title: Sprawa C-168/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil Constitutionnel (Francja) w dniu 4 kwietnia 2013 r. — Jeremy F. przeciwko Premier ministre

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil Constitutionnel (Francja) w dniu 4 kwietnia 2013 r. — Jeremy F. przeciwko Premier ministre
   (Sprawa C-168/13)
   2013/C 156/38
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil Constitutionnel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jeremy F..

      Strona pozwana: Premier ministre

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 27 i 28 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwa członkowskie środka zaskarżenia zawieszającego wykonanie orzeczenia organu sądowego, który w terminie 30 dni od otrzymania wniosku orzeka bądź o wyrażeniu zgody na ściganie, skazanie lub zatrzymanie osoby w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zapobiegawczego związanego z pozbawieniem wolności za przestępstwo popełnione przed jej przekazaniem na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, inne niż to, które uzasadniało jej przekazanie, bądź na przekazanie osoby państwu członkowskiemu innemu niż wykonujące państwo członkowskie na podstawie europejskiego nakazu aresztowania wydanego w związku z przestępstwem popełnionym przed jej przekazaniem?

      (1)  Dz.U. L 190, s. 1.


title: Sprawa T-264/15: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2017 r. – Gameart/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dokumenty sporządzone przez państwo członkowskie — Wniosek do państwa członkowskiego o udostępnienie dokumentów — Przekazanie Komisji wniosku o udostępnienie dokumentów — Odmowa udostępnienia dokumentów — Kompetencje Komisji — Dokument pochodzący od instytucji — Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001]

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/18

         Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2017 r. – Gameart/Komisja
   (Sprawa T-264/15) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dokumenty sporządzone przez państwo członkowskie - Wniosek do państwa członkowskiego o udostępnienie dokumentów - Przekazanie Komisji wniosku o udostępnienie dokumentów - Odmowa udostępnienia dokumentów - Kompetencje Komisji - Dokument pochodzący od instytucji - Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001])
   (2017/C 195/24)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Gameart sp. z o.o. (Bielsko-Biała, Polska) (przedstawiciel: adwokat P. Hoffman)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux, A. Buchet oraz M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Kamejsza oraz M. Pawlicka, pełnomocnicy); Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Warin oraz A. Pospíšilová Padowska, pełnomocnicy); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J.B. Laignelot, K. Pleśniak oraz E. Rebasti, następnie J.B. Laignelot oraz E. Rebasti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek, sformułowany na podstawie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 lutego 2015 r. w zakresie, w jakim Komisja oddaliła tą decyzją wniosek o udostępnienie dokumentów sporządzonych przez Rzeczpospolitą Polską, który to wniosek Rzeczpospolita Polska przekazała Komisji na podstawie art. 5 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 lutego 2015 r. w zakresie, w jakim Komisja oddaliła tą decyzją wniosek o udostępnienie dokumentów sporządzonych przez Rzeczpospolitą Polską, który to wniosek Rzeczpospolita Polska przekazała Komisji na podstawie art. 5 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Rzeczpospolita Polska, Rada Unii Europejskiej oraz Parlament Europejski pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Sprawa T-163/05: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2005 r. przez Bundesverband deutscher Banken e.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/28

         Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2005 r. przez Bundesverband deutscher Banken e.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-163/05)
   (2005/C 155/54)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 27 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Bundesverband deutscher Banken e.V., reprezentowanego przez adwokatów H.-J. Niemeyera i K.-S. Scholza, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 20 października 2004 r. w sprawie C(2004) 3931 fin COR — Landesbank Hessen-Thüringen-Girozentrale;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący kwestionuje decyzję Komisji z dnia 20 października 2004 r. w sprawie C(2004) 3931 fin COR dotyczącą pomocy Niemiec na rzecz Landesbank Hessen-Thüringen-Girozentrale (Helaba). W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdza między innymi, że zrzeczenie się odpowiedniego wynagrodzenia w wysokości 0,3 % rocznie za część kapitału przeniesionego przez land Hesję na Helabę stanowi pomoc niezgodną ze wspólnym rynkiem.
   Skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 87 ust. 1 WE, ponieważ:

               —

               Komisja przyjmuje za podstawę niewłaściwy okres oceny dla badania przyjętego na rynku wynagrodzenia i tym samym błędnie stosuje kryterium inwestora działającego na zasadach rynkowych;

               —

               błędne jest prawne i gospodarcze zakwalifikowanie wniesionego kapitału;

               —

               błędne jest ustalenie podstawy kapitałowej dla wynagrodzenia;

               —

               Komisja niewłaściwie ustaliła odpowiednie wynagrodzenie za wkład kapitałowy Helaby.

         Skarżący podnosi ponadto, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ narusza ona obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 253 WE. Skarżący zarzuca, że odliczenie pełnych kosztów refinansowania Helaby z powodu braku płynności wkładu kapitałowego nastąpiło bez dostatecznego uzasadnienia. W opinii skarżącego to odliczenie kosztów refinansowania również stanowi naruszenie art. 87 ust. 1 WE.


title: Sprawa C-198/10: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 9 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Milano — Włochy) — Cassina S.p.A. przeciwko Alivar Srl, Galliani Host Arredamenti Srl (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Własność przemysłowa i handlowa — Dyrektywa 98/71/WE — Prawna ochrona wzorów — Artykuł 17 — Obowiązek kumulacji ochrony wzorów z ochroną prawa autorskiego — Przepisy krajowe wyłączające ochronę na podstawie prawa autorskiego wzorów, które stały się własnością publiczną przed ich wejściem w życie)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/21

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 9 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Milano — Włochy) — Cassina S.p.A. przeciwko Alivar Srl, Galliani Host Arredamenti Srl
      (Sprawa C-198/10) (1)

      (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Własność przemysłowa i handlowa - Dyrektywa 98/71/WE - Prawna ochrona wzorów - Artykuł 17 - Obowiązek kumulacji ochrony wzorów z ochroną prawa autorskiego - Przepisy krajowe wyłączające ochronę na podstawie prawa autorskiego wzorów, które stały się własnością publiczną przed ich wejściem w życie)
      (2012/C 25/35)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Corte d'appello di Milano

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Cassina S.p.A.

         Strona pozwana: Alivar Srl, Galliani Host Arredamenti Srl

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte d'Appello di Milano — Wykładnia art. 17 oraz 19 dyrektywy 98/71/WE Parlamentu i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów — Przepisy krajowe dokonujące transpozycji dyrektywy przez wprowadzenie ochrony praw autorskich do wzorów — Przysługująca państwu członkowskiemu możliwość rozszerzenia warunków przyznawania rzeczonej ochrony

         Sentencja

      Wykładni art. 17 dyrektywy 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów należy dokonywać w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, wykluczającym albo całkowicie, albo w granicach wcześniejszego używania, spod ochrony na podstawie prawa autorskiego tego państwa członkowskiego wzory, które stały się własnością publiczną przed wejściem w życie tych przepisów w odniesieniu do wszystkich osób trzecich, które wytworzyły już lub sprzedały w tym państwie członkowskim produkty wykonane zgodnie ze wspomnianymi wzorami przed tą datą.

         (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa T-453/08: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2008 r. — Timsas przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/59

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2008 r. — Timsas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-453/08)
   (2008/C 301/97)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Timsas Srl (Arezzo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Dodaro, S. Pinna, S. Cianciullo)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie w jakim:

                           a)

                           stwierdza ona, że „pomoc państwa przyznana na podstawie ustawy regionalnej nr 9 z 1998 r. stosowanej przez Włochy niezgodnie z prawem na mocy rezolucji nr 33/6 i obwieszczenia nr 1, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem, chyba, że beneficjent pomocy złożył wniosek o przyznanie pomocy w ramach tego systemu przed podjęciem robót dotyczących pierwotnego projektu inwestycji” (art. 1 decyzji);

                           b)

                           nakazuje ona, by „Republika Włoska odzyskała od beneficjentów pomoc niezgodną ze wspólnym rynkiem, przyznaną na podstawie systemu, o którym mowa w art. 1” (art. 2 ust. 1 decyzji);

                           c)

                           stanowi, by „Republika Włoska unieważniła wszystkie płatności dokonane w ramach wykonania pomocy w ramach systemu, o którym mowa w art. 1 począwszy od daty wydania niniejszej decyzji” (art. 2 ust. 4 decyzji);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie jest tożsama z decyzją będącą przedmiotem spraw T-394/08 Regione Sardegna przeciwko Komisji, T-408/08 S.F. Turistico Inmobiliare przeciwko Komisji i T-436/08 Studio Vacanze przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty są jednakowe jak te przywołane w tych sprawach.


title: Sprawa F-38/13: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/59

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-38/13)
   2013/C 207/101
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, J.N. Louis i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o obliczeniu dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury nabytych przed rozpoczęciem służby na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 § 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 czerwca 2012 r. dotyczącej przyznania dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury, nabytych przez skarżącą przed rozpoczęciem służby, w ramach przeniesienia uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 § 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


               9.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/61

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2007 r. przez Private Barnehagers Landsforbund przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-5/07)
   (2007/C 186/10)
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 4 kwietnia 2007 r. przez Private Barnehagers Landsforbund, którego reprezentantami prawnymi są Peter Dyrberg i Ingvald Falch, Advokatfirmaet Schjødt, Dronning Mauds gt 11, Oslo, Norwegia.
   Skarżący twierdzi, że Trybunał powinien:

               1)

               unieważnić decyzję Urzędu Nadzoru EFTA nr 39/07/COL z dnia 27 lutego 2007 r. w sprawie publicznego finansowania miejskich ośrodków opieki dziennej w Norwegii; oraz

               2)

               obciążyć Urząd Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Stroną skarżącą jest stowarzyszenie prywatnych przedszkoli w Norwegii.

               —

               Strona skarżąca twierdzi, że system finansowania przedszkoli w Norwegii wiąże się z udziałem pomocy państwa, co jest niezgodne z Porozumieniem EOG.

               —

               W decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 39/07/COL z dnia 27 lutego 2007 r. stwierdzono, że zaskarżony system finansowania nie wiązał się z udziałem pomocy państwa, gdyż po pierwsze przedszkola nie mogą być uznawane za przedsiębiorstwa, a po drugie środek ten nie miał wpływu na handel transgraniczny. Ponadto nawet w przypadku istnienia pomocy państwa Urząd Nadzoru EFTA uznał, że środek ten jest zgodny z Porozumieniem EOG na mocy art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG.

               —

               Skarżący twierdzi, że Urząd Nadzoru EFTA:

                           —

                           nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego,

                           —

                           mylnie zinterpretował i zastosował art. 59 ust. 2 oraz art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG,

                           —

                           złamał przepisy art. 16 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale w sprawie obowiązku przedstawienia przyczyn wydania decyzji oraz złamał zasady dobrej administracji, zwłaszcza obowiązek przeprowadzenia rzetelnego i bezstronnego rozpatrzenia sprawy.


title: Sprawa T-340/08 P: Postanowienie Sadu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2009 r. — Timmer przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Nowe i istotne okoliczności faktyczne — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/17

         Postanowienie Sadu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2009 r. — Timmer przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-340/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Nowe i istotne okoliczności faktyczne - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   2009/C 233/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Marianne Timmer (Saint-Sauves-d'Auvergne, Francja) (przedstawiciel: F. Rollinger, adwokat)

      Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Kennedy, J.-M. Stenier i G. Corstens, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do Spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 czerwca 2008 r. w sprawie F-123/06 Timmer przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (dotychczas nieopublikowane w Zbiorze) mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Marianne Timmer pokryje koszty własne, jak również koszty poniesione przez Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich w związku z niniejszym postępowaniem.

      (1)  Dz.U C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa C-410/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Giessen w dniu 3 września 2007 r. — Olaf Amadeus Wilhelm Happel przeciwko Wetteraukreis

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Giessen w dniu 3 września 2007 r. — Olaf Amadeus Wilhelm Happel przeciwko Wetteraukreis
   (Sprawa C-410/07)
   (2007/C 283/27)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Giessen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Olaf Amadeus Wilhelm Happel

      Strona pozwana: Wetteraukreis
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te sprzeciwiają się krajowemu monopolowi na określone gry losowe, takie jak np. zakłady sportowe, jeżeli w danym państwie członkowskim generalnie brak jest spójnej i systematycznej polityki zmierzającej do ograniczania gier losowych, w szczególności z tego względu, że organizatorzy posiadający w tym państwie koncesję zachęcają do udziału w innych grach losowych, takich jak loterie i gry hazardowe, a ponadto inne gry o takim samym lub wyższym ryzyku uzależnienia, takie jak zakłady dotyczące niektórych imprez sportowych (jak wyścigi konne) i gry na automatach, mogą być świadczone przez prywatnych usługodawców?

               2.

               Czy art. 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że wydawane przez powołane w tym celu organy krajowe państw członkowskich pozwolenia na organizowanie zakładów sportowych, które nie są ograniczone do danego terytorium państwa, uprawniają posiadacza pozwolenia oraz upoważnione przez niego osoby trzecie do składania ofert w celu zawierania umów również w innych państwach członkowskich bez konieczności uzyskania dodatkowych pozwoleń krajowych?


title: Sprawa T-152/10: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2010 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Azzedine Alaïa (ALIA)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/44

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2010 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Azzedine Alaïa (ALIA)
   (Sprawa T-152/10)
   2010/C 148/73
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Rivas Zurdo, M. López Camba i E. Seijo Veiguela)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Azzedine Alaïa (Paryż, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM;

               —

               obciążenie strony pozwanej lub innych uczestników postępowania, którzy przystąpią do postępowania po stronie pozwanej, kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ALIA” (zgłoszenie nr 3 788 999) dla towarów z klas 3, 14, 18 i 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Azzedine Alaïa

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny międzynarodowy znak towarowy „ALAÏA” (nr 773 126) dla towarów z klas 3, 18 y 25; graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „ALAÏA PARIS” (nr 3 485 166) dla towarów i usług z klas 16, 20, 25 i 35; wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy „ALAÏA” dla produkcji i sprzedaży odzieży, artykułów damskich i dodatków odzieżowych

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Niewłaściwa wykładnia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-339/12: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2012 r. — Gandia Blasco przeciwko OHIM — Sachi Premium — Outdoor Furniture (Fotele)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/28

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2012 r. — Gandia Blasco przeciwko OHIM — Sachi Premium — Outdoor Furniture (Fotele)
   (Sprawa T-339/12)
   2012/C 295/50
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gandia Blasco, SA (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Sempere Massa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sachi Premium — Outdoor Furniture, Lda (Estarreja, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 maja 2012 r. (R 970/2011-3); unieważnienie prawa do spornego wzoru wspólnotowego nr 1512633-000; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: wzór dla „foteli, kanap” — zarejestrowany wzór wspólnotowy nr 1512633-0001

      Właściciel wzoru wspólnotowego: Sachi Premium — Outdoor Furniture, Lda

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: strona skarżąca wniosła o unieważnienia prawa do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego na podstawie art. 4–9 rozporządzenia Rady nr 6/2002; wzór wspólnotowy nr 52113-0001 dla „foteli”

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 4–9 rozporządzenia Rady nr 6/2002


title: Sprawa T-360/17: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2017 r. – Jana Shoes i in./Komisja

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/42

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2017 r. – Jana Shoes i in./Komisja
   (Sprawa T-360/17)
   (2017/C 249/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jana shoes GmbH & Co. KG (Detmold, Niemcy), Novi International GmbH & Co. KG (Detmold), shoe.com GmbH & Co. KG (Detmold), Wendel GmbH & Co. KG Schuhproduktionen International (Detmold) i Wortmann KG Internationale Schuhproduktionen (Detmold) (przedstawiciele: A. Willems i S. De Knop adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/423 z dnia 9 marca 2017 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu i wyprodukowanych przez Fujian Viscap Shoes Co. Ltd, Vietnam Ching Luh Shoes Co. Ltd, Vinh Thong Producing-Trading-Service Co. Ltd, Qingdao Tae Kwang Shoes Co. Ltd, Maystar Footwear Co. Ltd, Lien Phat Company Ltd, Qingdao Sewon Shoes Co. Ltd, Panyu Pegasus Footwear Co. Ltd, PanYu Leader Footwear Corporation, Panyu Hsieh Da Rubber Co. Ltd, An Loc Joint Stock Company, Qingdao Changshin Shoes Company Limited, Chang Shin Vietnam Co. Ltd, Samyang Vietnam Co. Ltd, Qingdao Samho Shoes Co. Ltd, Min Yuan, Chau Giang Company Limited, Foshan Shunde Fong Ben Footwear Industrial Co. Ltd i Dongguan Texas Shoes Limited Co., wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz. U. 2017, L 64, s. 72);

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady przyznania kompetencji wyrażonej w art. 5 ust. 1 TUE oraz w art. 5 ust. 2 TUE, a w każdym razie zasady równowagi instytucjonalnej wyrażonej w art. 13 ust. 2 TUE poprzez wydanie rozporządzenia nr 2017/423 bez właściwej podstawy prawnej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 266 TFUE poprzez zaniechanie podjęcia, w ramach rozporządzenia 2017/423, środków, które zapewnią wykonanie wyroku w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14, C&J Clark International.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 1 ust. 1 i art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/1036 (1) oraz zasady pewności prawa (niedziałania prawa wstecz) poprzez nałożenie na mocy rozporządzeniem nr 2017/423 cła antydumpingowego na przywóz obuwia, „który to przywóz miał miejsce w okresie stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1294/2009”.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 21 rozporządzenia 2016/1036 poprzez nałożenie na mocy rozporządzeniem nr 2017/423 cła antydumpingowego bez ponownego przeprowadzenia analizy interesu Unii oraz, w każdym razie, dopuszczenia się oczywistego błędu w ocenie poprzez stwierdzenie, że nałożenie cła antydumpingowego było w interesie Unii.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art.5 ust. 1 TUE oraz art. 5 ust. 4 TUE poprzez przyjęcie rozporządzenia 2017/423 wykraczającego ponad to, co konieczne dla ociągnięcia jego celów.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz. U. 2016, L 176, s. 21).


title: Sprawa T-120/17: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2017 r. – M&T Emporia Ilektrikon-Ilektronikon Eidon/EUIPO (fluo.)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/46

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2017 r. – M&T Emporia Ilektrikon-Ilektronikon Eidon/EUIPO (fluo.)
   (Sprawa T-120/17)
   (2017/C 121/66)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: M&T Emporia Ilektrikon-Ilektronikon Eidon AE (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat A. Spyridonos)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „fluo” – zgłoszenie nr 14 664 486

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2016 r. w sprawie R 863/2016-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odrzucono w niej zgłoszenie rozpatrywanego znaku towarowego, i dopuszczenie rejestracji znaku towarowego dla wszystkich objętych zgłoszeniem towarów należących do klasy 9 porozumienia nicejskiego;

               —

               obciążenie EUIPO całością kosztów postępowania przed wszystkimi instancjami.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-201/13: Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Rubinum/Komisja (Zdrowie publiczne — Bezpieczeństwo żywności — Dodatek stosowany w żywieniu zwierząt — Preparat Bacillus cereus var. toyoi — Decyzja Komisji o zawieszeniu zezwoleń dotyczących wspomnianego preparatu — Ryzyko dla zdrowia — Naruszenie prawa — Zasada ostrożności)

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/9

         Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Rubinum/Komisja
   (Sprawa T-201/13) (1)

   ((Zdrowie publiczne - Bezpieczeństwo żywności - Dodatek stosowany w żywieniu zwierząt - Preparat Bacillus cereus var. toyoi - Decyzja Komisji o zawieszeniu zezwoleń dotyczących wspomnianego preparatu - Ryzyko dla zdrowia - Naruszenie prawa - Zasada ostrożności))
   (2015/C 221/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rubinum, SA (Rubí, Hiszpania) (przedstawiciele: C. Bittner i P.C. Scheel, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi, G. von Rintelen i B. Schima, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 288/2013 z dnia 25 marca 2013 r. w sprawie zawieszenia zezwoleń dotyczących preparatu Bacillus cereus var. toyoi (NCIMB 40112/CNCM I-1012), przewidzianych w rozporządzeniach (WE) nr 256/2002, (WE) nr 1453/2004, (WE) nr 255/2005, (WE) nr 1200/2005, (WE) nr 166/2008 i (WE) nr 378/2009 (Dz.U. L 86, s. 15).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rubinum, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 164 z 8.6.2013.


title: Sprawa F-49/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 października 2010 r. — Wendler przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytura — Wypłata świadczeń emerytalnych — Obowiązek otwarcia konta bankowego w państwie miejsca zamieszkania — Swoboda świadczenia usług — Bezwzględna przeszkoda procesowa — Zasada równości)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/37

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 października 2010 r. — Wendler przeciwko Komisji
   (Sprawa F-49/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytura - Wypłata świadczeń emerytalnych - Obowiązek otwarcia konta bankowego w państwie miejsca zamieszkania - Swoboda świadczenia usług - Bezwzględna przeszkoda procesowa - Zasada równości)
   2011/C 13/72
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Eberhard Wendler (Laveno Mombello, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Müller-Trawinski)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i K. Zieleśkiewicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności żądania Komisji, by skarżący wskazał konto bankowe założone w państwie jego miejsca zamieszkania dla celów wypłaty jego świadczeń emerytalnych.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga E. Wendlera zostaje oddalona.

               2)

               E. Wendler pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009, s. 27.


title: Sprawa T-221/08: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2008 r. — Strack przeciwko Komisji

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/45

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2008 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa T-221/08)
   (2008/C 223/79)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez Komisję Europejską bezpośrednio lub w drodze przewidzianej w art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 odmowy dorozumianej, w ramach procedury przetwarzania wniosków o dostęp do dokumentów, a w szczególności decyzji z 19 maja 2008 r., będących następstwem wniosków skarżącego o dostęp do dokumentów z dnia 18 i 19 stycznia 2008 r. oraz wniosków potwierdzających skarżącego z dnia 22 lutego, 18 kwietnia i w szczególności 21 kwietnia 2008 r., w części, w której zawierają one całkowitą lub częściową odmowę;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego, z tytułu poniesionej przez niego w związku z przetwarzaniem jego wniosków szkody niematerialnej i doznanej krzywdy, zadośćuczynienia w odpowiedniej wysokości, jednakże co najmniej w symbolicznej wysokości 1 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący skierował do Komisji w dniach 18 i 19 stycznia 2008 r. wnioski o dostęp do wielu dokumentów. Jako że przynajmniej częściowo nie uzyskał on dostępu do tych dokumentów w przewidzianym w tym celu terminie, wnosi on niniejszą skargę.
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi w szczególności, że pozwana naruszyła art. 255 WE oraz rozporządzenie nr 1049/2001 (1). Skarżący zarzuca także naruszenie zasady dobrej administracji, art. 41 i art. 42 Karty praw podstawowych oraz zasad odnoszących się do konieczności uzasadnienia decyzji odmownych na podstawie art. 253 WE.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43).


title: Sprawa T-69/06 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 sierpnia 2006 r. — Aughinish Alumina przeciwko Komisji (Środki tymczasowe — Wniosek o zawieszenie wykonania — Pomoc udzielana przez państwo — Okoliczności niecierpiące zwłoki)

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/10

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 sierpnia 2006 r. — Aughinish Alumina przeciwko Komisji
   (Sprawa T-69/06 R)
   (Środki tymczasowe - Wniosek o zawieszenie wykonania - Pomoc udzielana przez państwo - Okoliczności niecierpiące zwłoki)
   (2006/C 249/27)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Aughinish Alumina Ltd (Askeaton, Irlandia) (przedstawiciele: J. Handoll i C. Waterson, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Khan i K. Walkerová, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2006/323/WE z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii, wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy (Dz.U. L 119, str. 12), w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej.
   Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-570/08: Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2010 r. — Deutsche Post przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Nakaz udzielenia informacji — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/35

         Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2010 r. — Deutsche Post przeciwko Komisji
   (Sprawa T-570/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Nakaz udzielenia informacji - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   2010/C 234/63
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: J. Sedemund i T. Lübbig, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: B. Martenczuk, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zawartej rzekomo w piśmie Komisji z dnia 30 października 2008 r. nakazującej Niemcom udzielenie informacji w postępowaniu dotyczącym pomocy państwa przyznanej Deutsche Post AG [C 36/07 (ex NN 25/07)].

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Deutsche Post AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Wykreślenie sprawy C-159/05

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/33

         Wykreślenie sprawy C-159/05 (1)

   (2006/C 60/71)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zrządził wykreślenie sprawy C-159/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005


title: Sprawa T-87/17: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2017 r. – Kuka Systems/EUIPO (Matrix light)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/62

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2017 r. – Kuka Systems/EUIPO (Matrix light)
   (Sprawa T-87/17)
   (2017/C 104/86)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kuka Systems GmbH (Augsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci B. Maneth i C. Huch-Hallwachs)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Matrix light” – zgłoszenie nr 14 779 714

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie R 886/2016-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-67/17: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Varna – Bułgaria) – Todor Iliev/Blagovesta Ilieva [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Artykuł 1 ust. 2 lit. a) — Zakres stosowania — Dziedziny wyłączone — Stosunki majątkowe wynikające z małżeństwa — Rozwiązanie małżeństwa — Rozliczenie rzeczy nabytej w okresie małżeństwa]

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/15

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Varna – Bułgaria) – Todor Iliev/Blagovesta Ilieva
   (Sprawa C-67/17) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 1 ust. 2 lit. a) - Zakres stosowania - Dziedziny wyłączone - Stosunki majątkowe wynikające z małżeństwa - Rozwiązanie małżeństwa - Rozliczenie rzeczy nabytej w okresie małżeństwa])
   (2017/C 249/22)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Rayonen sad Varna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Todor Iliev

      Strona pozwana: Blagovesta Ilieva

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że spór taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym – dotyczący rozliczenia, w następstwie orzeczenia rozwodu, rzeczy ruchomej nabytej w okresie małżeństwa przez małżonków będących obywatelami danego państwa członkowskiego, lecz mających miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim – nie jest objęty zakresem stosowania tego rozporządzenia, lecz jest objęty zakresem stosunków majątkowych wynikających z małżeństwa, a w konsekwencji zakresem wyłączeń wskazanych we wspomnianym art. 1 ust. 2 lit. a).

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


title: Sprawa C-384/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 29 września 2009 r. — Prunus SARL przeciwko Directeur des services fiscaux

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 29 września 2009 r. — Prunus SARL przeciwko Directeur des services fiscaux
   (Sprawa C-384/09)
   2009/C 312/27
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de grande instance de Paris

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Prunus SARL

      Strona pozwana: Directeur des services fiscaux

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 56 i nast. traktatu WE stoją na przeszkodzie takim przepisom prawnym jak art. 990 D i nast. code général des impôts [ogólnego kodeksu podatkowego], które przyznają osobom prawnym, których miejsce faktycznego zarządu znajduje się we Francji lub od dnia 1 stycznia 2008 r. w państwie członkowskim Unii Europejskiej, uprawnienie do zwolnienia ze spornego podatku, i które uzależniają to uprawnienie w przypadku osób prawnych, których miejsce faktycznego zarządu znajduje się na terytorium państwa trzeciego, od istnienia konwencji o pomocy administracyjnej zawartej między Francją a tym państwem w celu zwalczania oszustw podatkowych i unikania opodatkowania albo od okoliczności, że na mocy umowy międzynarodowej zawierającej postanowienie zakazujące dyskryminacji ze względu na przynależność państwową na te osoby prawne nie można nałożyć wyższego podatku niż podatek, któremu podlegają osoby prawne mające miejsce faktycznego zarządu we Francji?

               2)

               Czy art. 56 i nast. traktatu WE stoją na przeszkodzie takiemu przepisowi prawnemu jak art. 990 F code général des impôts, który umożliwia organom podatkowym pociągnięcie do solidarnej odpowiedzialności z tytułu zapłaty podatku przewidzianego w art. 990 D i nast. code général des impôts każdej osoby prawnej występującej między dłużnikiem bądź dłużnikami podatku a nieruchomościami lub prawami do nieruchomości?


title: Sprawa T-6/12: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2012 r. — Godrej Industries Ltd i V V F przeciwko Radzie

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/33

         Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2012 r. — Godrej Industries Ltd i V V F przeciwko Radzie
   (Sprawa T-6/12)
   2012/C 49/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Godrej Industries Ltd (Bombaj, Indie), V V F Ltd (Bombaj, Indie) (przedstawiciel: B. Servais, prawnik)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1138/2011 z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji (Dz.U. L 293, s. 1) w zakresie dotyczącym skarżących;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, wedle którego

                           —

                           Rada naruszyła art. 2 ust. 10, a w szczególności lit. j), rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) w wykładni zgodnej z art. 2.4 i 2.4.1. Porozumienia WTO o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. w ten sposób, że odmówiła zezwolenia na dostosowanie kursów wymiany walut, o które to dostosowanie ubiegały się skarżące w odniesieniu do sprzedaży dokonywanej w EUR w okresie od stycznia do czerwca 2010 r. ze względu na utrzymującą się aprecjację INR wobec EUR przez istotną część okresu objętego dochodzeniem.

               2.

               Zarzut drugi, wedle którego

                           —

                           Rada naruszyła art. 3 rozporządzenia nr 1225/2009, a w szczególności art. 3 ust. 2, 6 i 7 oraz art. 9 ust. 4 w ten sposób, że nie wykluczyła sprzedaży analizowanego wyrobu przedsiębiorstwom przemysłowym w Unii dla potrzeb obliczania marginesu szkody, a także dla potrzeb analizy wystąpienia szkody i związku przyczynowego.

               3.

               Zarzut trzeci, wedle którego

                           —

                           Rada naruszyła art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009 w wykładni zgodnej z art. 2.4 i 2.4.1. Porozumienia WTO o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., a w szczególności jego art. 9 ust. 1, jak również zasadę proporcjonalności i zasadę rozsądku w ten sposób, że nie wykluczyła sprzedaży analizowanego wyrobu przedsiębiorstwom przemysłowym w Unii dla potrzeb obliczania marginesu dumpingu.

      (1)  Dz.U. L 343, s. 51.


title: Sprawa T-101/17: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2017 r. – Apple Distribution International/Komisja

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/39

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2017 r. – Apple Distribution International/Komisja
   (Sprawa T-101/17)
   (2017/C 121/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Apple Distribution International (Cork, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci S. Schwiddessen, H. Lutz, N. Niejahr, i A. Patsa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/2042 z dnia 1 września 2016 r.;

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej pokrycie kosztów własnych, a także kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w związku z tym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych

                           —

                           Po pierwsze Komisja Europejska naruszyła art. 2 ust. 1 i 2 i art. 3 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych poprzez stwierdzenie, że zasada kraju pochodzenia nie ma zastosowania do opłat na rzecz finansowania produkcji kinematograficznej. Po drugie, Komisja Europejska naruszyła art. 13 ust. 1 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych poprzez stwierdzenie, że przepis ten zezwala państwom członkowskim na nałożenie na dostawców usług wideo na żądanie mających siedzibę w innych państwach członkowskich obowiązku zapewnienia udziału finansowego w promowaniu utworów europejskich.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 110 TFUE

                           —

                           Komisja Europejska naruszyła art. 110 TFUE poprzez stwierdzenie, że nałożenie na dostawców usług wideo na żądanie mających siedzibę w innych państwach członkowskich obowiązku uiszczania opłat na rzecz finansowania produkcji kinematograficznej nie jest dyskryminujące.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 56 TFUE

                           —

                           Komisja Europejska nie zbadała, czy nałożenie na dostawców usług wideo na żądanie mających siedzibę w innych państwach członkowskich obowiązku uiszczania opłat na rzecz finansowania produkcji kinematograficznej narusza art. 56 TFUE.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia dyrektywy 98/34/WE
               Komisja Europejska nie zbadała, czy nałożenie na dostawców usług wideo na żądanie mających siedzibę w innych państwach członkowskich obowiązku uiszczania opłat na rzecz finansowania produkcji kinematograficznej wymaga notyfikacji na mocy dyrektywy 98/34/WE.


title: Sprawa C-324/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia  22 czerwca 2005 r.  w sprawie T-34/04 Plus Warenhandelsgesellschaft mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione przez Plus Warenhandelsgesellschaft mbH w dniu  28 lipca 2005 r.  (faks z dnia  27 lipca 2005 r. ).

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/12

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie T-34/04 Plus Warenhandelsgesellschaft mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione przez Plus Warenhandelsgesellschaft mbH w dniu 28 lipca 2005 r. (faks z dnia 27 lipca 2005 r.).
   (Sprawa C-324/05 P)
   (2005/C 296/24)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 28 lipca 2005 r. (faks z dnia 27 lipca 2005 r.) do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Plus Warenhandelsgesellschaft mbH, reprezentowanej przez P. H. Korta, M. W. Husemanna, B. Piepenbrink, Rechtsanwälte, Kort Rechtsanwälte (GBR), Ellerstraβe 123/125, DE-40227 Düsseldorf, Niemcy, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie T-34/04 Plus Warenhandelsgesellschaft mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sadu pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie T-34/04 (1),

               —

               orzeczenie w sprawie i uwzględnienie żądań wniesionych w pierwszej instancji, ewentualnie, przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania,

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie zmierza w niniejszym odwołaniu do zapobieżenia temu, aby używanie zawartego w zgłoszonym znaku towarowym słowa „POWER” („TURKISH POWER”) doprowadziło do przejęcia praw z wcześniejszego znaku towarowego. Odwołanie od wyroku opiera ona na błędnym zastosowaniu obowiązującego w zakresie wspólnotowych znaków towarowych prawa wspólnotowego oraz na naruszającej zasadę równości traktowania zmianie praktyki orzeczniczej Sądu Pierwszej Instancji w zaskarżonym wyroku:

               1.

               Sąd nie uwzględnił, że przez przejęcie samodzielnie nadającego charakter odróżniający, zawartego w znaku towarowym słowa „POWER” zostają naruszone prawa z wcześniejszego znaku towarowego. Przyznany w Niemczech zakres ochrony prawnej słowa „POWER” jest nieograniczony i pociąga za sobą wyłączne prawo oznaczania nim omawianych towarów. Dla wcześniejszego znaku towarowego należy zastrzec nieograniczoną możliwość łączenia z wszelkimi pozostałymi do dyspozycji elementami słownymi lub graficznymi, w przypadku gdy jest to konieczne do ich sprzedaży. Zaskarżony wyrok ogranicza jednakże tę swobodę wnoszącej odwołanie.

               2.

               Sąd nie uwzględnił, że w zgłoszonym znaku towarowym w nadający charakter odróżniający sposób wykorzystano słowo tworzące wcześniejszy znak towarowy i zastrzeżono je jako znak towarowy. Dominującego charakteru w zgłoszonym znaku towarowym słowa „POWER” nie pomniejsza użycie słowa „TURKISH”, ponieważ na rynku tytoniowym wiąże się ono z jego typowym dla tego rynku częstym użyciem jako oznaczenia tytoniu „turkish blend” i w związku z tym może być postrzegane jako wskazanie wykorzystania pochodzącej z Turcji mieszanki tytoniu, które na potrzeby znaku towarowego zostało nazwane „POWER”. Sąd wychodzi zatem z błędnego założenia, że słowna kombinacja „TURKISH POWER” posiada działanie sugestywne niezależne od słowa „POWER”.

               3.

               Sąd mylnie wyszedł z założenia, że pomiędzy spornymi znakami towarowymi istnieje wystarczająca różnica brzmieniowa, ponieważ rejestracja zgłoszonego znaku towarowego podlega odmowie już z uwagi na samo prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do spornych znaków towarowych ze względu na brzmienie. W odniesieniu do podobieństwa na płaszczyźnie wizualnej Sąd pominął, że na znaki towarowe, również pod względem wizualnym, wpływają przeważnie tworzące je elementy słowne, gdyż konsument łatwiej dostrzega i zapamiętuje słowa niż obrazy. Stwierdzenie, że ponad elementami słownymi zgłoszonego znaku towarowego dominuje element graficzny, jest zatem bezzasadne.

               4.

               Sąd błędnie wychodzi z założenia, że właściwy krąg odbiorców jest bardziej uważny niż przeciętni odbiorcy: nie zostało dowiedzione, że klienci przy zakupie papierosów działają bardziej uważnie niż w przypadku zakupu środków żywności lub innych dóbr konsumpcyjnych. Nawet jeśli dopuścić, że działają oni bardziej uważnie, nie można wykluczyć, iż klienci, z uwagi na zawarte w znaku towarowym słowo „POWER”, przypomną sobie wcześniejszy znak towarowy i będą bezpośrednio kojarzyć zgłoszony znak towarowy z przedsiębiorstwem wnoszącej odwołanie jako podmarkę oznaczającą turecką mieszankę rodzajów tytoniu „POWER”.

      (1)  Dz.U. C 205, str. 21


title: Sprawa T-620/11: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — GFKL Financial Services przeciwko Komisji

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/18

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — GFKL Financial Services przeciwko Komisji
   (Sprawa T-620/11)
   2012/C 39/35
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GFKL Financial Services AG (Esssen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Schweda, S. Schultes-Schnitzlein, J. Eggers i M. Knebelsberger)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 26 stycznia 2011 r. w postępowaniu dotyczącym niemieckiej pomocy państwa C 7/2010 (ex CP 250/2009 oraz NN 5/2010) „KStG, Sanierungsklausel”, sygn. akt K (2011) 275, Dz.U. L 235, s. 26;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo następujące zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE: klauzula naprawcza nie stanowi środka o charakterze selektywnym
               Zdaniem skarżącej pozwana oparła swoją decyzję na niewłaściwym zrozumieniu niemieckiego prawa podatkowego osób prawnych. W szczególności nieprawidłowo określa miarodajny system referencji. Wychodzi z nieprawdziwego założenia, że wyjątek przewidziany w §8c ust. 1 niemieckiej Körperschaftsteuergesetzes (ustawa o podatku od osób prawnych, zwana dalej „KStG”), na podstawie którego w określonych przypadkach nabycia udziału zanikają straty zdolne do przeniesienia, stanowi część systemu referencji. W rzeczywistości przepis ten jest odstępstwem od systemu referencji. System referencji polega na ogólnej możliwości przeniesienia strat na późniejsze okresy wymiaru podatku. Nie wynika to z (konstytucyjnoprawnej) obiektywnej zasady netto.
               W opinii skarżącej klauzula naprawcza nie stanowi ponadto ogólnego środka polityki podatkowej, który nie przyznaje jakichkolwiek selektywnych korzyści, ponieważ w związku z tą klauzulą nie odnoszą korzyści określone przedsiębiorstwa lub gałęzie gospodarki i z tego względu nie traktuje nierówno podmiotów gospodarczych znajdujących się z punktu widzenia celu systemu podatkowego w porównywalnej sytuacji pod względem faktycznym i prawnym.
               Klauzula naprawcza jest w końcu z uwagi na wewnętrzną strukturę niemieckiego prawa podatkowego uzasadniona, gdyż wspomaga podstawowe zasady niemieckiego prawa podatkowego osób prawnych (między innymi zasadę międzyokresowego rozliczania strat), które bezpośrednio wynikają z niemieckiej ustawy zasadniczej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE: brak jakiejkolwiek korzyści ze środków państwowych
               Skarżąca podnosi w tym względzie, że poprzez utrzymane w klauzuli naprawczej przeniesienie straty nie przyznaje się żadnej korzyści majątkowej ze środków państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ w drodze klauzuli naprawczej nie przyznaje się korzyści majątkowej, lecz pozbawia się jedynie istniejącej już istniejącej sytuacji majątkowej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia
               Skarżąca w tym miejscu podnosi, że zaskarżona decyzja zawiera istotne naruszenie przepisów proceduralnych. Zdaniem skarżącej brakuje logicznego uzasadnienia dla systemu referencji, na którym oparła się pozwana. Ponadto liczne błędy pozwanej przy ocenie niemieckiego podatku od osób prawnych ogólnie do tego, że trudno zrozumieć główne rozważania pozwanej. Skarżąca podnosi, że z zaskarżonej decyzji nie wynikają okoliczności faktyczne i prawne, na których pozwana oparła swoje stanowisko, zgodne z którym klauzula naprawcza wypełnia znamiona pomocy.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący zasady ochrony zaufania.
               Skarżące podnoszą w tym względzie między innymi, że klauzula naprawcza wychodzi na korzyść każdemu przedsiębiorstwu będącemu podatnikiem oraz że nie uprzywilejowuje ani określonych dziedzin wzgl. obszarów działania, ani przedsiębiorstw określonej wielkości.
               Skarżąca w związku z tym podnosi, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem także w tym zakresie, ponieważ zarządza niezwłoczne i rzeczywiste żądanie zwrotu (domniemanej) pomocy bez umożliwienia Niemcom uwzględniania istniejącego uzasadnionego zaufania co do okoliczności przysporzenia po stronie podmiotów na rzecz których przysporzenie miało mieć miejsce. Zaskarżona decyzja narusza w tym zakresie niepisaną w prawie Unii zasadę ochrony zaufania.


title: Sprawa C-13/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 7 listopada 2012 r. w sprawie T-574/08, Syndicat des thoniers méditerranéens i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 10 stycznia 2013 r. przez Syndicat des thoniers méditerranéens, Marca Carrena, Jeana Louisa Donnarela, Jeana-François Floresa, Géralda Jeana Lubrana, Hervégo Marina, Nicolasa Marina, Sébastiena Marina, Serge’a Antoine’a Joségo Pereza

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 7 listopada 2012 r. w sprawie T-574/08, Syndicat des thoniers méditerranéens i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 10 stycznia 2013 r. przez Syndicat des thoniers méditerranéens, Marca Carrena, Jeana Louisa Donnarela, Jeana-François Floresa, Géralda Jeana Lubrana, Hervégo Marina, Nicolasa Marina, Sébastiena Marina, Serge’a Antoine’a Joségo Pereza
   (Sprawa C-13/13 P)
   2013/C 71/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Syndicat des thoniers méditerranéens, Marc Carreno, Jean Louis Donnarel, Jean-François Flores, Gérald Jean Lubrano, Hervé Marin, Nicolas Marin, Sébastien Marin, Serge Antoine José Perez (przedstawiciel: adwokat C. Bonnefoi)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Gérard Buono, Jean-Luc Buono, Roger Del Ponte, Serge Antoine Di Rocco, Jean Gérald Lubrano, Jean Lubrano, Jean Lucien Lubrano, Fabrice Marin, Robert Marin

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uwzględnienie odwołania w zakresie zarzutów i żądań podniesionych przez wnoszących odwołanie;

               —

               uchylenie wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 7 listopada 2012 r. w sprawie T-574/08, w części, w jakiej oddalono nim skargę wniesioną przez wnoszących odwołanie;

               —

               uchylenie wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 7 listopada 2012 r. w sprawie T-574/08, w części dotyczącej kosztów postępowania;

               —

               uznanie dopuszczalności wniesionej przez Syndicat des Thoniers de la Méditerranée (STM) skargi i jej uwzględnienie, włącznie z żądaniem odszkodowawczym;

               —

               uwzględnienie przedstawionych przed Sądem żądań skarżących, które wniosły odwołanie do Trybunału;

               —

               uwzględnienie przedstawionych przed Sądem żądań wnoszących odwołanie w odniesieniu do zasady odszkodowania wyrównawczego;

               —

               uwzględnienie przedstawionych przed Sądem żądań wnoszących odwołanie w odniesieniu do żądanej w pierwotnej skardze, lecz skorygowanej następnie ze względu na stabilizację elementów obliczenia strat operacyjnych i zaświadczeń, kwoty odszkodowania;

               —

               w przypadku nieuwzględnienia poprzedniego punktu, obciążenie Komisji Europejskiej kosztami wyznaczenia biegłego do obliczenia należnego odszkodowania na podstawie sposobu obliczania, który zostanie przyjęty przez Trybunał;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania i zasądzenie na rzecz wnoszących odwołanie wszystkich kosztów adwokackich, postępowania, wydatków na poczet wysyłki i podróży poniesionych przez STM i indywidualnych wnoszących odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą na poparcie swego odwołania cztery zarzuty.
   Po pierwsze, Syndicat des Thoniers de la Méditerranée uważa, że Sąd przeinaczył informacje zawarte w aktach sprawy, aby stwierdzić, iż Syndicat des Thoniers de la Méditerranée nie ma interesu prawnego i w konsekwencji, aby uznać, że jego skarga była niedopuszczalna.
   Po drugie, wnoszący odwołanie uważają, że Sąd naruszył prawo, dokonując wykładni wyroku z dnia 17 marca 2011 r. w sprawie C-221/09 AJD Tuna w ten sposób, że umożliwia on uznanie rozporządzenia (WE) nr 530/2008 (1) za akt niezgodny z prawem. Zdaniem wnoszących odwołanie rozporządzenie to jest nadal zgodne z prawem, lecz częściowo nieważne.
   Po trzecie, wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi pominięcie odpowiedzialności Komisji z tytułu działania zgodnego z prawem, na tej podstawie, że podnoszona szkoda nie przekracza granic ryzyka gospodarczego właściwego dla działalności połowowej.
   Wreszcie wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi, że nie uwzględnił on przepisów prawa, których przestrzeganie powinien zapewnić, nie orzekając w przedmiocie zarzutów i żądań podniesionych przed nim przez strony sporu. W szczególności wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi, iż nie orzekł w przedmiocie zarzutów i żądań dotyczących odmiennego traktowania hiszpańskich statków rybackich i składających skargę do Komisji w rozporządzeniu (WE) nr 530/2008.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym (Dz.U. L 155, s. 9).


title: Sprawa C-610/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie — Zarzut niedopuszczalności — Artykuł 228 ust. 2 WE i art. 260 ust. 2 TFUE — Niewykonanie — Kary pieniężne)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-610/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Zarzut niedopuszczalności - Artykuł 228 ust. 2 WE i art. 260 ust. 2 TFUE - Niewykonanie - Kary pieniężne)
   2013/C 38/03
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      popierana przez: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, D. Hadroušek i J. Očková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Art. 260 TFUE — Niewykonanie wyroku Trybunału z dnia 2 lipca 2002 r. w sprawie C-499/99 (Zb.Orz. s. I-6031) — Żądanie nałożenia okresowej kary pieniężnej

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując do dnia, w którym upłynął termin wyznaczony w uzupełniającym wezwaniu do usunięcia uchybienia wydanym w dniu 18 marca 2010 r. przez Komisję Europejską w zastosowaniu art. 260 ust. 2 TFUE, wszelkich środków koniecznych do wykonania wyroku Trybunału z dnia 2 lipca 2002 r. w sprawie C-499/99 Komisja przeciwko Hiszpanii dotyczącego odzyskania pomocy, która na mocy decyzji Komisji 91/1/EWG z dnia 20 grudnia 1989 r. w sprawie pomocy przyznanej w Hiszpanii przez rząd centralny i szereg autonomicznych rządów regionalnych na rzecz MAGEFESA, producenta przyborów kuchennych ze stali nierdzewnej i małych urządzeń elektrycznych (Dz.U. L 5, s. 18) została uznana za przyznaną bezprawnie, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy ust. 1 tego postanowienia traktatowego.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje zobowiązane do zapłacenia na rzecz Komisji Europejskiej na rachunek „Zasoby wspólne Unii Europejskiej” okresowej kary pieniężnej w kwocie 50 000 EUR za każdy dzień zwłoki w podjęciu środków koniecznych do zastosowania się do tego wyroku w sprawie Komisja przeciwko Hiszpanii, począwszy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia wykonania tego wyroku w sprawie Komisja przeciwko Hiszpanii.

               3)

               Królestwo Hiszpanii zostaje zobowiązane do wpłacenia na rzecz Komisji Europejskiej na rachunek „Zasoby wspólne Unii Europejskiej” ryczałtowej kwoty 20 milionów EUR.

               4)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               5)

               Republika Czeska pokrywa swoje koszty.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa T-555/10: Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2012 r. — JBF RAK przeciwko Radzie (Subsydia — Przywóz określonych rodzajów politereftalanu etylenu (PET) z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich — Ostateczne cła wyrównawcze i ostateczny pobór ceł tymczasowych — Artykuł 11 ust. 8, art. 15 ust. 1 i art. 30 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 597/2009 — Zasada dobrej administracji)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/13

         Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2012 r. — JBF RAK przeciwko Radzie
   (Sprawa T-555/10) (1)

   (Subsydia - Przywóz określonych rodzajów politereftalanu etylenu (PET) z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich - Ostateczne cła wyrównawcze i ostateczny pobór ceł tymczasowych - Artykuł 11 ust. 8, art. 15 ust. 1 i art. 30 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 597/2009 - Zasada dobrej administracji)
   2012/C 200/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: JBF RAK (Ras Al Khaimah, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciel: B. Servais, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: B. Driessen, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa, avocat, i N. Chesaitesa, barrister)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, M. França i G. Luengo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 857/2010 z dnia 27 września 2010 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich (Dz.U. L 254, s. 10).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               JBF RAK LLC pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-313/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil — Hiszpania) — Kirtruna SL, Elisa Vigano przeciwko Red Elite de Electrodomésticos SA, Cristina Delgado Fernández de Heredia, Sergio Sabini Celio, Miguel Oliván Bascones, Electro Calbet SA (Polityka społeczna — Dyrektywa 2001/23/WE — Przejęcie przedsiębiorstwa — Ochrona praw pracowniczych — Postępowanie upadłościowe — Wstąpienie do umowy najmu)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil — Hiszpania) — Kirtruna SL, Elisa Vigano przeciwko Red Elite de Electrodomésticos SA, Cristina Delgado Fernández de Heredia, Sergio Sabini Celio, Miguel Oliván Bascones, Electro Calbet SA
   (Sprawa C-313/07) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 2001/23/WE - Przejęcie przedsiębiorstwa - Ochrona praw pracowniczych - Postępowanie upadłościowe - Wstąpienie do umowy najmu)
   (2008/C 313/13)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de lo Mercantil
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Kirtruna SL, Elisa Vigano

      Strony pozwane: Red Elite de Electrodomésticos SA, Cristina Delgado Fernández de Heredia, Sergio Sabini Celio, Miguel Oliván Bascones, Electro Calbet SA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wykładnia dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16)
   Sentencja
   W przypadku przejęcia przedsiębiorstwa art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów nie wymaga utrzymania umowy najmu lokalu handlowego zawartej przez zbywającego przedsiębiorstwo z osobą trzecią, mimo że rozwiązanie tej umowy może spowodować wygaśnięcie umów o pracę przeniesionych na przejmującego.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa F-106/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 stycznia 2008 r. — Erbežnik przeciwko Parlamentowi

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/71

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 stycznia 2008 r. — Erbežnik przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-106/06) (1)

   (2008/C 64/117)

      Język postępowania: słoweński

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w związku z zawarciem ugody.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006, str. 46.


title: Sprawa T-321/16: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2016 r. – Ansell Healthcare Europe/Komisja

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/29

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2016 r. – Ansell Healthcare Europe/Komisja
   (Sprawa T-321/16)
   (2016/C 296/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ansell Healthcare Europe NV (Anderlecht, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Gilliams i J. Bocken)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanego przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z podatku nadwyżki zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2–4 tej decyzji;

               —

               w każdym razie stwierdzenie nieważności art. 2–4 tej decyzji w zakresie, w jakim przepisy te a) nakazują odzyskanie pomocy od podmiotów innych niż adresaci „decyzji o zwolnieniu z podatku nadwyżki zysków” określonej w zaskarżonej decyzji oraz b) nakazują odzyskanie kwoty równej zwolnieniu podatkowemu beneficjentów, nie pozostawiając Belgii możliwości uwzględnienia dokonanej przez inne organy podatkowe korekty finansowej w górę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy oczywistego błędu w ocenie, przekroczenia uprawnień oraz braku odpowiedniego uzasadnienia w zakresie w jakim decyzja Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanego przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z podatku nadwyżki zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) stwierdza istnienie pomocy państwa.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 107 TFUE oraz obowiązku uzasadnienia, jak również oczywistego błędu w ocenie, ponieważ zaskarżona decyzja kwalifikuje rzekomy system pomocy jako środek selektywny.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 107 TFUE oraz oczywistego błędu w ocenie, ponieważ zaskarżona decyzja potwierdza, że ten rzekomy system pomocy stanowi źródło korzyści.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 107 TFUE, naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, oczywistego błędu w ocenie, przekroczenia uprawnień oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie w jakim zaskarżona decyzji nakazuje Belgii odzyskanie pomocy.


title: Sprawa C-1/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Mainz (Niemcy) w dniu 3 stycznia 2011 r. — Interseroh Scrap and Metal Trading GmbH przeciwko Sonderabfall-Management-Gesellschaft Rheinland-Pfalz mbH (SAM)

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Mainz (Niemcy) w dniu 3 stycznia 2011 r. — Interseroh Scrap and Metal Trading GmbH przeciwko Sonderabfall-Management-Gesellschaft Rheinland-Pfalz mbH (SAM)
   (Sprawa C-1/11)
   2011/C 95/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Mainz

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Interseroh Scrap and Metal Trading GmbH

      Strona pozwana: Sonderabfall-Management-Gesellschaft Rheinland-Pfalz mbH (SAM)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 18 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (1) ma zastosowanie także do uczestników procesu przemieszczania?

               2)

               W wypadku odpowiedzi przeczącej: czy art. 18 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia jest ograniczony przez prawo pierwotne Wspólnoty dotyczące ochrony tajemnic handlowych?

               3)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy poprzez art. 18 ust. 4 rzeczonego rozporządzenia zobowiązanie osób, które organizują przemieszczanie na podstawie art. 18 ust. 1, jest ograniczone do podania poprzez dokument zawarty w załączniku VII także wytwórcy odpadów lub podmiotu zbierającego wobec odbiorcy odpadów, w celu ochrony tajemnic handlowych?

               4)

               Jeżeli na pytanie trzecie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy stopień ograniczenia zależy od wyważenia interesów w konkretnym przypadku (z jednej strony wchodzące w grę interesy handlowe, z drugiej strony ochrona środowiska)?

      (1)  Dz.U. L 190, s. 1.


title: Sprawa T-359/05: Skarga wniesiona w dniu  26 września 2005 r.  — Frankin i in. przeciwko Komisji

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/13

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2005 r. — Frankin i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-359/05)
   (2005/C 315/25)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jacques Frankin (Sorée, Belgia) i inni [Przedstawiciele: G. Bounéou i F. Frabetti, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie dorozumianej decyzji odmawiającej pomocy w oparciu o art. 24 regulaminu pracowniczego;

               —

               zobowiązanie Komisji do solidarnego naprawienia szkód poniesionych z tego powodu przez skarżących;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, będący urzędnikami bądź pracownikami Komisji, wnieśli o przeniesienie nabytych w Belgii uprawnień emerytalnych do systemu wspólnotowego, zgodnie z przepisami belgijskiej ustawy uchwalonej w 1991 r. W 2003 r. w Belgii uchwalono nową ustawę, która zdaniem skarżących przewiduje korzystniejsze warunki dla tego rodzaju przeniesienia. Jednakże skarżący, którzy już dokonali przeniesienia przysługujących im uprawnień, nie mogli skorzystać z przepisów ustawy z 2003 r.
   W następstwie spotkania informacyjnego w dniu 9 grudnia 2004 r. skarżący zostali powiadomieni, że Komisja nie zamierzała pomagać swoim urzędnikom ani członkom personelu tymczasowego w uzyskaniu najkorzystniejszego dla nich przeniesienia uprawnień.
   W niniejszej skardze skarżący występują przeciwko wspomnianej decyzji Komisji, którą uznają za odmowę pomocy naruszającą art. 24 regulaminu pracowniczego. Oprócz wspomnianego przepisu skarżący na poparcie swej skargi wskazują również naruszenie zasady niedyskryminacji, zakazu arbitralnego postępowania, obowiązku uzasadnienia, ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady „patere legem quam ipse fecisti” oraz nadużycie władzy.


title: Sprawy połączone C-54/10 P i C-55/10 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 czerwca 2011 r. — Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Odmowa rejestracji oznaczeń 350 , 250 , 150 , 222 , 333 i  555 jako znaków towarowych dla czasopism, książek i broszur szaradziarskich — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) — Charakter opisowy — Obowiązek uwzględnienia przez OHIM swojej wcześniejszej praktyki decyzyjnej)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/4

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 czerwca 2011 r. — Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawy połączone C-54/10 P i C-55/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Odmowa rejestracji oznaczeń „350”, „250”, „150”, „222”, „333” i „555” jako znaków towarowych dla czasopism, książek i broszur szaradziarskich - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) - Charakter opisowy - Obowiązek uwzględnienia przez OHIM swojej wcześniejszej praktyki decyzyjnej)
   2011/C 340/07
   Język postępowania: polski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (przedstawiciel: D. Rzążewska, radca prawny)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych od T-64/07 do T-66/07 Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił trzy skargi na decyzje Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 grudnia 2006 r. (sprawy R 1033/2006-4, R 1034/2006-4 i R 1035/2006-4) dotyczące rejestracji słownych znaków towarowych 150, 250 i 350 jako wspólnotowych znaków towarowych — Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 76 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), zastąpionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) — Charakter opisowy znaków towarowych tworzonych wyłącznie przez liczby

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają odrzucone.

               2)

               Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-155/11 PPU: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank ’s-Gravenhage, filia w Zwolle-Lelystad (Niderlandy) w dniu 31 marca 2011 r. — Bibi Mohammad Imran przeciwko Minister van Buitenlandse Zaken

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank ’s-Gravenhage, filia w Zwolle-Lelystad (Niderlandy) w dniu 31 marca 2011 r. — Bibi Mohammad Imran przeciwko Minister van Buitenlandse Zaken
   (Sprawa C-155/11 PPU)
   2011/C 219/02
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank ’s-Gravenhage

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bibi Mohammad Imran

      Strona pozwana: Minister van Buitenlandse Zaken

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/86 (1) zezwala, by państwo członkowskie odmówiło członkowi rodziny — w rozumieniu art. 4 tej dyrektywy — obywatela państwa trzeciego legalnie przebywającego w tym państwie członkowskim wjazdu i pobytu wyłącznie z tego względu, że ów członek rodziny nie zdał zagranicą ustanowionego w przepisach tego państwa członkowskiego egzaminu integracji społecznej?

               1a)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie, że członkiem rodziny jest matka ośmiorga legalnie przebywających w tym państwie dzieci, w tym siedmiorga nieletnich?

               1b)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie kwestia, czy członek rodziny ma w kraju pobytu dostęp do nauki w języku tego państwa członkowskiego?

               1c)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie kwestia, czy członek rodziny przy uwzględnieniu jego wykształcenia i sytuacji osobistej, i w szczególności stanu zdrowia, jest w stanie zdać wskazany egzamin w niedługim czasie?

               1d)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie, że nie została przeprowadzona weryfikacja w świetle przepisów art. 5 ust. 5, art. 17 dyrektywy 2003/86 oraz art. 24 karty praw podstawowych lub w świetle unijnej zasady proporcjonalności?

               1e)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie, że obywatele określonych, innych państw trzecich są wyłącznie ze względu na ich obywatelstwo zwolnieni z obowiązku pozytywnego zaliczenia zagranicą egzaminu integracji społecznej?

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. L 251, s. 12).


title: Sprawa T-175/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kwasu monochlorooctowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Podział rynku i ustalanie cen — Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia — Grzywny — Obowiązek uzasadnienia — Waga i czas trwania naruszenia — Skutek odstraszający)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-175/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kwasu monochlorooctowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Podział rynku i ustalanie cen - Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny - Obowiązek uzasadnienia - Waga i czas trwania naruszenia - Skutek odstraszający)
   2009/C 282/67
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Akzo Nobel NV (Arnhem, Niderlandy); Akzo Nobel Nederland BV (Arnhem); Akzo Nobel AB (Sztokholm, Szwecja); Akzo Nobel Chemicals BV (Amersfoort, Niderlandy); Akzo Nobel Functional Chemicals BV (Amersfoort); Akzo Nobel Base Chemicals AB (Skoghall, Szwecja) oraz Eka Chemicals AB (Bohus, Szwecja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci C. Swaak i A. Käyhkö, następnie adwokaci C. Swaak i M. van der Woude)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo P. Hellström i F. Amato, następnie A. Bouquet i X. Lewis, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   W ramach żądania głównego, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2004) 4876 wersja ostateczna z dnia 19 stycznia 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/37.773 — MCAA), oraz, w ramach żądania ewentualnego, wniosek o obniżenie grzywny nałożonej na skarżące.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel AB, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV, Akzo Nobel Base Chemicals AB oraz Eka Chemicals AB zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005.


title: Sprawa T-318/08: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Di Mercurio przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/35

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Di Mercurio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-318/08)
   (2008/C 272/66)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Salvatore Di Mercurio (Pachino, Włochy) (przedstawiciele: A. Maiorana, avvocato, A. De Matteis, avvocato, A. De Francesco, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. opublikowanego w Dz.U. L 155 z dnia 13 czerwca 2008 r.

               —

               obciążenie przegranej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z tymi podniesionymi w sprawie T-313/08 Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore S.n.c. przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-220/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem tribunal administratif de Lyon z dnia 7 kwietnia 2005 r. w sprawie Jean Auroux i in. przeciwko Commune de Roanne — Interwenient: Société d'équipement du département de la Loire

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem tribunal administratif de Lyon z dnia 7 kwietnia 2005 r. w sprawie Jean Auroux i in. przeciwko Commune de Roanne — Interwenient: Société d'équipement du département de la Loire
   (Sprawa C-220/05)
   (2005/C 193/19)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 19 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem tribunal administratif de Lyon z dnia 7 kwietnia 2005 r. w sprawie Jean Auroux i in. przeciwko Commune de Roanne — Interwenient: Société d'équipement du département de la Loire.
   Tribunal administratif de Lyon zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości z następującymi pytaniami:

               1.

               Czy umowa na mocy której organ zamawiający powierza innemu organowi zamawiającemu realizację, w interesie ogólnym, projektu zagospodarowania, w ramach którego drugi z wymienionych organów zamawiających przekazuje pierwszemu z nich budowle przeznaczone do jego własnego użytku i po wygaśnięciu której pierwszy z organów zamawiających staje się automatycznie właścicielem tych z pozostałych terenów i budowli, które nie zostały zbyte na rzecz osób trzecich, stanowi zamówienie publiczne na roboty budowlane w rozumieniu przepisu art. 1 dyrektywy 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. (1) z późn. zm.?

               2.

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy w celu obliczenia kwoty 5 000 000 specjalnych praw ciągnienia określonej w art. 6 tej dyrektywy należy brać pod uwagę wyłącznie cenę, jaka została zapłacona w zamian za budowle przekazane organowi zamawiającemu, powyższą cenę wraz z sumą wpłaconych udziałów, nawet jeżeli są one tylko w części przeznaczone na pokrycie kosztów robót budowlanych, czy też całość kosztów robót, zważywszy że majątek, który nie został zbyty na rzecz osób trzecich staje się automatycznie własnością pierwszego z organów zamawiających, który nadal wykonuje obowiązujące umów, przejmując zobowiązania zaciągnięte przez drugi z tych organów?

               3.

               W razie odpowiedzi twierdzącej na oba powyższe pytania, czy pierwszy z organów zamawiających, zawierając tego typu umowę, jest zwolniony z obowiązku stosowania procedur udzielania zamówień ustanowionych w tej dyrektywie z tego względu, że umowę taką może zawrzeć tylko z określonymi osobami prawnymi i że procedury te będą stosowane przy udzielaniu zamówień na roboty budowlane przez drugi z organów zamawiających?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199 z dnia 9.08.1993, str. 54).


title: Sprawa C-435/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep — Niderlandy) — J.C. van Ardennen przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Dyrektywa 80/987/EWG — Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Świadczenie z tytułu niewypłacalności — Wypłata pod warunkiem zarejestrowania się w charakterze osoby poszukującej pracy)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/17

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep — Niderlandy) — J.C. van Ardennen przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
      (Sprawa C-435/10) (1)

      (Dyrektywa 80/987/EWG - Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Świadczenie z tytułu niewypłacalności - Wypłata pod warunkiem zarejestrowania się w charakterze osoby poszukującej pracy)
      (2012/C 25/27)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd krajowy

      Centrale Raad van Beroep

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: J.C. van Ardennen

         Strona pozwana: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Centrale Raad van Beroep — Wykładnia art. 4, 5 i 10 dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283, s. 23), zmienionej dyrektywą 2002/74/WE (Dz.U. L 270, s. 10) — Zakres gwarancji oferowanej przez instytucję udzielającą gwarancji — Przepisy krajowe zobowiązujące pracowników do niezwłocznego zarejestrowania się w charakterze poszukujących pracy przed dochodzeniem zapłaty wierzytelności z tytułu niewypłaconego wynagrodzenia

         Sentencja

      Wykładni art. 3 i 4 dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. dotyczącej ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/74/WE z dnia 23 września 2002 r., należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które w przypadku niewypłacalności pracodawcy zobowiązują pracowników — w celu dochodzenia prawa do wypłaty w pełnej wysokości roszczeń o zaległe wynagrodzenie za pracę, takich jak rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym — do rejestracji w charakterze osoby poszukującej pracy.

         (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa T-649/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Toth/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/63

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Toth/Parlament
   (Sprawa T-649/15)
   (2016/C 048/71)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Balazs Toth (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8490 C Parlamentu Europejskiego z dnia 16 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).