title: Sprawa C-371/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 26 lipca 2010 r. — National Grid Indus BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Rijnmond/kantoor Rotterdam

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 26 lipca 2010 r. — National Grid Indus BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Rijnmond/kantoor Rotterdam
   (Sprawa C-371/10)
   ()
   2010/C 328/19
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Gerechtshof Amsterdam

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: National Grid Indus BV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst Rijnmond/kantoor Rotterdam

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w obecnym stanie prawa wspólnotowego, wówczas gdy państwo członkowskie, w którym utworzona została spółka, nakłada na tę spółkę podatek rozliczeniowy w związku z przeniesieniem jej siedziby do innego państwa członkowskiego, spółka ta może się powołać względem tego państwa na art. 43 WE (obecnie art. 49 TFUE)?

               2)

               Jeżeli na pierwsze pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej: czy omawiany podatek rozliczeniowy nakładany bez odroczenia i bez możliwości uwzględnienia przyszłej utraty wartości na wzrost wartości części składowych majątku spółki przeniesionych z państwa pochodzenia do państwa przyjmującego, istniejących w chwili przeniesienia siedziby narusza art. 43 WE (obecnie art. 49 TFUE) w tym rozumieniu, że nie może być uzasadniony koniecznością podziału kompetencji podatkowych pomiędzy państwami członkowskimi?

               3)

               Czy odpowiedź na poprzednie pytanie zależy również od tego, że omawiany podatek rozliczeniowy dotyczy zysku (walutowego) przypadającego w ramach niderlandzkich kompetencji podatkowych, przy czym tego rodzaju zysk nie jest rozpoznawalny w państwie przyjmującym na podstawie obowiązujących tam przepisów prawa podatkowego?


title: Sprawa C-44/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus — Finlandia) — Akavan Erityisalojen Keskusliitto AEK ry i in. przeciwko Fujitsu Siemens Computers Oy (Postępowanie prejudycjalne — Dyrektywa 98/59/WE — Zbliżanie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych — Artykuł 2 — Ochrona pracowników — Informowanie pracowników i przeprowadzanie z nimi konsultacji — Grupy przedsiębiorstw — Spółka dominująca — Spółka zależna)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/15

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus — Finlandia) — Akavan Erityisalojen Keskusliitto AEK ry i in. przeciwko Fujitsu Siemens Computers Oy
   (Sprawa C-44/08) (1)

   (Postępowanie prejudycjalne - Dyrektywa 98/59/WE - Zbliżanie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych - Artykuł 2 - Ochrona pracowników - Informowanie pracowników i przeprowadzanie z nimi konsultacji - Grupy przedsiębiorstw - Spółka dominująca - Spółka zależna)
   2009/C 267/26
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Akavan Erityisalojen Keskusliitto AEK ry i in.

      Strona pozwana: Fujitsu Siemens Computers Oy

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein oikeus — Wykładnia art. 2, 3 i 4 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (Dz.U. L 225, s. 16) — Określenie momentu powstania obowiązku spółki zależnej w zakresie przeprowadzenia konsultacji z przedstawicielami swojej załogi — Projekty lub decyzje podjęte w ramach grupy przedsiębiorstw dotyczące zmian działalności jednej ze spółek zależnych wchodzących w skład tej grupy

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych należy interpretować w ten sposób, że podjęcie w ramach grupy przedsiębiorstw decyzji strategicznych lub wprowadzenie zmian w działalności, które zmuszają pracodawcę do rozważenia lub zaplanowania zwolnień grupowych, powoduje powstanie ciążącego na pracodawcy obowiązku przeprowadzenia konsultacji z przedstawicielami pracowników.

               2)

               Powstanie po stronie pracodawcy obowiązku rozpoczęcia konsultacji w przedmiocie zamierzonych zwolnień grupowych nie jest zależne od tego, czy jest on w stanie dostarczyć przedstawicielom pracowników wszystkich informacji wymaganych przez art. 2 ust. 3 akapit pierwszy lit. b) dyrektywy 98/59.

               3)

               Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 98/59 w związku z art. 2 ust. 4 akapit pierwszy tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w przypadku grupy przedsiębiorstw składającej się ze spółki dominującej i co najmniej jednej spółki zależnej obowiązek przeprowadzenia konsultacji z przedstawicielami pracowników powstaje po stronie spółki zależnej będącej pracodawcą dopiero z chwilą wskazania konkretnej spółki zależnej, w której mogą zostać przeprowadzone zwolnienia grupowe.

               4)

               Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 98/59 w związku z art. 2 ust. 4 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w przypadku grupy przedsiębiorstw spółka zależna, w której mają zostać przeprowadzone zwolnienia grupowe, musi zakończyć procedurę konsultacji przed przystąpieniem — tam, gdzie to stosowne, również na bezpośrednie polecenie spółki dominującej — do wypowiadania umów o pracę zawartych z pracownikami dotkniętymi tymi zwolnieniami.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa F-17/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 grudnia 2006 r. — de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji (Urzędnicy — Nieobecność w pracy wskutek choroby — Przymusowe urlopowanie z powodu niezdolności do pracy)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/45

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 grudnia 2006 r. — de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji
   (Sprawa F-17/05) (1)

   (Urzędnicy - Nieobecność w pracy wskutek choroby - Przymusowe urlopowanie z powodu niezdolności do pracy)
   (2006/C 331/100)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: José António de Brito Sequeira Carvalho (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: K. H. Hagenaar, następnie O. Martins i M. Boury, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall, następnie D. Martin, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata C. Falmagne'a)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze stwierdzenie nieistnienia decyzji Komisji dotyczącej przymusowego urlopowania skarżącego z powodu niezdolności do pracy oraz nakaz zaprzestania rzekomych bezprawnych praktyk, za których ofiarę uważa się skarżący, jak również po drugie wniosek o odszkodowanie.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 13 lipca 2004 r. zabraniająca J. A. de Brito Sequeirze Carvalhemu wstępu na teren budynków Komisji zostaje uchylona.

               2)

               Decyzja Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 22 września 2004 r. przedłużająca przymusowe urlopowanie J. A. de Brita Sequeira Carvalha o sześć miesięcy oraz kolejne decyzje o przedłużeniu tego urlopu zostają uchylone.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokryje własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez skarżącego.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005 r. (sprawa zarejestrowana początkowo pod nr T-145/05 w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, a następnie przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).


title: Sprawa T-727/15: Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2016 r. – Justice & Environment/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące postępowania wszczętego przez Komisję w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przez Republikę Czeską — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia czy audytu — Ogólne domniemanie — Nadrzędny interes publiczny — Konwencja z Aarhus — Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności]

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/18

         Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2016 r. – Justice & Environment/Komisja
   (Sprawa T-727/15) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące postępowania wszczętego przez Komisję w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przez Republikę Czeską - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia czy audytu - Ogólne domniemanie - Nadrzędny interes publiczny - Konwencja z Aarhus - Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności])
   (2017/C 070/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Association Justice & Environment, z.s. (Brno, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat S. Podskalská)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin, F. Clotuche-Duvieusart i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, pierwotnej decyzji Komisji z dnia 19 sierpnia 2015 r. oraz decyzji Komisji z dnia 15 października 2015 r. wydanej w następstwie złożenia ponownego wniosku, odmawiającej udzielenia dostępu do niektórych dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania w sprawie naruszenia 2008/2186 toczącego się przeciwko Republice Czeskiej, dotyczących zastosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. 2008, L 152, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Association Justice & Environment, z.s., zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa T-425/13: Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2013 r. — Giant (China) przeciwko Radzie

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/36

         Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2013 r. — Giant (China) przeciwko Radzie
   (Sprawa T-425/13)
   2013/C 325/61
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Giant (China) Co. Ltd (Kunshan, Chiny) (przedstawiciel: P. De Baere, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. 2013 L 153, s. 17), w zakresie w jakim dotyczy skarżącej; oraz

               —

               obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na fakcie, że Rada zastosowała niewłaściwe kryterium prawne w celu określenia, czy Jinshan i Giant China stanowiły jeden podmiot gospodarczy naruszając zatem art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (rozporządzenia podstawowego).

               2)

               Zarzut drugi oparty na fakcie, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie stwierdzając, że spółki grupy Giant China oraz Jinshan wiążą ścisłe stosunki handlowe i strukturalne.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na fakcie, że Rada naruszyła art. 18 rozporządzenia podstawowego wymagając przedstawienia informacji, które nie były konieczne i co do których nie można było racjonalnie oczekiwać, że zostaną przedstawione przez Giant China.

               4)

               Zarzut czwarty oparty na fakcie, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że Giant China nie twierdziła, iż uzyskanie informacji dotyczących Jinshan stanowiło nieracjonalne obciążenie.

               5)

               Zarzut piąty oparty na fakcie, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że dowody przedstawione przez skarżącą nie mogły być zweryfikowane.

               6)

               Zarzut szósty oparty na fakcie, że Komisja i Rada naruszyły prawo do obrony, przysługujące Giant China wymagając informacji, których nie mogła ona dostarczyć oraz odrzucając inne przedstawione przez nią dowody.

               7)

               Zarzut siódmy oparty na fakcie, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że nałożenie indywidualnej stawki celnej na Giant China stworzyłoby ryzyko obejścia.

               8)

               Zarzut ósmy oparty na fakcie, że Rada w ocenie, czy wystąpiło ryzyko obejścia zastosowała w przypadku skarżącej inne kryteria niż kryteria stosowane w przypadku innych producentów i naruszyła zatem zasady niedyskryminacji i proporcjonalności.


title: Sprawa T-181/07: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2007 r. — Eurocopter przeciwko OHIM (STEADYCONTROL)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/32

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2007 r. — Eurocopter przeciwko OHIM (STEADYCONTROL)
   (Sprawa T-181/07)
   (2007/C 170/63)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Eurocopter (Marignane, Francja) (przedstawiciel: adwokat E.Soler Borda)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie w całości nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 marca 2007 r. dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego STEADYCONTROL nr 3 560 935 (R 8/2006-4).

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „STEADYCONTROL” dla towarów z klas 9,12 i 38 (zgłoszenia nr 3 560 935)

      Decyzja eksperta: częściowa odmowa rejestracji dla towarów z klas 9 i 12

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94 (1) w zakresie w jakim zdaniem skarżącej i w przeciwieństwie do ustaleń w zaskarżonej decyzji wyraz „STEADYCONTROL” nie ma charakteru opisowego i pozwala na odróżnienie towarów objętych zgłoszeniem

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1944, L 11, str. 1).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie T-241/01 Scandinavian Airlines System AB przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurencja — Porozumienie — Transport lotniczy — Rozporządzenie (EWG) nr 3975/87 — Zgłoszone porozumienia — Porozumienie wykraczające poza ramy zgłoszenia — Podział rynków — Grzywna — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Waga naruszenia — Komunikat w sprawie niewymierzania grzywien lub ograniczenia ich wysokości — Okoliczności łagodzące — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/12

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 18 lipca 2005 r.
   w sprawie T-241/01 Scandinavian Airlines System AB przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Konkurencja - Porozumienie - Transport lotniczy - Rozporządzenie (EWG) nr 3975/87 - Zgłoszone porozumienia - Porozumienie wykraczające poza ramy zgłoszenia - Podział rynków - Grzywna - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Waga naruszenia - Komunikat w sprawie niewymierzania grzywien lub ograniczenia ich wysokości - Okoliczności łagodzące - Nieograniczone prawo orzekania)
   (2005/C 229/24)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-241/01 Scandinavian Airlines System AB z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja), reprezentowanego przez adwokata M. Kofmanna, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: P. Oliver i W. Wils, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji 2001/716/WE z dnia 18 lipca 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE oraz art. 53 umowy o EOG (sprawa nr COMP.D.2 37.444 — SAS/Maersk Air oraz sprawa nr COMP.D.2 37.386 — Sun-Air przeciwko SAS i Maersk Air) (Dz.U. L 265, str. 15) w zakresie w jakim ustala on wysokość grzywny nałożonej na skarżącego na 39 375 000 EUR, ewentualnie wniosek o zmniejszenie kwoty tej grzywny, Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba), w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger i F. Dehousse, sędziowie, sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał w dniu 18 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący poniesie własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 369 z 22.12.2001.


               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/5

         Wyznaczenie izby do rozpoznawania spraw, o których mowa w art. 104b regulaminu Trybunału Sprawiedliwości
   2009/C 267/08
   Na posiedzeniu w dniu 9 października 2009 r. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wyznaczył na okres jednego roku do 6 października 2010 r. trzecią izbę Trybunału na izbę, która zgodnie z art. 9 § 1 regulaminu Trybunału Sprawiedliwości będzie rozpoznawać sprawy, o których mowa w art. 104b regulaminu.


title: Sprawa T-35/10: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — Bank Melli Iran przeciwko Radzie

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/47

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — Bank Melli Iran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-35/10)
   2010/C 100/72
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Melli Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat L. Defalque)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ust. 4 sekcji B załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 1100/2009 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu oraz decyzji Rady z dnia 18 listopada 2009 r.;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżący wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1100/2009 z dnia 17 listopada 2009 r. (1) w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (2) oraz uchylającego decyzję 2008/475/WE (3) w zakresie, w jakim skarżący został wymieniony w wykazie osób, podmiotów lub organów, których fundusze i zasoby gospodarcze zamraża się na podstawie tego przepisu.
   Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności ust. 4 sekcji B załącznika w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącego i przedstawia następujące argumenty prawne w uzasadnieniu swojej skargi.
   Po pierwsze skarżący twierdzi, że kwestionowane rozporządzenie i decyzja zostały przyjęte z naruszeniem prawa skarżącego do obrony, a w szczególności jego prawa do rzetelnego procesu sądowego, ponieważ nie przedstawiono mu żadnych dowodów czy dokumentów potwierdzających twierdzenia Rady. Ponadto utrzymuje, że dodatkowe twierdzenia do decyzji z 2008 r. są niesprecyzowane, niejasne i skarżący nie może na nie odpowiedzieć, ponieważ odmówiono mu prawa do bycia wysłuchanym.
   Skarżący twierdzi ponadto, że Rada naruszyła swój obowiązek przedstawienia wystarczającego uzasadnienia.
   Po drugie skarżący utrzymuje, że Rada nie przedstawiła indywidualnego i szczegółowego uzasadnienia zaskarżonych aktów z naruszeniem art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr 423/2007.
   Po trzecie, skarżący utrzymuje, że pozwana dopuściła się błędu w wykładni art. 7 ust. 2 lit. a), b) i c) rozporządzenia nr 423/2007, ponieważ zdaniem skarżącego, Rada nie wyjaśniła w jaki sposób zwykła działalność bankowa skarżącego dowodzi jego zaangażowania czy bezpośredniego wkładu w działania Iranu wrażliwe z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych.
   Ponadto skarżący kwestionuje zgodność z prawem wyroku Sądu z dnia 14 października 2009 r. (4), zaskarżonego przez niego do Trybunału Sprawiedliwości (5), na podstawie którego Sąd oddalił jego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2008/475/WE z dnia 23 czerwca 2008 r. (6). W tym kontekście skarżący twierdzi, że Sąd dopuścił się błędu co do prawa twierdząc, że rozporządzenie nr 423/2007 i decyzja 2008/475/WE zostały przyjęte zgodnie z prawem w drodze kwalifikowanej większości a nie jednomyślności członków. Zdaniem skarżącego, skoro rozporządzenie nr 423/2007 stanowi podstawę prawną do wydania rozporządzenia i decyzji zaskarżonych w niniejszej sprawie, powyższe rozumowanie znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Tym samym skarżący twierdzi, że Rada naruszyła istotny wymóg proceduralny nałożony na podstawie traktatu normami prawnymi dotyczącymi jego wdrażania i art. 7 ust. 2 wspólnego stanowiska 2007/140/WPZiB (7).
   Ponadto skarżący kwestionuje wyrok Sądu w zakresie, w jakim Sąd uznał, że uznanie Rady w oparciu o art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 423/2007 jest autonomiczne i w ten sposób podważył istotność decyzji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych w tym zakresie, z naruszeniem zasady proporcjonalności i prawa własności. Skarżący utrzymuje, że to samo rozumowanie stosuje się do rozporządzenia i decyzji zaskarżonych w niniejszej sprawie, ponieważ Rada nie uwzględniła decyzji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, a tym samym naruszyła zasadę proporcjonalności i prawo własności.

      (1)  Dz.U. 2009 L 303, s. 31.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczące środków ograniczających wobec Iranu, Dz.U. 2007 L 103, s. 1.

      (3)  Decyzja Rady z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu, Dz.U. 2008 L 163, s. 29.

      (4)  Wyrok w sprawie T-390/08 Bank Melli Iran przeciwko Radzie, dotychczas niepublikowany w Zbiorze

      (5)  Sprawa C-548/09 P Bank Melli Iran przeciwko Radzie

      (6)  Dz.U. 2008 L 163, s. 29.

      (7)  Wspólne stanowisko Rady 2007/140/WPZiB z dnia 27 lutego 2007 r. dotyczące środków ograniczających wobec Iranu, Dz.U. 2007 L 61, s. 49.


title: Sprawa T-691/16: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2016 r. – Elevolution-Engenharia/Komisja

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/26

      Skarga wniesiona w dniu 26 września 2016 r. – Elevolution-Engenharia/Komisja
      (Sprawa T-691/16)
      (2016/C 441/30)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Elevolution-Engenharia SA (Amadora, Portugalia (przedstawiciele: A. Pinto Cardoso i L. Fuzeta da Ponte, advogados))

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  dopuszczenie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej zawartej w wezwaniach do zapłaty otrzymanych przez skarżącą w komunikacie z dnia 3 sierpnia 2016 r;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami skarżącej, które zostaną wyliczone.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości. Pozwana nie jest właściwa i nie ma kompetencji do wydawania aktów, o uchylenie których się wnosi.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów formalnych. Zaskarżone wezwania zostały uzasadnione w sposób niewyraźny lub dorozumiany, zostały sformułowane w sposób niejasny i nie są spójne z prawem Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia traktatu i zasad dotyczących jego stosowania.


title: Sprawa T-764/15: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2015 r. – Deutsche Lufthansa/Komisja

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/43

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2015 r. – Deutsche Lufthansa/Komisja
   (Sprawa T-764/15)
   (2016/C 068/55)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Martin-Ehlers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 1 października 2014 r. w sprawie SA.32833 (2011/C) (ex 2011/NN) – Lotnisko Hahn;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               błędy proceduralne z powodu braku dalszych konsultacji ze skarżącą w roku 2014,

               —

               niepełne przedstawienie sprawy, chociaż okoliczności faktyczne były znane pozwanej w chwili wydania zaskarżonej decyzji,

               —

               błędna ocena prawna środków na rzecz rozpatrywanego lotniska w zakresie, w jakim niektóre środki nie zostały zakwalifikowane jako pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, a inne zostały zakwalifikowane jako pomoc państwa zgodna ze wspólnym rynkiem,

               —

               nieuwzględnienie okoliczności, że cała wymieniona w zaskarżonej pomoc na rzecz rozpatrywanego lotniska w rezultacie została przekazana na rzecz Ryanair jako najważniejszego użytkownika tego lotniska.


               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/1

         2010/C 51/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 37 z 13.2.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 24 z 30.1.2010.

      Dz.U. C 11 z 16.1.2010.

      Dz.U. C 312 z 19.12.2009.

      Dz.U. C 297 z 5.12.2009.

      Dz.U. C 282 z 21.11.2009.

      Dz.U. C 267 z 7.11.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-72/14: Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2015 r. – Bateaux mouches/OHIM (BATEAUX MOUCHES) [Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy BATEAUX MOUCHES — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/27

         Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2015 r. – Bateaux mouches/OHIM (BATEAUX MOUCHES)
   (Sprawa T-72/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy BATEAUX MOUCHES - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 155/31)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Compagnie des bateaux mouches SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat G. Barbaut)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 listopada 2013 r. (sprawa R 284/2013-2) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską słownego znaku towarowego BATEAUX MOUCHES.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Compagnie des bateaux mouches SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa T-276/09: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2009 r. — Kavaklidere-Europe przeciwko OHIM — Yakult Honsha (Yakut)

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/4

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2009 r. — Kavaklidere-Europe przeciwko OHIM — Yakult Honsha (Yakut)
   (Sprawa T-276/09)
   2009/C 244/07
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kavaklidere-Europe (Anvers, Belgia) (przedstawiciele: I.D. Tygat i J.A. Vercraeye, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Kabushiki Kaisha Yakult Honsha (Tokyo, Japonia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie R 1396/2008-4;

               —

               uznanie, że należy dopuścić do rejestracji znaku towarowego „Yakut” jako wspólnotowego znaku towarowego; oraz

               —

               obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Kavaklidere-Europe

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Yakut” dla towarów z klasy 33

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Kabushiki Kaisha Yakult Honsha

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe zgłoszenie znaku towarowego „Yakult” dla towarów z klas 29 i 32; wcześniejszy znak towarowy „YAKULT” uznawany za powszechnie znany we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej w odniesieniu do towarów z klas 29 i 32; wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy „YAKULT” uznawany za podlegający ochronie we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej w odniesieniu do towarów z klas 29 i 32.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady 207/2009), ponieważ Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że zgłaszane towary należy uznać za podobne i że istnieje wysoki stopień podobieństwa wizualnego i fonetycznego w przypadku omawianych znaków towarowych; naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady 40/94 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady 207/2009), ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że rozpatrywany wspólnotowy znak towarowy czerpie nienależną korzyść z odróżniającego charakteru lub renomy wspomnianego w postępowaniu w sprawie sprzeciwu znaku towarowego lub wyrządza im szkodę.


title: Sprawa C-272/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 21 marca 2012 r. w połączonych sprawach T-50/06 RENV, T-56/06 RENV, T-60/06 RENV, T-62/06 RENV i T-69/06 RENV Irlandia i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 czerwca 2012 r. przez Komisję Europejską

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 21 marca 2012 r. w połączonych sprawach T-50/06 RENV, T-56/06 RENV, T-60/06 RENV, T-62/06 RENV i T-69/06 RENV Irlandia i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 czerwca 2012 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-272/12 P)
   2012/C 235/16
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, G. Conte, D. Grespan, N. Khan i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Republika Francuska, Irlandia, Republika Włoska, spółka Eurallumina SpA, spółka Aughinish Alumina Ltd

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 21 marca 2012 r., doręczonego Komisji w dniu 23 marca 2012 r., w połączonych sprawach T-50/06 RENV, T-56/06 RENV, T-60/06 RENV, T-62/06 RENV i T-69/06 RENV Irlandia i in. przeciwko Komisji

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               pozostawienie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów do orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja wniosła do Trybunału Sprawiedliwości odwołanie od wyroku z dnia 21 marca 2012 r. w połączonych sprawach T-50/06 RENV, T-56/06 RENV, T-60/06 RENV, T-62/06 RENV i T-69/06 RENV Irlandia i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji 2006/323/WE z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii, wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy (1).
   Wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów na poparcie środka zaskarżenia, opartych na braku właściwości Sądu, naruszeniu przepisów postępowania przed Sądem, które doprowadziło do uszczerbku dla interesów Komisji oraz naruszeniu prawa Unii.
   Po pierwsze, zdaniem wnoszącej odwołanie, Sąd dopuścił się obrazy prawa uwzględniając z urzędu w pięciu połączonych sprawach zarzut naruszenia art. 87 ust. 1 WE oparty na niemożliwości przypisania państwom członkowskim spornych środków krajowych. W każdym razie w sprawach T-56/06 RENV i T-60/06 RENV uwzględniono z urzędu zarzuty oparte na naruszeniu zasady pewności prawa lub domniemania zgodności aktów Unii z prawem, co doprowadziło do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w całości, chociaż zarzuty te podniesiono jedynie względem nakazu zwrotu.
   Po drugie, rozstrzygając między innymi, że pojęcie zakłócenia konkurencji ma taki sam zakres i znaczenie w dziedzinie harmonizacji krajowych systemów prawa podatkowego oraz w dziedzinie pomocy państwa, wbrew orzeczeniu Trybunału z dnia 2 grudnia 2009 r. w sprawie C-89/08 P Komisja przeciwko Irlandii i in, Zb.Orz., s. I-11245, Sąd dopuścił się obrazy prawa, a w szczególności naruszył art. 61 akapit drugi Statutu Trybunału, wedle którego, jeżeli Trybunał uchylił wyrok Sądu i zwrócił sprawę do ponownego rozpoznania, Sąd jest związany wykładnią prawa dokonaną przez Trybunał.
   Uznając, że sporne zwolnienia nie stanowią przejawów pomocy państwa, gdyż zostały one autoryzowane przez Radę na podstawie przepisów o harmonizacji podatkowej, wobec czego nie można ich przypisać zainteresowanym państwom członkowskim i nie są one objęte procedurą kontroli pomocy państwa określoną przez traktat, Sąd dopuścił się po raz trzeci obrazy prawa przy ustalaniu podziału kompetencji pomiędzy Radę a Komisję, jak również przy ustalaniu relacji istniejącej pomiędzy harmonizacją podatkową a pomocą państwa, tym samym naruszając art. 87 i 88 WE oraz zasadę równowagi instytucjonalnej.
   Po czwarte, Sąd dopuścił się wykładni contra legem decyzji Rady 2001/224/WE z dnia 12 marca 2001 r. dotyczącej obniżonych stawek podatku akcyzowego oraz zwolnienia od tego podatku niektórych olejów mineralnych używanych do celów szczególnych. Zdaniem wnoszącej odwołanie, Sąd oparł swoją wykładnię na odpowiedzi udzielonej przez Radę na pytanie Sądu, naruszając tym samym zasady wykładni aktów instytucji, a także wypaczając znaczenie owej odpowiedzi, udzielonej przez Radę.
   Wreszcie wyrok Sądu, w zakresie, w jakim oparty został na naruszeniu zasady pewności prawa, na zasadzie domniemania legalności oraz na zasadzie dobrej administracji, dotknięty jest brakiem uzasadnienia bądź też wadami wskazanymi w zarzutach drugim, trzecim oraz czwartym.

      (1)  Dz.U. 2006 L 119, s. 12.


title: Sprawa C-445/15: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 lutego 2016 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo] – The Queen, na wniosek Nutricia Limited/Secretary of State for Health

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/23

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 lutego 2016 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo] – The Queen, na wniosek Nutricia Limited/Secretary of State for Health
   (Sprawa C-445/15) (1)

   (2016/C 136/31)
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa T-389/14: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2014 r. – salesforce.com przeciwko OHIM (MARKETINGCLOUD)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/18

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2014 r. – salesforce.com przeciwko OHIM (MARKETINGCLOUD)
   (Sprawa T-389/14)
   2014/C 329/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: salesforce.com, Inc. (San Francisco, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 marca 2014 r. w sprawie R 1854/2013-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MARKETINGCLOUD” dla usług z klasy 42 – zgłoszenie nr 1 0 9 79  441

      Decyzja eksperta: Uznanie, że zgłoszony znak towarowy nie ma zdolności rejestracyjnej

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-340/13: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2013 r — Federación Española de Hostelería przeciwko EACEA

text:
               24.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/13

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2013 r — Federación Española de Hostelería przeciwko EACEA
   (Sprawa T-340/13)
   2013/C 245/16
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Federación Española de Hostelería (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: F. del Nogal Méndez i R. Fernández Flores, adwokaci)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2007-19641 134736-LLP-I-2007-1-ES -Leonardo-LMP

               —

               pomocniczo, zarządzenie cofnięcia postępowania do daty wysłania błędnie zaadresowanych informacji przez audytorów, tak aby umożliwić skarżącej przedstawienie odpowiednich argumentów,

               —

               pomocniczo, o zmniejszenie wysokości zażądanego zwrotu, zgodnie z zasadą proporcjonalności,

               —

               obciążenie Komisji kosztami przedstawicieli i innymi kosztami niniejszej sprawy,

               —

               nakazanie Komisji zwrotu wypłaconych kwot wraz z odpowiadającymi im odsetkami za zwłokę.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu ustalonej procedury.

                           —

                           W tym zakresie podnosi, że informacje dotyczące sprawozdania z audytu zostały przekazane osobie trzeciej pozostającej poza stosunkiem pomiędzy agencją wykonawczą a stroną powodową.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadniania decyzji.

                           —

                           W tym zakresie podnosi, że decyzja o odzyskaniu pozbawiona jest stosownego uzasadnienia w zakresie, w jakim agencja wykonawcza wystosowała wobec skarżącej wezwanie do zapłaty wraz z załączonym sprawozdaniem z audytu.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony.

                           —

                           W tym zakresie podnosi, że w trakcie postępowania nigdy nie mogła przedstawić swojego punktu widzenia odnośnie do stosowności i właściwości zarzucanych okoliczności, a w szczególności w kwestii tych wszystkich dokumentów, które Komisja wzięła pod uwagę przy uzasadnianiu swojego twierdzenia odnośnie do istnienia naruszenia prawa Unii.

               4)

               Czwarty zarzut dotyczący naruszenia zasady ochrony słusznych oczekiwań.

                           —

                           W tym zakresie twierdzi, że od czasu zawarcia umowy w kwietniu 2009 r. do kwietnia 2013 r. agencja egzekucyjna nie wyraziła żadnego sprzeciwu co do sposobu wykonywania projektu.

               5)

               Zarzut piąty oparty na nadużyciu władzy.

                           —

                           W tym zakresie twierdzi się, że Komisja nie poinformowała skarżącej o okolicznościach, które można by jej zarzucić, ani też nie dała jej możliwości bycia wysłuchaną przed wydaniem sankcji.

               6)

               Wreszcie, skarżąca podnosi naruszenie zasady proporcjonalności.


title: Sprawa T-8/14: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2014 r. — Mogyi przeciwko OHMI (Just crunch it…)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/25

      Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2014 r. — Mogyi przeciwko OHMI (Just crunch it…)
      (Sprawa T-8/14)
      (2014/C 71/46)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Mogyi Kft. (Csávoly, Węgry) (przedstawiciel: adwokat Zs. Klauber)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  nakazanie publikacji zgłoszenia znaku towarowego poza częścią dotyczącą „chleba, wyrobów cukierniczych i słodyczy” (klasa 30) oraz „ziaren i produktów rolnych” (klasa 31)

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Just crunch it…” dla towarów i usług z klas 29, 30, 31 i 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 713 485

         Decyzja eksperta: częściowe odrzucenie zgłoszenia

         Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji decyzją nr R 1921/2012-1

         Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 października 2004 r. w sprawie T-207/02, Nicoletta Falcone przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Konkurs otwarty — Niedopuszczenie do egzaminów pisemnych z powodu wyników uzyskanych na etapie preselekcji — Zarzucana bezprawność ogłoszenia o konkursie)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/33

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 26 października 2004 r.
   w sprawie T-207/02, Nicoletta Falcone przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie do egzaminów pisemnych z powodu wyników uzyskanych na etapie preselekcji - Zarzucana bezprawność ogłoszenia o konkursie)
   (2005/C 6/65)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-207/02, Nicoletty Falcone, kandydatki w konkursie COM/A/10/01, reprezentowanej przez M. Condinanziego, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: J. Curall, wspierany przez A. Dal Ferro, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu COM/A/10/01 z dnia 2 maja 2002 r. o wyłączeniu kandydatki z następującego po testach preselekcyjnych egzaminu pisemnego, ponieważ nie otrzymała ona liczby punktów wystarczającej, aby znaleźć się pomiędzy kandydatami, którzy otrzymali 400 najlepszych ocen, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij i N. Forwood, sędziowie; sekretarz: M. H. Jung, wydał w dniu 26 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania, wliczając w to koszty związane z postępowaniem w sprawie zastosowania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 202 z 24.8.2002.


title: Sprawa C-360/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 14 maja 2014 r. w sprawie T-198/12 Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 24 lipca 2014 r. przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/43

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 14 maja 2014 r. w sprawie T-198/12 Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 24 lipca 2014 r. przez Republikę Federalną Niemiec
   (Sprawa C-360/14 P)
   2014/C 315/70
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, A. Lippstreu, pełnomocnicy, U. Karpenstein, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               1.

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie T-198/12 Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej mającej za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności w części decyzji Komisji 2012/160/UE z dnia 1 marca 2012 r. dotyczącej przepisów krajowych zgłoszonych przez rząd Republiki Federalnej Niemiec utrzymujących dopuszczalne wartości dla ołowiu, baru, arsenu, antymonu, rtęci, nitrozoamin i substancji zdolnych do tworzenia nitrozoamin w zabawkach po wejściu w życie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/48/WE w sprawie bezpieczeństwa zabawek (1) w zakresie, w którym sąd oddalił skargę;

               2.

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2012/160/EU z dnia 1 marca 2012 r. w zakresie, w jakim nie zatwierdza się w niej przepisów krajowych zgłoszonych w celu utrzymania dopuszczalnych wartości dla antymonu, arsenu i rtęci w zabawkach; pomocniczo, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               3.

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty:

                  Zarzut pierwszy: Sąd naruszył art. 114 ust. 4 TFUE w trójnasób. Naruszył on zasadę autonomicznej oceny ryzyka przez państwa członkowskie, w związku z tym, że z okoliczności, że u podstaw środków zgłoszonych przez wnoszącą odwołanie leży odmienna ocena ryzyka wywiódł brak ich zdatności. Ponadto sąd niezgodnie z prawem zażądał dowodu, że zagwarantowany w dyrektywie 2009/48/WE poziom ochrony jest jako taki niewystarczający. Wreszcie sąd oparł swe stwierdzenia na błędnym stanowisku prawnym w związku z tym, że odmówił dokonania ilościowego, opartego na dopuszczalnych wartościach porównania poziomu ochrony.

                  Zarzut drugi: Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia orzeczeń wynikający z art. 36 i art. 53 ust. 1 Statutu Trybunału. Po pierwsze jego uzasadnienie odnoszące się do tabeli przedłożonej przez Republikę Federalną Niemiec jest wewnętrznie sprzeczne, ponieważ opiera się na rzekomych błędach obliczeniowych i pomiarowych. Po drugie uzasadnienie jest niewystarczające, ponieważ sąd przyjął, że dokonane przez Republikę Federalną Niemiec porównanie dopuszczalnych wartości migracji nie ukazuje wyższego poziomu ochrony, nie rozpatrując przy tym znaczenia kategorii materiałów, które mogą być zeskrobane.

                  Zarzut trzeci: Sąd dopuścił się w trójnasób przeinaczenia stanu faktycznego, względnie dowodów. Po pierwsze, w sposób oczywiście błędny oddał on treść tabeli 3 przedłożonej przez stronę wnoszącą odwołanie. Po drugie w sposób oczywiście błędny przyjął, że przedłożona przez wnoszącą odwołanie tabela Bundesinstitut für Risikobewertung zawiera wartości dodane w sposób niedopuszczalny. Po trzecie, sąd w sposób oczywiście błędny zrozumiał stanowisko Komitetu Naukowego ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska (SCHER) z dnia 1 lipca 2010 r., w związku z tym, że wywiódł z owego stanowiska stwierdzenie dotyczące wiarygodności dopuszczalnych wartości przyswajalności, których SCHER nie wyraził.

      (1)  Dz.U. L 80, s. 19.


               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/1

         2009/C 282/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 267 z 7.11.2009.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 256 z 24.10.2009.

      Dz.U. C 244 z 10.10.2009.

      Dz.U. C 233 z 26.9.2009.

      Dz.U. C 220 z 12.9.2009.

      Dz.U. C 205 z 29.8.2009.

      Dz.U. C 193 z 15.8.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-63/05: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/21

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-63/05)
   (2005/C 82/42)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 3 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Minasa Konstantinidisa ze Służby Prawnej, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Republice Greckiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 2002 r. odnoszącej się do ozonu w otaczającym powietrzu (Dz.U. L 67 z 9.3.2002, str. 14), a w każdym razie nie powiadamiając o ich ustanowieniu Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 9 września 2005 r.


20150731060617112015/C 270/558202014TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150619424214Sprawa T-820/14: Postanowienie Sądu z dnia 19 czerwca 2015 r. – Delta Group agroalimentare/Komisja
 ---documentbreak--- C2702015PL4240120150619PL0055424421Postanowienie Sądu z dnia 19 czerwca 2015 r. – Delta Group agroalimentare/Komisja
   (Sprawa T-820/14) (
         1
      )2015/C 270/55Język postępowania: włoskiPrezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa C-600/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko — Gospodarowanie odpadami — Dyrektywy 2008/98/WE, 1999/31/WE i 92/43/EWG — Składowanie odpadów na wyspie Zakynthos — Narodowy park morski na Zakynthos — Sieć Natura 2000 — Żółw morski Caretta caretta — Przedłużenie okresu ważności klauzul dotyczących ochrony środowiska — Brak planu zagospodarowania — Prowadzenie składowiska — Błędne funkcjonowanie — Przepełnienie składowiska — Przenikanie odcieków — Niewystarczający zasięg i rozprzestrzenianie się odpadów — Rozbudowa składowiska)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-600/12) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko - Gospodarowanie odpadami - Dyrektywy 2008/98/WE, 1999/31/WE i 92/43/EWG - Składowanie odpadów na wyspie Zakynthos - Narodowy park morski na Zakynthos - Sieć Natura 2000 - Żółw morski Caretta caretta - Przedłużenie okresu ważności klauzul dotyczących ochrony środowiska - Brak planu zagospodarowania - Prowadzenie składowiska - Błędne funkcjonowanie - Przepełnienie składowiska - Przenikanie odcieków - Niewystarczający zasięg i rozprzestrzenianie się odpadów - Rozbudowa składowiska))
   2014/C 315/10
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i D. Düsterhaus, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Republika Grecka,

                           —

                           utrzymując działalność składowiska odpadów na wyspie Zakynthos, w miejscowości Gryparaiika w regionie Kalamaki (Grecja), które to składowisko źle funkcjonuje, jest przepełnione i nie spełnia wszystkich warunków i wymogów ustanowionych w uregulowaniach Unii w zakresie środowiska naturalnego przewidzianych w art. 13 i art. 36 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE Parlamentu i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy, jak również w art. 8, art. 9, art. 11 ust. 1 lit. a), art. 12 i art. 14 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów oraz

                           —

                           odnawiając zezwolenie na prowadzenie składowiska, o którym mowa, bez zastosowania procedury określonej w art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory,

                     uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie powyższych przepisów.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa C-379/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative — Luksemburg) — Caves Krier Frères SARL przeciwko Directeur de l'Administration de l'emploi (Swobodny przepływ pracowników — Artykuł 45 TFUE — Pomoc na zatrudnienie bezrobotnych w starszym wieku i długotrwale bezrobotnych — Warunek zarejestrowania w biurze pośrednictwa pracy krajowego urzędu pracy — Warunek miejsca zamieszkania — Ograniczenie — Względy uzasadniające)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative — Luksemburg) — Caves Krier Frères SARL przeciwko Directeur de l'Administration de l'emploi
   (Sprawa C-379/11) (1)

   (Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 45 TFUE - Pomoc na zatrudnienie bezrobotnych w starszym wieku i długotrwale bezrobotnych - Warunek zarejestrowania w biurze pośrednictwa pracy krajowego urzędu pracy - Warunek miejsca zamieszkania - Ograniczenie - Względy uzasadniające)
   2013/C 38/07
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Caves Krier Frères SARL

      Strona pozwana: Directeur de l'Administration de l'emploi

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour administrative — Wykładnia art. 21 i 45 TFUE — Uregulowanie krajowe uzależniające zwrot składek na zabezpieczenie społeczne pracodawcom sektora prywatnego zatrudniającym osoby bezrobotne w wieku powyżej 45 lat od faktu, by osoby te były zarejestrowane w biurze pośrednictwa pracy krajowego urzędu pracy od co najmniej miesiąca — Warunek miejsca zamieszkania jako warunek tej rejestracji — Utrudnienie swobody przepływu pracowników — Naruszenie zasady równego traktowania

      Sentencja

   Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które uzależnia przyznanie pracodawcom pomocy na zatrudnienie bezrobotnych w wieku powyżej 45 lat od spełnienia warunku, by zatrudniony bezrobotny był zarejestrowany w tym samym państwie członkowskim jako osoba poszukująca pracy, jeżeli takie zarejestrowanie jest uzależnione — czego ustalenie należy do sądu odsyłającego — od spełnienia warunku posiadania miejsca zamieszkania na terytorium krajowym.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa T-278/11: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2011 r. — ClientEarth i in. przeciwko Komisji

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/20

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2011 r. — ClientEarth i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-278/11)
   2011/C 219/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Friends of the Earth Europe (Amsterdam, Niderlandy), Stichting Fern (Lejda, Niderlandy) i Stichting Corporate Europe Observatory (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat P. Kirch)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że Komisja naruszyła rozporządzenie nr 1049/2001 (1);

               —

               stwierdzenie, że Komisja naruszyła konwencję z Aarhus (2);

               —

               stwierdzenie, że Komisja naruszyła rozporządzenie nr 1037/2006 (3);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001, zgodnie z którym nastąpiło wydanie dorozumianej decyzji odmownej ze względu na brak odpowiedzi ze strony Komisji w podanym terminie na wniosek potwierdzający skarżących;

               —

               wydanie nakazu sądowego zgodnie z art. 9 ust. 4 konwencji z Aarhus nakazującego Komisji udostępnienie w określonym terminie wszystkich żądanych dokumentów, chyba że podlegają one absolutnemu wyjątkowi przewidzianemu w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżących zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem, łącznie z kosztami poniesionymi przez jakichkolwiek interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności odmownego rozpatrzenia przez Komisję wniosku o udostępnienie dokumentów związanych z dobrowolnymi systemami certyfikacji, o których uznanie wystąpiono do Komisji na postawie art. 18 dyrektywy 2009/28 (4).
   Na poparcie skargi strona skarżący podnoszą siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 ze względu na brak odpowiedzi Komisji w przypisanym terminie i niepodanie przez Komisję dokładnych powodów wystąpienia o przedłużenie.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1049/2001 ze względu na brak odpowiedzi Komisji w przedłużonym terminie.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 7 i 8 rozporządzenia nr 1049/2001 ze względu na niepodanie przez Komisję dokładnych powodów niewydania każdego z dokumentów.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 6, 7 i 8 rozporządzenia nr 1049/2001 ze względu na nieprzedstawienie przez Komisję konkretnej, indywidualnej oceny treści każdego z dokumentów.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 4 konwencji z Aarhus, art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 i art. 6 rozporządzenia nr 1367/2006 ze względu na powołanie się na wyjątek związany z ochroną interesów handlowych.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 4 konwencji z Aarhus, art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 i art. 6 rozporządzenia nr 1367/2006 ze względu na zastosowanie wyjątku odnoszącego się do tego, że ujawnienie dokumentów poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez instytucję.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 i 7 rozporządzenia nr 1049/2001 i art. 6 rozporządzenia nr 1367/2006 ze względu na to, że Komisja nie dokonała oceny, która część dokumentów mogła lub nie mogła zostać ujawniona, oraz oceny okresu zastosowania odpowiedniego wyjątku.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      (2)  Konwencja EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska.

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

      (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. L 140, s. 16).


title: Sprawa T-461/16: Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2016 r. – Kaddour/Rada

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/19

         Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2016 r. – Kaddour/Rada
   (Sprawa T-461/16)
   (2016/C 383/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Khaled Kaddour (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: V. Davies i V. Wilkinson, solicitors, oraz R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/840 z dnia 27 maja 2016 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżący twierdzi, że zaskarżone środki (i) stanowią nadużycie proceduralne, a tym samym nadużycie władzy; jak również (ii) są równoznaczne z naruszeniem podstawowych praw skarżącego w zakresie prawa do dobrej administracji, prawa do skutecznego środka prawnego oraz prawa do rzetelnego procesu chronionych na gruncie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz europejskiej Konwencji praw człowieka i podstawowych wolności.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 66 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżący podnosi, że zaskarżone środki są wadliwe ze względu na błędną ocenę.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżący twierdzi, że zaskarżone środki stanowią naruszenie podstawowych praw skarżącego w zakresie prawa do ochrony dobrego imienia oraz prawa do niezakłóconego korzystania z własności chronionych na gruncie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz europejskiej Konwencji praw człowieka i podstawowych wolności, jak również zasady proporcjonalności.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym zaskarżone środki naruszają zasadę niedyskryminacji.


title: Sprawa T-192/09: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2009 r. — Amen Corner przeciwko OHIM — Comercio Electrónico Ojal (SEVE TROPHY)

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/18

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2009 r. — Amen Corner przeciwko OHIM — Comercio Electrónico Ojal (SEVE TROPHY)
   (Sprawa T-192/09)
   2009/C 167/35
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Amen Corner (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Calderón Chavero i T. Villate Consonni)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Comercio Electrónico Ojal (SEVE TROPHY) (Madryt, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 marca 2009 r. w sprawie R-462/2008-2 w części dotyczącej towarów należących do klasy 09.

               —

               na podstawie ww. stwierdzenia nieważności odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego nr 4 617 213 w całości

               —

               obciążenie kosztami wynikającymi z niniejszego postępowania OHIM i innych stron postępowania w razie sprzeciwu wobec powyższego i oddalenia ich żądań

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Comercio Electrónico Ojal

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „SEVE TROPHY” (zgłoszenie nr 4 617 213) dla towarów i usług należących do klas 3, 9, 14, 18, 25, 28, 35 i 41.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżące przedsiębiorstwo

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe znaki towarowe „SEVE TROPHY” i „SEVE BALLESTEROS TROPHY” (nr 1 541 226, nr 1 980 341, nr 2 068 682 i nr 3 846 235), dla towarów i usług należących do klas 3, 14, 25, 28, 35 i 41.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu wniesionego na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s.1) [zastąpionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 78, s. 1]

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94


               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/1

         2009/C 205/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 193 z 15.8.2009.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 180 z 1.8.2009.

      Dz.U. C 167 z 18.7.2009.

      Dz.U. C 153 z 4.7.2009.

      Dz.U. C 141 z 20.6.2009.

      Dz.U. C 129 z 6.6.2009.

      Dz.U. C 113 z 16.5.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa F-136/14: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2014 r. – ZZ/Komisja

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/54

         Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2014 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-136/14)
   (2015/C 034/66)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat D. de Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji przyznającej mu z mocą wsteczną dodatek zagraniczny, w zakresie w jakim moc wsteczna ograniczona jest do dnia 1 września 2013 r., zaś skarżący podnosi, że Komisja powinna przyznać mu ten dodatek od chwili jego zatrudnienia w Komisji w dniu 1 lipca 1999 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji PMO z dnia 29 stycznia 2014 r. o przyznaniu mu dodatku zagranicznego, o którym mowa w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, z mocą wsteczną od dnia 1 września 2013 r., zamiast od chwili jego zatrudnienia w dniu 1 lipca 1999 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-98/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Fédération nationale du Crédit agricole przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/50

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Fédération nationale du Crédit agricole przeciwko Komisji
   (Sprawa T-98/06) (1)

   (2009/C 55/91)

      Język postępowania: francuski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Wykreślenie sprawy C-123/05

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/13

         Wykreślenie sprawy C-123/05 (1)

   (2005/C 330/35)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 6 września 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-123/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005.


title: Sprawa C-382/15 P: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2016 r. – Skype Ultd/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Sky plc, dawniej British Sky Broadcasting Group plc, Sky IP International Ltd (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Umorzenie postępowania)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/4

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2016 r. – Skype Ultd/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Sky plc, dawniej British Sky Broadcasting Group plc, Sky IP International Ltd
   (Sprawa C-382/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 136/06)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Skype Ultd (przedstawiciele: A. Carboni, M. Browne, solicitors)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik), Sky plc, dawniej British Sky Broadcasting Group plc, Sky IP International Ltd (przedstawiciele: D. Rose i J. Curry, solicitors)

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie odwołania zostaje umorzone.

               2)

               Skype Ultd zostaje obciążona kosztami niniejszego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa C-195/10: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/20

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej
   (Sprawa C-195/10)
   2010/C 179/33
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Marghelis, E. Randvere)

      Strona pozwana: Republika Estońska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Estońska nie dokonała prawidłowej transpozycji art. 8 lit. a) pkt iv) i art. 10 dyrektywy Rady 1999/31/WE (1) z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów;

               —

               obciążenie Republiki Estońskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 91 ust. 5 Jäätmeseadus (ustawy o odpadach) nie stanowi, że zabezpieczenie będzie obowiązywać tak długo, jak będą tego wymagać działania utrzymania i poeksploatacyjnego nadzoru nad składowiskiem zgodnie z art. 13 lit. d), a poza tym nie przewidziano, że koszty poeksploatacyjnego nadzoru nad składowiskiem powinny być pokryte przez okres co najmniej trzydziestu lat.

      (1)  Dz.U. L 182 z 16.7.1999, s. 1.


title: Sprawa C-122/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postepowanie wszczęte przez C (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Zasady równego traktowania i niedyskryminacji ze względu na wiek — Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuły 2, 3 i 6 — Odmienne traktowanie ze względu na wiek — Ustawodawstwo krajowe przewidujące w niektórych sytuacjach wyższe opodatkowanie dochodów ze świadczeń emerytalnych niż dochodów z wynagrodzenia — Zakres stosowania dyrektywy 2000/78 — Kompetencje Unii Europejskiej w dziedzinie podatków bezpośrednich)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postepowanie wszczęte przez C
   (Sprawa C-122/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Zasady równego traktowania i niedyskryminacji ze względu na wiek - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuły 2, 3 i 6 - Odmienne traktowanie ze względu na wiek - Ustawodawstwo krajowe przewidujące w niektórych sytuacjach wyższe opodatkowanie dochodów ze świadczeń emerytalnych niż dochodów z wynagrodzenia - Zakres stosowania dyrektywy 2000/78 - Kompetencje Unii Europejskiej w dziedzinie podatków bezpośrednich))
   (2016/C 287/14)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strona w postępowaniu głównym

   C

      Sentencja

   Wykładni art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że uregulowanie krajowe, takie jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, dotyczące dodatkowego podatku od dochodów uzyskiwanych ze świadczeń emerytalnych nie jest objęte przedmiotowym zakresem stosowania tej dyrektywy ani w konsekwencji art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015


title: Sprawa T-183/17: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2017 r. – Menta y Limón Decoración/EUIPO – Ayuntamiento de Santa Cruz de La Palma (Przedstawienie mężczyzny w stroju regionalnym)

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/42

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2017 r. – Menta y Limón Decoración/EUIPO – Ayuntamiento de Santa Cruz de La Palma (Przedstawienie mężczyzny w stroju regionalnym)
   (Sprawa T-183/17)
   (2017/C 151/54)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Menta y Limón Decoración, SL (Argame, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Estella Garbayo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ayuntamiento de Santa Cruz de La Palma (Santa Cruz de La Palma, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Ayuntamiento de Santa Cruz de La Palma

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie mężczyzny w stroju regionalnym) – unijny znak towarowy nr 10 822 013

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 stycznia 2017 r. w sprawie R 510/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               utrzymanie w mocy decyzji z dnia 28 stycznia 2015 r., wydanej w pierwszej instancji przez Wydział Unieważnień EUIPO, o odrzuceniu w całości znaku towarowego nr 10 822 013 zgłoszonego przez Ayuntamiento de Santa Cruz de La Palma

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania, jak również postępowania w sprawie unieważnienia oraz postępowania odwoławczego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-502/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 3 grudnia 2009 r. — Fleischerei Nier GmbH & Co. KG — przeciwko Finanzamt Detmold

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 3 grudnia 2009 r. — Fleischerei Nier GmbH & Co. KG — przeciwko Finanzamt Detmold
   (Sprawa C-502/09)
   2010/C 63/37
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fleischerei Nier GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Finanzamt Detmold

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy termin „środki spożywcze” w załączniku H kategoria 1 do szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on jedynie środki spożywcze „na wynos”, jak sprzedawane na ogół w obrocie środkami spożywczymi, czy też także potrawy i posiłki, które są przygotowane do natychmiastowego spożycia w drodze gotowania, smażenia, pieczenia albo w inny sposób?

               2)

               W przypadku gdyby „środkami spożywczymi” w rozumieniu załącznika H kategoria 1 do szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych były także potrawy i posiłki do natychmiastowego spożycia: czy proces przygotowania potraw lub posiłków należy uważać za element świadczenia usług przy rozstrzyganiu, czy jednolite świadczenie przedsiębiorstwa organizującego przyjęcia (dostarczanie gotowych do spożycia potraw lub posiłków, a także ich transport oraz ewentualnie dostarczenie talerzy i sztućców lub stołów, jak również odebranie pozostawionych do wykorzystania przedmiotów) należy zakwalifikować jako uprzywilejowaną pod względem podatkowym dostawę środków spożywczych (załącznik H kategoria 1 tej dyrektywy), czy jako nieuprzywilejowaną pod względem podatkowym usługę (art. 6 ust. 1 tej dyrektywy)?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej: czy z art. 2 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych zgodne jest oparcie się przy kwalifikacji jednolitego świadczenia przedsiębiorstwa organizującego przyjęcia albo jako dostawy towarów albo jako usługi swoistego rodzaju w sposób typizujący wyłącznie na liczbie elementów o charakterze usługowym (dwa lub więcej) w stosunku do udziału elementów dostawy, czy też elementy o charakterze usługowym należy bezwzględnie oceniać pod względem ich istotności niezależnie od ich liczby, a jeśli tak, to zgodnie z jakimi kryteriami?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.


title: Sprawa C-139/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 20 stycznia 2015 r. w sprawie T-109/12, Królestwo Hiszpanii/Komisja, wniesione w dniu 24 marca 2015 r. przez Komisję Europejską

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 20 stycznia 2015 r. w sprawie T-109/12, Królestwo Hiszpanii/Komisja, wniesione w dniu 24 marca 2015 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-139/15 P)
   (2015/C 155/20)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Królestwo Hiszpanii

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. w sprawie T-109/12, Hiszpania/Komisja.

               —

               Przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.

               —

               Obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie złożone przez Komisję dotyczy wyroku Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. w sprawie T-109/12. W swym wyroku Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji C(2011)9992 z dnia 22 grudnia 2011 r. zmniejszającej pomoc finansową przyznaną z Funduszu Spójności na niektóre projekty.
   Komisja w uzasadnieniu odwołania podnosi dwa zarzuty. Tytułem głównym Komisja uważa, że Sąd naruszył prawo, stwierdziwszy, iż Komisja jest zobowiązana do wydania decyzji w przedmiocie korekty finansowej w terminie wyznaczonym aktem podstawowym obowiązującym w dniu przesłuchania państwa członkowskiego przez Komisję. Tytułem ewentualnym Komisja twierdzi, że Sąd naruszył prawo, orzekłszy, iż nałożony na Komisję termin dla wydania decyzji w przedmiocie korekty finansowej jest terminem wiążącym, którego niedochowanie stanowi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej po upływie tego terminu.


title: Sprawa T-26/17: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2017 r. – Jalkh/Parlament

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/28

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2017 r. – Jalkh/Parlament
   (Sprawa T-26/17)
   (2017/C 070/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-François Jalkh (Gretz-Armainvillers, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.P. Le Moigne)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 22 listopada 2016 r. w sprawie uchylenia immunitetu poselskiego skarżącego oraz w sprawie przyjęcia sprawozdania nr A8-3019/2016 pana [X];

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz J.F. Jalkha kwoty 8 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania;

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz J.F. Jalkha kwoty 5 000 EUR, tytułem zwrotu podlegających zwrotowi kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 9 protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich. Skarżący twierdzi, że Parlament błędnie zastosował zasady dotyczące immunitetu deputowanych do parlamentu francuskiego i udawał, że pomylił art. 8 i 9 protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący koniecznego zastosowania art. 9 protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich. Wypowiedzi i opinie w artykule J.M. Le Pena na stronie Frontu Narodowego zostały wyrażone w ramach działalności politycznej J.M. Le Pena i skarżącego.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia samego pojęcia immunitetu poselskiego. Skarżący twierdzi, że Parlament zdawał się ignorować to, że immunitet poselski w demokracji zapewnia podwójny immunitet jurysdykcyjny: w zakresie nieponoszenia odpowiedzialności i nienaruszalności.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia utrwalonego orzecznictwa komisji spraw prawnych Parlamentu Europejskiego w odniesieniu do:

                           —

                           swobody wypowiedzi,

                           —

                              fumus persecutionis.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący nieprzestrzegania wspólnotowej zasady pewności prawa i naruszenia uzasadnionych oczekiwań.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia niezależności posła.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przepisów regulaminu Parlamentu Europejskiego odnoszących się do procedury, która może doprowadzić do pozbawienia posła mandatu (art. 3 nowy ust. 4 akapit 2 regulaminu). Według skarżącego, chociaż w prawie francuskim za przypisywane mu przestępstwo została przewidziana dodatkowa kara w postaci braku prawa wybieralności skutkująca utratą mandatu, rząd francuski nie zgłosił tej kwestii przewodniczącemu Parlamentu, mimo, że procedura tego wymaga, a żaden właściwy organ Parlamentu (przewodniczący, komisja spraw prawnych, zgromadzenie) nie zwrócił się do rządu francuskiego o przedstawienie wyjaśnień. Pominięcie tego istotnego wymogu proceduralnego przesądza o wadliwości sprawozdania i zaskarżonej decyzji.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia prawa skarżącego do obrony. Skarżący twierdzi, że nie został zaproszony na głosowanie na sesji plenarnej Parlamentu Europejskiego w dniu obradowania nad wnioskiem o uchyleniu mu immunitetu. W ten sposób na przedstawienie swojej obrony w odniesieniu do dwóch spraw, które go dotyczą miał tylko dziesięć minut przed komisją spraw prawnych, po zakończeniu jej działalności, około godziny 18.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczący braku jakichkolwiek podstaw do zarzutów lub przedstawienia wniosku o uchylenie immunitetu. Według skarżącego nie ma podstaw dla pierwotnej skargi i postępowania wszczętego przeciwko niemu przez francuską prokuraturę. Jego zdaniem, sprawozdanie przyjęte przez Parlament jest podwójnie zakłamane w tym względzie. Okoliczność ścigania skarżącego na drodze sądowej, chociaż on sam spowodował zakończenie domniemanego naruszenia, którego nie popełnił, oraz decyzja o uchyleniu jego immunitetu parlamentarnego w sposób oczywisty nie mają nic wspólnego z wymiarem sprawiedliwości, ale z zamiarem oczernienia jego i jego ruchu, zaszkodzenia im i prześladowania ich.


title: Sprawa T-178/14: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 10 czerwca 2014 r. – Friedrich Wilhelms-Hütte Eisenguss przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Pomoc państwa — Promocja krajowa dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa — Żądanie zawieszenia wykonania — Pilny charakter — Fumus boni juris)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/16

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 10 czerwca 2014 r. – Friedrich Wilhelms-Hütte Eisenguss przeciwko Komisji
   (Sprawa T-178/14)
   ((Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Pomoc państwa - Promocja krajowa dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa - Żądanie zawieszenia wykonania - Pilny charakter - Fumus boni juris))
   2014/C 329/21
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Friedrich Wilhelms-Hütte Eisenguss GmbH (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie zawieszenia skutków prawnych decyzji, mocą której Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w dziedzinie pomocy państwa dotyczącej niemieckiej ustawy w sprawie energii odnawialnej.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Decyzja z dnia 7 kwietnia 2014 r. Friedrich Wilhelms-Hütte Eisenguss/Komisja (T-178/14 R) jest nieważna.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-441/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Brugg Kabel i Kabelwerke Brugg przeciwko Komisji

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/36

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Brugg Kabel i Kabelwerke Brugg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-441/14)
   2014/C 303/45
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Brugg Kabel AG (Brugg, Szwajcaria), Kabelwerke Brugg AG Holding (Brugg) (przedstawiciele: adwokaci A. Rinne, A. Boos i M. Lichtenegger)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności, zgodnie z art. 264 akapit pierwszy TFUE, art. 1 pkt 2, art. 2 lit. b) i – w zakresie, w jakim dotyczy on skarżących – art. 3 decyzji pozwanej z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie AT.39610 — Kable elektryczne;

               —

               ewentualnie, zgodnie z art. 261 TFUE i art. 31 rozporządzenia nr 1/2003, obniżenie według uznania Sądu wysokości grzywny nałożonej na skarżące w art. 2 lit. b) decyzji pozwanej z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie AT.39610 — Kable elektryczne;

               —

               w każdym razie, zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem, obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżące.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą sześć zarzutów:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu z powodu nieprzyznania dostępu do akt sprawy i doręczenia żądań udzielenia informacji i zarzutów w języku angielskim

                           —

                           W powyższym względzie skarżące twierdzą między innymi, że pozwana powinna była rozpatrzyć uwagi innych adresatów w kwestii pisma w sprawie przedstawienia zarzutów w związku z dostępem do akt sprawy tak samo jak inne ewentualnie odciążające pisma procesowe.

                           —

                           Następnie skarżące podnoszą, że w przypadkach jednolitego i powtarzającego się względnie jednego i ciągłego naruszenia dostęp do uwag innych uczestników w przedmiocie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów stanowi proceduralny korelat przypisania naruszeń innych uczestników.

                           —

                           Ponadto przedstawione zostaje twierdzenie, że skarżące jako przedsiębiorstwa mające siedzibę w niemieckojęzycznym kantonie Argowia (Szwajcaria) mają prawo prowadzić korespondencję ze skarżącą w języku niemieckim, ponieważ stanowi on język urzędowy, a nawet język roboczy pozwanej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku kompetencji pozwanej w zakresie naruszeń popełnionych przez państwa trzecie bez skutków dla EOG:

                           —

                           W tym miejscu skarżące utrzymują, że samo ogólne twierdzenie co do istnienia jednolitego i powtarzającego się względnie jednego i ciągłego naruszenia nie wystarcza do ustalenia kompetencji pozwanej w zakresie naruszeń popełnionych przez państwa trzecie. Wręcz przeciwnie, także w takim przypadku pozwana powinna była ich zdaniem szczegółowo zbadać projekty bądź zachowania poza EOG w świetle ich bezpośrednich, istotnych i przewidywalnych skutków w EOG.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia domniemania niewinności wskutek przesunięcia i rozciągnięcia ciężaru dowodu w ramach jednolitego i powtarzającego się względnie jednego i ciągłego naruszenia:

                           —

                           Zdaniem skarżącym naruszeniom brakuje jednolitości, zwłaszcza jeśli chodzi o kable lądowe i morskie. Nie mamy tu bowiem do czynienia z identycznością towarów i usług, jak również sposobu wykonania, przy czym istnieje tylko częściowa identyczność przedsiębiorstw i osób fizycznych biorących udział w naruszeniach. Co więcej, naruszenia nie są komplementarne.

                           —

                           Pozwana powinna była przedłożyć osobno dla każdego z przedsiębiorstw niepodważalne i spójne dowody naruszenia w szczególności odnoszące się do początku udziału w naruszeniu, ale także do jego nieprzerwanego czasu trwania.

                           —

                           W przypadku zwykłego częściowego pośredniego udziału w jednolitym i powtarzającym się względnie jednym i ciągłym naruszeniu pozwana powinna konkretnie wykazać, że dane przedsiębiorstwo chciało przyczynić się do osiągnięcia wszystkich wspólnych celów i wiedziało o wszystkich pozostałych niezgodnych z prawem zachowaniach pozostałych uczestników w ramach całościowego planu bądź mogło było je rozsądnie przewidzieć. Jako że pozwanej nie udało się przedstawić tego dowodu względnie uczyniła to ona w sposób niekompletny, nie powinna ona była pociągnąć skarżących do odpowiedzialności za całość antykonkurencyjnego zachowania.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku przeprowadzenia dochodzenia i obowiązku uzasadnienia poprzez błędne stwierdzenie okoliczności faktycznych i sfałszowanie dowodów:

                           —

                           W opinii skarżących decyzja opiera się na szeregu założeń faktycznych, w odniesieniu do których pozwana nie przedłożyła niepodważalnych i spójnych dowodów. W szczególności jeśli chodzi o domniemany początek udziału skarżących, pozwana fałszuje dowody, wyciąga spekulacyjne wnioski i nie rozważyła co najmniej tak samo wiarygodnych alternatywnych wyjaśnień.

                           —

                           Co więcej, zdaniem skarżących decyzja jest wewnętrznie sprzeczna, gdyż w jej sentencji stwierdzono jedno i ciągłe naruszenie, podczas gdy w uzasadnieniu jest mowa o jednolitym i powtarzającym się naruszeniu.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa materialnego z powodu błędnego zastosowania art. 101 TFUE względnie art. 53 porozumienia EOG
               Zdaniem skarżących pozwana narusza art. 101 TFUE względnie art. 53 porozumienia EOG, przypisując skarżącym za pomocą koncepcji prawnej jednolitego i powtarzającego się względnie jednego i ciągłego naruszenia porozumienia innych przedsiębiorstw uczestniczących w naruszeniu, w których to porozumieniach skarżące nie były obiektywnie w stanie brać udziału.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący nadużycia władzy z powodu błędnego obliczenia grzywny:

                           —

                           Zdaniem skarżących odejście od podstawowej reguły przewidzianej w pkt 13 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien przy ustalaniu roku odniesienia jest arbitralne, zwłaszcza że nie zostało to wystarczająco uzasadnione.

                           —

                           Ponadto paradoksalne i sprzeczne z zakazem ne bis in idem jest postępowanie tego rodzaju, że przy ustalaniu wagi naruszenia w ramach obliczania podstawowej kwoty grzywny za podstawę przyjmuje się jednolite i powtarzające się względnie jedno i ciągłe naruszenie, którego waga została jednolicie ustalona na 15 %, przy czym jednocześnie ustala się dodatkową podwyżkę w wysokości 2 % za udział w niektórych częściach tego całego kartelu. Już przy ustalaniu podstawowej kwoty grzywny pozwana powinna była uwzględnić fakt, że skarżące nie były odpowiedzialne za cały kartel.

                           —

                           Przy zaliczaniu skarżących do kategorii współuczestników lub uczestników ubocznych pozwana powinna była wziąć pod uwagę faktyczną rolę skarżących w całym kartelu, a nie przypadkową i niemającą znaczenia liczbę środków dowodowych.

                           —

                           Skarżące podnoszą także, iż obniżka kwoty grzywny o 5 % jest zbyt mała i nie odzwierciedla różnego znaczenia organizatorów kartelu i głównych uczestników z jednej strony oraz niewielkiego udziału skarżących z drugiej strony.