title: Sprawa C-125/13: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/21

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-125/13)
   2013/C 156/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Banks, A. Bouquet, A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 1243/2012 z dnia 19 grudnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1342/2008 ustanawiające długoterminowy plan w zakresie zasobów dorsza i połowów tych zasobów (1);

               —

               utrzymanie w mocy skutków rozporządzenia Rady po stwierdzeniu jego nieważności przez rozsądny czas po wydaniu wyroku, tzn. przez maksymalnie jeden pełny rok kalendarzowy, począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego po wydaniu wyroku; oraz

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze Komisja wnosi do Trybunału o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 1243/2012 z dnia 19 grudnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1342/2008 ustanawiające długoterminowy plan w zakresie zasobów dorsza i połowów tych zasobów przy utrzymaniu w mocy skutków prawnych tego rozporządzenia przez rozsądny czas po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie, tzn. przez maksymalnie jeden pełny rok kalendarzowy, począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego po wydaniu wyroku.
   Skarga Komisji opiera się na następujących trzech zarzutach:

               a)

               W zarzucie pierwszym dotyczącym naruszenia prawa w odniesieniu do podstawy prawnej zakwestionowanego rozporządzenia (naruszenie art. 43 ust. 2 TFUE) Komisja podnosi, że Rada dopuściła się błędu poprzez podzielenie wniosku Komisji i przyjęcie jego części na podstawie art. 43 ust. 3 TFUE, gdyż powinien on był zostać oparty w całości, jak to zaproponowała Komisja, na art. 43 ust. 2. Zakwestionowane rozporządzenie zawiera przepisy nieobjęte zakresem art. 43 ust. 3, który może tylko stanowić podstawę dla środków dotyczących ustalania i przydziału dopuszczalnych połowów.

               b)

               W zarzucie drugim dotyczącym wynikającego z powyższego naruszenia prawa w odniesieniu do procedury decyzyjnej i kompetencji instytucjonalnych Parlamentu Europejskiego w zakresie uczestniczenia w zwykłej procedurze ustawodawczej oraz Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w zakresie przeprowadzenia z nim należnych konsultacji (naruszenie art. 294 i art. 43 ust. 2 TFUE) Komisja podnosi, że cześć odnośnego wniosku została przyjęta przez Radę stanowiącą samodzielnie, a Parlament Europejski nie brał udział w jego przyjęciu, jakby to miało miejsce w ramach zwykłej procedury ustawodawczej, natomiast z Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym nie przeprowadzono odpowiednich konsultacji.

               c)

               Wreszcie w zarzucie trzecim dotyczącym przyjęcia zakwestionowanego rozporządzenia bez wniosku Komisji lub istotnej zmiany charakteru wniosku Komisji (fr. dénaturation) (naruszenie art. 17 TUE i art. 43 ust. 3 TFUE) Komisja wskazuje, że podzielenie wniosku przez Radę i wynikająca z tego zmiana podstawy prawnej jednej jego części doprowadziła do istotnej zmiany charakteru wniosku Komisji przy naruszeniu przysługującego Komisji wyłącznego prawa inicjatywy.

      (1)  Dz.U. L 352, s. 10.


title: Sprawa T-386/13: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2013 r. — Kėdainių rajono Okainių ŽŪB i in. przeciwko Komisji i Radzie

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/27

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2013 r. — Kėdainių rajono Okainių ŽŪB i in. przeciwko Komisji i Radzie
   (Sprawa T-386/13)
   2013/C 313/52
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Kėdainių rajono Okainių ŽŪB (Rejon kiejdański, Litwa) i 134 inne przedsiębiorstwa i osoby (przedstawiciel: adwokat I. Vėgėlė)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2012) 4391 wersja ostateczna z dnia 2 lipca 2012 r. zezwalającej na przyznanie uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich na Litwie za rok 2012 [zgłoszonej pod numerem K(2012) 4391];

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 277 TFUE, niemożności stosowania art. 132 ust. 2 ostatni akapit rozporządzenia (WE) nr 73/2009, który reguluje uzupełniające krajowe płatności bezpośrednie i płatności bezpośrednie i zgodnie z którym „[c]ałkowite bezpośrednie wsparcie, jakie może zostać przyznane rolnikowi w nowym państwie członkowskim po przystąpieniu w ramach odpowiednich płatności bezpośrednich, wraz z wszystkimi uzupełniającymi krajowymi płatnościami bezpośrednimi, nie przekracza poziomu wsparcia bezpośredniego, jakie przysługiwałoby rolnikowi na mocy odpowiadającego systemu płatności bezpośrednich mającego zastosowanie w tym czasie w państwach członkowskich innych niż nowe państwa członkowskie, od roku 2012, z uwzględnieniem zastosowania art. 7 związku z art. 10”;

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 277 TFUE, niemożności stosowania sformułowania „z uwzględnieniem wszelkich zmniejszeń zastosowanych na mocy art. 7 ust. 1” zawartego w art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009, który określa szczególne zasady dotyczące modulacji w nowych państwach członkowskich;

               —

               obciążenie pozwanych wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą, które zostaną udowodnione przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia i braku podstawy decyzji wykonawczej Komisji C(2012) 4391 wersja ostateczna
               Decyzja wykonawcza Komisji C(2012) 4391 wersja ostateczna z dnia 2 lipca 2012 r. nie ma uzasadnienia i podstawy, ponieważ brak jest danych wskazujących na to, że w 2012 r. poziom płatności bezpośrednich w nowych i starych państwach członkowskich Unii Europejskiej był jednolity (wyrównany).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że poziom płatności bezpośrednich na Litwie nie odpowiada poziomowi przewidzianemu w akcie przystąpienia oraz poziomowi płatności bezpośrednich w starych państwach członkowskich
               Faktyczny poziom płatności bezpośrednich na Litwie nie odpowiada poziomowi przewidzianemu w akcie przystąpienia z dnia 23 września 2003 r. Rozporządzenie nr 583/2004 z dnia 22 marca 2004 r. wprowadziło — z naruszeniem aktu przystąpienia — zmiany w rozporządzeniu nr 1782/2003 określającym pułapy krajowe pomocy rolnej dla nowych państw członkowskich (art. 71c i załącznik VIIIa do rozporządzenia nr 1782/2003).
               W 2012 r. poziom płatności bezpośrednich na Litwie wyrażony w procentach nie osiągnął poziomu płatności bezpośrednich w starych państwach członkowskich; w starych państwach członkowskich modulacja ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do kwot przekraczających 5 000 EUR, co oznacza, że nie wszystkie płatności bezpośrednie przyznane rolnikom w starych państwach członkowskich są modulowane (obniżone) o 10 %, a jedynie te przekraczające 5 000 EUR. W związku z tym nie można twierdzić zasadnie i zgodnie z prawem, że poziom płatności bezpośrednich w starych państwach członkowskich wyniósł w 2012 r. 90 % („100% minus modulacja w wysokości 10 %”). Poziom płatności bezpośrednich w starych państwach członkowskich był wyższy niż 90 %, zważywszy że część kwot nieprzekraczających 5 000 EUR, nie jest modulowana.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący różnicy w kwocie płatności bezpośrednich między Litwą a starymi państwami członkowskimi
               Płatności bezpośrednie faktycznie dokonane na rzecz rolników litewskich z budżetu Unii w 2012 r. należą do najniższych i wynoszą mniej niż połowę płatności bezpośrednich dokonanych w starych państwach członkowskich pomimo ich modulacji w wysokości 10 %.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że art. 10 ust. 1 in fine i art. 132 ust. 2 ostatni akapit rozporządzenia nr 73/2009 oraz decyzja wykonawcza Komisji C(2012) 4391 wersja ostateczna z dnia 2 lipca 2012 r., wydana na podstawie wspomnianego art. 132 ust. 2 ostatni akapit, naruszają akt przystąpienia
               Akt przystąpienia nie zawiera przepisów dotyczących modulacji płatności bezpośrednich na Litwie ani zmniejszeń w zakresie uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich na Litwie.
               Sformułowanie „z uwzględnieniem wszelkich zmniejszeń zastosowanych na mocy art. 7 ust. 1” zawarte w art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009, który znajduje się w rozdziale 2 tego rozporządzenia, jest sprzeczne z aktem przystąpienia, ponieważ ów przepis przyspiesza zakładane wyrównanie poziomu płatności bezpośrednich w starych i nowych państwach członkowskich.
               Zawarte w art. 132 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 sformułowanie „od roku 2012, z uwzględnieniem zastosowania art. 7 związku z art. 10”, które przewiduje zakładane wyrównanie poziomu płatności bezpośrednich w starych i nowych państwach członkowskich w 2012 r. jest sprzeczne z aktem przystąpienia, ponieważ określa konkretny rok (2012), w którym poziom otrzymanej pomocy ma się wyrównać.
               W art. 132 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 słowo „kwota” zostało zastąpione — z naruszeniem aktu przystąpienia — słowem „poziom”, które nie odsyła do pomocy faktycznie otrzymanej, ale do zakładanej wartości wyrażonej procentowo.
               Niezgodne z prawem jest porównywanie płatności bezpośrednich w starych i nowych państwach członkowskich poprzez zestawienie pomocy otrzymanej w starych państwach członkowskich (100 % minus modulacja) z pomocą otrzymaną w nowych państwach członkowskich w oparciu o wyrażoną procentowo wartość przewidzianą w akcie przystąpienia odnośnie do udzielenia pomocy.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący sprzeczności kwestionowanych środków z celami wspólnej polityki rolnej określonymi w traktacie FUE
               Zgodnie z aktem przystąpienia pomoc rolna w nowych państwach członkowskich jest obliczana na podstawie wydajności referencyjnej i powierzchni podstawowej. W 2012 r. wydajność referencyjna i powierzchnia podstawowa zostały istotnie zmienione na Litwie, w związku z czym stosowana modulacja i zmniejszenie w zakresie uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich są sprzeczne z celami wspólnej polityki rolnej, w szczególności z celem polegającym na zwiększeniu wydajności rolnictwa.


title: Sprawa C-117/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Włochy) w dniu 6 marca 2017 r. – Comune di Castelbellino/Regione Marche i in.

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Włochy) w dniu 6 marca 2017 r. – Comune di Castelbellino/Regione Marche i in.
   (Sprawa C-117/17)
   (2017/C 221/02)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Comune di Castelbellino

      Strona pozwana: Regione Marche, Ministero per i beni e le attività culturali, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Regione Marche Servizio Infrastrutture Trasporti Energia – P.F. Rete Elettrica Regionale, Provincia di Ancona

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo wspólnotowe (a w szczególności dyrektywa 2011/92/UE (1), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania spornych środków) sprzeciwia się zasadniczo krajowej regulacji lub krajowej praktyce administracyjnej, które zezwalają na poddanie kontroli podlegania ocenie oddziaływania na środowisko albo na poddanie ocenie oddziaływania na środowisko przedsięwzięć dotyczących instalacji zrealizowanych już w momencie, w którym przeprowadzana jest kontrola, czy też, przeciwnie, pozwala na uwzględnienie w tym zakresie okoliczności wyjątkowych, uzasadniających odstępstwo od zasady ogólnej, zgodnie z którą OOŚ ma charakter oceny prewencyjnej?

               2)

               Czy w szczególności odstępstwo to byłoby uzasadnione w przypadku, w którym nowa regulacja zwalnia z OOŚ dane przedsięwzięcie, które powinno było zostać poddane kontroli podlegania OOŚ na podstawie orzeczenia sądu krajowego, który uznał uprzednio obowiązujący przepis przewidujący zwolnienie za niekonstytucyjny lub niemający zastosowania?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. 2012, L 26, s. 1).


title: Sprawa C-617/13 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. – Repsol Lubricantes y Especialidades, SA, dawniej Repsol Lubricantes YPF y Especialidades, SA, Repsol Petróleo, SA, Repsol, SA/Komisja Europejska [Odwołanie — Artykuł 81 WE — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Podział rynku i uzgadnianie cen — Komunikat w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (2002) — Punkt 23 lit. b) akapit ostatni — Częściowe zwolnienie z grzywny — Dowody odnoszące się do stanu faktycznego uprzednio nieznanego Komisji Europejskiej]

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. – Repsol Lubricantes y Especialidades, SA, dawniej Repsol Lubricantes YPF y Especialidades, SA, Repsol Petróleo, SA, Repsol, SA/Komisja Europejska
   (Sprawa C-617/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 81 WE - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Hiszpański rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Podział rynku i uzgadnianie cen - Komunikat w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (2002) - Punkt 23 lit. b) akapit ostatni - Częściowe zwolnienie z grzywny - Dowody odnoszące się do stanu faktycznego uprzednio nieznanego Komisji Europejskiej])
   (2016/C 296/07)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Repsol Lubricantes y Especialidades, SA, dawniej Repsol Lubricantes YPF y Especialidades, SA, Repsol Petróleo, SA, Repsol, SA (przedstawiciele: L. Ortiz Blanco, J. Buendía Sierra, M. Muñoz de Juan, Á. Givaja Sanz, A. Lamadrid de Pablo, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Repsol Lubricantes y Especialidades, SA, Repsol Petróleo SA i Repsol SA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa C-136/08 P: Postanowienie Trybunału z dnia 30 kwietnia 2009 r. — Japan Tobacco, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)), Torrefacção Camelo Ld a (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 5 — Działanie na szkodę odróżniającego charakteru wcześniejszego znaku towarowego — Czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszego znaku towarowego — Prawdopodobieństwo — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CAMELO — Sprzeciw właściciela krajowych słownych i graficznych znaków towarowych CAMEL)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/16

         Postanowienie Trybunału z dnia 30 kwietnia 2009 r. — Japan Tobacco, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)), Torrefacção Camelo Lda

   (Sprawa C-136/08 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 5 - Działanie na szkodę odróżniającego charakteru wcześniejszego znaku towarowego - Czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszego znaku towarowego - Prawdopodobieństwo - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego „CAMELO” - Sprzeciw właściciela krajowych słownych i graficznych znaków towarowych CAMEL)
   2009/C 220/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Japan Tobacco, Inc. (przedstawiciele: A. Ortiz López, S. Ferrandis González i E. Ochoa Santamaría, abogados)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Torrefacção Camelo Lda

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie T-128/06 Japan Tobacco przeciwko OHIM i Torrefacçao Camelo, na mocy którego Sąd oddalił skargę wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 lutego 2006 r. dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Japan Tobacco i Torrefacçao Camelo — Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) — Podstawy odmowy rejestracji znaku towarowego — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego znaku towarowego lub działanie na jego szkodę

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Japan Tobacco Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 stycznia 2005 r. w sprawie T-209/04 Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Polityka rybołówstwa — Zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa — Wniosek o udzielenie zezwolenia na utworzenie wspólnych przedsiębiorstw — Brak zajęcia stanowiska przez Komisję — Skarga na bezczynność — Oczywista bezzasadność skargi)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/21

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 stycznia 2005 r.
   w sprawie T-209/04 Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Polityka rybołówstwa - Zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa - Wniosek o udzielenie zezwolenia na utworzenie wspólnych przedsiębiorstw - Brak zajęcia stanowiska przez Komisję - Skarga na bezczynność - Oczywista bezzasadność skargi)
   (2005/C 115/41)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie T-209/04 Królestwo Hiszpanii, reprezentowane przez N. Díaz Abad, abogado del Estado, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: T. van Rijn oraz S. Pardo Quintillán), mającej za przedmiot skargę na bezczynność, zmierzającą do stwierdzenia, że Komisja bezprawnie powstrzymała się od zajęcia stanowiska w sprawie zezwoleń, o które wniosły władze hiszpańskie w związku z zamierzonym utworzeniem wspólnych przedsiębiorstw zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2792/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa (Dz.U. L 337, str. 10), zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 2369/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. (Dz.U. L 358, str. 49), Sąd (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes, J. Azizi i E. Cremona, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 10 stycznia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona w zakresie, w jakim dotyczy ona wniosków w sprawie statków Balcagia i Enterprace.

               2

               Rozstrzygnięcie skargi w pozostałym zakresie stało się bezprzedmiotowe.

               3

               Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004.


title: Sprawa T-492/04: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2004 r. przez Jungbunzlauer AG i troje innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/30

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2004 r. przez Jungbunzlauer AG i troje innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-492/04)
   (2005/C 82/58)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 23 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Jungbunzlauer AG, Bazylea (Szwajcaria), Jungbunzlauer Ladenburg GmbH, Ladenburg (Niemcy), Jungbunzlauer Holding AG, Chur (Szwajcaria) i Jungbunzlauer Austria AG, Wiedeń, reprezentowanych przez adwokatów R. Bechtolda, M. Karla, U. Soltésza i C. Steinle, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               1)

               stwierdzenie nieważności w całości decyzji Komisji z dnia 29 września 2004 r. (sprawa COMP/E-1/36.756 – glukonat sodu);
               ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji wobec poszczególnych adresatów,
               ewentualnie obniżenie grzywien nałożonych w decyzji;

               2)

               obciążenie Komisji kosztami postępowania skarżących;

               3)

               dołączenie akt postępowania T-312/01 oraz podjęcie wszelkich środków organizacji postępowania, które Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że skarżące brały udział w trwałym porozumieniu i/lub praktykach uzgodnionych w sektorze glukonatu sodu, naruszając tym art. 81 ust. 1 WE i art. 53 Porozumienia o EOG. W związku z tym na przedsiębiorstwa te nałożono grzywny.
   Skarżące zwracają się przeciwko tej decyzji i podnoszą, że tylko Jungbunzlauer Ladenburg GmbH jest odpowiedzialna za naruszenie. Jungbunzlauer Austria AG i Jungbunzlauer AG nigdy nie brały udziału w naruszeniu i nie miały wpływu na zachowanie na rynku i politykę gospodarczą Jungbunzlauer Ladenburg GmbH. Nie odpowiadały one również z tytułu powiązania prawnego ich spółek z Jungbunzlauer Ladenburg GmbH lub też ich przynależności do grupy Jungbunzlauer. Jungbunzlauer Holding AG jest wyłącznie spółką holdingową, która nie ma decydującego wpływu na politykę ilościową i cenową, a tym samym na zachowanie spółki Jungbunzlauer Ladenburg GmbH na rynku glukonatu sodu.
   Nawet gdyby Jungbunzlauer Austria AG, Jungbunzlauer AG i Jungbunzlauer Holding AG były odpowiedzialne za naruszenie, co zdaniem skarżących nie ma miejsca, uprawnienie Komisji do nałożenia grzywien na te spółki było już przedawnione.
   Skarżące podnoszą ponadto, że decyzja w części skierowanej do Jungbunzlauer Ladenburg GmbH zawiera błędy formalne i materialne, ponieważ Komisja naruszyła szereg zasad. Między innymi Komisja naruszyła zasady domniemania niewinności i dobrej administracji przez to, że w trakcie zawisłych postępowań sądowych w sprawie decyzji z dnia 2 października 2001 r. dotyczącej tego samego kartelu, przeprowadziła drugie postępowanie administracyjne. Swoją „drugą” decyzją z dnia 29 września 2004 r. Komisja naruszyła również zasady uzasadnionego zaufania i ne bis in idem. Poza tym czas trwania postępowania był nadmiernie długi.
   Odnośnie do wymiaru grzywny skarżące podnoszą m.in., że grzywna jest nieproporcjonalnie wysoka i przekracza dopuszczalną górną granicę grzywny, że Komisja przyjmuje niewłaściwy okres, że Jungbunzlauer Ladenburg GmbH nie pełniła roli kierowniczej i że mają miejsce okoliczności łagodzące ze względu na nadmierną długość postępowania.


title: Sprawa C-249/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 2 maja 2016 r. – Saale Kareda/Stefan Benkö

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 2 maja 2016 r. – Saale Kareda/Stefan Benkö
   (Sprawa C-249/16)
   (2016/C 305/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Saale Kareda

      Strona pozwana: Stefan Benkö

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1215/2012”) należy interpretować w ten sposób, że roszczenie o zwrot (roszczenie kompensacyjne/regresowe) dłużnika wynikające ze (wspólnej) umowy kredytowej z bankiem, który sam zapłacił raty kredytu, przeciwko innemu dłużnikowi z tej umowy kredytu, stanowi pochodne (wtórne) umowne roszczenie z umowy kredytu?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy miejsce zaspokojenia wynikającego z umowy kredytu roszczenia o zwrot (roszczenia kompensacyjnego/regresowego), przysługującego dłużnikowi wobec innego dłużnika, określa się

                           a)

                           na podstawie art. 7 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia nr 1215/2012 („miejsce świadczenia usług”) czy też

                           b)

                           zgodnie z art. 7 pkt 1 lit. c) w związku z lit. a) rozporządzenia nr 1215/2012 na podstawie lex causae?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2.a):
               Czy przyznanie kredytu przez bank jest świadczeniem charakterystycznym z umowy kredytu i z tego względu miejsce wykonania tej usługi określa się zgodnie z art. 7 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia nr 1215/2012 na podstawie siedziby banku, jeżeli udzielenie tego kredytu nastąpiło wyłącznie tam?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2.b):
               Czy dla określenia miejsca wykonania świadczenia umownego w świetle art. 7 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 1215/2012, które nie zostało spełnione, istotna jest

                           a)

                           chwila zaciągnięcia kredytu przez obu dłużników (marzec 2007 r.) czy też

                           b)

                           każda chwila, w której uprawniony do regresu dłużnik kredytowy dokonywał na rzecz banku płatności, z których wywodzi on roszczenie regresowe (od czerwca 2012 r. do czerwca 2014 r.)?

      (1)  Dz.U. L 351, s. 1.


title: Sprawa T-332/16: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2016 r. – Colgate-Palmolive/EUIPO (360°)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/32

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2016 r. – Colgate-Palmolive/EUIPO (360o)
   (Sprawa T-332/16)
   (2016/C 296/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Colgate-Palmolive Co. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Zintler i A. Stolz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „360o” – zgłoszenie nr 14 042 162

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 kwietnia 2016 r. w sprawie R 2288/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 i przepisów prawnych dotyczących jego stosowania określonych w art. 65 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-275/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 89/665/EWG — Procedury odwoławcze w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane — Niepełna transpozycja)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/21

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie C-275/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 89/665/EWG - Procedury odwoławcze w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane - Niepełna transpozycja)
   (2004/C 300/43)
   Język postępowania: portugalski
   W sprawie C- 275/03 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: A. Caeiros i K. Wiedner) przeciwko Republice Portugalskiej (pełnomocnicy: L. Fernandes i C. Gagliardi Graça) mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia w trybie artykułu 226 WE wniesioną dnia 25 czerwca 2003 r., Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Borg Barthet, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), S. von Bahr i U. Lõhmus, sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie uchylając dekretu-ustawy nr 48 051 z dnia 21 listopada 1967 r. uzależniającego przyznanie odszkodowania podmiotom, które poniosły uszczerbek wskutek naruszenia wspólnotowego prawa zamówień publicznych lub krajowych przepisów go transponujących od obowiązku udowodnienia winy lub niedbalstwa, Republika Portugalii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane.

               2)

               Republika Portugalii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003.


title: Sprawa T-80/16: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2016 r. – Shire Pharmaceuticals Ireland/EMA

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/37

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2016 r. – Shire Pharmaceuticals Ireland/EMA
   (Sprawa T-80/16)
   (2016/C 136/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shire Pharmaceuticals Ireland Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: D. Anderson, QC, M. Birdling, Barrister, G. Castle i S. Cowlishaw, Solicitors)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków z dnia 15 grudnia 2015 r. i doręczonej skarżącej w dniu 18 grudnia 2015 r. odmawiającej uznania wniosku na podstawie rozporządzenia (WE) nr 141/2000 (1) o oznaczenie produktu leczniczego jako sierocego produktu leczniczego; i

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut podnosząc, iż w zaskarżonej decyzji popełniono błąd co do wykładni i stosowania rozporządzenia (WE) nr 141/2000. Skarżąca twierdzi, iż strona pozwana:

               —

               błędnie zastosowała art. 5 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 poprzez brak uwzględnienia proceduralnego charakteru uznania wniosku;

               —

               nie powinna była dojść do wniosku, iż nie ustalono (lub nie można było ustalić) spełnienia przesłanek oznaczenia;

               —

               błędnie zastosowała pojęcie „produkt leczniczy” i „substancja czynna”, sprzecznie z art. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 141/2000;

               —

               błędnie zastosowała i błędnie oparła się na komunikacie Komisji Europejskiej w sprawie rozporządzenia (WE) nr 141/2000 (2);

               —

               błędnie oparła się na okoliczności, iż skarżący uprzednio otrzymał pomoc na podstawie art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1141/2000; i

               —

               naruszyła cel rozporządzenia 9WE) nr 141/2000 określony przez art. 1 rozporządzenia (WE) nr 141/2000.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. 2000 L 18, s. 1).

      (2)  Komunikat (2003/C 178/02) Komisji w sprawie rozporządzenia (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. 2003 C 178, s. 2).


title: Sprawa T-48/17: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2017 r. – ADDE/Parlament

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/40

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2017 r. – ADDE/Parlament
   (Sprawa T-48/17)
   (2017/C 078/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sojusz na rzecz Demokracji Bezpośredniej w Europie (ADDE) (przedstawiciel: adwokat L. Defalque)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 21 listopada 2016 r. dotyczącej finansowania partii ADDE za rok 2015, w której stwierdzono, że kwota 500 615,55 EUR ma charakter niekwalifikowalny, oraz zażądano zwrotu kwoty 172 654,92 EUR.

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 15 grudnia 2016 r. w zakresie, w jakim ograniczono w niej zaliczkę na dotację za rok 2017 do 33 % maksymalnej kwoty dotacji oraz uzależniono jej wypłatę od przedstawienia dowodu udzielenia gwarancji na pierwsze żądanie, oraz w rezultacie art. I.4.1 decyzji o przyznaniu dotacji nr FINS-2017-13, stanowiącej załącznik do owej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 listopada 2016 r. strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu zasady dobrej administracji oraz prawa do obrony.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na szeregu oczywistych błędach w ocenie, w wyniku czego doszło do naruszenia art. 7, 8 i 9 rozporządzenia (WE) nr 2004/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania (Dz.U. 2003, L. 297, s. 1).

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu zasad proporcjonalności i równego traktowania.

         Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 grudnia 2016 r. strona skarżąca podnosi trzy zarzuty

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu zasady dobrej administracji oraz prawa do obrony.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na naruszeniu art. 134 rozporządzenia finansowego UE.

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu zasad proporcjonalności i równego traktowania.


title: Sprawa C-170/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 7 kwietnia 2011 r. — Maurice Robert Josse Marie Ghislain Lippens i in. przeciwko Hendrikusowi Cornelisowi Kortekaasowi i in., inny uczestnik: Ageas N.V., dawniej Fortis N.V.

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 7 kwietnia 2011 r. — Maurice Robert Josse Marie Ghislain Lippens i in. przeciwko Hendrikusowi Cornelisowi Kortekaasowi i in., inny uczestnik: Ageas N.V., dawniej Fortis N.V.
   (Sprawa C-170/11)
   2011/C 179/22
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Strony skarżące:

               Maurice Robert Josse Marie Ghislain Lippens

               Gilbert Georges Henri Mittler

               Jean Paul Francois Caroline Votron

         Strony pozwane:

               Hendrikus Cornelis Kortekaas

               Kortekaas Entertainment Marketing B.V.

               Kortekaas Pensioen B.V.

               Dirk Robbard De Kat

               Johannes Hendrikus Visch

               Euphemia Joanna Bökkerink

               Laminco GLD N-A

         Inny uczestnik: Ageas N.V., dawniej Fortis N.V.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy rozporządzenie nr 1206/2001 (1), a w szczególności jego art. 1 ust. 1 należy interpretować w ten sposób, że sąd, który zamierza przesłuchać świadka zamieszkałego w innym państwie członkowskim, dla tej formy przeprowadzenia dowodów zawsze musi skorzystać z postępowania ustanowionego przez rzeczone rozporządzenie, czy też jest uprawniony do skorzystania z postępowania przewidzianego w jego własnym krajowym prawie procesowym, jak wezwanie świadka przed ów sąd?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych (Dz.U. L 174, s. 1).


title: Sprawa T-285/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 listopada 2008 r. — Agraz i in. przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynku w sektorze przetworów owocowo-warzywnych — Pomoc produkcyjna w odniesieniu do przetworów z pomidorów — Metoda obliczania kwoty pomocy — Rok gospodarczy 2000/2001 — Oszacowanie szkody)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 listopada 2008 r. — Agraz i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-285/03) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynku w sektorze przetworów owocowo-warzywnych - Pomoc produkcyjna w odniesieniu do przetworów z pomidorów - Metoda obliczania kwoty pomocy - Rok gospodarczy 2000/2001 - Oszacowanie szkody)
   (2009/C 19/42)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Agraz, SA (Madryt, HIszpania) oraz 86 innych podmiotów, których firmy figurują w załacznikach I i II do wyroku (przedstawiciele: adwokaci J.L. da Cruz Vilaça, D. Choussy i S. Estima Martins)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Nolin, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga odszkodowawcza zmierzająca do naprawienia szkody poniesionej przez stronę skarżącą w związku z przyjętym sposobem obliczania kwoty pomocy produkcyjnej określonej w rozporządzeniu (WE) Komisji nr 1519/2000 z dnia 12 lipca 2000 r. ustalającym cenę minimalną oraz wysokość pomocy produkcyjnej w sezonie 2000/2001 w odniesieniu do przetworów otrzymywanych z pomidorów (Dz.U. L 174, s. 29).
   Sentencja wyroku

               1)

               Nakazuje się Komisji wypłatę na rzecz Agraz, SA i 86 innych spółek, których firmy figurują w załącznikach I i II do wyroku, odszkodowanie odpowiadające zwiększeniu o 15,54 % kwoty pomocy produkcyjnej określonej w załączniku II do rozporządzenia nr 1519/2000, którą spółki te otrzymały w latach gospodarczych 2000/2001.

               2)

               Odszkodowanie to zostanie powiększone o odsetki wyrównawcze, liczone od dnia rzeczywistej wypłaty pomocy na rzecz każdej ze spółek po stronie skarżącej do dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, zgodnie ze stopą procentową stosowaną przez EBC do podstawowych operacji refinansujących, zwiększoną o dwa punkty w odniesieniu do spółek, których firmy figurują w załączniku I oraz o stopę rocznej inflacji stwierdzonej w danym okresie przez Eurostat w państwach członkowskich, w których znajdują się siedziby spółek, których firmy figurują w załączniku II.

               3)

               Kwota odszkodowania wynikająca z ponownego oszacowania zostanie powiększona o odsetki za zwłokę, liczone od dni ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia całkowitej spłaty zgodnie ze stopą procentową stosowaną przez EBC do podstawowych operacji refinansujących, zwiększoną o dwa punkty.

               4)

               Agraz oraz 86 innych spółek, których firmy figurują w załącznikach I i II pokryją dwie piąte ich własnych kosztów poniesionych w postępowaniach przez Sądem i Trybunałem.

               5)

               Komisja pokryje swe własne koszty i trzy piąte kosztów poniesionych w postępowaniach przed Sądem i Trybunałem przez Agraz i 86 innych spółek, których firmy figurują w załącznikach I i II.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003.


title: Sprawa C-135/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 15 marca 2017 r. – X-GmbH/Finanzamt Stuttgart – Körperschaften.

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 15 marca 2017 r. – X-GmbH/Finanzamt Stuttgart – Körperschaften.
   (Sprawa C-135/17)
   (2017/C 221/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X-GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Stuttgart – Körperschaften

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 57 ust. 1 WE (obecnie art. 64 ust. 1 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że istniejące w dniu 31 grudnia 1993 r. ograniczenie przez państwo członkowskie przepływu kapitału z państwami trzecimi w związku z inwestycjami bezpośrednimi nie narusza art. 56 WE (obecnie art. 63 TFUE) również wtedy, gdy istniejący w tym dniu przepis prawa krajowego ograniczający przepływ kapitału z państwami trzecimi dotyczył zasadniczo tylko inwestycji bezpośrednich, jednakże po tym dniu został rozszerzony w ten sposób, że obejmuje również posiadanie udziałów portfelowych w zagranicznych spółkach nieprzekraczających progu 10 %?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy art. 57 ust. 1 WE należy interpretować w ten sposób, że trzeba uważać za stosowanie istniejącego w dniu 31 grudnia 1993 r. przepisu prawa krajowego dotyczącego ograniczenia przepływu kapitału z państwami trzecimi w związku z inwestycjami bezpośrednimi, jeżeli zastosowanie znajduje zasadniczo odpowiadający istniejącemu w tym dniu ograniczeniu późniejszy przepis prawa krajowego, jednakże ograniczenie to zostało istotnie zmienione w krótkim czasie po tym dniu na podstawie ustawy, która wprawdzie weszła w życie, jednakże w praktyce nigdy nie znalazła zastosowania, ponieważ jeszcze zanim mogła ona mieć zastosowanie po raz pierwszy do indywidualnego przypadku, została zastąpiona przez mający obecnie zastosowanie przepis prawa krajowego?

               3)

               W razie udzielenia na jedno z obu powyższych pytań odpowiedzi przecząca: Czy art. 56 WE sprzeciwia się uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym podstawa wymiaru podatku podatnika mającego siedzibę w państwie członkowskim, który posiada co najmniej 1 % udziałów w spółce mającej siedzibę w innym państwie (tutaj: w Szwajcarii), zaś dochody aktywne mające charakter inwestycji kapitałowej są opodatkowane proporcjonalnie, w wysokości danego udziału procentowego, jeżeli dochody te są objęte niższą stawką opodatkowania niż w pierwszym wymienionym państwie?


title: Sprawa C-568/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 6 listopada 2013 r. — Azienda Ospedaliero-Universitaria di Careggi-Firenze przeciwko Data Medical Service srl

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 6 listopada 2013 r. — Azienda Ospedaliero-Universitaria di Careggi-Firenze przeciwko Data Medical Service srl
   (Sprawa C-568/13)
   2014/C 52/45
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Azienda Ospedaliero-Universitaria di Careggi-Firenze

      Strona pozwana: Data Medical Service srl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 dyrektywy 50/1992 (1), analizowany również w świetle późniejszego art. 1 ust. 8 dyrektywy 18/2004 (2), stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które były interpretowane w ten sposób, że wykluczają uczestnictwo w przetargach strony wnoszącej odwołanie w niniejszym postępowaniu, jako placówki szpitalnej o charakterze publicznego podmiotu gospodarczego?

               2)

               Czy prawo Unii Europejskiej w zakresie zamówień publicznych — w szczególności ogólne zasady wolnej konkurencji, niedyskryminacji, proporcjonalności — stoi na przeszkodzie przepisom krajowym zezwalającym na to, by podmiot taki jak wnosząca odwołanie placówka szpitalna, która korzysta regularnie z zasobów publicznych i której bezpośrednio udzielono zamówienia na świadczenie publicznej usługi zdrowotnej, czerpała korzyść z tej sytuacji przewagi nad konkurencją, mającej decydujące znaczenie przy porównaniu konkurencyjności z innymi podmiotami gospodarczymi — o czym świadczy wysokość zaoferowanej obniżki — bez jednoczesnego wprowadzenia środków korygujących, mających na celu uniknięcie podobnego efektu zakłócającego konkurencję?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa T-383/12: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2012 r. — Ferienhäuser zum See przeciwko OHIM — Sunparks Groep (Sun Park Holidays)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/29

         Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2012 r. — Ferienhäuser zum See przeciwko OHIM — Sunparks Groep (Sun Park Holidays)
   (Sprawa T-383/12)
   2012/C 355/63
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ferienhäuser zum See GmbH (Marienmünster, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Boden i I. Höfener)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sunparks Groep NV (Den Haan, Belgia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 czerwca 2012 r. w sprawie R 1928/2011-4;

               —

               uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 25 lipca 2012 r.; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Sun Park Holidays Die wohl kinderfreundlichste Art Campingurlaub zu machen!” w kolorach niebieskim, żółtym i czarnym dla usług z klas 39 i 43 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9078049

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Sunparks Groep NV

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy w kolorach niebieskim i zielonym „Sunparks Holiday Parks” zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy pod nr 6852453 dla usług z klas 39, 41 i 43; słowny znak towarowy „SUNPARK” zarejestrowany w Beneluksie pod nr 834301; graficzny znak towarowy „SUNPARKS” zarejestrowany w Beneluksie pod nr 853882 i jako międzynarodowy znak towarowy pod nr 992185

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-1/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Athesia Druck Srl przeciwko Ministero delle Finanze, Agenzia delle Entrate (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 9 ust. 2 lit. e) — Artykuł 9 ust. 3 lit. b) — Trzynasta dyrektywa VAT — Artykuł 2 — Miejsce świadczenia — Usługi reklamowe — Zwrot podatku VAT — Przedstawiciel podatkowy)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Athesia Druck Srl przeciwko Ministero delle Finanze, Agenzia delle Entrate
   (Sprawa C-1/08) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 9 ust. 2 lit. e) - Artykuł 9 ust. 3 lit. b) - Trzynasta dyrektywa VAT - Artykuł 2 - Miejsce świadczenia - Usługi reklamowe - Zwrot podatku VAT - Przedstawiciel podatkowy)
   2009/C 90/08
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte suprema di cassazione (Włochy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Athesia Druck Srl

      Strona pozwana: Ministero delle Finanze, Agenzia delle Entrate

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Corte suprema di cassazione (Włochy) – Wykładnia art. 9 ust. 2 lit. e) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) – Usługi reklamowe – Ustalenie miejsca świadczenia usług – Świadczenie usług przez przedsiębiorstwo mające siedzibę na terytorium Wspólnoty na rzecz przedsiębiorstwa mającego siedzibę w państwie trzecim, lecz mającego przedstawiciela podatkowego na terytorium państwa członkowskiego

      Sentencja

   W odniesieniu do usług reklamowych, w sytuacji, gdy usługobiorca ma siedzibę poza terytorium Wspólnoty Europejskiej, miejscem świadczenia jest, co do zasady, siedziba usługobiorcy zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. e) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej przez dyrektywę Rady 84/386/EWG z dnia 31 lipca 1984 r. Niemniej jednak państwa członkowskie mogą, na zasadzie odstępstwa od tej reguły, korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 9 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy 77/388, ustalić miejsce świadczenia tych usług na obszarze zainteresowanego państwa członkowskiego.
   Jeżeli skorzystano z uprawnienia przewidzianego w art. 9 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy 77/388 z późniejszymi zmianami, świadczenie usługi reklamowej spełnione przez usługodawcę mającego siedzibę we Wspólnocie Europejskiej na rzecz usługobiorcy mającego siedzibę w państwie trzecim, niezależnie od tego, czy usługobiorca jest usługobiorcą końcowym, czy pośrednim, uznaje się za spełnione we Wspólnocie Europejskiej, pod warunkiem, że faktyczne korzystanie i eksploatacja w rozumieniu art. 9 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy 77/388 ma miejsce wewnątrz zainteresowanego państwa członkowskiego; w odniesieniu do usług reklamowych zachodzi to w sytuacji, gdy przekaz reklamowy będący przedmiotem świadczenia jest rozpowszechniany z terytorium zainteresowanego państwa członkowskiego.
   Artykuł 9 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy 77/388 z późniejszymi zmianami nie może prowadzić do opodatkowania usług reklamowych świadczonych przez usługodawcę mającego siedzibę poza Wspólnotą Europejską na rzecz jego własnych klientów, nawet jeśli ten usługodawca jest jednocześnie usługobiorcą pośrednim z uwagi na wcześniejsze świadczenie usług, a świadczenie tego rodzaju nie należy do zakresu stosowania art. 9 ust. 2 lit. e) tej dyrektywy oraz, bardziej ogólnie, do zakresu stosowania całego art. 9 powyższej dyrektywy, do których to przepisów wyraźnie odwołuje się art. 9 ust. 3 lit. b) tej samej dyrektywy.
   Fakt, iż świadczenie podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 9 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy 77/388 nie stoi na przeszkodzie prawu podatnika do żądania zwrotu podatku VAT z chwilą, gdy spełni warunki wskazane w art. 2 trzynastej dyrektywy Rady z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty.
   Wyznaczenie przedstawiciela podatkowego nie ma, jako takie, wpływu na opodatkowanie lub brak opodatkowania usług, z których osoba reprezentowana skorzystała, albo które osoba ta świadczyła.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa T-509/15: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2015 r. – Kessel madintim/OHIM – Janssen Cilag (Premeno)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/45

         Skarga wniesiona w dniu 3 września 2015 r. – Kessel madintim/OHIM – Janssen Cilag (Premeno)
   (Sprawa T-509/15)
   (2015/C 354/55)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kessel madintim GmbH (Mörfelden-Walldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Jacob i U. Staudenmaier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Janssen-Cilag GmbH (Neuss, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Premeno” – zgłoszenie nr 6 408 926

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2.07.2015 w sprawie R 349/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu;

               —

               ewentualnie: przekazanie sprzeciwu do ponownego rozpoznania przez OHIM;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania na podstawie art. 134 ust. 1 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-476/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg (Austria) w dniu 1 października 2010 r. — projektart Errichtungsgesellschaft mbH, Eva Maria Pepic i Herbert Hilbe przeciwko Grundverkehrs-Landeskommission Vorarlberg

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg (Austria) w dniu 1 października 2010 r. — projektart Errichtungsgesellschaft mbH, Eva Maria Pepic i Herbert Hilbe przeciwko Grundverkehrs-Landeskommission Vorarlberg
   (Sprawa C-476/10)
   ()
   2010/C 328/38
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: projektart Errichtungsgesellschaft mbH, Eva Maria Pepic und Herbert Hilbe

      Strona pozwana: Grundverkehrs-Landeskommission Vorarlberg

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis art. 6 ust. 4 dyrektywy 88/361/EWG z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie wykonania art. 67 traktatu (1), zgodnie z którym może zostać utrzymane w mocy istniejące prawo krajowe regulujące zakup drugich miejsc zamieszkania, może być nadal stosowany do nabywania drugich miejsc zamieszkania, położonych w państwie członkowskim UE, przez obywatela należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego Księstwa Lichtensteinu?

               2)

               Czy uregulowanie krajowe, które z powołaniem się na art. 6 ust. 4 dyrektywy Rady 88/361/EWG z dnia 24 czerwca 1988 r. zakazuje obywatelowi Księstwa Lichtensteinu nabycia położonego w jednym z państw UE drugiego miejsca zamieszkania, jest sprzeczne z postanowieniami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym dotyczącymi swobody przepływu kapitału, wobec czego organ krajowy nie powinien zastosować takiego uregulowania?

      (1)  Dz.U. L 178, s. 5.


title: Sprawa T-691/13: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r. — Ricoh Belgium przeciwko Radzie

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/43

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r. — Ricoh Belgium przeciwko Radzie
   (Sprawa T-691/13)
   2014/C 52/82
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Ricoh Belgium NV (Vilvoorde, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci N. Braeckevelt i A. de Visscher)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 29 października 2013 r. dotyczącej udzielenia części czwartej zamówienia „Zakup lub najem czarno-białych urządzeń wielofunkcyjnych (MFP) i związane z nimi usługi serwisowe w budynkach użytkowanych przez sekretariat generalny Rady i Unii Europejskiej — nr 2013/S 83-138901” na rzecz innego przedsiębiorstwa, niż Ricoh Belgium NV;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady przejrzystości na podstawie art. 15 TFUE, art. 298 TFUE, art. 102 ust. 1 rozporządzenia nr 966/2012 (1).
               W szczególności, choć nie było to wskazane w mającej zastosowanie specyfikacji pozwana testowała drukarkę (prędkość drukarki) skarżącej w chwili wszczęcia pracy, a nie w najbardziej wydajnym momencie. Wyniknęły stąd różnice pomiędzy pomiarami/danymi w ofercie skarżącej a pomiarami/danymi pochodzącymi z wyników testów, które ostatecznie były na niższym poziomie, a zatem skutkowały gorszym wynikiem. Skarżąca nie może zweryfikować, czy urządzenia jej konkurentki były testowane w tych samych (niekorzystnych) warunkach. Ponadto pozwana po zakończeniu testów dotyczących tego kryterium udzielenia zamówienia (kryterium C „techniczna ocena urządzeń na podstawie testów”) zarejestrowała obliczenie i wynik oraz przekazała je skarżącej. Ów wynik (a mianowicie 41,2 %) ostatecznie odbiega od wyniku zawartego w tabeli zaskarżonej decyzji (a mianowicie 38,61 %).

               2)

               Drugi zarzut skargi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 113 ust. 2 rozporządzenia nr 966/2012 i z art. 161 ust. 3 rozporządzenia delegowanego nr 1268/2012 (2) oraz naruszenia obowiązku udzielenia zamówienia najkorzystniejszemu gospodarczo oferentowi wynikającego z art. 110 ust. 2 rozporządzenia nr 966/2012 i z art. 149 ust. 1 lit. b) rozporządzenia delegowanego nr 1268/2012.
               W wyjaśnieniach udzielonych skarżącej w późniejszym czasie pozwana wskazała, że pierwotnie dopuściła się błędu. Wyniki testów powinny były zostać porównane ze standardami określonymi w specyfikacji (kopiowanie i drukowanie 100 na minutę), a nie ze standardami w ofercie wniesionej przez skarżącą (kopiowanie i drukowanie 110 na minutę).
               Również gdyby pozwany wyjaśniał tak zwaną korektę wyniku końcowego okolicznością, że wyniki testu powinny były być oceniane w odniesieniu do niższej normy (porównanie przy 100 zamiast przy 110), wydaje się, że skarżąca uzyskała w ten sposób nagle, w niezrozumiały, (matematycznie) całkowicie nielogiczny sposób — i ponadto bez jakiegokolwiek konkretnego obliczenia lub uzasadnienia — niższy wynik (38,61 punkty zamiast 41,2 punktów, podczas gdy przy porównaniu ze standardami specyfikacji należałoby się spodziewać wyższego wyniku wynoszącego 44,3 punkty).
               W związku z tym, mając na uwadze bardzo małą różnicę pomiędzy obydwoma oferentami w części 4, a mianowicie 90,81 punktów innego przedsiębiorstwa przy 89,67 punktów skarżącej, przy prawidłowym obliczeniu skarżąca oddałaby gospodarczo najkorzystniejszą ofertę.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362, s. 1).


title: Wykreślenie sprawy C-401/04

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/22

         Wykreślenie sprawy C-401/04 (1)

   (2005/C 106/48)

      (Język postępowania: szwedzki)

   Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-401/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawa C-105/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 22 lutego 2007 r. — N.V. Lammers & Van Cleff przeciwko państwu belgijskiemu

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 22 lutego 2007 r. — N.V. Lammers & Van Cleff przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-105/07)
   (2007/C 95/47)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: N.V. Lammers & Van Cleff.

      Strona pozwana: państwo belgijskie
   Pytanie prejudycjalne
   „Czy art. 12, 43, 46, 48, 56 i 58 WE stoją na przeszkodzie belgijskim przepisom prawnym, które w art. 18 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3 ustawy o podatkach dochodowych z 1992 r., w ich brzmieniu obowiązującym w okresie właściwym dla okoliczności faktycznych sprawy, przewidywały, że odsetki nie zostałyby zaklasyfikowane jako dywidendy, a tym samym opodatkowane, gdyby te odsetki zostały wypłacone członkowi zarządu będącemu spółką belgijską, podczas gdy w tych samych okolicznościach te odsetki zostałyby zakwalifikowane jako dywidendy i opodatkowane, gdyby były wypłacane członkowi zarządu będącemu spółką zagraniczną?”


               29.5.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/6

         Skarga wniesiona dnia 8 kwietnia 2004 r. przez Giuseppe Caló przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-134/04)
   (2004/C 146/08)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 8 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.wniesiona przez Giuseppe Caló, zamieszkałego w Luksemburgu, reprezentowanego przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne Marchal, avocats, z adresem do doręczeń w Luksemburgu
   Strona skarżąca wnosi do Sądu:

               —

               o unieważnienie decyzji Komisji z dnia 30 marca 2004 r. w przedmiocie obsadzenia stanowiska szczebla A2 dyrektora Dyrekcji „Statystyk dotyczących rolnictwa, rybołówstwa, funduszy strukturalnych i środowiska naturalnego” w DG EUROSTATu oraz decyzji odrzucającej kandydaturę skarżącego na to stanowisko.

               —

               o obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne twierdzenia:
   Skarżący, będący urzędnikiem Komisji, przydzielony do EUROSTAT'u do pełnienia funkcji dyrektora Dyrekcji „Statystyk dotyczących rolnictwa, środowiska naturalnego, gospodarki żywnościowej i regionów” został ponownie przydzielony, wraz ze stanowiskiem, do pełnienia funkcji głównego doradcy dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej, do której został przydzielony. Komisja podjęła równocześnie decyzję o obsadzeniu jego dawnego stanowiska.
   Skarżący zaskarżył tę decyzje do Sądu Pierwszej Instancji w ramach innej sprawy (T-118/03 Caló/Commission).
   Niniejszą skargą skarżący kwestionuje decyzję mianowania innego urzędnika na jego dawne stanowisko, przytaczając w pierwszym rzędzie te same zarzuty, które podniósł w sprawie T-118/03. Podnosi on ponadto, iż wybrany kandydat nie posiadał kwalifikacji wymaganych przez zawiadomienie o wakacie. Skarżący utrzymuje również, iż kandydat ten brał udział w zebraniu szefów gabinetu Komisarzy, podczas którego podjęto decyzję w przedmiocie obsadzenia stanowiska, na które skarżący kandydował. Na tej podstawie skarżący powołuje się na pogwałcenie zasad przejrzystości, słuszności, niezależności, jak również na pogwałcenie prawa do obrony. Skarżący zwraca również uwagę na całkowity brak uzasadnienia.


title: Sprawa F-138/14: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/55

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-138/14)
   (2015/C 034/68)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emerytalnego Unii na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie obliczenia dodatkowych lat uprawniających skarżącego do emerytury, uznanych w systemie emerytalnym instytucji Unii Europejskiej w wypadku przeniesienia jego uprawnień emerytalnych do tego systemu na podstawie ogólnych przepisach wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-154/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 29 marca 2011 r. — Ahmed Mahamdia przeciwko Algierskiej Republice Ludowo-Demokratycznej

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 29 marca 2011 r. — Ahmed Mahamdia przeciwko Algierskiej Republice Ludowo-Demokratycznej
   (Sprawa C-154/11)
   2011/C 173/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ahmed Mahamdia

      Strona pozwana: Algierska Republika Ludowo-Demokratyczna

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy położona w państwie członkowskim ambasada państwa znajdującego się poza zakresem stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 44/2001”) (1) jest filią, agencją lub innym oddziałem w rozumieniu art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy klauzula prorogacyjna zawarta przed powstaniem sporu może uzasadniać jurysdykcję sądu znajdującego się poza zakresem obowiązywania rozporządzenia nr 44/2001, jeżeli owa klauzula prorogacyjna uchyla jurysdykcję uzasadnioną na podstawie art. 18 i 19 rozporządzenia nr 44/2001?

      (1)  Dz.U. 2001 L 12, s. 1.


title: Sprawa C-563/07: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/37

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-563/07)
   (2008/C 51/61)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Malty
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przekazując danych koniecznych dla zastosowania się do decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz wykonania Protokołu z Kioto (1) na Malcie w związku z art. 2 — 7 decyzji Komisji 166/2005/WE z dnia 10 lutego 2005 r. ustanawiającej zasady wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady 280/2004/WE dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie i wykonania Protokołu z Kioto, Republika Malty uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 ust. 1 tej decyzji.

               —

               obciążenie Republiki Malty kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 1 decyzji nr 280/2004/WE państwa członkowskie aktualnego celu oceny aktualnego postępu i umożliwienia przygotowania rocznych sprawozdań przez Wspólnotę, zgodnie z obowiązkami wynikającymi z UNFCCC i Protokołu z Kioto, wyznaczają i przekazują Komisji w terminie do dnia 15 stycznia każdego roku, określone dane dotyczące emisji gazów cieplarnianych.
   Mając na uwadze fakt, ze Republika Malty nie przekazała Komisji danych wymaganych na dzień 15 stycznia 2006 r. Komisja jest zobowiązana uznać, że władze maltańskie nie spełniły swych obowiązków zgodnie art. 3 ust. 1 przywołanej decyzji.

      (1)  Dz.U. L 49, str. 1.


title: Sprawa F-66/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Zareba/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/49

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Zareba/Komisja
   (Sprawa F-66/14) (1)

   (2016/C 222/76)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014, s. 32.


title: Sprawa C-24/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 21 stycznia 2015 r. – Josef Plöckl/Finanzamt Schrobenhausen

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 21 stycznia 2015 r. – Josef Plöckl/Finanzamt Schrobenhausen
   (Sprawa C-24/15)
   (2015/C 138/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Josef Plöckl

      Strona pozwana: Finanzamt Schrobenhausen

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 22 ust. 8 i art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy i lit. d) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r. zezwalają państwom członkowskim na odmowę zastosowania zwolnienia z podatku w związku z dostawą wewnątrzwspólnotową (tutaj: przemieszczeniem wewnątrzwspólnotowym), jeżeli dostawca wprawdzie nie podjął wszelkich rozsądnych środków w odniesieniu do wymogów formalnych związanych ze wskazaniem numeru identyfikacji do celów podatku od wartości dodanej, jednakże nie istnieją konkretne przesłanki oszustwa podatkowego, towar został przewieziony do innego państwa członkowskiego, a także spełnione są pozostałe przesłanki zwolnienia z podatku?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1 z późn. zm.).


title: Sprawa T-514/08: Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2010 r. — Laboratorios Byly przeciwko OHIM — Ginis (BILLY'S Products) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BILLY’S Products — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe BYLY i byly — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/29

         Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2010 r. — Laboratorios Byly przeciwko OHIM — Ginis (BILLY'S Products)
   (Sprawa T-514/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BILLY’S Products - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe BYLY i byly - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 148/51
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratorios Byly, SA (Barberà del Vallès, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Plaza Fernández-Villa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Vasileios Ginis (Ateny, Grecja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 września 2008 r. (sprawa R 469/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Laboratorios Byly, SA a Vasileiosem Ginisem.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 15 września 2008 r. (sprawa R 469/2008-2).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Sprawa T-446/05: Skarga wniesiona w dniu  22 grudnia 2005 r.  — Amann & Sohne i Cousin Filterie przeciwko Komisji

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/42

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2005 r. — Amann & Sohne i Cousin Filterie przeciwko Komisji
   (Sprawa T-446/05)
   (2006/C 60/81)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Amann & Söhne GmbH & Co. KG (Bönnigheim, Niemcy) i Cousin Filterie S.A.S. (Wervicq, Francja) [Przedstawiciel(-e): A. Röhling i M. Dietrich, Rechtsanwälte]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej,

               —

               ewentualnie, odpowiednie obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące kwestionują decyzję Komisji C(2005) 3452 wersja ostateczna z dnia 14 września 2005 r. wydaną w sprawie 38.337 — PO/Garne (uzupełnioną przez decyzję pozwanej C[2005] 3765 z dnia 13 października 2005 r.). W zaskarżonej decyzji zostały na skarżące nałożone grzywny za naruszenie art. 81 WE i art. 53 Porozumienia o EOG.
   Na poparcie swojej skargi skarżące przytaczają sześć zarzutów.
   Po pierwsze, kwestionują one naruszenie art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1/2003 (1). W związku z tym podnoszą one, że Komisja błędnie założyła w art. 1 zaskarżonej decyzji, iż doszło do trzech odrębnych naruszeń art. 81 ust. 1 WE oraz art. 53 ust. 1 Porozumienia o EOG. W rzeczywistości, zdaniem skarżących, mamy tu do czynienia z jednym naruszeniem w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003. Dodatkowo pozwana błędnie określiła czas trwania naruszenia.
   W zarzucie drugim skarżące podnoszą, że został naruszony art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/1962 (2) lub art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003. Ich zdaniem Komisja wymierzyła grzywnę przekraczającą 10 % całkowitego obrotu grupy Amman z naruszeniem powyższych przepisów.
   Poza tym zaskarżona decyzja Komisji jest sprzeczna z zasadami równego traktowania i proporcjonalności.
   Po czwarte, Amann & Söhne GmbH & Co. KG zarzuca Komisji, że błędnie zastosowała wytyczne w odniesieniu do przemysłowych nici do szycia poprzez błędne zróżnicowanie przy określeniu kwoty wyjściowej, poprzez błędne obliczenie czasu trwania naruszenia, jak również poprzez błędne nieuwzględnienie okoliczności łagodzących.
   Zarzut piąty skarżących dotyczy błędnego zastosowania wytycznych w odniesieniu do przemysłu samochodowego. To naruszenie Komisji polega na błędnym obliczeniu kwoty podstawowej oraz nieuwzględnieniu okoliczności, że w rzeczywistości nigdy nie doszło do naruszenia.
   Wreszcie skarżące podnoszą, że pozwana naruszyła w przypadku skarżących zasadę do bycia wysłuchanym w rozumieniu art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 oraz ich prawa do obrony w rozumieniu art. 27 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady EWG nr 17, pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 Traktatu (Dz.U. nr 13 z 21.2.1962, str. 204).


title: Sprawa C-509/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte (Portugalia) w dniu 9 listopada 2012 r. — IPTM-Instituto Portuário e dos Transportes Marítimos przeciwko Navileme-Consultadoria Náutica, Lda, Nautizende — Consultadoria Náutica, Lda

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte (Portugalia) w dniu 9 listopada 2012 r. — IPTM-Instituto Portuário e dos Transportes Marítimos przeciwko Navileme-Consultadoria Náutica, Lda, Nautizende — Consultadoria Náutica, Lda
   (Sprawa C-509/12)
   2013/C 32/05
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Central Administrativo Norte.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: IPTM-Instituto Portuário e dos Transportes Marítimos.

      Strona pozwana w postępowaniu odwoławczym: Navileme-Consultadoria Náutica, Lda, Nautizende — Consultadoria Náutica, Lda.

      Pytania prejudycjalne

   Czy prawo UE wobec zasady zakazu dyskryminacji pomiędzy obywatelami kraju jednego państwa członkowskiego a obywatelami drugiego państwa członkowskiego [obecny art. 18 TFUE i dotychczasowy art. 12 WE], wobec swobodnego przepływu osób w EU i wyjątków od niego [obecny art. 45 ust. 3 TFUE i dotychczasowy art. 39 WE], wobec swobody świadczenia usług i jej możliwych ograniczeń [art. 52 TFUE, dotychczasowy art. 46 WE, ex vi art. 62 TFUE i dotychczasowy art. 55 WE], powinno być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwia się ono przepisowi prawa krajowego, które wymaga zamieszkiwania na danym terytorium, dla wydania rekreacyjnej karty żeglarskiej?


title: Sprawa T-132/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — ERNI Electronics przeciwko OHIM (MaxiBridge) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MaxiBridge — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Opis funkcji towarów oznaczonych w zgłoszeniu znaku towarowego — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009])

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/48

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — ERNI Electronics przeciwko OHIM (MaxiBridge)
   (Sprawa T-132/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MaxiBridge - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Opis funkcji towarów oznaczonych w zgłoszeniu znaku towarowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009])
   2009/C 180/90
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ERNI Electronics GmbH (Adelberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Breitenbach i W. Schaller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2008 r. (sprawa R 1530/2006-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego MaxiBridge jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               ERNI Electronics GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa C-256/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 1 czerwca 2015 r. – Drago Nemec/Republika Słowenii

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 1 czerwca 2015 r. – Drago Nemec/Republika Słowenii
   (Sprawa C-256/15)
   (2015/C 302/18)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Drago Nemec

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis art. 2 pkt 1 akapit trzeci dyrektywy 2000/35 (1) należy interpretować w ten sposób, że w systemie, w którym osoba fizyczna uzyskuje zezwolenie na wykonywanie działalności gospodarczej, wskazujące działalność, na którą to zezwolenie zostało wydane, nie chodzi o przedsiębiorstwo, a w konsekwencji nie chodzi też o transakcję handlową w rozumieniu rzeczonego przepisu dyrektywy, jeżeli transakcja, z której wynika opóźnienie w płatności, odnosi się do działalności, która nie jest objęta zezwoleniem?
               W wypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy przepis art. 2 pkt 1 akapit trzeci dyrektywy 2000/35 należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna jest uważana za przedsiębiorstwo, a transakcja, z której wynika opóźnienie w płatności – za transakcję handlową w rozumieniu tego przepisu, jeżeli chodzi o transakcję, która wprawdzie nie wchodzi w zakres działalności zarejestrowanej na tę osobę, ale wynika z działalności, która ze względu na swój charakter może być działalnością gospodarczą i na którą to transakcję została wystawiona faktura?

               3)

               Czy zasada, zgodnie z którą odsetki za zwłokę przestają być naliczane, gdy suma należnych i niezapłaconych odsetek osiągnęła kwotę główną (zasada ne ultra alterum tantum), jest sprzeczna z przepisami dyrektywy 2000/35?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.U. L 200, s. 35)


title: Sprawa C-314/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 14 lipca 2008 r. — Krzysztof Filipiak/Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 14 lipca 2008 r. — Krzysztof Filipiak/Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu
   (Sprawa C-314/08)
   (2008/C 247/14)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Wojewódzki Sąd Administracyjny
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Krzysztof Filipiak

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy unormowania wynikające z art. 43 ust.1 i 2 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwiają się one polskim przepisom krajowym przyjętym w art. 26 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity w Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.) ograniczającym prawo do obniżenia podstawy opodatkowania w podatku dochodowym wyłącznie o kwotę składki na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne zapłaconą na podstawie przepisów prawa krajowego oraz art. 27b ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ograniczającym prawo do obniżenia podatku dochodowego o kwotę składki na obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne, zapłaconej wyłącznie na podstawie przepisów prawa krajowego w sytuacji, gdy obywatel polski podlegający nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce od dochodów opodatkowanych w Polsce — odprowadza także składki na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne i zdrowotne w innym państwie członkowskim z tytułu prowadzonej tam działalności gospodarczej, a składki te nie zostały odliczone w tym innym państwie członkowskim Unii Europejskiej od dochodu i od podatku?

               2)

               Czy zasadę pierwszeństwa prawa wspólnotowego unormowania wynikające z art. 43 ust. 1 i 2 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejska należy interpretować w ten sposób, iż wyprzedzają one przepisy krajowe przyjęte w art. 91 ust. 2 i 3 i art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r. nr 14, poz. 176 ze zm.) w zakresie jakim na ich podstawie nastąpiło odroczenie wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego?


title: Sprawa T-566/08: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Total Raffinage Marketing przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek wosków do produkcji świec — Rynek gaczu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynków — Dowód istnienia kartelu — Pojęcie jednolitego i ciągłego naruszenia — Czas trwania naruszenia — Przerwanie naruszenia — Wytyczne z 2006r. w sprawie metody ustalania grzywien — Równość traktowania — Domniemanie niewinności — Możliwość przypisania zachowania o znamionach naruszenia — Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenie reguł konkurencji popełnione przez jej spółki zależne — Wywieranie decydującego wpływu przez spółkę dominującą — Domniemanie w przypadku posiadania 100 % kapitału — Proporcjonalność — Metoda zaokrąglania — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/18

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Total Raffinage Marketing przeciwko Komisji
   (Sprawa T-566/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek wosków do produkcji świec - Rynek gaczu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynków - Dowód istnienia kartelu - Pojęcie jednolitego i ciągłego naruszenia - Czas trwania naruszenia - Przerwanie naruszenia - Wytyczne z 2006r. w sprawie metody ustalania grzywien - Równość traktowania - Domniemanie niewinności - Możliwość przypisania zachowania o znamionach naruszenia - Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenie reguł konkurencji popełnione przez jej spółki zależne - Wywieranie decydującego wpływu przez spółkę dominującą - Domniemanie w przypadku posiadania 100 % kapitału - Proporcjonalność - Metoda zaokrąglania - Nieograniczone prawo orzekania)
   2013/C 313/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Total Raffinage Marketing (Puteaux, Francja) (przedstawiciele: A. Vandencasteele, C. Falmagne, C. Lemaire i S. Naudin, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i A. Biolan, pełnomocnicy, wspierani przez N. Coutrelis, adwokata)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/39.181 — Wosk do produkcji świec) oraz, tytułem żądania ewentualnego, zmniejszenie kwoty nałożonej na skarżącą grzywny.

      Sentencja

               1)

               Ustala się kwotę grzywny nałożonej na Total Raffinage Marketing w art. 2 decyzji Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/39.181 — Wosk do produkcji świec) na 125 459 842 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Total Raffinage Marketing pokrywa dziewięć dziesiątych swoich kosztów oraz dziewięć dziesiątych kosztów poniesionych przez Komisję Europejską. Komisja pokrywa jedną dziesiątą swoich kosztów oraz jedną dziesiątą kosztów poniesionych przez Total Raffinage Marketing.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-314/13: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Portugalia/Komisja [Fundusz Spójności — Rozwój infrastruktury portowej w autonomicznym regionie Madery (port w Caniçal) — Zmniejszenie pomocy finansowej — Niezachowanie terminu wydania decyzji — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych]

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/46

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Portugalia/Komisja
   (Sprawa T-314/13) (1)

   ([Fundusz Spójności - Rozwój infrastruktury portowej w autonomicznym regionie Madery (port w Caniçal) - Zmniejszenie pomocy finansowej - Niezachowanie terminu wydania decyzji - Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych])
   (2015/C 302/59)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów M. Gorjão-Henriquesa i J. da Silvę Sampaia)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 i 2 decyzji Komisji C (2013) 1870 final z dnia 27 marca 2013 r. w sprawie zmniejszenia pomocy finansowej przyznanej Republice Portugalskiej z Funduszu Spójności na rzecz projektu „Rozwój infrastruktury portowej w autonomicznym regionie Madery – Port w Caniçal”, Madera (Portugalia).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2013) 1870 final z dnia 27 marca 2013 r. w sprawie zmniejszenia pomocy finansowej przyznanej Republice Portugalskiej z Funduszu Spójności na rzecz projektu „Rozwój infrastruktury portowej w autonomicznym regionie Madery – Port w Caniçal”, Madera (Portugalia).

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa C-232/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 maja 2012 r. — Fastweb SpA przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i in.

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 maja 2012 r. — Fastweb SpA przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i in.
   (Sprawa C-232/12)
   2012/C 217/21
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fastweb SpA

      Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i in.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym.

      (1)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.


title: Sprawa T-156/10: Postanowienie Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r. — Confederación de Cooperativas Agrarias de España i CEPES przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Przepisy hiszpańskie przewidujące środki na rzecz spółdzielni rolnych w następstwie wzrostu kosztów paliwa — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Stowarzyszenia zawodowe — Brak indywidualnego oddziaływania — Brak odzyskania — Utrata interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/10

         Postanowienie Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r. — Confederación de Cooperativas Agrarias de España i CEPES przeciwko Komisji
   (Sprawa T-156/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Przepisy hiszpańskie przewidujące środki na rzecz spółdzielni rolnych w następstwie wzrostu kosztów paliwa - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Stowarzyszenia zawodowe - Brak indywidualnego oddziaływania - Brak odzyskania - Utrata interesu prawnego - Niedopuszczalność)
   2014/C 78/20
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Confederación de Cooperativas Agrarias de España (Madryt, Hiszpania) i Confederación Empresarial Española de la Economía Social (CEPES) (Madryt) (przedstawiciele: adwokaci M. Araujo Boyd i M. Muñoz de Juan)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Asociación de Empresarios de Estaciones de Servicio de la Comunidad Autónoma de Madrid (Aeescam) (przedstawiciele: adwokaci R. Ortega Bueno i M. Delgado Echevarría)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/473/UE z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie środków wsparcia sektora rolnego wprowadzonych przez Hiszpanię w następstwie wzrostu kosztów paliwa (Dz.U. 2010, L 235, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Confederación de Cooperativas Agrarias de España i Confederación Empresarial Española de la Economía Social (CEPES) pokrywają, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Asociación de Empresarios de Estaciones de Servicio de la Comunidad Autónoma de Madrid (Aeescam) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.