title: Sprawa C-518/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 września 2013 r. — The Queen na wniosek Eventech Ltd przeciwko The Parking Adjudicator

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 września 2013 r. — The Queen na wniosek Eventech Ltd przeciwko The Parking Adjudicator
   (Sprawa C-518/13)
   2013/C 367/43
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: The Queen na wniosek Eventech Ltd

      Druga strona postępowania: The Parking Adjudicator
   Strony zainteresowane: London Borough of Camden, Transport for London

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w okolicznościach zachodzących w niniejszej sprawie udostępnienie znajdujących się na drodze publicznej pasów przeznaczonych dla autobusów czarnym taksówkom w powiązaniu z odmową ich udostępnienia taksówkom „minicab”, w czasie obowiązywania ograniczeń w ruchu na tych pasach, stanowi użycie „,zasobów państwowych” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE?

               2)

                           a)

                           Jaki jest odpowiedni cel, w odniesieniu do którego należy szukać odpowiedzi na pytanie, czy czarne taksówki i taksówki „minicab” znajdują się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej, przy ustalaniu, czy udostępnienie znajdujących się na drodze publicznej pasów przeznaczonych dla autobusów czarnym taksówkom w powiązaniu z odmową ich udostępnienia taksówkom „minicab” ma charakter selektywny w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE?

                           b)

                           Jeśli zostałoby wykazane, że odpowiednim celem w rozumieniu pytania 2 a), przynajmniej w części, jest stworzenie bezpiecznego i efektywnego systemu transportu oraz że istnieją względy bezpieczeństwa lub efektywności, które uzasadniają zezwolenie czarnym taksówkom na poruszanie się pasami przeznaczonymi dla autobusów, a które nie mają zastosowania w stosunku do taksówek „minicab”, to czy można stwierdzić, że wskazany środek nie jest selektywny w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE?

                           c)

                           Czy przy udzieleniu odpowiedzi na pytanie 2 b) niezbędne jest ustalenie, czy państwo członkowskie powołujące się na powyższe uzasadnienie wykazało dodatkowo, że uprzywilejowane traktowanie czarnych taksówek w porównaniu z taksówkami „minicab” jest proporcjonalne i nie wykracza poza niezbędny zakres?

               3)

               Czy udostępnienie znajdujących się na drodze publicznej pasów przeznaczonych dla autobusów czarnym taksówkom w powiązaniu z odmową ich udostępnienia taksówkom „minicab”, w godzinach obowiązywania ograniczeń w ruchu na tych pasach, może wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE w sytuacji, gdy dana droga jest położona w centrum Londynu i nie istnieje zakaz posiadania lub prowadzenia przez obywateli innych państw członkowskich czarnej taksówki lub taksówki „minicab”?


title: Sprawa C-277/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Conseil d'Etat, wydział spraw spornych, z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie Société thermale d'Eugénie-Les-Bains przeciwko Ministère de l'Ėconomie, des Finances et de l'Industrie

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Conseil d'Etat, wydział spraw spornych, z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie Société thermale d'Eugénie-Les-Bains przeciwko Ministère de l'Ėconomie, des Finances et de l'Industrie
   (Sprawa C-277/05)
   (2005/C 229/15)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 5 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Conseil d'Etat (Francja), wydział spraw spornych, z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie Société thermale d'Eugénie-Les-Bains przeciwko Ministère de l'Ėconomie, des Finances et de l'Industrie.
   Conseil d'Etat (Francja), wydział spraw spornych, zwraca się do Trybunału o wydanie orzeczenia w przedmiocie, czy kwoty przelane tytułem zadatku w ramach umów sprzedaży, których przedmiotem są usługi podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, należy traktować w przypadkach, w których nabywca korzysta z przysługującego mu prawa do wypowiedzenia oraz w których kwoty te zatrzymuje świadczeniodawca, jako wynagrodzenie za pozostawanie w gotowości i jako takie podlegające podatkowi od wartości dodanej albo jako odszkodowanie za jednostronne rozwiązanie umowy są przekazane w celu naprawienia szkody poniesionej wskutek niewykonania warunków umowy przez klienta, bez bezpośredniego związku z jakąkolwiek usługą wykonaną pod tytułem odpłatnym i, jako takie, nie podlegające temu samemu podatkowi?


title: Sprawa C-2/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Paul Abraham, Eugène Dehalleux, Jacqueline Starck, Robert Beaujean, Patrick Descamps i.in., Régine Lecomte, Jacques Deheneffe, Mirèse Mailleux, Léon Schreiber, Marie-Paule Cornesse, Claude Farnir, Pascale Bastiaens, Marc Kriescher, Isabelle Lemaire, Jean-Luc Kriescher, Mauro Altafoglia, Charles Franckaert, Fernande Pretto przeciwko regionowi Walonii, Société de développement et de promotion de l'aéroport de Liège-Bierset, T. N. T. Express Worldwide (Euro Hub) SA, Société nationale des voies aériennes-Belgocontrol, État belge, Cargo Airlines Ltd (Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Port lotniczy mający pas startowy o długości większej niż 2100 metrów)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Paul Abraham, Eugène Dehalleux, Jacqueline Starck, Robert Beaujean, Patrick Descamps i.in., Régine Lecomte, Jacques Deheneffe, Mirèse Mailleux, Léon Schreiber, Marie-Paule Cornesse, Claude Farnir, Pascale Bastiaens, Marc Kriescher, Isabelle Lemaire, Jean-Luc Kriescher, Mauro Altafoglia, Charles Franckaert, Fernande Pretto przeciwko regionowi Walonii, Société de développement et de promotion de l'aéroport de Liège-Bierset, T. N. T. Express Worldwide (Euro Hub) SA, Société nationale des voies aériennes-Belgocontrol, État belge, Cargo Airlines Ltd
   (Sprawa C-2/07) (1)

   (Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Port lotniczy mający pas startowy o długości większej niż 2 100 metrów)
   (2008/C 107/08)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Paul Abraham, Eugène Dehalleux, Jacqueline Starck, Robert Beaujean, Patrick Descamps i.in., Régine Lecomte, Jacques Deheneffe, Mirèse Mailleux, Léon Schreiber, Marie-Paule Cornesse, Claude Farnir, Pascale Bastiaens, Marc Kriescher, Isabelle Lemaire, Jean-Luc Kriescher, Mauro Altafoglia, Charles Franckaert, Fernande Pretto

      Strona pozwana: Region Walonii, Société de développement et de promotion de l'aéroport de Liège-Bierset, T. N. T. Express Worldwide (Euro Hub) SA, Société nationale des voies aériennes —Belgocontrol, État belge, Cargo Airlines Ltd
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation — Wykładnia art. 1, 2 i 4 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, str. 40) — Pojęcie „przedsięwzięcie mogące wywierać znaczące skutki na środowisko naturalne” — Port lotniczy mający pas startowy o długości większej niż 2100 metrów — Prace dotyczące infrastruktury i restrukturyzacji istniejącego portu lotniczego bez przedłużenia pasa startowego — Konieczność oceny skutków
   Sentencja

               1)

               Jeśli umowa taka jak ta będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym nie jest przedsięwzięciem w rozumieniu dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, to do sądu krajowego należy ustalenie na podstawie właściwych przepisów krajowych, czy umowa taka zawiera zezwolenie na inwestycję w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 85/337. W tym kontekście należy zbadać, czy to zezwolenie na inwestycję wpisuje się w wieloetapową procedurę obejmującą decyzję główną i decyzje wykonawcze oraz czy należy uwzględnić łączny skutek kilku przedsięwzięć, których oddziaływanie na środowisko naturalne powinno zostać ocenione całościowo.

               2)

               Przepisy pkt 12 załącznika II w związku z pkt 7 załącznika I do dyrektywy 85/337, w ich pierwotnym brzmieniu, dotyczą również robót związanych ze zmianą infrastruktury istniejącego portu lotniczego bez przedłużenia pasa startowego, o ile mogą one zostać uznane za zmianę samego portu lotniczego ze względu w szczególności na ich rodzaj, zakres i charakterystykę. Dzieje się tak zwłaszcza w przypadku robót mających na celu umożliwienie zwiększenia w znaczący sposób natężenia działalności portu lotniczego i ruchu lotniczego. Sąd krajowy powinien upewnić się, że właściwe władze w prawidłowy sposób dokonały oceny tego, czy roboty będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym powinny zostać poddane ocenie skutków wywieranych na środowisko naturalne.

               3)

               Właściwe władze powinny wziąć pod uwagę planowane zwiększenie natężenia działalności portu lotniczego podczas oceny skutku wywieranego na środowisko naturalne przez zmiany infrastruktury mające na celu umożliwienie tego wzrostu natężenia działalności.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa C-141/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 grudnia 2007 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Rybołówstwo — Rozporządzenie (WE) nr 27/2005 — Rozdział kwot połowowych między państwa członkowskie — Akt przystąpienia Królestwa Hiszpanii — Upływ okresu przejściowego — Wymóg względnej stabilności — Zasada niedyskryminacji — Nowe możliwości połowowe — Dopuszczalność)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 grudnia 2007 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-141/05) (1)

   (Rybołówstwo - Rozporządzenie (WE) nr 27/2005 - Rozdział kwot połowowych między państwa członkowskie - Akt przystąpienia Królestwa Hiszpanii - Upływ okresu przejściowego - Wymóg względnej stabilności - Zasada niedyskryminacji - Nowe możliwości połowowe - Dopuszczalność)
   (2007/C 315/09)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: E. Braquehais Conesa i M. A. Sampol Pucurull, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón et A. De Gregorio Merino, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania pozwanej: Komisja Wspólnot Europejskich, (przedstawiciele: F. Jimen Fernández i T. van Rijn, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalającego wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe (Dz.U. 2005, L 12, str. 1), w zakresie, w jakim rozporządzenie to nie przyznaje mu określonych kwot na wodach wspólnotowych Morza Północnego i Morza Bałtyckiego uwzględniając interesy Hiszpanii pomimo upływu okresu przejściowego — Dyskryminacja — Stosowanie art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 358, str. 59)
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005.


title: Sprawa T-579/13: Postanowienie Sądu z dnia 13 stycznia 2015 r. – Istituto di vigilanza dell’urbe/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Usługi ochrony i obsługi recepcji — Odrzucenie oferty oferenta — Udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/20

         Postanowienie Sądu z dnia 13 stycznia 2015 r. – Istituto di vigilanza dell’urbe/Komisja
   (Sprawa T-579/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Usługi ochrony i obsługi recepcji - Odrzucenie oferty oferenta - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   (2015/C 081/26)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Istituto di vigilanza dell’urbe SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: D. Dodaro i S. Cianciullo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Cappelletti i F. Moro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji odrzucającej ofertę skarżącej przedłożoną w związku z ogłoszeniem o zamówieniu opublikowanym w Suplemencie do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (2013/S 101-172120) oraz przyznającej innemu oferentowi część 1 zamówienia obejmującą usługi ochrony i obsługi recepcji, a także wszelkich aktów poprzedzających, pozostających w związku lub wynikających z niej, w tym umowy zawartej z wybranym oferentem, a, po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania za szkodę poniesioną z uwagi na udzielenie zamówienia wybranemu oferentowi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Istituto di vigilanza dell’urbe SpA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty dotyczące postępowania w przedmiocie środka tymczasowego, zgodnie z żądaniem tej instytucji.

      (1)  Dz.U. C 377 z 21.12.2013.


title: Sprawa T-188/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2009 r. — infeurope przeciwko Komisji (Skarga na bezczynność, o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa dotycząca świadczenia dla OHIM usług w zakresie doradztwa, audytów i przeglądów — Skarga administracyjna do Komisji — Dorozumiana decyzja odmowna Komisji — Nowe zarzuty — Związek między skargą na bezczynność a skargą o odszkodowanie — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/16

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2009 r. — infeurope przeciwko Komisji
   (Sprawa T-188/08) (1)

   (Skarga na bezczynność, o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa dotycząca świadczenia dla OHIM usług w zakresie doradztwa, audytów i przeglądów - Skarga administracyjna do Komisji - Dorozumiana decyzja odmowna Komisji - Nowe zarzuty - Związek między skargą na bezczynność a skargą o odszkodowanie - Oczywista niedopuszczalność)
   2009/C 233/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: infeurope (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: O. Mader, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Barbara i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, tytułem żądania głównego, żądanie stwierdzenia bezczynności Komisji z uwagi na to, że niezgodnie z prawem nie stwierdziła ona nieważności decyzji o przyznaniu umów ramowych w wyniku procedury przetargowej AO/026/06 Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) na świadczenie usług w zakresie doradztwa, audytów i przeglądów, a także rozwiązania umów szczegółowych zawartych na podstawie tychże umów ramowych oraz, ewentualnie, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, jaką miała w sposób dorozumiany wydać Komisja oddalającej skargę administracyjną wniesioną przez skarżącą w dniu 13 grudnia 2007 r. w ramach tejże procedury przetargowej i, po drugie, żądanie odszkodowania za szkody, jakie miały zostać poniesione w wyniku zarzucanych niezgodnych z prawem zaniechań Komisji.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Infeurope zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa T-468/08: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Tisza Erőmű przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez władze węgierskie na rzecz niektórych producentów energii elektrycznej — Umowy kupna energii elektrycznej zawarte między przedsiębiorstwem publicznym a niektórymi producentami energii elektrycznej — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Obowiązek uzasadnienia — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Selektywny charakter — Zasoby państwowe — Możliwość przypisania państwu — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi — Prawo do obrony — Pewność prawa — Uzasadnione oczekiwania — Równość traktowania — Proporcjonalność — Nadużycie władzy — Artykuł 10 Traktatu karty energetycznej)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/19

         Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Tisza Erőmű przeciwko Komisji
   (Sprawa T-468/08) (1)

   ((Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez władze węgierskie na rzecz niektórych producentów energii elektrycznej - Umowy kupna energii elektrycznej zawarte między przedsiębiorstwem publicznym a niektórymi producentami energii elektrycznej - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Obowiązek uzasadnienia - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Selektywny charakter - Zasoby państwowe - Możliwość przypisania państwu - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Prawo do obrony - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Równość traktowania - Proporcjonalność - Nadużycie władzy - Artykuł 10 Traktatu karty energetycznej))
   2014/C 194/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tisza Erőmű kft, dawniej AES-Tisza Erőmű kft (Tiszaújváros, Węgry) (przedstawiciele: początkowo T. Ottervanger i E. Henny, następnie T. Ottervanger, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, N. Khan i K. Talabér Ritz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2009/609/WE z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 41/05 udzielonej przez Węgry w ramach długoterminowych umów o zakup energii (Dz.U. 2009, L 225, s. 53).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tisza Erőmű kft zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa C-526/08: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/31

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-526/08)
   (2009/C 44/51)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu pełnego i poprawnego zastosowania się do art. 4 i 5 w związku z załącznikiem II A(1) i załącznikiem III 1(1), załącznikiem II A(5) i załącznikiem III 1(2), załącznikiem II A(2) i załącznikiem II A(6) do dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (1), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja podnosi cztery zarzuty na poparcie swojej skargi.
   W ramach pierwszego zarzutu Komisja zarzuca pozwanej, że nie zastosowała się do procedur i okresów rolniczego wykorzystania nawozów przewidzianych w dyrektywie. Mimo że zakaz rolniczego wykorzystania nawozów w pewnych okresach winien dotyczyć zarówno nawozów organicznych, jak i chemicznych, uregulowania luksemburskie wspominają w istocie tylko o nawozach organicznych. Ponadto zakaz rolniczego wykorzystania nawozów w pewnych okresach powinien dotyczyć wszystkich powierzchni rolnych, w tym łąk, które pominięto w przepisach krajowych dokonujących transpozycji. Skarżąca wskazuje też, że przepisy krajowe powinny określać z większą precyzją wypadki, w których można odstąpić od zakazu rolniczego wykorzystania nawozów, zważywszy że taka sytuacja nie jest przewidziana w dyrektywie.
   W ramach drugiego zarzutu skarżąca podnosi, że uregulowania krajowe nie przewidują w odniesieniu do wszystkich urządzeń służących do przechowywania gnojówki wymogu minimalnej pojemności, ale wspominają wyłącznie o nowych urządzeniach lub o urządzeniach przeznaczonych do modernizacji. Taka transpozycja nie jest zgodna z dyrektywą, ponieważ istniejące urządzenia również mogą być źródłem zanieczyszczeń. Uregulowania krajowe powinny więc wskazywać w odniesieniu do wszystkich urządzeń minimalną pojemność przechowywania.
   W ramach trzeciego zarzutu Komisja twierdzi, że prawo krajowe powinno objąć zakazem rolniczego wykorzystania nawozów na terenach o dużym nachyleniu wszystkie nawozy, a nie tylko nawozy pochodzenia organicznego.
   W ramach czwartego, ostatniego zarzutu Komisja zarzuca pozwanej, że nie wydała wystarczających przepisów dotyczących technik rolniczego wykorzystania nawozów, w szczególności w celu zapewnienia jednolitego i skutecznego rolniczego wykorzystania nawozów.

      (1)  Dz.U. L 375, s. 1.


title: Sprawa T-297/11: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2011 r. — Buzzi Unicem przeciwko Komisji

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/28

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2011 r. — Buzzi Unicem przeciwko Komisji
   (Sprawa T-297/11)
   2011/C 226/56
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Buzzi Unicem SpA (Casale Monferrato, Włochy) (przedstawiciele: C. Osti i A. Prastaro, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na brak uzasadnienia lub niedostateczne uzasadnienie oraz w rezultacie naruszenie prawa skarżącej do obrony a także zasady dobrej administracji;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na nadużycie władzy i w rezultacie przeniesienie ciężaru dowodu;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części lub w całości z uwagi na nadużycie władzy powierzonej Komisji w art. 18 [rozporządzenia nr 1/2003], naruszenie zasad proporcjonalności i dobrej administracji, brak uprzedniego postępowania spornego z naruszeniem Best Practices Komisji;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy braku uzasadnienia lub niedostatecznego charakteru uzasadnienia, naruszenia prawa do obrony, naruszenia zasady dobrej administracji

                           —

                           skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza nałożony na Komisję obowiązek uzasadnienia a także prawo skarżącej do obrony w zakresie w jakim nie zawiera informacji dotyczących przedmiotu i celu dochodzenia lub zawiera niedostateczne informacje w tym względzie.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy nadużycia władzy i przeniesienia ciężaru dowodu

                           —

                           skarżąca podnosi, że Komisja nadużyła władzy w zakresie w jakim wniosek o uzyskanie informacji powinien służyć sprawdzeniu będących w jej posiadaniu przesłanek a nie stworzeniu pełnej bazy danych dotyczącej rynku, wobec braku przesłanek. Narusza to także zasadę domniemania niewinności i powoduje wyraźne przeniesienie ciężaru dowodu.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy nadużycia władzy w odniesieniu do art. 18 rozporządzenia nr 1/2003

                           —

                           skarżąca twierdzi, że charakter żądań Komisji wykracza poza zakres uprawnień przyznanych w art. 18, zgodnie z którym Komisja może żądać od przedsiębiorstwa wyłącznie koniecznych informacji w odniesieniu do faktów, które mogą być mu znane jak i przekazania jej posiadanych przez nie odpowiednich dokumentów.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności i nadużycia władzy w odniesieniu do art. 18

                           —

                           skarżąca uważa, że zaskarżona decyzja wykracza poza zakres tego co konieczne, przewidziany w art. 18 i narusza zasadę proporcjonalności gdyż żąda informacji, które nie są konieczne lub też z uwagi na fakt, że spośród wielu odpowiednich środków Komisja nie wybrała tego, który jest mniej uciążliwy dla przedsiębiorstwa, bądź też dlatego że żądania wiążą się z nadmiernymi kosztami dla skarżącej.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia Best practices Komisji i zasady dobrej administracji

                           —

                           skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła swe Best Practices w zakresie w jakim zwróciła się najpierw do skarżącej o przedstawienie uwag co do projektu zaskarżonej decyzji, lecz następnie nie uwzględniła w ogóle tych uwag, a także z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja różni się w istotnym stopniu od projektu. Ponadto skarżąca twierdzi, że ciągłe zmiany w zakresie wniosków stanowią jednoznaczny dowód braku należytej staranności, który charakteryzował działanie Komisji z naruszeniem zasady dobrej administracji.


title: Sprawa C-427/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ocena skutków wywieranych przez przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Dyrektywa 85/337/EWG — Dostęp do wymiaru sprawiedliwości — Dyrektywa 2003/35/WE)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-427/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ocena skutków wywieranych przez przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Dyrektywa 85/337/EWG - Dostęp do wymiaru sprawiedliwości - Dyrektywa 2003/35/WE)
   2009/C 220/04
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Recchia, P. Oliver i J.B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: D. O’Hagan, pełnomocnik, M. Collins SC, D. McGrath, BL)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2–4 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40) — Brak przyjęcia przepisów niezbędnych do zastosowania się do art. 3 i 4 dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, s. 17)

      Sentencja

               1)

               Irlandia

                           —

                           nie przyjmując zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2–4 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej przez dyrektywę Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r., wszystkich przepisów niezbędnych do zapewnienia, że przed wydaniem pozwolenia przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, należące do kategorii budowy dróg objętej pkt 10 lit. e) załącznika II do dyrektywy 85/337 zmienionej przez dyrektywę 97/11, zostaną poddane zgodnie z art. 5–10 tej dyrektywy procedurze uzyskania pozwolenia i ocenie ich skutków, oraz

                           —

                           nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do art. 3 pkt 3–7 i art. 4 pkt 2–4 dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE i nie podając niektórych z nich do wiadomości Komisji,

                     uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej odpowiednio na mocy dyrektywy 85/337 zmienionej przez dyrektywę 97/11 i na mocy art. 6 dyrektywy 2003/35.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich i Irlandia pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-525/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2000/60/WE — Ramy polityki wspólnotowej w dziedzinie wody — Zwrot kosztów za usługi wodne — Pojęcie „usług wodnych” )

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-525/12) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2000/60/WE - Ramy polityki wspólnotowej w dziedzinie wody - Zwrot kosztów za usługi wodne - Pojęcie „usług wodnych”))
   2014/C 409/05
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: M. Wolff i V. Pasternak Jørgensen, pełnomocnicy), Węgry (pełnomocnicy: M. Z. Fehér i K. Szíjjártó, pełnomocnicy), Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer, pelnomocnik), Republika Finlandii (przedstawiciele: J. Heliskoski i H. Leppo, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson i S. Johannesson, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Behzadi-Spencer i J. Beeko, pełnomocnicy, wspierani przez G. Facennę, barrister)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Danii, Węgry, Republika Austrii, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-462/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polymeles Protodikeio Athinon (Grecja) w dniu 6 sierpnia 2013 r. — Warner-Lambert Company LLC i Pfizer Ellas AE przeciwko Minerva Farmakeftiki AE

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polymeles Protodikeio Athinon (Grecja) w dniu 6 sierpnia 2013 r. — Warner-Lambert Company LLC i Pfizer Ellas AE przeciwko Minerva Farmakeftiki AE
   (Sprawa C-462/13)
   2014/C 78/03
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Polymeles Protodikeio Athinon

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Warner-Lambert Company LLC i Pfizer Ellas AE

      Strona pozwana: Minerva Farmakeftiki AE
   Trybunał (trzecia izba) orzekł w drodze postanowienia z uzasadnieniem z dnia 30 stycznia 2014 r.


title: Sprawa T-45/13: Wyrok Sądu z dnia 5 marca 2015 r. – Rose Vision i Seseña/Komisja [Klauzula arbitrażowa — Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) — Umowy o udzielenie dotacji dotyczących projektów FIRST, FutureNEM i sISI — Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Zmiana kwalifikacji skargi — Dopuszczalność — Zawieszenie płatności — Termin przekazania sprawozdania z audytu — Rozpowszechnianie informacji osobom trzecim]

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/22

         Wyrok Sądu z dnia 5 marca 2015 r. – Rose Vision i Seseña/Komisja
   (Sprawa T-45/13) (1)

   ([Klauzula arbitrażowa - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Umowy o udzielenie dotacji dotyczących projektów FIRST, FutureNEM i sISI - Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Zmiana kwalifikacji skargi - Dopuszczalność - Zawieszenie płatności - Termin przekazania sprawozdania z audytu - Rozpowszechnianie informacji osobom trzecim])
   (2015/C 127/29)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Rose Vision, SL (Seseña, Hiszpania) i Julián Seseña (Pozuelo de Alarcón, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Muñiz Bernuy i A. Alonso Villa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i A. Sauka, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów J. Rivasa Andrésa i X.M. Garcíę Garcíę)

      Przedmiot

   Z jednej strony żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji o zawieszeniu płatności w ramach umowy o dotację nr 246910 dotyczącej projektu FutureNEM oraz sprawozdania z audytu 11 INFS 025, na którym Komisja oparła się w celu wydania wspomnianego aktu, a z drugiej strony żądanie naprawienia wyrządzonej zachowaniem Komisji szkody, jaką mieli ponieść skarżący, w kwocie 5 8 54  264 EUR, bez uszczerbku dla szkód, jakie mogą być oszacowane w niniejszym postępowaniu oraz narosłych odsetek.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rose Vision, SL i Julián Seseña zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.


title: Sprawa C-390/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud w dniu 22 lipca 2011 r. — CS AGRO Ronov s.r.o. przeciwko Ministerstvo zemědělství

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud w dniu 22 lipca 2011 r. — CS AGRO Ronov s.r.o. przeciwko Ministerstvo zemědělství
   (Sprawa C-390/11)
   2011/C 311/28
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: CS AGRO Ronov s.r.o.

      Strona pozwana: Ministerstvo zemědělství

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z prawidłową wykładnią art. 4a ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 dodanego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1261/2007 (1), zobowiązanie plantatora do zaprzestania dostaw określonych ilości kwotowego buraka cukrowego przedsiębiorstwu, z którym w poprzednim roku gospodarczym zawarł on umowę dostawy oznacza jednostronną deklarację plantatora, iż nie będzie dostarczał buraka cukrowego w roku gospodarczym 2008/2009, czy też zobowiązanie to oznacza pisemne rozwiązanie stosunku umownego plantatora ze spółką cukrowniczą dotyczącego dostaw buraka cukrowego w rzeczonym roku gospodarczym?

               2)

               Czy wykorzystanie przez stronę umowy środków przewidzianych w bezpośrednio wiążącym przepisie prawa UE może spowodować uniemożliwienie wyegzekwowania zobowiązania tej strony umowy wynikającego z ważnej umowy prywatnoprawnej pod warunkiem, że w wyniku tej okoliczności drugiej stronie umowy przyznane zostają fundusze z budżetu publicznego?

      (1)  Dz.U. 2007 L 58, s. 42.


title: Sprawa C-348/14: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Câmpulung – Rumunia) – Maria Bucura/SC Bancpost SA (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 87/102/EWG — Artykuł 1 ust. 2 lit. a) — Kredyt konsumencki — Pojęcie konsumenta — Dyrektywa 93/13/EWG — Artykuł 2 lit. b), art. od 3 do 5 i art. 6 ust. 1 — Nieuczciwe warunki — Badanie z urzędu przez sąd krajowy — Warunki „wyrażone prostym i zrozumiałym językiem” — Informacje, które należy podać wierzycielowi)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/15

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Câmpulung – Rumunia) – Maria Bucura/SC Bancpost SA
   (Sprawa C-348/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 87/102/EWG - Artykuł 1 ust. 2 lit. a) - Kredyt konsumencki - Pojęcie konsumenta - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 2 lit. b), art. od 3 do 5 i art. 6 ust. 1 - Nieuczciwe warunki - Badanie z urzędu przez sąd krajowy - Warunki „wyrażone prostym i zrozumiałym językiem” - Informacje, które należy podać wierzycielowi))
   (2015/C 294/19)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Judecătoria Câmpulung

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maria Bucura

      Strona pozwana: SC Bancpost SA

      Przy udziale: Vasile Ciobanu

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego, zmienionej dyrektywą 98/7/WE Parlamentu Europejskiego i rady z dnia 16 lutego 1998 r. oraz art. 2 lit. b) dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, iż pojęciem konsumenta w rozumieniu tych przepisów objęta jest osoba fizyczna znajdująca się w sytuacji współdłużnika w ramach umowy zawartej ze sprzedawcą lub dostawcą, jeżeli działa w celu, który można uznać za niezwiązany z jej działalnością handlową lub zawodową.

               2)

               Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że do sądu krajowego należy dokonanie z urzędu oceny nieuczciwego, w rozumieniu tego przepisu, charakteru warunku umowy zawartej pomiędzy konsumentem a sprzedawcą lub dostawcą, jeżeli sądowi temu znane są okoliczności faktyczne i prawne potrzebne w tym celu.

               3)

               Artykuły od 3 do 5 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że w ramach oceny nieuczciwego charakteru, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 tej dyrektywy, warunków umowy kredytu konsumenckiego, sąd krajowy musi uwzględnić ogół okoliczności towarzyszących zawarciu te umowy. W tym względzie do sądu należy ustalenie czy w rozpatrywanej sprawie konsumentowi podano wszystkie informacje, które mogą mieć wpływ na zakres jego obowiązków pozwalające mu ocenić między innymi całkowity koszt kredytu. W ramach tej oceny decydującą rolę ma po pierwsze to czy warunki umowne zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem w sposób taki iż umożliwiają przeciętnemu konsumentowi, czyli konsumentowi właściwie poinformowanemu oraz dostatecznie uważnemu i rozsądnemu, na ocenę tego kosztu i po drugie okoliczność związana z brakiem podania w umowie kredytu konsumenckiego informacji uważanych, w świetle charakteru towarów i usług będących jego przedmiotem, za istotne, a w szczególności informacji określonych w art. 4 dyrektywy 87/102 w brzmieniu zmienionym.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa T-687/14: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – Novomatic przeciwko OHIM – Simba Toys (African SIMBA)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/55

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – Novomatic przeciwko OHIM – Simba Toys (African SIMBA)
   (Sprawa T-687/14)
   2014/C 409/75
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Novomatic AG (Gumpoldskirchen, Austria) (przedstawiciel: adwokat W. Mosing)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Simba Toys GmbH & Co. KG (Fürth, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 lipca 2014 r. w sprawie R 2098/2013-4 z takim skutkiem, że OHIM oddali sprzeciw ze względu na brak podobieństwa towarów lub oznaczeń albo na brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, a zgłoszony wspólnotowy znak towarowy nr 009752271 „African SIMBA” zostanie dopuszczony do rejestracji zgodnie ze zgłoszeniem;

               —

               nakazanie OHIM i wnoszącemu sprzeciw – w przypadku jego interwencji na piśmie – pokrycia własnych kosztów i kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w związku z postępowaniem odwoławczym przed Urzędem Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „African SIMBA” dla towarów z klasy 28 – zgłoszenie nr 9 752 271

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Simba Toys GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „Simba” oraz międzynarodowa rejestracja słownego znaku towarowego „SIMBA” dla towarów z klasy 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 75 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa F-5/14: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2014 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/27

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2014 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-5/14)
   2014/C 85/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie usunięcia skarżącego ze stanowiska na podstawie art. 9 ust. 1 lit. h) załącznika IX do regulaminu pracowniczego bez obniżenia uprawnień emerytalnych w związku z wewnętrznym dochodzeniem wszczętym w następstwie dochodzenia OLAF wobec pewnego przedsiębiorstwa oraz żądanie zadośćuczynienia za rzekomo doznaną krzywdę i naprawienia rzekomo poniesionej szkody.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności wydanej w dniu 16 października 2013 r. przez trójosobowy organ powołujący decyzji, doręczonej skarżącemu w miejscu jego zamieszkania w dniu 18 października 2013 r. przez służby bezpieczeństwa Komisji w ramach akt CMS 12/042, zgodnie z którą „ZZ zostaje usunięty ze stanowiska na podstawie art. 9 ust. 1 lit. h) załącznika IX do regulaminu pracowniczego bez obniżenia uprawnień emerytalnych”, i która wchodzi w życie „w miesiącu następującym po dacie jej podpisania”;

               —

               zasądzenie od Komisji 33 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za rzekomo doznaną krzywdę, uszczerbek na zdrowiu oraz uszczerbek w życiu rodzinnym i zawodowym oraz naprawienia rzekomo poniesionej szkody i uszczerbku w ramach kariery zawodowej skarżącego, tymczasowo oszacowanych na 1 EUR od szacowanej wysokości, z zastrzeżeniem jej zmiany w toku postępowania;

               —

               w każdym wypadku, obciążenie strony pozwanej całością kosztów, zgodnie z art. 87 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.


title: Sprawa C-175/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 13 kwietnia 2011 r. — HID i BA przeciwko Refugee Applications Commissioner, Refugee Appeals Tribunal, Minister for Justice, Equality and Law Reform, Ireland, Attorney General

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 13 kwietnia 2011 r. — HID i BA przeciwko Refugee Applications Commissioner, Refugee Appeals Tribunal, Minister for Justice, Equality and Law Reform, Ireland, Attorney General
   (Sprawa C-175/11)
   2011/C 204/26
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Irland (Irlandia)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: HID i BA.

      Strona pozwana: Refugee Applications Commissioner, Refugee Appeals Tribunal, Minister for Justice, Equality and Law Reform, Ireland, Attorney General.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. (1) lub ogólne zasady prawa Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie środków administracyjnych wprowadzających wymóg, aby kategoria wniosków o udzielenie azylu określona na postawie przynależności państwowej lub kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o azyl była rozpatrywana i rozstrzygana z zastosowaniem procedury przyspieszonej lub priorytetowej?

               2)

               Czy wykładni art. 39 wyżej wymienionej dyrektywy Rady w związku z jej motywem 27 i art. 267 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że wymagany tym przepisem skuteczny środek odwoławczy jest przewidziany w prawie krajowym wówczas, gdy funkcja przeprowadzenia kontroli sądowej lub postępowania odwoławczego w odniesieniu do wydanego w pierwszej instancji rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosków o udzielenie azylu jest przyznana przez prawo odwołaniu do Trybunału, utworzonego na podstawie ustawy wydanej przez parlament i wyposażonego w kompetencje do wydawania wiążących decyzji na korzyść osoby ubiegającej się o azyl, które dotyczy wszystkich istotnych dla wniosku kwestii prawnych i faktycznych, bez względu na istnienie ustaleń administracyjnych lub organizacyjnych, które posiadają niektóre lub wszystkie następujące cechy charakterystyczne:

                           —

                           zachowanie przez rządowego ministra szczątkowych uprawnień dyskrecjonalnych do uchylenia negatywnej decyzji w przedmiocie wniosku;

                           —

                           istnienie organizacyjnych i administracyjnych powiązań między organami odpowiedzialnymi za wydawanie decyzji w pierwszej instancji oraz rozpatrywanie odwołań;

                           —

                           fakt, że wydający decyzje członkowie Trybunału są mianowani przez Ministra, sprawują funkcję w niepełnym wymiarze czasu pracy przez okres trzech lat i otrzymują wynagrodzenie od poszczególnych spraw;

                           —

                           zachowanie przez Ministra uprawnień do wydawania instrukcji, takich jak wyszczególnione w art. 12, art. 16 ust. 2B lit. b) oraz art. 16 ust. 11 wyżej wymienionej ustawy?

      (1)  Dz.U. L 326, s.13.


title: Sprawa C-406/13: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rumunii

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/39

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rumunii
   (Sprawa C-406/13)
   2013/C 260/69
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch, O. Beynet i L. Nicolae, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rumunia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do art. 3 ust. 3 i 4, art. 4 ust. 2, art. 8, art. 9 ust. 1–7, art. 10 ust. 2 i 5, art. 13 ust. 1 i 5, art. 14 ust. 4, art. 14 ust. 5 lit. b), art. 16 ust. 1, art. 25 ust. 5, art. 36 ust. 9 akapit trzeci, art. 41 ust. 1 lit. d), g) i q), art. 41 ust. 3 lit. b) i d), art. 41 ust. 6 lit. a) i c), art. 41 ust. 10 i 12, art. 42 ust. 1, art. 43 ust. 1, 4, i 8, art. 48 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE (1) oraz jej załącznika I pkt 1, a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Rumunia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 54 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               nałożenie na Rumunię, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku podania do wiadomości wszystkich przepisów implementujących dyrektywę 2009/73 w kwocie 30 228,48 EUR za każdy dzień opóźnienia od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie

               —

               obciążenie Rumunii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 3 marca 2011 r.

      (1)  Dz.U. L 211, s. 94.


title: Sprawa T-405/08: Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2013 r. — Spar Österreichische Warenhandels przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracje — Rynki handlowe produktów codziennego użytku — Decyzja stwierdzająca zgodność koncentracji z rynkiem wewnętrznym — Zobowiązania — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo do bycia wysłuchanym — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/61

         Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2013 r. — Spar Österreichische Warenhandels przeciwko Komisji
   (Sprawa T-405/08) (1)

   (Konkurencja - Koncentracje - Rynki handlowe produktów codziennego użytku - Decyzja stwierdzająca zgodność koncentracji z rynkiem wewnętrznym - Zobowiązania - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do bycia wysłuchanym - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 225/135
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Spar Österreichische Warenhandels AG (Salzburg, Austria) (przedstawiciele: początkowo A.-H. Bischke, S. Brack i D. Bräunlich, następnie A.-H. Bischke i D. Bräunlich, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Noë, N. von Lingen i O. Weber, następnie S. Noë i N. von Lingen, pełnomocnicy, wspierani przez M. Buntschecka, adwokata)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Billa AG (Wiener Neudorf, Austria) (przedstawiciele: H. Wollmann, G. Drauz i F. Urlesberger, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 23 czerwca 2008 r., którą uznano, że koncentracja, w ramach której Billa AG uzyskała wyłączną kontrolę nad Adeg Österreich Handels AG (sprawa COMP/M.5.047 — REWE/ADEG) jest zgodna ze wspólnym rynkiem z zastrzeżeniem wywiązania się z zaproponowanych zobowiązań na podstawie art. 6 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw (Dz.U. L 24, s. 1.).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Spar Österreichische Warenhandels AG zostaje obciążona kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez Komisję i Billa AG.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa C-548/08: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/23

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-548/08)
   (2009/C 32/41)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Stølvbæk i U. Jonsson, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. (1) w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych lub, w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Szwecji uchybiło swoim zobowiązaniom na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy upłynął w dniu 20 października 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 255, s. 22.


title: Sprawa F-40/12: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2012 r. — ZZ przeciwko EASA

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/24

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2012 r. — ZZ przeciwko EASA
   (Sprawa F-40/12)
   2012/C 184/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. G. Schwend)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie rozwiązania ze stroną skarżącą umowy o pracę oraz żądanie naprawienia szkody poniesionej rzekomo w wyniku tego rozwiązania oraz podnoszonego mobbingu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie rozwiązania umowy o pracę z dnia 24 maja 2011 r. wraz ze wszystkimi wynikającymi z tego skutkami finansowymi;

               —

               zasądzenie od EASA kwoty 301 559,04 EUR tytułem odszkodowania;

               —

               zasądzenie od EASA kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia;

               —

               zasądzenie od EASA kwoty 250 EUR dziennie w okresie od dnia 23 maja 2011 r. a dniem doręczenia decyzji, jak winna zapaść tytułem zadośćuczynienia za mobbing;

               —

               obciążenie EASA kosztami postępowania.


title: Sprawa T-511/08: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2008 r. — Unity OSG FZE przeciwko Radzie i EUPOL Afganistan

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/44

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2008 r. — Unity OSG FZE przeciwko Radzie i EUPOL Afganistan
   (Sprawa T-511/08)
   (2009/C 32/86)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Unity OSG FZE (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: C. Bryant i J. McEwen, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i misja policyjna Unii Europejskiej w Afganistanie
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (i) o odrzuceniu oferty skarżącej dotyczącej udzielenia zamówienia na usługi dozorowania i ścisłej ochrony w Afganistanie i (ii) o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi, o czym skarżąca została poinformowana pismem z dnia 23 listopada 2008 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej poniesionymi przez stronę skarżącą kosztami postępowania zgodnie z art. 87 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 19 grudnia 2007 r. skarżąca zawarła z misją policyjną Unii Europejskiej w Afganistanie (1) („EUPOL Afganistan”) umowę o świadczenie usług ochrony. We wrześniu 2008 r. EUPOL Afganistan ogłosiła przetarg dotyczący świadczenia usług dozorowania i ścisłej ochrony. Ogłoszenie o przetargu zostało opublikowane (2) na stronie internetowej Komisji Europejskiej w związku z programem „EuropeAid” i zgodnie z przepisami tytułu V części pierwszej rozporządzenia finansowego 1605/2002 (3) („rozporządzenia finansowego”) i zasadami wykonania rozporządzenia finansowego figurującymi w rozporządzeniu Komisji 2342/2002 (4) („zasadami wykonania rozporządzenia”).
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji EUPOL Afganistan z dnia 23 listopada 2008 r., w której skarżąca została poinformowana, że jej oferta nie została przyjęta i że zamówienie zostało udzielone firmie Armor Group, z następujących powodów:
   Po pierwsze, skarżąca utrzymuje, że strona pozwana naruszyła zasady równego traktowania i niedyskryminacji zawarte w art. 89 ust. 1 rozporządzenia finansowego.
   Po drugie, skarżąca podnosi, iż zostały naruszone warunki mające zastosowanie do kontaktów między instytucją zamawiającą a oferentami w trakcie procedury przetargowej, jakie figurują w art. 99 rozporządzenia finansowego i w art. 120 ust. 2 lit. d) i art. 148 zasad wykonania rozporządzenia.
   Po trzecie, skarżąca utrzymuje, że został naruszony zawarty w art. 121 zasad wykonania rozporządzenia obowiązek polegający na uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zanim zostanie ono opublikowane gdzie indziej. Zdaniem skarżącej obowiązek ten został naruszony z uwagi na to, iż ogłoszenie o zamówieniu zostało najpierw opublikowane na stronie internetowej EuropAid, a nie w Dzienniku Urzędowym.
   Po czwarte, skarżąca podnosi, że został również naruszony obowiązek przestrzegania minimalnych terminów w ramach procedury przyspieszonej ograniczonej, o której mowa w art. 142 ust. 1 rozporządzenia finansowego.
   Po piąte, skarżąca uważa, iż strona pozwana nie przestrzegała zawartego w art. 158a zasad wykonania rozporządzenia wymogu w odniesieniu do ustanowienia okresu standstill między decyzją o udzieleniu zamówienia a podpisaniem umowy. Ponadto, skarżąca podnosi, że strona pozwana nie przedstawiła właściwego uzasadnienia zgodnie z art. 253 WE.

      (1)  Utworzoną w dniu 30 maja 2007 r. zgodnie ze wspólnym działaniem Rady 2007/369/WPZiB z dnia 30 maja 2007 r. w sprawie utworzenia misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (Dz. U. L 139, s. 33).

      (2)  Ogłoszenie zostało opublikowane w Dodatku do Dziennika Urzędowego z dnia 8 października 2008 r., 2008/S 194-255613.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605 /2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz. U. L 248, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz. U. L 357, s. 1).


title: Sprawa T-86/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 lipca 2009 r. — Studio Bichara i in. przeciwko Komisji

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/21

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 lipca 2009 r. — Studio Bichara i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-86/06) (1)

   2009/C 233/41

      Język postępowania: włoski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.


title: Sprawa C-425/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto — Portugalia) — Portgás — Sociedade de Produção e Distribuição de Gás, SA przeciwko Ministério da Agricultura, do Mar, do Ambiente e do Ordenamento do Território (Procedury udzielania zamówień publicznych w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji — Dyrektywa 93/38/EWG — Brak transpozycji do prawa wewnętrznego — Możliwość powołania się przez państwo na tę dyrektywę wobec podmiotu posiadającego koncesję na świadczenie usług publicznych w braku transpozycji tego aktu prawnego do prawa wewnętrznego)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/17

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto — Portugalia) — Portgás — Sociedade de Produção e Distribuição de Gás, SA przeciwko Ministério da Agricultura, do Mar, do Ambiente e do Ordenamento do Território
   (Sprawa C-425/12) (1)

   (Procedury udzielania zamówień publicznych w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji - Dyrektywa 93/38/EWG - Brak transpozycji do prawa wewnętrznego - Możliwość powołania się przez państwo na tę dyrektywę wobec podmiotu posiadającego koncesję na świadczenie usług publicznych w braku transpozycji tego aktu prawnego do prawa wewnętrznego)
   2014/C 52/28
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Portgás — Sociedade de Produção e Distribuição de Gás, SA

      Strona pozwana: Ministério da Agricultura, do Mar, do Ambiente e do Ordenamento do Território

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto — Portugalia — Wykładnia art. 2 ust. 1 lit. b), art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 1 lit. c) ppkt (i) dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 199, s. 84), zmienionej przez dyrektywę 98/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. (Dz.U. L 101, s. 1) — Bezpośrednia skuteczność — Możliwość powoływania się przez państwo na rzeczoną dyrektywę wobec podmiotu będącego koncesjonariuszem usługi publicznej w braku transpozycji tego aktu do prawa krajowego.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 1, art. 14 ust. 1 lit. c) ppkt (i) i art. 15 dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienionej dyrektywą 98/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że nie można powoływać się na nie wobec prywatnego przedsiębiorstwa tylko z tego względu, że przedsiębiorstwo to ma status podmiotu posiadającego wyłączną koncesję na świadczenie usług użyteczności publicznej objętego zakresem podmiotowym tej dyrektywy, skoro rzeczona dyrektywa nie została jeszcze transponowana do wewnętrznego porządku prawnego danego państwa członkowskiego.

               2)

               Tego rodzaju przedsiębiorstwo, któremu na podstawie aktu organu władzy publicznej powierzono świadczenie pod kontrolą tego organu usług użyteczności publicznej i które w tym celu dysponuje uprawnieniami wykraczającymi poza normy obowiązujące w stosunkach między jednostkami, ma obowiązek przestrzegania przepisów dyrektywy 93/38, zmienionej dyrektywą 98/4, a zatem organy władzy państwa członkowskiego mogą powołać się wobec niego na te przepisy.

      (1)  Dz.U. C 389 z 15.12.2012.


title: Wykreślenie sprawy T-228/04

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/44

         Wykreślenie sprawy T-228/04 (1)

   (2005/C 143/83)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2005 r. prezes trzeciej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-228/04 Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 247 z 12.10.2002 r.


title: Sprawa C-145/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/82/WE — Weterynaryjne produkty lecznicze — Zdecentralizowana procedura w celu wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnego produktu leczniczego w różnych państwach członkowskich — Generyczne produkty lecznicze podobne do referencyjnych produktów leczniczych, na które wydano już pozwolenie — Odmowa zatwierdzenia wniosku przez państwo członkowskie — Skład i postać produktu leczniczego)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-145/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/82/WE - Weterynaryjne produkty lecznicze - Zdecentralizowana procedura w celu wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnego produktu leczniczego w różnych państwach członkowskich - Generyczne produkty lecznicze podobne do referencyjnych produktów leczniczych, na które wydano już pozwolenie - Odmowa zatwierdzenia wniosku przez państwo członkowskie - Skład i postać produktu leczniczego)
   2012/C 295/16
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Šimerdová, A. Marghelis i O. Beynet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, S. Menez i R. Loosli-Surrans, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 32 i 33 dyrektywy 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych (Dz.U. L 311, s. 1) — Zdecentralizowana procedura w celu wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w więcej niż jednym państwie członkowskim — Generyczne produkty lecznicze podobne do referencyjnych produktów leczniczych, na które wydano już pozwolenie — Odmowa zatwierdzenia przez państwo członkowskie wynikająca ze względów naukowych związanych ze składem produktu leczniczego i wyborem postaci farmaceutycznej — Zasada wzajemnego uznawania

      Sentencja

               1)

               Odmawiając zatwierdzenia dwóch wniosków o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnych produktów leczniczych CT-Line 15 % Premix oraz CT-Line 15 % Oral Powder w ramach zdecentralizowanej procedury przewidzianej w dyrektywie 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych, zmienionej dyrektywą 2004/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 32 i 33 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 160 z 28.5.2011.


title: Sprawa C-502/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2004 r., w postępowaniu: Ergün Torun przeciwko Stadt Augsburg, interwenienci: 1) Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht, 2) Landesantwaltschaft Bayern

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2004 r., w postępowaniu: Ergün Torun przeciwko Stadt Augsburg, interwenienci: 1) Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht, 2) Landesantwaltschaft Bayern
   (Sprawa C-502/04)
   (2005/C 31/28)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 7 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, postanowieniem Bundesverwaltungsgericht z dnia 3 sierpnia 2004 r., w sprawie w postępowaniu: Ergün Torun przeciwko Stadt Augsburg.
   Bundesverwaltungsgericht zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy dorosłe dziecko pracownika tureckiego zatrudnionego legalnie w Republice Federalnej Niemiec od ponad 3 lat, które ukończyło z sukcesem naukę zawodu mechanika w przemyśle i otrzymało dyplom technika, traci prawo pobytu oraz wiążące się z nim prawo przyjęcia dowolnej oferty pracy wynikające z art. 7 zd. drugie decyzji 1/80 Rady Stowarzyszenia – z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 14 decyzji 1/80 – gdy opuszcza terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego na dość długi okres bez uzasadnionego powodu, nawet jeżeli

                           a)

                           wspomniane dorosłe dziecko odbyło karę 3 lat pozbawienia wolności za kradzież z bronią w ręku i przestępstwa związane z handlem środkami odurzającymi, której wykonania następnie nie zawieszono i którą, wziąwszy pod uwagę okres tymczasowego aresztowania, odbył w całości?

                           b)

                           wykonywało ono legalnie pracę zarobkową w Republice Federalnej Niemiec i nabyło w związku z tym osobiście prawo pobytu wynikające z prawa do pracy na podstawie art. 6 ust. 1 drugie i trzecie tiret decyzji 1/80, które następnie utraciło?
                           Czy utraciło ono to prawo z tego powodu, że

                                       aa)

                                       zostało zwolnione z ostatniego miejsca pracy bez wypowiedzenia ze względu na uzależnienie od środków odurzających?

                                       bb)

                                       zostało skazane na karę 3 lat pozbawienia wolności za kradzież z bronią w ręku i przestępstwa związane z handlem środkami odurzającymi, której wykonania nie zawieszono nawet po jej orzeczeniu i którą musiało odbyć, wziąwszy pod uwagę okres tymczasowego aresztowania, w całości i że było wyłączone z rynku pracy przez cały okres trwania tej kary, a znalazło zatrudnienie w przedsiębiorstwie zatrudniającym na czas określony około miesiąca po opuszczeniu zakładu karnego, w sytuacji, gdy nie miało już wtedy prawa pobytu w Republice Federalnej Niemiec.

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie: czy obywatel turecki traci prawo do pracy wynikające z art. 6 ust. 1 drugie i trzecie tiret decyzji 1/80 w sytuacji opisanej w pytaniu pierwszym, lit. b)?


title: Sprawa C-147/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 maja 2015 r. – Królestwo Hiszpanii/Rada Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności — Wprowadzenie w życie wzmocnionej współpracy — Jednolity patent — Rozporządzenie (UE) nr 1260/2012 — Przepisy dotyczące tłumaczeń — Zasada niedyskryminacji — Artykuł 291 TFUE — Przekazanie uprawnień organom spoza Unii Europejskiej — Artykuł 118 akapit drugi TFUE — Podstawa prawna — Zasada autonomii prawa Unii]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 maja 2015 r. – Królestwo Hiszpanii/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-147/13) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Wprowadzenie w życie wzmocnionej współpracy - Jednolity patent - Rozporządzenie (UE) nr 1260/2012 - Przepisy dotyczące tłumaczeń - Zasada niedyskryminacji - Artykuł 291 TFUE - Przekazanie uprawnień organom spoza Unii Europejskiej - Artykuł 118 akapit drugi TFUE - Podstawa prawna - Zasada autonomii prawa Unii])
   (2015/C 213/08)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: E. Chamizo Llatas i S. Centeno Huerta, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Uni Europejskiej (przedstawiciele: T. Middleton, F. Florindo Gijón, M. Balta i L. Grønfeldt, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet, J.C. Halleux i T. Materne, pełnomocnicy), Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i J. Vláčil, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Thorning i M. Wolff, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, M. Möller i J. Kemper, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, F.X. Bréchot, D. Colas i N. Rouam, pełnomocnicy), Wielkie Księstwo Luksemburga, Węgry (przedstawiciele: M. Fehér i K. Szíjjártó, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i J. Langer, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i C. Meyer-Seitz, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: M. Holt, pełnomocnik, wspierany przez J. Stratford, QC, i T. Mitchesona, barrister), Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Gómez-Leal, U. Rösslein i M. Dean, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Martínez del Peral, T. van Rijn, B. Smulders i F. Bulst, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii ponosi, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Królestwo Belgii, Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Węgry, Królestwo Niderlandów, Królestwo Szwecji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Parlament Europejski oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa T-431/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 stycznia 2009 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/53

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 stycznia 2009 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-431/04) (1)

   (2009/C 69/116)

      Język postępowania: włoski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004.


title: Sprawa T-465/12: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – AGC Glass Europe i in./Komisja (Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Europejski rynek szkła samochodowego — Publikacja decyzji stwierdzającej naruszenie art. 81 WE — Oddalenie wniosku o zachowanie poufności informacji, które Komisja zamierza opublikować — Obowiązek uzasadnienia — Poufność — Tajemnica zawodowa — Program łagodzenia sankcji — Uzasadnione oczekiwania — Równość traktowania)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/43

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – AGC Glass Europe i in./Komisja
   (Sprawa T-465/12) (1)

   ((Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Europejski rynek szkła samochodowego - Publikacja decyzji stwierdzającej naruszenie art. 81 WE - Oddalenie wniosku o zachowanie poufności informacji, które Komisja zamierza opublikować - Obowiązek uzasadnienia - Poufność - Tajemnica zawodowa - Program łagodzenia sankcji - Uzasadnione oczekiwania - Równość traktowania))
   (2015/C 302/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AGC Glass Europe (Bruksela, Belgia); AGC Automotive Europe SA (Fleurus, Belgia); AGC France SAS (Boussois, Francja); AGC Flat Glass Italia Srl (Cuneo, Włochy); AGC Glass UK Ltd (Northhampton, Zjednoczone Królestwo); AGC Glass Germany GmbH (Wegberg, Niemcy) (przedstawiciele: L. Garzaniti, J. Blockx, P. Niggemann, A. Burckett St Laurent, adwokaci, oraz S. Ryan, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kellerbauer, G. Meessen oraz P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2012) 5719 final z dnia 6 sierpnia 2012 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o zachowanie poufności informacji złożonego przez AGC Glass Europe SA, AGC Automotive Europe SA, AGC France SAS, AGC Flat Glass Italia Srl, AGC Glass UK Ltd i AGC Glass Germany GmbH na podstawie art. 8 decyzji przewodniczącego Komisji Europejskiej 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (sprawa COMP/39.125 – Szkło samochodowe).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               AGC Glass Europe SA, AGC Automotive Europe SA, AGC France SAS, AGC Flat Glass Italia Srl, AGC Glass UK Ltd i AGC Glass Germany GmbH zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawy połączone T-373/10, T-374/10, T-382/10 i T-402/10: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Villeroy & Boch Austria i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Koordynacja podwyżek cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych — Jednolite naruszenie — Możliwość przypisania zachowania o znamionach naruszenia — Dowód — Grzywny — Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. — Bak mocy wstecznej — Rozsądny termin)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/24

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Villeroy & Boch Austria i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-373/10, T-374/10, T-382/10 i T-402/10) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Koordynacja podwyżek cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych - Jednolite naruszenie - Możliwość przypisania zachowania o znamionach naruszenia - Dowód - Grzywny - Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. - Bak mocy wstecznej - Rozsądny termin)
   2013/C 325/40
   Język postępowania: niemiecki, francuski i niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Villeroy & Boch Austria GmbH (Mondsee, Austria) (przedstawiciele: A. Reidlinger, S. Dethof, M. Klusmann i K. Blau-Hansen, adwokaci) (sprawa T-373/10), Villeroy & Boch AG (Mettlach, Niemcy) (przedstawiciele: M. Klusmann, adwokat, S. Thomas, profesor) (sprawa T-374/10), Villeroy et Boch SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciele: J. Philippe, K. Blau-Hansen, adwokaci, i A. Villette, solicitor) (sprawa T-382/10) oraz Villeroy & Boch — Belgium (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: O. Brouwer, J. Blockx i N. Lorjé, adwokaci) (sprawa T-402/10)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: w sprawie T-373/10 początkowo F. Castillo de la Torre, R. Sauer, F. Ronkes Agerbeek i A. Antoniadis, a następnie F. Castillo de la Torre, R. Sauer i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspierani przez G. van der Wala i M. van Heezik, adwokatów; w sprawie T-374/10 A. Antoniadis, R. Sauer i F. Ronkes Agerbeek; w sprawie T-382/10 F. Castillo de la Torre, F. Ronkes Agerbeek i N. von Lingen, pełnomocnicy, wspierani przez G. van der Wala i M. van Heezik; oraz w sprawie T-402/10 F. Castillo de la Torre, F. Ronkes Agerbeek, wspierani przez G. van der Wala i M. van Heezik)

      Przedmiot

   Skarga zmierzająca w pierwszej kolejności do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.092 — Instalacje sanitarne do łazienek) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących, a w drugiej kolejności do obniżenia kwoty nałożonych na nie grzywien.

      Sentencja

               1)

               W sprawach T-373/10, T-382/10 i T-402/10 skargi zostają oddalone.

               2)

               W sprawie T-374/10 stwierdza się nieważność art. 1 ust. 7 decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.092 — Instalacje sanitarne do łazienek) w zakresie, w jakim stwierdzono w niej, że spółka Villeroy & Boch AG uczestniczyła w kartelu w sektorze instalacji sanitarnych do łazienek w Belgii, w Niemczech, we Francji, we Włoszech, w Niderlandach i w Austrii przed dniem 12 października 1994 r.

               3)

               W sprawie T-374/10 skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               4)

               Villeroy & Boch Austria GmbH, Villeroy et Boch SAS i Villeroy & Boch — Belgium pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską w sprawach T-373/10, T-382/10 i T-402/10.

               5)

               Villeroy & Boch AG pokrywa siedem ósmych własnych kosztów oraz siedem ósmych kosztów poniesionych przez Komisję w sprawie T-374/10.

               6)

               Komisja pokrywa jedną ósmą własnych kosztów oraz jedną ósmą kosztów poniesionych przez Villeroy & Boch AG w sprawie T-374/10.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-465/09: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2009 r. — Jurašinović przeciwko Radzie

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/59

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2009 r. — Jurašinović przeciwko Radzie
   (Sprawa T-465/09)
   2010/C 24/105
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ivan Jurašinović (Angers, Francja) (przedstawiciel: M. Jarry, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 22 września 2009 r. na mocy której skarżącemu został przyznany jedynie częściowy dostęp do następujących dokumentów: sprawozdań obserwatorów Unii Europejskiej obecnych w Chorwacji, w regionie Knin w dniach od 1 do 31 sierpnia 1995 r.;

               —

               nakazanie Radzie UE — Sekretariatowi Generalnemu, żeby zezwoliła na dostęp do dokumentów objętych wnioskiem w formie elektronicznej;

               —

               obciążenie Rady UE obowiązkiem wypłaty na rzecz skarżącego kwoty 2 000 EUR bez podatku lub 2 392 EUR brutto tytułem odszkodowania wraz z odsetkami zgodnie ze stawką EBC obowiązującą w dniu wpisania skargi do rejestru Sądu.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 22 września 2009 r. na mocy której odmówiono mu pełnego dostępu do sprawozdań obserwatorów Unii Europejskiej obecnych w Chorwacji, w regionie Knin w dniach od 1 do 31 sierpnia 1995 r.
   Na poparcie swojej skargi skarżący przedstawia trzy zarzuty oparte na:

               —

               braku naruszenia ochrony interesu publicznego co się tyczy stosunków międzynarodowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001 (1), gdyż:

                           —

                           żadna konkretna ochrona nie ma zastosowania do tych dokumentów; oraz

                           —

                           nawet gdyby konkretna ochrona miała zastosowanie do tych dokumentów, to art. 4 ust. 7 rozporządzenia nr 1049/2001 stanowi, że „wyjątki podana w ust. 1–3 będą miały zastosowanie wyłącznie na okres, przez który ochrona ta jest uzasadniona w oparciu o treść dokumentu” tymczasem upłynęła połowa maksymalnego okresu ochrony przewidzianej w art. 4 ust. 7 rozporządzenia nr 1049/2001, co uzasadnia udzielenie dostępu do rzeczonych dokumentów;

                           —

                           wreszcie, dokumenty objęte wnioskiem nie należą do kategorii dokumentów sensytywnych w rozumieniu art. 9 rozporządzenia nr 1049/2001;

               —

               braku naruszenia bezpieczeństwa publicznego zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001, gdyż:

                           —

                           okoliczność, iż osoby trzecie wypowiadały się w tych dokumentach „w sposób poufny” jest bez znaczenia, ponieważ rozporządzenie nr 1049/2001 nie pozwala instytucji odmówić dostępu do dokumentu celem ochrony hipotetycznych „osób trzecich”;

                           —

                           argument Rady zmierzający do „ochrony” integralności obserwatorów, świadków i źródeł cechuje wola ochrony interesów prywatnych tych osób i nie ma związku z bezpieczeństwem publicznym; oraz

                           —

                           aby pogodzić problem dyskrecji w odniesieniu do niektórych osób z jednoczesnym wywiązaniem się z obowiązku ochrony interesu publicznego Rada może ograniczyć publiczny dostęp do dokumentów objętych wnioskiem skreślając w nich odniesienia imienne pozwalające na identyfikację „osób trzecich”.

               —

               wcześniejszym ujawnieniu dokumentów objętych wnioskiem.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43)


title: Sprawy połączone C-464/13 i C-465/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Europäische Schule München/Silvana Oberto (C-464/13), Barbara O’Leary (C-465/13) (Odesłanie prejudycjalne — Statut Szkół Europejskich — Właściwość Rady ds. Zażaleń Szkół Europejskich do orzekania w przedmiocie umowy o pracę na czas określony zawartej między Szkołą Europejską a nauczycielem, który nie został mianowany lub oddelegowany przez państwo członkowskie)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Europäische Schule München/Silvana Oberto (C-464/13), Barbara O’Leary (C-465/13)
   (Sprawy połączone C-464/13 i C-465/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Statut Szkół Europejskich - Właściwość Rady ds. Zażaleń Szkół Europejskich do orzekania w przedmiocie umowy o pracę na czas określony zawartej między Szkołą Europejską a nauczycielem, który nie został mianowany lub oddelegowany przez państwo członkowskie))
   (2015/C 146/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Europäische Schule München

      Strona pozwana: Silvana Oberto (C-464/13), Barbara O’Leary (C-465/13)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 27 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze Konwencji określającej statut Szkół Europejskich zawartej w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1994 r. między państwami członkowskimi a Wspólnotami Europejskimi należy interpretować w ten sposób, że zatrudnieni przez Szkołę Europejską nauczyciele kontraktowi, którzy nie są oddelegowani przez państwa członkowskie, zaliczają się do osób wskazanych w tym postanowieniu i nie są wyłączeni – tak jak kadra administracyjna i personel pomocniczy szkoły – spod zakresu stosowania tego uregulowania.

               2)

               Artykuł 27 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze Konwencji określającej statut Szkół Europejskich należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by postanowienie umowne o ograniczeniu czasu trwania stosunku pracy widniejące w umowie o pracę zawartej między szkołą a nauczycielem kontraktowym zostało uznane za akt, który ma dla tego ostatniego niekorzystny skutek.

               3)

               Artykuł 27 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze Konwencji określającej statut Szkół Europejskich należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by akt przyjęty przez dyrektora Szkoły Europejskiej w wykonaniu jego uprawnień był co do zasady objęty tym postanowieniem. Punkty 1.3, 3.2 i 3.4 Warunków zatrudnienia nauczycieli kontraktowych Szkół Europejskich zatrudnionych między dniem 1 września 1994 r. a dniem 31 sierpnia 2011 r. należy interpretować w ten sposób, że spór dotyczący ważności postanowienia umownego o ograniczeniu czasu trwania stosunku pracy widniejącego w umowie o pracę zawartej między nauczycielem kontraktowym a tym dyrektorem należy do wyłącznej właściwości Rady ds. Zażaleń Szkół Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013.


title: Sprawa F-6/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 8 maja 2008 r. — Suvikas przeciwko Radzie (Służba publiczna — Pracownicy tymczasowi — Kwestie incydentalne — Poufne dokumenty — Dokumenty uzyskane niezgodnie z prawem — Usunięcie dokumentów — Zatrudnienie — Wakujące stanowisko — Niezgodne z prawem odrzucenie kandydatury — Stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie — Utrata szansy na zatrudnienie — Ocena ex aequo et bono )

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/23

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 8 maja 2008 r. — Suvikas przeciwko Radzie
   (Sprawa F-6/07)
   (Służba publiczna - Pracownicy tymczasowi - Kwestie incydentalne - Poufne dokumenty - Dokumenty uzyskane niezgodnie z prawem - Usunięcie dokumentów - Zatrudnienie - Wakujące stanowisko - Niezgodne z prawem odrzucenie kandydatury - Stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie - Utrata szansy na zatrudnienie - Ocena ex aequo et bono)
   (2008/C 158/39)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Risto Suvikas (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciele: M.-A. Lucas, avocat)

      Strona pozwana: Rada Uniii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i I. Šulce, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji komitetu konsultacyjnego do spraw naboru o niewpisaniu skarżącego na listę najlepszych kandydatów w naborze dotyczącym ogłoszenia Rady o wakacie B/024 oraz stwierdzenie nieważności tej listy, a także decyzji Rady o zatrudnieniu na stanowiskach, które mają być obsadzone, kandydatów wpisanych na tę listę i o niezatrudnianiu skarżącego — Wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie
   Sentencja wyroku

               1)

               Dokumenty przedłożone przez R. Suvikasa w załącznikach A 14 do A 16 skargi zostają usunięte z akt sprawy.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji organu uprawnionego do zawierania umów z dnia 20 lutego 2006 r. o niewpisaniu R. Suvikasa na listę najlepszych kandydatów na zakończenie naboru pracowników tymczasowych Rada/B/024.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zapłaci R. Suvikasowi kwotę 20 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za wyrządzoną mu krzywdę.

               4)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               5)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Sprawa C-128/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Staatssecretaris van Financiën/Het Oudeland Beheer BV (Odesłanie prejudycjalne — Opodatkowanie — Podatek VAT — Transakcje podlegające opodatkowaniu — Przeznaczenie na cele działalności przedsiębiorstwa towarów uzyskanych „w wyniku działalności przedsiębiorstwa” — Zrównanie z odpłatną dostawą — Podstawa opodatkowania)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Staatssecretaris van Financiën/Het Oudeland Beheer BV
   (Sprawa C-128/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Opodatkowanie - Podatek VAT - Transakcje podlegające opodatkowaniu - Przeznaczenie na cele działalności przedsiębiorstwa towarów uzyskanych „w wyniku działalności przedsiębiorstwa” - Zrównanie z odpłatną dostawą - Podstawa opodatkowania))
   (2016/C 243/03)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Het Oudeland Beheer BV

      Sentencja

               1)

               Artykuł 11 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że wartość prawa rzeczowego dającego uprawnionemu prawo do korzystania z nieruchomości i koszty realizacji zabudowy budynkiem biurowym wzniesionym na danym gruncie mogą być włączone do podstawy opodatkowania dostawy w rozumieniu art. 5 ust. 7 lit. a) tej zmienionej dyrektywy, jeżeli podatnik zapłacił już podatek od wartości dodanej od tej wartości i tych kosztów, ale również bezpośrednio i w pełnej wysokości odliczył ten podatek.

               2)

               W sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym, w której grunt wraz z budynkiem w trakcie budowy zostały nabyte poprzez ustanowienie prawa rzeczowego dającego uprawnionemu prawo do korzystania z tych nieruchomości, art. 11 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 95/7, należy interpretować w ten sposób, że wartość tego prawa rzeczowego podlegająca uwzględnieniu w podstawie opodatkowania dostawy w rozumieniu art. 5 ust. 7 lit. a) tej dyrektywy odpowiada wartości kwot, które należy corocznie uiszczać tytułem wzajemnego świadczenia, przez pozostały okres wieczystej dzierżawy ustanawiającej to prawo rzeczowe, skorygowanych lub skapitalizowanych według tej samej metody co użyta do określenia wartości ustanowienia prawa wieczystej dzierżawy.

      (1)  Dz.U. C 159 z 26.5.2014.