title: Sprawa T-171/11: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2011 r. — Hopf przeciwko OHIM (Clampflex)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/35

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2011 r. — Hopf przeciwko OHIM (Clampflex)
   (Sprawa T-171/11)
   2011/C 145/58
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hans-Jürgen Hopf (Zirndorf, Niemcy) (przedstawiciel: V. Mensing, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 19 stycznia 2011 r. w sprawie R 1514/2010-4;

               —

               Obciążenie OHIM kosztami postępowania, włącznie z kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Clampflex” dla towarów z klas 5, 9, 10, 17 i 20.

      Decyzja eksperta: częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ przedmiotowy znak towarowy ma charakter odróżniający, a nie opisowy

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa T-141/05 RENV: Postanowienie Sądu z dnia 21 września 2011 r. — Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące umowy LIEN 97-2011 — Odmowa dostępu — Ponowne badanie w toku postępowania — Wniesienie odrębnej skargi — Utrata interesu prawnego — Umorzenie postępowania)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/20

         Postanowienie Sądu z dnia 21 września 2011 r. — Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji
   (Sprawa T-141/05 RENV) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące umowy LIEN 97-2011 - Odmowa dostępu - Ponowne badanie w toku postępowania - Wniesienie odrębnej skargi - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania)
   2011/C 340/41
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Internationaler Hilfsfonds eV (Rosbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Kaltenecker)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 14 lutego 2005 r. odmawiającej Internationaler Hilfsfonds eV pełnego dostępu do dokumentów dotyczących umowy LIEN 97-2011.

      Sentencja

               1)

               Należy umorzyć postępowanie w sprawie żądań Internationaler Hilfsfonds eV mających na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 14 lutego 2005 r. w sprawie oddalenia wniosku o udostępnienie dokumentów dotyczących umowy LIEN 97-2011.

               2)

               Internationaler Hilfsfonds zostaje obciążona własnymi koszami, a także kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005


title: Sprawa C-655/15 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 marca 2017 r. – Panrico, SA/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), HDN Development Corp. [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 52 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 — Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „krispy kreme doughnuts” — Słowne i graficzne, krajowe i międzynarodowe, znaki towarowe zawierające elementy słowne „donut”, „donuts” i „doghnuts” — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku — Oddalenie]

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 marca 2017 r. – Panrico, SA/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), HDN Development Corp.
   (Sprawa C-655/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 52 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 - Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „krispy kreme doughnuts” - Słowne i graficzne, krajowe i międzynarodowe, znaki towarowe zawierające elementy słowne „donut”, „donuts” i „doghnuts” - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku - Oddalenie])
   (2017/C 121/08)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Panrico, SA (przedstawiciel: D. Pellisé Urquiza, abogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik), HDN Development Corp. (przedstawiciele: M.H. Granado Carpenter i L. Polo Carreño, abogadas)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Panrico SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa C-340/09: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii.

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/15

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii.
   (Sprawa C-340/09)
   2009/C 256/29
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii w odniesieniu do określonych ogrodów zoologicznych położonych w Aragonii, Asturii, Balearach, Wyspach Kanaryjskich, Kantabrii, Kastylii — León, Walencji, Estremadurze i Galicji,

                           —

                           poprzez brak zagwarantowania do dnia upływu terminu przewidzianego przez dyrektywę Rady 1999/22/WE (1) z dnia 29 marca 1999 r. dotyczącą trzymania dzikich zwierząt w ogrodach zoologicznych, że wszystkie ogrody zoologiczne położone na jego terytorium posiadają ważną licencję udzieloną zgodnie z postanowieniami ust. 2, 3, a w odniesieniu do Aragonii, Asturii, Wysp Kanaryjskich, Kantabrii, Kastylii — Leon, zgodnie z ust. 4 art. 4 dyrektywy, oraz

                           —

                           poprzez brak zastosowania w przypadku ogrodów zoologicznych nieposiadających licencji środków dotyczących ich zamknięcia zgodnie z postanowieniami art. 4 ust. 5 dyrektywy,

                     uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 4 ust. 2, 3, 4 i 5.

               —

               obciążenie Królestwo Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja twierdzi, że Królestwo Hiszpanii

               —

               nie zagwarantowało do dnia upływu terminu przewidzianego przez dyrektywę, że wszystkie ogrody zoologiczne położone na jego terytorium posiadają ważną licencję udzieloną zgodnie z postanowieniami ust. 2, 3, a w odniesieniu do Aragonii, Asturii, Wysp Kanaryjskich, Kantabrii, Kastylii — Leon, zgodnie z ust. 4 art. 4 dyrektywy;

               —

               nie zastosowało w przypadku ogrodów zoologicznych nieposiadających licencji środków dotyczących ich zamknięcia zgodnie z postanowieniami art. 4 ust. 5 dyrektywy

      (1)  Dz.U. l 94, s. 24.


title: Sprawa F-26/09: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2009 r. — B przeciwko Parlamentowi

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/51

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2009 r. — B przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-26/09)
   2009/C 153/98
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: B (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat E. Boigelot)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Nakazanie Parlamentowi zapłaty stronie skarżącej kwoty 12 000 EUR tytułem naprawienia odniesionych krzywd, wynikających po pierwsze z mobbingu, którego skarżąca jest ofiarą i po drugie z braku wewnętrznego dochodzenia administracyjnego przeprowadzonego przez niezależny organ.

      Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie Parlamentowi zapłaty stronie skarżącej kwoty 12 000 EUR tytułem naprawienia szkody (odniesionych krzywd, szkód odnoszących się do jej reputacji politycznej i kariery oraz szkód dotyczących jej godności i zdrowia) poniesionej po pierwsze z powodu mobbingu, którego była ofiarą w trakcie zatrudnienia przez Parlament i po drugie z powodu braku wewnętrznego dochodzenia administracyjnego przeprowadzonego przez niezależny organ.

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-643/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 11 września 2013 r. w sprawie T-540/11, Melkveebedrijf Overenk i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 grudnia 2013 r. przez Melkveebedrijf Overenk BV i in.

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/29

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 11 września 2013 r. w sprawie T-540/11, Melkveebedrijf Overenk i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 grudnia 2013 r. przez Melkveebedrijf Overenk BV i in.
   (Sprawa C-643/13 P)
   2014/C 52/53
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Melkveebedrijf Overenk BV, Maatschap Veehouderij Kwakernaak, Mulders Agro vof, Melkveebedrijf Engelen vof, Melkveebedrijf De Peel BV, M.H.H.M. Moonen (przedstawiciele: P. E. Mazel i A. van Beelen, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.

      Zarzuty i główne argumenty

   Postanowienie należy uchylić z powodu wad procesowych, przez które naruszone zostały interesy skarżących, oraz z powodu naruszenia prawa Unii przez Sąd.


title: Sprawa F-113/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2013 r. — Balionyte-Merle przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/204/10 — Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej — Ocena kompetencji ogólnych kandydatów — Ocena na podstawie osiągnięć kandydatów podczas egzaminów przeprowadzonych na etapie oceny zintegrowanej — Spójność między oceną wyrażoną liczbowo i komentarzami umieszczonymi w paszporcie kompetencji)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/34

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2013 r. — Balionyte-Merle przeciwko Komisji
      (Sprawa F-113/12) (1)

      (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/204/10 - Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej - Ocena kompetencji ogólnych kandydatów - Ocena na podstawie osiągnięć kandydatów podczas egzaminów przeprowadzonych na etapie oceny zintegrowanej - Spójność między oceną wyrażoną liczbowo i komentarzami umieszczonymi w paszporcie kompetencji)
      (2014/C 71/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Vilija Balionyte-Merle (Auderghem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i M.G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej o nieumieszczeniu skarżącej na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/204/10 i żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej zażalenie.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  V. Balionyte-Merle pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013, s. 710.


title: Sprawa T-205/15: Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2015 r. – Aguirre y Compañía/OHIM – Puma (Przedstawienie buta sportowego)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/52

         Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2015 r. – Aguirre y Compañía/OHIM – Puma (Przedstawienie buta sportowego)
   (Sprawa T-205/15) (1)

   (2015/C 320/72)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.


title: Sprawa C-26/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof — Belgia) — Belgische Petroleum Unie VZW i in. przeciwko Belgische Staat (Dyrektywa 98/70/WE — Jakość benzyny i oleju napędowego — Artykuły 3-5 — Specyfikacje środowiskowe dla paliw — Dyrektywa 98/34/WE — Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego — Artykuły 1 i 8 — Pojęcie „przepisu technicznego” — Obowiązek przekazywania projektów przepisów technicznych — Przepisy krajowe nakładające na wprowadzające do obrotu benzynę lub olej napędowy spółki przemysłu naftowego obowiązek wprowadzenia do obrotu w tym samym roku kalendarzowym również pewnej ilości biopaliw)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof — Belgia) — Belgische Petroleum Unie VZW i in. przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-26/11) (1)

   (Dyrektywa 98/70/WE - Jakość benzyny i oleju napędowego - Artykuły 3-5 - Specyfikacje środowiskowe dla paliw - Dyrektywa 98/34/WE - Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego - Artykuły 1 i 8 - Pojęcie „przepisu technicznego” - Obowiązek przekazywania projektów przepisów technicznych - Przepisy krajowe nakładające na wprowadzające do obrotu benzynę lub olej napędowy spółki przemysłu naftowego obowiązek wprowadzenia do obrotu w tym samym roku kalendarzowym również pewnej ilości biopaliw)
   2013/C 86/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Grondwettelijk Hof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Belgische Petroleum Unie VZW, Continental Tanking Company NV, Belgische Olie Maatschappij NV, Octa NV, Van Der Sluijs Group Belgium NV, Belgomazout Liège NV, Martens Energie NV, Transcor Oil Services NV, Mabanaft BV, Belgomine NV, Van Raak Distributie NV, Bouts NV, Gabriels & Co NV, Joassin René NV, Orion Trading Group NV, Petrus NV, Argosoil Belgium NV

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Przy udziale: Belgian Bioethanol Association VZW, Belgian Biodiesel Board VZW

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Grondwettelijk Hof — Wykładnia art. 4 ust. 3 TUE, art. 26 ust. 2, art. 28, 34, 35 i 36 TFUE, art. 3, 4 i 5 dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnoszącej się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 93/12/EWG (Dz.U. L 350, s. 58) oraz art. 8 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 204, s. 37) — Przepisy krajowe nakładające na wprowadzające do obrotu benzynę lub olej napędowy spółki przemysłu naftowego obowiązek wprowadzenia w tym samym roku do obrotu również pewnej ilości bioetanolu, czystego bądź w formie bio-ETBE, oraz pewnej ilości estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAME)

      Sentencja

               1)

               Artykuły 3–5 dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnoszącej się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 93/12/EWG, zmienionej dyrektywą 2009/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przyjęciu przepisu krajowego takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który — realizując wyznaczony państwom członkowskim w dyrektywie 2003/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych, w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE, a także w dyrektywie 2009/30 cel polegający na wspieraniu stosowania biopaliw w sektorze transportowym — nakłada na wprowadzające do obrotu benzynę lub olej napędowy spółki przemysłu naftowego obowiązek wprowadzenia w tym samym roku kalendarzowym do obrotu również pewnej określonej, domieszanej do tych produktów, ilości biopaliw, jeśli ilość ta jest obliczana jako określona w procentach część tych produktów łącznie wprowadzanych przez te spółki do obrotu w ciągu roku, a te określone w procentach wartości są zgodne z dopuszczalnymi wartościami maksymalnymi określonymi w dyrektywie 98/70, zmienionej dyrektywą 2009/30.

               2)

               Artykuł 8 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., w związku z art. 10 ust. 1 tiret ostatnie tej dyrektywy należy interpretować w taki sposób, że nie ustanawia on obowiązku zgłaszania projektów przepisów krajowych zobowiązujących wprowadzające do obrotu benzynę lub olej napędowy spółki przemysłu naftowego do wprowadzenia w tym samym roku kalendarzowym do obrotu również pewnej określonej w procentach ilości biopaliw, jeśli wskutek dokonanego w zastosowaniu tego art. 8 ust. 1 akapit pierwszy zgłoszenia ten projekt przepisów został zmieniony w sposób uwzględniający przedstawione przez Komisję Europejską w jego przedmiocie uwagi, a następnie zmieniony w ten sposób projekt został podany do wiadomości tej instytucji.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Wykreślenie sprawy T-108/02

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/60

         Wykreślenie sprawy T-108/02 (1)

   (2004/C 262/110)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2004 r. prezes czwartej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-108/02: Jégo-Quéré & Cie S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 144 z 15.6.2002.


title: Sprawa T-249/08: Wyrok Sądu z dnia 21 kwietnia 2010 r. — Coin przeciwko OHIM– Dynamiki Zoi (Fitcoin) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Fitcoin — Wcześniejsze, krajowe, międzynarodowy i wspólnotowy, graficzne znaki towarowe coin — Względna podstawa odmowy rejestracji — Właściwy krąg odbiorców — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenie (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/27

         Wyrok Sądu z dnia 21 kwietnia 2010 r. — Coin przeciwko OHIM– Dynamiki Zoi (Fitcoin)
   (Sprawa T-249/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Fitcoin - Wcześniejsze, krajowe, międzynarodowy i wspólnotowy, graficzne znaki towarowe coin - Względna podstawa odmowy rejestracji - Właściwy krąg odbiorców - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenie (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 148/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Coin SpA (Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Perani i P. Pozzi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: Ó. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Dynamiki Zoi AE (Ateny, Grecja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 kwietnia 2008 r. (sprawa R 1429/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Coin SpA a Dynamiki Zoi AE.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 15 kwietnia 2008 r. (sprawa R 1429/2007-1).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa C-528/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Strasbourg (Francja) w dniu 8 października 2013 r. — Geoffrey Léger przeciwko Ministre des affaires sociales et de la santé, Établissement français du sang

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Strasbourg (Francja) w dniu 8 października 2013 r. — Geoffrey Léger przeciwko Ministre des affaires sociales et de la santé, Établissement français du sang
   (Sprawa C-528/13)
   2013/C 367/46
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif de Strasbourg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Geoffrey Léger

      Druga strona postępowania: Ministre des affaires sociales et de la santé, Établissement français du sang

      Pytania prejudycjalne

   Czy w świetle załącznika III do dyrektywy 2004/33/WE (1) okoliczność, że mężczyzna odbywa stosunki płciowe z innym mężczyzną, stanowi sama w sobie zachowanie seksualne narażające na ryzyko nabycia ostrych chorób zakaźnych, które mogą być przenoszone we krwi, i uzasadniające stałe wykluczenie jako dawców krwi osób, które przejawiały takie zachowanie seksualne, czy też okoliczność ta może jedynie stanowić, w zależności od konkretnych okoliczności sprawy, zachowanie seksualne grożące ryzykiem nabycia ostrej choroby zakaźnej, która może być przenoszona we krwi, i uzasadniające tymczasowe wykluczenie osób jako dawców krwi przez określony czas po zaprzestaniu zachowania grożącego ryzykiem?

      (1)  Dyrektywa Komisji 2004/33/WE z dnia 22 marca 2004 r. wykonująca dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie niektórych wymagań technicznych dotyczących krwi i składników krwi (Dz.U. L 91, s. 25).


title: Sprawa T-458/15: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2015 r. – Automobile Club di Brescia/OHIM – Rebel Media (e-miglia)

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/31

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2015 r. – Automobile Club di Brescia/OHIM – Rebel Media (e-miglia)
   (Sprawa T-458/15)
   (2015/C 328/28)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Automobile Club di Brescia (Brescia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Celluprica i F. Fischetti)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Rebel Media Ltd (Wilmslow, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „e-miglia” – zgłoszenie nr 9 782 673

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 czerwca 2015 r. w sprawie R 1990/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wyłącznie w zakresie pkt 3 i 4;

               —

               potwierdzenie w całości, poza rozstrzygnięciem w przedmiocie kosztów, decyzji Wydziału Unieważnień OHIM z dnia 30 maja 2014 r. w sprawie sprzeciwu nr B 1 900 540;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z poprzednimi etapami postepowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-321/08: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/19

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-321/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   2009/C 141/31
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: W. Wils i E. Adsera Libera, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: B. Plaza Cruz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w przepisanym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”), Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa T-314/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Avebe przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Glukonian sodu — Artykuł 81 WE — Grzywna — Przypisanie spółce dominującej odpowiedzialności za noszące znamiona naruszenia zachowanie związku nieposiadającego osobowości prawnej — Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 — Prawo do obrony — Dokumenty odciążające — Zasada proporcjonalności — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Avebe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-314/01) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Glukonian sodu - Artykuł 81 WE - Grzywna - Przypisanie spółce dominującej odpowiedzialności za noszące znamiona naruszenia zachowanie związku nieposiadającego osobowości prawnej - Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 - Prawo do obrony - Dokumenty odciążające - Zasada proporcjonalności - Obowiązek uzasadnienia)
   (2006/C 294/83)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Coöperatieve Verkoop- en Productievereniging van Aardappelmeel en Derivaten Avebe BA (Veendam, Niderlandy) (przedstawiciel: C. Dekker, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bouquet, A. Whelan i W.Wils, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. van der Woude'a)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2001) 2931 wersja ostateczna z dnia 2 października 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia o EOG (COMP/E-1/36.756 — Glukonian sodu) w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej lub ewentualnie stwierdzenie nieważności art. 3 tej decyzji, w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Coöperatieve Verkoop- en Productievereniging van Aardappelmeel en Derivaten Avebe BA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 68 z 16.3.2002


title: Sprawa C-592/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 20 listopada 2013 r. — Ministero dell'Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero della Salute, Ministero dello Sviluppo Economico przeciwko Ediltecnica SpA

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 20 listopada 2013 r. — Ministero dell'Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero della Salute, Ministero dello Sviluppo Economico przeciwko Ediltecnica SpA
   (Sprawa C-592/13)
   2014/C 52/46
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Ministero dell'Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero della Salute, Ministero dello Sviluppo Economico

      Druga strona postępowania: Ediltecnica SpA.

      Pytania prejudycjalne

   Czy zasady Unii Europejskiej w zakresie ochrony środowiska przewidziane w art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w dyrektywie 2004/35/WE (1) z dnia 21 kwietnia 2004 r. (art. 1 i art. 8 ust. 3; motywy trzynasty i dwudziesty czwarty) — w szczególności zasada „zanieczyszczający płaci”, zasada ostrożności, zasada podejmowania działania zapobiegawczego, zasada naprawiania w pierwszym rzędzie u źródła szkód wyrządzonych środowisku — stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak art. 244, 245, 253 decreto legislativo [dekretu ustawodawczego] z dnia 3 kwietnia 2006 r., nr 152, które, w przypadku stwierdzonego skażenia danego terenu i niemożliwości zidentyfikowania podmiotu odpowiedzialnego za skażenie lub niemożliwości wyegzekwowania od tego podmiotu działań zaradczych, nie pozwalają organowi administracyjnemu na nałożenie obowiązku realizacji nadzwyczajnych środków bezpieczeństwa oraz działań rekultywacyjnych na właściciela, który nie jest odpowiedzialny za zanieczyszczenie, przewidując, obciążenie tego ostatniego jedynie odpowiedzialnością majątkową ograniczoną do wartości terenu po wykonaniu czynności rekultywacyjnych?

      (1)  Dyrektywa 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. L 143, s. 56).


title: Sprawa T-182/16: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER DUO)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/28

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER DUO)
   (Sprawa T-182/16)
   (2016/C 222/35)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Guinot SAS (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MASTER DUO” – zgłoszenie nr 11 577 574

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2016 r. w sprawie R 2916/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Piątą Izbą Odwoławczą EUIPO.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-50/09: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/19

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-50/09)
   (2009/C 82/35)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Oliver, C. Clyne, J.B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej:

               —

               stwierdzenie, że:

                           —

                           nie dokonując transpozycji art. 3 dyrektywy Rady 85/337/EWG (1) w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsiębiorstwa publiczne i prywatne na środowisko naturalne, ze zmianami,

                           —

                           nie zapewniając, aby nastąpiło całkowite spełnienie wymogów art. 2, 3 i 4 tej dyrektywy w zakresie, w jakim irlandzkie organy do spraw zagospodarowania przestrzennego i Environmental Protection Agency (agencja ochrony środowiska) mają kompetencje decyzyjne w zakresie przedsięwzięć,

                           —

                           w wyniku wyłączenia robót rozbiórkowych z zakresu przepisów transponujących tę dyrektywę,

                     Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Brak transpozycji art. 3 dyrektywy
   W ocenie Komisji sekcja 173 Planning and Development Regulations 2000 (rozporządzenia w sprawie zagospodarowania terenu i rozwoju przestrzennego), która wymaga, aby organy do spraw zagospodarowania przestrzennego uwzględniały raport w sprawie oddziaływania na środowisko oraz informacje przekazywane przez osoby konsultowane, odnosi się do wynikającego z art. 8 dyrektywy obowiązku uwzględnienia informacji zebranych zgodnie z art. 5, 6 i 7 dyrektywy. Zdaniem Komisji sekcja 173 nie odpowiada wynikającemu z art. 3 dyrektywy szerszemu obowiązkowi zapewnienia, aby ocena oddziaływania na środowisko (OOŚ) określała, opisywała i oceniała wszystkie elementy, o których mowa w tym przepisie.
   W odniesieniu do art. 94, 108 i 111 oraz załącznika 6 do Planning and Development Regulations 2001 Komisja przestawia następujące uwagi. Artykuł 94 w związku z załącznikiem 6 ust. 2 lit. b) wymienia informacje, które musi zawierać raport w sprawie oddziaływania na środowisko. Stanowi to odniesienie do informacji, które muszą być przedstawione przez wykonawcę zgodnie z art. 5 dyrektywy, należy zatem odróżnić je od OOŚ, która ma charakter ogólnego postępowania oceniającego. Artykuły 108 i 111 wymagają, aby organy do spraw zagospodarowania przestrzennego oceniły odpowiedniość raportu w sprawie oddziaływania na środowisko. Komisja uważa, że te przepisy odnoszą się do art. 5 dyrektywy, ale nie zastępują transpozycji art. 3 dyrektywy. Informacje, które ma przedstawić wykonawca, są tylko jedną z części OOŚ, a przepisy dotyczące tych informacji nie zastępują obowiązku określonego w art. 3.
   Brak wymagania właściwej koordynacji między organami
   Choć Komisja zasadniczo nie sprzeciwia się wieloetapowemu procesowi decyzyjnemu lub podzieleniu odpowiedzialności decyzyjnej w ramach tego samego przedsięwzięcia między różne kompetentne podmioty, ma obiekcje dotyczące dokładnego sposobu, w jaki obowiązki zostały rozłożone na różne kompetentne podmioty. Zdaniem Komisji przepisy irlandzkie nie nakładają na kompetentne podmioty obowiązku skutecznego koordynowania swoich działań i z tego względu są niezgodne z art. 2, 3 i 4 dyrektywy.
   Brak zastosowania dyrektywy do robót rozbiórkowych
   Komisja jest zdania, że gdy inne przesłanki określone w dyrektywie są spełnione, OOŚ musi być przeprowadzana w odniesieniu do robót rozbiórkowych. Irlandia starała się wyłączyć z tego obowiązku prawie wszystkie roboty rozbiórkowe, przyjmując Planning and Development Regulations 2001 (załącznik 2 część 1 klasa 50). Według twierdzenia Komisji jest to w sposób oczywisty niezgodne z dyrektywą.

      (1)  Dz.U. 175, s. 40.


title: Sprawa C-36/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 14 listopada 2008 r. w sprawie T-45/08 Transportes Evaristo Molina przeciwko Komisji, wniesione w dniu 28 stycznia 2009 r. przez Transportes Evaristo Molina S.A.

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/16

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 14 listopada 2008 r. w sprawie T-45/08 Transportes Evaristo Molina przeciwko Komisji, wniesione w dniu 28 stycznia 2009 r. przez Transportes Evaristo Molina S.A.
   (Sprawa C-36/09 P)
   (2009/C 82/30)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Transportes Evaristo Molina S.A. (przedstawiciele: A. Hernández Pardo, S. Beltrán Ruiz i L. Ruiz Ezquerra, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 listopada 2008 r. w sprawie T-45/08, a w razie gdyby Trybunał uznał, że zgromadzone informacje są wystarczające do rozstrzygnięcia co do istoty skargi wniesionej do Sądu Pierwszej Instancji:

                           —

                           stwierdzenie — przed rozpoznaniem sprawy co do istoty — zasadności i zarządzenie przeprowadzenia dowodów powołanych przez Transportes Evaristo Molina S.A. w skardze o stwierdzenie nieważności; oraz

                           —

                           uwzględnienie w całości żądania przedstawionego przez Transportes Evaristo Molina S.A. przed Sądem Pierwszej Instancji, a mianowicie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 kwietnia 2006 r. (1) dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/B-1/38.348 — Repsol CPP), jako że narusza ona art. 9 rozporządzenia nr 1/2003 (2), jak również zasady prawa wspólnotowego wymienione w skardze o stwierdzenie nieważności, sam art. 81 WE oraz rozporządzenia przewidujące odstępstwa dla poszczególnych kategorii stanowiące rozwinięcie art. 81 ust. 3 WE, rozporządzenie (EWG) nr 1984/83 (3) oraz rozporządzenie (WE) nr 2790/99 (4).

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               a)

               „Dies a quo”, od którego należy liczyć bieg terminu przewidzianego w art. 230 WE, był dniem, począwszy od którego zaskarżony akt (a mianowicie decyzja Komisji Europejskiej z dnia 12 kwietnia 2006 r., sprawa COMP/B-1/38.348 REPSOL CPP) wpłynął na sytuację TRANSPORTES EVARISTO MOLINA S.A. w sposób bezpośredni i indywidualny.

               b)

               W razie gdyby Trybunał uznał, że skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez TRANSPORTES EVARISTO MOLINA S.A. jest spóźniona, wnosząca odwołanie utrzymuje, iż okoliczność tę należy uznać za wybaczalną, biorąc pod uwagę to, że zachowanie Komisji Europejskiej wywołało u wnoszącej odwołanie przeświadczenie o istnieniu pewnych niejasności.

      (1)  Decyzja Komisji 2006/446/WE z dnia 12 kwietnia 2006 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/B-1/38.348 — Repsol CPP) (streszczenie opublikowane w Dz.U. L 176, s. 104).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień w sprawie wyłącznego zakupu (Dz.U. L 173, s. 5).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych (Dz.U. L 336, s. 21).


title: Sprawa C-64/05 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Królestwo Szwecji przeciwko IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds gGmbH, dawniej Internationaler Tierschutz-Fonds (IFAW) GmbH, Królestwu Danii, Królestwu Niderlandów, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 1049 — Publiczny dostęp do dokumentów instytucji — Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego — Sprzeciw tego państwa członkowskiego wobec rozpowszechniania tych dokumentów — Zakres obowiązywania art. 4 ust. 5 tego rozporządzenia)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Królestwo Szwecji przeciwko IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds gGmbH, dawniej Internationaler Tierschutz-Fonds (IFAW) GmbH, Królestwu Danii, Królestwu Niderlandów, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-64/05 P) (1)

   (Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1049 - Publiczny dostęp do dokumentów instytucji - Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego - Sprzeciw tego państwa członkowskiego wobec rozpowszechniania tych dokumentów - Zakres obowiązywania art. 4 ust. 5 tego rozporządzenia)
   (2008/C 51/07)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Szwecji (przedstawiciel: K. Wistrand, pełnomocnik)

      Interwenienci po stronie wnoszącej odwołanie: Republika Finlandii (przedstawiciele: E. Bygglin i A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds gGmbH, dawniej Internationaler Tierschutz-Fonds (IFAW) GmbH (przedstawiciel: S. Crosby, solicitor i R. Lang, avocat), Królestwo Danii (przedstawiciel: B. Weis Fogh, pełnomocnik), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: H.G. Sevenster, C.M. Wissels i M. de Grave, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Nwaokolo i V. Jackson, pełnomocnicy oraz J. Stratford, barrister), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Docksey i P. Aalto, pełnomocnicy)

      Interwenienci po drugiej stronie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: I. del Cuvillo Contreras i A. Sampol Pucurull, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie T-168/02 IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds gGmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich oddalającego żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji oddalającej wniosek wniesiony przez IFAW na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43) o udostępnienie pewnych dokumentów sporządzonych przez władze niemieckie, powołujący się na [nadrzędny] interes publiczny w celu uzyskania dostępu do zdeklasyfikowania terenów chronionych zgodnie z dyrektywą Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, str. 7)
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie T-168/02 IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 26 marca 2002 r. odmawiającej IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds gGmbH dostępu do pewnych dokumentów, w których posiadanie weszła Komisja w ramach postępowania, wskutek którego wydała ona przychylną opinię w sprawie wykonania projektu przemysłowego w obszarze chronionym na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Królestwo Szwecji w ramach postępowania odwoławczego, jak również kosztami poniesionymi przez IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds gGmbH zarówno w niniejszym postępowaniu, jak i w postępowaniu w pierwszej instancji zakończonym wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds przeciwko Komisji.

               4)

               Królestwo Danii, Królestwo Hiszpanii, Królestwo Niderlandów, Republika Finlandii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, jak również Komisja Wspólnot Europejskich poniosą własne koszty związane z odwołaniem.

               5)

               Królestwo Danii, Królestwo Niderlandów, Królestwo Szwecji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, jak również Komisja Wspólnot Europejskich poniosą własne koszty związane z postępowaniem w pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005.


title: Sprawa C-5/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/109/WE — Obywatele państw trzecich będący rezydentami długoterminowymi — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/4

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-5/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/109/WE - Obywatele państw trzecich będący rezydentami długoterminowymi - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 283/05)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (Przedstawiciele: L. Fernandes i F. Fraústo de Azevedo, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. L 16, str. 44)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa T-425/09: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2009 r. — Honda Motor przeciwko OHIM — Blok (BLAST)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/39

         Skarga wniesiona w dniu 14 października 2009 r. — Honda Motor przeciwko OHIM — Blok (BLAST)
   (Sprawa T-425/09)
   2009/C 312/64
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Honda Motor Co., Ltd. (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Hendrik Blok (Oudenaarde, Belgia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 lipca 2009 r. w sprawie R 1097/2008-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BLAST” dla towarów z klas 7 i 12

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Hendrik Blok

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „BLAST” dla towarów i usług z klas 7, 35 i 37; zarejestrowany w Beneluksie słowny znak towarowy „BLAST” dla towarów i usług z klas 7, 35 i 37

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009) ze względu na błędne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-258/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/18/WE — Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/17

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-258/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/18/WE - Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 22/32)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Kukovec i K. Nyberg, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciel: A. Falk, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia, w wyznaczonym terminie, przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, str. 114)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa T-264/00: Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Compagnia Generale delle Acque przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii — Decyzja Komisji uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakładająca obowiązek odzyskania wypłaconej pomocy — Skarga częściowo niedopuszczalna a częściowo w sposób oczywisty pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/21

         Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Compagnia Generale delle Acque przeciwko Komisji
   (Sprawa T-264/00) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii - Decyzja Komisji uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakładająca obowiązek odzyskania wypłaconej pomocy - Skarga częściowo niedopuszczalna a częściowo w sposób oczywisty pozbawiona podstawy prawnej)
   2012/C 258/38
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Compagnia Generale delle Acque (Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Biagini, P. Pettinelli i A. Bortoluzzi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, pełnomocnik, wspierany przez adwokata A. Dal Ferra)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciele: początkowo U. Leanza, następnie I. Braguglia, następnie R. Adam, i wreszcie I. Bruni, pełnomocnicy, wspierani przez G. Aiella i P. Gentiliego, avvocati dello Stato)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000, L 150, s. 50)

      Sentencja

               1)

               Podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności zostaje rozpoznany łącznie z rozpoznaniem sprawy co do istoty.

               2)

               Skarga w części zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w pozostałej części zostaje oddalona jako w sposób oczywisty pozbawiona podstawy prawnej.

               3)

               Compagnia Generale delle Acque SpA ponosi własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję.

               4)

               Republika Włoska ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000


title: Sprawa C-597/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 24 października 2014 r. w sprawie T-543/12, Grau Ferrer/OHMI – Rubio Ferrer (Bugui Va), wniesione w dniu 22 grudnia 2014 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/5

         Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 24 października 2014 r. w sprawie T-543/12, Grau Ferrer/OHMI – Rubio Ferrer (Bugui Va), wniesione w dniu 22 grudnia 2014 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa C-597/14 P)
   (2015/C 089/06)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Xavier Grau Ferrer, Juan Cándido Rubio Ferrer i Alberto Rubio Ferrer

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego wyroku;

               —

               wydanie rozstrzygnięcia co do istoty poprzez oddalenie skargi skierowanej przeciwko zaskarżonej decyzji lub przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie kosztami postępowania strony skarżącej w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Sąd naruszył art. 76 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) oraz zasadę 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia wykonującego rozporządzenie w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (2), w zakresie w jakim, opierając się na błędnych kryteriach oceny, uznał, że przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie.

               2.

               Sąd naruszył art. 76 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz zasadę 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia wykonującego, poprzez przyjęcie błędnej definicji zakresu uprawnień dyskrecjonalnych wynikającego z tych przepisów, a dokładniej poprzez uznanie, że izba odwoławcza dysponuje tymi uprawnieniami niezależnie od tego, czy przedłożone jej po raz pierwszy dokumenty są dokumentami uzupełniającymi, czy takimi nie są. Kwestia, czy uprawnienia dyskrecjonalne przyznane izbom odwoławczym w art. 76 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz zasadzie 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia wykonującego istnieją w każdej sytuacji, to jest nawet gdy dokumenty przedłożone izbie odwoławczej z opóźnieniem są dokumentami nowymi, jest kwestią prawną, którą Trybunał powinien wyjaśnić.

               3.

               Sąd niewłaściwie zastosował art. 15 ust. 2 akapit drugi lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego poprzez stwierdzenie, że wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był używany w postaci różniącej się elementami, które nie zmieniają charakteru odróżniającego znaku w postaci, w jakiej został zarejestrowany.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) ze zmianami [zastąpione rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)].

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1 — wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 17, t. 1, s. 189).


title: Sprawa T-57/05: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2005 r. przez Jeremy'ego Henry'ego Moore'a Newsuma, Marka Anthony'ego Lovedaya i Robina Sheddena Broadhursta przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/29

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2005 r. przez Jeremy'ego Henry'ego Moore'a Newsuma, Marka Anthony'ego Lovedaya i Robina Sheddena Broadhursta przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-57/05)
   (2005/C 106/62)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 8 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Jeremy'ego Henry'ego Moore'a Newsuma, Marka Anthony'ego Lovedaya i Robina Sheddena Broadhursta, zamieszkałych w Londynie (Zjednoczone Królestwo), reprezentowanych przez M. Kingstona QC, D. Parka, barrister i J. Withinshawa, solicitor, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności następujących fragmentów decyzji Komisji 2004/813/WE z dnia 7 grudnia 2004 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty (1) (notyfikowana jako dokument nr C(2004) 4032):

                           (i)

                           Art. 1 i fragment załącznika 1 zaskarżonej decyzji opatrzony kodem UK0030163 Halkyn Mountain/Mynydd Helygain;

                           (ii)

                           lub, ewentualnie, art. 1 i fragment załącznika 1 zaskarżonej decyzji opatrzony kodem UK0030163 Halkyn Mountain/Mynydd Helygain oznaczony kolorem czerwonym w planie załączonym do wniosku;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący są właścicielami gruntów używanych częściowo w celach rolniczych i wydobywania minerałów, które obecnie zostały na mocy zaskarżonej decyzji określone jako teren mający znaczenie dla Wspólnoty w atlantyckim regionie biogeograficznym.
   Skarżący podnoszą, że zaskarżona decyzja narusza ich podstawowe prawa zagwarantowane w ogólnych zasadach wspólnotowego porządku prawnego. To naruszenie podstawowych praw jest formalnie bezprawne, ponieważ przy wydawaniu przedmiotowej decyzji (oraz przy implementacji dyrektywy 92/43/EWG (2)) właścicielom gruntów nie przyznano w żadnym zakresie prawa do uczestnictwa. Skarżący podnoszą również, że Komisja popierała i akceptowała debatę publiczną w Państwie Członkowskim, która była jednak niedostateczna i nieodpowiednia w swej formie i czasie trwania.
   Skarżący podnoszą ponadto, że nie zostały uwzględnione wymogi ekonomiczne i społeczne, włącznie z prawami własności skarżących. Zaskarżona decyzja jest niezgodna z przepisami samej dyrektywy 92/43/EWG, ponieważ kwestia należnego odszkodowania pozostała całkowicie otwarta i nierozwiązana.
   Zdaniem skarżących, zaskarżona decyzja nie precyzuje gatunków i siedlisk, względem których tereny umieszczone w wykazie mają znaczenie dla Wspólnoty. Decyzja ta opiera się na błędnych informacjach technicznych. Wydawać się może, że przedmiotowe tereny zostały umieszczone w wykazie z powodu występowania na nich traszki grzebieniastej i murawy trzcinnikowej. Skarżący podnoszą, że traszka grzebieniasta nie jest gatunkiem o znaczeniu priorytetowym i że murawa trzcinnikowa nie jest siedliskiem o znaczeniu priorytetowym, w związku z czym skarżący nie wiedzą do którego siedliska naturalnego lub gatunku o znaczeniu priorytetowym odnosi się zaskarżona decyzja.

      (1)  Dz.U. L 387, str. 1

      (2)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206 z dnia 22 lipca 1992 r., str. 7)


title: Sprawa T-125/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 stycznia 2009 r. — Centro Studi Manieri przeciwko Radzie (Zamówienia publiczne na usługi — Przetarg dotyczący pełnego zarządzania żłobkiem — Decyzja o skorzystaniu z usług Urzędu Infrastruktury i Logistyki (OIB) i o odstąpieniu od przetargu)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 stycznia 2009 r. — Centro Studi Manieri przeciwko Radzie
   (Sprawa T-125/06) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Przetarg dotyczący pełnego zarządzania żłobkiem - Decyzja o skorzystaniu z usług Urzędu Infrastruktury i Logistyki (OIB) i o odstąpieniu od przetargu)
   (2009/C 69/80)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Centro Studi Manieri Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: C. Forte, M. Forte, G. Forte, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro, P. Mahnič, M. Balta, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Rady, ogłoszonej w piśmie sekretariatu generalnego z dnia 16 stycznia 2006 r., w sprawie odstąpienia od przetargu 2003/S 209-187862 na pełne zarządzanie żłobkiem, po drugie, wniosek o stwierdzenie nieważności pozytywnej oceny propozycji Urzędu Infrastruktury i Logistyki (OIB) dotyczącej zarządzania tymi samymi usługami oraz, po trzecie, wniosek o odszkodowanie.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Centro Studi Antonio Manieri Srl pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa C-361/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — Feinchemie Schwebda GmbH, Bayer CropScience AG przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (Środki ochrony roślin — Zezwolenie na dopuszczenie do obrotu — Etofumesat — Dyrektywy 91/414/EWG i 2002/37/WE — Rozporządzenie (EWG) nr 3600/92 — Wniosek o otwarcie procedury ustnej na nowo)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — Feinchemie Schwebda GmbH, Bayer CropScience AG przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen
   (Sprawa C-361/06) (1)

   (Środki ochrony roślin - Zezwolenie na dopuszczenie do obrotu - Etofumesat - Dyrektywy 91/414/EWG i 2002/37/WE - Rozporządzenie (EWG) nr 3600/92 - Wniosek o otwarcie procedury ustnej na nowo)
   (2008/C 171/08)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Feinchemie Schwebda GmbH, Bayer CropScience AG

      Strona pozwana: College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen

      Przy udziale: Agrichem BV
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het bedrijfsleven — Wykładnia art. 4 ust. 1 dyrektywy Komisji 2002/37/WE z dnia 3 maja 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia etofumesatu jako substancji czynnej (Dz.U. L 117, str. 10) — Obowiązek państw członkowskich do cofnięcia przed 1 września 2003 r. zezwolenia na produkt zawierający etofumesat w sytuacji, w której posiadacz zezwolenia nie dysponuje dokumentacją spełniającą wymogi załącznika II do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, str. 1), ani nie ma do niej dostępu
   Sentencja
   Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Komisji 2002/37/WE z dnia 3 maja 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia etofumesatu jako substancji czynnej należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje państw członkowskich do cofnięcia przed 1 września 2003 r. zezwolenia na środek ochrony roślin zawierający etofumesat ze względu na to, że posiadacz tego zezwolenia nie dysponuje dokumentacją spełniającą warunki załącznika II do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, lub nie ma do niej dostępu.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa T-169/14: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – Ferring/OHIM – Kora (Koragel) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Koragel — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CHORAGON — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/35

         Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – Ferring/OHIM – Kora (Koragel)
   (Sprawa T-169/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Koragel - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CHORAGON - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 213/59)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ferring BV (Hoofddorp, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. Thünken)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Kora Corp. Ltd (Swords, Irlandia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 stycznia 2014 r. (sprawa R 721/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ferring BV a Kora Corp. Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ferring BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


20150731007616592015/C 270/11982014CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150611101121Sprawa C-98/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Berlington Hungary Tanácsadó és Szolgáltató kft i in./Magyar Állam (Odesłanie prejudycjalne – Swobodne świadczenie usług – Gry losowe – Podatki krajowe podlegające zapłacie od użytkowania automatów do gier zainstalowanych w salonach gier – Ustawodawstwo krajowe zakazujące użytkowania automatów do gier poza kasynami – Zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań – Dyrektywa 98/34/WE – Obowiązek przekazania Komisji projektów przepisów technicznych – Odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody wyrządzone w wyniku przyjęcia ustawodawstwa sprzecznego z prawem Unii)
 ---documentbreak--- C2702015PL1010120150611PL0011101112Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Berlington Hungary Tanácsadó és Szolgáltató kft i in./Magyar Állam
   (Sprawa C-98/14) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Swobodne świadczenie usług — Gry losowe — Podatki krajowe podlegające zapłacie od użytkowania automatów do gier zainstalowanych w salonach gier — Ustawodawstwo krajowe zakazujące użytkowania automatów do gier poza kasynami — Zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań — Dyrektywa 98/34/WE — Obowiązek przekazania Komisji projektów przepisów technicznych — Odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody wyrządzone w wyniku przyjęcia ustawodawstwa sprzecznego z prawem Unii)”2015/C 270/11Język postępowania: węgierski
      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Berlington Hungary Tanácsadó és Szolgáltató kft, Lixus Szerencsejáték Szervező kft, Lixus Projekt Szerencsejáték Szervező kft, Lixus Invest Szerencsejáték Szervező kft, Megapolis Terminal Szolgáltató kft

      Strona pozwana: Magyar Állam

      Sentencja

            1)

            Przepisy krajowe, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które, nie przewidując okresu przejściowego, pięciokrotnie podwyższają kwotę zryczałtowanego podatku podlegającego zapłacie od użytkowania automatów do gier w salonach gier, a ponadto ustanawiają podatek proporcjonalny podlegający zapłacie od tej samej działalności, stanowią ograniczenie swobodnego świadczenia usług, zagwarantowanego w art. 56 TFUE w zakresie, w jakim mogą wstrzymać, ograniczyć lub uczynić mniej atrakcyjnym swobodne świadczenie usług polegające na użytkowaniu automatów do gier w salonach gier, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

            2)

            Przepisy krajowe, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które, nie przewidując ani okresu przejściowego, ani odszkodowania dla prowadzących salony gier, zakazują użytkowania automatów do gier poza kasynami, stanowią ograniczenie swobodnego świadczenia usług, zagwarantowanego w art. 56 TFUE.

            3)

            Ograniczenia swobodnego świadczenia usług, które mogą wynikać z przepisów krajowych, takich jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, mogą być uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego tylko w zakresie, w jakim sąd krajowy po dokonaniu ogólnej oceny okoliczności przyjęcia i wejścia w życie tych przepisów stwierdzi:

                     —

                     że rzeczywiście spełniają one przede wszystkim cele dotyczące ochrony konsumentów przed uzależnieniem od gry i zapobiegania przestępczości i oszustwom związanym z grami losowymi, przy czym sama okoliczność, że ograniczenie działalności w zakresie gier losowych przyczynia się dodatkowo, poprzez zwiększenie wpływów podatkowych, do zwiększenia wpływów do budżetu danego państwa członkowskiego nie stoi na przeszkodzie temu, aby można było uznać, że ograniczenie to dąży w rzeczywistości przede wszystkim do osiągnięcia takich celów;

                     —

                     że spełniają one te cele w sposób spójny i systematyczny oraz

                     —

                     że spełniają one wymogi wynikające z ogólnych zasad prawa Unii, a w szczególności z zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, a także prawa własności.

            4)

            Artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że:

                     —

                     krajowe przepisy ustawowe, które pięciokrotnie podwyższają kwotę zryczałtowanego podatku podlegającego zapłacie od użytkowania automatów do gier w salonach gier, a ponadto ustanawiają podatek proporcjonalny podlegający zapłacie od tej samej działalności, nie stanowią „przepisów technicznych” w rozumieniu tego przepisu oraz

                     —

                     krajowe przepisy ustawowe, które zakazują użytkowania automatów do gier poza kasynami, stanowią „przepisy techniczne” w rozumieniu tego przepisu, których projekty powinny być przedmiotem powiadomienia przewidzianego w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy.

            5)

            Celem art. 56 TFUE jest przyznanie jednostkom praw w taki sposób, że jego naruszenie przez państwo członkowskie, w tym naruszenie wynikające z działalności ustawodawczej tego państwa, rodzi dla jednostek prawo uzyskania ze strony tego państwa członkowskiego naprawienia szkody poniesionej w wyniku tego naruszenia w zakresie, w jakim wspomniane naruszenie jest wystarczająco istotne i istnieje bezpośredni związek przyczynowy między samym naruszeniem a poniesioną szkodą, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

            6)

            Celem art. 8 i 9 dyrektywy 98/34, zmienionej dyrektywą 2006/96, nie jest przyznanie jednostkom praw, a zatem ich naruszenie przez państwo członkowskie nie rodzi dla jednostek prawa do uzyskania ze strony tego państwa członkowskiego naprawienia szkody poniesionej w wyniku tego naruszenia na podstawie prawa Unii.

            7)

            Okoliczność, że przepisy krajowe, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, dotyczą dziedziny objętej kompetencjami państw członkowskich, nie wpływa na odpowiedzi, jakich należy udzielić na pytania przedstawione przez sąd odsyłający.

      (
         1
      )	Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-127/09 RENV: Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2015 r. – Abdulrahim/Rada i Komisja (Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania po uchyleniu rozstrzygnięcia — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami — Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych osoby umieszczonej w wykazie sporządzonym przez organ Narodów Zjednoczonych — Umieszczenie nazwiska tej osoby w wykazie zawartym w załączniku I do rozporządzenia nr 881/2002 ﾀﾔ Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie — Usprawiedliwiony błąd — Prawa podstawowe — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Prawo do poszanowania własności — Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/28

         Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2015 r. – Abdulrahim/Rada i Komisja
   (Sprawa T-127/09 RENV) (1)

   ((Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania po uchyleniu rozstrzygnięcia - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami - Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych osoby umieszczonej w wykazie sporządzonym przez organ Narodów Zjednoczonych - Umieszczenie nazwiska tej osoby w wykazie zawartym w załączniku I do rozporządzenia nr 881/2002 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie - Usprawiedliwiony błąd - Prawa podstawowe - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Prawo do poszanowania własności - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego))
   (2015/C 065/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Abdulbasit Abdulrahim (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: P. Moser, QC, E. Grieves, barrister, H. Miller i R. Graham, solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Finnegan, G. Étienne, pełnomocnicy) i Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Paasivirta i G. Valero Jordana, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Początkowo, po pierwsze, wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie (Dz.U. L 139, s. 9 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 18, t. 1, s. 294), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1330/2008 z dnia 22 grudnia 2008 r. zmieniającym po raz 103. rozporządzenie nr 881/2002 (Dz.U. L 345, s. 60), bądź stwierdzenie częściowej nieważności tego ostatniego rozporządzenia w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego oraz, po drugie, żądanie naprawienia szkody, jaką miały spowodować te akty.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Komisji nr 1330/2008 z dnia 22 grudnia 2008 r. zmieniającego po raz 103. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami w zakresie, w jakim dotyczy Abdulbasita Abdulrahima.

               2)

               Rada Unii Europejskiej oraz Komisja Europejska zostają obciążone, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez A. Abdulrahima w związku ze skargą o stwierdzenie nieważności, oraz kwotami wypłaconymi przez Sąd tytułem pomocy w zakresie kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa C-358/05: Skarga wniesiona w dniu  23 września 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/16

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-358/05)
   (2005/C 296/29)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 23 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez B. Schima i S. Parda Quintillána, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 30 dyrektywy 2003/54/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE, poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do stosowania tej dyrektywy, a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o ich przyjęciu.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dostosowanie krajowego porządku prawnego do dyrektywy upłynął w dniu 1 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 37.


title: Sprawa C-552/08 P: Postanowienie Trybunału z dnia 1 października 2009 r. — Agrar-Invest-Tatschl GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Kodeks celny — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) — Pokrycie retrospektywne należności celnych przywozowych — Niedokonywanie retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych — Zawiadomienie dla importerów — Dobra wiara)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/11

         Postanowienie Trybunału z dnia 1 października 2009 r. — Agrar-Invest-Tatschl GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-552/08 P) (1)

   (Odwołanie - Kodeks celny - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) - Pokrycie retrospektywne należności celnych przywozowych - Niedokonywanie retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych - Zawiadomienie dla importerów - Dobra wiara)
   2010/C 11/19
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Agrar-Invest-Tatschl GmbH (przedstawiciel: O. Wenzlaff, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Schønberg, pełnomocnik, B. Wägenbaur, Rechtsanwalt)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 8 października 2008 r. w sprawie T-51/07 Agrar-Invest-Tatschl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, w którym Sąd oddalił skargę zmierzającą do stwierdzenia nieważności w części decyzji Komisji C(2006) 5789 wersja ostateczna z dnia 4 grudnia 2006 r stwierdzającej konieczność dokonania retrospektywnego pokrycia części należności celnych przywozowych, których nie zażądano od skarżącej przy przywozie cukru pochodzącego z Chorwacji — Wyłącznie dobrej wiary dłużnika w przypadku opublikowania przez Komisję zawiadomienia skierowanego do importerów — Błędna ocena wpływu na kryterium dobrej wiary potwierdzenia a posteriori autentyczności i prawidłowości świadectw pochodzenia przez organy celne państwa wywozu

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Agrar-Invest-Tatschl GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-625/15 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. – Schniga GmbH/Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin, Brookfield New Zealand Ltd, Elaris SNC [Odwołanie — Wspólnotowa ochrona odmian roślin — Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin — Odmiana jabłek Gala Schnitzer — Badanie techniczne — Wytyczne dotyczące badania wydane przez radę administracyjną Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin (CPVO) — Rozporządzenie (WE) nr 1239/95 — Artykuł 23 ust. 1 — Uprawnienia prezesa CPVO — Dodanie cechy charakterystycznej w następstwie badania technicznego — Trwałość cechy w ciągu dwóch cykli upraw]

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. – Schniga GmbH/Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin, Brookfield New Zealand Ltd, Elaris SNC
   (Sprawa C-625/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowa ochrona odmian roślin - Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin - Odmiana jabłek Gala Schnitzer - Badanie techniczne - Wytyczne dotyczące badania wydane przez radę administracyjną Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin (CPVO) - Rozporządzenie (WE) nr 1239/95 - Artykuł 23 ust. 1 - Uprawnienia prezesa CPVO - Dodanie cechy charakterystycznej w następstwie badania technicznego - Trwałość cechy w ciągu dwóch cykli upraw])
   (2017/C 249/09)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Schniga GmbH (przedstawiciele: R. Kunze i G. Würtenberger, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (przedstawiciele: M. Ekvad i F. Mattina, pełnomocnicy), Brookfield New Zealand Ltd, Elaris SNC (przedstawiciel: M. Eller, avvocato)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 10 września 2015 r., Schniga/CPVO – Brookfield New Zealand i Elaris (Gala Schnitzer) (T-91/14 i T-92/14, niepublikowany, EU:T:2015:624) zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Izby Odwoławczej Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin (CPVO) z dnia 20 września 2013 r. dotyczących przyznania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany jabłek Gala Schnitzer (sprawy A 003/2007 oraz A 004/2007).

               3)

               Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Schnigę GmbH.

               4)

               Brookfield New Zealand Ltd i Elaris SNC pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa C-398/13 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 września 2015 r. – Inuit Tapiriit i in./Komisja Europejska, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 737/2010 — Rozporządzenie ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1007/2009 — Handel produktami z fok — Ograniczenia w przywozie i wprowadzaniu tych produktów do obrotu — Ważność — Podstawa prawna — Artykuł 95 WE — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 17 — Deklaracja Narodów Zjednoczonych o prawach ludności rdzennej — Artykuł 19)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 września 2015 r. – Inuit Tapiriit i in./Komisja Europejska, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-398/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 737/2010 - Rozporządzenie ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1007/2009 - Handel produktami z fok - Ograniczenia w przywozie i wprowadzaniu tych produktów do obrotu - Ważność - Podstawa prawna - Artykuł 95 WE - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 17 - Deklaracja Narodów Zjednoczonych o prawach ludności rdzennej - Artykuł 19))
   (2015/C 354/03)
   Język postępowania: angielska

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Inuit Tapiriit Kanatami, Nattivak Hunters and Trappers Association, Pangnirtung Hunters' and Trappers' Association, Jaypootie Moesesie, Allen Kooneeliusie, Toomasie Newkingnak, David Kuptana, Karliin Aariak, Canadian Seal Marketing Group, Ta Ma Su Seal Products, Inc., Fur Institute of Canada, NuTan Furs, Inc., GC Rieber Skinn AS, Inuit Circumpolar Council, Johannes Egede, Kalaallit Nunaanni Aalisartut Piniartullu Kattuffiat (KNAPK), William E. Scott & Son, Association des chasseurs de phoques des Îles-de-la-Madeleine, Hatem Yavuz Deri Sanayi iç Ve Diş Ticaret Ltd Şirketi, Northeast Coast Sealers' Co-Operative Society, Ltd (przedstawiciele: H. Viaene, J. Bouckaert i D. Gillet, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mifsud-Bonnici i C. Hermes, pełnomocnicy), Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio i J. Rodrigues, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Michoel i M. Moore, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Inuit Tapiriit Kanatami, Nattivak Hunters’ and Trappers’ Association, Pangnirtung Hunters’ and Trappers’ Association, Jaypootie Moesesie, Allen Kooneeliusie, Toomasie Newkingnak, David Kuptana, Karliin Aariak, Canadian Seal Marketing Group, Ta Ma Su Seal Products, Inc., Fur Institute of Canada, NuTan Furs, Inc., GC Rieber Skinn AS, Inuit Circumpolar Council Greenland (ICC-Greenland), Johannes Egede, Kalaallit Nunaanni Aalisartut Piniartullu Kattuffiat (KNAPK), William E. Scott & Son, Association des chasseurs de phoques des Îles-de-la-Madeleine, Hatem Yavuz Deri Sanayi iç Ve Diș Ticaret Ltd Șirketi oraz Northeast Coast Sealers’ Co-Operative Society Ltd pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21. 9.2013.


title: Sprawa T-769/14: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2015 r. – CGI Luxembourg i Intrasoft International/Parlament (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Zamówienia publiczne na usługi — Tworzenie i utrzymywanie systemów informatycznych dla produkcji — Klasyfikacja oferenta w procedurze kaskadowej — Stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/29

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2015 r. – CGI Luxembourg i Intrasoft International/Parlament
   (Sprawa T-769/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Zamówienia publiczne na usługi - Tworzenie i utrzymywanie systemów informatycznych dla produkcji - Klasyfikacja oferenta w procedurze kaskadowej - Stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 320/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CGI Luxembourg SA (Bertrange, Luksemburg) i Intrasoft International SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: B. Simon et L. Darie, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu o sklasyfikowaniu oferty skarżących na drugim miejscu do celów udzielenia zamówienia kaskadowego dotyczącego części nr 3 „Tworzenie i utrzymywanie systemów informatycznych dla produkcji”, w przetargu otwartym PE/ITEC/ITS14 „Usługi zewnętrzne w dziedzinie IT”, i oddzieleniu pierwszego zamówienia w kaskadzie w tym przetargu innemu konsorcjum, a po drugie, żądanie odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty, w tym koszty poniesione w postępowaniu o zastosowanie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa T-455/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 11 sierpnia 2011 r. przez Europejski Urząd Policji (Europol) od wyroku wydanego w dniu 26 maja 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-83/09 Kalmár przeciwko Europolowi

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/19

         Odwołanie wniesione w dniu 11 sierpnia 2011 r. przez Europejski Urząd Policji (Europol) od wyroku wydanego w dniu 26 maja 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-83/09 Kalmár przeciwko Europolowi
   (Sprawa T-455/11 P)
   2011/C 290/27
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann, D. El Khoury i J. Arnold, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i E. Antypasa)

      Druga strona postępowania: Andreas Kalmár (Haga, Niderlandy)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej

                           a)

                           stwierdził nieważność decyzji Europolu z dnia 4 lutego 2009 r., w której dyrektor Europolu wypowiedział umowę o pracę na czas określony zawartą z A. Kalmárem, decyzji z dnia 24 lutego 2009 r., w której dyrektor Europolu zwolnił A. Kalmára ze świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia i decyzji z dnia 18 lipca 2009 r., w której wniesione przez A. Kalmára zażalenie zostało oddalone;

                           b)

                           zasądził zapłatę przez Europol kwoty 5 000 EUR na rzecz A. Kalmára tytułem odszkodowania;

                           c)

                           obciążył Europol kosztami postępowania.

               —

               obciążenie A. Kalmára kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami poniesionymi przez niego w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zakazu orzekania ultra petita i naruszenia prawa do obrony. Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd do spraw Służby Publicznej badał inne zarzuty aniżeli podniesione przez A. Kalmára.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący błędnej interpretacja prawa przy okazji oceny zgodności z prawem spornych decyzji. Sąd do spraw Służby Cywilnej zastosował błędnie w szczególności obowiązek opieki i obowiązek uzasadnienia.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący błędnej interpretacji prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej w odniesieniu do żądania stwierdzenia nieważności. Sąd do spraw Służby Cywilnej powinien był zakwalifikować decyzję z dnia 18 lipca 2009 r. jako decyzję w przedmiocie zażalenia, które również podlega kontroli sądu.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący licznych błędów w ocenie Sądu do spraw Służby Cywilnej, który uznał, że wydając decyzję o zwolnieniu Europol „nie uwzględnił” bądź „niestarannie” uwzględnił pewne „istotne i wymagające uwzględnienia okoliczności”.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący niedostatecznego uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący błędnego przyznania odszkodowania.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie C-302/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Dyrektywa 1999/22/WE — Trzymanie dzikich zwierząt w ogrodach zoologicznych — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 10 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-302/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Dyrektywa 1999/22/WE - Trzymanie dzikich zwierząt w ogrodach zoologicznych - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2004/C 201/11)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-302/03 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: van Beek oraz R. Amorosi) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: I. Braguglia wraz z G. de Bellisem), której przedmiotem jest wniosek o stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych celem dostosowania się do dyrektywy Rady 1999/22/WE z dnia 29 marca 1999 r. dotyczącej trzymania dzikich zwierząt w ogrodach zoologicznych (Dz. U. L 94, str. 24), a w każdym razie nie informując Komisji o owych przepisach, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy przedmiotowej dyrektywy, Trybunał (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), prezes izby, J.-P. Puissochet i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: M. P. Léger, sekretarz: M. R. Grass, wydał w dniu 10 czerwca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie uchwalając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych celem dostosowania się do dyrektywy Rady 1999/22/WE z dnia 29 marca 1999 r. dotyczącej trzymania dzikich zwierząt w ogrodach zoologicznych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy przedmiotowej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003.


title: Sprawa C-72/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgerichts München (Niemcy), wydanym dnia 1 lutego 2005 r., w sprawie wspólnie zamieszkujących Jörga i Stefanie Wollny przeciwko Finanzamt Landshut

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgerichts München (Niemcy), wydanym dnia 1 lutego 2005 r., w sprawie wspólnie zamieszkujących Jörga i Stefanie Wollny przeciwko Finanzamt Landshut
   (Sprawa C-72/05)
   (2005/C 93/26)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 15 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgerichts München (Niemcy), wydanym w dniu 1 lutego 2005 r. w sprawie wspólnie zamieszkujących Jörga i Stefanie Wollny.
   Finanzgerichts München zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

               Jak należy interpretować pojęcie „suma wydatków”, o którym mowa w art. 11 A ust. 1 lit. c) dyrektywy 77/388/EWG (1)? Czy pojęcie to obejmuje wydatki poniesione w związku z używaniem na cele prywatne mieszkania znajdującego się w budynku należącym w całości do przedsiębiorstwa (poza wydatkami na bieżące utrzymanie) oraz przewidziany przez obowiązujące przepisy krajowe roczny odpis z tytułu amortyzacji budynku oraz/lub obliczoną w oparciu o obowiązujące przepisy krajowe, w okresie przeznaczonym na dokonanie korekty odliczenia od podatku, roczną część kosztów nabycia i wytworzenia, które uprawniały do odliczenia podatku VAT?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.