title: Sprawa T-753/15: Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Guccio Gucci/EUIPO – Guess? IP Holder (Przedstawienie czterech splecionych G) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Zgłoszenie graficznego unijnego znak towarowy przedstawiającego cztery splecione G — Wcześniejsze graficzne, unijne i międzynarodowy, znaki towarowe G — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/16

         Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Guccio Gucci/EUIPO – Guess? IP Holder (Przedstawienie czterech splecionych G)
   (Sprawa T-753/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Zgłoszenie graficznego unijnego znak towarowy przedstawiającego cztery splecione G - Wcześniejsze graficzne, unijne i międzynarodowy, znaki towarowe G - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 428/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Guccio Gucci SpA (Florencja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. L. Roncaglia, F. Rossi i N. Parrotta)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Guess? IP Holder LP (Los Angeles, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: D. McFarland, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 października 2015 r. (sprawa R 1703/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Guccio Gucci a Guess? IP Holder.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Guccio Gucci SpA zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Guess? IP Holder LP w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Sprawa F-103/13: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2013 r. — ZZ przeciwko EMA

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/41

         Skarga wniesiona w dniu 14 października 2013 r. — ZZ przeciwko EMA
   (Sprawa F-103/13)
   2013/C 367/75
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot)

      Strona pozwana: EMA

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za okres od dnia 15 września 2010 r. do dnia 16 stycznia 2012 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za okres od dnia 15 września 2010 r. do dnia 16 stycznia 2012 r. w wersji ostatecznej z dnia 16 stycznia 2013 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności, o ile zajdzie taka potrzeba, decyzji zastępcy dyrektora generalnego EMA z dnia 2 lipca 2013 r., częściowo oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 6 marca 2013 r. na wyżej przywołaną decyzję;

               —

               obciążenie EMA kosztami postępowania.


title: Sprawa C-477/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 14 maja 2012 r. — Sepracor Pharmaceuticals (Ireland) Ltd przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Substancja czynna eszopiklon — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu — Procedura — Zajęcie stanowiska przez Komisję — Status nowej substancji czynnej — Pojęcie aktu podlegającego zaskarżeniu)

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/6

         Postanowienie Trybunału z dnia 14 maja 2012 r. — Sepracor Pharmaceuticals (Ireland) Ltd przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-477/11 P) (1)

   (Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Substancja czynna eszopiklon - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu - Procedura - Zajęcie stanowiska przez Komisję - Status nowej substancji czynnej - Pojęcie aktu podlegającego zaskarżeniu)
   2012/C 303/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Sepracor Pharmaceuticals (Ireland) Ltd (przedstawiciele: I. Dodds-Smith, solicitor, D. Anderson QC, J. Stratford, barrister)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wilderspin i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od postanowienia Sądu (czwarta izba) z dnia 4 lipca 2011 r. w sprawie T-275/09 Sepracor Pharmaceuticals przeciwko Komisji odrzucającego jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 6 maja 2009 r. stwierdzającej, w ramach postępowania w przedmiocie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu wytwarzanego przez wnoszącą odwołanie, Lunivii, że zawarta w niej substancja czynna eszopiklon nie stanowi nowej substancji czynnej w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 136, s. 1) — Pojęcie aktu podlegającego zaskarżeniu

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Sepracor Pharmaceuticals (Ireland) Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Wyrok Trybunału (piątej izby) z dnia 19 października 2004 r. w sprawie C-31/03 (wniosek Bundesgerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Pharmacia Italia SpA (Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 — Produkty lecznicze — Dodatkowe świadectwo ochronne — Uregulowania przejściowe — Zezwolenia udzielane kolejno dla weterynaryjnego produktu leczniczego oraz produktu leczniczego stosowanego u ludzi)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/17

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piątej izby)
   z dnia 19 października 2004 r.
   w sprawie C-31/03 (wniosek Bundesgerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Pharmacia Italia SpA (1)

   (Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 - Produkty lecznicze - Dodatkowe świadectwo ochronne - Uregulowania przejściowe - Zezwolenia udzielane kolejno dla weterynaryjnego produktu leczniczego oraz produktu leczniczego stosowanego u ludzi)
   (2004/C 300/34)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-31/03, której przedmiotem jest wniosek, który wpłynął do Trybunału dnia 27 stycznia 2003 r., o wydanie na podstawie art. 234 WE orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy), na skutek postanowienia z dnia 17 grudnia 2002 r., w postępowaniu: Pharmacia Italia SpA, poprzednio Pharmacia & Upjohn SpA, Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca) i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 19 października 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:
   Fakt, że dany produkt uzyskał w danym Państwie Członkowskim zezwolenie na obrót jako weterynaryjny produkt leczniczy przed datą ustaloną w art. 19 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych stanowi przeszkodę dla wydania dodatkowego świadectwa ochronnego w innym Państwie Członkowskim Wspólnoty na podstawie wydanego w tym Państwie Członkowskim zezwolenia dla produktu leczniczego stosowanego u ludzi.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawa C-281/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 18 marca 2010 r. w sprawie T-9/07 Grupo Promer Mon Graphic SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), PepsiCo, Inc., wniesione w dniu 4 czerwca 2010 r. przez PepsiCo, Inc.

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/23

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 18 marca 2010 r. w sprawie T-9/07 Grupo Promer Mon Graphic SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), PepsiCo, Inc., wniesione w dniu 4 czerwca 2010 r. przez PepsiCo, Inc.
   (Sprawa C-281/10 P)
   ()
   2010/C 234/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: PepsiCo, Inc. (przedstawiciele: E. Armijo Chávarri, A. Castán Pérez-Gómez, abogados, V. von Bomhard, Rechtsanwältin)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Grupo Promer Mon Graphic SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 18 marca 2010 r. w sprawie T-9/07,

               —

               wydanie rozstrzygnięcia w sprawie w drodze oddalenia żądań zgłoszonych w pierwszej instancji albo ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd,

               —

               obciążenie skarżącego w pierwszej instancji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony na tej podstawie, że Sąd naruszył art. 25 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 (1) poprzez:

               a)

               nieuwzględnienie ograniczeń ciążących na twórcy przy opracowywaniu zaskarżonego wzoru;

               b)

               błędną interpretację pojęcia „poinformowanego użytkownika” i jego poziomu uwagi;

               c)

               zastosowanie błędnych kryteriów przy ocenie „odmiennego całościowego wrażenia”;

               d)

               przeprowadzenie porównania pomiędzy wzorami w oparciu o przedstawione w aktach obecne towary, a nie o wzory zarejestrowane;

               e)

               przeprowadzenie porównania w oparciu o przeinaczone okoliczności faktyczne.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych
   Dz. U. L 3, s. 1


title: Sprawa T-128/14: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Daimler przeciwko Komisji

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/25

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Daimler przeciwko Komisji
   (Sprawa T-128/14)
   2014/C 151/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Daimler AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Arhold, B. Schirmer i N. Wimmer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 13 grudnia 2013 r. – SG.B.5/MF/rc – sg.dsg1.b.5(2013) 3963453 – GESTDEM 2013/4643;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący zwraca się przeciwko decyzji Komisji w sprawie jego wniosku potwierdzającego o udzielenie dostępu do dokumentów dotyczących postępowania na podstawie art. 29 dyrektywy 2007/46/WE (1) w związku z odmową rejestracji określonych pojazdów przez Republikę Francuską.
   Na poparcie skargi skarżący podnosi, co następuje:

               1.

               Naruszenie prawa dostępu do akt

                           —

                           Skarżący podnosi w tym miejscu, że Komisja błędnie zanegowała prawo dostępu do akt na podstawie art. 41 ust. 2 lit. b) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Twierdzi, że postępowanie na podstawie art. 29 dyrektywy 2007/46 dotyczy go bezpośrednio i indywidualnie. W tym charakterze przysługuje mu prawo dostępu do dotyczących go akt jako niezbędna przesłanka skutecznego wykonania jego prawa podstawowego do bycia wysłuchanym.

               2.

               Naruszenie praw skarżącego wynikających z konwencji z Aarhus (2)

                           —

                           Skarżący podnosi naruszenie konwencji z Aarhus w związku z rozporządzeniem (WE) nr 1367/2006 (3). Dokumenty, do których skarżący chce uzyskać dostęp, zawierają informacje dotyczące środowiska. Dla odmowy ze względów ochrony bieżących postępowań dochodzeniowych nie ma powodów ani prawnych, ani faktycznych; w szczególności odmowie sprzeciwiają się wymogi określone w konwencji z Aarhus.

               3.

               Naruszenie prawa dostępu do dokumentów na podstawie art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 15 ust. 3 TFUE i na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (4)

                           —

                           Skarżący twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001, a tym samym art. 15 ust. 3 TFUE i art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, gdyż przysługuje mu prawo dostępu do żądanych dokumentów i nie występują powody wykluczające dla odmowy dostępu.

                           —

                           Skarżący podnosi przy tym, że Komisja wbrew swojemu obowiązkowi rezygnuje z konkretnego indywidualnego zbadania żądanych dokumentów i błędnie opiera swoją decyzję na ogólnym wyjątku. Poza tym występuje nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu dokumentów. Komisja nie uwzględniła tego wbrew swemu obowiązkowi. Komisja nie przeprowadziła wyważenia interesów wymaganego na podstawie art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 i wskazała ogólnie na ochronę celu dochodzenia.

               4.

               Naruszenie art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. b) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

                           —

                           Skarżący podnosi w tym miejscu, że Komisja nie uzasadniła swej decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. b) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 263, s. 1).

      (2)  Podpisana w dniu 25 czerwca 1998 r. w Aarhus Konwencja dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska.

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-234/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Landesgericht Innsbruck wydanego dnia 26 maja 2004 r. w sprawie Rosmarie Kapferer przeciwko Schlank & Schick Sp. z o.o.

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/1

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Landesgericht Innsbruck wydanego dnia 26 maja 2004 r. w sprawie Rosmarie Kapferer przeciwko Schlank & Schick Sp. z o.o.
   (Sprawa C-234/04)
   (2004/C 251/01)
   Dnia 3 czerwca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Landesgericht Innsbruck wydanego dnia 26 maja 2004 r. w sprawie Rosmarie Kapferer przeciwko Schlank & Schick Sp. z o.o. Landesgericht Innsbruck zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               A)

               Co do decyzji sądu pierwszej instancji w sprawie właściwości:

                           1)

                           Czy wykładnia zasady współpracy zawarta w art. 10 WE powinna być dokonana w ten sposób, że zgodnie z wymogami określonymi w wyroku Trybunału w sprawie Kühne & Heitz, sąd krajowy jest zobowiązany do zbadania i uchylenia prawomocnego orzeczenia sądowego, z którego wynikać może naruszenie prawa wspólnotowego? Czy w porównaniu do decyzji administracyjnych, istnieją dalsze wymogi dla zbadania i uchylenia orzeczeń sądowych?

                           2)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                           Czy termin przewidziany w art. 534 Zivilprozeßordnung (austriacki kodeks postępowania cywilnego) na uchylenie naruszającego przepisy wspólnotowe orzeczenia sądowego jest zgodny z zasadą pełnej efektywności prawa wspólnotowego?

                           3)

                           Dodatkowo w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                           Czy brak krajowej (względnie miejscowej) jurysdykcji niekonwalidowany zgodnie z art. 24 (1) rozporządzenia Rady w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych stanowi naruszenie prawa wspólnotowego, które – przy uwzględnieniu wymienionych zasad – może podważyć moc prawną orzeczenia sądowego?
                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie:

                           4)

                           Czy sąd odwoławczy zobowiązany jest do zbadania kwestii krajowej (względnie miejscowej) jurysdykcji sądu zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, jeśli orzeczenie co do właściwości wydane przez sąd pierwszej instancji jest już prawomocne, ale nie jest takim jeszcze orzeczenie co do istoty sporu? A jeśli tak, to czy to badanie powinno mieć miejsce z urzędu, czy też tylko na wniosek strony?

               B)

               Co do właściwości sądu konsumenckiego w znaczeniu art. 15, ust. 1, lit c) rozporządzenia nr 44/2001:

                           1)

                           Czy wprowadzające w błąd przyrzeczenie wygranej, stanowiące powód i zachętę do zawarcia umowy, pozostaje w wystarczająco bliskim związku z zamierzonym zawarciem umowy konsumenckiej, aby sąd konsumencki wskazany w art. 15, ust. 1, lit. c) rozporządzenia nr 44/2001 był właściwy dla dochodzenia wynikających z tego tytułu roszczeń?
                           W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

                           2)

                           Czy sąd konsumencki jest właściwy dla dochodzenia roszczeń wynikającego ze przedumownego stosunku zobowiązaniowego i czy wprowadzające w błąd przyrzeczenie wygranej, stanowiące zachętę do zawarcia umowy, pozostaje w wystarczająco bliskim związku z powstałym w jej rezultacie przedumownym stosunkiem zobowiązaniowym, aby także w tym przypadku właściwy był sąd konsumencki?

                           3)

                           Czy sąd konsumencki właściwy jest tylko wtedy gdy, jeśli spełnione są warunki ustalone przez przedsiębiorcę dla uczestnictwa w loterii promocyjnej, także w przypadku, gdy warunki te nie wyczerpują przesłanek dla dochodzenia roszczenia materialnego zgodnie z art 5j Konsumentenschutzgesetz (austriacka ustawa w sprawie ochrony konsumentów)?
                           W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze i drugie:

                           4)

                           Czy sąd konsumencki jest właściwy dla specjalnie uregulowanego ustawowo umownego roszczenia o spełnienie świadczenia sui generis, względnie dla fikcyjnego i wynikającego ze stosunku podobnego umowie roszczenia o spełnienie świadczenia sui generis, które powstaje wskutek przyrzeczenia wygranej przez przedsiębiorcę i żądania tejże przez konsumenta?

      (1)  Dz.U. L 46 z 2001, str. 1.


title: Sprawa T-483/13: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2013 r. — Oikonomopoulos przeciwko Komisji

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/59

         Skarga wniesiona w dniu 10 września 2013 r. — Oikonomopoulos przeciwko Komisji
   (Sprawa T-483/13)
   2013/C 344/108
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Athanassios Oikonomopoulos (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i I. Zarzoura)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie odszkodowania;

               —

               uznanie szeregu działań i środków podjętych przez OLAF za nieistniejące w sensie prawnym i stanowiące niedopuszczalny dowód.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy nadużycia władzy przez OLAF. Urząd ten nie był uprawniony do prowadzenia dochodzenia w kontekście stosunków umownych między Komisją a stroną trzecią i w zakresie owego dochodzenia przekroczył swe uprawnienia, naruszając szereg artykułów obowiązujących aktów prawnych, takich jak rozporządzenie Rady nr 2185/96 (1) i rozporządzenie nr 1073/1999 (2).

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia rozporządzenia nr 45/2001 (3) o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych, naruszenia art. 8 rozporządzenia nr 1073/1999, a także naruszenia obowiązku zachowania poufności, prawa do życia prywatnego i zasady dobrej administracji. Według skarżącego OLAF oraz różne dyrekcje generalne Komisji działały w sposób niezgodny z prawem przy przetwarzaniu danych osobowych skarżącego oraz przekazywały te dane osobowe w ramach Komisji oraz stronom trzecim.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa do obrony. Skarżący utrzymuje, że udostępniono mu bardzo niewiele informacji na temat faktów dotyczących go w kontekście prowadzonego dochodzenia, a w rezultacie nie zapewniono mu możliwości obrony przed ewentualnym oskarżeniem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. 1996, L 292, s. 2 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 9, t. 1, s. 303).

      (2)  Rozporządzenie nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (Dz.U. L 136, s. 1 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 1, t. 3, s. 91).

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8, s. 1 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 26, s. 102).


title: Sprawa C-277/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Interboves GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Dyrektywa 91/628/EWG — Refundacje wywozowe — Ochrona zwierząt podczas transportu — Transport morski bydła pomiędzy dwoma punktami we Wspólnocie — Czas transportu — Pojazd załadowany na statek bez wyładunku zwierząt — 12-godzinny okres odpoczynku — Obowiązek)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Interboves GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-277/06) (1)

   (Dyrektywa 91/628/EWG - Refundacje wywozowe - Ochrona zwierząt podczas transportu - Transport morski bydła pomiędzy dwoma punktami we Wspólnocie - Czas transportu - Pojazd załadowany na statek bez wyładunku zwierząt - 12-godzinny okres odpoczynku - Obowiązek)
   (2009/C 69/02)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Interboves GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia rozdziału VII pkt 48 ppkt 7 lit. a) załącznika do dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG (Dz.U. L 340, s. 17) — Konieczność zapewnienia 12-godzinnego okresu odpoczynku po transporcie morskim bydła między dwoma punktami geograficznymi Wspólnoty przy użyciu pojazdów załadowywanych na pokład statków bez wyładowania zwierząt
   Sentencja

               —

               Punkt 48 ppkt 7 lit. a) załącznika do dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG, zmienionej dyrektywą Rady 95/29/WE z dnia 29 czerwca 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że ustanawia on zasady ogólne stosowane do transportu morskiego, włączając w to transport stałym i bezpośrednim połączeniem między dwoma punktami geograficznymi Wspólnoty przy użyciu pojazdów załadowywanych na pokład statków bez wyładowania zwierząt, z wyjątkiem — jeżeli chodzi o ten rodzaj statków — okresów odpoczynku zapewnionych zwierzętom po ich wyładowaniu, przewidzianych w pkt 48 ppkt 7 lit. b) tego załącznika.

               —

               Zgodnie z tym ostatnim przepisem istnienie związku między okresem transportu drogowego poprzedzającego i następującego po okresie transportu stałym i bezpośrednim połączeniem między dwoma punktami geograficznymi Wspólnoty przy użyciu pojazdów załadowywanych na pokład statków bez wyładowania zwierząt zależy od ewentualnego przekroczenia maksymalnego czasu 28 godzin transportu promem typu ro-ro, o którym mowa w pkt 48 ppkt 4 lit. d) załącznika do dyrektywy 91/628.

               —

               Jeżeli czas transportu stałym i bezpośrednim połączeniem między dwoma punktami geograficznymi Wspólnoty przy użyciu pojazdów załadowywanych na pokład statków bez wyładowania zwierząt nie przekracza czasu maksymalnego wynoszącego 28 godzin, okres transportu drogowego może rozpocząć się bezpośrednio po przybyciu statku do portu przeznaczenia. W celu obliczenia długości tego okresu należy uwzględnić okres transportu drogowego, który poprzedził transport promem typu ro-ro, chyba że okres odpoczynku przez co najmniej 24 godziny, zgodnie z pkt 48 pkt 5 załącznika do dyrektywy 91/628, zneutralizował okres transportu drogowego poprzedzającego transport morski. Do sądu krajowego należy ocena, czy w zawisłej przed nim sprawie rozpatrywany przewóz spełnia wspomniane wymogi.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T-259/07: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2007 r. — Algusa Algodonera Utrerana przeciwko Radzie i Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/51

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2007 r. — Algusa Algodonera Utrerana przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-259/07)
   (2007/C 211/97)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Algusa Algodonera Utrerana S.A. (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Ortiz Blanco)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               wydanie wyroku uwzględniającego niniejszą skargę o odszkodowanie, wniesioną na podstawie art. 288 WE, i zasądzającego skarżącej odszkodowanie od Rady i Komisji jako dłużników solidarnych w wysokości ogółem 721 355 EUR;

               —

               obciążenie pozwanych instytucji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak w sprawie T-217/07 Las Palmeras przeciwko Radzie i Komisji.


title: Sprawa C-513/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 listopada 2006 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Gent (Belgia)] — Mark Kerckhaert, Bernadette Morres przeciwko Belgische Staat (Podatek dochodowy — Dywidendy — Podatek od dywidendy z tytułu udziałów w spółkach z siedzibą w innym państwie członkowskim — Brak możliwości zaliczenia w państwie miejsca zamieszkania lub siedziby podatku dochodowego zapłaconego u źródła w innym państwie członkowskim)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 listopada 2006 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Gent (Belgia)] — Mark Kerckhaert, Bernadette Morres przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-513/04) (1)

   (Podatek dochodowy - Dywidendy - Podatek od dywidendy z tytułu udziałów w spółkach z siedzibą w innym państwie członkowskim - Brak możliwości zaliczenia w państwie miejsca zamieszkania lub siedziby podatku dochodowego zapłaconego u źródła w innym państwie członkowskim)
   (2006/C 326/12)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank van eerste aanleg te Gent (Belgia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mark Kerckhaert, Bernadette Morres

      Strona pozwana: Belgische Staat
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van eerste Aanleg te Gent — Wykładnia art. 56 ust. 1 WE — Ograniczenie wynikające z przepisu prawa krajowego w dziedzinie podatku dochodowego — Dywidendy krajowe i zagraniczne — Jednolita stawka opodatkowania — Większy ciężar podatkowy w przypadku dywidend pochodzących z udziałów w spółkach mających siedzibę w innym państwie członkowskim — Podatek u źródła — Brak zaliczenia — Swobodny przepływ kapitału — Dyskryminacja
   Sentencja
   Artykuł 73 B ust. 1 traktatu WE (obecnie art. 56 ust. 1 WE) nie sprzeciwia się ustawodawstwu państwa członkowskiego, które tak jak belgijskie ustawodawstwo podatkowe, w ramach podatku dochodowego opodatkowuje tą samą, jednolitą stawką opodatkowania dywidendy z tytułu akcji posiadanych w spółkach mających siedzibę w tym państwie oraz dywidendy z tytułu akcji posiadanych w spółkach mających siedzibę w innym państwie członkowskim, bez możliwości zaliczenia podatku zapłaconego tytułem podatku u źródła w tym innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 57 z 05.03.2005.


title: Sprawa T-282/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2007 r. — Sun Chemical Group i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracje — Europejski rynek kalafonii przeznaczonej dla zastosowania w sektorze farb drukarskich — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem — Wytyczne w sprawie oceny horyzontalnego połączenia przedsiębiorstw — Udziały w rynku i stopnie koncentracji — Efekty nieskoordynowane — Efekty skoordynowane — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2007 r. — Sun Chemical Group i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-282/06) (1)

   (Konkurencja - Koncentracje - Europejski rynek kalafonii przeznaczonej dla zastosowania w sektorze farb drukarskich - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem - Wytyczne w sprawie oceny horyzontalnego połączenia przedsiębiorstw - Udziały w rynku i stopnie koncentracji - Efekty nieskoordynowane - Efekty skoordynowane - Obowiązek uzasadnienia)
   (2007/C 199/72)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Sun Chemical Group BV (Weesp, Niderlandy); Siegwerk Druckfarben AG (Siegburg, Niemcy) i Flint Group Germany GmbH (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Dodoo i K. H. Eichhorn)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Whelan, S. Noë i V. Bottka, działający w charakterze pełnomocników)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: The Apollo Group (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) i Hexion Specialty Chemicals, Inc. (Columbus, Ohio, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: I. M. Sinan, barrister i J. Uphoff, solicitor)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 29 maja 2006 r. uznającej za zgodną ze wspólnym rynkiem i porozumieniem o EOG koncentrację polegającą na przejęciu przez Hexion Specialty Chemicals (The Apollo Group) całkowitej kontroli nad działem „Farby i żywice adhezyjne” Akzo Nobel (sprawa COMP/M.4071 — Apollo/Akzo Nobel, IAR).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sun Chemical Group BV, Siegwerk Druckfarben AG i Flint Group Germany GmbH pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję i interwenientów.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa C-101/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission (Austria) w dniu 23 lutego 2010 r. — Gentcho Pavlov i Gregor Famira przeciwko Ausschuss der Rechtsanwaltskammer Wien

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission (Austria) w dniu 23 lutego 2010 r. — Gentcho Pavlov i Gregor Famira przeciwko Ausschuss der Rechtsanwaltskammer Wien
   (Sprawa C-101/10)
   2010/C 134/28
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gentcho Pavlov, Gregor Famira.

      Strona pozwana: Ausschuss der Rechtsanwaltskammer Wien.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 38 ust. 1 Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony (1) znajdował bezpośrednie zastosowanie w okresie od dnia 2 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. do postępowania w sprawie wpisania obywatela Bułgarii na listę aplikantów adwokackich?
               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

               2)

               Czy art. 38 ust. 1 Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony stał na przeszkodzie stosowaniu § 30 ust. 1 i 5 austriackiej Rechtsanwaltsordnung (ustawy o adwokaturze), zgodnie z którym jedną z przesłanek wpisu na listę jest posiadanie obywatelstwa austriackiego albo uważanego za równoważne, do złożonego w dniu 2 stycznia 2004 r. przez obywatela Bułgarii zatrudnionego przez austriackiego adwokata wniosku o wpis na listę austriackich aplikantów adwokackich oraz o wydanie legitymacji zgodnie z § 15 ust. 3 austriackiej Rechtsanwaltsordnung, oraz do odmowy wpisu wyłącznie ze względu na obywatelstwo, pomimo spełnienia pozostałych przesłanek oraz posiadania pozwolenia na pobyt i pracę w Austrii?

      (1)  Dz.U. L 358 z 31.12.1994, s. 3.


title: Sprawa T-303/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — Nölle przeciwko OHMI–Viña Carta Vieja(Puzzle)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/43

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — Nölle przeciwko OHMI–Viña Carta Vieja(Puzzle)
   (Sprawa T-303/07) (1)

   (2009/C 6/86)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 235 z dnia 6.10.2007 r.


title: Sprawa T-669/11: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2011 r. — Spirlea i Spirlea przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/17

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2011 r. — Spirlea i Spirlea przeciwko Komisji
   (Sprawa T-669/11)
   2012/C 65/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Darius Nicolai Spirlea (Cappezzano Piamore, Włochy) i Mihaela Spirlea (Cappezzano Piamore) (przedstawiciele: adwokaci V. Foerster i T. Pahl)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przyjęcie pisma jako skargi opartej na art. 263 TFUE;

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną oraz

               —

               uznanie skargi za zasadną i stwierdzenie w związku z tym, że Komisja dopuściła się istotnych naruszeń postępowania i innych materialnych naruszeń prawa;

               —

               na tej podstawie stwierdzenie nieważności decyzji sekretariatu generalnego Komisji z dnia 9 listopada 2011 r. (SG.B.5/MKu/rc-Ares[2011]);

               —

               obciążenie kosztami Komisji Europejskiej

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący braku dochowania kolejności badania na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 (1)

                           —

                           Skarżący podnoszą w tym względzie, że pozwani naruszyli obowiązek badania na podstawie art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 i kolejność badania, która jest w sposób wiążący określona w tym rozporządzeniu.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równości środków

                           —

                           Skarżący podnoszą w tym zakresie, że państwo członkowskie, o którym mowa zostało poinformowane o uzasadnieniu podniesionym przez nich na poparcie ich wniosku o dostęp do żądanego dokumentu, podczas gdy zaskarżona decyzja zawiera jedynie ogólne twierdzenia dotyczące treści i odpowiedzi władz niemieckich

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący prawa skarżących do bycia wysłuchanym

                           —

                           Skarżący podnoszą w tym względzie, że pozwana nie doręczyła im odpowiedzi władz niemieckich, i że nie mogli się oni ustosunkować do zasadności sprzeciwu państwa członkowskiego przy uwzględnieniu wyjątków koniecznych w tym celu, przewidzianych w art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1049/2001.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący braku oddalenia przez Komisję wyjątku drugiego

                           —

                           Zdaniem skarżących pozwana naruszyła ciążący na niej obowiązek oddalenia wyjątku drugiego podniesionego przez władze niemieckie [art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący braku wskazania dokumentu zażądanego przez skarżących

                           —

                           Skarżący podnoszą, że pozwana naruszyła obowiązek dokładnego wskazania dokumentu, w przypadku którego odmówiono dostępu, w zakresie dotyczącym jego wielkości oraz autora.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym w postępowaniu konsultacji

                           —

                           Skarżący podnoszą w tym względzie, że na podstawie motywu drugiego rozporządzenia nr 1049/2001 pozwana nie miała prawa zaniechać udostępnienia możliwości wniosku o konsultację skierowanego do władz niemieckich. Podnoszą oni również, że nie została im przekazana odpowiedź władz niemieckich.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący bezprawnego zastosowania art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001

                           —

                           Skarżące podnoszą w tym względzie, że Komisja rozszerzyła zakres stosowania art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 na „władze niemieckie” i dopuściła się rażących błędów w ocenie przy badaniu i uzasadnieniu okoliczności wskazanej w art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczący braku konkretnego badania art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001

                           —

                           Skarżące podnoszą w tym względzie, że Komisja nie uwzględniła prawa do częściowego dostępu do dokumentów na podstawie art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 dokonując automatycznej kwalifikacji dokumentu w ramach art. 4 ust. 2 wskazanego rozporządzenia.

               9)

               Zarzut dziewiąty dotyczący istnienia nadrzędnego interesu publicznego w udostępnieniu (art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001).

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-505/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Partrederiet Sea Fighter przeciwko Skatteministeriet (Dyrektywa 92/81/EWG — Podatek akcyzowy od olejów mineralnych — Zwolnienie — Pojęcie żeglugi — Paliwo używane do napędu koparki umieszczonej na statku i działającej niezależnie od silnika tego statku)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/19

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Partrederiet Sea Fighter przeciwko Skatteministeriet
      (Sprawa C-505/10) (1)

      (Dyrektywa 92/81/EWG - Podatek akcyzowy od olejów mineralnych - Zwolnienie - Pojęcie żeglugi - Paliwo używane do napędu koparki umieszczonej na statku i działającej niezależnie od silnika tego statku)
      (2012/C 25/31)
      Język postępowania: duński

         Sąd krajowy

      Højesteret

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Partrederiet Sea Fighter

         Strona pozwana: Skatteministeriet

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Højesteret — Wykładnia art. 8 dyrektywy Rady 92/81/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych (Dz.U. L 316, s. 12) — Zwolnienie z podatku olejów mineralnych używanych jako paliwo w żegludze — Sformułowanie „w żegludze” — Oleje mineralne używane do napędu koparki zamontowanej na statku, lecz wyposażonej we własny silnik i zbiornik paliwa i działającej niezależnie od silnika napędowego statku

         Sentencja

      Artykuł 8 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 92/81/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych, zmienionej dyrektywą Rady 94/74/WE z dnia 22 grudnia 1994 r., należy interpretować w ten sposób, że oleje mineralne dostarczane w celu użycia do napędu koparki, która jest zamontowana na stałe na statku, lecz dysponuje własnym silnikiem i zbiornikiem paliwa, w związku z czym działa niezależnie od silnika napędowego statku, nie są zwolnione z podatku akcyzowego.

         (1)  Dz.U. C 13 z 15.01.2011.


title: Sprawa F-42/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 maja 2012 r. — Skareby przeciwko Komisji (Służba publiczna — Obowiązek wspomagania — Artykuły 12a i 24 regulaminu pracowniczego — Mobbing ze strony przełożonego)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/30

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 maja 2012 r. — Skareby przeciwko Komisji
   (Sprawa F-42/10) (1)

   (Służba publiczna - Obowiązek wspomagania - Artykuły 12a i 24 regulaminu pracowniczego - Mobbing ze strony przełożonego)
   2012/C 217/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Carina Skareby (Leuven, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana:
      Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej oddalającej wniosek skarżącej o udzielenie wsparcia dotyczący mobbingu, którego swoim zdaniem była ofiarą.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               C. Skareby pokrywa, poza własnymi kosztami postępowania, trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010, s. 55.


title: Sprawa C-84/16 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. – Continental Reifen Deutschland GmbH/Compagnie générale des établissements Michelin, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „XKING” — Sprzeciw właściciela krajowych znaków towarowych i rejestracji międzynarodowej zawierającej element słowny „X” — Oddalenie sprzeciwu przez Izbę Odwoławczą — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Przeinaczenie dowodów]

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. – Continental Reifen Deutschland GmbH/Compagnie générale des établissements Michelin, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   (Sprawa C-84/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „XKING” - Sprzeciw właściciela krajowych znaków towarowych i rejestracji międzynarodowej zawierającej element słowny „X” - Oddalenie sprzeciwu przez Izbę Odwoławczą - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Przeinaczenie dowodów])
   (2017/C 309/10)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Continental Reifen Deutschland GmbH (przedstawiciele: S. O. Gillert, K. Vanden Bossche, Köhn-Gerdes i J. Schumacher, Rechtsanwalwälte)

      Druga strona postępowania: Compagnie générale des établissements Michelin (przedstawiciel: E. Carrillo, abogada), Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Continental Reifen Deutschland GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Compagnie générale des établissements Michelin.

               3)

               Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa T-344/10: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2010 r. — UPS Europe i United Parcel Service Deutschland przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/50

      Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2010 r. — UPS Europe i United Parcel Service Deutschland przeciwko Komisji
      (Sprawa T-344/10)
      ()
      (2010/C 288/94)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: UPS Europe NV/S.A. (Bruksela, Belgia) i United Parcel Service Deutschland Inc. & Co. OHG (Neuss, Niemcy) (przedstawiciele: T. R. Ottervanger i E. V. A. Henny, advocaten)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, na podstawie art. 265 TFUE, bezczynności Komisji polegającej na niezajęciu stanowiska w sprawie o sygn. C 36/07 (poprzednia sygn. NN 25/07) Niemcy przeciwko Deutsche Post;

                  —

                  obciążenie Komisja kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżący zmierzają za pomocą niniejszej skargi do stwierdzenia, na podstawie art. 265 TFUE, bezczynności Komisji polegającej na niezajęciu stanowiska w sprawie o sygn. akt C 36/07 (poprzednia sygn. akt NN 25/07) Niemcy przeciwko Deutsche Post (Dz.U. 2007 C 245, s. 21).
      Na poparcie swej skargi skarżący podnoszą, że Komisja nie zajęła w rozsądnym czasie stanowiska w powyższym dochodzeniu, przez co naruszyła art. 7 i 13 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1).
      Ponadto nie zajmując w rozsądnym czasie stanowiska Komisja naruszyła także zasadę dobrej administracji oraz zasadę pewności prawa. Zdaniem skarżących, należało przestrzegać zasady dobrej administracji, gdyż należy ona do zasad ogólnych wspólnych tradycjom konstytucyjnym państw członkowskich. Co więcej, zasada ta została w sposób wyraźny ujęta w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2010 C 83, s. 389).

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-383/16: Postanowienie Sądu z dnia 17 marca 2017 r. – Tri Ocean Energy/Rada

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/33

         Postanowienie Sądu z dnia 17 marca 2017 r. – Tri Ocean Energy/Rada
   (Sprawa T-383/16) (1)

   (2017/C 178/51)
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 350 z 26.9.2016.


title: Sprawa C-268/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/17/WE — Procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-268/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/17/WE - Procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 79/17)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Stromsky oraz D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 134, str.1)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-612/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 28 listopada 2016 r. – C & J Clark International Ltd/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 28 listopada 2016 r. – C & J Clark International Ltd/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-612/16)
   (2017/C 038/17)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: C & J Clark International Ltd

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy dotyczące przedawnienia znajdują zastosowanie wobec poboru cła antydumpingowego nałożonego mocą rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1395 (1) z dnia 18 sierpnia 2016 r. i rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/1647 (2) z dnia 13 września 2016 r. (zwanych dalej łącznie „zaskarżonymi rozporządzeniami”), a jeśli tak, to na jakiej podstawie prawnej?

               2)

               Czy zaskarżone rozporządzenia są nieważne ze względu na brak ważnej podstawy prawnej, i jako takie stanowią naruszenie art. 5 ust. 1 i 2 TUE?

               3)

               Czy zaskarżone rozporządzenia są nieważne ze względu na to, że stanowią naruszenie art. 266 TFUE w ten sposób, że brak jest w tych aktach niezbędnych środków w celu wykonania wyroku z dnia 4 lutego 2016 r. C&J Clark International, C-659/13 i C-34/14?

               4)

               Czy zaskarżone rozporządzenia są nieważne ze względu na to, że stanowią naruszenie art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/1036 (3) czy też zasady pewności prawa (niedziałania prawa wstecz) poprzez nałożenie cła antydmpingowego na przywóz obuwia skórzanego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu, który miał miejsce w okresie stosowania rozporządzeń Rady (WE) 1472/2006 (4) i (UE) 1294/2009 (5)?

               5)

               Czy zaskarżone rozporządzenia są nieważne ze względu na to, że stanowią naruszenie art. 21 rozporządzenia (UE) 2016/1036 poprzez ponowne nałożenie cła antydumpingowego bez przeprowadzenia oceny interesu Unii?

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1395 z dnia 18 sierpnia 2016 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanych przez Buckinghan Shoe Mfg Co., Ltd., Buildyet Shoes Mfg., DongGuan Elegant Top Shoes Co. Ltd, Dongguan Stella Footwear Co Ltd, Dongguan Taiway Sports Goods Limited, Foshan City Nanhai Qun Rui Footwear Co., Jianle Footwear Industrial, Sihui Kingo Rubber Shoes Factory, Synfort Shoes Co. Ltd., Taicang Kotoni Shoes Co. Ltd., Wei Hao Shoe Co. Ltd., Wei Hua Shoe Co. Ltd., Win Profile Industries Ltd oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14, Dz.U. L 225, s.52

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1647 z dnia 13 września 2016 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Wietnamu i wyprodukowanych przez Best Royal Co. Ltd, Lac Cuong Footwear Co., Ltd, Lac Ty Co., Ltd, Saoviet Joint Stock Company (Megastar Joint Stock Company), VMC Royal Co Ltd, Freetrend Industrial Ltd. oraz jej spółkę powiązaną Freetrend Industrial A (Vietnam) Co, Ltd., Fulgent Sun Footwear Co., Ltd, General Shoes Ltd, Golden Star Co, Ltd, Golden Top Company Co., Ltd, Kingmaker Footwear Co. Ltd., Tripos Enterprise Inc., Vietnam Shoe Majesty Co., Ltd, oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14, Dz.U. L 176, s.21

      (3)  Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, Dz.U. 2016 L 176, s. 21

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu, Dz.U. 2006 L 275, s. 1

      (5)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1294/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, Dz.U. 2009 L 352, s. 1.


title: Sprawa T-522/12: Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2014 r. – Alfa-Beta Vassilopoulos przeciwko OHIM – Henkel (AB terra Leaf)

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/54

         Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2014 r. – Alfa-Beta Vassilopoulos przeciwko OHIM – Henkel (AB terra Leaf)
   (Sprawa T-522/12) (1)

   2014/C 142/69
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa C-62/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 lipca 2016 r. – Komisja/Rumunia

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/20

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 lipca 2016 r. – Komisja/Rumunia
      (Sprawa C-62/16) (1)

      (2016/C 454/36)
      Język postępowania: rumuński
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016.


title: Sprawa C-358/14: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2014 r. – Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/42

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2014 r. – Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-358/14)
   2014/C 315/69
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Strony pozwane: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 pkt 25, art. 6 ust. 2 lit. b), art. 7 ust. 1-5, ust. 7 zdanie pierwsze i ust. 12-14 oraz art. 13 ust. 1 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającej dyrektywę 2001/37/WE (1);

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej skardze Rzeczpospolita Polska twierdzi, iż zaskarżone przepisy zawierają kompleksowe i nowe unormowanie, po raz pierwszy przewidziane w dyrektywie 2014/40/UE, które poprzez ustanowienie zakazu wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych o charakterystycznym aromacie oraz środków towarzyszących temu zakazowi zmierza do całkowitego wyeliminowania z rynku wewnętrznego takich wyrobów, w tym papierosów mentolowych. Z uwagi na udział papierosów mentolowych w rynku wyrobów tytoniowych Unii Europejskiej, powyższy zakaz pociągnie za sobą najdotkliwsze skutki dla produkcji papierosów mentolowych.
   Rzeczpospolita Polska podnosi przeciwko zaskarżonym przepisom następujące zarzuty:

               Po pierwsze, zarzut naruszenia art. 114 TFUE. Zakaz wprowadzania do obrotu papierosów mentolowych został ustanowiony pomimo braku rozbieżności w ustawodawstwach krajowych, które mogłyby ograniczać przepływ towarów. Zakaz ten nie przyczynia się do poprawy funkcjonowania rynku wewnętrznego, lecz przeciwnie, powoduje powstawanie barier, które przed przyjęciem dyrektywy nie istniały.

               Po drugie, zarzut naruszenia zasady proporcjonalności. Zakaz wprowadzania do obrotu papierosów mentolowych jest nieodpowiedni do zamierzonych celów dyrektywy. Ponadto, zakaz ten narusza wymóg, by podejmowane środki były konieczne do realizacji zamierzonych celów. Koszty wprowadzenia tego zakazu w życie znacznie przewyższają możliwe do osiągnięcia korzyści.

               Po trzecie, zarzut naruszenia zasady pomocniczości. Zakaz wprowadzania do obrotu papierosów mentolowych narusza zasadę pomocniczości, ponieważ kwestia konsumpcji papierosów mentolowych zarówno pod względem wpływu na zdrowie publiczne, jak również pod względem ewentualnych kosztów społecznych i gospodarczych zakazu ich sprzedaży – ma charakter lokalny, ograniczony do wąskiej grupy państw członkowskich. Kwestia ta zatem powinna być rozwiązywana na poziomie narodowym, wyłącznie w tych państwach, w których konsumpcja i produkcja tych wyrobów jest wysoka.

      (1)  Dz.U. L 127,s. 1


title: Sprawa C-517/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Collège d'autorisation et de contrôle przy Conseil supérieur de l'audiovisuel (Belgia) w dniu 11 grudnia 2009 r. — RTL Belgium SA (dawniej TVI SA)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Collège d'autorisation et de contrôle przy Conseil supérieur de l'audiovisuel (Belgia) w dniu 11 grudnia 2009 r. — RTL Belgium SA (dawniej TVI SA)
   (Sprawa C-517/09)
   2010/C 51/30
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Collège d'autorisation et de contrôle przy Conseil supérieur de l'audiovisuel
   W sprawie: RTL Belgium (dawniej TVI SA)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni pojęcia „faktycznej kontroli zarówno nad wyborem audycji, jak i nad sposobem ich zestawienia” określonego w art. 1 lit. c) dyrektywy z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (1), zmienionej dyrektywą 2007/65/WE (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) należy dokonywać w ten sposób, iż można uznać że spółka z siedzibą w państwie członkowskim, która może w drodze koncesji udzielonej przez rząd tego państwa członkowskiego dostarczać audiowizualną usługę medialną sprawuje w rzeczywistości taką kontrolę, mimo iż deleguje, z uprawnieniem do dalszego delegowania, spółce trzeciej z siedzibą w innym państwie członkowskim, w zamian za zapłatę nieokreślonej kwoty odpowiadającej całkowitemu obrotowi z reklamy uzyskanemu w wyniku rozpowszechniania tej usługi, realizację i produkcję wszystkich programów w ramach tej usługi, udostępnianie na zewnątrz informacji w zakresie ustalania harmonogramów programów, jak również świadczenie usług finansowych i prawnych, zarządzania infrastrukturą oraz innych usług związanych z personelem i mimo iż wydaje się, że to w siedzibie tej trzeciej spółki podejmowane są i wykonywane decyzje w zakresie zestawiania audycji oraz ewentualnych zmian i zakłóceń w harmonogramie, które wynikają z aktualnych wydarzeń ?

      (1)  Dyrektywa 89/552/EWG Rady z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298, s. 23)


title: Sprawa T-487/13: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2013 r. — Navarra de Servicios y Tecnologías SA przeciwko Komisji

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/34

         Skarga wniesiona w dniu 6 września 2013 r. — Navarra de Servicios y Tecnologías SA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-487/13)
   2013/C 313/64
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Navarra de Servicios y Tecnologías SA (Pampeluna, Hiszpania) (przedstawiciel: A. Andérez González, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej spółki z wyraźnym obciążeniem kosztami strony pozwanej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 4 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 107 ust. 1 TFUE
               W tym zakresie podnosi,

                           —

                           brak istnienia pomocy państwa, ponieważ w niniejszym przypadku nie doszło do interwencji państwa poprzez przekazanie zasobów państwowych, jako że brak było korzyści na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą oraz z uwagi na brak zakłócenia konkurencji i zagrożenia dla wymiany handlowej pomiędzy państwami członkowskimi.

               2)

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu art. 107 ust. 2 TFUE, jak również protokołu w sprawie systemu publicznego nadawania w państwach członkowskich, dołączony do Traktatu z Amsterdamu z dnia 2 października 1997 r.
               W tym zakresie zarzuca,

                           —

                           konfigurację prawną usług publicznych, przy których konfiguracji, organizacji i finansowaniu przyznaje się szeroki zakres uznania państwom członkowskim.

                           —

                           brak istnienia korzystniejszej sytuacji konkurencyjnej uzyskanej przez spółkę skarżącą, i

                           —

                           brak spełnienia w niniejszej sprawie kryteriów pomocy z wyroku w sprawie Almark, ponieważ istnieje jasna definicja i zlecenie obowiązków związanych z usługa publiczną, oraz dokonano obiektywnego i szczegółowego wyliczenia finansowego, które nie przekracza kosztów związanych z wykonywaniem obowiązków związanych z usługami publicznymi.

               3)

               Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu art. 103 ust. 3 lit. c) TFUE z uwagi na istnienie w niniejszej sprawie obiektywnego interesu powszechnego, dla osiągniecia którego sporny środek wydaje się właściwy i proporcjonalny i nie powoduje niepotrzebnych zakłóceń na rynku.

               4)

               Zarzut czwarty oparty na przekroczeniu kompetencji pomiędzy przedmiotem zaskarżonej decyzji, a ostatecznym celem, do którego ona dąży, jak również na oczywistej dysproporcji pomiędzy celem teoretycznym zamierzonym celem, a konsekwencjami, do jakich prowadzi jej zastosowanie, które okazują się sprzeczne z interesem powszechnym i faworyzują interesy handlowe i gospodarcze konkretnego lub konkretnych podmiotów gospodarczych.


title: Sprawa C-130/08: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/25

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-130/08)
   (2008/C 128/46)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Condou-Durande)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zapewnienia, w każdym wypadku, zbadania co do istoty wniosku obywatela państwa trzeciego o udzielenie azylu, który na podstawie art. 16 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 343/2003 został przeniesiony do Grecji w celu ponownego rozpatrzenia wniosku o udzielenie azylu, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 343/2003;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców (HCR) zwrócił uwagę Komisji na kwestię zgodności greckich przepisów prawnych dotyczących procedury przyznawania cudzoziemcowi statusu uchodźcy z przepisami rozporządzenia (WE) nr 343/2003 w przypadku, gdy cudzoziemiec samowolnie opuszcza terytorium państwa i gdy istnieje decyzja o przerwaniu procedury rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu.

               2.

               Problem ten wynika z art. 2 ust. 8 dekretu prezydenckiego 61/99 (opublikowanego w FEK A' 63) z dnia 6 kwietnia 1999 r. w sprawie przerwania procedury rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu. Przepis ten zrównuje samowolne oddalenie się wnioskodawcy bez uprzedzenia z wycofaniem wniosku o udzielenie azylu i przewiduje przerwanie procedury rozpatrywania wniosku decyzją sekretarza generalnego ministerstwa porządku publicznego, doręczaną zainteresowanemu stosownie do procedury przewidzianej w przypadku nieznanego miejsca zamieszkania. Od decyzji tej przysługuje odwołanie tylko w przypadku, gdy wnioskodawca stawi się ponownie przed właściwymi władzami najpóźniej w ciągu trzech miesięcy od dnia doręczenia decyzji o przerwaniu procedury rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu, i po tym jak przedstawi dowody wskazujące na to, że jego nieobecność była spowodowana siłą wyższą.

               3.

               Przejazd wnioskodawcy bez uprzedzenia z jednego państwa członkowskiego, w którym złożył on swój wniosek o udzielenie azylu do innego państwa członkowskiego stanowi klasyczny przypadek, który rozporządzenie (WE) nr 343/2003 reguluje w sposób szczególny celem zapewnienia, że wniosek zostanie rozpatrzony co do istoty przez dane państwo jako odpowiedzialne za rozpoznanie tego wniosku na podstawie art. 16 ust. 1 rozporządzenia.

               4.

               Jednakże kombinacja wymogów określonych w art. 2 ust. 8 dekretu prezydenckiego prowadzi w praktyce do tego, że niemożliwe jest zaskarżenie decyzji o przerwaniu procedury oraz niemożliwy jest faktyczny dostęp do procedury określania statusu uchodźcy.

               5.

               Republika Grecka przyznała, że greckie przepisy prawne mogą powodować trudności w świetle rozporządzenia (WE) nr 343/2003 i zobowiązała się do podjęcia działań w tym względzie. Tym samym zaproponowała rozwiązanie problemu poprzez przyjęcie dekretu prezydenckiego, który dokona transpozycji do wewnętrznego porządku prawnego dyrektywy Rady 2005/85/WE i określi, że sporne przepisy nie będą znajdowały zastosowania w przypadkach, w których będzie stosowane rozporządzenie (WE) nr 343/2003.

               6.

               Równolegle złożyła zapewnienia, zgodnie z którymi będzie badać co do istoty każdy wniosek o udzielenie azylu pochodzący od osoby przeniesionej dla celów ponownego rozpoznania w ramach rozporządzenia (WE) nr 343/2003 oraz wycofa decyzje o przerwaniu, które ewentualnie zostały już wydane.

               7.

               Komisja uwzględnia te zapewnienia ze strony Republiki Greckiej. Mimo to uważa, że nie wystarczą one do zagwarantowania pewności prawnej koniecznej do właściwego stosowania przepisów rozporządzenia do wszystkich przypadków wniosków o udzielenie azylu, a w szczególności zbadania co do istoty każdego wniosku o udzielenie azylu tak, aby rzeczywisty dostęp do procedury określania został zagwarantowany na rzecz uchodźcy.

               8.

               Biorąc powyższe pod uwagę, Komisja utrzymuje, że w związku z nieprzyjęciem przepisów niezbędnych do zapewnienia, że Republika Grecka przystąpi do zbadania co do istoty wniosku o udzielenie azylu obywatela państwa trzeciego, wobec którego wydano decyzję o przerwaniu procedury z uwagi na jego samowolny wyjazd i który został ponownie przyjęty na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 343/2003, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tego przepisu.


title: Sprawa T-442/16: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2016 r. – Šroubárna Ždánice/Rada

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/42

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2016 r. – Šroubárna Ždánice/Rada
   (Sprawa T-442/16)
   (2016/C 392/55)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Šroubárna Ždánice a. s. (Kyjov, Republika Czeska) (przedstawiciel: M. Osladil, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od Unii Europejskiej odszkodowania na jej rzecz w wysokości 75 502 534 CZK,

               —

               obciążenie Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, zgodnie z którym spełnione zostały wszystkie przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej za szkodę, zgodnie z art. 268 TFUE w związku z art. 340 ust. 2 TFUE:

               —

               nakładając cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone następnie na taki przywóz z Malezji, Unia Europejska naruszyła ciążące na niej obowiązki wynikające z jej uczestnictwa w WTO, a w szczególności obowiązki wynikające z porozumienia antydumpingowego;

               —

               naruszenie porozumienia antydumpingowego doprowadziło do naruszenia art. 216 ust. 2 TFUE;

               —

               w następstwie niezgodnego z prawem działania Unii Europejskiej strona skarżąca poniosła szkodę w wysokości 75 502 534 CZK;

               —

               wskazana powyżej szkoda pozostaje w związku przyczynowym z niezgodnym z prawem działaniem Unii Europejskiej.


title: Sprawy połączone C-217/13 i C- 218/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht - Niemcy) – Oberbank AG (C-217/13), Banco Santander SA (C-218/13), Santander Consumer Bank AG (C-218/13) przeciwko Deutscher Sparkassen- und Giroverband eV (Odesłanie prejudycjalne — Znaki towarowe — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 3 ust. 1 i 3 — Znak towarowy w postaci bezkonturowego koloru czerwonego, zarejestrowany dla usług bankowych — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku towarowego — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Dowód — Badanie opinii — Moment, w którym musi być nabyty charakter odróżniający w następstwie używania — Ciężar dowodu)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht - Niemcy) – Oberbank AG (C-217/13), Banco Santander SA (C-218/13), Santander Consumer Bank AG (C-218/13) przeciwko Deutscher Sparkassen- und Giroverband eV
   (Sprawy połączone C-217/13 i C- 218/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 3 ust. 1 i 3 - Znak towarowy w postaci bezkonturowego koloru czerwonego, zarejestrowany dla usług bankowych - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku towarowego - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Dowód - Badanie opinii - Moment, w którym musi być nabyty charakter odróżniający w następstwie używania - Ciężar dowodu))
   2014/C 282/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Oberbank AG C-217/13), Banco Santander SA (C-218/13), Santander Consumer Bank AG (C-218/13)

      Strona pozwana: Deutscher Sparkassen- und Giroverband eV

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą w postępowaniach, w których podnoszona jest kwestia, czy znak towarowy w postaci bezkonturowego koloru uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania, konieczne jest we wszystkich przypadkach, aby przeprowadzone wśród konsumentów badanie opinii wykazało poziom rozpoznawalności tego znaku towarowego wynoszący co najmniej 70 %.

               2)

               Artykuł 3 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/95 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy państwo członkowskie nie skorzystało z uprawnienia przewidzianego w art. 3 ust. 3 zdanie drugie tej dyrektywy, w toku postępowania w przedmiocie unieważnienia prawa do znaku towarowego dotyczącego znaku towarowego pozbawionego samoistnego charakteru odróżniającego, w celu dokonania oceny, czy ten znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania, należy zbadać, czy uzyskał on taki charakter przed datą złożenia wniosku o rejestrację tego znaku. W tym względzie jest bez znaczenia, że właściciel kwestionowanego znaku towarowego podnosi, iż w każdym razie uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania po dacie złożenia wniosku o rejestrację, aczkolwiek jeszcze przed datą jego rejestracji.

               3)

               Artykuł 3 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/95 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy państwo członkowskie nie skorzystało z uprawnienia przewidzianego w art. 3 ust. 3 zdanie drugie tej dyrektywy, przepis ten nie stoi na przeszkodzie temu, aby w toku postępowania w przedmiocie unieważnienia prawa do znaku towarowego kwestionowany znak towarowy został unieważniony, gdy jest pozbawiony samoistnego charakteru odróżniającego i gdy właścicielowi znaku towarowego nie udaje się wykazać, że ten znak towarowy uzyskał – przed datą złożenia wniosku o rejestrację – charakter odróżniający w następstwie używania, które miało miejsce.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa C-189/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 8 maja 2008 r. — Zuid-Chemie BV przeciwko Philippo's Mineralenfabriek NV/SA, obecnie PMF Productions

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 8 maja 2008 r. — Zuid-Chemie BV przeciwko Philippo's Mineralenfabriek NV/SA, obecnie PMF Productions
   (Sprawa C-189/08)
   (2008/C 183/25)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Zuid-Chemie BV

      Strona pozwana: Philippo's Mineralenfabriek NV/SA
   Pytania prejudycjalne

               a)

               Jaką szkodę należy w przypadku czynu niedozwolonego, takiego jak czyn, który stanowi podstawę żądań Zuid-Chemie, uznać za pierwotną szkodę powstałą wskutek tego czynu: szkodę powstałą wskutek dostawy wadliwego produktu, czy szkodę powstałą przy zwykłym użyciu produktu w celu, dla którego był on przeznaczony?

               b)

               Jeżeli prawidłowy jest drugi wariant: czy miejsce, w którym powstała ta szkoda może zostać uznane jedynie wówczas za „miejsce gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę” w rozumieniu art. 5 nr 3 rozporządzenia nr 44/2001 (1), gdy szkoda polega na fizycznej szkodzie na osobie lub rzeczy, lub czy jest to również możliwe, gdy (w pierwszej kolejności) powstanie jedynie szkoda majątkowa?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, str. 1).


title: Sprawa T-315/13: Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Kompas MTS przeciwko Parlamentowi i in. (Skarga o odszkodowanie — Szkoda powstała, jak podniesiono, wskutek transpozycji do prawa austriackiego dyrektywy w dziedzinie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych — Etykietowanie wyrobów tytoniowych — Środki ograniczające przywóz wyrobów tytoniowych — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/60

         Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Kompas MTS przeciwko Parlamentowi i in.
   (Sprawa T-315/13) (1)

   ((Skarga o odszkodowanie - Szkoda powstała, jak podniesiono, wskutek transpozycji do prawa austriackiego dyrektywy w dziedzinie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych - Etykietowanie wyrobów tytoniowych - Środki ograniczające przywóz wyrobów tytoniowych - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   2014/C 315/101
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kompas mejni turistični servis d.d. (Kompas MTS d.d.) (Lublana, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat J. Tischler)

      Strony pozwane: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio i P. Schonard, agents); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm i J. Herrmann, pełnomocnicy); Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Cattabriga i F. Schatz, następnie C. Cattabriga i S. Grünheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie na podstawie art. 268 TFUE w związku z art. 340 akapit drugi TFUE zmierzająca do naprawienia szkody powstałej u skarżącej, jak podniesiono, w związku z wprowadzeniem ograniczeń ilościowych w przywozie wyrobów tytoniowych na terytorium austriackie wskutek przyjęcia dyrektywy 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 194, s. 26.).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kompas mejni turistični servis d.d. (Kompas MTS d.d.) pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Parlament Europejski, Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 233 z 10.8.2013.


title: Sprawa C-86/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Siegburg (Niemcy) w dniu 12 lutego 2010 r. — Hüseyin Balaban przeciwko Zelter GmbH

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Siegburg (Niemcy) w dniu 12 lutego 2010 r. — Hüseyin Balaban przeciwko Zelter GmbH
   (Sprawa C-86/10)
   2010/C 113/38
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Arbeitsgerichts Siegburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hüseyin Balaban

      Strona pozwana: Zelter GmbH

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. należy interpretować w ten sposób, że nie jest z nim zgodny przepis krajowy zezwalający na tworzenie grup wiekowych przy wyborze pracowników przeznaczonych do zwolnienia z powodów leżących po stronie zakładu oraz na dokonanie wyboru pomiędzy porównywalnymi pracownikami w taki sposób, aby stosunek liczby pracowników, których należy wybrać z każdej grupy wiekowej, do ogólnej liczby porównywalnych pracowników przeznaczonych do zwolnienia odpowiadał stosunkowi liczby zatrudnionych pracowników z danej grupy wiekowej do liczby wszystkich porównywalnych pracowników zakładu?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16)


title: Sprawa C-386/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Firma Brita GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Hafen (Układ stowarzyszeniowy WE–Izrael — Terytorialny zakres stosowania — Układ stowarzyszeniowy WE–OWP — Odmowa zastosowania preferencyjnego traktowania taryfowego w przypadku produktów pochodzących z Zachodniego Brzegu, które zostało przyznane w przypadku produktów pochodzących z Izraela — Wątpliwości co do pochodzenia produktów — Upoważniony eksporter — Następcza weryfikacja deklaracji na fakturze przez organy celne kraju przywozu — Konwencja wiedeńska o prawie traktatów — Zasada względnej skuteczności traktatów)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Firma Brita GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Hafen
   (Sprawa C-386/08) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy WE–Izrael - Terytorialny zakres stosowania - Układ stowarzyszeniowy WE–OWP - Odmowa zastosowania preferencyjnego traktowania taryfowego w przypadku produktów pochodzących z Zachodniego Brzegu, które zostało przyznane w przypadku produktów pochodzących z Izraela - Wątpliwości co do pochodzenia produktów - Upoważniony eksporter - Następcza weryfikacja deklaracji na fakturze przez organy celne kraju przywozu - Konwencja wiedeńska o prawie traktatów - Zasada względnej skuteczności traktatów)
   2010/C 100/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Firma Brita GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Hafen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, podpisanego w Brukseli w dniu 20 listopada 1995 r. (Dz.U. L 147, s.3), a w szczególności art. 32 i 33 protokołu 4 do rzeczonego układu oraz Eurośródziemnomorskiego przejściowego układu stowarzyszeniowego w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, z drugiej strony, podpisanego w Brukseli w dniu 24 lutego 1997 r. (Dz.U. L 187, s. 3) — Odmowa zastosowania preferencyjnego traktowania taryfowego przyznanego na rzecz produktów pochodzących z Izraela w stosunku do produktów pochodzących z izraelskiego osiedla na Zachodnim Brzegu — Uprawnienie organów państwa przywozu do następczej weryfikacji świadectw pochodzenia w przypadku braku wątpliwości co do pochodzenia danych towarów innych niż wątpliwości wynikające z rozbieżnej wykładni przyjętej przez strony układu stowarzyszeniowego EWG-Izrael pojęcia „terytorium Państwa Izrael” i bez wcześniejszego zastosowania, w celu dokonania wykładni tego pojęcia, procedury rozstrzygania sporów, o której mowa w art. 33 protokołu 4 do rzeczonego układu

      Sentencja

               1)

               Organy celne państwa członkowskiego przywozu mogą odmówić przyznania preferencyjnego traktowania określonego w Układzie eurośródziemnomorskim ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Państwem Izrael z drugiej strony, podpisanym w Brukseli w dniu 20 listopada 1995 r., gdy rozpatrywane towary pochodzą z Zachodniego Brzegu. Ponadto organy celne państwa członkowskiego przywozu nie mogą zastosować zbiegu podstaw prawnych, pozostawiając bez odpowiedzi kwestię, który z układów wchodzących w grę ma zastosowanie w niniejszej sprawie, a mianowicie Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Państwem Izrael z drugiej strony, czy też Eurośródziemnomorski przejściowy układ stowarzyszeniowy w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy z drugiej strony, podpisany w Brukseli w dniu 24 lutego 1997 r., i czy świadectwo pochodzenia powinno było zostać wydane przez władze izraelskie, czy też władze palestyńskie.

               2)

               W ramach procedury przewidzianej w art. 32 protokołu 4 załączonego do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Państwem Izrael z drugiej strony, organy celne kraju przywozu nie są związane przedstawionym świadectwem pochodzenia i odpowiedzią udzieloną przez organy celne kraju wywozu, jeżeli odpowiedź ta nie zawiera dostatecznych informacji w rozumieniu art. 32 ust. 6 tego protokołu, pozwalających na ustalenie rzeczywistego pochodzenia produktów. Ponadto organy celne kraju przywozu nie mają obowiązku przedłożenia Komitetowi Współpracy Celnej, ustanowionemu na mocy art. 39 tego protokołu, sporu w przedmiocie wykładni terytorialnego zakresu stosowania wskazanego układu.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa C-303/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 21 czerwca 2012 r. — Guido Imfeld, Nathalie Garcet przeciwko państwu belgijskiemu

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 21 czerwca 2012 r. — Guido Imfeld, Nathalie Garcet przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-303/12)
   2012/C 287/33
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Liège

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Guido Imfeld, Nathalie Garcet

      Strona pozwana: Państwo belgijskie

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 39 Traktatu o Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie temu, aby belgijski system podatkowy — a w szczególności art. 155 CIR/92 i art. 134 § 1 akapit drugi CIR/92 i niezależnie od stosowania okólnika nr° Ci.RH.331/575.420 z dnia 12 marca 2008 r. — skutkował tym, że uzyskane w Niemczech dochody powoda z działalności zawodowej, objęte zwolnieniem na podstawie art. 17 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Niemcami a Belgią, zostały uwzględnione do obliczania podatku należnego w Belgii i służyły jako podstawa dla przyznania ulg podatkowych przewidzianych przez CIR/92, a korzyści te, takie jak część dochodu zwolniona z podatku ze względu na sytuację rodzinną powoda, były ograniczone lub ustalone na niższym poziomie niż gdyby oboje powodów uzyskiwało dochody w Belgii i gdyby powódka, a nie powód, uzyskiwała wyższe dochody, podczas gdy w Niemczech powód został opodatkowany w odniesieniu do dochodów z działalności zawodowej jako osoba stanu wolnego i nie może skorzystać ze wszystkich ulg podatkowych związanych z jego sytuacją osobistą i rodzinną, którą niemiecki fiskus uwzględnia tylko w części?


title: Sprawa C-118/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission (Austria) w dniu 1 kwietnia 2009 r. — Mag. lic. Robert Koller przeciwko Rechtsanwaltsprüfungskommission beim Oberlandesgericht Graz

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission (Austria) w dniu 1 kwietnia 2009 r. — Mag. lic. Robert Koller przeciwko Rechtsanwaltsprüfungskommission beim Oberlandesgericht Graz
   (Sprawa C-118/09)
   2009/C 141/48
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mag. lic. Robert Koller

      Strona pozwana: Rechtsanwaltsprüfungskommission beim Oberlandesgericht Graz

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy dyrektywę 89/48/EWG (1) stosuje się do obywatela austriackiego, który:

                           a)

                           ukończył w Austrii studia dyplomowe na kierunku prawo oraz uzyskał tytuł magistra prawa,

                           b)

                           po złożeniu dodatkowych egzaminów na uniwersytecie hiszpańskim, których zakres kształcenia wynosił jednak mniej niż trzy lata studiów, uzyskał następnie od ministerstwa kształcenia i nauki Królestwa Hiszpanii, na mocy dokumentu uznania, uprawnienie do używania równoważnego austriackiemu tytułowi hiszpańskiego tytułu „Licenciado en Derecho”, oraz

                           c)

                           poprzez zgłoszenie w madryckiej izbie adwokackiej uzyskał uprawnienie do używania zawodowego określenia „abogado” i wykonywał zawód adwokata w Hiszpanii faktycznie, a mianowicie przed złożeniem wniosku trzy tygodnie, a w odniesieniu do momentu wydania decyzji w pierwszej instancji przez najwyżej pięć miesięcy.

               2.

               W przypadku, jeśli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej:
               Czy zgodna z dyrektywą 89/48/WE jest wykładnia § 24 EuRAG, wedle której ukończenie studiów prawniczych w Austrii, a także uzyskanie uprawnienia do używania hiszpańskiego tytułu „Licenciado en Derecho” po zdaniu dodatkowych egzaminów na uniwersytecie hiszpańskim w czasie krótszym niż trzy lata, także wówczas nie wystarcza do dopuszczenia do testu umiejętności w Austrii zgodnie z § 24 ust. 1 EuRAG bez wykazania wymaganej prawem krajowym praktyki (§ 2 ust. 2 RAO), gdy wnioskujący został dopuszczony jako „abogado” w Hiszpanii bez porównywalnego wymogu co do praktyki i wykonywał tam ten zawód przez trzy tygodnie przed złożeniem wniosku, a w odniesieniu do wydania decyzji w pierwszej instancji przez najwyżej pięć miesięcy?

      (1)  Dz.U. L 19, s. 16