title: Sprawa C-401/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Praze – Republika Czeska) – Herst s.r.o. / Odvolací finanční ředitelství [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 2 ust. 1 lit. b) – Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów – Artykuł 20 – Uzyskanie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel – Transakcje łańcuchowe zakupu i dalszej sprzedaży towarów w ramach jednego transportu wewnątrzwspólnotowego – Możliwość podjęcia decyzji mogących wpłynąć na sytuację prawną towaru – Przypisanie transportu – Transport z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy – Skutki w czasie wyroków dokonujących wykładni]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Praze – Republika Czeska) – Herst s.r.o. / Odvolací finanční ředitelství
      (Sprawa C-401/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. b) - Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów - Artykuł 20 - Uzyskanie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel - Transakcje łańcuchowe zakupu i dalszej sprzedaży towarów w ramach jednego transportu wewnątrzwspólnotowego - Możliwość podjęcia decyzji mogących wpłynąć na sytuację prawną towaru - Przypisanie transportu - Transport z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy - Skutki w czasie wyroków dokonujących wykładni)
      (2020/C 230/03)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Krajský soud v Praze

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Herst s.r.o.

         Strona przeciwna: Odvolací finanční ředitelství

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 20 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że podatnik, który dokonuje jednego wewnątrzwspólnotowego transportu towarów w procedurze zawieszenia poboru akcyzy z zamiarem nabycia tych towarów do celów swojej działalności gospodarczej po dopuszczeniu ich do swobodnego obrotu w państwie członkowskim przeznaczenia, uzyskuje prawo do rozporządzania tymi towarami jak właściciel w rozumieniu tego przepisu, pod warunkiem że ma on możliwość podjęcia decyzji mogących wpłynąć na sytuację prawną tych samych towarów, w tym w szczególności decyzji o ich sprzedaży.
                  Okoliczność, że podatnik ten od początku miał zamiar nabyć te towary do celów swojej działalności gospodarczej po ich dopuszczeniu do swobodnego obrotu w państwie członkowskim przeznaczenia, stanowi okoliczność, którą sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę w ramach całościowej oceny wszystkich szczególnych okoliczności rozpatrywanej przez niego sprawy w celu ustalenia, do której z kolejnych transakcji nabycia należy przypisać rzeczony transport wewnątrzwspólnotowy.

                  2)

                  Prawo Unii stoi na przeszkodzie temu, by sąd krajowy rozpatrujący przepis krajowego prawa podatkowego, który dokonał transpozycji przepisu dyrektywy 2006/112 i który można interpretować na różne sposoby, przyjął wykładnię najkorzystniejszą dla podatnika, opierając się na krajowej zasadzie konstytucyjnej in dubio mitius, nawet po orzeczeniu przez Trybunał, że taka wykładnia jest niezgodna z prawem Unii.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-736/18 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. – Gugler France / Alexander Gugler, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Graficzny znak towarowy zawierający element słowny GUGLER – Wniosek o unieważnienie prawa do znaku złożony przez Gugler France SA – Powiązania gospodarcze między podmiotem wnoszącym o unieważnienie prawa do znaku a właścicielem zakwestionowanego znaku towarowego – Brak prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/8

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 kwietnia 2020 r. – Gugler France / Alexander Gugler, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      (Sprawa C-736/18 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Graficzny znak towarowy zawierający element słowny GUGLER - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku złożony przez Gugler France SA - Powiązania gospodarcze między podmiotem wnoszącym o unieważnienie prawa do znaku a właścicielem zakwestionowanego znaku towarowego - Brak prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
      (2020/C 230/09)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Gugler France (przedstawiciel: S. Guerlain, avocat)

         Pozostali uczestniczy postępowania: Alexander Gugler (przedstawiciel: M.-C. Simon, Rechtsanwältin), Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Gugler France SA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Alexandra Guglera i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) związane z postępowaniem odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa T-465/20: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2020 r. – Ryanair / Komisja

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/46

      Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2020 r. – Ryanair / Komisja
      (Sprawa T-465/20)
      (2020/C 287/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F. Laprévote, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) z dnia 10 czerwca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.57369 (2020/N) COVID-19 – Portugalia – Aid to TAP (1); oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.
                  Skarżąca wniosła również o rozpoznanie jej skargi w trybie przyspieszonym na podstawie art. 23a statutu Trybunału Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym w zaskarżonej decyzji nie wykazano, iż pomoc wchodzi w zakres przedmiotowy wytycznych w sprawie ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw (Wytycznych dotyczących pomocy na ratowanie i restrukturyzację zagrożonych przedsiębiorstw (2)).

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 3 TFUE.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym decyzja narusza zasady niedyskryminacji, swobodnego świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego.

                  5.

                  Zarzut piaty, zgodnie z którym Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

         (1)  Decyzja Komicji Europejskiej (EU) z dnia 10 czerwca 2020 r. w sprawie pomcy państwa SA.57369 (2020/N) COVID-19 – Portugalia – Aid to TAP (Dz.U. 2020 C 228, s. 1)

         (2)  Wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji (Dz.U. 2014, C 249, s.1)


title: Sprawa C-137/18: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Dresden – Niemcy) – hapeg dresden gmbh / Bayrische Straße 6–8 GmbH & Co. KG [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Swoboda świadczenia usług – Dyrektywa 2006/123/WE – Uregulowanie państwa członkowskiego przewidujące minimalną taryfę honorariów inżynierów i architektów]

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/2

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Dresden – Niemcy) – hapeg dresden gmbh / Bayrische Straße 6–8 GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-137/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Swoboda świadczenia usług - Dyrektywa 2006/123/WE - Uregulowanie państwa członkowskiego przewidujące minimalną taryfę honorariów inżynierów i architektów)
      (2020/C 313/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Dresden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: hapeg dresden gmbh

         Strona pozwana: Bayrische Straße 6–8 GmbH & Co. KG

         Sentencja

      Artykuł 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 lit. g) i art. 15 ust. 3 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w umowach zawieranych z architektami lub inżynierami zakazane jest uzgadnianie taryf niższych od minimalnych kwot określonych według przewidzianej przez to uregulowanie skali honorariów architektów i inżynierów.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa C-647/18: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 15 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okryżen syd – Widin – Bułgaria) – Corporate Commercial Bank w upadłości / Elit Petrol AD [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowanie upadłościowe – Zmiana z mocą wsteczną przesłanek dokonania potrącenia wzajemnych wierzytelności z instytucją kredytową w upadłości – Państwo prawa – Zasada pewności prawa – Prawo do skutecznego środka prawnego]

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/3

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 15 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okryżen syd – Widin – Bułgaria) – Corporate Commercial Bank w upadłości / Elit Petrol AD
      (Sprawa C-647/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Postępowanie upadłościowe - Zmiana z mocą wsteczną przesłanek dokonania potrącenia wzajemnych wierzytelności z instytucją kredytową w upadłości - Państwo prawa - Zasada pewności prawa - Prawo do skutecznego środka prawnego)
      (2020/C 313/04)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Okryżen syd – Widin

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Corporate Commercial Bank w upadłości

         Strona pozwana: Elit Petrol AD

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okryżen syd Widin (sąd okręgowy w Widin, Bułgaria) postanowieniem z dnia 15 października 2018 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 455 z 17.12.2018.


title: Sprawa C-522/18: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – DŚ / Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Jaśle [Odesłanie prejudycjalne – Umorzenie postępowania]

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/2

      Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – DŚ / Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Jaśle
      (Sprawa C-522/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Umorzenie postępowania)
      (2020/C 313/03)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DŚ

         Strona przeciwna: Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Jaśle

         Przy udziale: Prokuratury Krajowej

         Sentencja

      Umarza się postępowanie w sprawie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego w sprawie C 522/18 przez Sąd Najwyższy (Polska) postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2018 r.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa C-11/19: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Azienda ULSS n. 6 Euganea / Pia Opera Croce Verde Padova [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Zamówienia publiczne – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 10 lit. h) – Artykuł 12 ust. 4 – Wyłączenia szczególne dotyczące zamówień na usługi – Usługi w dziedzinie obrony cywilnej, ochrony ludności i zapobiegania niebezpieczeństwom – Organizacje lub stowarzyszenia o charakterze niekomercyjnym – Usługa zwykłego transportu medycznego oraz transportu ratowniczego – Uregulowanie regionalne nakładające w pierwszej kolejności obowiązek skorzystania z partnerstwa między instytucjami zamawiającymi – Swoboda państw członkowskich w zakresie wyboru sposobu świadczenia usług – Ograniczenia – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/4

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Azienda ULSS n. 6 Euganea / Pia Opera Croce Verde Padova
      (Sprawa C-11/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 10 lit. h) - Artykuł 12 ust. 4 - Wyłączenia szczególne dotyczące zamówień na usługi - Usługi w dziedzinie obrony cywilnej, ochrony ludności i zapobiegania niebezpieczeństwom - Organizacje lub stowarzyszenia o charakterze niekomercyjnym - Usługa zwykłego transportu medycznego oraz transportu ratowniczego - Uregulowanie regionalne nakładające w pierwszej kolejności obowiązek skorzystania z partnerstwa między instytucjami zamawiającymi - Swoboda państw członkowskich w zakresie wyboru sposobu świadczenia usług - Ograniczenia - Obowiązek uzasadnienia)
      (2020/C 313/05)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Azienda ULSS n. 6 Euganea

         Druga strona postępowania: Pia Opera Croce Verde Padova

         przy udziale: Azienda Ospedaliera di Padova, Regione Veneto, Croce Verde Servizi

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 10 lit. h) i art. 12 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu regionalnemu, które uzależnia możliwość udzielenia zamówienia publicznego od okoliczności, że partnerstwo między podmiotami sektora publicznego nie umożliwia zapewnienia usług zwykłego transportu sanitarnego, o ile wybór konkretnego sposobu świadczenia usług, dokonany na etapie poprzedzającym udzielenie zamówienia publicznego, jest zgodny z zasadami równego traktowania, niedyskryminacji, wzajemnego uznawania, proporcjonalności i przejrzystości.

                  2)

                  Artykuł 10 lit. h) i art. 12 ust. 4 dyrektywy 2014/24 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu regionalnemu, które nakłada na instytucję zamawiającą obowiązek uzasadnienia dokonanego przez nią wyboru udzielenia zamówienia na świadczenie usług zwykłego transportu sanitarnego w drodze przetargu, a nie w drodze bezpośredniego udzielenia zamówienia poprzez zawarcie umowy z inną instytucją zamawiającą.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawy połączone C-89/19 – C-91/19: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Rieco SpA / Comune di Lanciano, Ecolan SpA (C-89/19), Comune di Ortona, Ecolan SpA (C-90/19), Comune di San Vito Chietino, Ecolan SpA (C-91/19) [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Zamówienia publiczne – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 12 ust. 3 – Przepisy krajowe faworyzujące udzielanie zamówień publicznych ze szkodą dla zamówień in house – Swoboda państw członkowskich w zakresie wyboru sposobu świadczenia usług – Granice – Przepisy krajowe wykluczające możliwość nabycia przez instytucję zamawiającą udziałów w kapitale podmiotu będącego w posiadaniu instytucji zamawiającej, które nie są w stanie zagwarantować kontroli nad tym podmiotem lub uprawnienia do jego blokowania]

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/5

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Rieco SpA / Comune di Lanciano, Ecolan SpA (C-89/19), Comune di Ortona, Ecolan SpA (C-90/19), Comune di San Vito Chietino, Ecolan SpA (C-91/19)
      (Sprawy połączone C-89/19 – C-91/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 12 ust. 3 - Przepisy krajowe faworyzujące udzielanie zamówień publicznych ze szkodą dla zamówień in house - Swoboda państw członkowskich w zakresie wyboru sposobu świadczenia usług - Granice - Przepisy krajowe wykluczające możliwość nabycia przez instytucję zamawiającą udziałów w kapitale podmiotu będącego w posiadaniu instytucji zamawiającej, które nie są w stanie zagwarantować kontroli nad tym podmiotem lub uprawnienia do jego blokowania)
      (2020/C 313/06)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Rieco SpA

         Druga strona postępowania: Comune di Lanciano, Ecolan SpA (C-89/19), Comune di Ortona, Ecolan SpA (C-90/19), Comune di San Vito Chietino, Ecolan SpA (C-91/19)

         przy udziale: Comune di Ortona (C-89/19), Comune di Treglio (C-89/19), Autorità nazionale anticorruzione (ANAC)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 12 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które uzależnia zawarcie transakcji wewnętrznej, określanej również mianem „umowy in house”, od braku możliwości udzielenia zamówienia publicznego, a w każdym razie od wykazania przez instytucję zamawiającą korzyści szczególnie wiążących się dla danej społeczności z posłużeniem się transakcją wewnętrzną.

                  2)

                  Artykuł 12 ust. 3 dyrektywy 2014/24 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom krajowym, które uniemożliwiają instytucji zamawiającej nabycie udziałów w kapitale podmiotu, którego akcjonariuszami są inne instytucje zamawiające, jeżeli udziały te nie są w stanie zagwarantować kontroli lub uprawnienia do blokowania oraz jeżeli wspomniana instytucja zamawiająca zamierza następnie uzyskać pozycję wspólnej kontroli, a w konsekwencji możliwość bezpośredniego udzielania zamówień na rzecz tego podmiotu, którego kapitał znajduje się w posiadaniu kilku instytucji zamawiających.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa C-172/19 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 31 stycznia 2020 r. – Association européenne du charbon et du lignite (Euracoal) / Deutscher Braunkohlen-Industrie – Verein eV, Lausitz Energie Kraftwerke AG, Mitteldeutsche Braunkohlengesellschaft mbH eins energie in sachsen GmbH & Co. KG, Komisja Europejska [Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2010/75/UE – Konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) – Decyzja wykonawcza (UE) 2017/1442 – Duże obiekty energetycznego spalania – Skarga o stwierdzenie nieważności – Niedopuszczalność – Brak bezpośredniego oddziaływania – Udział w procedurze prawodawczej prowadzącej do przyjęcia aktu – Gwarancje proceduralne w trakcie przyjmowania aktu – Zmiana uzasadnienia – Brak zarzutów opartych na naruszeniu praw procesowych skarżącego – Brak indywidualnego oddziaływania – Odwołanie oczywiście bezpodstawne]

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/6

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 31 stycznia 2020 r. – Association européenne du charbon et du lignite (Euracoal) / Deutscher Braunkohlen-Industrie – Verein eV, Lausitz Energie Kraftwerke AG, Mitteldeutsche Braunkohlengesellschaft mbH eins energie in sachsen GmbH & Co. KG, Komisja Europejska
      (Sprawa C-172/19 P) (1)

      (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2010/75/UE - Konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) - Decyzja wykonawcza (UE) 2017/1442 - Duże obiekty energetycznego spalania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Niedopuszczalność - Brak bezpośredniego oddziaływania - Udział w procedurze prawodawczej prowadzącej do przyjęcia aktu - Gwarancje proceduralne w trakcie przyjmowania aktu - Zmiana uzasadnienia - Brak zarzutów opartych na naruszeniu praw procesowych skarżącego - Brak indywidualnego oddziaływania - Odwołanie oczywiście bezpodstawne)
      (2020/C 313/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Association européenne du charbon et du lignite (Euracoal) (przedstawiciele: W. Spieth i N. Hellermann, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Deutscher Braunkohlen-Industrie – Verein eV, Lausitz Energie Kraftwerke AG, Mitteldeutsche Braunkohlengesellschaft mbH, eins energie in sachsen GmbH & Co. KG (przedstawiciele: W. Spieth i N. Hellermann, Rechtsanwälte), Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Tricot i A.C. Becker, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone jako oczywiście bezzasadne.

                  2)

                  Association européenne du charbon et du lignite (Euracoal) zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa C-368/19: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Telecom Italia SpA, Wind Tre SpA, Vodafone Italia SpA, Lindam Srl / Roma Capitale, Regione Lazio, Vodafone Italia SpA, Telecom Italia SpA, Wind Tre SpA, Wind Telecomunicazioni SpA [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Zbliżanie ustawodawstw – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Ograniczenia w lokalizacji anten nadawczych telefonii ruchomej nałożone przez władze lokalne – Brak wystarczających wyjaśnień dotyczących przyczyn uzasadniających potrzebę udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne w celu rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/6

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Telecom Italia SpA, Wind Tre SpA, Vodafone Italia SpA, Lindam Srl / Roma Capitale, Regione Lazio, Vodafone Italia SpA, Telecom Italia SpA, Wind Tre SpA, Wind Telecomunicazioni SpA
      (Sprawa C-368/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Zbliżanie ustawodawstw - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Ograniczenia w lokalizacji anten nadawczych telefonii ruchomej nałożone przez władze lokalne - Brak wystarczających wyjaśnień dotyczących przyczyn uzasadniających potrzebę udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne w celu rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym - Oczywista niedopuszczalność)
      (2020/C 313/08)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Telecom Italia SpA, Wind Tre SpA, Vodafone Italia SpA, Lindam Srl

         Strona pozwana: Roma Capitale, Regione Lazio, Vodafone Italia SpA, Telecom Italia SpA, Wind Tre SpA, Wind Telecomunicazioni SpA

         przy udziale: Regione Lazio, Wind Tre SpA, Telecom Italia SpA, Ente Suore Francescane Missionarie del Cuore Immacolato di Maria e.a., Agenzia Regionale Protezione Ambiente (ARPA), Congregazione delle Religiose di Gesù e Maria

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (radę stanu, Włochy) postanowieniem z dnia 2 lutego 2018 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.


title: Sprawa C-381/19: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – SC Banca E S.A. / G.D. [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/WE – Wprowadzenie nowego środka prawnego w trakcie postępowania – Zasady pewności prawa i skuteczności]

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/7

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – SC Banca E S.A. / G.D.
      (Sprawa C-381/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/WE - Wprowadzenie nowego środka prawnego w trakcie postępowania - Zasady pewności prawa i skuteczności)
      (2020/C 313/09)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC Banca E S.A.

         Strona pozwana: G.D.

         Sentencja

      Zasady pewności prawa i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisowi proceduralnemu, który zmienia system środków odwoławczych przewidziany w krajowym porządku prawnym poprzez wprowadzenie dodatkowego środka odwoławczego i dodatkowej instancji sądowej, oraz który ma zastosowanie do będącego w toku w chwili dokonywania tej zmiany postępowania dotyczącego sporu między konsumentem i przedsiębiorcą, o ile ów nowy środek odwoławczy jest dostępny zarówno dla konsumenta, jak i dla przedsiębiorcy.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa C-226/20 P: Odwołanie od wyroku Sadu (ósma izba) wydanego w dniu 12 marca 2020 r. w sprawie T-835/17, Eurofer/Komisja, wniesione w dniu 29 maja 2020 r. przez Eurofer, Association Européenne de l'Acier, AISBL

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/8

      Odwołanie od wyroku Sadu (ósma izba) wydanego w dniu 12 marca 2020 r. w sprawie T-835/17, Eurofer/Komisja, wniesione w dniu 29 maja 2020 r. przez Eurofer, Association Européenne de l'Acier, AISBL
      (Sprawa C-226/20 P)
      (2020/C 313/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Eurofer, Association Européenne de l'Acier, AISBL (przedstawiciele: J. Killick, advocaat, G. Forwood, avocate)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, HBIS Group Serbia Iron & Steel LLC Belgrade

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 2 spornego rozporządzenia (1);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie Komisji oraz interwenientów przed Sądem kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Naruszenie prawa poprzez dokonanie wykładni art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego (2), zgodnie z którą Komisja dysponuje swobodnym uznaniem w ramach oceny, że przywóz stanowiący udział w rynku przekraczający 1 % jest „nieznaczny”.

                  2.

                  Błędy w ramach oceny, zgodnie z którą „wielkość przywozu” z Serbii była „nieznaczna” do celów art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W szczególności Sąd:

                              2.1.

                              naruszył prawo uwzględniając elementy ceny przy ocenie nieznacznego charakteru, która jest wyłącznie ilościową oceną związaną z wielkością;

                              2.2.

                              ponadto, naruszył prawo pomijając inne czynniki (w szczególności dane dotyczące podcięcia cenowego i zaniżania cen), które mogłyby (dokładniej) wskazywać na potencjalne skutki jakie mogłaby mieć wielkość przywozu; oraz

                              2.3.

                              popełnił oczywisty błąd w ocenie oraz wypaczył dowody uznając, że średnie ceny sprzedaży związane z wielkością przywozu, który stanowi nieznaczny udział w rynku mogą, bez dalszych szczegółów, uzasadniać twierdzenie, że wielkość jest w tym szczególnym przypadku „nieznaczna”.

                  3.

                  Błędy w ustaleniu, że „środki ochronne nie są konieczne” do celów art. 9 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. W szczególności Sąd:

                              3.1.

                              naruszył prawo stwierdzając, że Komisja mogła zakończyć dochodzenie nie dokonując analizy potencjalnej szkody; oraz

                              3.2.

                              naruszył prawo i popełnił oczywisty błąd w ocenie uznając, że Komisja nie przekroczyła zakresu uznania w ramach stosowania art. 9 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

                  4.

                  Naruszenie prawa poprzez uznanie, że Komisja nie była zobowiązana do przekazania danych dotyczących podcięcia cenowego i zaniżania cen w odniesieniu do serbskiego eksportera. W szczególności Sąd:

                              4.1.

                              naruszył prawo uznając, że poszanowanie prawa do obrony Eurofer nie wymaga przekazania danych dotyczących podcięcia cenowego i zaniżania cen;

                              4.2.

                              naruszył prawo uznając, że skarżący w postępowaniu antydumpingowym nie może powoływać się na wymogi wynikające z zasady poszanowania prawa do obrony; oraz

                              4.3.

                              naruszył prawo stwierdzając, że sporne rozporządzenie zachowuje zasadę dobrej administracji zapisaną w art. 41 Karty praw podstawowych.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1795 z dnia 5 października 2017 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej, pochodzących z Brazylii, Iranu, Rosji i Ukrainy oraz kończące dochodzenie dotyczące przywozu niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej, pochodzących z Serbii (Dz.U. 2017, L 258, s. 24).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).


title: Sprawa C-247/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Appeals Service Northern Ireland (Zjednoczone Królestwo) w dniu 7 kwietnia 2020 r. – VI przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Appeals Service Northern Ireland (Zjednoczone Królestwo) w dniu 7 kwietnia 2020 r. – VI przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
      (Sprawa C-247/20)
      (2020/C 313/11)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Appeals Service Northern Ireland

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: VI

         Druga strona postępowania: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dziecko posiadające prawo stałego pobytu w EOG jest zobowiązane do utrzymania pełnego ubezpieczenia zdrowotnego w celu zachowania prawa pobytu, jak miałoby to miejsce gdyby było osobą samowystarczalną zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia z 2016 r.?

                  2)

                  Czy za niezgodny z prawem Unii w świetle art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38 (1) i orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przedstawionym w pkt 70 wyroku w sprawie C-480/08 Teixiera należy uznać wymóg, zgodnie z art. 4 ust. 3 lit. b) rozporządzenia z 2016 r. [który stanowi, że ochrona w ramach pełnego ubezpieczenia zdrowotnego w Zjednoczonym Królestwie przysługuje studentowi lub osobie samowystarczalnej, w świetle art. 16 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) tego rozporządzenia, wyłącznie jeżeli tego rodzaju ochrona obejmuje zarówno tę osobę, jak i wszystkich właściwych członków jej rodziny]?

                  3)

                  Czy w świetle w pkt 53 wyroku w sprawie Ahmad przeciwko Secretary of State for the Home Department [2014] EWCA Civ 988, porozumienia wzajemne w zakresie ubezpieczenia zdrowotnego między Zjednoczonym Królestwem a Republiką Irlandii w ramach wspólnej strefy podróżowania są uznawane za „porozumienia wzajemne” i w związku z tym stanowią pełne ubezpieczenie zdrowotne dla celów art. 4 ust. 1 rozporządzenia z 2016 r.?

         (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).


title: Sprawa C-261/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 15 czerwca 2020 r. – Thelen Technopark Berlin GmbH / MN

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 15 czerwca 2020 r. – Thelen Technopark Berlin GmbH / MN
      (Sprawa C-261/20)
      (2020/C 313/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Thelen Technopark Berlin GmbH

         Druga strona postępowania: MN

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy z prawa Unii – a w szczególności z art. 4 ust. 3 TUE, art. 288 akapit trzeci TFUE i art. 260 ust. 1 TFUE – wynika, że art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 lit. g) i art. 15 ust. 3 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (1) wywołują skutek bezpośredni w ramach toczącego się postępowania sądowego między jednostkami w taki sposób, że należy odstąpić od stosowania stojących z tą dyrektywą w sprzeczności uregulowań krajowych zawartych w § 7 niemieckiego Verordnung über die Honorare für Architekten- und Ingenieurleistungen (rozporządzenia w sprawie wynagrodzeń za usługi architektów i inżynierów, zwanego dalej „HOAI”), zgodnie z którym przewidziane w tym regulaminie wynagrodzeń stawki minimalne za usługi planistyczne i nadzorcze świadczone przez architektów i inżynierów – z zastrzeżeniem określonych wyłączeń – są wiążące, a uzgodnienie w umowach z architektami lub inżynierami wynagrodzenia niższego niż to wynikające ze stawek minimalnych jest nieskuteczne?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:

                              a)

                              Czy uregulowanie przez Republikę Federalną Niemiec wiążących stawek minimalnych za usługi planistyczne i nadzorcze świadczone przez architektów i inżynierów w § 7 HOAI narusza swobodę przedsiębiorczości w świetle art. 49 TFUE lub inne zasady ogólne prawa Unii?

                              b)

                              W przypadku udzielenia na pytanie drugie lit. a) odpowiedzi twierdzącej: Czy takie naruszenie skutkuje tym, że w toczącym się postępowaniu sądowym między jednostkami należy odstąpić od stosowania krajowych uregulowań dotyczących wiążących stawek minimalnych (w tym przypadku: § 7 HOAI)?

         (1)  Dz.U. 2006, L 376, s. 36.


title: Sprawa C-265/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep Antwerpen (Belgia) w dniu 15 czerwca 2020 r. – FN / Universiteit Antwerpen, Vlaamse Autonome Hogeschool Hogere Zeevaartschool, PB, ZK, NG, ZN, UM

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep Antwerpen (Belgia) w dniu 15 czerwca 2020 r. – FN / Universiteit Antwerpen, Vlaamse Autonome Hogeschool Hogere Zeevaartschool, PB, ZK, NG, ZN, UM
      (Sprawa C-265/20)
      (2020/C 313/13)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van beroep Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: FN

         Druga strona postępowania: Universiteit Antwerpen, Vlaamse Autonome Hogeschool Hogere Zeevaartschool, PB, ZK, NG, ZN, UM

         Pytania prejudycjalne

      Czy klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (1), i klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (2), należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by uniwersytet mógł na podstawie uregulowania krajowego (art. 91 Universiteitendecreet), zgodnie z którym samodzielna kadra akademicka zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy zostaje mianowana na stałe, a kadra zatrudniona w niepełnym wymiarze czasu pracy może zostać albo mianowana, albo powołana tymczasowo na podlegające przedłużeniu okresy nieprzekraczające sześciu lat,

                  1)

                  w ramach swobody polityki przez dwadzieścia lat zatrudniać profesora na podstawie około dwudziestu następujących po sobie, krótkoterminowych umów o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy i trwających od roku do trzech lat powołań statutowych, bez jakiegokolwiek ograniczenia łącznej liczby przedłużeń, podczas gdy inni współpracownicy o porównywalnym zakresie obowiązków byli mianowani na stałe i w pełnym wymiarze czasu pracy?

                  2)

                  określić w swoim statucie pracowniczym jedynie ogólny wymóg minimalny zatrudnienia w wymiarze 50 % czasu pracy, który należy osiągnąć, aby móc otrzymać stałe mianowanie, jednak nie ustalać żadnego kryterium, na podstawie którego członkowie kadry zatrudnieni w niepełnym wymiarze przekraczającym 50 % czasu pracy albo zostają mianowani na stałe, albo są tymczasowo powoływani?

                  3)

                  w ramach nieograniczonej „swobody polityki” przydzielać profesorowi zatrudnionemu w niepełnym wymiarze czasu pracy procentowy wymiar powołania bez ustalenia obiektywnych kryteriów i bez przeprowadzenia jakiegokolwiek obiektywnego badania zakresu obciążenia pracą?

                  4)

                  odmówić zatrudnionemu tymczasowo w niepełnym wymiarze czasu pracy profesorowi, któremu w ramach „swobody polityki” uniwersytetu nie przedłużono zatrudnienia, prawa powołania się na podnoszony abuzywny charakter warunków zatrudnienia obowiązujących w przeszłości, ponieważ miał on każdorazowo „akceptować” te warunki w sposób dorozumiany poprzez przystąpienie do wykonywania przydzielonej pracy, co pozbawia go ochrony zagwarantowanej w prawie Unii?

         (1)  Dz.U. 1999, L 175, s. 43.

         (2)  Dz.U. 1998, L 14, s. 9.


title: Sprawa C-277/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obersten Gerichtshofs (Austria) w dniu 24 czerwca 2020 r. – UM

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obersten Gerichtshofs (Austria) w dniu 24 czerwca 2020 r. – UM
      (Sprawa C-277/20)
      (2020/C 313/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca: UM

         Pozostali uczestnicy postępowania: HW jako zarządca masy spadkowej ZL, Marktgemeinde Kötschach-Mauthen, Finanzamt Spittal Villach

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (1) należy interpretować w ten sposób, że dotycząca nieruchomości położonej w Austrii i zawarta między dwoma obywatelami niemieckimi mającymi miejsce zwykłego pobytu w Niemczech umowa darowizny na wypadek śmierci, na podstawie której obdarowanemu przysługuje po śmierci darczyńcy roszczenie wobec masy spadkowej o wpisanie jego prawa własności do księgi wieczystej na podstawie tej umowy i aktu zgonu darczyńcy, a zatem bez konieczności zaangażowania sądu spadku, stanowi umowę dotyczącą spadku w rozumieniu tego przepisu?

                  2.

                  W przypadku, gdyby odpowiedź na powyższe pytanie była twierdząca:
                  Czy art. 83 ust. 2 rozporządzenia spadkowego należy interpretować w ten sposób, że reguluje on również skuteczność wyboru prawa dokonanego przed dniem 17 sierpnia 2015 r. w odniesieniu do umowy darowizny na wypadek śmierci, którą należy zakwalifikować jako umowę dotyczącą spadku w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia?

         (1)  Dz.U. 2012, L 201, s. 107


title: Sprawa C-285/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 29 czerwca 2020 r. – K / Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 29 czerwca 2020 r. – K / Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
      (Sprawa C-285/20)
      (2020/C 313/15)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Centrale Raad van Beroep (Niderlandy)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: K

         Druga strona postępowania: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że całkowicie bezrobotny, który w trakcie otrzymywania we właściwym państwie członkowskim świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 i/lub który przenosi swoje miejsce zamieszkania do innego państwa członkowskiego zanim zakończy się jego stosunek pracy, ma prawo do zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o ustawodawstwo państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania?

                  2)

                  Czy mają przy tym znaczenie powody, ze względu na które bezrobotny ten przeniósł swoje miejsce zamieszkania do innego państwa członkowskiego, niż państwo właściwe, na przykład gdy są to względy rodzinne?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Dz.U. 2004, L 166, s. 1.


title: Sprawa C-301/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obersten Gerichtshofs (Austria) w dniu 7 lipca 2020 r. – UE, HC / Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obersten Gerichtshofs (Austria) w dniu 7 lipca 2020 r. – UE, HC / Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG
      (Sprawa C-301/20)
      (2020/C 313/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: UE, HC

         Druga strona w postępowaniu rewizyjnym: Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG

         Interwenient: masa spadkowa VJ

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 70 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 650/2012 w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (1) należy interpretować w ten sposób, że odpis poświadczenia wydanego na czas nieokreślony z naruszeniem tego przepisu ze względu na brak opatrzenia datą ważności:

                              a.

                              jest ważne i skuteczne na czas nieokreślony; lub

                              b.

                              jest ważne tylko przez okres sześciu miesięcy od dnia wydania poświadczonego odpisu; lub

                              c.

                              jest ważne tylko przez okres sześciu miesięcy od innej daty; lub

                              d.

                              jest nieważne i nie może być wykorzystywane do celów wskazanych w art. 63 rozporządzenia nr 650/2012?

                  2.

                  Czy art. 65 ust. 1 w związku z art. 69 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 650/2012 w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (rozporządzenia spadkowego) należy interpretować w ten sposób, że poświadczenie rodzi skutki na korzyść wszystkich osób wymienionych w poświadczeniu jako spadkobierca, zapisobierca, wykonawca testamentu lub zarządca spadku w ten sposób, że również osoby, które same nie wystąpiły w wnioskiem o jego wydanie, mogą wykorzystywać to poświadczenie zgodnie z art. 63 rozporządzenia nr 650/2012?

                  3.

                  Czy art. 69 w związku z art. 70 ust. 3 rozporządzenia nr 650/2012 należy interpretować w ten sposób, że skutek legitymacyjny poświadczonego odpisu poświadczenia spadkowego powinien zostać uznany, jeżeli w chwili przedłożenia tego odpisu po raz pierwszy było ono jeszcze ważne, lecz jego ważność wygasła przed wydaniem wnioskowanej decyzji przez organ, czy też przepis ten nie stoi na przeszkodzie prawu krajowemu, jeżeli wymaga ono ważności poświadczenia również w chwili wydania decyzji?

         (1)  Dz.U. 2012, L 201, s. 107


title: Sprawa C-302/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Paris (Francja) w dniu 9 lipca 2020 r. – A, przy udziale: Autorité des marchés financiers

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Paris (Francja) w dniu 9 lipca 2020 r. – A, przy udziale: Autorité des marchés financiers
      (Sprawa C-302/20)
      (2020/C 313/17)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A

         Przy udziale: Autorité des marchés financiers

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  W pierwszej kolejności:

                              a)

                              Czy art. 1 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) (1) w związku z art. 1 ust. 1 dyrektywy Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie definicji i ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku (2) należy interpretować w ten sposób, że informacja o zbliżającej się publikacji artykułu prasowego zawierającego pogłoskę rynkową dotyczącą emitenta instrumentu finansowego może spełniać wymóg szczegółowości wprowadzony w tych przepisach dla kwalifikacji informacji wewnętrznych [poufnych]?

                              b)

                              Czy okoliczność, że artykuł prasowy, którego zbliżająca się publikacja stanowi rozpatrywaną informację, wskazuje – tytułem pogłoski rynkowej – cenę publicznej oferty kupna, ma wpływ na ocenę ściśle określonego charakteru rozpatrywanej informacji?

                              c)

                              Czy renoma dziennikarza, który podpisał artykuł, renoma podmiotu prasowego, który go opublikował, oraz rzeczywiście znaczący wpływ („ex post”) tej publikacji na cenę papierów wartościowych, których ona dotyczy, mają znaczenie dla celów oceny ściśle określonego charakteru rozpatrywanej informacji?

                  2)

                  W drugiej kolejności, w przypadku odpowiedzi, że informacja taka jak rozpatrywana może spełniać przewidziany wymóg szczegółowości:

                              a)

                              Czy art. 21 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylającego dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (3) należy interpretować w ten sposób, że ujawnienie przez dziennikarza jednemu ze swoich zwykłych źródeł informacji o zbliżającej się publikacji artykułu jego autorstwa, w którym zamieszczono pogłoskę rynkową, następuje „do celów dziennikarskich”?

                              b)

                              Czy odpowiedź na to pytanie zależy w szczególności od tego, czy dziennikarz został poinformowany o pogłosce rynkowej przez to źródło lub też czy ujawnienie informacji o zbliżającej się publikacji artykułu było pomocne w uzyskaniu od tego źródła wyjaśnień co do wiarygodności pogłoski?

                  3)

                  W trzeciej kolejności, czy art. 10 i 21 rozporządzenia (UE) nr 596/2014 należy interpretować w ten sposób, że nawet w przypadku ujawnienia informacji poufnych przez dziennikarza „do celów dziennikarskich” w rozumieniu art. 21 zgodność lub niezgodność z prawem ujawnienia wymaga oceny, czy odbyło się „w normalnym trybie wykonywania […] zawodu [dziennikarza]” w rozumieniu art. 10?

                  4)

                  W czwartej kolejności, czy art. 10 rozporządzenia (UE) nr 596/2014 należy interpretować w ten sposób, że ujawnienie informacji poufnych, aby mogło mieć miejsce w ramach normalnego trybu wykonywania zawodu dziennikarza, musi być ściśle niezbędne do wykonywania tego zawodu i musi być zgodne z zasadą proporcjonalności?

         (1)  Dz.U. 2003, L 96, s. 16

         (2)  Dz.U. 2003, L 339, s. 70.

         (3)  Dz.U. 2014, L 173, s. 1.


title: Sprawa C-323/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 21 lipca 2020 r. – DQ / Ryanair DAC

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 21 lipca 2020 r. – DQ / Ryanair DAC
      (Sprawa C-323/20)
      (2020/C 313/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Nürnberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DQ

         Strona pozwana: Ryanair Designated Activity Company

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zorganizowany przez związki zawodowe strajk pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego stanowi „nadzwyczajną okoliczność” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

                  2)

                  Czy jest w tym zakresie decydujące, że ów strajk jest spowodowany żądaniami pracowników, które nie zostały do tej pory uzgodnione umownie między pracownikami a obsługującym przewoźnikiem lotniczym?

                  3)

                  Czy jest w tym zakresie decydujące, że konkretny strajk został spowodowany określonym zachowaniem w trakcie negocjacji ze związkami zawodowymi przez obsługującego przewoźnika lotniczego?
                  Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 7 sierpnia 2020 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1.)


title: Sprawa C-324/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 22 lipca 2020 r. – Finanzamt B / X-Beteiligungsgesellschaft mbH

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 22 lipca 2020 r. – Finanzamt B / X-Beteiligungsgesellschaft mbH
      (Sprawa C-324/20)
      (2020/C 313/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Finanzamt B

         Strona przeciwna: X-Beteiligungsgesellschaft mbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w przypadku usługi świadczonej jednorazowo, a zatem nie w sposób ciągły, związek z wpłatą zaliczki lub płatnością rat w rozumieniu art. 64 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) wynika z samego porozumienia dotyczącego zapłaty rozłożonej na raty?

                  2)

                  Posiłkowo, w przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy należy stwierdzić niewywiązanie się z płatności w rozumieniu art. 90 ust. 1 tej dyrektywy w sytuacji, w której podatnik w momencie świadczenia usługi uzgodnił, że usługa ta powinna zostać wynagrodzona w pięciu rocznych ratach, a w przypadku późniejszej zapłaty prawo krajowe przewiduje korektę uchylającą uprzednie obniżenie podstawy opodatkowania zgodnie z tym przepisem?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-351/20 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 12 maja 2020 r. w sprawie T-738/18, Dragnea / Komisja, wniesione w dniu 30 lipca 2020 r. przez Liviu Dragnea

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/18

      Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 12 maja 2020 r. w sprawie T-738/18, Dragnea / Komisja, wniesione w dniu 30 lipca 2020 r. przez Liviu Dragnea
      (Sprawa C-351/20 P)
      (2020/C 313/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Liviu Dragnea (przedstawiciele: adwokaci C. Toby, O. Riffaud, B. Entringer)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Skarżący wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu w całości;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (OCM(2018)20575) przesłanej przedstawicielowi skarżącego pismem z dnia 1 października 2018 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty..
      Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 9 ust. 1, art. 9 ust. 2 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia OLAF (1) oraz naruszenia prawa do obrony skarżącego w ramach dochodzeń, w tym prawa do bycia wysłuchanym i przestrzegania zasady domniemania niewinności.
      Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji w odniesieniu do dochodzeń, jak również odmowy wszczęcia dochodzenia w sprawie przebiegu dochodzenia OLAF-u.
      Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa dostępu do dokumentów dotyczących dochodzeń OLAF-

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. 2013, L 248, s. 1).


title: Sprawa C-114/18: Postanowienie Prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 17 stycznia 2020 [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – Sandoz Ltd, Hexal AG / G.D. Searle LLC, Janssen Sciences Ireland

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/19

      Postanowienie Prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 17 stycznia 2020 [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – Sandoz Ltd, Hexal AG / G.D. Searle LLC, Janssen Sciences Ireland
      (Sprawa C-114/18) (1)

      (2020/C 313/23)
      Język postępowania: angielski
      Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa C-537/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) –postępowanie wszczęte przez YV, przy udziale Krajowej Rady Sądownictwa

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/19

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) –postępowanie wszczęte przez YV, przy udziale Krajowej Rady Sądownictwa
      (Sprawa C-537/18) (1)

      (2020/C 313/24)
      Język postępowania: polski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa C-202/19 P: Postanowienie Prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 20 stycznia 2020 r. – Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd / Komisja Europejska

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/20

      Postanowienie Prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 20 stycznia 2020 r. – Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd / Komisja Europejska
      (Sprawa C-202/19 P) (1)

      (2020/C 313/26)
      Język postępowania: angielski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa C-203/19 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 stycznia 2020 r. – Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd / Komisja Europejska

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/20

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 stycznia 2020 r. – Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd / Komisja Europejska
      (Sprawa C-203/19 P) (1)

      (2020/C 313/27)
      Język postępowania: angielski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa C-204/19 P: Postanowienie Prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 20 stycznia 2020 r. – Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd / Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/20

      Postanowienie Prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 20 stycznia 2020 r. – Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd / Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-204/19 P) (1)

      (2020/C 313/28)
      Język postępowania: angielski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa C-205/19 P: Postanowienie Prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 20 stycznia 2020 r. – Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd / Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/20

      Postanowienie Prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 20 stycznia 2020 r. – Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd / Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-205/19 P) (1)

      (2020/C 313/29)
      Język postępowania: angielski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa C-542/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg – Niemcy) – YX / Eurowings GmbH

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/21

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg – Niemcy) – YX / Eurowings GmbH
      (Sprawa C-542/19) (1)

      (2020/C 313/30)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 353 z 11.11.2019.


title: Sprawa C-661/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Handelsgericht Wien – Austria) – flightright GmbH/ Austrian Airlines AG

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/21

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Handelsgericht Wien – Austria) – flightright GmbH/ Austrian Airlines AG
      (Sprawa C-661/19) (1)

      (2020/C 313/31)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 406 z 2.12.2019.


title: Sprawa T-332/15: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2020 r. – Ocean Capital Administration i in./ Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Iranu – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób i podmiotów do których mają zastosowanie te środki – Ujęcie nazw skarżących]

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/22

      Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2020 r. – Ocean Capital Administration i in./ Rada
      (Sprawa T-332/15) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób i podmiotów do których mają zastosowanie te środki - Ujęcie nazw skarżących)
      (2020/C 313/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ocean Capital Administration GmbH (Hamburg, Niemcy) oraz 31 innych skarżących, których nazwy zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciele: P. Moser, QC, E. Metcalfe, barrister, i M. Taher, solicitor)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop et V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/556 z dnia 7 kwietnia 2015 r. zmieniającej decyzję Rady 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2015, L 92, s. 101) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/549 z dnia 7 kwietnia 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2015, L 92, s. 12) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżących, oraz po drugie, oparte na art. 277 TFUE żądanie stwierdzenia, że decyzja Rady 2013/497/WPZiB z dnia 10 października 2013 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 272, s. 46) oraz rozporządzenie Rady (UE) nr 971/2013 z dnia 10 października 2013 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 272, s. 1) nie znajdują zastosowania.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ocean Capital Administration GmbH i pozostali skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, pokrywają koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-203/18: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2020 r. – VQ / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 – Administracyjna sankcja pieniężna nałożona przez EBC na instytucję kredytową za naruszenie art. 77 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 – Sposoby publikacji na stronie internetowej EBC – Artykuł 18 ust. 6 rozporządzenia nr 1024/2013 i art. 132 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 468/2014]

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/22

      Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2020 r. – VQ / EBC
      (Sprawa T-203/18) (1)

      (Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Administracyjna sankcja pieniężna nałożona przez EBC na instytucję kredytową za naruszenie art. 77 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 - Sposoby publikacji na stronie internetowej EBC - Artykuł 18 ust. 6 rozporządzenia nr 1024/2013 i art. 132 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 468/2014)
      (2020/C 313/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: VQ (przedstawiciel: G. Cahill, barrister)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Koupepidou, E. Yoo i M. Puidokas, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: I. Gurov i J. Bauerschmidt, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, A. Steiblytė, K.-P. Wojcik i A. Nijenhuis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ECB-SSM-2018-ESSAB-4, SNC-2016–0026 wydanej przez EBC w dniu 14 marca 2018 r. na podstawie art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63), w zakresie, w jakim, po pierwsze, EBC nałożył na skarżącą administracyjną sankcję pieniężną w wysokości 1 600 000 EUR, a po drugie, podjął on decyzję o publikacji informacji o tej sankcji na stronie internetowej EBC bez anonimizacji nazwy skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  VQ pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC), w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.


title: Sprawa T-576/18: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2020 r. – Crédit agricole / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 – Administracyjna sankcja finansowa nałożona przez EBC na instytucję kredytową – Artykuł 26 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 575/2013 – Ciągłe naruszenie wymogów w zakresie funduszy własnych – Naruszenie przez niedbalstwo – Zastosowanie z mocą wsteczną przepisów przewidujących mniej surowe kary – Brak – Prawo do obrony – Wysokość sankcji – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/23

      Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2020 r. – Crédit agricole / EBC
      (Sprawa T-576/18) (1)

      (Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Administracyjna sankcja finansowa nałożona przez EBC na instytucję kredytową - Artykuł 26 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 575/2013 - Ciągłe naruszenie wymogów w zakresie funduszy własnych - Naruszenie przez niedbalstwo - Zastosowanie z mocą wsteczną przepisów przewidujących mniej surowe kary - Brak - Prawo do obrony - Wysokość sankcji - Obowiązek uzasadnienia)
      (2020/C 313/34)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Crédit agricole SA (Montrouge, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Champsaur i A. Delors)

         Strona przeciwna: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: C. Hernández Saseta, A. Pizzolla i D. Segoin, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ECB/SSM/2018-FRCAG-75 z dnia 16 lipca 2018 r., wydanej przez EBC na podstawie art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63), nakładającej na skarżącą administracyjną sankcję finansową w wysokości 4 300 000 EUR z powodu ciągłego naruszenia wymogów w zakresie funduszy własnych przewidzianych w art. 26 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2013, L 208, s. 68; Dz.U. 2013, L 321, s. 6)

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji ECB/SSM/2018-FRCAG-75 Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 16 lipca 2018 r. w zakresie, w jakim nakłada na Crédit agricole SA administracyjną sankcję finansową w wysokości 4 300 000 EUR.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Crédit agricole pokrywa własne koszty.

                  4)

                  EBC pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa C-577/18: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2020 r. Crédit agricole Corporate and Investment Bank / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 – Administracyjna sankcja finansowa nałożona przez EBC na instytucję kredytową – Artykuł 26 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 575/2013 – Ciągłe naruszenie wymogów w zakresie funduszy własnych – Naruszenie przez niedbalstwo Prawo do obrony – Wysokość sankcji – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/24

      Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2020 r. Crédit agricole Corporate and Investment Bank / EBC
      (Sprawa C-577/18) (1)

      (Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Administracyjna sankcja finansowa nałożona przez EBC na instytucję kredytową - Artykuł 26 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 575/2013 - Ciągłe naruszenie wymogów w zakresie funduszy własnych - Naruszenie przez niedbalstwo Prawo do obrony - Wysokość sankcji - Obowiązek uzasadnienia)
      (2020/C 313/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Crédit agricole Corporate and Investment Bank (Montrouge, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Champsaur i A. Delors)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: C. Hernández Saseta, A. Pizzolla i D. Segoin, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ECB/SSM/2018-FRCAG-76 z dnia 16 lipca 2018 r., wydanej przez EBC na podstawie art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63), nakładającej na skarżącą administracyjną sankcję finansową w wysokości 300 000 EUR z powodu ciągłego naruszania wymogów w zakresie funduszy własnych przewidzianych w art. 26 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2013, L 208, s. 68; Dz.U. 2013, L 321, s. 6).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji ECB/SSM/2018-FRCAG-76 Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 16 lipca 2018 r. w zakresie, w jakim nakłada na Crédit agricole Corporate and Investment Bank administracyjną sankcję finansową w wysokości 300 000 EUR.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Crédit agricole Corporate and Investment Bank pokrywa własne koszty.

                  4)

                  EBC pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa T-21/19: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2020 r. – Pablosky / EUIPO – docPrice (mediFLEX easySTEP) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego mediFLEX easySTEP – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Stepeasy – Względne podstawy odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/26

      Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2020 r. – Pablosky / EUIPO – docPrice (mediFLEX easySTEP)
      (Sprawa T-21/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego mediFLEX easySTEP - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Stepeasy - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 313/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pablosky, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Centell)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo, H. O’Neill i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: docPrice GmbH (Koblencja, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Landes)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2018 r. (sprawa R 76/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Pablosky a docPrice.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 8 listopada 2018 r. (sprawa R 76/2018-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Pablosky, SL a docPrice GmbH w zakresie, w jakim odnosi się ona do „odzieży” i „nakryć głowy” ujętych w klasie 25 w rozumieniu porozumienia nicejskiego.

                  2)

                  Odwołanie wniesione przez docPrice do Izby Odwoławczej EUIPO zostaje oddalone w zakresie dotyczącym towarów, o których mowa w pkt 1 sentencji.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa T-20/19: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2020 r. – Pablosky / EUIPO – docPrice (mediFLEX easystep) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego mediFLEX easystep – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Stepeasy – Względne podstawy odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/25

      Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2020 r. – Pablosky / EUIPO – docPrice (mediFLEX easystep)
      (Sprawa T-20/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego mediFLEX easystep - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Stepeasy - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 313/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pablosky, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Centell)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo, H. O’Neill i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: docPrice GmbH (Koblencja, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Landes)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2018 r. (sprawa R 77/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Pablosky a docPrice.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 8 listopada 2018 r. (sprawa R 77/2018-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Pablosky, SL a docPrice GmbH w zakresie, w jakim odnosi się ona do „odzieży” i „nakryć głowy” ujętych w klasie 25 w rozumieniu porozumienia nicejskiego.

                  2)

                  Odwołanie wniesione przez docPrice do Izby Odwoławczej EUIPO zostaje oddalone w zakresie dotyczącym towarów, o których mowa w pkt 1 sentencji.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa T-328/19: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2020 r. – Scorify / EUIPO – Scor (SCORIFY) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SCORIFY – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SCOR – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/26

      Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2020 r. – Scorify / EUIPO – Scor (SCORIFY)
      (Sprawa T-328/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SCORIFY - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SCOR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 313/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Scorify UAB (Wilno, Litwa) (przedstawiciel: adwokat V. Viešūnaitė)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Botis i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Scor SE (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i C. de Callataÿ)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 marca 2019 r. (sprawa R 1639/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Scor a Scorisk.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Scorify UAB zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawa T-170/19: Postanowienie Sądu z dnia 22 czerwca 2020 r. – Sherpa Europe/EUIPO – Núcleo de comunicaciones y control (SHERPA NEXT) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania]

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/28

      Postanowienie Sądu z dnia 22 czerwca 2020 r. – Sherpa Europe/EUIPO – Núcleo de comunicaciones y control (SHERPA NEXT)
      (Sprawa T-170/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2020/C 313/40)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Sherpa Europe, SL (Erandio, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Esteve Sanz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. García Murillo i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Núcleo de comunicaciones y control, SL (Tres Cantos, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 grudnia 2018 r. (sprawa R 523/2017-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Núcleo de comunicaciones y control a Sherpa Europe

         Sentencja.

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Sherpa Europe, SL pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                  Núcleo de comunicaciones y control, SL pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 155 6.5.2019.


title: Sprawa T-463/20: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2020 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO –Wong (GT RACING)

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/29

      Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2020 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO –Wong (GT RACING)
      (Sprawa T-463/20)
      (2020/C 313/42)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sony Interactive Entertainment Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC i adwokat M. Maier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wai Leong Wong (Glasgow, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GT RACING – zgłoszenie nr 17 138 033

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 maja 2020 r. w sprawie R 1612/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie określiła w sposób szczegółowy właściwego kręgu odbiorców;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, że Izba Odwoławcza dokonała błędnego porównania oznaczeń;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, że Izba Odwoławcza dokonała błędnego porównania towarów z klasy 9,16 i 28 oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym i towarów z klasy 18 oznaczonych spornym unijnym znakiem towarowym;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę dowodów co do prawdopodobnego postrzegania wcześniejszego unijnego znaku towarowego przez właściwy krąg odbiorców;

                  —

                  Nieuwzględnienie innych spornych kwestii wynikających z wyżej wymienionego art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5;

                  —

                  Nieuświadomienie sobie faktu, że jej własne ustalenia faktyczne były wystarczające do tego, aby wykazać istnienie „goodwill”, mylącego przedstawienia i szkody na podstawie obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie prawa odnoszącego się do bezprawnego używania nazwy (law of passing off);

                  —

                  Nieuwzględnienie innych kryteriów wynikających z prawa odnoszącego się do bezprawnego używania nazwy (law of passing off) na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-466/20: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2020 r. – LF / Komisja

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/30

      Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2020 r. – LF / Komisja
      (Sprawa T-466/20)
      (2020/C 313/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: LF (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 września 2019 r. o odmowie przyznania jej dodatku zagranicznego;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jednej zarzut, dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-476/20: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2020 r. – Alteryx / EUIPO – Allocate Software (ALLOCATE)

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/31

      Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2020 r. – Alteryx / EUIPO – Allocate Software (ALLOCATE)
      (Sprawa T-476/20)
      (2020/C 313/44)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Alteryx, Inc. (Irvine, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Poulter i M. Holah, solicitors)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Allocate Software Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ALLOCATE” – unijny znak towarowy nr 6 740 658

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 maja 2020 r. w sprawie R 1709/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami strony skarżącej, w tym kosztami poniesionymi przed izbą odwoławczą;

                  —

                  jeżeli druga strona postępowania przed izbą odwoławczą wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta, obciążenie jej własnymi kosztami.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) w związku z art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w zakresie, w jakim izba odwoławcza nie uzasadniła swojej decyzji.


title: Sprawa T-489/20: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2020 r. – Eos Products/EUIPO (Kształt kulistego pojemnika)

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/31

      Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2020 r. – Eos Products/EUIPO (Kształt kulistego pojemnika)
      (Sprawa T-489/20)
      (2020/C 313/45)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Eos Products Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat S. Stolzenburg-Wiemer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt kulistego pojemnika) – zgłoszenie nr 15 903 081

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 czerwca 2020 r. w sprawie R 2017/2020-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-491/20: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2020 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Ou (-Vpro)

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/32

      Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2020 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Ou (-Vpro)
      (Sprawa T-491/20)
      (2020/C 313/46)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Kuei-Chin Ou (Tajpej, Taiwan)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy -Vpro – zgłoszenie nr 17 741 133

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 kwietnia 2020 r. w sprawie R 1758/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalając odwołanie wnoszącej sprzeciw, potwierdzono decyzję B 3 055 001 i dopuszczono do rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego nr 17 741 133 -Vpro w odniesieniu do towarów z klas 24 i 25;

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-492/20: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2020 r. – S. Tous / EUIPO – Zhejiang China-Best Import & Export (Lampa)

text:
               21.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/33

      Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2020 r. – S. Tous / EUIPO – Zhejiang China-Best Import & Export (Lampa)
      (Sprawa T-492/20)
      (2020/C 313/47)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: S. Tous, SL (Manresa, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci D. Gómez Sánchez i J.L. Gracia Albero)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zhejiang China-Best Import & Export Co. Ltd (Hangzhou, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy (Światła) – wzór wspólnotowy nr 4422343–0012

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 maja 2020 r. w sprawie R 1553/2019-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie właściciel spornego wzoru kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Wydziałem Unieważnień i Trzecią Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 6/2002 [w związku z art. 6, 7 oraz art. 9 ust. 2 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001].