stanowiące jedną transakcję, czy też przeciwnie, stanowią one transakcje niezależne.

      (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.


title: Sprawa C-249/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 marca 2009 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 307 akapit drugi WE — Brak zastosowania właściwych środków w celu wyeliminowania niezgodności między umowami dwustronnymi zawartymi z państwami trzecimi przed przystąpieniem państwa członkowskiego do Unii Europejskiej a traktatem WE — Umowy zawarte przez Królestwo Szwecji z Republiką Argentyńską, Republiką Boliwii, Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej, Arabską Republiką Egiptu, Hongkongiem, Republiką Indonezji, Chińską Republiką Ludową, Republiką Madagaskaru, Malezją, Islamską Republiką Pakistanu, Republiką Peru, Republiką Senegalu, Demokratyczno-Socjalistyczną Republiką Sri Lanki, Republiką Tunezyjską, Socjalistyczną Republiką Wietnamu, Republiką Jemenu i byłą Socjalistyczną Federacyjną Republiką Jugosławii w dziedzinie inwestycji)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 marca 2009 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-249/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Naruszenie art. 307 akapit drugi WE - Brak zastosowania właściwych środków w celu wyeliminowania niezgodności między umowami dwustronnymi zawartymi z państwami trzecimi przed przystąpieniem państwa członkowskiego do Unii Europejskiej a traktatem WE - Umowy zawarte przez Królestwo Szwecji z Republiką Argentyńską, Republiką Boliwii, Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej, Arabską Republiką Egiptu, Hongkongiem, Republiką Indonezji, Chińską Republiką Ludową, Republiką Madagaskaru, Malezją, Islamską Republiką Pakistanu, Republiką Peru, Republiką Senegalu, Demokratyczno-Socjalistyczną Republiką Sri Lanki, Republiką Tunezyjską, Socjalistyczną Republiką Wietnamu, Republiką Jemenu i byłą Socjalistyczną Federacyjną Republiką Jugosławii w dziedzinie inwestycji)
   2009/C 102/03
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Tufvesson, B. Martenczuk oraz H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk oraz K. Wistrand, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Republika Litewska (przedstawiciel: D. Kriaučiūnas, pełnomocnik), Republika Węgierska (przedstawiciele: J. Fazekas, K. Szíjjártó oraz M. Fehér, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciele: A. Guimaraes-Purokoski oraz J. Heliskoski, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 307 akapit drugi WE – Brak zastosowania właściwych środków w celu wyeliminowania niezgodności między umowami dwustronnymi zawartymi z państwami trzecimi przed przystąpieniem przez państwo członkowskie do Wspólnot Europejskich a traktatem WE – Umowy dwustronne w sprawie inwestycji zawarte przez Królestwo Szwecji z Socjalistyczną Republiką Wietnamu i szesnastoma innymi krajami

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując właściwych środków w celu usunięcia niezgodności dotyczących postanowień w przedmiocie transferu kapitału, ujętych w umowach o popieraniu inwestycji zawartych z Republiką Argentyńską, Republiką Boliwii, Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej, Arabską Republiką Egiptu, Hongkongiem, Republiką Indonezji, Chińską Republiką Ludową, Republiką Madagaskaru, Malezją, Islamską Republiką Pakistanu, Republiką Peru, Republiką Senegalu, Demokratyczno-Socjalistyczną Republiką Sri Lanki, Republiką Tunezyjską, Socjalistyczną Republiką Wietnamu, Republiką Jemenu i byłą Socjalistyczną Federacyjną Republiką Jugosławii, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 307 akapit drugi WE.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami.

               3)

               Republika Litewska, Republika Węgierska i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa T-564/08: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Monoscoop przeciwko OHIM (SUDOKU SAMURAI BINGO) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SUDOKU SAMURAI BINGO — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/43

         Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Monoscoop przeciwko OHIM (SUDOKU SAMURAI BINGO)
   (Sprawa T-564/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SUDOKU SAMURAI BINGO - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 113/68
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Monoscoop BV (Alkmaar, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: Ó. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 września 2008 r. (sprawa R 816/2008-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SUDOKU SAMURAI BINGO jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Monoscoop BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa C-504/09 P: Odwołanie wniesione w dniu 4 grudnia 2009 r. przez Komisję Europejską od wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. w sprawie T-183/07, Polska przeciwko Komisji

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/18

         Odwołanie wniesione w dniu 4 grudnia 2009 r. przez Komisję Europejską od wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. w sprawie T-183/07, Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa C-504/09 P)
   2010/C 51/29
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: E. Kružíková, E. White, K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Rzeczpospolita Polska, Republika Węgierska, Republika Litewska, Republika Słowacka

      Żądania

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. w sprawie T-183/07,

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie na poparcie swoich żądań podnosi cztery zarzuty oparte, po pierwsze, na przekroczeniu przez Sąd swych uprawnień kontrolnych i naruszeniu procedury wpływających niekorzystnie na interesy Komisji; po drugie, na naruszeniu art. 9 ust.3 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (1); po trzecie na błędnej interpretacji zakresu obowiązku uzasadnienia decyzji ustanowionego w art. 296 TFUE, oraz, po czwarte, na błędzie prawnym w zakresie w jakim Sąd uznał za nierozdzielne art. 1 ust.1, art.2 ust.1 oraz art. 3 ust.1 od pozostałych przepisów zaskarżonej decyzji i w konsekwencji uznał ją za nieważną w całości.
   W ramach pierwszego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd uznał za dopuszczalny zarzut przekroczenia uprawnień przez Komisję podniesiony przez stronę skarżącą dopiero na etapie repliki z naruszeniem art. 48 ust.2 regulaminu postępowania. Ponadto, Sąd sam określając do jakich przepisów prawa wspólnotowego odnosi się drugi zarzut skargi przekroczył zakres swej kontroli sądowej.
   W ramach drugiego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, iż Sąd popełnił błąd prawny w interpretacji zakresu i sposobu wykonywania uprawnień Komisji przyznanych jej w art. 9 ust.3 Dyrektywy 2003/87/WE. Zarzut ten dzieli się na dwie części.
   Wnosząca odwołanie podnosi w ramach pierwszej części tego zarzutu, iż Sąd stwierdziwszy brak uprawnienia Komisji do stosowania przy kontroli notyfikowanych jej KPRU II z kryteriami Załącznika III Dyrektywy 2003/87/WE zweryfikowanych danych CO2 pochodzących z tego samego źródła (CITL) dla wszystkich Państw Członkowskich za ten sam okres (rok 2005) oraz do oparcia jej decyzji na prognozach rozwoju PKB w okresie 2005-2010 opublikowanych w tym samym okresie dla wszystkich Państw Członkowskich dokonał błędnej interpretacji art. 9 ust.3 Dyrektywy 2003/87/WE z naruszeniem zasady równego traktowania.
   W ramach drugiej części tego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, iż Sąd negując prawo Komisji do niewykorzystania przy ocenie KPRU II danych użytych przez dane Państwo Członkowskie oraz do wskazania w jej decyzji odrzucającej KPRU II i przyjętej na podstawie art. 9 ust.3 Dyrektywy 2003/87/WE maksymalnego poziomu całkowitej ilości uprawnień, którą Państwo Członkowskie może rozdzielić, błędnie zinterpretował art. 9 ust.3 Dyrektywy 2003/87/WE wskutek pominięcia jej celu i przedmiotu.
   Zdaniem wnoszącej odwołanie kontrola a priori KPRU II na podstawie art. 9 ust.3 Dyrektywy 2003/87/WE ma na celu umożliwić realizację jej celu tj. wpierać zmniejszenie gazów cieplarnianych w efektywny pod względem kosztów oraz skuteczny gospodarczo sposób oraz zapewnić prawidłowe funkcjonowanie systemu wspólnotowego handlu uprawnieniami. O ile prawo do wydania decyzji odrzucającej KPRU II jest ograniczone czasowo, o tyle sposób wykonywania przez Komisję jej uprawnień kontrolnych na podstawie art. 9 ust.3 zdanie pierwsze Dyrektywy 2003/87/WE należy interpretować biorąc pod uwagę cel całego postępowania kontrolnego tj. zapewnienie, iż jedynie KPRU II zgodne z kryteriami Załącznika III w tym, w szczególności tymi ustanowionymi w pkt. 1-3, mogą stać się ostateczne i stanowić podstawę dla Państw Członkowskich do wydania ich decyzji w sprawie całkowitych ilości uprawnień do rozdzielenia.
   W ramach trzeciego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, iż Sąd stanowiąc, że Komisja powinna była wyjaśnić na ramach zaskarżonej decyzji dlaczego dane użyte w KPRU II Rzeczpospolitej Polskiej były „mniej wiarygodne” omieszkał uwzględnić całą treść uzasadnienia zawartego w motywie 5 zaskarżonej decyzji i, w każdym bądź razie, przekroczył zakres obowiązku uzasadnienia ustanowionego art. 296 TFUE.
   W ramach czwartego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd w błędny sposób zastosował przesłankę rozdzielności przepisów zaskarżonej decyzji stwierdzając, że ustępy 2-5 jej artykułów 1 i 2 odnoszące się do niezgodności KPRU II z innymi kryteriami Załącznika III Dyrektywy jak ich ustępy pierwsze nie są od nich rozdzielne. Błędna analiza Sądu doprowadziła do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w całości.

      (1)  Dz. U. L. 275, str. 32; Polskie wydanie specjalne Rozdział 15 Tom 07 str. 631 — 646


title: Sprawa T-232/08: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2008 r. — Luksemburg przeciwko Komisji

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/58

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2008 r. — Luksemburg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-232/08)
   (2008/C 209/104)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: F. Probst, pełnomocnik i adwokat M. Theisen)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji C(2008) 1283 Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 2008 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Wielkie Księstwo Luksemburg z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), w zakresie w jakim w odniesieniu do lat finansowych 2004-2005 wyłączyła ona z finansowania wspólnotowego, do wysokości 949.971,51 EUR, wydatki poniesione przez agencje płatnicze z powodu braku zgodności z przepisami wspólnotowymi,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 8 kwietnia 2008 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) (1), w zakresie w jakim wyłącza ona w odniesieniu do lat finansowych 2004 i 2005 niektóre wydatki poniesione przez Luksemburg.
   Odnosząc się do planowania kontroli beneficjentów na miejscu, strona skarżąca twierdzi, że Komisja niesłusznie zarzuca, że dokonała większość kontroli w tym samym okresie roku, zamiast przeprowadzić je w trakcie całego roku, oraz że nie zawsze uwzględniała optymalny okres weryfikacji określonych zobowiązań.
   Strona skarżąca podnosi ponadto, że wbrew temu, co twierdziła Komisja przed organem pojednawczym, na etapie przed wniesieniem skargi do Sądu, przeprowadzone kontrole na miejscu dotyczyły w rzeczywistości całości zobowiązań beneficjentów od czasu rozpoczęcia biegu terminu zobowiązania.
   Strona skarżąca jest zdania, odnosząc się do dokumentacji kontroli przeprowadzonych na miejscu, że wyłącznie fakt, iż sprawozdania kontrolne nie są wystarczająco szczegółowe, jak twierdziła Komisja na etapie przed wniesieniem skargi do Sądu, nie oznacza ipso facto, że kontrole nie zostały przeprowadzone i nie dowodzi istnienia ryzyka finansowego, które uzasadniałoby zastosowanie korekty ryczałtowej.
   Wreszcie strona skarżąca podnosi, iż brak zastosowania sankcji w przypadku stwierdzenia zawyżenia przez beneficjentów nie może stanowić podstawy konkrety ryczałtowej w wysokości 5 %, skoro rzeczywisty poziom dokonanych nieprawidłowo wydatków może zostać dokładnie określony. Poza tym kwota nieprawidłowych wydatków jest niezwykle niska w porównaniu z całkowitą kwotą wypłaconą przez Wspólnotę.

      (1)  Notyfikowana jako dokument nr C(2008) 1283, Dz.U. L 109, s. 35.


title: Sprawa C-247/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (sąd najwyższy) (Finlandia) w dniu 16 maja 2017 r. – Oikeusministeriö/Denis Raugevicius

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (sąd najwyższy) (Finlandia) w dniu 16 maja 2017 r. – Oikeusministeriö/Denis Raugevicius
   (Sprawa C-247/17)
   (2017/C 239/37)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein oikeus (sąd najwyższy)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Oikeusministeriö

      Strona przeciwna: Denis Raugevicius

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy krajowe dotyczące ekstradycji ze względu na popełnienie przestępstwa należy oceniać w jednakowy sposób w świetle swobody przemieszczania się obywateli innego państwa członkowskiego niezależnie od kwestii, czy oparty na konwencji dotyczącej ekstradycji wniosek o ekstradycję skierowany z państwa trzeciego jest składany w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub w celu ścigania karnego – jak miało to miejsce w sprawie Petruhhin (1) [C-182/15, EU:C:2016:630]? Czy znaczenie ma fakt, iż osoba, której dotyczy wniosek o ekstradycję, posiada oprócz obywatelstwa Unii również obywatelstwo państwa, które wystąpiło z wnioskiem o ekstradycję?

               2)

               Czy uregulowanie krajowe, zgodnie z którym nie można dokonywać ekstradycji w celu wykonania kary poza terytorium Unii jedynie własnych obywateli, stawia obywateli innego państwa członkowskiego w nieuzasadniony sposób w bardziej niekorzystnej sytuacji? Czy również w wypadku wykonania kary mają zastosowanie mechanizmy prawa Unii, przy pomocy których można osiągnąć sam w sobie zgodny z prawem cel w mniej restrykcyjny sposób? Jak należy rozstrzygnąć wiosek o ekstradycję, jeżeli przy zastosowaniu takich mechanizmów inne państwo członkowskie zostało poinformowane o tym wniosku, jednakże państwo to – na przykład ze względu na przeszkody prawne – nie podejmuje żadnych działań w odniesieniu do swojego obywatela?

      (1)  Wyrok z dnia 6 września 2016 r., Petruhhin, C-182/15, EU:C:2016:630.


title: Sprawa T-568/14: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Laverana/OHIM (BIO FLUIDE DE PLANTE PROPRE FABRICATION) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BIO FLUIDE DE PLANTE PROPRE FABRICATION — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/34

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Laverana/OHIM (BIO FLUIDE DE PLANTE PROPRE FABRICATION)
   (Sprawa T-568/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BIO FLUIDE DE PLANTE PROPRE FABRICATION - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 354/39)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Laverana GmbH & Co. KG (Wennigsen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger, M. Zöbisch i D. Chatterjee)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 maja 2014 r. (sprawa R 120/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego BIO FLUIDE DE PLANTE PROPRE FABRICATION jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Laverana GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa C-372/05: Skarga wniesiona w dniu  7 października 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/17

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-372/05)
   (2005/C 296/33)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 7 października 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez dr. Güntera Wilmsa, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że wskutek odmowy obliczenia i dokonania płatności środków własnych niepobranych z tytułu zwolnienia z należności celnych przywozu sprzętu wojskowego w okresie od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r., oraz wskutek odmowy zapłaty odsetek za zwłokę związanych z nieudostępnieniem środków własnych Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia nr 1552/89 (1) lub rozporządzenia nr 1150/2000 (2).

               2)

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Republika Federalna Niemiec przyznała zwolnienie z należności celnych dla przywozu towarów wojskowych od dnia 1 stycznia 1998 r. i wskutek tego nie odprowadzała żadnych środków własnych z należności celnych. Mimo skierowanego do niej wezwania pozwana nie obliczyła nieodprowadzonej wskutek tego zwolnienia kwoty środków własnych i nie udostępniła jej Komisji w terminie. Ponadto pozwana odmówiła przekazania szczegółowych informacji dotyczących faktycznych przywozów i niezbędnych do obliczenia odsetek za zwłokę, jak również zapłaty odsetek za zwłokę.
   To zwolnienie z należności celnych stanowi naruszenie art. 26 Traktatu WE oraz art. 20 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, które nie może być usprawiedliwione przez powołanie się na art. 296 WE. Artykuł 296 WE, jako wyjątek od ogólnej zasady pobierania należności celnych, musi być interpretowany ściśle i odpowiednio do tej ścisłej wykładni Państwo Członkowskie, które ma zamiar powołać się na ten przepis, musi wykazać istnienie wszystkich warunków dla jego zastosowania.
   W niniejszym przypadku oznacza to, że władze niemieckie są zobowiązane do wykazania, w jakim zakresie pobieranie należności celnych zagraża istotnym interesom bezpieczeństwa Republiki Federalnej Niemiec. Państwo Członkowskie powinno także wykazać, że w szczególnych warunkach zachodzi konkretne zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa. Jednakże władze niemieckie nie dostarczyły żadnych konkretnych wskazówek ani punktów odniesienia, jak i dlaczego przy pobieraniu określonych należności celnych zostałaby naruszona zdolność do obrony. Inne Państwa Członkowskie pobierają należności celne od takich przywozów nie zarzucając naruszenia ich bezpieczeństwa narodowego. W odniesieniu do tych Państw Członkowskich uznanie tego zwolnienia byłoby niesłuszne i nieodpowiedzialne, ponieważ musiałyby one ponieść konsekwencje finansowe.
   Podnoszone przez władze niemieckie uwzględnienie tajemnicy wojskowej również nie mogłoby uzasadniać takiego naruszenia prawa wspólnotowego, ponieważ przestrzeganie poufności danych sensytywnych przez instytucje wspólnotowe jest jedynie kwestią procesową, która nie może zwolnić pozwanej od jej materialnego zobowiązania do odprowadzenia do Wspólnoty odpowiednich środków własnych.
   Fakt, że rozporządzenie Rady nr 150/2003 umożliwia zawieszenie należności przywozowych od określonych towarów pod pewnymi warunkami po jego wejściu w życie w dniu 1 stycznia 2003 r., nie daje żadnej podstawy prawnej dla wcześniejszego naruszenia wspólnotowego prawa celnego: mianowicie przed wejściem w życie tego rozporządzenia nie miało miejsca żadne zawieszenie wspólnotowej taryfy celnej, zatem cła musiały być pobierane do dnia 31 grudnia 2002 r., a odpowiednie środki własne odprowadzane do Wspólnoty.

      (1)  Dz.U. L 155, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 130, str. 1.


title: Sprawa T-152/11: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — TMS Trademark-Schutzrechtsverwertungsgesellschaft przeciwko OHIM — Comercial Jacinto Parera (MAD)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/24

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — TMS Trademark-Schutzrechtsverwertungsgesellschaft przeciwko OHIM — Comercial Jacinto Parera (MAD)
   (Sprawa T-152/11)
   2011/C 139/45
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: TMS Trademark-Schutzrechtsverwertungsgesellschaft mbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Hein i M.H. Hoffmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Comercial Jacinto Parera, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie R 449/2009-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: Graficzny znak towarowy „MAD” dla towarów z klasy 25

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Comercial Jacinto Parera, SA

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe oddalenie wniosku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 15 i 51 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) oraz zasady 22 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (2), ponieważ na podstawie dostarczonych dokumentów dotyczących używania Izba Odwoławcza nie powinna była dojść do wniosku, że graficzny znak towarowy „MAD” jest rzeczywiście używany dla „odzieży”.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa T-533/14 P: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2015 r. – Kolarova/REA [Odwołanie — Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — REA — Uprawnienia delegowane organowi upoważnionemu do zawierania umów o pracę — Delegowanie uprawnień Urzędowi Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) — Skarga skierowana przeciwko instytucji delegującej — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne]

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/29

         Wyrok Sądu z dnia 25 września 2015 r. – Kolarova/REA
   (Sprawa T-533/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - REA - Uprawnienia delegowane organowi upoważnionemu do zawierania umów o pracę - Delegowanie uprawnień Urzędowi Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) - Skarga skierowana przeciwko instytucji delegującej - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne])
   (2015/C 381/31)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Desislava Kolarova (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Druga strona postępowania: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. Kolarova/REA (F-88/13, Zb.Orz.SP, EU:F:2014:58).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Desislava Kolarova pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Agencję Wykonawczą ds. Badań Naukowych (REA) w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa C-435/04: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia  30 maja 2006 r.  [wniosek Cour de cassation (Belgia) o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym] — postępowanie karne przeciwko Sébastienowi Victorowi Leroy (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Leasing pojazdów samochodowych — Zakaz używania w jednym państwie członkowskim pojazdu należącego do spółki leasingowej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim i w nim zarejestrowanego — Stałe używanie na terytorium pierwszego państwa członkowskiego)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/12

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 maja 2006 r. [wniosek Cour de cassation (Belgia) o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym] — postępowanie karne przeciwko Sébastienowi Victorowi Leroy
   (Sprawa C-435/04) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Leasing pojazdów samochodowych - Zakaz używania w jednym państwie członkowskim pojazdu należącego do spółki leasingowej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim i w nim zarejestrowanego - Stałe używanie na terytorium pierwszego państwa członkowskiego)
   (2006/C 178/20)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Sébastien Victor Leroy
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation, Belgia — Wykładnia art. 49–55 traktatu WE w świetle krajowych uregulowań zakazujących pod groźbą kary osobie zamieszkałej i pracującej na terytorium krajowym używania pojazdu należącego do spółki leasingowej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim i w nim zarejestrowanego
   Sentencja
   Uregulowania krajowe państwa członkowskiego, takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, zakazujące osobie zamieszkałej i pracującej w tym państwie używania na jego terytorium pojazdu, który wynajęła od spółki leasingowej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, w sytuacji gdy pojazd ten nie został zarejestrowany w pierwszym państwie i gdy jest zasadniczo przeznaczony do stałego używania na jego terytorium lub w rzeczywistości jest używany w ten sposób, nie są sprzeczne z art. 49–55 WE.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004


title: Sprawa T-395/14: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2014 r. – Best-Lock (Europe) przeciwko OHIM – Lego Juris (kształt figurki zabawkowej)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/65

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2014 r. – Best-Lock (Europe) przeciwko OHIM – Lego Juris (kształt figurki zabawkowej)
   (Sprawa T-395/14)
   2014/C 315/109
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Best-Lock (Europe) Ltd (Colne, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat J. Becker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lego Juris A/S (Billund, Dania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 marca 2014 r. w sprawie R 1695/2013-4 i unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 50  518 w odniesieniu do klasy 28;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: trójwymiarowy znak towarowy w postaci figurki zabawkowej dla towarów klas 9, 25 i 28 – wspólnotowy znak towarowy nr 50  518

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Lego Juris A/S

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: bezwzględne podstawy stwierdzenia nieważności i zła wiara

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o stwierdzenie nieważności

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 w związku z art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) i (ii) i w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-535/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 września 2010 r. w sprawie T-575/08 4care AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 19 listopada 2010 r. przez 4care AG

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/23

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 września 2010 r. w sprawie T-575/08 4care AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 19 listopada 2010 r. przez 4care AG
   (Sprawa C-535/10 P)
   ()
   2011/C 30/39
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: 4care AG (przedstawiciel: adwokat S. Bedeker)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Laboratorios Diafarm, S.A.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 8 września 2010 r. w sprawie T-575/08 i oddalenie sprzeciwu interwenienta;

               —

               obciążenie strony pozwanej i interwenienta kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy wyroku Sądu, na mocy którego oddalono wniesioną przez wnoszącą odwołanie skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 7 października 2008 r. oddalającą odwołanie od odmowy rejestracji jej graficznego znaku towarowego „Acumed”. W swym wyroku Sąd utrzymał w mocy decyzję Izby Odwoławczej, w której orzeczono, że w przypadku zgłoszonego znaku towarowego i wcześniejszego słownego krajowego znaku towarowego „AQUAMED ACTIVE” istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.
   Zaskarżony wyrok Sądu opiera się na naruszeniu prawa Unii w rozumieniu art. 58 statutu Trybunału. Sąd błędnie ocenił charakter odróżniający znaku, na który powołano się w sprzeciwie, a także podobieństwo kolidujących ze sobą oznaczeń i kwestię samego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
   W ramach dokonanej oceny charakteru odróżniającego Sąd nie uwzględnił w wystarczającym stopniu opisowego charakteru określenia „AQUAMED” występującego w znaku, na który powołano się w sprzeciwie. Ponadto Sąd nie dostrzegł doniosłości istnienia licznych innych wcześniejszych znaków towarowych przywołanych przez wnoszącą odwołanie. Określenie „AQUAMED ACTIVE” nie tylko jest opisowe ze względu na sposób jego wykorzystania, ale jest także automatycznie pozbawione charakteru odróżniającego z uwagi na typowe dla sektora danych towarów części oznaczenia. Do tego dochodzi dalsze osłabienie charakteru odróżniającego wynikające z występowania w obrocie handlowym innych podobnych oznaczeń. Gdyby Sąd prawidłowo ocenił wszystkie te elementy, doszedłby do wniosku, że znak towarowy „AQUAMED ACTIVE”, na który powołano się w sprzeciwie, ma co najwyżej charakter nieznacznie odróżniający i przysługuje mu zawężony zakres ochrony.
   W ramach analizy podobieństwa oznaczeń Sąd pozostawił bez rozpatrzenia istotne okoliczności i co za tym idzie, nie dokonał całościowej oceny tego podobieństwa. Sąd niesłusznie wyszedł z założenia, że element „ACTIVE” występujący w znaku towarowym, na który powołano się w sprzeciwie, pozostał całkowicie nieuwzględniony w ramach porównania oznaczeń, w związku z czym porównanie to ograniczyło się do określeń „AQUAMED” i „Acumed”. Co więcej, Sąd nie dostrzegł, że określenia „AQUAMED” i „ACTIVE” są ściśle ze sobą połączone, co stoi na przeszkodzie całkowitemu pominięciu określenia „ACTIVE”. Gdyby Sąd porównał znak towarowy „AQUAMED ACTIVE”, na który powołano się w sprzeciwie, jako całość ze zgłoszonym znakiem towarowym „Acumed”, musiałby zaprzeczyć istnieniu podobieństwa między tymi oznaczeniami.
   Nawet gdyby dokonanie — tak czy inaczej nieprawidłowe — porównania tylko elementów „AQUAMED” i „Acumed” było zamiarem Sądu, to wciąż błędnie ocenił on kwestię prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W tym zakresie Sąd pominął cały szereg wcześniejszych orzeczeń, w których w podobnych okolicznościach wykluczono istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Ponadto Sąd nie uwzględnił okoliczności, że w następstwie zawężonego zakresu ochrony znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie, choćby niewielkie różnice między oznaczeniami wystarczą do zaprzeczenia istnieniu prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Gdyby Sąd wyciągnął prawidłowe wnioski z tej okoliczności, uznałby, że ze względu na istniejące między kolidującymi ze sobą oznaczeniami różnice wizualne, fonetyczne i koncepcyjne zgłoszony znak towarowy w każdym razie wystarczająco odbiega od znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie.


title: Sprawa T-528/15: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2015 r. – Bimbo/OHIM – Globo (Bimbo)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/48

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2015 r. – Bimbo/OHIM – Globo (Bimbo)
   (Sprawa T-528/15)
   (2015/C 381/59)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bimbo, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Globo SpA Servizi Commerciali (Illasi, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Globo SpA Servizi Commerciali

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „Bimbo” – zgłoszenie nr 10 028 405

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 lipca 2015 r. w sprawach połączonych R 2512/2013-4 i R 2549/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 poprzez odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 10 028 405 dla klasy 28;

               —

               posiłkowo i wyłącznie na wypadek, gdyby powyższe żądanie zostało oddalone, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i Globo SpA Servizi Commerciali kosztami postępowania zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem (wcześniejszy art. 87 § 2).

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie zasady 19 ust. 1, 2 i 3 oraz zasady 20 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 i związanego z nim orzecznictwa;

               —

               Naruszenie art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-361/14: Skarga wniesiona w dniu am 23 lipca 2014 r. – HB i in. Przeciwko Komisji

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/44

         Skarga wniesiona w dniu am 23 lipca 2014 r. – HB i in. Przeciwko Komisji
   (Sprawa T-361/14)
   2014/C 409/64
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: HB (Linz, Austria); Hans Joachim Richter (Brema, Niemcy); Carmen Arsene (Pitesti, Rumunia); Robert Coates Smith (Glatton, Zjednoczone Królestwo); Magdalena Anna Kuropatwinska (Warszawa, Polska); Nathalie Louise Klinge (Zuidbroek, Niederlandy); i Christos Yiapanis (Paphos, Cypr) (przedstawiciel: C. Kolar, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 26 marca 2014 r., w drodze której został odrzucony wniosek o rejestrację zaplanowanej inicjatywy obywatelskiej „Ethics for Animals and Kids”.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca w istocie podnosi, że Komisja wydając decyzję z dnia 26 marca 2014 r., w drodze której został odrzucony wniosek o rejestrację zaplanowanej inicjatywy obywatelskiej „Ethics for Animals and Kids” przekroczyła granice przysługujących jej uprawnień i naruszyła ogólny zakaz wydawania arbitralnych rozstrzygnięć, a także art. 11 i 13 TFUE.


title: Sprawa C-125/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie wstępnego orzeczenia arbitrażowego Commission litiges voyages wydanego dnia 4 grudnia 2003 r. w sprawie Guy Denuit i Betty Cordenier przeciwko Transorient – Mosaïque Voyages et Culture S.A.

text:
               12.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie wstępnego orzeczenia arbitrażowego Commission litiges voyages wydanego dnia 4 grudnia 2003 r. w sprawie Guy Denuit i Betty Cordenier przeciwko Transorient – Mosaïque Voyages et Culture S.A.
   (Sprawa C-125/04)
   (2004/C 156/05)
   Dnia 8 marca 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie wstępnego orzeczenia arbitrażowego Commission litiges voyages (Belgia), wydanego dnia 4 grudnia 2003 r. w sprawie Guy Denuit i Betty Cordenier przeciwko Transorient – Mosaïque Voyages et Culture S.A.
   Commission litiges voyages (Belgia) zwróciła się do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy, jeżeli klauzula umowy zawartej między konsumentem a organizatorem imprezy turystycznej i/lub punktem sprzedaży detalicznej przewiduje jedynie możliwość podwyższenia ceny i precyzyjnie określa sposób jej kalkulacji, dopuszczając zmiany w przypadkach enumeratywnie wyliczonych w art. 4 ust. 4 lit. a) dyrektywy Rady 90/314/EWG (1), artykuł ten należy interpretować w ten sposób, że przewiduje on w sposób dorozumiany obniżenie ceny zgodnie z tym samym sposobem kalkulacji?

               2.

               Czy, jeżeli klauzula umowy zawartej między konsumentem a organizatorem imprezy turystycznej i/lub punktem sprzedaży detalicznej przewiduje możliwość zarówno podwyższenia, jak i obniżenia ceny bez precyzyjnego określania sposobu jej kalkulacji, dopuszczając zmiany w przypadkach enumeratywnie wyliczonych w art. 4 ust. 4 lit. a) dyrektywy Rady 90/314/EWG, artykuł ten należy interpretować w ten sposób, że przewiduje on nieważność każdej takiej klauzuli lub że ogranicza nieważność do przypadków podwyższenia ceny?

               3.

               Czy, jeżeli klauzula umowy zawartej między konsumentem a organizatorem imprezy turystycznej i/lub punktem sprzedaży detalicznej przewiduje możliwość, wyłącznie w odniesieniu do organizatora imprezy turystycznej i/lub punktu sprzedaży detalicznej, zarówno podwyższenia, jak i obniżenia ceny i precyzyjnie określa sposób jej kalkulacji, dopuszczając zmiany w przypadkach enumeratywnie wyliczonych w art. 4 ust. 4 lit. a) dyrektywy Rady 90/314/EWG, artykuł ten należy interpretować w ten sposób, że przewiduje on nieważność każdej takiej klauzuli lub że jej nieważność jest ograniczona do przypadków podwyższenia ceny?

               4.

               Czy, jeżeli klauzula umowy zawartej między konsumentem a organizatorem imprezy turystycznej i/lub punktem sprzedaży detalicznej przewiduje możliwość, zarówno w odniesieniu do organizatora imprezy turystycznej i/lub punktu sprzedaży detalicznej, jak i konsumenta, podwyższenia i obniżenia ceny i precyzyjnie określa sposób jej kalkulacji, dopuszczając zmiany w przypadkach enumeratywnie wyliczonych w art. 4 ust. 4 lit. a) dyrektywy Rady 90/314/EWG, artykuł ten należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na organizatora imprezy turystycznej i/lub punkt sprzedaży detalicznej obowiązek obniżenia ceny, w przypadku, gdy nie ubiegał się o to konsument?

      (1)  Dyrektywa Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek (Dz.U. L 158 z 23.6.1990, str. 59).


title: Sprawa F-84/10: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2010 r. — Chatzidoukakis przeciwko Komisji

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/39

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2010 r. — Chatzidoukakis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-84/10)
   ()
   2011/C 13/76
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Efstratios Chatzidoukakis (Schrassig, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o obniżeniu przyznanego skarżącemu dodatku edukacyjnego na tej podstawie, że jego syn otrzymuje pomoc finansową przyznaną przez państwo członkowskie w postaci stypendium i pożyczki.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji o obniżeniu „dodatku edukacyjnego” wypłacanego skarżącemu, wynikającej z informacji o wynagrodzeniu za luty 2010 r., a także stwierdzenie nieważności samej informacji o wynagrodzeniu w części obniżającej „dodatek edukacyjny”; po drugie, decyzji Komisji z dnia 26 lutego o obniżeniu „dodatku edukacyjnego” wypłaconego skarżącemu i potrąceniu kwoty 375 EUR z tego dodatku, które to potrącenie jest ujęte w informacji o wynagrodzeniu za marzec 2010 r.; po trzecie, informacji o wynagrodzeniu za marzec 2010 r., obniżającej „dodatek edukacyjny” i obejmującej potrącenie kwoty 375 EUR z mocą wsteczną; po czwarte, informacji o wynagrodzeniu za miesiąc kwiecień-sierpień 2010 w części obejmującej obniżenie „dodatku edukacyjnego”; po piąte, decyzji Komisji z dnia 9 lipca 2010 r. oddalającej wyraźnie jego zażalenie;

               —

               zwrot skarżącemu potrąconych kwot wraz z odsetkami;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-506/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Waldshut-Tiengen — Landwirtschaftsgericht (Niemcy) w dniu 21 października 2010 r. — Rico Graf i Rudolf Engel przeciwko Landratsamt Waldshut — Landwirtschaftsamt

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Waldshut-Tiengen — Landwirtschaftsgericht (Niemcy) w dniu 21 października 2010 r. — Rico Graf i Rudolf Engel przeciwko Landratsamt Waldshut — Landwirtschaftsamt
   (Sprawa C-506/10)
   ()
   2011/C 30/22
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Amtsgericht Waldshut-Tiengen — Landwirtschaftsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Rico Graf, Rudolf Engel

      Strona pozwana: Landratsamt Waldshut — Landwirtschaftsamt

      Pytanie prejudycjalne

   Czy § 6 ust. 1 lit. a) Baden-Württembergisches Ausführungsgesetz zum Grundstücksverkehrsgesetz und zum Landpachtverkehrsgesetz (ustawy wykonawczej kraju związkowego Badenii-Wirtembergii do ustawy o obrocie nieruchomościami i ustawy o obrocie dzierżawnym), w wersji z dnia 21 lutego 2006 r. (Gesetzblatt s. 85), jest zgodny z Umową między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób (1)?

      (1)  Dz.U. 2002 L 114, s. 6.


title: Sprawa F-24/11: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2011 r. — Nicolas Katrakasas przeciwko Komisji

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/33

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2011 r. — Nicolas Katrakasas przeciwko Komisji
   (Sprawa F-24/11)
   2011/C 152/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nicolas Katrakasas (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwy kadrowej w ramach konkursu COM/INT/OLAF/09/AD8.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 11 maja 2010 r. potwierdzającej, po ponownym rozpatrzeniu, decyzję z dnia 9 marca 2010 r. o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwy kadrowej w ramach konkursu wewnętrznego „COM/INT/OLAF/09/AD8 — administratorzy ze specjalizacją w zwalczaniu nadużyć”;

               —

               jeśli zajdzie potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 listopada 2010r. oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności listy rezerwy kadrowej w zakresie, w jakim nie ujęto na niej nazwiska skarżącego i wszystkich decyzji wydanych na jej podstawie;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-779/14: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2015 r. – Słowacja/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki własne Unii — Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich — Obowiązek wypłacenia Komisji kwoty odpowiadającej utracie środków własnych — Pismo Komisji — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/37

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2015 r. – Słowacja/Komisja
   (Sprawa T-779/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki własne Unii - Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich - Obowiązek wypłacenia Komisji kwoty odpowiadającej utracie środków własnych - Pismo Komisji - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
   (2015/C 381/43)
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Grønfeldt, A. Tokár i M. Wasmeier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji dyrekcji generalnej (DG) ds. Budżetu Komisji, która miałaby być zawarta w piśmie BUDG/B/03MV D (2014) 3139078 z dnia 24 września 2014 r., w którym instytucja ta zażądała od Republiki Słowackiej udostępnienia jej łącznej kwoty w wysokości 1 4 53  723,12 EUR (z której należy odliczyć 25 % tytułem kosztów poboru) odpowiadającej kwocie utraconych tradycyjnych środków własnych, najpóźniej pierwszego dnia roboczego po dziewiętnastym dniu drugiego miesiąca upływającego od dnia wysłania tegoż pisma.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Postępowanie w sprawie wniosków Republiki Federalnej Niemiec i Rumunii o dopuszczanie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

               3)

               Republika Słowacka pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Republika Słowacka, Komisja, Republika Federalna Niemiec i Rumunia pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa T-568/13: Postanowienie Sądu z dnia 28 sierpnia 2015 r. – Bimbo/OHIM – Kimbo (KIMBO)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/57

         Postanowienie Sądu z dnia 28 sierpnia 2015 r. – Bimbo/OHIM – Kimbo (KIMBO)
   (Sprawa T-568/13) (1)

   (2015/C 381/67)
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa C-351/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht (Niemcy) w dniu 4 sierpnia 2008 r. — Christian Grimme przeciwko Deutsche Angestellten-Krankenkasse

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht (Niemcy) w dniu 4 sierpnia 2008 r. — Christian Grimme przeciwko Deutsche Angestellten-Krankenkasse
   (Sprawa C-351/08)
   (2008/C 272/19)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundessozialgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Christian Grimme

      Strona pozwana: Deutsche Angestellten-Krankenkasse
   Pytanie prejudycjalne
   Czy przepisy umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób (1), w szczególności jej art. 1, art. 5, art. 7 i art. 16 oraz art. 12, art. 17, art. 18 i art. 19 załącznika I należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one, by zatrudniony w Niemczech członek rady administrującej spółki akcyjnej prawa szwajcarskiego podlegał niemieckiemu systemowi obowiązkowego ubezpieczenia na wypadek starości, mimo że zatrudnieni w Niemczech członkowie zarządu spółki akcyjnej prawa niemieckiego nie podlegają niemieckiemu ubezpieczeniu na wypadek starości?

      (1)  Dz.U. 2002, L 114, s. 6.