title: Sprawa T-28/05: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia przez Ekabe International SCA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/40

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia przez Ekabe International SCA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-28/05)
   (2005/C 82/72)
   Język, w którym została złożona skarga: francuski
   W dniu 17 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Ekabe International SCA z siedzibą w Luksemburgu, reprezentowanej przez adwokata Charlesa de Haasa przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed czwartą Izbą Odwoławczą była również Puleva SA..
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności i zmianę decyzji czwartej Izby Odwoławczej utrzymującej w mocy odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego OMEGA 3 nr 824 573, po sprzeciwie nr B 148 132;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy

               Spółka CEMA. Znak towarowy został zbyty na rzecz Primalliance, a następnie Ekabe International.

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy „OMEGA 3” dla towarów z klasy 29 (margaryna) – zgłoszenie nr 824 573

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Puleva SA

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Krajowy słowny znak towarowy „PULEVA-OMEGA 3” dla towarów z klasy 29 ( mięso, ryby, drób i dziczyzna; owoce i warzywa konserwowe, suszone i gotowane; jaja i nabiał,...)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie zgłoszenia

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94


title: Sprawy połączone T-515/13 i T-719/13: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Hiszpania/Komisja (Pomoc państwa — Budowa statków — Przepisy podatkowe mające zastosowanie do określonych porozumień zawartych w celu sfinansowania zakupu statków — Decyzja uznająca pomoc za w części niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej częściowe odzyskanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Korzyść — Selektywny charakter — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi — Naruszenie konkurencji — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/16

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Hiszpania/Komisja
   (Sprawy połączone T-515/13 i T-719/13) (1)

   ((Pomoc państwa - Budowa statków - Przepisy podatkowe mające zastosowanie do określonych porozumień zawartych w celu sfinansowania zakupu statków - Decyzja uznająca pomoc za w części niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej częściowe odzyskanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Korzyść - Selektywny charakter - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Naruszenie konkurencji - Obowiązek uzasadnienia))
   (2016/C 059/16)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo N. Díaz Abad, a następnie M. Sampol Pucurull, abogados del Estado) (sprawa T-515/13); Lico Leasing, SA (Madryt, Hiszpania) i Pequeños y Medianos Astilleros Sociedad de Reconversión, SA (Madryt) (przedstawiciele: M. Merola i A. Sánchez, adwokaci) (sprawa T-719/13)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, M. Afonso, É. Gippini Fournier i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2014/200/UE z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.21233 C/11 (ex NN/11, ex CP 137/06) wdrożonej przez Hiszpanię – System podatkowy stosowany do niektórych umów leasingu finansowego, zwany również „hiszpańskim systemem leasingu podatkowego” (Dz.U. 2014, L 114, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2014/200/UE z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.21233 C/11 (ex NN/11, ex CP 137/06) wdrożonej przez Hiszpanię – System podatkowy stosowany do niektórych umów leasingu finansowego, zwany również „hiszpańskim systemem leasingu podatkowego” (Dz.U. 2014, L 114, s. 1).

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Królestwo Hiszpanii, Lico Leasing, SA i Pequeños y Medianos Astilleros Sociedad de Reconversión, SA.

      (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013.


title: Sprawa T-380/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 października 2008 r. — Kaloudis przeciwko OHIM — Fédération Française de Tennis (RolandGarros SPORTSWEAR) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego RolandGarros SPORTSWEAR — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Roland Garros — Nieterminowe uiszczeniu opłaty za wniesienie odwołania — Decyzja Izby Odwoławczej w sprawie uznania odwołania za niewniesione)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/34

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 października 2008 r. — Kaloudis przeciwko OHIM — Fédération Française de Tennis (RolandGarros SPORTSWEAR)
   (Sprawa T-380/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego RolandGarros SPORTSWEAR - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Roland Garros - Nieterminowe uiszczeniu opłaty za wniesienie odwołania - Decyzja Izby Odwoławczej w sprawie uznania odwołania za niewniesione)
   (2008/C 313/61)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Dimitrios Kaloudis (Dassia, Grecja) (przedstawiciel: adwokat G. Kaloudis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Fédération Française de Tennis (FFT) (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Fajgenbaum)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 lipca 2007 r. (sprawa R 876-2006-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Fédération française de tennis (FFT) i Dimitriosem Kaloudisem.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje częściowo oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej i częściowo odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Dimitrios Kaloudis zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-664/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil de Barcelona (Hiszpania) w dniu 30 grudnia 2011 r. — Serveis en Impressio i Retolacio Vargas, S.L. przeciwko Banco Mare Nostrum, S.A.

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil de Barcelona (Hiszpania) w dniu 30 grudnia 2011 r. — Serveis en Impressio i Retolacio Vargas, S.L. przeciwko Banco Mare Nostrum, S.A.
   (Sprawa C-664/11)
   2012/C 80/15
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado Mercantil de Barcelona

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Serveis en Impressio i Retolacio Vargas, S.L.

      Strona pozwana: Banco Mare Nostrum, S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jeżeli instytucja kredytowa oferuje klientowi umowę swapową na stopę procentową w celu ochrony przed ryzykiem zmiany stóp procentowych wcześniejszych transakcji finansowych, to czy taką umowę swapową należy uważać za usługę doradztwa inwestycyjnego zgodnie z definicją z art. 4 ust. 1 pkt 4 dyrektywy Mifid (1)?

               2)

               Czy zaniechanie przeprowadzenia oceny adekwatności klienta przewidzianej w art. 19 ust. 4 wymienionej dyrektywy w przypadku inwestora detalicznego powinno powodować nieważność bezwzględną umowy swapowej na stopy procentowe zawartej przez inwestora z doradzającą instytucję kredytową?

               3)

               W sytuacji gdy umowa zawarta na opisanych warunkach nie zostanie uznana za doradztwo inwestycyjne, czy sam fakt zakupu złożonego instrumentu finansowego, jakim jest umowa swapowa na stopę procentową, gdy nie została przeprowadzona ocena adekwatności produktu przewidziana w art. 19 ust. 5 dyrektywy Mifid z przyczyn leżących po stronie instytucji kredytowej, powoduje nieważność bezwzględną umowy zakupu zawartej z tą samą instytucją kredytową?

               4)

               Czy zgodnie z art. 19 ust. 9 dyrektywy Mifid sam fakt, że instytucja kredytowa oferuje złożony instrument finansowy związany z kredytem hipotecznym udzielonym przez tę samą lub inną odrębną instytucję stanowi wystarczającą przyczynę wyłączenia obowiązków przeprowadzenia ocen adekwatności klienta i adekwatności produktu przewidzianych w tymże art. 19, jakim instytucja inwestycyjna powinna poddać inwestora detalicznego?

               5)

               Czy dla wyłączenia obowiązków ustanowionych w art. 19 dyrektywy Mifid konieczne jest, by produkt finansowy, z którym związany jest zaoferowany instrument finansowy, musiał spełniać ustawowe standardy ochrony inwestorów podobne do tych, jakich wymaga wymieniona dyrektywa?

      (1)  Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-355/05: Skarga wniesiona w dniu  13 września 2005 r.  — Vandaele przeciwko Komisji

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/13

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2005 r. — Vandaele przeciwko Komisji
   (Sprawa T-355/05)
   (2005/C 315/24)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Karen Vandaele (Bertem, Belgia) [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji o zatrudnieniu skarżącej w charakterze członka personelu tymczasowego Wspólnot Europejskich w zakresie, w jakim ustala ona jej grupę zaszeregowania na podstawie art. 2 decyzji z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zatrudniania personelu tymczasowego,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wzięła udział w procedurze naboru OLAF/T/B/02 otwartej przez Komisję w celu obsadzenia stanowisk członków personelu tymczasowego kategorii B w Urzędzie ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF). Pismem z dnia 28 października 2002 r. poinformowano ją, że jej nazwisko wpisane zostało na listę odpowiednich kandydatów. Wstąpiła jednak do służby w Komisji w OLAF dopiero w dniu 1 września 2004 r., choć procedura jej naboru rozpoczęła się pod koniec 2003 r. Jej umowa, podpisana w dniu 2 listopada 2004 r. zaszeregowywała ją do grupy B*4 na podstawie decyzji Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zatrudniania personelu tymczasowego, zgodnie z którą personel tymczasowy zatrudniany jest w grupie A*8 lub B*4.
   W swej skardze skarżąca kwestionuje swe zaszeregowanie. Uważa, że Komisja decyzją z dnia 28 grudnia 2004 r. zmieniła zaproszenie do składania kandydatur w kategorii B, w której minimalne zaszeregowanie, w czasie publikacji tego zaproszenia, określone było jako B5 (przemianowane na B*5 w nowym regulaminie pracowniczym). Taka zmiana dokonana po sporządzeniu listy laureatów narusza postanowienia art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego i art. 10 ust. 3 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, a także ekspektatywę skarżącej zatrudnienia jej na jednym z wolnych stanowisk, które miały być obsadzone przez laureatów procedury naboru, do której zastała dopuszczona.
   Ponadto skarżąca podnosi naruszenie zasady równego traktowania w zakresie, w jakim laureaci tej samej procedury zatrudnieni przed dniem 1 maja 2004 r., których zaszeregowanie ustalone zostało na podstawie wcześniej obowiązujących reguł, zaszeregowani zostali do wyższych grup i mają lepsze warunki rozwoju kariery.
   Skarżąca podnosi wreszcie naruszenie jej uzasadnionych oczekiwań co do zatrudnienia jej bez nieuzasadnionej zwłoki w grupie zaszeregowania B2 lub B3.


title: Sprawa T-578/15: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2016 r. – Azur Space Solar Power/EUIPO (Przedstawienie białych linii i cegieł na czarnym tle) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficznych znak towarowy przedstawiający białe linie i cegły na czarnym tle — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/28

         Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2016 r. – Azur Space Solar Power/EUIPO (Przedstawienie białych linii i cegieł na czarnym tle)
   (Sprawa T-578/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficznych znak towarowy przedstawiający białe linie i cegły na czarnym tle - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 022/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Azur Space Solar Power GmbH (Heilbronn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Nicodemus i S. Stöcker)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo: E. Zaera Cuadrado, następnie A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 lipca 2015 r. (sprawa R 2780/2014-4), dotyczącą międzynarodowej rejestracji wskazującej Unię Europejską graficznego znaku towarowego przedstawiającego białe linie i cegły na czarnym tle.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Azur Space Solar Power GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 14.12.2015.


title: Sprawa C-102/13 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 lipca 2014 r. – Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia odwołania — Ważność doręczenia decyzji Komisji stałemu przedstawicielstwu państwa członkowskiego — Ustalenie daty tego doręczenia — Regulamin postępowania przed Trybunałem — Artykuł 181 — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/27

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 lipca 2014 r. – Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-102/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia odwołania - Ważność doręczenia decyzji Komisji stałemu przedstawicielstwu państwa członkowskiego - Ustalenie daty tego doręczenia - Regulamin postępowania przed Trybunałem - Artykuł 181 - Odwołanie oczywiście bezzasadne))
   2014/C 315/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Sauer i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 164 z 8.6.2013.


title: Sprawa T-85/08: Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2010 r. — Exalation przeciwko OHIM (Vektor-Lycopin) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Vektor-Lycopin — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/32

         Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2010 r. — Exalation przeciwko OHIM (Vektor-Lycopin)
   (Sprawa T-85/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Vektor-Lycopin - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 234/54
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Exalation Ltd (Ilford, Essex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat K. Zingsheim)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 grudnia 2007 r. (sprawa R 1037/2007-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Vektor-Lycopin jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Exalation Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa C-209/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 3 maja 2010 r. — Post Danmark A/S przeciwko Konkurrencerådet

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 3 maja 2010 r. — Post Danmark A/S przeciwko Konkurrencerådet
   (Sprawa C-209/10)
   2010/C 179/40
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Højesteret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Post Danmark A/S

      Strona pozwana: Konkurrencerådet

      Interwenient: Forbruger-Kontakt a-s

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 82 WE należy interpretować w ten sposób, że wybiórcze obniżanie cen przez zajmujące pozycję dominującą przedsiębiorstwo pocztowe, na którym ciąży obowiązek świadczenia powszechnych usług pocztowych, do poziomu niższego niż całkowite koszty średnie tego przedsiębiorstwa, lecz wyższego niż jego średnie koszty przyrostowe, może stanowić nadużycie eliminujące, w sytuacji gdy zostanie dowiedzione, że ustalenie ceny na takim właśnie poziomie nie miało na celu wyeliminowania konkurenta?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi, że wybiórcze obniżanie cen w warunkach opisanych w tym pytaniu może w pewnych okolicznościach stanowić nadużycie eliminujące, jakie okoliczności sąd krajowy winien wziąć pod uwagę?


title: Sprawa T-615/11: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2011 r. — Royal Scandinavian Casino Århus przeciwko Komisji

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/36

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2011 r. — Royal Scandinavian Casino Århus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-615/11)
   2012/C 32/72
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Royal Scandinavian Casino Århus I/S (Århus, Dania) (przedstawiciel: B. Jacobi, advokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 września 2011 r. w przedmiocie środka nr C 35/2010 (ex N 302/2010) mającego postać podatków od gier hazardowych w Internecie, który Dania zamierza wprowadzić w ustawie w sprawie podatków od gier hazardowych.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 6 zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż Komisja błędnie zatwierdziła tą pomoc na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE ze względu na to, że

                           —

                           art.107 ust. 3 lit. c) TFUE nie daje możliwości zatwierdzenia pomocy dla działań gospodarczych,

                           —

                           pomoc ta nie spełnia określonego w art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE warunku, zgodnie z którym ma ona służyć do ułatwiania rozwoju niektórych działań gospodarczych,

                           —

                           pomoc ta wbrew interesowi wspólnotowemu wywiera wpływ na warunki wymiany handlowej oraz

                           —

                           nie służy ona odpowiednio udowodnionemu celowi związanemu z interesem wspólnotowym.

                     Skarżąca wskazuje także, że wykładni wyjątku ustanowionego w art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE należy dokonywać ściśle, a postanowienie to nie daje możliwości przyznawania pomocy z powołaniem się na względy związane z budżetem państwa.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy tego, że Komisja zatwierdziła tą pomoc wbrew orzecznictwu Trybunału w przedmiocie pomocy operacyjnej. Skarżąca podnosi, że rozpatrywana pomoc, przyznawana w sposób ciągły w postaci ulgi podatkowej, stanowi pomoc operacyjną, która zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie może jako taka zostać zatwierdzona.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy tego, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności ze względu na to, iż zamierzony przez duńskiego ustawodawcę cel można osiągnąć bez udzielania pomocy państwa.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy tego, że Komisja dokonała w oczywisty sposób błędnej oceny ze względu na to, iż błędnie przyjęła stanowisko, że pomoc jest konieczna do tego, aby skłonić operatorów internetowych gier hazardowych do ubiegania się o zezwolenie w Danii.

               5)

               W piątej kolejności skarżąca podnosi, że Komisja dopuściła się nadużycia władzy opierając się na postanowieniu traktatowym dającym podstawę dla zatwierdzenia pomocy, która ma służyć do ułatwiania rozwoju niektórych działań gospodarczych pomimo tego, iż z decyzji wynika, że zatwierdzenie pomocy było w rzeczywistości umotywowane chęcią skłonienia odpowiedniej liczby podmiotów do ubiegania się o duńskie zezwolenie na oferowanie internetowych gier hazardowych. Dlatego skarżąca podnosi, że z nadużyciem władzy mamy do czynienia ze względu na to, że Komisja uzasadnia zatwierdzenie celem polegającym na liberalizacji oraz wsparciem rozwoju niektórych działań gospodarczych, podczas gdy samo państwo duńskie wskazuje, że nadrzędnym celem przepisów podatkowych jest uzyskanie jak największych wpływów z podatków.

               6)

               Po szóste zdaniem skarżącej Komisja nie uzasadniła zaskarżonej decyzji w wystarczający sposób ze względu na to, że:

                           —

                           jest ona ogólnie rzecz biorąc niespójna, a w niektórych kwestiach — wewnętrznie sprzeczna;

                           —

                           Komisja nie wyjaśnia w niej w wystarczającym stopniu, w jakim zakresie liberalizacja sektora gier jest zgodnym z prawem celem, który należy realizować w drodze zatwierdzenia opartego na art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE,

                           —

                           Komisja nie uzasadnia w niej w wystarczającym stopniu dokonanej przez siebie wykładni art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE,

                           —

                           Komisja nie udowadnia w niej konieczności udzielenia tej pomocy państwa i nie wyjaśnia w niej w niej w wystarczającym stopniu sytuacji podatkowej istniejącej w innych państwach członkowskich,

                           —

                           z zaskarżonej decyzji nie wynika jasno, na czym polegają zamierzone przez duńskiego ustawodawcę cele ustawy w sprawie podatków od gier hazardowych,

                           —

                           Komisja nie uwzględniła w niej uregulowania przez duńskiego ustawodawcę innych postaci gier oraz

                           —

                           Komisja nie zbadała w zaskarżonej decyzji oraz nie wyjaśniła tego, jakie będą skutki tej pomocy dla prowadzących tego rodzaju działalność przedsiębiorstw stacjonarnych.


title: Sprawa T-367/12: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2012 r. — MOL przeciwko OHIM — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria (MOL Blue Card)

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/12

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2012 r. — MOL przeciwko OHIM — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria (MOL Blue Card)
   (Sprawa T-367/12)
   2012/C 319/23
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat K. Szamosi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA (Bilbao, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 maja 2012 r. w sprawie R 2532/2011-2 i dopuszczenie rejestracji zakwestionowanego zgłoszenia znaku towarowego jako wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich odnośnych towarów i usług; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „MOL Blue Card” dla m.in. towarów i usług z klas 35 i 36 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr W01030440

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 8549172 „BLUE” dla m.in. usług z klasy 35; słowny wspólnotowy znak towarowy nr 2065621 „BLUE BBVA” dla m.in. usług z klas 35 i 36; słowny wspólnotowy znak towarowy nr 2277291 „TARJETA BLUE BBVA” dla m.in. usług z klasy 36

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i odrzucenie zgłoszenia dla wszystkich usług z klas 35 i 36

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-201/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  23 lutego 2006 r.  (wniosek Hof van beroep te Antwerpen o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Belgische Staat przeciwko Molenbergnatie NV (Wspólnotowy Kodeks Celny — Pokrycie należności celnych przywozowych lub wywozowych po zwolnieniu towarów — Obowiązek powiadomienia dłużnika o kwocie należności niezwłocznie po jej zaksięgowaniu i przed upływem terminu trzech lat od chwili powstania długu — Pojęcie  zgodnie z odpowiednią procedurą )

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 lutego 2006 r. (wniosek Hof van beroep te Antwerpen o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Belgische Staat przeciwko Molenbergnatie NV
   (Sprawa C-201/04) (1)

   (Wspólnotowy Kodeks Celny - Pokrycie należności celnych przywozowych lub wywozowych po zwolnieniu towarów - Obowiązek powiadomienia dłużnika o kwocie należności niezwłocznie po jej zaksięgowaniu i przed upływem terminu trzech lat od chwili powstania długu - Pojęcie „zgodnie z odpowiednią procedurą”)
   (2006/C 131/20)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van beroep te Antwerpen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Belgische Staat

      Strona pozwana: Molenbergnatie NV
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van beroep te Antwerpen — Wykładnia rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, str. 1) — Obowiązywanie temporalne — Pokrycie długu celnego powstałego przed wejściem w życie rozporządzenia — Wykładnia art. 221 Wspólnotowego Kodeksu Celnego — Obowiązek powiadomienia dłużnika o kwocie należności niezwłocznie po jej zaksięgowaniu i przed upływem terminu trzech lat od chwili powstania długu celnego
   Sentencja

               1)

               W stosunku do pokrycia długu celnego powstałego przed dniem 1 stycznia 1994 r. które zostało wszczęte po tym terminie, obowiązują wyłącznie przepisy proceduralne zawarte w art. 217–232 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.

               2)

               Artykuł 221 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 wymaga, by kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych została zaksięgowana przed powiadomieniem o niej dłużnika.

               3)

               Z upływem określonego w art. 221 ust. 3 rozporządzenia nr 2913/92 terminu postępowanie w celu pokrycia długu celnego ulega przedawnieniu, z zastrzeżeniem określonego w tym artykule wyjątku, co jest równoważne z przedawnieniem samego długu, a zatem z jego wygaśnięciem. W związku z tak ustanowionym przepisem, art. 221 ust. 3 należy uznać, w przeciwieństwie do ust. 1 i 2 tego artykułu, za przepis materialny, a więc nie można go stosować do pokrycia długu celnego powstałego przed dniem 1 stycznia 1994 r. Jeśli dług ten powstał przed dniem 1 stycznia 1994 r., mogą mieć do niego zastosowanie jedynie zasady przedawnienia obowiązujące w tym czasie, choćby nawet postępowanie w sprawie pokrycia tego długu wszczęto po dniu 1 stycznia 1994 r.

               4)

               Państwa Członkowskie nie muszą przyjmować szczególnych przepisów proceduralnych dotyczących sposobu, w jaki należy dokonać powiadomienia dłużnika o kwocie należności celnych przywozowych lub wywozowych, jeżeli do tego powiadomienia można zastosować ogólne krajowe przepisy proceduralne, gwarantujące dłużnikowi odpowiednią informację i pozwalające mu na obronę jego praw z pełną znajomością okoliczności sprawy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.07.2004


title: Sprawa C-41/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 listopada 2016 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Gerard Dowling i in./Minister for Finance (Rozporządzenie nr 407/2010/UE — Europejski mechanizm stabilizacji finansowej — Decyzja wykonawcza 2011/77/UE — Pomoc finansowa Unii Europejskiej na rzecz Irlandii — Dokapitalizowanie banków krajowych — Prawo spółek — Druga dyrektywa 77/91/EWG — Artykuły 8, 25 i 29 — Dokapitalizowanie banku w drodze zarządzenia sądowego — Podwyższenie kapitału zakładowego bez uchwały walnego zgromadzenia i bez oferowania akcji wyemitowanych z zachowaniem pierwszeństwa dotychczasowych akcjonariuszy — Emisja nowych akcji po cenie niższej od ich wartości nominalnej)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 listopada 2016 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Gerard Dowling i in./Minister for Finance
   (Sprawa C-41/15) (1)

   ((Rozporządzenie nr 407/2010/UE - Europejski mechanizm stabilizacji finansowej - Decyzja wykonawcza 2011/77/UE - Pomoc finansowa Unii Europejskiej na rzecz Irlandii - Dokapitalizowanie banków krajowych - Prawo spółek - Druga dyrektywa 77/91/EWG - Artykuły 8, 25 i 29 - Dokapitalizowanie banku w drodze zarządzenia sądowego - Podwyższenie kapitału zakładowego bez uchwały walnego zgromadzenia i bez oferowania akcji wyemitowanych z zachowaniem pierwszeństwa dotychczasowych akcjonariuszy - Emisja nowych akcji po cenie niższej od ich wartości nominalnej))
   (2017/C 006/11)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court (Irlandia)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Gerard Dowling, Padraig McManus, Piotr Skoczylas, Scotchstone Capital Fund Limited

      Strona pozwana: Minister for Finance

      przy udziale: Permanent TSB Group Holdings plc, dawniej Irish Life and Permanent Group Holdings plc, Permanent TSB plc, dawniej Irish Life and Permanent plc

      Sentencja

   Artykuł 8 ust. 1, a także art. 25 i 29 drugiej dyrektywy Rady 77/91/EWG z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. [54 akapit drugi TFUE], w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one środkowi – takiemu jak zarządzenie będące przedmiotem postępowania głównego, wydanemu w sytuacji poważnych zaburzeń gospodarki i systemu finansowego państwa członkowskiego, które zagrażają stabilności finansowej Unii – skutkującemu podwyższeniem kapitału spółki akcyjnej bez zgody jej walnego zgromadzenia, poprzez emisję nowych akcji po cenie niższej od ich wartości nominalnej i bez prawa pierwszeństwa do objęcia akcji przez dotychczasowych akcjonariuszy.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa C-65/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Nivelles – Belgia) – Charlotte Rosselle/Institut national d'assurance maladie-invalidité (INAMI), Union nationale des mutualités libres (UNM) (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 92/85/EWG — Środki służące wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią — Artykuł 11 pkt 2 i 4 — Urzędniczka przeniesiona do dyspozycji pracodawcy bez pełnienia obowiązków z przyczyn osobistych w celu uzyskania zatrudnienia w charakterze pracownika najemnego — Odmowa przyznania jej zasiłku macierzyńskiego z powodu nieukończenia, w charakterze pracownika najemnego, minimalnego okresu składkowego uprawniającego do określonych świadczeń z zabezpieczenia społecznego)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/15

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Nivelles – Belgia) – Charlotte Rosselle/Institut national d'assurance maladie-invalidité (INAMI), Union nationale des mutualités libres (UNM)
   (Sprawa C-65/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 92/85/EWG - Środki służące wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią - Artykuł 11 pkt 2 i 4 - Urzędniczka przeniesiona do dyspozycji pracodawcy bez pełnienia obowiązków z przyczyn osobistych w celu uzyskania zatrudnienia w charakterze pracownika najemnego - Odmowa przyznania jej zasiłku macierzyńskiego z powodu nieukończenia, w charakterze pracownika najemnego, minimalnego okresu składkowego uprawniającego do określonych świadczeń z zabezpieczenia społecznego))
   (2015/C 236/20)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal du travail de Nivelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Charlotte Rosselle

      Strona pozwana: Institut national d'assurance maladie-invalidité (INAMI), Union nationale des mutualités libres (UNM)

      przy udziale: Institut pour l’égalité des femmes et des hommes (IEFH),

      Sentencja

   Wykładni art. 11 pkt 4 akapit drugi dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiątej dyrektywy szczegółowej w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie mogło odmówić przyznania pracownicy świadczenia macierzyńskiego z tego powodu, że jako urzędniczka, która uzyskała zgodę na pozostawanie w dyspozycji pracodawcy bez pełnienia obowiązków z przyczyn osobistych w celu wykonywania pracy najemnej, nie ukończyła ona, w ramach pracy najemnej, minimalnego okresu składkowego wymaganego prawem krajowym w celu korzystania z rzeczonego zasiłku macierzyńskiego, nawet jeżeli w okresie bezpośrednio poprzedzającym termin porodu pracowała dłużej niż 12 miesięcy.

      (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014.


title: Sprawa T-232/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – SCA Hygiène Products przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko — Dyrektywa 94/62/WE — Opakowania i odpady opakowaniowe — Dyrektywa 2013/2/UE — Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/53

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – SCA Hygiène Products przeciwko Komisji
   (Sprawa T-232/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko - Dyrektywa 94/62/WE - Opakowania i odpady opakowaniowe - Dyrektywa 2013/2/UE - Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   2014/C 315/90
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: SCA Hygiène Products (Tremblay-en-France, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.F. Brakeland, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 37, s. 10) w zakresie, w jakim Komisja umieszcza rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał, z wyjątkiem rolek, tub i cylindrów będących częścią urządzeń produkcyjnych i nieużywanych do prezentacji produktów w opakowaniach detalicznych, w wykazie przykładów produktów ilustrujących zastosowanie kryteriów wyjaśniających pojęcie „opakowania”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               SCA Hygiène Products zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa T-792/16: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2016 r. – N & C Franchise/EUIPO – Eschenbach Optik (ojo sunglasses)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/41

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2016 r. – N & C Franchise/EUIPO – Eschenbach Optik (ojo sunglasses)
   (Sprawa T-792/16)
   (2017/C 022/56)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: N & C Franchise Ltd (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci C. Chrysanthis, P.-V. Chardalia i A. Vasilogamvrou)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Eschenbach Optik GmbH (Norymberga. Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „ojo sunglasses” – unijny znak towarowy nr 13 224 761

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 września 2016 r. w sprawie R 32/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-274/00: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2005 r. — Comitato „Venezia vuole vivere” przeciwko Komisji

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/34

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2005 r. — Comitato „Venezia vuole vivere” przeciwko Komisji
   Sprawa T-274/00 (1)

   (2005/C 281/61)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby w powiększonym składzie zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 272 z 23.12.2000


title: Sprawa F-73/06: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2006 r. — Van Neyghem przeciwko Komisji

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/37

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2006 r. — Van Neyghem przeciwko Komisji
   (Sprawa F-73/06)
   (2006/C 190/70)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Kris Van Neyghem (Vissenaken, Belgia) (Przedstawiciele: S. Rodrigues, A. Jaume i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji dyrektora EPSO z dnia 1 czerwca 2005 r. o niedopuszczeniu skarżącego do egzaminu ustnego w ramach konkursu EPSO/A/19/04;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego symbolicznego 1 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego kwoty, której wysokość pozostawia się swobodnemu uznaniu Sądu tytułem odszkodowania za poniesioną szkodę, polegającą na utracie szansy bycia powołanym do wyższej grupy zaszeregowania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi przede wszystkim naruszenie obowiązku uzasadnienia i zasady równości traktowania w związku z tym, że ani zaskarżona decyzja, ani odpowiedź administracji na zażalenie skarżącego nie pozwoliły mu zrozumieć oceny mu przyznanej po sprawdzaniu egzaminu pisemnego, a tym bardziej sądu o wartości jego pracy pisemnej.
   Skarżący podnosi ponadto naruszenie zasady dobrej administracji z uwagi na niedokładność i zbytnią ogólność arkuszu oceny z egzaminu pisemnego oraz dlatego, że na tekst jego pracy nie naniesiono żadnej wskazówki korygującej.


title: Sprawa C-364/06: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/8

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-364/06)
   (2006/C 249/17)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: N. Yerrell, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło swoim zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy 2002/15/WE wygasł w dniu 23 marca 2005 r.

      (1)  Dz. U. L 80, str. 35


title: Sprawa T-618/11 P: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — De Nicola przeciwko EBI (Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Ocena — Awans — Postępowanie w sprawie oceny i awansu (2008) — Decyzja komisji odwoławczej — Zakres kontroli — Sprawozdanie z oceny — Zarzut niezgodności z prawem — Rozsądny termin — Żądanie stwierdzenia nieważności — Żądanie odszkodowawcze — Zawisłość sporu)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/25

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — De Nicola przeciwko EBI
   (Sprawa T-618/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBI - Ocena - Awans - Postępowanie w sprawie oceny i awansu (2008) - Decyzja komisji odwoławczej - Zakres kontroli - Sprawozdanie z oceny - Zarzut niezgodności z prawem - Rozsądny termin - Żądanie stwierdzenia nieważności - Żądanie odszkodowawcze - Zawisłość sporu)
   2013/C 313/50
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: początkowo T. Gilliams i F. Martin, następnie T. Gilliams i G. Nuvoli, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 28 września 2011 r. w sprawie F-13/10 De Nicola przeciwko BEI, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 28 września 2011 r. w sprawie F-13/10 De Nicola przeciwko BEI zostaje uchylony w zakresie, w jakim oddalono w nim żądania Carla De Nicoli stwierdzenia nieważności decyzji komisji odwoławczej Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI).

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Skarga wniesiona przez C. De Nicolę do Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-13/10 zostaje oddalona.

               4)

               C. De Nicola pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez EBI zarówno w postępowaniu przed Sądem do spraw Służby Publicznej, jak i w niniejszej instancji.

               5)

               EBI pokrywa połowę własnych kosztów poniesionych zarówno w postępowaniu przed Sądem do spraw Służby Publicznej, jak i w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa C-590/16: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/24

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-590/16)
   (2017/C 030/29)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Flavia Tomat i Aikaterini Kyratsou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że zgodnie z art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 7 ust. 1 dyrektywy 2008/118/WE (1), ponieważ przyjęła i utrzymywała w mocy przepisy prawne, które umożliwiają udostępnianie produktów ropopochodnych bez pobierania podatku akcyzowego na stacjach benzynowych spółki „Katastimata Aforologiton Eidon A.E.” [Hellenic Duty Free Shops SA] w punktach granicznych Kipoi nad rzeką Evros, Kakavia i Euzone, które znajdują się w regionach graniczących z państwami trzecimi – konkretnie z Turcją, Albanią i byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zgodnie z uzasadnioną opinią z dnia 1 września 2014 r. przekazaną władzom greckim przez Komisję Grecja, zezwalając na udostępnianie produktów ropopochodnych, od których nie był pobierany podatek akcyzowy, na stacjach benzynowych zarządzanych przez spółkę „Katastimata Aforologiton Eidon A.E.” w punktach granicznych Kipoi nad rzeką Evros, Kakavia i Euzone, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie dyrektywy 2008/118 w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, gdyż nie wyszła ona z założenia, że takie udostępnianie stanowi faktyczne dopuszczenie do konsumpcji. Bezpośrednie dostarczanie pojazdom paliw na wspomnianych stacjach benzynowych stanowi dopuszczenie do konsumpcji i podlega podatkowi akcyzowemu.

               2.

               Odstępstwa od normy ustanawiającej zasadę, że obowiązek podatkowy powstaje w państwie członkowskim, w którym następuje dopuszczenie do konsumpcji, są wyraźnie uregulowane w prawie Unii. Stosowanie uproszczonych procedur do wywozu do państw trzecich w odniesieniu do udostępniania produktów ropopochodnych podlegających podatkowi akcyzowemu jest sprzeczne z dyrektywą 2008/118, gdyż nie wchodzi w zakres stosowania jednego z właściwych przepisów tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 9 z 14.1.2009, s. 9.


title: Sprawa C-466/10: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/25

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-466/10)
   ()
   2010/C 317/44
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i D. Kukovec)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie że wykorzystując procedurę negocjacyjną bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu na gospodarowanie niebezpiecznymi odpadami medycznymi o charakterze zakaźnym (RMP-CI) przez placówki szpitalne objęte właściwością Dioikisi Ygeionomikis Perifereias Attikis (pierwszej dyrekcji sanitarnej dla regionu Attyka), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 28 dyrektywy 2004/18/WE ponieważ nie były spełnione przesłanki żadnego z wyjątków przewidzianych w art. 31 tej dyrektywy a w szczególności warunki, o których mowa w art. 31 ust. 1 lit. c) uzasadniające odstępstwo od ogólnej zasady i skorzystanie z wyjątkowej procedury przewidzianej w omawianym artykule;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Po otrzymaniu skargi Komisja Europejska przeprowadziła dochodzenie, którego przedmiotem było złożone przez komisję ds. świadczenia usług sanitarnych zaproszenie do uczestnictwa w przetargu odbywającym się według procedury negocjacyjnej bez publikacji ogłoszenia o zamówieniu na gospodarowanie niebezpiecznymi odpadami medycznymi o charakterze zakaźnym (RMP-CI) przez placówki szpitalne objęte właściwością Dioikisi Ygeionomikis Perifereias Attikis.

               2)

               Komisja przypomina, że zgodnie z ogólną zasadą wymagane jest ogłoszenie o zamówieniu z jasno określonymi i zrozumiałymi warunkami, podczas gdy procedura negocjacyjna bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu jest dopuszczalna jedynie wyjątkowo, w bardzo szczególnych przypadkach określonych w art. 30 i art. 31 dyrektywy 2004/18/WE, które powinny być interpretowane ściśle, zaś ciężar dowodu rzeczywistego istnienia nadzwyczajnych okoliczności spoczywa na osobie powołującej się na omawiane przepisy.

               3)

               Ponadto Komisja twierdzi, że z omawianego zaproszenia jasno wynika, że jakkolwiek instytucja zamawiająca powołała się na wyjątkową procedurę przewidzianą w art. 31 ust. 1 lit c) dyrektywy 2004/18/WE to nie dowiodła, iż zostały spełnione przewidziane w tym przepisie warunki uzasadniające skorzystanie z tej procedury.

               4)

               Komisja uważa, że instytucja zamawiająca wykorzystując procedurę negocjacyjną bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 28 dyrektywy, ponieważ nie były spełnione przesłanki żadnego z wyjątków przewidzianych w art. 31 tej dyrektywy a w szczególności przesłanki, o których mowa w art. 31 ust. 1 lit. c) uzasadniające odstępstwo od ogólnej zasady i skorzystanie z wyjątkowej procedury przewidzianej w omawianym artykule.


title: Sprawa C-505/11 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 maja 2012 r. — ThyssenKrupp Elevator AG przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 maja 2012 r. — ThyssenKrupp Elevator AG przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-505/11 P) (1)

   2012/C 303/40
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa T-225/15: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2015 r. – QuaMa Quality Management/OHIM – Microchip Technology (medialbo)

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/21

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2015 r. – QuaMa Quality Management/OHIM – Microchip Technology (medialbo)
   (Sprawa T-225/15)
   (2015/C 228/26)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: QuaMa Quality Management GmbH (Glashütten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Russ)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Microchip Technology, Inc. (Chandler, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „medialbo” – zgłoszenie nr 11 454 766

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 lutego 2015 r. w sprawie R 1680/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-12/06: Skarga wniesiona w dniu  3 lutego 2006 r.  — Suleimanova przeciwko Komitetowi Regionów

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/48

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2006 r. — Suleimanova przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa F-12/06)
   (2006/C 86/88)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Karina Suleimanova (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komitet Regionów Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji o powołaniu skarżącej na urzędnika Wspólnot Europejskich w zakresie w jakim ustala ona jej zaszeregowanie na podstawie art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Komitetu Regionów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Jako laureatka konkursu, którego ogłoszenie opublikowane zostało przed dniem 1 maja 2004 r., skarżąca zatrudniona została po wejściu w życie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz warunki zatrudnienia innych pracowników (1).
   W swej skardze skarżąca podnosi przede wszystkim, że zaskarżona decyzja naruszała ramy prawne zakreślone przez ogłoszenie o konkursie. Na podstawie art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego zatrudniona bowiem została do grupy niższej niż ta, wskazana w ogłoszeniu o konkursie.
   Skarżąca uważa również, że zaskarżona decyzja narusza art. 5, 29 i 31 regulaminu pracowniczego, a także zasadę równości traktowania i niedyskryminacji. Zaszeregowanie bowiem laureatów tego samego konkursu lub konkursu o tym samym poziomie ustalone zostało na różnych poziomach w zależności od tego, czy zatrudnieni oni zostali przed czy po wejściu w życie rozporządzenia nr 723/2004.
   Ponadto skarżąca podnosi naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, w zakresie w jakim zasadnie oczekiwała bycia zatrudnioną w grupie wskazanej w ogłoszeniu o konkursie w celu świadczenia pracy, do której zgłosiła swą kandydaturę.

      (1)  Dz. U. L 124 z 27.04.2004, str. 1


title: Sprawa T-267/06: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/41

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-267/06)
   (2006/C 281/73)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Aiello, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2006) 3331 z dnia 27 lipca 2006 r., notyfikowanej w dniu 28 lipca 2006 r., w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki Republiki Włoskiej w ramach Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Sekcja Gwarancji, i obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji K(2006) 3331 z dnia 27 lipca 2006 r. w części, w której wyłącza ona z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki Republiki Włoskiej w ramach Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Sekcja Gwarancji.
   W uzasadnieniu skarżąca podnosi naruszenie lub wadliwe zastosowanie następujących przepisów:

               —

               Część 4 punkt iv) załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (Dz.U. L 158 z 8.7.1995, str. 6);

               —

               Artykuł 23, 24 i art. 30 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw (Dz.U. L 297 z dnia 21.11.1996, str. 1);

               —

               Artykuł 17 ust. 2 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 659/97 z dnia 16 kwietnia 1997 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2200/96 (Dz.U. L 100 z 17.4.1997 r., str. 22);

               —

               Artykuł 4 ust. 3, art. 8 i art. 24 ust. 3 oraz załącznik III pkt 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 562/2000 z dnia 15 marca 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny (Dz.U. L 68 z 16.3.2000 r., str. 22).


title: Sprawa C-192/11: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2009/147/WE — Ochrona dzikiego ptactwa — Zakres systemu ochrony — Odstępstwa od zakazów przewidzianych w dyrektywie)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/6

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-192/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2009/147/WE - Ochrona dzikiego ptactwa - Zakres systemu ochrony - Odstępstwa od zakazów przewidzianych w dyrektywie)
   2012/C 73/10
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i S. Petrova, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Szpunar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1, art. 5 oraz art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 20, s. 7) — Zakres stosowania — Ograniczenie ochrony jedynie do gatunków ptaków występujących na terytorium krajowym — Nieprawidłowe określenie warunków ustanowienia odstępstw od zakazów przewidzianych w dyrektywie

      Sentencja

               1)

               Nie obejmując ochroną wszystkich gatunków dzikich ptaków występujących naturalnie w stanie dzikim na europejskim terytorium państw członkowskich, które ochroną obejmuje dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, a także nieprawidłowo określając warunki ustanowienia odstępstw od zakazów ustanowionych w tej dyrektywie, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1, art. 5 oraz art. 9 ust. 1 i 2 tej dyrektywy.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa C-436/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hof van Beroep Antwerpen z dnia  29 listopada 2005 r.  w sprawie 1. Lucien De Graaf, 2. Gudula Daniels przeciwko Belgische Staat

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hof van Beroep Antwerpen z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie 1. Lucien De Graaf, 2. Gudula Daniels przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-436/05)
   (2006/C 36/49)
   język postępowania: niderlandzki
   W dniu 5 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hof van Beroep Antwerpen z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie 1. Lucien De Graaf, 2. Gudula Daniels przeciwko Belgische Staat.
   Hof van Beroep Antwerpen zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 (1) znajduje zastosowanie do uzupełniającej składki na wypadek kryzysu (ACB) ustanowionej w prawie krajowym, która ma na celu alternatywne finansowanie zabezpieczenia społecznego?

               2.

               Czy na podstawie art. 39 WE Belgia może zobowiązać osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania w Belgii, lecz prowadzącą swą działalność zawodową (prawie) całkowicie w innym Państwie Członkowskim do opłacania składki na wypadek kryzysu w celu finansowania zabezpieczenia społecznego, jeśli osoba ta nie jest objęta systemem zabezpieczenia społecznego w Belgii, lecz w państwie zatrudnienia, podczas gdy wszystkie inne osoby mające miejsce zamieszkania w państwie miejsca zamieszkania zobowiązane do opłacania składki na wypadek kryzysu są objęte systemem zabezpieczenia społecznego w Belgii?

               3.

               Czy zgodnie z art. 39 WE Państwo Członkowskie może odmiennie traktować osoby mające miejsce zamieszkania w regionie przygranicznym, które pracują w innym Państwie Członkowskim, nakładając na nie wyraźnie wyższe obciążenia niż na osoby nie mające miejsca zamieszkania w regionie przygranicznym, lecz które również pracują w innym Państwie Członkowskim?

               4.

               Czy osoba mająca miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim, która prowadzi prawie całkowicie swą działalność zawodową w innym Państwie Członkowskim (A) może powoływać się na zasadę „największego uprzywilejowania”, jeśli Państwo Członkowskie przewiduje korzystniejsze opodatkowanie wobec innych mieszkańców prowadzących również prawie całkowicie działalność zawodową w trzecim Państwie Członkowskim (B)?

               5.

               Czy art. 39 WE lub jakikolwiek inny przepis stoją na przeszkodzie temu, by państwo miejsca zamieszkania odmówiło możliwości odliczenia podatkowego składki na ubezpieczenie na wypadek choroby osobie mającej miejsce zamieszkania prowadzącej prawie całkowicie działalność zawodową w innym Państwie Członkowskim, jeśli do takiego odliczenia mają prawo zarazem mieszkańcy państwa miejsca zamieszkania oraz mieszkańcy państwa zatrudnienia, którzy nie korzystają ze swobody przepływu pracowników?

               6.

               Czy art. 39 WE lub jakikolwiek inny przepis stoją na przeszkodzie temu, by państwo miejsca zamieszkania uzależniało możliwość odliczenia podatkowego składek na ubezpieczenie na wypadek choroby między innymi od tego, by umowy ubezpieczenia na wypadek choroby były zawierane z funduszem ubezpieczeń zdrowotnych uznanym przez państwo miejsca zamieszkania, podczas gdy według ustawodawstwa tego ostatniego nie jest możliwe, by mieszkańcy tego państwa korzystający ze swobody przepływu pracowników zawierali umowy dodatkowego ubezpieczenia na wypadek choroby z takimi funduszami?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, str. 2)


title: Sprawa T-78/11 P: Postanowienie Sądu z dnia 4 grudnia 2012 r. — Lenz przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Zwrot kosztów zabiegów wykonanych przez „Heilpraktikera” — Obowiązek uzasadnienia — Przeinaczenie okoliczności faktycznych)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/17

         Postanowienie Sądu z dnia 4 grudnia 2012 r. — Lenz przeciwko Komisji
   (Sprawa T-78/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Zwrot kosztów zabiegów wykonanych przez „Heilpraktikera” - Obowiązek uzasadnienia - Przeinaczenie okoliczności faktycznych)
   2013/C 32/26
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Erika Lenz (Osnabrück, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. Lenz i J. Römer)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2010 w sprawie F-80/09 Lenz przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               E. Lenz ponosi koszty własne oraz pokrywa koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 103 z 2.4.2011


title: Sprawa C-449/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Genova (Włochy) w dniu 11 sierpnia 2016 r. – Kerly Del Rosario Martinez Silva/Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), Comune di Genova

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Genova (Włochy) w dniu 11 sierpnia 2016 r. – Kerly Del Rosario Martinez Silva/Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), Comune di Genova
   (Sprawa C-449/16)
   (2016/C 410/08)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte d'appello di Genova

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Kerly Del Rosario Martinez Silva

      Strona pozwana: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), Comune di Genova

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy świadczenie takie jak świadczenie przewidziane w art. 65 ustawy nr 448/1998, zwane „zasiłkiem dla rodzin nuklearnych z co najmniej trojgiem małoletnich dzieci”, stanowi świadczenie rodzinne w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. j) rozporządzenia WE nr 883/2004 (1)?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej, czy zasada równego traktowania wyrażona w art. 12 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2011/98/UE (2) sprzeciwia się uregulowaniu takiemu jak uregulowanie włoskie, zgodnie z którym pracownik z kraju trzeciego posiadający „jedno zezwolenie na pracę” (którego czas obowiązywania jest dłuższy niż sześć miesięcy) nie może korzystać z wyżej wspomnianego „zasiłku dla rodzin nuklearnych z co najmniej trojgiem małoletnich dzieci”, chociaż zamieszkuje wspólnie z trojgiem lub więcej małoletnich dzieci i ma dochody niższe od granicy ustawowej?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim (Dz.U. L 343, s. 1).


title: Sprawa C-510/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf, Niemcy) — Vera Mattner przeciwko Finanzamt Velbert (Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 56 WE i 58 WE — Podatek od nabycia własności tytułem darowizny — Teren, na którym została wzniesiona nieruchomość — Prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania — Odmienne traktowanie rezydentów i nierezydentów)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/10

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf, Niemcy) — Vera Mattner przeciwko Finanzamt Velbert
      (Sprawa C-510/08) (1)

      (Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 56 WE i 58 WE - Podatek od nabycia własności tytułem darowizny - Teren, na którym została wzniesiona nieruchomość - Prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania - Odmienne traktowanie rezydentów i nierezydentów)
      (2010/C 161/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Finanzgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Vera Mattner

         Strona pozwana: Finanzamt Velbert

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 39 WE i 43 WE oraz art. 56 WE w związku z art. 58 WE — Uregulowanie krajowe w dziedzinie podatku od darowizny nieruchomości ustalające kwotę wolną od podatku w wysokości 1 100 EUR, w przypadku gdy darczyńca i obdarowany mają miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, podczas gdy kwota wolna od podatku wynosi 205 000 EUR, jeżeli darczyńca lub obdarowany mają miejsce zamieszkania na terytorium kraju

         Sentencja

      Postanowienia art. 56 WE w związku z art. 58 WE powinny być interpretowane w ten sposób, iż sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, które przewiduje, że przy obliczaniu podatku od darowizn kwota podlegająca odliczeniu od podstawy opodatkowania nieruchomości nabytej w drodze darowizny położonej w tym państwie jest niższa, jeżeli darczyńca i obdarowany zamieszkują w chwili dokonania darowizny w innym państwie członkowskim, niż kwota, która miałaby zastosowanie, jeżeli przynajmniej jeden z nich zamieszkiwałby w chwili dokonania darowizny w pierwszym państwie członkowskim.

         (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa T-581/15: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2015 r. – Syndial/Komisja

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/71

         Skarga wniesiona w dniu 1 października 2015 r. – Syndial/Komisja
   (Sprawa T-581/15)
   (2015/C 398/85)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Syndial SpA(San Donato Milanese, Włochy) (przedstawiciele: L. Acquarone i S. Grassi, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności lub zmianę pisma Komisji Europejskiej – Sekretariat generalny Ref. Ares(20015)3238796 z dnia 3sierpnia 2015 r., zatytułowanej „Decyzja Sekretariatu generalnego w imieniu Komisji na podstawie art. 4 przepisów w celu wykonania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001”, dotyczącej „Wniosku potwierdzającego o udzielenie dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 – GESTDEM 2015/2796”, potwierdzającego odmowę Dyrekcję Generalną Środowiska Komisji Europejskiej wyrażoną w piśmie ENV.D.2/MC/vf/ARES(2015) z dnia 16 czerwca 2015 r. w odpowiedzi na wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów złożony przez Syndial SpA pismem INAMB-10/15 z dnia 6 maja 2015 r. przesłany pismem poleconym z dnia 8 maja 2015 r., i w konsekwencji stwierdzenie prawa Syndial SpA do zapoznania się z dokumentacja dotyczącą postępowania w sprawie naruszenia nr 2009/4426, wraz z nakazem ujawnienia, całkowitego lub częściowego, żądanych akt i dokumentów, których dotyczy wniosek o udzielenie dostępu złożony wyżej wspomnianym pismem INAMB-10/15 z dnia 6 maja 2015 r., przesłanym pismem poleconym z dnia 8 maja 2015 r. jak również stwierdzenie prawa Syndial do bycia formalnie wysłuchaną przez Komisję w celu wyjaśnienia i potwierdzenia informacji dostępnych w ramach przedmiotowego postępowania w sprawie naruszenia.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia lub błędnego zastosowania art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że w przypadku niniejszej sprawy nie zostało właściwie ocenione ograniczenie wyjątku, na który powołała się Komisję w odniesieniu do dostępu do dokumentów dotyczących postępowania w sprawie naruszenia nr 2009/4426, jakim jest istnienie „nadrzędnego interesu publicznego” przemawiającego za ujawnieniem wspomniane w zakończeniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001.

                           —

                           Zatwierdzony i już realizowany projekt uzdatnienia, do wykonania bezpośrednio przez Syndial (właściciela terenu) jest w pełni zgodny z zasadami wspólnotowymi dotyczącymi rehabilitacji i rekultywacji obszarów dotkniętych zanieczyszczeniem historycznym.

                           —

                           Stanowisko zajmowane przez Republikę Włoską w postępowaniu nr 2009/4426 wydaje się niespodziewanie poświęcać interes publiczny realizowany na poziomie krajowym na rzecz bezkrytycznego przystąpienia do zarzutów wysuniętych przez Komisję, przy zapomnieniu, że postępowanie, w wyniku którego został zatwierdzony projekt uzdatnienia obszaru, odbyło się zgodnie ze ścieżką przewidzianą na poziomie krajowym przez to samo ministerstwo, które obecnie kwestionuje jego ważność. Umożliwienie sprawdzenia przez Syndial, czy zgodność z zasadami wspólnotowymi jest rzeczywiście sprawdzana, stanowi zatem istotny i nadrzędny interes publiczny w rozumieniu art. 4 ust. 2.

                           —

                           Interes uzasadniający wnioski Syndial nie jest interesem prywatnym – skądinąd zgodnym z prawem – lecz uwzględnia bardziej istotny interes publiczny mający na celu skuteczną ochronę poprawności i prawidłowego przebiegu przedmiotowego postępowania wspólnotowego i wewnętrznych działań administracyjnych (będących przedmiotem wyraźnej ochrony na mocy, po pierwsze, art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i, po drugie, art. 97 konstytucji Republiki Włoskiej), który odnosi się nie tylko do prawa do obrony podmiotu indywidualnego (bezpośrednio zainteresowanego skutkami decyzji wydanych w postępowaniu w sprawie naruszenia), ale w szczególności do prawa podstawowego do informacji na temat środowiska, potwierdzonego przez zasady prawa Unii (art. 191 ust. 2 i 3 akapit pierwszy, w związku z zasadą, o której mowa w art. 11 TFUE, wprowadzoną w życie również poprzez przystąpienie Unii Europejskiej do konwencji z Aarhus z dnia 27 czerwca 1998 r.).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia lub błędnego zastosowania art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. Niezgodna z prawem odmowa częściowego dostępu.

                           —

                           Ogólne domniemanie nieujawniania, przewidziane w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 „nie wyklucza prawa zainteresowanych do wykazania, że dany dokument, o którego ujawnienie wnoszą, nie jest objęty tym domniemaniem lub że istnieje nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem odnośnego dokumentu na mocy art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001” (zob. wyrok z dnia 25 marca 2015 r., Sea Handling/Komisja, T-456/13, EU:T:2015:185, pkt 64).

                           —

                           W niniejszym przypadku mamy do czynienia z wnioskami o dostęp do dokumentów, których ujawnienie nie stoi w sprzeczności z żadnym interesem publicznym, lecz właśnie służy temu interesowi, ponieważ jedynie dzięki ich poznaniu możliwe będzie znalezienie informacji pozwalających nie tylko obalić z technicznego i prawnego punktu widzenia zarzuty postawione w ramach postępowania w sprawie naruszenia, lecz również wykazać ważność postępowania przeprowadzonego, za pełna zgodą właściwych podmiotów, w celu wybrania najbardziej właściwego projektu uzdatnienia obszaru Cengio, należącego wcześniej do ACNA zgodnie z zasadami wspólnotowymi w dziedzinie rekultywacji obszarów dotkniętych zanieczyszczeniem historycznym i w dziedzinie zrównoważonych działań w zakresie ochrony środowiska, a także w celu jego realizacji.

                           —

                           Dostęp mógłby zostać ograniczony do wskazania dokumentów przekazanych do akt sprawy przez Republikę Włoską, po utajnieniu tych, które znajdują się już w aktach postępowania.


title: Sprawa C-556/07: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/20

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-556/07)
   (2008/C 37/30)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Nolin, M. van Heezik, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przeprowadzając wystarczających kontroli, inspekcji i nadzoru nad połowami, w szczególności w związku z zakazem stosowania pławnic skrzelowych przy połowie określonych gatunków oraz nie zapewniając podjęcia stosowanych działań w odniesieniu do osób odpowiedzialnych za naruszenia przepisów wspólnotowych w zakresie zakazu stosowania pławnic oskrzelowych, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 i 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2847/1993 (1) oraz art. 23 ust. 1 i 2, art. 24 i 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2371/2002 (2);

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W skardze Komisja zarzuca stronie pozwanej stosowanie w błędny sposób przepisów wspólnotowych w zakresie rybołówstwa. Błędne stosowanie przepisów polegać miało z jednej strony na fakcie, że władze francuskie nie traktowały sieci typu „thonaille” jako pławnic skrzelowych, podczas gdy ze względu na ich charakterystykę techniczną sieci typu thonaille stanowią rodzaj pławnicy skrzelowej, zakazanej mocą przepisów wspólnotowych. Fakt, że thonaille może być stabilizowana za pomocą dryfkotwy jest w tym zakresie bez znaczenia dla sprawy, gdyż nie oznacza to, że nie może ona zdryfować z prądami morskimi lub wiatrem lecz jedynie, że jest utrzymywana na powierzchni przez pływaki i balast w celu zwiększenia jej wydajności i uniknięcia sytuacji, w której układa się poziomo tuż pod powierzchnią wody.
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego, z drugiej strony, polegać miało na braku systemu skutecznej kontroli, który zapewniałby przestrzeganie zakazu stosowania pławnic skrzelowych do połowu niektórych gatunków ryb oraz braku kontynuacji w ściganiu wykrytych naruszeń. Przeprowadzane kontrole dotyczyły jedynie przestrzegania przepisów krajowych, łagodniejszych w tym zakresie od przepisów wspólnotowych, a kary stosowane w razie ich naruszeń były łagodniejsze i mniej odstraszające.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 261, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 358 z, str. 59).


title: Sprawa C-583/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 6 września 2013 r. w sprawach połączonych T-289/11, T-290-11 i T-521/11, Deutsche Bahn AG i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 15 listopada 2013 r. przez Deutsche Bahn AG i in.

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 6 września 2013 r. w sprawach połączonych T-289/11, T-290-11 i T-521/11, Deutsche Bahn AG i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 15 listopada 2013 r. przez Deutsche Bahn AG i in.
   (Sprawa C-583/13 P)
   2014/C 24/17
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Deutsche Bahn AG, DB Mobility Logistics AG, DB Energie GmbH, DB Netz AG, DB Schenker Rail GmbH, DB Schenker Rail Deutschland AG, Deutsche Umschlaggesellschaft Schiene-Straße mbH (DUSS) (przedstawiciele: adwokaci W. Deselaers, E. Venot i J. Brückner)

      Inni uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii, Rada Unii Europejskiej, Urząd Nadzoru EFTA

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 6 września 2013 r. w sprawach połączonych T-289/11, T-290/11 i T-521/11;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji: C(2011) 1774 z dnia 14 marca 2011 r., C(2011) 2365 z dnia 30 marca 2011 r. i C(2011) 5230 z dnia 14 lipca 2011 r., nakazujących zgodnie z art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 kontrole w spółce Deutsche Bahn AG i w jej wszystkich spółkach zależnych (sprawy COMP/39.678 i COMP/39.731);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie opierają je na czterech zarzutach:

               Po pierwsze, Sąd błędnie zinterpretował i zastosował prawo podstawowe do nienaruszalności miru domowego lub jednoznaczne orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Właśnie w kontekście stopnia naruszenia prawa podstawowego i ryzyka nieodwracalnych szkód jest nieproporcjonalne, gdy Komisja, która działa także jako organ dochodzeniowy i dysponuje szerokim zakresem uprawnień, przeprowadza kontrole bez uprzedniego upoważnienia sądowego.

               Po drugie, Sąd błędnie zinterpretował i zastosował prawo podstawowe do skutecznej ochrony prawnej. Sama kontrola sądowa a posteriori w wypadku kontroli Komisji nie oferuje zainteresowanym przedsiębiorstwom skutecznej ochrony prawnej.

               Po trzecie, Sąd niesłusznie uznał za dowody przypadkowe dokumenty dotyczące rzekomych naruszeń konkurencji, które zostały uzyskane w ramach kontroli poza zakresem przedmiotu dochodzenia, mimo że podlegały one zakazowi wykorzystania. Urzędnicy Komisji przed rozpoczęciem tej kontroli zostali poinformowani o podejrzeniach dotyczących przedmiotu nieobjętego dochodzeniem. W ten sposób Komisja sztucznie zaaranżowała przypadek i ewentualnie w sposób niedopuszczalny rozszerzyła interpretację Trybunału (1) odnośnie do wyjątku dotyczącego dowodu przypadkowego, który powinien podlegać wykładni zawężającej.

               Wreszcie Sąd naruszył zasady ciężaru dowodu. Można przyjąć, a przynajmniej nie można wykluczyć, że niektóre dokumenty zostały uzyskane tylko z powodu wcześniejszego niedopuszczalnego poinformowania urzędników, to znaczy w przedmiocie nieobjętym dochodzeniem, jako rzekome „dowody przypadkowe”. Ze względu na to, że wnoszące odwołanie nie mają możliwości wykazania takiego związku przyczynowego i nie można też obciążyć ich tą okolicznością, miałoby miejsce odwrócenie ciężaru dowodu, przy którym Komisja byłaby zobowiązana do wykazania, iż te dokumenty faktycznie były dowodami przypadkowymi.

      (1)  Wyrok Trybunału z dnia 17 października 1989 r. w sprawie 85/87 Dow Benelux przeciwko Komisji, Rec. s. 3137.


title: Sprawa C-92/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — RWE Vertrieb AG przeciwko Verbraucherzentrale Nordrhein-Westfalen eV (Dyrektywa 2003/55/WE — Rynek wewnętrzny gazu ziemnego — Dyrektywa 93/13/EWG — Artykuł 1 ust. 2 oraz art. 3–5 — Umowy zawierane pomiędzy przedsiębiorcami a konsumentami — Ogólne warunki — Nieuczciwe postanowienia umowne — Jednostronna zmiana ceny usługi przez przedsiębiorcę — Odesłanie do bezwzględnie obowiązujących przepisów ustanowionych dla innej kategorii konsumentów — Możliwość zastosowania dyrektywy 93/13 — Obowiązek zredagowania prostym i zrozumiałym językiem oraz obowiązek przejrzystości)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — RWE Vertrieb AG przeciwko Verbraucherzentrale Nordrhein-Westfalen eV
   (Sprawa C-92/11) (1)

   (Dyrektywa 2003/55/WE - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 1 ust. 2 oraz art. 3–5 - Umowy zawierane pomiędzy przedsiębiorcami a konsumentami - Ogólne warunki - Nieuczciwe postanowienia umowne - Jednostronna zmiana ceny usługi przez przedsiębiorcę - Odesłanie do bezwzględnie obowiązujących przepisów ustanowionych dla innej kategorii konsumentów - Możliwość zastosowania dyrektywy 93/13 - Obowiązek zredagowania prostym i zrozumiałym językiem oraz obowiązek przejrzystości)
   2013/C 156/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: RWE Vertrieb AG

      Strona pozwana: Verbraucherzentrale Nordrhein-Westfalen eV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 1 ust. 2 w związku z pkt 1 lit. j) i pkt 2 lit. b) zdanie drugie załącznika, art. 3 i art. 5 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) — Wykładnia art. 3 ust. 3 w związku z lit. b) i c) załącznika A do dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, s. 57) — Klauzula ustanawiająca prawo przedsiębiorcy do jednostronnej zmiany ceny usługi poprzez odesłanie do bezwzględnie obowiązujących przepisów ustanowionych dla innej kategorii konsumentów — Stosowanie dyrektywy 93/13/EWG — Wymogi związane z obowiązkiem zredagowania prostym i zrozumiałym językiem oraz obowiązkiem przejrzystości

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że owa dyrektywa ma zastosowanie do klauzul ogólnych warunków włączonych do umów zawartych między przedsiębiorcą a konsumentem, które przejmują zasadę prawa krajowego mającą zastosowanie do innej kategorii umowy i które nie podlegają danym przepisom krajowym.

               2)

               Artykuły 3 i 5 dyrektywy 93/13 w związku z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE należy interpretować w ten sposób, że w celu oceny, czy standaryzowana klauzula umowna, na podstawie której przedsiębiorstwo zaopatrzenia zastrzega sobie prawo do zmiany opłat za dostawy gazu, odpowiada bądź nie odpowiada ustanowionym przez te przepisy wymogom dobrej wiary, równowagi i przejrzystości, istotnego znaczenia nabierają w szczególności:

                           —

                           kwestia, czy umowa wskazuje w sposób przejrzysty powody i sposób zmiany rzeczonych opłat, tak aby konsument mógł przewidzieć, w oparciu o jasne i zrozumiałe kryteria, ewentualne zmiany tych opłat. Brak informacji w tym zakresie przed zawarciem umowy co do zasady nie może być zrekompensowany samą okolicznością, że w czasie wykonywania umowy konsumenci zostaną poinformowani o zmianie opłat z odpowiednim wyprzedzeniem oraz o ich prawie do rozwiązania umowy, jeżeli nie zamierzają zaakceptować tej zmiany, oraz

                           —

                           kwestia, czy przyznane konsumentowi uprawnienie do rozwiązania umowy w konkretnych warunkach może być skutecznie wykonane.

                     Zadaniem sądu odsyłającego jest dokonanie rzeczonej oceny na podstawie wszystkich okoliczności danej sprawy, w tym wszystkich klauzul zawartych w ogólnych warunkach umów konsumenckich, których częścią jest sporna klauzula.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa C-476/08 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 grudnia 2009 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 i 2342/2002 — Zamówienia publiczne udzielane przez instytucje wspólnotowe na własny rachunek — Błąd w sprawozdaniu komisji przetargowej — Obowiązek uzasadnienia odrzucenia oferty oferenta)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/14

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 grudnia 2009 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-476/08 P) (1)

   (Odwołanie - Rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 i 2342/2002 - Zamówienia publiczne udzielane przez instytucje wspólnotowe na własny rachunek - Błąd w sprawozdaniu komisji przetargowej - Obowiązek uzasadnienia odrzucenia oferty oferenta)
   2010/C 24/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciel: N. Korogiannakis, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wilderspin i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 10 września 2008 r. w sprawie T-59/05 Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez wnoszącą odwołanie w ramach przetargu dotyczącego świadczenia usług z zakresu rozwijania i konserwacji systemów informacji oraz pokrewnych usług wspierających dla systemów informacji finansowej Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa oraz decyzji w sprawie udzielenia zamówienia innemu oferentowi — Obowiązek uzasadnienia odrzucenia oferty oferenta

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Sprawa C-336/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover — Niemcy) — Kabel Deutschland Vertrieb und Service GmbH & Co. KG przeciwko Niedersächsische Landesmedienanstalt für privaten Rundfunk (Dyrektywa 2002/22/WE — Artykuł 31 ust. 1 — Mieszczący się w granicach rozsądku obowiązek rozpowszechniania ( must carry ) — Uregulowania krajowe zobowiązujące operatorów analogowych sieci kablowych do wprowadzenia do swoich sieci kablowych wszystkich programów telewizyjnych dopuszczonych do rozpowszechnienia drogą naziemną — Zasada proporcjonalności)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/14

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover — Niemcy) — Kabel Deutschland Vertrieb und Service GmbH & Co. KG przeciwko Niedersächsische Landesmedienanstalt für privaten Rundfunk
   (Sprawa C-336/07) (1)

   (Dyrektywa 2002/22/WE - Artykuł 31 ust. 1 - Mieszczący się w granicach rozsądku obowiązek rozpowszechniania („must carry’) - Uregulowania krajowe zobowiązujące operatorów analogowych sieci kablowych do wprowadzenia do swoich sieci kablowych wszystkich programów telewizyjnych dopuszczonych do rozpowszechnienia drogą naziemną - Zasada proporcjonalności)
   (2009/C 44/23)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Hannover
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kabel Deutschland Vertrieb und Service GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Niedersächsische Landesmedienanstalt für privaten Rundfunk

      Przy udziale: Norddeutscher Rundfunk, Zweites Deutsches Fernsehen, ARTE GEIE, Bloomberg LP, Mitteldeutscher Rundfunk, MTV Networks Germany GmbH, venant aux droits de VIVA Plus Fernsehen GmbH, VIVA Music Fernsehen GmbH & Co. KG, MTV Networks Germany GmbH, venant aux droits de MTV Networks GmbH & Co. oHG, Westdeutscher Rundfunk, RTL Television GmbH, RTL II Fernsehen GmbH & Co. KG, VOX Film und Fernseh-GmbH & Co. KG, RTL Disney Fernsehen GmbH & Co. KG, SAT. 1 Satelliten-Fernsehen GmbH e.a., Regio.TV GmbH, Eurosport SA, TM-TV GmbH & Co. KG, ONYX Television GmbH, Radio Bremen, Hessischer Rundfunk, Nederland 2, Hamburg 1 Fernsehen Beteiligungs GmbH & Co. KG, Turner Broadcasting System Deutschland GmbH, n-tv Nachrichtenfernsehen GmbH & Co. KG, Bayerischer Rundfunk, Deutsches Sportfernsehen GmbH, NBC Europe GmbH, BBC World, Mediendienst Borkum — Kurverwaltung NSHB Borkum GmbH, Friesischer Rundfunk GmbH, Home Shopping Europe GmbH & Co. KG, Euro News SA, Reise-TV GmbH & Co. KG, SKF Spielekanal Fernsehen GmbH, TV 5 Europe, DMAX TV GmbH & Co. KG, anciennement XXP TV — Das Metropolenprogramm GmbH & Co. KG, RTL Shop GmbH,
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Hannover — Wykładnia art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51) — Przepisy krajowe nakładające na operatorów analogowych sieci kablowych obowiązek wprowadzenia do sieci kablowych wszystkich programów telewizyjnych, które są już rozpowszechniane drogą naziemną i przewidujące, że w przypadku niedoboru kanałów właściwy organ krajowy musi określić kolejność wnioskodawców, która prowadzi do pełnego zajęcia kanałów, którymi dysponuje operator sieci kablowej.
   Sentencja

               1)

               Artykuł 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie takim krajowym uregulowaniom, jak uregulowania sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, zobowiązującym operatora sieci kablowej do wprowadzenia do swojej analogowej sieci kablowej programów i usług telewizyjnych, które są już rozpowszechniane drogą naziemną, co skutkuje zajęciem ponad połowy dostępnych w tej sieci kanałów oraz przewidującym, na wypadek niedoboru dostępnych kanałów, ustalenie kolejności wnioskodawców prowadzące do zajęcia wszystkich dostępnych kanałów w tej sieci, o ile obowiązki te nie wywołują niemieszczących się w granicach rozsądku skutków ekonomicznych, czego sprawdzenie należy do sądu krajowego.

               2)

               Pojęcie „usługi telewizyjne” w rozumieniu art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22 obejmuje usługi świadczone przez nadawców telewizyjnych lub usługodawców w zakresie usług medialnych, takie ja telesprzedaż, o ile spełnione zostaną określone w tym przepisie przesłanki, czego ocena należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.