title: Sprawa C-506/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2015 r. – Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro AE/Komisja Europejska (Odwołanie — Umowa o przyznaniu wspólnotowej pomocy finansowej na rzecz projektu w dziedzinie współpracy medycznej — Decyzja Komisji o podjęciu działań zmierzających do odzyskania części wypłaconych zaliczek — Skarga o stwierdzenie nieważności — Niedopuszczalność)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2015 r. – Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro AE/Komisja Europejska
   (Sprawa C-506/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Umowa o przyznaniu wspólnotowej pomocy finansowej na rzecz projektu w dziedzinie współpracy medycznej - Decyzja Komisji o podjęciu działań zmierzających do odzyskania części wypłaconych zaliczek - Skarga o stwierdzenie nieważności - Niedopuszczalność))
   (2015/C 363/03)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro AE (przedstawiciel: E Tzannini, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Lejeune, pełnomocnik, E. Petritsi, dikigoros)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa C-198/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 4 czerwca 2009 r. — IFB Stroder Srl/Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 4 czerwca 2009 r. — IFB Stroder Srl/Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)
   (Sprawa C-198/09)
   2009/C 233/02
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: IFB Stroder Srl.

      Strona pozwana: Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               „W dalszej części, po przepisach zawartych w art. 2 i 3 [dyrektywy 89/105/EWG], które dotyczą relacji między władzami państwa członkowskiego i przedsiębiorstwami farmaceutycznymi — przewidując określenie ceny produktu leczniczego lub podjęcie decyzji co do jej podniesienia na wniosek tych [ostatnich], ale pod warunkiem zatwierdzenia przez właściwe władze, czyli w wyniku dialogu między samym przedsiębiorstwem a władzami właściwymi w zakresie kontroli wydatków na produkty lecznicze — art. 4 ust. 1 [dyrektywy 89/105/EWG] reguluje sytuację, „gdy ceny na wszystkie produkty lecznicze lub na pewne ich grupy zostały zamrożone”, określając takie zamrożenie cen jako ogólny środek, którego utrzymanie uzależnione jest od kontroli, przeprowadzanej co najmniej raz do roku, w świetle kryteriów makroekonomicznych występujących w państwie członkowskim. Przepis przyznaje właściwym władzom 90-dniowy terminy na podjęcie decyzji, stanowiąc, że po jego upływie ogłaszają one czy i jakie obniżki lub podwyżki cen zostaną wprowadzone.

               2)

               Należy rozstrzygnąć kwestie, czy przepis ten w części, która odnosi się do „[ewentualnych obniżek cen]”, należy rozumieć w ten sposób, że oprócz ogólnego środka w postaci zamrożenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, można zastosować inny ogólny środek w postaci obniżenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, czy też „[ewentualne obniżenie cen]” odnosi się wyłącznie do produktów leczniczych, których ceny zostały zamrożone;

               3)

               Czy art. 4 ust. 1 [dyrektywy 89/105/EWG], w części w której zobowiązuje właściwe władze państwa członkowskiego do sprawdzenia co najmniej raz do roku, w przypadku zamrożenia cen, czy warunki makroekonomiczne usprawiedliwiają utrzymanie niezmienionych zamrożonych cen, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w odpowiedzi na pytanie pierwsze zostanie uznane, że dopuszcza się obniżenie cen, możliwe jest odwołanie się do takiego środka wielokrotnie w ciągu roku oraz wielokrotnie w ciągu kilku la (od 2002 r. do 2010 r.);

               4)

               Czy w rozumieniu wspomnianego art. 4 [dyrektywy 89/105/EWG], interpretowanego w świetle założeń przyjętych zgodnie z głównym celem środków kontroli cen produktów leczniczych, jakim jest „wspieranie zdrowia publicznego poprzez zapewnienie odpowiedniego zaopatrzenia w produkty lecznicze dostępne po umiarkowanych cenach oraz unikanie różnic we wspomnianych środkach mogących wpływać na handel produktami leczniczymi wewnątrz Wspólnoty lub zakłócać go” — można uznać, że przyjęcie środków, które odwołują się do „przewidywanej” a nie „ustalonej” kwoty wydatków jest zgodne z prawem wspólnotowym (pytanie obejmuje obydwa przypadki);

               5)

               Czy wymogi dotyczące przestrzegania progów wydatków na produkty lecznicze, które każde państwo członkowskie jest uprawnione ustalić, powinny być szczególnie związane z samymi wydatkami na produkty lecznicze czy też państwo członkowskie jest uprawnione do uwzględnienia również danych dotyczących innych wydatków związanych ze zdrowiem;

               6)

               Czy wynikające z dyrektywy zasady przejrzystości i uczestnictwa przedsiębiorstw zainteresowanych zamrożeniem lub ogólnym obniżeniem cen produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że powinno się przewidzieć w każdej sytuacji możliwości odstępstwa od narzuconej ceny (art. 4 ust. 2 [dyrektywy 89/105/EWG]) oraz rzeczywisty udział przedsiębiorstwa przedstawiającego wniosek, w wyniku czego władze administracyjne w przypadku ewentualnej odmowy są zobowiązane taką odmowę uzasadnić.”


title: Sprawa T-100/17: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2017 r. – BTB Holding Investments i Duferco Participations Holding/Komisja

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/21

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2017 r. – BTB Holding Investments i Duferco Participations Holding/Komisja
   (Sprawa T-100/17)
   (2017/C 129/35)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BTB Holding Investments SA (Luksemburg, Luksemburg), Duferco Participations Holding SA (Luksemburg) (przedstawiciele: J.F. Bellis, R. Luff i M. Favart, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 lit. a), b) i d) oraz art. 2 decyzji Komisji z dnia 20 stycznia 2016 r. dotyczącej pomocy państwa SA.33926 2013/C (ex 2013/NN, 2011/CP) wdrożonej przez Belgię na rzecz Duferco;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty, które dotyczą pierwszego środka, a mianowicie zbycia przez Foreign Strategic Investment Holding (FSIH) udziału odpowiadającego 49,9 % kapitału Duferco US na rzecz Duferco Industrial Investment.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszeń prawa i błędów w ocenie dotyczących kryterium podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej i wskazanej w art. 107 ust. 1 TFUE przesłanki istnienia korzyści oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia. Zarzut ten dzieli się na dwie części.

                           —

                           część pierwsza dotycząca naruszeń prawa oraz naruszenia zasady podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej oraz reguł dotyczących ciężaru dowodu, gdyż Komisja pomyliła możność stosowania kryterium podmiotu prywatnego ze stosowaniem tego kryterium;

                           —

                           część druga dotycząca braku uzasadnienia, niedochowania staranności oraz naruszenia zasady dobrej administracji, zasady podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej oraz art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż Komisja nie dokonała całościowej oceny kryterium podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej w celu wykazania istnienia korzyści.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszeń prawa i błędów w ocenie, jakich dopuściła się Komisja, gdyż nie uwzględniła wszystkich istotnych informacji, nie uznała racjonalności ekonomicznej transakcji oraz nie uwzględniła zasadniczych argumentów odnoszących się do rentowności transakcji przy ocenie kryterium podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, przez co naruszyła zasadę podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, obowiązek uzasadnienia w rozumieniu art. 296 TFUE oraz przesłanki określone w art. 107 ust. 1 TFUE. Zarzut ten dzieli się na trzy części:

                           —

                           część pierwsza dotycząca braku uwzględnienia wszystkich istotnych informacji;

                           —

                           część druga dotycząca braku uwzględnienia racjonalności ekonomicznej transakcji;

                           —

                           część trzecia dotycząca braku uzasadnienia, naruszenia zasady dobrej administracji oraz naruszenia kryterium podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, gdyż Komisja nie uwzględniła rentowności inwestycji dokonanej przez FSIH.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistych naruszeń prawa i oczywistych błędów w ocenie, naruszenia zasad staranności oraz dobrej administracji, naruszenia kryterium podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, przesłanek dotyczących istnienia korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE oraz obowiązku uzasadnienia, gdyż Komisja nie ustaliła prawidłowo wartości udziału FSIH w Duferco US przy ustalaniu wysokości potencjalnego elementu pomocy. Zarzut ten dzieli się na pięć części.

                           —

                           część pierwsza dotycząca nieodpowiedniego odniesienia do funduszy własnych Duferco US;

                           —

                           część druga dotycząca błędnego uwzględnienia wartości przedsiębiorstwa bez odjęcia długów spółki;

                           —

                           część trzecia dotycząca uwzględnienia wyników jedynie za rok obrotowy 2006;

                           —

                           część czwarta dotycząca stosowania arbitralnego, zbyt wysokiego ilorazu;

                           —

                           część piąta dotycząca arbitralnego odrzucenia prawie w całości sprawozdania KPMG z dnia 28 maja 2014 r.

         Jedynie skarżąca BTB Holding Investments SA podnosi następnie trzy zarzuty, które dotyczą drugiego środka, a mianowicie sprzedaży przez FSIH udziału odpowiadającego 25 % kapitału Duferco Participations Holding Limited na rzecz Bolmat Holding Limited.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistych naruszeń prawa oraz oczywistych błędów w ocenie oraz naruszenia zasady podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, reguł dotyczących ciężaru dowodu, wskazanej w art. 107 ust. 1 TFUE przesłanki istnienia korzyści, a także obowiązku uzasadnienia ustanowionego w art. 296 TFUE, gdyż Komisja błędnie zastosowała kryterium podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistych naruszeń prawa oraz oczywistych błędów w ocenie, gdyż Komisja nie uwzględniła zasadniczych informacji przedstawionych przez strony, przez co naruszyła zasadę podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, określone w art. 107 ust. 1 TFUE przesłanki, obowiązek staranności oraz obowiązek uzasadnienia w rozumieniu art. 296 TFUE;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistych naruszeń prawa oraz oczywistych błędów w ocenie przy ilościowym określeniu potencjalnego elementu pomocy z naruszeniem zasady dobrej administracji, zasady inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej oraz art. 107 ust. 1 TFUE i art. 296 TFUE.

         Jedynie skarżąca BTB Holding Investments SA podnosi następnie dwa zarzuty, które dotyczą czwartego środka, a mianowicie pożyczki na rzecz Ultima Partners Limited.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistych błędów w ocenie okoliczności faktycznych oraz naruszeń prawa, gdyż Komisja odrzuciła podejście porównawcze, przez co naruszyła zasadę podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, art. 107 ust. 1. TFUE, jeśli chodzi o istnienie korzyści, obowiązek uzasadnienia oraz ogólne zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz dobrej administracji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistych błędów w ocenie okoliczności faktycznych oraz naruszeń prawa przy ustalaniu stóp referencyjnych, w wyniku czego błędnie zastosowano kryterium podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej oraz naruszono przesłankę istnienia korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Zarzut ten dzieli się na dwie części.

                           —

                           część pierwsza dotycząca tego, że Komisja błędnie przypisała Ultima Partners Limited rating BB, przez co naruszyła ogólną zasadę dobrej administracji oraz obowiązek uzasadnienia w rozumieniu art. 296 TFUE;

                           —

                           część druga dotycząca oczywistych błędów w ocenie przy sklasyfikowaniu udzielonych na rzecz FSIH zabezpieczeń, przez co naruszono ogólne zasady dobrej administracji i ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz obowiązek uzasadnienia w rozumieniu art. 296 TFUE.


title: Sprawa T-699/16 P: Wyrok Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – Parlament/Meyrl (Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w pierwszej instancji — Zwolnienie — Prawo do bycia wysłuchanym — Zasada dobrej administracji — Obowiązek staranności — Oczywisty błąd w ocenie — Nadużycie władzy)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/47

         Wyrok Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – Parlament/Meyrl
   (Sprawa T-699/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w pierwszej instancji - Zwolnienie - Prawo do bycia wysłuchanym - Zasada dobrej administracji - Obowiązek staranności - Oczywisty błąd w ocenie - Nadużycie władzy))
   (2017/C 283/72)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: V. Montebello-Demogeot i M. Dean, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Sonja Meyrl (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat Casado García-Hirschfeld)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2016 r., Meyrl/Parlament (F-147/15, EU:F:2016:157), zmierzające do uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2016 r., Meyrl/Parlament (F-147/15, EU:F:2016:157), zostaje uchylony.

               2)

               Skarga wniesiona przez Sonję Meyrl do Sądu ds. Służby Publicznej w sprawie F-147/15 zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty poniesione w związku z postępowaniem odwoławczym.

               4)

               Sonja Meyrl pokrywa koszty postępowania w pierwszej instancji, w tym koszty poniesione przez Parlament Europejski.

      (1)  Dz.U. C 454 z 5.12.2016.


title: Sprawa C-130/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 marca 2015 r. – Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs/National Exhibition Centre Limited

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 marca 2015 r. – Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs/National Exhibition Centre Limited
   (Sprawa C-130/15)
   (2015/C 190/02)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Strona pozwana: National Exhibition Centre Limited

      Pytania prejudycjalne

               1.

               W odniesieniu do zwolnienia z podatku VAT przewidzianego w art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy (dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku) (1), zgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku Sparekassernes Datacenter/Skatteministeriet, C-2/95 (EU:C:1997:278), jakie zasady należy zastosować, aby ustalić, czy usługa „skutkuje przelewem środków finansowych oraz wywołuje zmiany w sytuacji prawnej i finansowej” w rozumieniu pkt 66 powyższego wyroku? W szczególności:

                           1.1.

                           Czy zwolnienie ma zastosowanie do usługi takiej, jak ta wykonywana przez podatnika w niniejszej sprawie, która nie obejmuje dokonania przez płatnika obciążenia jednego rachunku lub uznania drugiego rachunku, nad którymi to rachunkami sprawuje kontrolę, ale która jest, w przypadku dokonania przelewu środków pieniężnych, podstawą dokonania przelewu środków przez niezależną instytucję finansową?

                           1.2.

                           W przypadku gdy płatność jest dokonywana kartą kredytową lub debetową, czy odpowiedź na pytanie 1.1 uzależniona jest od tego, czy usługodawca uzyskuje kody autoryzacyjne bezpośrednio od banku posiadacza karty lub czy uzyskuje takie kody za pośrednictwem banku będącego akceptantem?

                           1.3.

                           Jakie czynniki odróżniają (a) usługę, która polega na dostarczeniu informacji finansowej, bez której płatność nie zostałaby dokonana, ale która nie jest objęta zwolnieniem (tak jak w wyroku Nordea Pankki Suomi, C-350/10, EU:C:2011:532) od (b) usługi przetwarzania danych, która funkcjonalnie ma skutek w postaci przelewu środków pieniężnych i którą w związku z tym Trybunał Sprawiedliwości określił jako mogącą podlegać zwolnieniu (jak w wyroku SDC w pkt 66)?

               2.

               Jakie zasady należy zastosować dla określenia, czy usługa taka, jak ta wykonana przez podatnika w niniejszej sprawie jest, czy też nie jest, objęta zakresem wyjątku od zwolnienia, a mianowicie stanowi „odzyskiwanie długów”, o którym mowa w art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy? W szczególności, jeśli usługa realizacji płatności określoną metodą (np. kartą debetową lub kredytową) stanowiłaby, zgodnie z zasadami określonymi w wyroku Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs/AXA UK plc, C-175/09 (EU:C:2010:646), „odzyskiwanie długów” w przypadku, gdy świadczenie tej usługi następowałoby na rzecz osoby uprawnionej do otrzymania płatności (tj. osoby otrzymującej płatność), czy usługa ta stanowi również „odzyskiwanie długów” w przypadku, gdy jest ona świadczona na rzecz osoby zobowiązanej do dokonania płatności (tj. osoby dokonującej płatności)? Ponadto w okolicznościach niniejszej sprawy, czy istniał w ogóle „dług”, który miał być „odzyskany”?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.


title: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 września 2004 r. w sprawie C-470/02 P: Union européenne de radio-télévision (UER) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia — Wspólne nabycie praw telewizyjnych do międzynarodowych imprez sportowych — Dostęp osób trzecich do tych praw — Art. 81 ust. 3 WE — Oczywista bezzasadność odwołania)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/2

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 27 września 2004 r.
   w sprawie C-470/02 P: Union européenne de radio-télévision (UER) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia - Wspólne nabycie praw telewizyjnych do międzynarodowych imprez sportowych - Dostęp osób trzecich do tych praw - Art. 81 ust. 3 WE - Oczywista bezzasadność odwołania)
   (2004/C 314/04)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-470/02 P, Union européenne de radio-télévision (UER), z siedzibą w Grand-Saconnex (Szwajcaria), (adwokaci: D. Waelbroeck i M. Johnsson) mającej za przedmiot odwołanie wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (drugiej izby w składzie powiększonym) z dnia 8 października 2002 r, w sprawie M6 i in. przeciwko Komisji (T-185/00, T-216/00, T-299/00 i T-300/00) i mające na celu uchylenie tego wyroku, w której to sprawie pozostałymi uczestnikami są: Komisja Wspólnot Europejskich, Métropole télévision SA (M6), z siedzibą w Neuilly-sur-Seine (Francja), (adwokaci: P. Dian i J.-C. André), Antena 3 de Televisión SA, z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), (adwokaci: S. Muñoz Machado i M. López-Contreras González), Gestevisión Telecinco SA, z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), (adwokaci: S. Muñoz Machado i M. López-Contreras González) i Sociedade Independente de Comunicação SA (SIC), z siedzibą w Linda-a-Velha (Portugalia), (adwokaci: C. Botelho Moniz i E. Maia Cadete), Radiotelevisión Española (RTVE), Deutsches SportFernsehen GmbH (DSF), z siedzibą w Ismaning (Niemcy), (adwokat: K. Metzlaff) i Reti Televisive Italiane SpA (RTI), z siedzibą w Rzymie (Włochy), (adwokaci: G. Amorelli i D. Ciano), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas (sprawozdawca), prezes izby, J.-P. Puissochet, A. Borg Barthet, J. Malenovský, U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 27 września 2004 r. postanowienie zawierające następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Union européenne de radio-télévision (UER) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003.


               3.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 208/6

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2009 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Sprawa E-7/09)
   2009/C 208/06
   Skarga przeciwko Księstwu Liechtensteinu została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 22 czerwca 2009 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Bjørnara Alterskjæra i Ólafura Jóhannesa Einarssona, działających jako przedstawiciele Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, BELGIA.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przepisów aktu prawnego przywołanego w pkt 10e załącznika XXII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Księstwo Liechtensteinu nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 19 tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG,
               oraz

               2)

               obciążenie Księstwa Liechtensteinu kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone w sprawie:

               —

               Niniejsza sprawa dotyczy braku wdrożenia dyrektywy w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Księstwo Liechtensteinu nie przekazało żadnych informacji na temat wdrożenia dyrektywy do prawa Liechtensteinu.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Księstwo Liechtensteinu nie zaprzeczyło twierdzeniu, że dyrektywa nie została wdrożona.


title: Sprawa T-690/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 30 maja 2017 r. – Enrico Colombo i Giacomo Corinti/Komisja (Środek tymczasowy — Zamówienia publiczne — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/28

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 30 maja 2017 r. – Enrico Colombo i Giacomo Corinti/Komisja
   (Sprawa T-690/16 R)
   ((Środek tymczasowy - Zamówienia publiczne - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 249/43)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Enrico Colombo SpA (Sesto Calende, Włochy) i Giacomo Corinti (Ispra, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Colombo i G. Turri)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rosa Plaza, S. Delaude i L. Di Paolo, pełnomocnicy) oraz Carmet Sas di Fietta Graziella & C.

      Przedmiot

   Wniosek złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE, zmierzający do zarządzenia środków tymczasowych dotyczących zawieszenia wykonania aktów Komisji skutkujących odrzuceniem oferty złożonej przez stronę skarżącą w odpowiedzi na ogłoszenie o zamówieniu JRC/IPR/2016/C.4/0002/OC oraz z drugiej strony, co do zasady zawieszenie wykonania umowy zawartej pomiędzy Komisją a oferentem, któremu udzielono zamówienia.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie wniosku o zastosowanie środka tymczasowego zostaje umorzone w zakresie w jakim dotyczy ono Carmet Sas di Fietta Graziella & C.

               2)

               W pozostałym zakresie wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-364/07: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Kerkyras — Gracja) — Vassilakis Spyridon, Theodoros Gkisdakis, Petros Grammenos, Nikolaos Grammenos, Theodosios Grammenos, Maria Karavassili, Eleftherios Kontomaris, Spyridon Komninos, Theofilos Mesimeris, Spyridon Monastiriotis, Spyridon Moumouris, Nektaria Mexa, Nikolaos Pappas, Christos Vlachos, Alexandros Grasselis, Stamatios Kourtelesis, Konstantinos Poulimenos, Savvas Sideropoulos, Alexandros Dellis, Michail Zervas, Ignatios Koskieris, Dimitiros Daikos, Christos Dranos przeciwko Dimos Kerkyras (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu Trybunału — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony — Kolejno następujące po sobie umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym — Pojęcie kolejnych umów i obiektywnych powodów uzasadniających odnawianie takich umów — Sposoby przeciwdziałania nadużyciom — Sankcje — Uregulowania krajowe dotyczące sporów i skarg — Zakres obowiązku interpretacji zgodnej z prawem wspólnotowym)

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/5

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Kerkyras — Gracja) — Vassilakis Spyridon, Theodoros Gkisdakis, Petros Grammenos, Nikolaos Grammenos, Theodosios Grammenos, Maria Karavassili, Eleftherios Kontomaris, Spyridon Komninos, Theofilos Mesimeris, Spyridon Monastiriotis, Spyridon Moumouris, Nektaria Mexa, Nikolaos Pappas, Christos Vlachos, Alexandros Grasselis, Stamatios Kourtelesis, Konstantinos Poulimenos, Savvas Sideropoulos, Alexandros Dellis, Michail Zervas, Ignatios Koskieris, Dimitiros Daikos, Christos Dranos przeciwko Dimos Kerkyras
   (Sprawa C-364/07) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu Trybunału - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony - Kolejno następujące po sobie umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym - Pojęcie „kolejnych umów’ i „obiektywnych powodów’ uzasadniających odnawianie takich umów - Sposoby przeciwdziałania nadużyciom - Sankcje - Uregulowania krajowe dotyczące sporów i skarg - Zakres obowiązku interpretacji zgodnej z prawem wspólnotowym)
   (2008/C 236/08)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Monomeles Protodikeio Kerkyras
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vassilakis Spyridon, Theodoros Gkisdakis, Petros Grammenos, Nikolaos Grammenos, Theodosios Grammenos, Maria Karavassili, Eleftherios Kontomaris, Spyridon Komninos, Theofilos Mesimeris, Spyridon Monastiriotis, Spyridon Moumouris, Nektaria Mexa, Nikolaos Pappas, Christos Vlachos, Alexandros Grasselis, Stamatios Kourtelesis, Konstantinos Poulimenos, Savvas Sideropoulos, Alexandros Dellis, Michail Zervas, Ignatios Koskieris, Dimitiros Daikos, Christos Dranos

      Strona pozwana: Dimos Kerkyras
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Monomeles Protodikeio Kerkyras — Wykładnia klauzuli 5 ust. 1 i 2 załącznika do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. L 175, s. 43) — Umowy o pracę zawierane z administracją publiczną — Pojęcie obiektywnych powodów uzasadniających odnawianie bez ograniczeń kolejnych umów na czas określony — Pojęcie kolejnych umów
   Sentencja

               1)

               W przypadku spóźnionego transponowania do systemu prawnego państwa członkowskiego dyrektywy, a także w braku bezpośredniej skuteczności właściwych postanowień tej dyrektywy, z chwilą upływu terminu na transpozycję tej dyrektywy sądy krajowe mają obowiązek interpretowania prawa krajowego, na ile to możliwe, w świetle treści i celu tej dyrektywy, aby uzyskać rezultat w niej zamierzony, dając pierwszeństwo takiej wykładni przepisów krajowych, która najlepiej służy temu celowi, aby osiągnąć rozwiązanie zgodne z postanowieniami tejże dyrektywy.

               2)

               Klauzulę 5 ust. 1 lit. a) porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., figurującego w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., dotyczącym porozumienia ramowego ETUC, UNICE i CEEP w sprawie pracy na czas określony, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona posługiwaniu się kolejnymi umowami o pracę na czas określony uzasadnionemu tylko tym, że obowiązek zawierania umów na czas określony został ustanowiony w krajowym przepisie ustawowym lub wykonawczym o zasięgu ogólnym. Przeciwnie, pojęcie „obiektywnych powodów” w rozumieniu tej klauzuli wymaga, by skorzystanie z tego szczególnego rodzaju stosunku pracy, w postaci przewidzianej prawem krajowym, było uzasadnione występowaniem konkretnych przyczyn związanych w szczególności z danym rodzajem działalności i warunkami jej wykonywania.

               3)

               Klauzulę 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona co do zasady uregulowaniom krajowym, takim jak te, których dotyczy trzecie pytanie prejudycjalne, na mocy których umowy o pracę lub stosunki pracy na czas określony uważane są za „kolejne” w rozumieniu tej klauzuli tylko jeżeli przerwa między nimi nie przekroczyła trzech miesięcy.

               4)

               W okolicznościach takich, jakie wystąpiły w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego, porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że o ile wewnętrzny system prawny danego państwa członkowskiego nie wydaje się zawierać w danym sektorze innych skutecznych sposobów uniknięcia i, ewentualnie, sankcjonowania nadużywania kolejno następujących po sobie umów na czas określony, sprzeciwia się ono zastosowaniu zasady prawa krajowego zawierającej w odniesieniu do sektora publicznego bezwzględny zakaz przekształcania w umowy na czas nieokreślony kolejnych umów o pracę na czas określony, które, jako służące zaspokojeniu „zwykłych i stałych potrzeb” pracodawcy, należy uznać za nadużycie. Do sądu krajowego należy jednak zbadanie, zgodnie ze spoczywającym na nim obowiązkiem interpretacji praca krajowego w zgodzie z prawem wspólnotowym, czy krajowy system prawny nie zawiera tych innych skutecznych sposobów uniknięcia i, ewentualnie, sankcjonowania nadużywania kolejno następujących po sobie umów na czas określony.

               5)

               Zasada skuteczności (effet utile) prawa wspólnotowego i porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony nie sprzeciwiają się, co do zasady przepisowi krajowemu, zgodnie z którym możliwość przekształcenia umów na czas określony w umowy na czas nieokreślony należy do właściwości niezależnego organu administracyjnego. Do sądu krajowego należy jednak czuwanie nad zagwarantowaniem prawa do skutecznej ochrony sądowej w poszanowaniu zasad skuteczności i równości.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa T-416/05 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2006 r. — Olympiakes Aerogrammes przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Pomoc państwa — Pilny charakter)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/46

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2006 r. — Olympiakes Aerogrammes przeciwko Komisji
   (Sprawa T-416/05 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Pomoc państwa - Pilny charakter)
   (2006/C 224/98)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Olympiakes Aerogrammes AE (Kallithea, Grecja) (Przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Triantafyllou i T. Scharf, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania art. 2 w związku z art. 1 ust. 1 decyzji Komisji dotyczącej pomocy państwa C 11/2004 (ex NN 4/2003) — Olympiaki Aeroporia — Restrukturyzacja i prywatyzacja z dnia 14 września 2005 r.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.


title: Sprawa T-267/05: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2005 r. przez Elizabeth De Smedt przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/29

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2005 r. przez Elizabeth De Smedt przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-267/05)
   (2005/C 229/63)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 8 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Elizabeth De Smedt, zamieszkałej w Wezembeek-Oppem (Belgia), reprezentowanej przez Lucasa Vogela, avocat, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji podjętej w dniu 21 marca 2005 r. przez organ właściwy do zawierania umów, na mocy której oddalono wniosek — zakwalifikowany ponownie jako zażalenie — złożony przez skarżącą przeciwko decyzji ustalającej klasyfikację i wynagrodzenie skarżącej jako członka personelu kontraktowego zgodnie z postanowieniami umowy podpisanej w dniu 23 sierpnia 2004 r.

               —

               w razie konieczności uchylenie również pierwotnej decyzji, na mocy której ustalono klasyfikację i wynagrodzenie skarżącej jako członka personelu kontraktowego, zgodnie z umową podpisaną w dniu 23 sierpnia 2004 r.

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania w wysokości 25.000 EUR, z wyraźnym zastrzeżeniem późniejszego podwyższenia, obniżenia lub uściślenia tej kwoty.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z tymi, jakie powołano w sprawie T-253/05 Fernandez Tulon przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-356/13 P: Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2014 r. – Lebedef przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Postepowanie dyscyplinarne — Kara dyscyplinarna — Obniżenie grupy zaszeregowania — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/61

         Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2014 r. – Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa T-356/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Postepowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna - Obniżenie grupy zaszeregowania - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne))
   2014/C 315/102
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i G. Berscheid, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokata B. Wägenbaura).

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie Lebedef/Komisja (F-56/11, RecFP, EU:F:2013:49).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Giorgio Lebedef pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 298 z 12.10.2013.


title: Sprawa T-256/04: Skarga wniesiona dnia 28 czerwca 2004 r. przez Mundipharma AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/35

         Skarga wniesiona dnia 28 czerwca 2004 r. przez Mundipharma AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-256/04)
   (2004/C 217/63)
   Język postępowania podlegający określeniu na mocy art. 131§2 regulaminu – język, w którym została sporządzona skarga: niemiecki
   Dnia 28 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przez Mundipharma AG, z siedzibą w Bazyleisel (Konfederacja Szwajcarska), reprezentowaną przez F. Nielsena, Rechtsanwalt.
   Przed Izbą Odwoławczą stroną była również Altana Pharma AG, z siedzibą w Konstancji (Republika Federalna Niemiec).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 19 kwietnia 2004 r. (Sygnatura akt: R 1004/2002-2);

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               ALTANA Pharma AG

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „RESPICUR” dla towarów z klasy 5 (środki terapeutyczne dla dróg oddechowych) – zgłoszenie nr 949 156

               Właściciel prawa do znaku lub oznaczenia, na który powołano się w sprzeciwie:

               Skarżąca

               Przeciwstawione prawo do znaku lub oznaczenia:

               Niemiecki słowny znak towarowy„RESPICORT” dla towarów z klasy 5 (produkty farmaceutyczne, preparaty pielęgnacyjne; plastry)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie sprzeciwu

               Zarzuty:

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94


title: Sprawa C-184/08: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/14

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-184/08)
   (2008/C 158/22)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Oliver i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując sankcji w zastosowaniu art. 18 rozporządzenia (WE) nr 648/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie detergentów (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 18 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z art. 18 rozporządzenia nr 648/2004 nie później niż dnia 8 października 2005 r. państwa członkowskie przyjmą odstraszające, skuteczne i proporcjonalne sankcje dla każdego przypadku naruszenia tego rozporządzenia i niezwłocznie poinformują o tym Komisję. W dniu wniesienia niniejszej skargi strona pozwana jeszcze nie przyjęła sankcji w zastosowaniu wskazanego przepisu, a w każdym razie nie powiadomiła o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 104, str. 1.


title: Sprawa T-271/06: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2006 r. — Microsoft przeciwko Komisji

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/56

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2006 r. — Microsoft przeciwko Komisji
   (Sprawa T-271/06)
   (2006/C 294/115)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Microsoft Inc (Seattle, USA) (przedstawiciele: adwokaci J-F. Bellis, G. Berrisch oraz I. S. Forrester, QC i D. W. Hull, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006)3143 wersja ostateczna z dnia 12 lipca 2006 r. w sprawie ostatecznej kwoty kary pieniężnej nałożonej na Microsoft Corporation w decyzji C(2005)4420 wersja ostateczna i zmiany tej decyzji w odniesieniu do kwoty tej kary pieniężnej;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności lub obniżenie nałożonej kary pieniężnej, oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją z dnia 10 listopada 2005 r. (zwaną dalej „decyzją na podstawie art. 24 ust. 1”), wydaną na podstawie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 Komisja nałożyła karę pieniężną w przypadku niezastosowania się przez skarżącą do zobowiązania dostarczenia informacji o interoperacyjności zgodnie z decyzją C(2004)900 wersja ostateczna z dnia 24 marca 2004 r. (zwaną dalej „decyzją z 2004 r.”). W zaskarżonej decyzji C(2006)3143 wersja ostateczna z dnia 12 lipca 2006 r. została ustalona ostateczna kwota kary pieniężnej za okres od dnia 16 grudnia 2005 r. do dnia 20 czerwca 2006 r. w wysokości 280,5 miliona EUR.
   W skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z następujących powodów:
   Po pierwsze skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła obowiązek udzielenia jasnych informacji i dokładnych wskazówek w odniesieniu do to tego, czego wymagała w celu zastosowania się do decyzji z 2004 r. Skarżąca uważa, że takie informacje i wskazówki były konieczne do wyboru środków, których oczekuje się od niej w celu wykonania zobowiązania dostarczenia informacji o interoperacyjności. W związku z tym skarżąca następnie podnosi, że Komisja nie zawarła odpowiednich wskazówek w decyzji z 2004 r. jak również w samej decyzji na podstawie art. 24 ust. 1, ani przed ich wydaniem ani nawet w kilka miesięcy po ich wydaniu.
   Po drugie skarżąca podnosi, że Komisja wystarczająco nie dowiodła, że skarżąca nie wykonała zobowiązania dostarczenia informacji o interoperacyjności, tak jak wymaga tego decyzja z 2004 r. Mianowicie Komisja nie przedstawiła jasnego i przekonywającego rozumowania popartego wystarczająco jasnymi i spójnymi dowodami, że (1) dokumentacja techniczna udostępniona przez skarżącą w dniu 15 grudnia 2005r. nie spełniała wymogów określonych w decyzji z 2004 r.; a (2) żaden z kolejnych kroków podjętych przez skarżącą w okresie od dnia 16 grudnia 2006r. do czerwca 2006 r. nie wystarczał do zapewnienia zastosowania się do tej decyzji. W szczególności, zdaniem skarżącej, Komisja nie oceniła obiektywnie przedstawionego jej materiału dowodowego oraz zastosowała błędne kryterium przy ocenie dokumentacji technicznej.
   Jako trzeci powód stwierdzenia nieważności skarżąca wskazuje na fakt, że Komisja odmówiła je prawa do bycia wysłuchaną przed wydaniem zaskarżonej decyzji, ponieważ okres odniesienia dla nałożenia kary pieniężnej obejmował okres od dnia 16 grudnia 2005r. do dnia 20 czerwca 2006 r., natomiast pismo w sprawie przedstawienia zarzutów zostało opublikowane w dniu 21 grudnia 2005 r., nie obejmując pojedynczego dnia okresu odniesienia.
   Po czwarte Komisja naruszyła prawa do obrony, ponieważ odmówiła pełnego dostępu do akt sprawy, w tym do wymiany informacji pomiędzy Komisją, z jednej strony, a jej ekspertami, z drugiej strony.
   Wreszcie skarżąca sugeruje, że kwota kary pieniężnej jest wygórowana i nieproporcjonalna, ponieważ Komisja nie uwzględniła złożoności zobowiązania i zupełnie pominęła, że skarżąca starała się zastosować do poprzednich decyzji Komisji.


title: Sprawa C-38/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Białymstoku (Polska) w dniu 25 stycznia 2013 r. — Małgorzata Nierodzik przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Psychiatrycznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej im. dr Stanisława Deresza w Choroszczy

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Białymstoku (Polska) w dniu 25 stycznia 2013 r. — Małgorzata Nierodzik przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Psychiatrycznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej im. dr Stanisława Deresza w Choroszczy
   (Sprawa C-38/13)
   2013/C 141/15
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy w Białymstoku

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Małgorzata Nierodzik

      Strona pozwana: Samodzielny Publiczny Psychiatryczny Zakład Opieki Zdrowotnej im. dr Stanisława Deresza w Choroszczy

      Pytanie prejudycjalne

   Czy należy interpretować art.1 dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (1), zwanej dalej dyrektywa 99/70/WE, klauzulę nr 1 załącznika do dyrektywy 99/70/WE, klauzulę nr 4 załącznika do dyrektywy 99/70/WE oraz ogólną zasadę prawa wspólnotowego dotyczącą zakazu dyskryminacji ze względu na rodzaj umowy o pracę w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które statuuje odmienne zasady ustalania długości okresów wypowiedzeń umów o pracę zawartych na czas określony, mających trwać dłużej niż 6 miesięcy (mniej korzystne z punktu widzenia pracowników zatrudnionych na podstawie umów o pracę zawartych na czas określony) w stosunku do zasad ustalania długości okresów wypowiedzeń umów o pracę zawartych na czas nieokreślony, a konkretnie czy stoją one na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego (art. 33 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy — Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm., zwanej dalej kp), które wprowadza sztywny, niezależny od długości zakładowego stażu pracy pracowników, dwutygodniowy okres wypowiedzenia umów o pracę zawartych na czas określony, mających trwać dłużej niż 6 miesięcy, w sytuacji gdy okres wypowiedzenia umów o pracę zawartych na czas nieokreślony jest uzależniony od długości zakładowego stażu pracy pracowników i może wynosić od dwóch tygodni aż do trzech miesięcy (art.36 § 1 Kodeksu pracy)?

      (1)  Dz.U. L 175, s. 43; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 03 P. 368 — 373.


title: Sprawa C-153/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — Kłub OOD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenije na izpyłnenieto” — Warna pri Centrałno uprawlenije na Nacjonałna agencija za prihodite (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 168 — Prawo do odliczenia — Powstanie prawa do odliczenia — Prawo spółki do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z nabyciem dobra inwestycyjnego, które nie zostało jeszcze oddane do użytkowania w ramach działalności zawodowej owej spółki)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — Kłub OOD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenije na izpyłnenieto” — Warna pri Centrałno uprawlenije na Nacjonałna agencija za prihodite
   (Sprawa C-153/11) (1)

   (Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 168 - Prawo do odliczenia - Powstanie prawa do odliczenia - Prawo spółki do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z nabyciem dobra inwestycyjnego, które nie zostało jeszcze oddane do użytkowania w ramach działalności zawodowej owej spółki)
   2012/C 133/16
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administratiwen syd — Warna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kłub OOD

      Strona pozwana: Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenije na izpyłnenieto“ — Warna pri Centrałno uprawlenije na Nacjonałna agencija za prihodite

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Wykładnia art. 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Odliczenie podatku VAT zapłaconego przez podatnika za dostarczone mu towary, jeżeli są one wykorzystywane na cele jego opodatkowanych transakcji — Prawo spółki, której główna działalność polega na wynajmowaniu należącej do niej nieruchomości, do odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem innej nieruchomości, która nie została jeszcze oddana do użytkowania w działalności zawodowej owej spółki

      Sentencja

   Artykuł 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej powinno się interpretować w ten sposób, że podatnik, który nabył dobro inwestycyjne, działając w takim charakterze, i który zaliczył je do majątku przedsiębiorstwa, ma prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej obciążającego nabycie tego dobra w okresie podatkowym, w którym podatek stał się wymagalny, niezależnie od okoliczności, że rzeczone dobro nie jest bezpośrednio wykorzystywane do celów zawodowych. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy podatnik nabył dobro inwestycyjne na potrzeby swojej działalności gospodarczej, i ocena, w danym wypadku, istnienia praktyki stanowiącej oszustwo.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011.


title: Sprawa T-192/10: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2010 r. — Ferracci przeciwko Komisji

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/45

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2010 r. — Ferracci przeciwko Komisji
   (Sprawa T-192/10)
   2010/C 179/79
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Pietro Ferracci (San Cesareo, Włochy) (przedstawiciel: A. Nucara, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 15 lutego 2010 r. w którym pozwana oddaliła skargi wniesione przez stronę skarżącą;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji, zawartej w piśmie z dnia 15 lutego 2010 r. oddalającej skargę wniesioną przez stronę skarżącą.
   Skarga ta dotyczy zwolnienia z gminnego podatku od nieruchomości, przewidzianego w art. 7 ust. 1 lit. i) dekretu z mocą ustawy nr 504/1992, które zgodnie z art. 7 ust. 2 bis dekretu z mocą ustawy nr 203/2005, zastąpionego ustawą, znajduje zastosowane do działalności określonej w tym pierwszym przepisie, z wyłączeniem działalności o ewentualnie handlowym charakterze. Zdaniem skarżącej przepis ten ustanawia pomoc państwa na rzecz instytucji kościelnych i organizacji użyteczności społecznej nie mających celów zarobkowych, w zakresie w jakim podmioty te prowadzą działalność handlową lub przynajmniej działalność gospodarczą w rozumieniu przyjętym w orzecznictwie wspólnotowym.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty:

               Strona skarżąca twierdzi przede wszystkim, że zaskarżona decyzja narusza art. 108 ust. 3 TFUE i stanowi przykład błędnego zastosowania oraz nieprawidłowej wykładni wskazanego postanowienia.. Pozwana, na podstawie skargi wniesionej przez skarżącą w dniu 14 czerwca 2006 r., wszczęła długotrwałe postępowanie wstępne, w ramach którego doszło do wymiany wielu pism ze skarżącą, a do władz krajowych zwrócono się o przedstawienie odpowiednich informacji i które zakończyło się wydaniem zaskarżonej decyzji stwierdzającej, że rozważane środki bez wątpienia nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 107 TFUE.

               Zdaniem skarżącej istnieją wyraźne przesłanki, do których należy wyjątkowy długi czas trwania postępowania wstępnego, świadczące o tym, że pozwana nie była w stanie odpowiedzieć na zarzuty wyrażone w skargach i powinna była przeprowadzić szczegółowe postępowanie z wykorzystaniem formalnego postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 108 ust. 2 TFUE.

               Ponadto z uważnej analizy decyzji będącej przedmiotem niniejszej skargi wynika wyłącznie, że pozwana miała wątpliwości, co do tego, czy zaskarżone środki stanowią pomoc państwa, lecz ostatecznie zdecydowała o oddaleniu skargi bez wszczęcia formalnego postępowania, naruszając w związku z tym interes skarżącej związany z przedstawieniem uwag odnośnie uzasadnienia, jakie władze włoskie mogły przedłożyć Komisji w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 108 TFUE oraz niemożliwego do pominięcia badania zgodności, jakie powinna była przeprowadzić Komisja w celu dokonania oceny stopnia zakłócenia konkurencji wynikającego z zaskarżonego preferencyjnego systemu podatkowego.

               Skarżąca podnosi następnie, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji z uwagi na brak uzasadnienia stanowiący naruszenie art. 296 TFUE (poprzednio, art. 253 traktatu WE).


title: Sprawa T-26/13: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2013 r. — dm-drogerie markt przeciwko OHIM — Semtee (CALDEA)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/20

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2013 r. — dm-drogerie markt przeciwko OHIM — Semtee (CALDEA)
   (Sprawa T-26/13)
   2013/C 86/33
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: dm-drogerie markt GmbH & Co. KG (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Bludovsky i B. Beinert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Semtee (Escaldes, Andora)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 października 2012 r. (odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu R 2432/2011-1) oraz, w drodze korekty, wykreślenie znaku towarowego skarżącej z rejestru;

               —

               tytułem żądania ewentualnego: stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 października 2012 r. (odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu R 2432/2011-1) oraz przekazanie sprawy OHIM do ponownego rozpatrzenia;

               —

               tytułem kolejnego żądania ewentualnego: stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 października 2012 r. (odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu R 2432/2011-1).

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CALDEA” dla towarów i usług z klas 3, 35, 37, 42, 44 i 45 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 264 433

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: międzynarodowa rejestracja, wywołująca skutki m.in. w Unii Europejskiej, nr 894 004 dla towarów z klas 3, 5 i 8

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa C-17/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – TVI Televisão Independente SA przeciwko Fazenda Pública

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – TVI Televisão Independente SA przeciwko Fazenda Pública
   (Sprawa C-17/12) (1)

   2014/C 184/25
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa C-311/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 13 kwietnia 2011 r. w sprawie T-523/09 Smart Technologies ULC przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 20 czerwca 2011 r. przez Smart Technologies ULC

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 13 kwietnia 2011 r. w sprawie T-523/09 Smart Technologies ULC przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 20 czerwca 2011 r. przez Smart Technologies ULC
   (Sprawa C-311/11 P)
   2011/C 269/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Smart Technologies ULC (przedstawiciele: M. Edenborough QC, T. Elias, barrister, R. Harrison, solicitor)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie T-523/09 Smart Technologies przeciwko OHIM (WIR MACHEN DAS BESONDERE EINFACH);

               —

               zmiana decyzji Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2009 r. w celu stwierdzenia, że zgłoszony znak towarowy posiada wystarczająco odróżniający charakter, tak że żaden sprzeciw wobec jego rejestracji nie może zostać wniesiony na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2009 r.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu odwoławczym i postępowaniach przed Sądem oraz Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie kwestionuje wyrok Sądu na następujących podstawach:

               —

               Sąd nie dokonał oceny charakteru odróżniającego zgłoszonego przez wnoszącą odwołanie znaku towarowego w sposób autonomiczny, lecz w odniesieniu do tego, czy znak ten jest czy nie jest „zwykłym” sloganem reklamowym. Wnosząca odwołanie twierdzi, że jest to niesłuszne pod względem prawnym, a poprawne podejście polega na ocenieniu charakteru odróżniającego w odniesieniu do właściwych towarów i usług oraz w odniesieniu do właściwego kręgu odbiorców. Stwierdzenie braku charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego ze względu na to, że znak ten jest zwykłym sloganem reklamowym stanowi zastosowanie błędnego kryterium, jak wynika to z utrwalonego orzecznictwa;

               —

               Sąd naruszył prawo, uznając, że trudniej jest stwierdzić charakter odróżniający w odniesieniu do sloganu reklamowego niż w odniesieniu do innego rodzaju słownego znaku towarowego;

               —

               Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że jest uprawniony do przyjęcia za fakt notoryjny okoliczności, która wymaga wykazania za pomocą dowodów, tj. że konsumenci nie przypisują zapewnieniom reklamowym wartości znaku towarowego;

               —

               wreszcie, wnosząca odwołanie twierdzi, że wystarczy, by znak towarowy wykazywał minimalny charakter odróżniający, aby nie miała zastosowania podstawa odmowy określona w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (1) w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-249/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  13 października 2005 r.  — Fintecna przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Europejski Fundusz Socjalny — Zmniejszenie pomocy finansowej — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt podlegający zaskarżeniu — Akt przygotowawczy — Niedopuszczalność)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/27

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 października 2005 r. — Fintecna przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-249/02) (1)

   (Europejski Fundusz Socjalny - Zmniejszenie pomocy finansowej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt podlegający zaskarżeniu - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność)
   (2006/C 86/53)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Fintecna — Finanziaria per i settori industriale e dei servizi SpA (Rzym, Włochy) [Przedstawiciele: G. Roberti, A. Franchi i R. de Lisa, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: pierwotnie L. Flynn i A. Aresu, następnie E. de March i L. Flynn, pełnomocnicy i A. Dal Ferro, avocat]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 31 marca 2000 r. dotyczącego różnorodnej pomocy finansowej z Europejskiego Funduszu Socjalnego (EFS) przyznanej na rzecz rozlicznych programów operacyjnych funkcjonujących w ramach wspólnotowego planu realizacji celów nr 1, 3 i 4 we Włoszech (środkowa północ i Mezzogiorno)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący poniesie własne koszty postępowania i koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 233 z 28.9.2002


title: Sprawa T-204/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2009 r. — Vivartia przeciwko OHIM — Kraft Foods Schweiz (milko ΔΕΛΤΑ) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego milko ΔΕΛΤΑ — Wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy MILKA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/44

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2009 r. — Vivartia przeciwko OHIM — Kraft Foods Schweiz (milko ΔΕΛΤΑ)
   (Sprawa T-204/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego milko ΔΕΛΤΑ - Wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy MILKA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 180/80
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vivartia ABEE Proïonton Diatrofis kai Ypiresion Estiasis, dawniej Delta Protypos Viomichania Galaktos AE (Tavros, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci P.P. Kanellopoulos i V. Kanellopoulos)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Kraft Foods Schweiz Holding AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 8 czerwca 2006 r. (sprawa R 540/2005-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Kraft Foods Schweiz Holding AG i Delta Protypos Viomichania Galaktos AE.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Vivartia ABEE Proïonton Diatrofis kai Ypiresion Estiasis zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa T-249/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Combescot przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Molestowanie — Obowiązek wsparcia — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej w postępowaniu w sprawie awansu za okres 2001/2002 — Skarga o stwierdzenia nieważności — Brak interesu prawnego — Skarga o odszkodowanie)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Combescot przeciwko Komisji
   (Sprawa T-249/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Molestowanie - Obowiązek wsparcia - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej w postępowaniu w sprawie awansu za okres 2001/2002 - Skarga o stwierdzenia nieważności - Brak interesu prawnego - Skarga o odszkodowanie)
   (2007/C 247/40)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Philippe Combescot (Popayan, Kolumbia) (przedstawiciele: A. Maritati i V. Messa, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i M. Velardo, pełnomocnicy wspierani przez S. Corongiu, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, stwierdzenie bezprawności postępowania przełożonych skarżącego, uznanie prawa skarżącego do wsparcia oraz stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz po drugie, wypłata odszkodowania tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego
   Sentencja wyroku

               1)

                  Skarga zostaje oddalona.

               2)

                  Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004 r.


title: Sprawa T-504/15: Wyrok Sądu z dnia 8 marca 2017 r. – Rafhaelo Gutti/EUIPO – Transformados del Sur (CAMISERIA LA ESPAÑOLA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CAMISERIA LA ESPAÑOLA — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy przedstawiający dwie skrzyżowane flagi — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/18

         Wyrok Sądu z dnia 8 marca 2017 r. – Rafhaelo Gutti/EUIPO – Transformados del Sur (CAMISERIA LA ESPAÑOLA)
   (Sprawa T-504/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CAMISERIA LA ESPAÑOLA - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy przedstawiający dwie skrzyżowane flagi - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 129/29)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Rafhaelo Gutti, SL (Loja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Sempere Massa)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: B. Uriarte Valiente i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Transformados del Sur, SA (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Salas Martin)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 lipca 2015 r. (sprawa R 2424/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Transformados del Sur a Rafhaelo Gutti

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Rafhaelo Gutti, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa C-149/07: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/5

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-149/07)
   (2007/C 129/07)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Hottiaux, K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez zaniechanie ustanowienia szczególnych ram prawnych dla udzielania zezwoleń na import równoległy środków ochrony roślin do Polski, Rzeczpospolita Polska nie dopełniła obowiązków spoczywających na niej na mocy art. 28 WE;

               —

               obciążenie Rzeczypospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Artykuł 28 WE zakazuje między państwami członkowskimi ograniczeń ilościowych w przywozie oraz wszelkich środków o skutku równoważnym. Komisja uważa, iż poprzez brak ustanowienia szczególnych ram prawnych w dziedzinie udzielania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin przywożonych z innych państw członkowskich, w których środki te uzyskały już pozwolenie na dopuszczenie do obrotu i które są identyczne (w rozumieniu orzecznictwa Trybunału) z już dopuszczonymi do obrotu w Polsce, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE.
   Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, w przypadku braku harmonizacji „wszelkie przepisy państw członkowskich dotyczące obrotu handlowego mogące bezpośrednio lub pośrednio, rzeczywiście lub potencjalnie utrudnić wewnątrzwspólnotową wymianę handlową uznać należy za środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych”. Trybunał orzekł również, iż przepisy krajowe lub krajowa praktyka administracyjna, które sprawiają, ze przywóz ukierunkowany jest w taki sposób, że tylko niektóre podmioty gospodarcze mogą go dokonywać, podczas gdy pozostałe są takiej możliwości pozbawione, stanowią środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych. Procedura, zgodnie z którą można wymagać uprzednich pozwoleń na wprowadzanie do obrotu produktów przywożonych powinna zatem być ustanowiona przepisami mającymi ogólny zasięg, wiążącymi władze krajowe w sposób wyraźny. Procedura ta musi być łatwo dostępna oraz możliwa do przeprowadzenia w rozsądnym terminie. Istnienie takich generalnych zasad w prawie krajowym jest konieczne, gdyż umożliwia obywatelom korzystanie z uprawnień przyznanych im przez prawo wspólnotowe.
   Mimo tego, że nowy projekt nowelizacji może być zaakceptowany przez Komisję, to jednak nie wszedł on w życie po upływie dwumiesięcznego terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii Komisji wzywającej do usunięcia naruszenia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, aby stwierdzić czy państwo członkowskie naruszyło prawo wspólnotowe, Trybunał bada stan prawny obowiązujący w tym państwie w momencie, w którym upływa termin wyznaczony przez Komisję w uzasadnionej opinii. Późniejsze zmiany w prawie krajowym nie mogą być przez Trybunał brane pod uwagę.


title: Sprawa C-104/15: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 lipca 2016 r – Komisja Europejska/Rumunia (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ochrona środowiska naturalnego — Dyrektywa 2006/21/WE — Gospodarowanie odpadam — Wydobycie — Zbiorniki osadowe — Reemisja pyłu — Drobne cząsteczki pyłu w powietrzu — Zanieczyszczenie — Zdrowie ludzi — Obowiązkowe środki zapobiegawcze — Artykuły 4 i 13 — Stwierdzenie istnienia uchybienia zobowiązaniom)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/6

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 lipca 2016 r – Komisja Europejska/Rumunia
   (Sprawa C-104/15) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ochrona środowiska naturalnego - Dyrektywa 2006/21/WE - Gospodarowanie odpadam - Wydobycie - Zbiorniki osadowe - Reemisja pyłu - Drobne cząsteczki pyłu w powietrzu - Zanieczyszczenie - Zdrowie ludzi - Obowiązkowe środki zapobiegawcze - Artykuły 4 i 13 - Stwierdzenie istnienia uchybienia zobowiązaniom))
   (2016/C 343/08)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Nicolae, E. Sanfrutos Cano i D. Loma-Osorio Lerena, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rumunia, (przedstawiciele: R. H. Radu, E. Gane, A. Buzoianu i R. Haţieganu, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując środków koniecznych w celu zapobieżenia zanieczyszczeniu cząsteczkami pyłu pochodzącymi ze zbiornika Boşneag – rozszerzenie, Rumunia uchybiła zobowiązaniu spoczywającemu na niej na mocy art. 4 i art. 13 ust. 2 dyrektywy 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE;

               2)

               Rumunii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 146 z 4.5.2015.


title: Sprawa F-97/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 października 2013 r. — Thomé przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/177/10 — Decyzja o niezatrudnieniu laureata — Kryteria dopuszczalności — Dylom szkoły wyższej)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/28

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 października 2013 r. — Thomé przeciwko Komisji
   (Sprawa F-97/12) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/177/10 - Decyzja o niezatrudnieniu laureata - Kryteria dopuszczalności - Dylom szkoły wyższej)
   2014/C 9/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Florence Thomé (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i M. G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego Komisji w sprawie odmowy zatrudnienia skarżącej po zdaniu przez nią konkursu EPSO/AD/177/10-EPA oraz wniosek o odszkodowanie.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 11 listopada 2011 r. i z dnia 5 czerwca 2012 r.

               2)

               Zasądza się od Komisji Europejskiej na rzecz F. Thomé kwotę 14 000 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez F. Thomé.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012, s. 39.


title: Sprawa C-80/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 20 lutego 2015 r. – Robert Fuchs AG/Hauptzollamt Lörrach

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 20 lutego 2015 r. – Robert Fuchs AG/Hauptzollamt Lörrach
   (Sprawa C-80/15)
   (2015/C 155/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Robert Fuchs AG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Lörrach

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 555 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. (1). ustanawiającego przepisy w celu wykonania kodeksu celnego w wersji rozporządzenia Komisji (WE) nr 2286/2003 z dnia 18 grudnia 2003 r. (2). (Dz.U. L 343, s. 1) należy interpretować w ten sposób, że odpłatne loty szkoleniowe helikopterami, podczas których na pokładzie znajdują się kursant i instruktor lotu, powinny być także uznawane za użycie środka transportu w celach handlowych?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny; Dz.U. L 253, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2286/2003 z dnia 18 grudnia 2003 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny; Dz.U. L 343, s. 1.


title: Sprawa T-247/08: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2008 r. — C-Content przeciwko Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/62

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2008 r. — C-Content przeciwko Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-247/08)
   (2008/C 209/111)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: C-Content BV ('s Hertogenbosch, Niderlandy) (przedstawiciel: M. Meulenbelt, advocaat)

      Strona pozwana: Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich (Urząd Publikacji) naruszył wspólnotowe prawo dotyczące przetargów i zamówień, o których mowa w niniejszej skardze;

               —

               zasądzenie od Urzędu Publikacji odszkodowania na pokrycie określonych w skardze kosztów i szkód poniesionych przez skarżącą;

               —

               obciążenie Urzędu Publikacji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła ze skargą z tytułu odpowiedzialności pozaumownej wynikającej ze szkód, które, jak twierdzi, poniosła w wyniku zarzucanych nieprawidłowości, których dopuścił się Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich (Urząd Publikacji) w ramach niektórych przetargów dotyczących usług publikacji elektronicznej.
   Skarżąca podaje szereg powodów powstania odpowiedzialności w odniesieniu do każdego z kwestionowanych przetargów.
   Skarżąca twierdzi, że Urząd Publikacji naruszył zasadę dobrej administracji i staranności oraz zasady równego traktowania, przejrzystości i ochrony uzasadnionych oczekiwań:

               1.

               W przetargu nr 2034 na produkcję i powielanie płyt CD-ROM zawierających serie L i C Dziennika Urzędowego: ze względu na to, że zamówienia udzielono konkurentowi skarżącej, mimo iż skarżąca złożyła najkorzystniejszą ekonomicznie ofertę; że wprowadzono zamiany do istotnych warunków specyfikacji i obniżono wymogi w toku postępowania przetargowego lub po dokonaniu wyboru wykonawcy, nie informując o tym pozostałych oferentów; że odmówiono przeprowadzenia odpowiedniej kontroli wyników przetargu, gdy Urzędowi Publikacji zostały zgłoszone zastrzeżenia co do wyniku przetargu; że zaniechano zorganizowania nowego przetargu zamiast pozostawać przy zamówieniu nr 2034 mającego jako podstawę znacznie obniżone kryteria.

               2.

               W przetargu nr 6019 na świadczenie usług dotyczących elektronicznych publikacji, zwłaszcza Suplementu do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (Dz.U. S.), po przystąpieniu 10 nowych państw członkowskich: ze względu na to, że unieważniono przetarg na podstawie art. 101 rozporządzenia 1605/2002 (1) z powodu ujawnienia poufnych informacji; skarżąca podnosi, że rzeczone ujawnienie nie mogło mieć wpływu na wynik przetargu, ponieważ informacje te były już publicznie znane, a oferty zostały złożone już przedtem. Ponadto skarżąca utrzymuje, że Urząd Publikacji nie podał odpowiedniego uzasadnienia. Skarżąca podnosi wreszcie, że unieważnienie spowodowało dla niej znaczne szkody, a z dwóch ofert, które nadal brały udział w przetargu, to ona złożyła najkorzystniejszą ofertę.

               3.

               W przetargu nr 1695 na świadczenie usług dotyczących elektronicznych publikacji, zwłaszcza Suplementu do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (Dz.U. S.): ze względu na zastosowanie przedłużenia zamówienia 1695 w celu jego zmiany. Skarżąca twierdzi, że nie istniała podstawa prawna upoważniająca Urząd Publikacji do tego, by dokonać przedłużenia zamówienia lub na nie zezwolić, a w związku z tym zmienić je poprzez zmianę podwykonawcy. Skarżąca podnosi, że Urząd Publikacji nie negocjował ani nie badał w poważny sposób możliwości pozostawienia skarżącej w charakterze głównego podwykonawcy w pozostałym okresie.

         Skarżąca utrzymuje, że bezpośrednio w wyniku powyższych naruszeń utraciła ona swoją pozycję przedsiębiorstwa zaopatrującego Urząd Publikacji w oprogramowanie i poniosła znaczne koszty, szkody oraz utraciła zyski, oraz uważa, że Urząd Publikacji jest zobowiązany do wypłacenia za nie odszkodowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002 L 248 str. 1).


title: Sprawa T-237/17: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2017 r. – Hiszpania/Komisja

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/24

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2017 r. – Hiszpania/Komisja
   (Sprawa T-237/17)
   (2017/C 202/40)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Gavela Llopis, Abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 766 final z dnia 14 lutego 2017 r. w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania Unii Europejskiej określone wydatki dokonane przez państwa członkowskie w ramach EFRG i EFRROW, w odniesieniu do Królestwa Hiszpanii, sektor owoców i warzyw, w związku z dochodzeniem (FV 2011/003/ES);

               —

               obciążenie pozwanej instytucji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 11 ust. 1 lit. a) i d) ppkt 3) rozporządzenia Rady (WE) z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw (Dz.U. 1996, L 297, s. 1) oraz art. 14 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1432/2003 z dnia 11 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do warunków uznawania organizacji producentów i wstępnego uznawania grup producentów (Dz.U. 2003, L 203, s. 18), w związku z art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1182/2007 ustanawiającego przepisy szczegółowe dotyczące sektora owoców i warzyw, zmieniającego dyrektywy 2001/112/WE, 2001/113/WE i rozporządzenia (EWG) nr 827/68, (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96, (WE) nr 2826/2000, (WE) nr 1782/2003, (WE) nr 318/2006 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2202/96 (Dz.U. 2007, L 273, s. 1) i art. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 listopada 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. 2003, L 270, s. 1).

                           —

                           Królestwo Hiszpanii twierdzi, że Komisja naruszyła art. 11 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 2200/96 w odniesieniu do organizacji producentów Tilla Huelva, uznając, że trzech członków tej organizacji nie odpowiada definicji „producenta”, i że wobec tego nie są spełnione przewidziane w art. 11 wymogi dotyczące demokratycznej kontroli, podczas gdy organizacja ta nieprzerwanie zrzeszała producentów, wobec czego zasady demokratycznej kontroli przewidziane w art. 11 ust. 1 lit. d) ppkt 3) rozporządzenia nr 2200/96 i w art. 14 rozporządzenia Komisji nr 1443/2003 w związku z art. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1782/2003 były spełnione.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 52 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).

                           —

                           W ocenie strony skarżącej metoda oceny na zasadzie ryczałtu, którą posłużono się w celu zastosowania korekty finansowej w odniesieniu do Andaluzji, jest niezgodna z obecnym art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 (który zastąpił art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1290/2005) oraz z zawartymi w dokumencie nr VI/5330/97 wytycznymi w sprawie obliczania skutków finansowych. Zastosowana korekta ryczałtowa jest niesłuszna, a w każdym razie nieproporcjonalna. Należało zastosować korektę punktową w wypadkach, w których rzeczywiście wystąpiły uchybienia. Jeżeli jednak należało zastosować korektę ryczałtową, to powinna ona wynieść 5 %.


title: Sprawa T-233/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 25 kwietnia 2007 r. w sprawie F-71/06 Lebedef-Caponi przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 lipca 2007 r. przez Maddalenę Lebedef-Caponi

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/39

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 25 kwietnia 2007 r. w sprawie F-71/06 Lebedef-Caponi przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 lipca 2007 r. przez Maddalenę Lebedef-Caponi
   (Sprawa T-233/07 P)
   (2007/C 211/74)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Maddalena Lebedef-Caponi (Senningerberg, Wielkie Księstwo Luksemburga) (przedstawiciel: F. Frabetti, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 25 kwietnia 2007 r. w sprawie F-71/06;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu w pierwszej instancji i tym samym stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi wniesionej w sprawie F-71/06;

               —

               ewentualnie — przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów, wydatków i wynagrodzeń oraz obciążenie nimi Komisji.

         Zarzuty i główne argumenty
   W odwołaniu wnosząca odwołanie wnosi o uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej oddalającego wniesioną przez nią skargę o stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu jej kariery zawodowej za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2004 r.
   W uzasadnieniu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej dokonał błędnej interpretacji i oceny okoliczności stanu faktycznego, które doprowadziły do uznania negatywnej oceny wnoszącej odwołanie w spornym sprawozdaniu z przebiegu kariery zawodowej za zasadną.


title: Sprawa C-524/14 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. – Komisja Europejska/Hansestadt Lübeck, które wstąpiło w prawa Flughafen Lübeck GmbH (Odwołanie — Pomoc państwa — Opłaty lotniskowe — Artykuł 108 ust. 2 TFUE — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego — Dopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności — Osoba, której akt dotyczy indywidualnie — Interes prawny — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Warunek dotyczący selektywności)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. – Komisja Europejska/Hansestadt Lübeck, które wstąpiło w prawa Flughafen Lübeck GmbH
   (Sprawa C-524/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Opłaty lotniskowe - Artykuł 108 ust. 2 TFUE - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego - Dopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności - Osoba, której akt dotyczy indywidualnie - Interes prawny - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Warunek dotyczący selektywności))
   (2017/C 053/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche, R. Sauer oraz V. Di Bucci, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Hansestadt Lübeck, które wstąpiło w prawa Flughafen Lübeck GmbH (przedstawiciele: M. Núñez Müller oraz I. Ruck, Rechtsanwälte)

      Interwenienci popierający drugą stronę postępowania: Republika Federalna Niemiec, (przedstawiciele: T. Henze oraz K. Petersen, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. A. Sampol Pucurull, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Hansestadt Lübeck.

               3)

               Republika Federalna Niemiec i Królestwo Hiszpanii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa T-156/13: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — Petro Suisse Intertrade przeciwko Radzie

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/23

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — Petro Suisse Intertrade przeciwko Radzie
   (Sprawa T-156/13)
   2013/C 147/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Petro Suisse Intertrade Co. SA (Pully, Szwajcaria) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, adwokaci P. Gjørtler, G. Pandey, D. Rovetta, N. Pilkington i D. Sellers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55) w zakresie, w jakim zakwestionowane akty obejmują stronę skarżącą; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca podnosi sześć zarzutów dotyczących naruszenia istotnego wymogu proceduralnego oraz naruszenia traktatów i zasad prawa dotyczących ich stosowania: naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, naruszenia obowiązku odpowiedniego zawiadomienia, niewystarczającego uzasadnienia, naruszenia prawa do obrony, oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia podstawowego prawa własności.
   Strona skarżąca uważa, że Rada nie wysłuchała strony skarżącej i że żadne przeciwne argumenty nie uzasadniłyby tego. Ponadto Rada nie wskazała właściwie strony skarżącej jako adresata decyzji i rozporządzenia oraz nie wskazała także właściwie strony skarżącej w zawiadomieniu, a w każdym razie akty te nie zawierały wystarczającego uzasadnienia. Żądania strony skarżącej dotyczące potwierdzenia wskazania, rozwinięcia uzasadnienia i udostępnienia dokumentów pozostały bez odpowiedzi oprócz krótkiego pisma potwierdzającego odbiór. Wskutek tych pominięć Rada naruszyła prawo do obrony przysługujące stronie skarżącej, której odmówiono możliwości skutecznego ustosunkowania się do ustaleń Rady, jako że ustalenia te nie zostały stronie skarżącej ujawnione. Wbrew twierdzeniu Rady strona skarżąca nie jest firmą przykrywką kontrolowaną przez National Iranian Oil Company (NIOC), a w każdym razie Rada nie wykazała, by to kontrolowanie strony skarżącej przez NIOC pociągało za sobą korzyść gospodarczą dla państwa irańskiego, która byłaby sprzeczna z celem zakwestionowanych decyzji i rozporządzenia. Wreszcie, ograniczając możliwość zawierania przez stronę skarżącą umów, Rada naruszyła podstawowe prawo własności poprzez przyjęcie środków, których proporcjonalności nie można wykazać.


title: Sprawa C-305/14: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Satu Mare – Rumunia) – Sergiu Lucian Băbășan/Inspectoratul Județean de Poliție Satu Mare (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Przepisy krajowe uzależniające organizację zgromadzenia publicznego od uzyskania zezwolenia — Przypadek pozostający poza zakresem stosowania prawa Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/11

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Satu Mare – Rumunia) – Sergiu Lucian Băbășan/Inspectoratul Județean de Poliție Satu Mare
   (Sprawa C-305/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Przepisy krajowe uzależniające organizację zgromadzenia publicznego od uzyskania zezwolenia - Przypadek pozostający poza zakresem stosowania prawa Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   (2015/C 146/17)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Satu Mare

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sergiu Lucian Băbășan

      Strona pozwana: Inspectoratul Județean de Poliție Satu Mare

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania postawione przez Tribunalul Satu Mare (Rumunia) postanowieniem z dnia 7 marca 2014 r.

      (1)  Dz.U. C 329 z 22.9.2014.


title: Sprawa C-485/08 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. — Claudia Gualtieri przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Oddelegowany ekspert krajowy — Dieta dzienna — Zasada równego traktowania)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. — Claudia Gualtieri przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-485/08 P) (1)

   (Odwołanie - Oddelegowany ekspert krajowy - Dieta dzienna - Zasada równego traktowania)
   2010/C 148/08
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Claudia Gualtieri (przedstawiciele: adwokaci P. Gualtieri i M. Gualtieri)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Currall, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 10 września 2008 r. w sprawie T-284/06 Gualtieri przeciwko Komisji, w drodze którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 stycznia 2006 r. odrzucającej wniosek skarżącej zmierzający do dostosowania — w następstwie jej rozwodu — kwoty diet należnych na podstawie art. 17 decyzji Komisji C(2002) 1559 z dnia 30 kwietnia 2002 r. dotyczącej zasad mających zastosowanie do oddelegowywanych ekspertów krajowych, ze zmianami.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               C. Gualtieri zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.