title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 września 2017 r.#Trustees of the P Panayi Accumulation & Maintenance Settlements przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber).#Odesłanie prejudycjalne – Podatki bezpośrednie – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Swobodny przepływ kapitału – „Trust” – „Powiernicy trustu” – Inne osoby prawne – Pojęcie – Opodatkowanie zysków kapitałowych wynikających ze wzrostu wartości aktywów utrzymywanych w truście z tytułu przeniesienia rezydencji podatkowej powierników trustu do innego państwa członkowskiego – Określenie kwoty podatku w momencie tego przeniesienia – Natychmiastowy pobór podatku – Względy uzasadniające – Proporcjonalność.#Sprawa C-646/15.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 14 września 2017 r. (
            *1
         )
      Odesłanie prejudycjalne – Podatki bezpośrednie – Swoboda przedsiębiorczości – Swobodne świadczenie usług – Swobodny przepływ kapitału – „Trust” – „Powiernicy trustu” – Inne osoby prawne – Pojęcie – Opodatkowanie zysków kapitałowych wynikających ze wzrostu wartości aktywów utrzymywanych w truście z tytułu przeniesienia rezydencji podatkowej powierników trustu do innego państwa członkowskiego – Określenie kwoty podatku w momencie tego przeniesienia – Obowiązek bezzwłocznego uiszczenia podatku – Uzasadnienie – Proporcjonalność
      W sprawie C‑646/15
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) [sąd pierwszej instancji (izba podatkowa), Zjednoczone Królestwo] postanowieniem z dnia 30 listopada 2015 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 3 grudnia 2015 r., w postępowaniu:

         Trustees of the P Panayi Accumulation & Maintenance Settlements

      przeciwko

         Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs,

      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, E. Regan, J.C. Bonichot, C.G. Fernlund (sprawozdawca) i S. Rodin, sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Kokott,
      sekretarz: R. Schiano, administrator,
      uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 20 października 2016 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               –

               w imieniu Trustees of the P Panayi Accumulation & Maintenance Settlements przez M. Lemos, barrister, i P. Bakera, QC,

               –

               w imieniu rządu Zjednoczonego Królestwa przez M. Holta, D. Robertsona, a także S. Simmons, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez R. Hilla barrister, i J. Bremnera, barrister,

               –

               w imieniu rządu austriackiego przez C. Pesendorfer, działającą w charakterze pełnomocnika,

               –

               w imieniu rządu norweskiego przez K.B. Moena, a także K.E.B. Kloster i J.T. Kaasin, działających w charakterze pełnomocników,

               –

               w imieniu Komisji Europejskiej przez W. Roelsa i J. Samnaddę, działających w charakterze pełnomocników,

               –

               w imieniu Urzędu Nadzoru EFTA przez C. Zatschlera i Ø. Bø, a także A. Steinarsdóttir, działających w charakterze pełnomocników,

         po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 21 grudnia 2016 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 49, 54, 56 i 63 TFUE.

               2

               Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Trustees of the P Panayi Accumulation & Maintenance Settlements (zwanymi dalej „trustees Panayi”) a Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (zwanym dalej „organem podatkowym”) dotyczącego opodatkowania niezrealizowanych zysków kapitałowych wynikających ze wzrostu wartości aktywów utrzymywanych w truście z tytułu przeniesienia miejsca zamieszkania powierników tego trustu do państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie pochodzenia.

         Prawo Zjednoczonego Królestwa
      Trusty

               3

               Z akt sprawy przekazanych Trybunałowi wynika, że w krajach common law pojęcie „trust” odnosi się co do zasady do operacji trójstronnych, polegających na tym, że założyciel trustu przekazuje aktywa innej osobie – powiernikowi
                  trustu – w zarząd zgodny z postanowieniami aktu założycielskiego trustu na rzecz osoby trzeciej – beneficjenta. Trusty utworzone na rzecz konkretnych osób są czasem nazywane settlements.

               4

               Trust charakteryzuje się tym, że własność składników majątkowych, które się na niego składają, jest podzielona na własność w sensie prawnym i własność w sensie ekonomicznym, które przysługują, odpowiednio, powiernikowi trustu i beneficjentowi trustu.

               5

               Pomimo iż trust jest uznany przez prawo i wywołuje skutki prawne, nie ma on własnej osobowości prawnej i funkcjonuje za pośrednictwem powiernika trustu. Aktywa, które składają się na trust, nie są włączone do majątku powiernika trustu. Powiernik trustu jest zobowiązany do zarządzania tymi aktywami jak majątkiem odrębnym, oddzielonym od jego majątku. Zasadniczym obowiązkiem powiernika trustu jest przestrzeganie warunków i wykonywanie zadań określonych w akcie założycielskim trustu oraz, ogólnie rzecz ujmując, przestrzeganie prawa.

         Opodatkowanie zysków kapitałowych

               6

               Taxation of Chargeable Gains Act 1992 (ustawa z 1992 r. o opodatkowaniu zysków) w wersji mającej zastosowanie do okoliczności sprawy w postępowaniu głównym (zwana dalej „TCGA”) stanowi w art. 2 ust. 1, że zyski podlegające opodatkowaniu, które zostały uzyskane przez daną osobę w trakcie roku podatkowego, podlegają podatkowi od zysków kapitałowych, jeśli osoba ta posiada status rezydenta lub stałego rezydenta w Zjednoczonym Królestwie.

               7

               Zgodnie z art. 69 TCGA powierników trustu należy traktować „jako jednolity podmiot o określonym składzie osobowym, który ma charakter ciągły”, w odróżnieniu od osób, które mogą od czasu do czasu pełnić funkcje powierników trustu. Wspomniany artykuł stanowi ponadto, że „podmiot ten należy traktować jako posiadający status rezydenta lub stałego rezydenta w Zjednoczonym Królestwie, chyba że ogólny zarząd trustami jest prowadzony poza terytorium Zjednoczonego Królestwa, a powiernicy trustu lub większość z nich w danym momencie nie są rezydentami ani stałymi rezydentami w Zjednoczonym Królestwie”.

               8

               Artykuł 80 ust. 1–4 TCGA stanowi:
               „Powiernicy trustu tracący status rezydenta w Zjednoczonym Królestwie
               1.   Niniejszy artykuł ma zastosowanie, jeśli powiernicy trustu w danym momencie (»właściwa data«) tracą status rezydenta lub stałego rezydenta w Zjednoczonym Królestwie.
               2.   Do celów stosowania niniejszej ustawy uznaje się, że powiernicy trustu:

                        a)

                        rozporządzili aktywami zdefiniowanymi tuż przed właściwą datą i

                        b)

                        nabyli je na nowo zaraz potem po obowiązującej w tym czasie cenie rynkowej.

                  3.   Z zastrzeżeniem przepisów ust. 4 i 5 poniżej aktywa zdefiniowane to aktywa stanowiące majątek trustu tuż przed właściwą datą […].
               4.   Jeżeli, tuż po właściwej dacie:

                        a)

                        powiernicy trustu prowadzą działalność handlową w Zjednoczonym Królestwie za pośrednictwem oddziału lub przedstawicielstwa i

                        b)

                        jakiekolwiek aktywa znajdują się na terenie Zjednoczonego Królestwa i są wykorzystywane w działalności handlowej lub do jej celów, albo są wykorzystywane lub przechowywane do celów oddziału lub przedstawicielstwa,

                  aktywa określone w lit. b) powyżej nie stanowią aktywów zdefiniowanych”.

               9

               Z postanowienia odsyłającego wynika, że zgodnie z art. 87 TCGA zyski kapitałowe powierników trustu, którzy nie mają statusu rezydenta lub stałego rezydenta w Zjednoczonym Królestwie, przypisuje się beneficjentom w zakresie, w jakim powiernicy trustu dokonują płatności kapitałowych na rzecz beneficjentów. Artykuł ten stanowi, że zyski kapitałowe osiągnięte przez powierników trustu niemających statusu rezydenta w Zjednoczonym Królestwie są obliczane tak, jak gdyby byli oni rezydentami w Zjednoczonym Królestwie. Pula osiągniętych zysków kapitałowych jest przypisywana następnie beneficjentom, którzy otrzymują płatności kapitałowe od powierników trustu. Płatności kapitałowe są zdefiniowane szeroko, tak aby włączyć w nie większość świadczeń otrzymanych z trustu. Jeśli beneficjent ma status rezydenta i posiada miejsce zamieszkania w Zjednoczonym Królestwie, jest on zobowiązany do uiszczenia podatku od zysków kapitałowych z tytułu przypisanych mu zysków kapitałowych w formie płatności kapitałowych.

               10

               Ponadto art. 91 TCGA przewiduje podwyższenie kwoty podatku, jeżeli istnieje różnica pomiędzy zyskami zrealizowanymi przez powierników trustu i płatnościami kapitałowymi otrzymanymi przez beneficjenta.

         Postępowanie główne i pytania prejudycjalne

               11

               Cztery trusty, które stanowią przedmiot sprawy w postępowaniu głównym (zwane dalej „trustami Panayi”), zostały założone w 1992 r. przez Panico Panayi, obywatela Cypru, na rzecz jego dzieci i innych członków jego rodziny. Panico Panayi powierzył tym trustom 40% akcji spółki Cambos Entreprises Limited, spółki dominującej założonych przez niego przedsiębiorstw.

               12

               Z aktów założycielskich rzeczonych trustów wynika, że ani P. Panayi, ani jego żona za jego życia nie są beneficjentami. Jednakże P. Panayi, jako „protektor”, zastrzegł sobie prawo do powołania nowych lub dodatkowych powierników. Beneficjentom tychże trustów nie przysługuje natomiast takie prawo.

               13

               W chwili utworzenia trustów Panayi P. Panayi, jego żona i ich dzieci zamieszkiwali w Zjednoczonym Królestwie. Pierwotnie powiernikami trustów Panayi byli P. Panayi oraz KSL Trustees Limited, „trust company” z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie. W 2003 r. żona P. Panayi została powołana na dodatkowego powiernika.

               14

               Na początku roku 2004 małżonkowie Panayi postanowili wyjechać ze Zjednoczonego Królestwa i osiedlić się na stałe na Cyprze. Przed przeprowadzką, w dniu 19 sierpnia 2004 r., oboje zrezygnowali z funkcji powierników. Aby ich zastąpić, w tym samym dniu P. Panayi powołał trzech nowych powierników, którzy mieli miejsca zamieszkania na Cyprze. Spółka KSL Trustees Limited, będąca rezydentem w Zjednoczonym Królestwie, zachowała swą funkcję powiernika do dnia 14 grudnia 2005 r. W konsekwencji, z dniem 19 sierpnia 2004 r., większość powierników trustów Panayi utraciła status rezydenta w Zjednoczonym Królestwie.

               15

               W dniu 19 grudnia 2005 r. powiernicy Panayi sprzedali akcje powierzone trustom Panayi i ponownie zainwestowali środki uzyskane z tej sprzedaży. W dniu 31 stycznia 2006 r. powiernicy ci przedstawili swe deklaracje podatkowe wskazujące obliczony przez nich podatek, w odniesieniu do każdego z trustów Panayi, za rok podatkowy 2004/2005. Pismo przewodnie załączone do deklaracji informowało organ podatkowy o zmianie składu powierników Panayi oraz o późniejszej sprzedaży akcji przez tych powierników.

               16

               Ponieważ wysokość podatku wskazana w deklaracjach powierników nie uwzględniała długu podatkowego z tytułu art. 80 TCGA, organ ten wszczął postępowanie wyjaśniające. We wrześniu 2010 r. organ ten skierował do powierników decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego, stwierdzając, że na mocy tego przepisu był należny, wówczas jeszcze niezapłacony, podatek. Organ ten stwierdził, że zdarzeniem powodującym powstanie zobowiązania podatkowego było powołanie nowych powierników w dniu 19 sierpnia 2004 r., gdyż większość powierników Panayi nie miała już w owym dniu statusu rezydentów w Zjednoczonym Królestwie, a tym samym uznano, że zarząd trustów Panayi został przeniesiony na Cypr w roku podatkowym 2004/2005. Termin uiszczenia owego podatku został zatem wyznaczony na dzień 31 stycznia 2006 r.

               17

               Powiernicy Panayi wnieśli odwołanie do First-tier Tribunal (Tax Chamber) [sądu pierwszej instancji (izba podatkowa), Zjednoczone Królestwo], w którym zakwestionowali zgodność opodatkowania z tytułu wyjścia oraz obowiązek jego bezzwłocznego uiszczenia przewidziane w art. 80 TCGA z podstawowymi swobodami przepływu wynikającymi z prawa Unii.

               18

               Ze swej strony organ podatkowy stoi na stanowisku, że ze względu na charakter prawny trustu w świetle prawa Anglii i Walii żadna ze swobód przepływu nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Jeśli zaś któraś z tych swobód mogłaby zostać uznana za mającą zastosowanie w tej sprawie, zdaniem tego organu, o ile obowiązek bezzwłocznego uiszczenia podatku z tytułu wyjścia stanowiłby, co do zasady, ograniczenie takiej swobody, ograniczenie to byłoby jednak uzasadnione i proporcjonalne.

               19

               Sąd odsyłający wskazuje, że gdyby powiernicy zachowali status rezydentów w Zjednoczonym Królestwie, sprzedaż akcji powierzonych trustowi, której dokonali w dniu 19 grudnia 2005 r., stanowiłaby zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego od zysków kapitałowych wynikających ze wzrostu wartości tych akcji. Podatek taki stałby się wymagalny z dniem 31 stycznia 2007 r.

               20

               Sąd ten wskazuje, że w orzecznictwie dotyczącym opłat z tytułu wyjścia Trybunał nie rozstrzygał jeszcze kwestii, czy trust, jego założyciel, jego powiernicy lub jego beneficjenci mogą powoływać się na którąś z podstawowych swobód przepływu. Jeżeli jedna z tych swobód miałaby zastosowanie, sąd ten rozważa, czy ograniczenie takiej swobody może być uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego związanymi ze zrównoważonym rozdziałem kompetencji podatkowych między państwami członkowskimi oraz czy przeszkoda ta jest proporcjonalna.

               21

               W tych okolicznościach First-tier Tribunal (Tax Chamber) [sąd pierwszej instancji (izba podatkowa)] postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

                        „1)

                        Czy ze swobodą przedsiębiorczości, swobodnym przepływem kapitału lub swobodnym świadczeniem usług zgodne jest uchwalenie i utrzymywanie przez państwo członkowskie uregulowań krajowych, takich jak art. 80 [TCGA], na mocy których powstaje obciążenie z tytułu podatku od niezrealizowanych zysków w wartości aktywów funduszu powierniczego trustu, gdy w dowolnym momencie dane państwo członkowskie przestaje być miejscem zamieszkania lub miejscem stałego pobytu powierników trustu?

                        2)

                        Przy założeniu, że tego rodzaju obciążenie z tytułu podatku ogranicza wykonywanie odpowiednich swobód – czy obciążenie to jest uzasadnione w myśl zasady zrównoważonego podziału władztwa podatkowego, a także czy obciążenie to jest proporcjonalne, w sytuacji gdy ustawodawstwo nie daje powiernikom trustu możliwości odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia płatności na raty ani nie bierze pod uwagę jakiegokolwiek spadku wartości aktywów trustu w późniejszym okresie?

                  W szczególności przedłożono następujące pytania:

                        3)

                        Czy możliwe jest powołanie którejkolwiek z podstawowych swobód, w sytuacji gdy państwo członkowskie nakłada obciążenie z tytułu podatku od niezrealizowanych zysków kapitałowych wynikających ze wzrostu wartości aktywów utrzymywanych w trustach w czasie, gdy to państwo członkowskie przestaje być miejscem zamieszkania lub miejscem stałego pobytu dla większości powierników trustu?

                        4)

                        Czy ograniczenie swobód powstałe w wyniku nałożenia opłaty z tytułu wyjścia jest uzasadnione celem, jakim jest zapewnienie zrównoważonego podziału władztwa podatkowego, w sytuacji gdy możliwe było, mimo wszystko, naliczenie podatku od zysków kapitałowych z tytułu zrealizowanych zysków [kapitałowych], ale jedynie z zastrzeżeniem wystąpienia określonych zdarzeń w przyszłości?

                        5)

                        Czy proporcjonalność ustala się, biorąc pod uwagę indywidualne okoliczności danej sprawy? W szczególności czy ograniczenie powstałe w wyniku obciążenia z tytułu podatku jest proporcjonalne, w sytuacji gdy:

                                 a)

                                 ustawodawstwo nie przewiduje możliwości odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia płatności na raty ani uwzględnienia jakiegokolwiek spadku wartości aktywów trustu w następstwie wyjścia;

                                 b)

                                 ale w szczególnych okolicznościach ustalenia wysokości podatku będącego przedmiotem odwołania, aktywa zostały sprzedane zanim podatek stał się wymagalny, a odpowiednie aktywa nie straciły na wartości w okresie od relokacji trustu do daty sprzedaży?”.

         W przedmiocie pytań prejudycjalnych

               22

               Poprzez swoje pytania, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający stara się w istocie ustalić, czy w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, w których zgodnie z prawem krajowym powiernicy trustu są traktowani jako jednolity podmiot o określonym składzie osobowym, który ma charakter ciągły, w odróżnieniu od osób, które mogą od czasu do czasu pełnić funkcje powierników, postanowienia traktatu FUE dotyczące swobody przedsiębiorczości stoją na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, takiemu jak to mające zastosowanie w postępowaniu głównym, które przewiduje opodatkowanie niezrealizowanych zysków wynikających ze wzrostu wartości aktywów utrzymywanych w truście bez możliwości odroczenia zapłaty należnego podatku, w sytuacji gdy większość powierników przenosi swoje miejsce zamieszkania do innego państwa członkowskiego.

               23

               Aby móc odpowiedzieć na te pytania, należy w pierwszej kolejności ustalić, czy trusty, takie jak te będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, są objęte swobodą przedsiębiorczości i czy swoboda ta ma zastosowanie w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w tym postępowaniu.

         W przedmiocie zastosowania swobody przedsiębiorczości do trustów

               24

               Artykuł 49 TFUE nakazuje zniesienie wszelkich ograniczeń w podejmowaniu przez obywateli jednego z państw członkowskich działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim. Zgodnie z art. 54 akapit pierwszy TFUE spółki utworzone zgodnie z prawem państwa członkowskiego i mające statutową siedzibę, zarząd lub główny zakład w obrębie Unii są traktowane, dla potrzeb stosowania postanowień traktatu FUE dotyczących swobody przedsiębiorczości, jak osoby fizyczne mające przynależność państwa członkowskiego.

               25

               Zgodnie z art. 54 akapit drugi TFUE „spółka” oznacza zarówno spółki prawa cywilnego lub handlowego, jak również spółdzielnie oraz inne osoby prawne prawa publicznego lub prywatnego, z wyjątkiem tych, które nie mają celu zarobkowego.

               26

               W tym względzie należy stwierdzić, że swoboda przedsiębiorczości, która stanowi jeden z podstawowych przepisów prawa Unii (wyrok z dnia 24 maja 2011 r., Komisja/Belgia, C‑47/08, EU:C:2011:334, pkt 77 i przytoczone tam orzecznictwo) przyczyniający się do realizacji rynku wewnętrznego (zob., podobnie, wyrok z dnia 13 grudnia 2005 r., SEVIC Systems, C‑411/03, EU:C:2005:762, pkt 19), ma bardzo szeroki zasięg.

               27

               Z orzecznictwa Trybunału wynika, po pierwsze, że odstępstwa od tej swobody należy interpretować ściśle (zob., podobnie, wyroki: z dnia 21 czerwca 1974 r., Reyners, 2/74, EU:C:1974:68, pkt 43–55; a także z dnia 1 lutego 2017 r., Komisja/Węgry, C‑392/15, EU:C:2017:73, pkt 106 i przytoczone tam orzecznictwo), po drugie, że nawet jeśli postanowienia traktatu odnoszące się do tej swobody mają na celu zapewnienie korzystania z traktowania krajowego w przyjmującym państwie członkowskim, to jednak sprzeciwiają się one także temu, aby państwo członkowskie pochodzenia utrudniało swojemu obywatelowi albo spółce utworzonej zgodnie z jego ustawodawstwem wykonywanie działalności w innym państwie członkowskim (wyroki: z dnia 27 września 1988 r., Daily Mail and General Trust, 81/87, EU:C:1988:456, pkt 16; z dnia 21 maja 2015 r., Verder LabTec, C‑657/13, EU:C:2015:331, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo) i, po trzecie, że pojęcie swobody przedsiębiorczości w rozumieniu traktatu jest pojęciem bardzo szerokim, oznaczającym możliwość uczestniczenia przez obywatela Unii w sposób trwały i nieprzerwany w życiu gospodarczym państwa członkowskiego innego niż jego państwo pochodzenia i czerpania z tego tytułu korzyści, a tym samym wspieranie w ten sposób wzajemnego gospodarczego i społecznego przenikania wewnątrz Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 30 listopada 1995 r., Gebhard, C‑55/94, EU:C:1995:411, pkt 25).

               28

               W rozpatrywanej sprawie jest bezsporne, po pierwsze, że trusty będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym są utworzone zgodnie z prawem Zjednoczonego Królestwa i, po drugie, że nie są one, w świetle tego prawa, uznawane za spółki prawa cywilnego lub handlowego, w tym spółdzielnie. Należy zatem ustalić, czy trusty te mogą być objęte zakresem pojęcia „innych osób prawnych” prawa publicznego lub prywatnego, których działalność jest nastawiona na osiąganie zysków, w rozumieniu art. 54 akapit drugi TFUE.

               29

               W tym względzie, jak rzecznik generalna wskazała co do zasady w pkt 33 i 34 opinii, pojęcie „innej osoby prawnej” obejmuje jednostkę, której, zgodnie z prawem krajowym, przysługują prawa i obowiązki pozwalające jej na uczestniczenie w obrocie prawnym w takim charakterze, bez względu na brak konkretnej formy prawnej i której działalność jest nastawiona na osiąganie zysków.

               30

               W rozpatrywanej sprawie z akt przedłożonych Trybunałowi wynika, w pierwszej kolejności, że zgodnie z właściwym prawem krajowym, aktywa przekazane do trustu tworzą odrębny majątek, oddzielony od majątku osobistego powierników i że powiernicy mają prawo i obowiązek zarządzać tymi aktywami i nimi rozporządzać zgodnie z warunkami określonymi w akcie założycielskim trustu i zgodnie z prawem krajowym.

               31

               W drugiej kolejności, jak zaznaczono w pkt 7 i 8 niniejszego wyroku, z jednej strony, zgodnie z art. 69 TCGA, w prawie krajowym powiernicy trustu traktowani są jako jednolity podmiot o określonym składzie osobowym, który ma charakter ciągły, w odróżnieniu od osób, które mogą od czasu do czasu pełnić funkcje powierników trustu. Artykuł ten stanowi ponadto, że podmiot ten należy traktować jako posiadający status rezydenta lub stałego rezydenta w Zjednoczonym Królestwie, chyba że ogólny zarząd trustami jest prowadzony poza terytorium Zjednoczonego Królestwa, a powiernicy lub większość z nich w danym momencie nie są rezydentami ani stałymi rezydentami w tym kraju. Z drugiej strony, zgodnie z art. 80 TCGA, jeśli powiernicy w którymkolwiek momencie przestają być rezydentami lub stałymi rezydentami w Zjednoczonym Królestwie, uznaje się, że rozporządzili oni aktywami stanowiącymi majątek trustu tuż przed nastąpieniem tego momentu i zaraz potem nabyli je ponownie po cenie rynkowej.

               32

               Okazuje się zatem, że ustawodawstwo mające zastosowanie w postępowaniu głównym uznaje, do celów zastosowania swych przepisów, że powiernicy trustu jako jednolity podmiot, a nie jako odrębne osoby fizyczne, są zobowiązani do zapłaty podatku należnego od niezrealizowanych zysków kapitałowych wynikających ze wzrostu wartości aktywów utrzymywanych w truście, w sytuacji gdy siedzibę zarządu tego trustu uznaje się za przeniesioną do państwa członkowskiego innego niż Zjednoczone Królestwo. Do takiego przeniesienia dochodzi, kiedy większość powierników trustu traci status rezydenta w Zjednoczonym Królestwie. Działalność powierników trustu dotycząca własności i zarządzania aktywami utrzymywanymi w truście jest zatem głęboko związana z samym trustem, a tym samym stanowi z nim nierozerwalną całość. W tych okolicznościach taki trust powinien być traktowany jako podmiot, któremu zgodnie z prawem krajowym przysługują prawa i obowiązki pozwalające mu, jako takiemu, na uczestniczenie w obrocie prawnym.

               33

               W odniesieniu do kwestii, czy trusty stanowiące przedmiot postępowania głównego są nastawione na osiąganie zysków, wystarczy stwierdzić, że z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi wynika, iż trusty te nie mają charakteru charytatywnego lub społecznego i że zostały założone po to, aby beneficjenci mogli korzystać z zysków wygenerowanych przez aktywa do nich przekazane.

               34

               Z powyższych rozważań wynika, że podmiot taki jak trust, któremu, zgodnie z prawem krajowym przysługują prawa i obowiązki pozwalające mu na uczestniczenie w obrocie prawnym i który prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, może powoływać się na swobodę przedsiębiorczości.

               35

               W takich okolicznościach powstaje pytanie, czy swoboda ta ma zastosowanie w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której przeniesienie miejsca zamieszkania powierników do państwa członkowskiego innego niż Zjednoczone Królestwo stanowi zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego obciążającego zyski kapitałowe wynikające ze wzrostu wartości aktywów utrzymywanych w truście.

         W przedmiocie zastosowania swobody przedsiębiorczości

               36

               Trybunał uznał już, że spółka utworzona zgodnie z prawem jednego państwa członkowskiego, która przenosi siedzibę faktycznego zarządu do innego państwa członkowskiego, przy czym to przeniesienie siedziby nie narusza jej statusu spółki pierwszego państwa członkowskiego, może powołać się na swobodę przedsiębiorczości w celu zakwestionowania zgodności z prawem opodatkowania nałożonego na nią przez pierwsze państwo członkowskie z tytułu tego przeniesienia siedziby (wyrok z dnia 29 listopada 2011 r., National Grid Indus, C‑371/10, EU:C:2011:785, pkt 33).

               37

               W odniesieniu do sprawy rozpatrywanej w postępowaniu głównym należy stwierdzić, po pierwsze, że ponieważ powiernicy mają prawo i obowiązek zarządzania aktywami utrzymywanymi w truście, a zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego obciążającego zyski wynikające ze wzrostu wartości aktywów utrzymywanych w truście jest przeniesienie miejsca zamieszkania powierników poza terytorium Zjednoczonego Królestwa, owo przeniesienie miejsca zamieszkania oznacza, w świetle prawa krajowego, również przeniesienie siedziby zarządu tego trustu.

               38

               Po drugie, z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi wynika, iż nie wydaje się, aby, w świetle właściwego prawa krajowego, przeniesienie siedziby zarządu rozpatrywane w postępowaniu głównym wpłynęło w jakikolwiek sposób na status trustów, których dotyczy sprawa w postępowaniu głównym.

               39

               W tych okolicznościach orzecznictwo Trybunału dotyczące opodatkowania niezrealizowanych zysków kapitałowych wynikających ze wzrostu wartości aktywów spółki z tytułu przeniesienia siedziby jej faktycznego zarządu do innego państwa członkowskiego jest relewantne w przypadkach, w których państwo członkowskie opodatkowuje niezrealizowane zyski wynikające ze wzrostu wartości aktywów utrzymywanych w truście z powodu przeniesienia siedziby zarządu trustu. W związku z tym swoboda przedsiębiorczości znajduje zastosowanie w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym.

               40

               W konsekwencji należy ustalić, czy ustawodawstwo państwa członkowskiego, takie jak ustawodawstwo mające zastosowanie w postępowaniu głównym, które w przypadku przeniesienia siedziby zarządu trustu do innego państwa członkowskiego przewiduje, z jednej strony, opodatkowanie niezrealizowanych zysków wynikających ze wzrostu wartości aktywów utrzymywanych w truście z tytułu tego właśnie przeniesienia siedziby a, z drugiej strony, bezzwłoczną zapłatę podatku obciążającego te zyski stanowi ograniczenie tej swobody.

         W przedmiocie istnienia ograniczenia swobody przedsiębiorczości

               41

               Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem art. 49 TFUE nakłada obowiązek zniesienia ograniczeń swobody przedsiębiorczości. Swoboda ta obejmuje przysługujące spółkom utworzonym zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego i mającym statutową siedzibę, zarząd lub główny zakład na terytorium Unii prawo wykonywania działalności w innych państwach członkowskich za pośrednictwem spółki zależnej, oddziału lub agencji (wyrok z dnia 21 maja 2015 r., Verder LabTec, C‑657/13, EU:C:2015:331, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo).

               42

               Jak przypomniano już w pkt 27 niniejszego wyroku, nawet jeśli, zgodnie z ich treścią, postanowienia traktatu FUE odnoszące się do swobody przedsiębiorczości mają na celu zapewnienie korzystania z traktowania krajowego w przyjmującym państwie członkowskim, to jednak sprzeciwiają się one także temu, aby państwo członkowskie pochodzenia utrudniało swemu obywatelowi albo spółce utworzonej zgodnie z jego przepisami wykonywanie działalności w innym państwie członkowskim.

               43

               Za ograniczenia swobody przedsiębiorczości należy również uznać wszelkie przepisy, które uniemożliwiają, utrudniają lub ograniczają atrakcyjność korzystania z tej swobody (wyrok z dnia 21 maja 2015 r., Verder LabTec, C‑657/13, EU:C:2015:331, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo).

               44

               W rozpatrywanej sprawie z akt przedłożonych Trybunałowi wynika, że tylko w przypadku przeniesienia siedziby zarządu trustu do państwa członkowskiego innego niż Zjednoczone Królestwo ustawodawstwo mające zastosowanie w postępowaniu głównym przewiduje, po pierwsze, opodatkowanie niezrealizowanych zysków kapitałowych wynikających ze wzrostu wartości aktywów utrzymywanych w truście z tytułu tego przeniesienia i, po drugie, obowiązek bezzwłocznego uiszczenia podatku należnego obciążającego te zyski. Sytuacja taka nie ma miejsca przy podobnym przeniesieniu siedziby wewnątrz terytorium kraju.

               45

               Z powyższego wynika, co przyznaje sam rząd Zjednoczonego Królestwa, że niezrealizowane zyski kapitałowe będące przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym nie podlegałyby opodatkowaniu w Zjednoczonym Królestwie, jeżeli nowo powołani powiernicy trustu mieliby status rezydentów w tym państwie członkowskim.

               46

               W konsekwencji należy stwierdzić, że ustawodawstwo mające zastosowanie w postępowaniu głównym wprowadza różnicę w traktowaniu trustu, który utrzymuje siedzibę swojego zarządu w Zjednoczonym Królestwie, i trustu, którego siedziba zarządu jest przenoszona do innego państwa członkowskiego, ze względu na fakt, że miejsce zamieszania jego nowych powierników znajduje się w tym innym państwie członkowskim.

               47

               To odmienne traktowanie może, po pierwsze, zniechęcić powierników, zarządców trustu, do przeniesienia siedziby zarządu tego trustu do innego państwa członkowskiego a, z drugiej strony, o ile akt założycielski pozwala na powołanie nowych powierników, zniechęcić założyciela trustu, do powołania nowych powierników nieposiadających statusu rezydenta. Stanowi ono zatem ograniczenie swobody przedsiębiorczości.

               48

               To ograniczenie można uznać za dopuszczalne tylko w przypadku, gdy dotyczy ono sytuacji, które nie są obiektywnie porównywalne, lub jeśli jest ona uzasadniona nadrzędnymi względami interesu ogólnego uznanymi przez prawo Unii. Poza tym ograniczenie to powinno w takiej sytuacji być odpowiednie dla zagwarantowania realizacji zamierzonego przez nie celu i nie wykraczać poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia (wyrok z dnia 17 grudnia 2015 r., Timac Agro Deutschland, C‑388/14, EU:C:2015:829, pkt 26, 29 i przytoczone tam orzecznictwo).

               49

               W pierwszej kolejności, w odniesieniu do porównywalnego charakteru obu sytuacji stwierdzić wystarczy, że w świetle ustawodawstwa państwa członkowskiego dotyczącego opodatkowania zysków osiągniętych na jego terytorium sytuacja trustu, który przenosi siedzibę swego zarządu do innego państwa członkowskiego jest, jeśli chodzi o opodatkowanie zysków wynikających ze wzrostu wartości aktywów trustu, które zostały osiągnięte w pierwszym państwie członkowskim przed przeniesieniem siedziby, analogiczna do sytuacji trustu, który utrzymuje siedzibę swego zarządu w tym pierwszym państwie członkowskim (zob., podobnie, wyrok z dnia 29 listopada 2011 r., National Grid Indus, C‑371/10, EU:C:2011:785, pkt 38).

               50

               Następnie, zdaniem Zjednoczonego Królestwa, takie ograniczenie jest uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego związanymi ze zrównoważonym rozdziałem kompetencji podatkowych między państwami członkowskimi.

               51

               W tym względzie należy przypomnieć, po pierwsze, że zachowanie podziału kompetencji podatkowych pomiędzy państwami członkowskimi stanowi uzasadniony cel uznany przez Trybunał. Po drugie, wobec braku przepisów ujednolicających lub harmonizujących na poziomie Unii państwa członkowskie zachowują uprawnienia do określania, w drodze umów lub w sposób jednostronny, kryteriów rozdziału przysługujących im kompetencji podatkowych, w szczególności w celu unikania podwójnego opodatkowania (wyrok z dnia 21 maja 2015 r., Verder LabTec, C‑657/13, EU:C:2015:331, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo).

               52

               W rozpatrywanej sprawie z orzecznictwa wynika, że przeniesienie siedziby zarządu trustu z jednego państwa członkowskiego do innego nie oznacza, że państwo członkowskie pochodzenia winno zrzec się swego prawa do opodatkowania zysków powstałych w ramach jego kompetencji podatkowej przed rzeczonym przeniesieniem. W tym względzie Trybunał orzekł, że państwo członkowskie jest – zgodnie z zasadą terytorialności podatkowej powiązanej z czynnikiem czasowym, tj. rezydencją podatkową podatnika na terytorium kraju w okresie, w którym pojawiły się niezrealizowane zyski kapitałowe – uprawnione do opodatkowania tych zysków w chwili emigracji podatnika. Środek taki służy zapobieganiu sytuacjom, które mogłyby zagrażać prawu państwa członkowskiego pochodzenia do wykonywania przysługującej mu kompetencji podatkowej w związku z działalnością prowadzoną na jego terytorium, a zatem może być uzasadniony względami związanymi z zachowaniem rozdziału kompetencji podatkowych między państwami członkowskimi (wyrok z dnia 29 listopada 2011 r., National Grid Indus, C‑371/10, EU:C:2011:785, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo).

               53

               Trybunał uściślił jednakże, że cel polegający na zachowaniu podziału kompetencji podatkowych pomiędzy państwami członkowskimi może uzasadnić przepis krajowy jedynie w takim zakresie, w jakim państwo członkowskie, na którego terytorium dochody zostały osiągnięte, rzeczywiście nie może wykonywać swojej kompetencji podatkowej w odniesieniu do tych dochodów (wyrok z dnia 23 stycznia 2014 r., DMC, C‑164/12, EU:C:2014:20, pkt 56).

               54

               Tymczasem, w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym, powiernicy Panayi twierdzą, że nawet w braku obowiązku bezzwłocznego uiszczenia podatku obciążającego właściwe zyski kapitałowe z tytułu przeniesienia siedziby zarządu trustów będących przedmiotem postępowania głównego, Zjednoczone Królestwo mogłoby bez przeszkód opodatkować te zyski kapitałowe wynikające ze wzrostu wartości aktywów utrzymywanych w trustach Panayi, ponieważ, zgodnie z art. 87 TCGA, zyski kapitałowe osiągnięte przez powierników niebędących rezydentami i przypisane beneficjentom będącym rezydentami w formie płatności kapitałowych na ich rzecz mogłyby zostać opodatkowane jako zyski tychże beneficjentów.

               55

               Jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 50 swej opinii, ustawodawstwo krajowe takie jak to mające zastosowanie w postępowaniu głównym, w zakresie, w jakim uzależnia ono całkowicie kompetencję podatkową zachowaną przez państwo członkowskie od swobodnego uznania powierników trustu i beneficjentów, nie może być uznane za wystarczające do tego, aby zachować kompetencję podatkową tego państwa członkowskiego w odniesieniu do zysków kapitałowych osiągniętych na jego terytorium.

               56

               W konsekwencji należy stwierdzić, że ustawodawstwo państwa członkowskiego, które przewiduje, w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym, opodatkowanie niezrealizowanych zysków kapitałowych wynikających ze wzrostu wartości aktywów utrzymywanych w truście z tytułu przeniesienia siedziby zarządu tego trustu do innego państwa członkowskiego, pomimo iż to pierwsze państwo członkowskie ma możliwość zachowania ewentualnej kompetencji podatkowej w odniesieniu do tych zysków kapitałowych, zapewnia zachowanie rozdziału kompetencji podatkowych między państwami członkowskimi, ponieważ to pierwsze państwo członkowskie traci władztwo podatkowe względem zysków kapitałowych wskutek przeniesienia siedziby zarządu trustu.

               57

               Wreszcie, w odniesieniu do proporcjonalnego charakteru spornego środka, z orzecznictwa Trybunału wynika, po pierwsze, że zgodne z zasadą proporcjonalności jest to, aby państwo członkowskie pochodzenia do celów zachowania wykonywania kompetencji podatkowych określało podatek należny od niezrealizowanych zysków kapitałowych powstałych na jego terytorium w chwili, gdy jego kompetencja podatkowa względem tych zysków kapitałowych przestaje istnieć, w niniejszej sprawie w chwili przeniesienia siedziby zarządu trustu do innego państwa członkowskiego (wyrok z dnia 29 listopada 2011 r., National Grid Indus, C‑371/10, EU:C:2011:785, pkt 52). Po drugie, ustawodawstwo państwa członkowskiego przewidujące, że trust, który przenosi siedzibę swego zarządu do innego państwa członkowskiego, może wybrać pomiędzy natychmiastową zapłatą kwoty podatku obciążającego te zyski kapitałowe a odroczoną zapłatą kwoty tego podatku, w odpowiednim przypadku wraz z odsetkami obliczonymi zgodnie z obowiązującymi krajowymi przepisami, stanowiłoby rozwiązanie ograniczające swobodę przedsiębiorczości w mniejszym stopniu niż obowiązek bezzwłocznego uiszczenia należnego podatku (zob., podobnie, wyrok z dnia 21 maja 2015 r., Verder LabTec, C‑657/13, EU:C:2015:331, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo).

               58

               W tym kontekście należy ponadto sprecyzować, że możliwość odroczenia zapłaty podatku nie może prowadzić do zobowiązania państwa członkowskiego pochodzenia do uwzględnienia ewentualnych strat, mogących powstać po przeniesieniu siedziby zarządu trustu do innego państwa członkowskiego (zob., podobnie, wyrok z dnia 29 listopada 2011 r., National Grid Indus, C‑371/10, EU:C:2011:785, pkt 61).

               59

               Z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi wynika natomiast, że ustawodawstwo mające zastosowanie w postępowaniu głównym przewiduje jedynie bezzwłoczną zapłatę spornego podatku. Oznacza to, że ustawodawstwo takie wykracza ponad to, co jest konieczne do osiągnięcia celu w postaci zachowania rozdziału kompetencji podatkowych między państwami członkowskimi, a tym samym stanowi ono nieuzasadnione ograniczenie swobody przedsiębiorczości.

               60

               Oceny takiej nie podważa fakt, że w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego zyski kapitałowe powstały po określeniu wysokości zobowiązania podatkowego i zanim podatek stał się wymagalny, ponieważ dysproporcjonalny charakter ustawodawstwa mającego zastosowanie w postępowaniu głównym wynika z braku możliwości odsunięcia w czasie momentu zapłaty podatku przez podatnika.

               61

               Mając na uwadze całość powyższych rozważań, na postawione pytania należy odpowiedzieć, że, w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, w których zgodnie z prawem krajowym powiernicy trustu są traktowani jako jednolity podmiot o określonym składzie osobowym, który ma charakter ciągły, w odróżnieniu od osób, które mogą od czasu do czasu pełnić funkcje powierników, postanowienia traktatu FUE dotyczące swobody przedsiębiorczości stoją na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, takiemu jak to mające zastosowanie w postępowaniu głównym, które przewiduje opodatkowanie niezrealizowanych zysków kapitałowych wynikających ze wzrostu wartości aktywów utrzymywanych w truście, w sytuacji gdy większość powierników przenosi swoje miejsce zamieszkania do innego państwa członkowskiego, bez możliwości odroczenia zapłaty należnego w tej sytuacji podatku.

         W przedmiocie kosztów

               62

               Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:

                     W okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, w których zgodnie z prawem krajowym powiernicy trustu są traktowani jako jednolity podmiot o określonym składzie osobowym, który ma charakter ciągły, w odróżnieniu od osób, które mogą od czasu do czasu pełnić funkcje powierników, postanowienia traktatu FUE dotyczące swobody przedsiębiorczości stoją na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, takiemu jak to mające zastosowanie w postępowaniu głównym, które przewiduje opodatkowanie niezrealizowanych zysków kapitałowych wynikających ze wzrostu wartości aktywów utrzymywanych w truście, w sytuacji gdy większość powierników przenosi swoje miejsce zamieszkania do innego państwa członkowskiego, bez możliwości odroczenia zapłaty należnego w tej sytuacji podatku.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: angielski.


Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 czerwca 2014 r. # Ginny Maynard przeciwko Europejski Urząd Policji (Europol). # Sprawa F-121/12.


Wyrok Sądu (dziewiąta izba) z dnia 8 października 2014 r. # Laboratoires Polive przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Sprawa T-77/13.


Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 10 września 2015 r.#EE Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).#Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego białe punkty na niebieskim tle – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.#Sprawa T-94/14.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2012 r.#Format Urządzenia i Montaże Przemysłowe sp. z o.o. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie.#Zabezpieczenie społeczne – Określenie właściwego ustawodawstwa – Rozporządzenie nr 1408/71 – Artykuł 14 ust. 2 lit. b) – Osoba zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich – Kolejne umowy o pracę – Pracodawca mający siedzibę w państwie członkowskim zwykłego miejsca pobytu pracownika – Praca najemna wykonywana wyłącznie w innych państwach członkowskich.#Sprawa C‑115/11.

text:
               Strony
               Motywy wyroku
               Sentencja

            Strony
            W sprawie C-115/11
            mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie (Polska) postanowieniem z dnia 15 grudnia 2010 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 2 marca 2011 r., w postępowaniu:
            Format Urządzenia i Montaże Przemysłowe sp. z o.o.
            przeciwko
            Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych,
            TRYBUNAŁ (druga izba),
            w składzie: J.N. Cunha Rodrigues, prezes izby, A. Rosas, A. Ó Caoimh (sprawozdawca), A. Arabadjiev i C.G. Fernlund, sędziowie,
            rzecznik generalny: J. Mazák,
            sekretarz: R. Şereş, administrator,
            uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 29 lutego 2012 r.,
            rozważywszy uwagi przedstawione:
            – w imieniu Formatu Urządzenia i Montaże Przemysłowe sp. z o.o. przez W. Barańskiego, adwokata,
            – w imieniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, przez J. Czarnowskiego oraz M. Drewnowskiego, radców prawnych,
            – w imieniu W. Kity przez W. Barańskiego, adwokata,
            – w imieniu rządu polskiego przez M. Szpunara oraz przez A. Siwek-Ślusarek oraz J. Fałdygę, działające w charakterze pełnomocników,
            – w imieniu rządu belgijskiego przez M. Jacobs oraz L. Van den Broeck, działające w charakterze pełnomocników,
            – w imieniu rządu niemieckiego przez T. Henzego i J. Möllera oraz A. Wiedmann, działających w charakterze pełnomocników,
            – w imieniu Komisji Europejskiej przez V. Kreuschitza oraz M. Owsiany-Hornung, działających w charakterze pełnomocników,
            po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 3 maja 2012 r.,
            wydaje następujący
            Wyrok

            Motywy wyroku
            1. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, s. 1), ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. (Dz.U. L 392, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1408/71”).
            2. Wniosek ten został złożony w ramach sporu między spółką Format Urządzenia i Montaże Przemysłowe sp. z o.o. (zwaną dalej „spółką Format”), przy udziale jednego z jej pracowników, Wiesława Kity, a Zakładem Ubezpieczeń Społecznych (zwanym dalej „ZUS”), dotyczącego określenia ustawodawstwa właściwego w rozumieniu tego rozporządzenia w sytuacji W. Kity.
            Ramy prawne
            3. Zgodnie z motywem szóstym rozporządzenia nr 1408/71 przepisy ustanowione w celu koordynacji powinny gwarantować pracownikom przemieszczającym się we Wspólnocie Europejskiej, osobom pozostającym na ich utrzymaniu oraz osobom pozostałym przy życiu po ich śmierci utrzymanie nabytych lub będących w trakcie nabywania praw i korzyści.
            4. W myśl motywu siódmego tego rozporządzenia cele te powinny zostać osiągnięte w szczególności poprzez sumowanie wszystkich okresów uwzględnianych przez poszczególne ustawodawstwa krajowe do celów powstania i zachowania prawa do świadczeń.
            5. Z motywu ósmego rzeczonego rozporządzenia wynika, że jego przepisy służą temu, aby zainteresowani byli co do zasady objęci systemem zabezpieczenia społecznego tylko jednego państwa członkowskiego, a to w celu uniknięcia zbiegu właściwych ustawodawstw krajowych i wynikających z tego komplikacji.
            6. Artykuł 1 lit. h) rozporządzenia nr 1408/71 przewiduje, że do celów jego stosowania określenie „zamieszkanie” oznacza zwykły pobyt.
            7. Artykuł 13 omawianego rozporządzenia, zatytułowany „Zasady ogólne”, zawarty w jego tytule II, zatytułowanym „Określenie właściwego ustawodawstwa”, stanowi:
            „1. Z zastrzeżeniem art. 14c i 14f osoby, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, podlegają ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego. Ustawodawstwo określa się zgodnie z przepisami niniejszego tytułu.
            2. Z zastrzeżeniem przepisów art. 14–17:
            a) pracownik najemny zatrudniony na terytorium jednego państwa członkowskiego podlega ustawodawstwu tego państwa, nawet jeżeli zamieszkuje na terytorium innego państwa członkowskiego lub jeżeli przedsiębiorstwo lub pracodawca, który go zatrudnia, ma swoją zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności na terytorium innego państwa członkowskiego;
            […]
            f) osoba, która przestaje podlegać ustawodawstwu państwa członkowskiego, a nie podlega ustawodawstwu innego państwa członkowskiego zgodnie z jedną z zasad ustanowionych w akapitach poprzednich lub zgodnie z jednym z wyjątków lub przepisów szczególnych, określonych w art. 14–17, podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego, na którego terytorium zamieszkuje, wyłącznie zgodnie z przepisami tego ustawodawstwa”.
            8. Zawarty w tym samym tytule art. 14 rozporządzenia nr 1408/71, zatytułowany „Zasady szczególne stosowane do osób, innych niż marynarze, wykonujących pracę za wynagrodzeniem”, przewiduje:
            „Artykuł 13 ust. 2 lit. a) stosuje się z uwzględnieniem następujących wyjątków i sytuacji szczególnych:
            1) a)	pracownik najemny zatrudniony na terytorium państwa członkowskiego przez przedsiębiorstwo, w którym jest zwykle zatrudniony i przez które został skierowany do wykonywania pracy na terytorium innego państwa członkowskiego, podlega nadal ustawodawstwu pierwszego państwa członkowskiego, pod warunkiem że przewidywany okres wykonywania tej pracy nie przekracza dwunastu miesięcy i że nie został on skierowany w miejsce innej osoby, której okres skierowania upłynął;
            […]
            2) osoba zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich podlega ustawodawstwu określonemu w następujący sposób:
            a) osoba, która stanowi część personelu drogowego lub latającego, która jest zatrudniona w przedsiębiorstwie wykonującym, na własny lub cudzy rachunek, międzynarodowe przewozy osób i rzeczy koleją, drogą lądową, powietrzną lub wodną śródlądową, mającym swoją zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności na terytorium państwa członkowskiego, podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego […]
            b) osoba inna niż określona w lit. a) podlega:
            i) ustawodawstwu państwa członkowskiego, na którego terytorium zamieszkuje, jeżeli wykonuje część swojej działalności na tym terytorium lub jeżeli jest związana z kilkoma przedsiębiorstwami lub z kilkoma pracodawcami mającymi zarejestrowaną siedzibę lub miejsca prowadzenia działalności na terytorium różnych państw członkowskich;
            ii) ustawodawstwu państwa członkowskiego, na terytorium którego przedsiębiorstwo lub pracodawca, który ją zatrudnia, ma zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności, jeżeli nie zamieszkuje na terytorium jednego z państw członkowskich, gdzie wykonuje swoją działalność”.
            9. Sumowanie, o którym mowa w motywie siódmym rozporządzenia nr 1408/71, jest regulowane m.in. w art. 10a ust. 2, art. 18, 38, 45, 64 i 72.
            10. Na podstawie art. 12a pkt 2 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71 w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, s. 1), ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem Komisji (WE) nr 311/2007 (Dz.U. L 82, s. 6), władze państwa właściwego w rozumieniu rozporządzenia nr 1408/71 mają obowiązek wydania osobie, która jest zwykle zatrudniona na własny rachunek na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich w rozumieniu art. 14 ust. 2 lit. b) tego ostatniego rozporządzenia, świadectwa potwierdzającego, że owa osoba podlega ustawodawstwu tego państwa właściwego.
            11. Świadectwo to, którego wzór został określony w decyzji Komisji Administracyjnej (Wspólnot Europejskich) do spraw Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 202 z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie wzorów formularzy niezbędnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (E 001, E 101, E 102, E 103, E 104, E 106, E 107, E 108, E 109, E 112, E 115, E 116, E 117, E 118, E 120, E 121, E 123, E 124, E 125, E 126 oraz E 127) (Dz.U. 2006, L 77, s. 1), jest powszechnie nazywane „formularzem E 101” lub „zaświadczeniem E 101”.
            Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
            12. Z postanowienia odsyłającego wynika, że spółka Format, mająca siedzibę w Warszawie, prowadzi działalność jako podwykonawca w sektorze budownictwa w niektórych państwach członkowskich. W 2008 r. spółka Format była zaangażowana w realizację około 15–18 budów prowadzonych równocześnie w pięciu lub sześciu państwach członkowskich. Spółka Format działała w ten sposób, że zatrudniała pracowników rekrutowanych w Polsce, których następnie delegowała na budowy realizowane w różnych państwach członkowskich w zależności od potrzeb spółki i rodzaju wykonywanych robót.
            13. Pracownik, który miał zostać delegowany na inną budowę, otrzymywał polecenie wyjazdu. Po zakończenia kontraktu budowlanego, jeżeli nie było pracy dla tego pracownika, wracał on do Polski i w oczekiwaniu na kolejną pracę korzystał z urlopu bezpłatnego, bądź rozwiązywano z nim umowę o pracę. Co do zasady pracownik miał wykonywać pracę w państwach Unii Europejskiej.
            14. Zgodnie z ustaleniami sądu odsyłającego w okresach, który dotyczy sprawa główna, „miejsce zamieszkania” W. Kity w rozumieniu art. 1 lit. h) rozporządzenia nr 1408/71 znajdowało się w Polsce.
            15. W. Kita był trzykrotnie zatrudniany przez spółkę Format w pełnym wymiarze czasu pracy na podstawie umów o pracę zawieranych na czas określony.
            16. Pierwsza umowa została zawarta na okres od dnia 17 lipca 2006 r. do dnia 31 stycznia 2007 r. i została przedłużona aneksem do dnia 22 grudnia 2007 r. Została jednak rozwiązana z dniem 30 listopada 2006 r. Jako miejsce świadczenia pracy wskazywała „zakłady i budowy w Polsce i na terytorium Unii Europejskiej (Irlandia, Francja, Wielka Brytania, Niemcy, Finlandia), zgodnie z poleceniem pracodawcy”. W ramach tej umowy W. Kita pracował wyłącznie we Francji. Na podstawie art. 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1408/71 ZUS wystawił W. Kicie zaświadczenie E 101 dotyczące ustawodawstwa mającego zastosowanie za okres od dnia 17 lipca 2006 r. do dnia 22 grudnia 2007 r. W związku z tym, że umowa uległa rozwiązaniu z dniem 30 listopada 2006 r., zaświadczenie to zostało skorygowane i wskazano w nim okres od dnia 17 lipca do dnia 30 listopada 2006 r.
            17. Druga umowa została zawarta na okres od dnia 4 stycznia 2007 r. do dnia 21 grudnia 2008 r. Miejsce świadczenia pracy zostało określone w sposób identyczny jak w pierwszej umowie. W ramach drugiej umowy W. Kita wykonywał pracę we Francji. Na podstawie tych samych przepisów co w przypadku pierwszej umowy ZUS wydał mu zaświadczenie E 101 dotyczące okresu od dnia 4 stycznia 2007 r. do dnia 21 grudnia 2008 r. Od dnia 22 sierpnia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. W. Kita był niezdolny do pracy z powodu choroby, a umowa uległa rozwiązaniu z dniem 5 kwietnia 2008 r. W konsekwencji ZUS skorygował zaświadczenie E 101, tak aby objęło ono okres od dnia 4 stycznia 2007 r. do dnia 22 sierpnia 2007 r.
            18. Decyzją z dnia 23 lipca 2008 r. adresowaną do spółki Format i W. Kity (zwaną dalej „sporną decyzją”) ZUS – na podstawie ustawodawstwa polskiego oraz art. 14 ust. 1 lit. a) i art. 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1408/71 – odmówił wydania świadectwa dotyczącego ustawodawstwa właściwego w postaci zaświadczenia E 101 potwierdzającego, że w okresach od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 21 grudnia 2008 r. i od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. W. Kita podlegał polskiemu systemowi zabezpieczenia społecznego. Według tej decyzji W. Kita nie był „osobą zwykle zatrudnioną na terytorium kilku państw członkowskich” w rozumieniu art. 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1408/71, lecz pracownikiem delegowanym stosownie do sytuacji pracodawcy.
            19. W dniu 24 lipca 2008 r., to jest po przyjęciu spornej decyzji, została zawarta trzecia umowa, na okres od dnia 30 lipca 2008 r. do dnia 31 grudnia 2012 r., w której miejsce świadczenia pracy określono w ten sam sposób co w dwóch poprzednich umowach. W aneksie do umowy z dnia 24 lipca 2008 r. sprecyzowano jednak, że miejscem wykonywania pracy jest elektrownia jądrowa Olkiluoto w Finlandii. Po przepracowaniu przez W. Kitę pewnego okresu w Finlandii został mu udzielony urlop bezpłatny na okres od dnia 1 listopada 2008 r. do dnia 30 września 2009 r. Umowa o pracę uległa rozwiązaniu w trybie porozumienia stron z dniem 16 marca 2009 r.
            20. Wyrokiem z dnia 12 lutego 2009 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie oddalił wniesione przez spółkę Format odwołanie od spornej decyzji, uznając, że nie zachodzą przesłanki do przyjęcia, że pracownik został delegowany w rozumieniu art. 14 ust. l lit. a) rozporządzenia nr 1408/71, ponieważ w państwie, w którym mieści się siedziba spółki Format, nie prowadzi ona działalności w głównej mierze. Sąd ten przyjął także, że W. Kita nie był zwykle zatrudniony na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich, ale wykonywał stałą pracę przez okres kilku bądź kilkunastu miesięcy na terytorium jednego państwa członkowskiego (Francji, a następnie Finlandii). Ma zatem do niego zastosowanie generalna reguła koordynacji, w myśl której określenie ustawodawstwa właściwego odbywa się według zasady miejsca wykonywania pracy.
            21. Od wyroku z dnia 12 lutego 2009 r. spółka Format i W. Kita wnieśli apelację do sądu odsyłającego.
            22. Spółka Format podniosła, że system, w jakim jej pracownicy świadczą pracę, to system z art. 14 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia nr 1408/71, który nie wymaga równoczesnego zatrudnienia na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich, jak również nie zawiera żadnego odniesienia do jakichkolwiek okresów rozliczeniowych ani częstotliwości przemieszczania się pracowników i przekraczania granic.
            23. W. Kita podziela stanowisko spółki Format, podnosząc w apelacji, że jego sytuacja jest zgodna z art. 14 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia nr 1408/71, ponieważ był on już w ramach stosunku pracy ze spółką Format „zwykle zatrudniony na terytorium więcej niż dwóch państw członkowskich”, tzn. na podstawie umów o pracę, które zostały zawarte w celu świadczenia pracy na terytorium sześciu państw członkowskich, nawet jeżeli do tej pory wykonywane były na terytorium tylko dwóch państw (Francji, następnie Finlandii). Ponadto, gdyby W. Kita miał zostać przeniesiony na budowę w Polsce, art. 14 ust. 2 lit. b) ppkt (i) owego rozporządzenia również miałby zastosowanie.
            24. Sąd krajowy uważa, że pojęcie „osoby zwykle zatrudnionej na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich”, figurujące w art. 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1408/71, nie jest jednoznaczne.
            25. W tych okolicznościach Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
            „1) Czy objęcie przez przepis art. 14 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia [nr 1408/71] zakresem podmiotowym »osoby zwykle zatrudnionej na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich«, w odniesieniu do której w literze b) tego przepisu doprecyzowano, wskazując, że chodzi o osobę inną niż określona w literze a), oznacza – w przypadku pracownika najemnego zatrudnionego na podstawie stosunku pracy przez jednego pracodawcę:
            a) uznanie go za taką osobę wówczas, gdy z uwagi na charakter zatrudnienia wykonuje pracę w różnych państwach członkowskich w tym samym czasie (jednocześnie), co rozciąga się też na stosunkowo krótkie okresy, i w związku z tym często przekracza granice państw,
            jak i też oznacza
            b) uznanie go za taką osobę również wówczas, gdy jest zobowiązany w ramach jednego stosunku pracy do stałego (zwykłego) wykonywania pracy w kilku państwach członkowskich, w tym w państwie, na terytorium którego zamieszkuje, albo w kilku innych państwach członkowskich niż państwo zamieszkania takiego pracownika
            bez względu na długość następujących po sobie okresów wykonywania obowiązków w poszczególnych krajach członkowskich i przerw między nimi, bądź – z ograniczeniem czasowym?
            2) Czy w przypadku przyjęcia interpretacji zgodnie z powyższym pkt b) stosowanie przepisu art. 14 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia nr 1408/71 możliwe jest w sytuacji, gdy zobowiązanie w ramach stosunku pracy łączącego pracownika z jednym pracodawcą do stałego wykonywania pracy w kilku państwach członkowskich uwzględnia wykonywanie obowiązków w państwie członkowskim zamieszkania pracownika, mimo iż taka sytuacja – świadczenia pracy w tym właśnie państwie – w momencie nawiązania stosunku pracy wydaje się wykluczona, i czy w przypadku odpowiedzi negatywnej możliwe jest zastosowanie art. 14 ust. 2 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia nr 1408/71?”.
            W przedmiocie pytań prejudycjalnych
            W przedmiocie dopuszczalności
            26. Zdaniem rządu belgijskiego w niniejszej sprawie chodzi o pracownika najemnego, który na podstawie kolejnych umów świadczył pracę w jednym tylko państwie członkowskim, tj. we Francji, a następnie w Finlandii. Przyjęcie tezy leżącej u podstaw pytania prejudycjalnego prowadziłoby zdaniem owego rządu do zaniechania dokonywania rozróżnienia pomiędzy pracownikiem oddelegowanym w rozumieniu rozporządzenia nr 1408/71 a pracownikiem zwykle zatrudnionym na terytorium dwóch lub więcej państw w rozumieniu tego samego aktu prawnego. Uznanie – a posteriori – że pracownik, który został kilkakrotnie oddelegowany przez swego pracodawcę, w rzeczywistości świadczył pracę „naprzemiennie” w kilku państwach, mogłoby prowadzić do braku pewności prawa zarówno po stronie zainteresowanych pracowników i pracodawców, jak i po stronie instytucji właściwych w chwili zajmowania przez nie stanowiska w takich sytuacjach. Rząd ten wnosi o uznanie przedłożonych pytań za niedopuszczalne.
            27. Powyższe wywody rządu belgijskiego dotyczą w rzeczywistości nie kwestii dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, lecz jego istoty. Nie ma zatem powodów, by uznać wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym za niedopuszczalny.
            Co do istoty
            28. Przedstawiając dwa pytania, które należy rozpoznać łącznie, sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy wykładni art. 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1408/71 należy dokonywać w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym osoba, która na podstawie kolejnych umów o pracę wskazujących jako miejsce świadczenia pracy terytorium kilku państw członkowskich pracuje w rzeczywistości w okresie obowiązywania każdej z tych umów w tym samym czasie wyłącznie w jednym z tych państw, może być objęta zakresem pojęcia „osoby zwykle zatrudnionej na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich” w rozumieniu rzeczonego przepisu, a w razie odpowiedzi twierdzącej na to pytanie – czy sytuacja tej osoby podlega regulacji art. 14 ust. 2 lit. b) ppkt (i) czy art. 14 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) tego rozporządzenia.
            29. Należy przypomnieć, że przepisy tytułu II rozporządzenia nr 1408/71, w którym zawarty jest wspomniany art. 14 ust. 2, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stanowią pełny i jednolity system norm kolizyjnych. Mają one na celu spowodowanie, by pracownicy, którzy przemieszczają się w Unii, podlegali systemowi zabezpieczenia społecznego tylko jednego państwa członkowskiego, a to w celu uniknięcia zbiegu właściwych ustawodawstw krajowych i wynikających z tego komplikacji (zob. podobnie w szczególności wyroki: z dnia 23 września 1982 r. w sprawie 276/81 Kuijpers, Rec. s. 3027, pkt 10; z dnia 10 lutego 2000 r. w sprawie C-202/97 FTS, Rec. s. I-883, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo, a także z dnia 9 listopada 2000 r. w sprawie C-404/98 Plum, Rec. s. I-9379, pkt 18).
            30. Z tego względu w art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 ustanowiono zasadę, zgodnie z którą w zakresie zabezpieczenia społecznego pracownik najemny podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego, w którym pracuje (zob. wyrok z dnia 17 maja 1984 r. w sprawie 101/83 Brusse, Rec. s. 2223, pkt 15).
            31. Zasada ta została jednak sformułowana „[z] zastrzeżeniem przepisów art. 14–17” rozporządzenia nr 1408/71. W niektórych szczególnych sytuacjach ograniczenie się do zastosowania zasady ogólnej z art. 13 ust. 2 lit. a) owego rozporządzenia może nieść ryzyko, że zarówno pracownik, jak i pracodawca oraz instytucje zabezpieczenia społecznego nie tylko nie unikną komplikacji administracyjnych, które mogą skutkować utrudnieniami w swobodnym przepływie osób objętych tym rozporządzeniem, lecz przeciwnie, na takie komplikacje napotkają (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Brusse, pkt 16). Normy szczególne dla takich sytuacji zostały zawarte m.in. w art. 14 rozporządzenia nr 1408/71.
            32. Z akt sprawy wynika, że sąd odsyłający wychodzi z założenia, iż art. 14 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71, dotyczący czasowego oddelegowania pracowników, nie ma zastosowania do sytuacji W. Kity. Zatrudniająca go spółka Format nie prowadzi bowiem zwykle znaczącej działalności w Polsce, państwie członkowskim, w którym mieści się jej siedziba, czego miałoby wymagać prawidłowe zastosowanie tego przepisu (zob. podobnie wyrok z dnia 17 grudnia 1970 r. w sprawie 35/70 Manpower, Rec. s. 1251, pkt 16; ww. wyrok w sprawie FTS, pkt 23, 45; a także ww. wyrok w sprawie Plum, pkt 22). To założenie nie zostało zakwestionowane przed Trybunałem.
            33. Ponadto, jak wskazuje sąd odsyłający, co do zasady i zgodnie z art. 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71, osoba, która zwykle wykonuje pracę najemną, w sposób mniej lub bardziej równoczesny lub zbiegający się, na terytorium więcej niż jednego państwa członkowskiego, może mieścić się w pojęciu „osoby zwykle zatrudnionej na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich” w rozumieniu art. 14 ust. 2 (zob. analogicznie wyrok z dnia 16 lutego 1995 r. w sprawie C-425/93 Calle Grenzshop Andresen, Rec s. I-269, pkt 15).
            34. Bezsporne jest, że w rzeczywistości nie jest to sytuacja taka jak ta, która ma miejsce w sprawie przed sądem krajowym i to mimo brzmienia umów wymienionych w pkt 16, 17 i 19 niniejszego wyroku.
            35. W tych okolicznościach sąd odsyłający zastanawia się, czy pojęcie „osoby zwykle zatrudnionej na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich” w rozumieniu art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 obejmuje – oprócz pracowników wykonujących pracę w sposób zbiegający się na terytorium więcej niż jednego państwa członkowskiego, również tych, którzy – przynajmniej zgodnie z brzmieniem ich umów o pracę – mają obowiązek wykonywania pracy w kilku państwach członkowskich, lecz praca nie musi być wykonywana w kilku państwach członkowskich w tym samym czasie lub w sposób prawie równoczesny.
            36. W tym kontekście sąd odsyłający wskazuje, że jeżeli chodzi o ewentualne kolejne okresy pracy wykonywanej na terytorium więcej niż jednego państwa członkowskiego, art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 nie ustanawia granic czasowych.
            37. Komisja Europejska uważa za możliwe uznanie za górną granicę, w świetle art. 14 ust. 1 lit. a) rozporządzenia, okresu 12 miesięcy. Natomiast ZUS oraz rząd niemiecki podnoszą zasadniczo, że następujące po sobie okresy pracy mogą być objęte art. 14 ust. 2 rozporządzenia jedynie wówczas, gdy czas trwania żadnego z nich nie przekracza miesiąca. Rząd polski jest zdania, że wobec braku ustalonych kryteriów pozwalających na odróżnienie sytuacji regulowanych w art. 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1408/71 od tych, w których należy stosować art. 13 ust. 2 lit. a) owego rozporządzenia, szeroka wykładnia pojęcia „osoby zwykle zatrudnionej na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich” nie jest możliwa w kontekście praktycznego stosowania rozporządzenia . Zdaniem spółki Format, w każdym razie, jeżeli występują trudności przy ustaleniu miejsca wykonywania pracy najemnej, należy dać pierwszeństwo kryterium miejsca zamieszkania pracownika najemnego, a to w szczególności po to, by uniknąć kłopotów natury administracyjnej wynikających z częstych zmian systemu zabezpieczenia społecznego.
            38. W celu udzielenia użytecznej odpowiedzi sądowi odsyłającemu nie ma jednak potrzeby ustosunkowywać się do tej kwestii.
            39. W każdym razie, co podkreśliła Komisja, w zakres art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 wchodzi ten, kto jest „zwykle” zatrudniony na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich.
            40. Wynika stąd, że jeżeli wykonywanie pracy najemnej na terytorium tylko jednego państwa członkowskiego stanowi zwykłą sytuację zainteresowanej osoby, osoba ta nie może wchodzić w zakres omawianego art. 14 ust. 2.
            41. W tych okolicznościach, w celu udzielania sądowi krajowemu właściwej i użytecznej odpowiedzi, należy wziąć pod uwagę istnienie w sprawie głównej rozbieżności między rozpatrywanymi w sprawie przed sądem krajowym umowami o pracę i przewidzianymi w nich miejscami wykonywania pracy – na podstawie których spółka Format zwróciła się o wydanie zaświadczenia E 101 – a sposobem, w jaki obowiązki z tych umów były wykonywane w praktyce.
            42. W tej kwestii należy przypomnieć, że instytucja wydająca zaświadczenie E 101 ma obowiązek dokonania prawidłowej oceny faktów mających znaczenie dla zastosowania reguł określania właściwego ustawodawstwa z dziedziny zabezpieczenia społecznego, a tym samym zagwarantowania, że informacje podane w zaświadczeniu E 101 będą prawdziwe (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie FTS, pkt 51; wyrok z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie C-178/97 Banks i in., Rec. s. I-2005, pkt 38).
            43. Skoro zaświadczenie E 101 jest co do zasady wydawane przed rozpoczęciem okresu, do którego się ono odnosi, lub na początku tego okresu, ocena wspomnianych faktów jest w tym momencie najczęściej dokonywana na podstawie przewidywanej sytuacji dotyczącej zatrudnienia zainteresowanego pracownika. Dlatego charakterystyka pracy zawarta w umowie nabiera w praktyce przy owej ocenie szczególnego znaczenia.
            44. Patrząc z tej perspektywy, należy w szczególności wziąć pod uwagę – dla potrzeb oceny, czy przewidywane czynności składają się na pracę najemną rozłożoną w sposób więcej niż incydentalny na terytorium kilku państw członkowskich – charakterystykę pracy najemnej zawartą w umowie. Należy tak uczynić jednak pod warunkiem, że sformułowania zawarte w umowie są zgodne z tymi czynnościami przewidywanymi na dzień złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia E 101 lub ewentualnie rzeczywistym charakterem pracy wykonywanej przed złożeniem takiego wniosku lub po jego złożeniu.
            45. Dokonując oceny okoliczności faktycznych dla potrzeb określenia właściwego ustawodawstwa z dziedziny zabezpieczenia społecznego dla celów wydania zaświadczenia E 101, instytucja je wydająca może wziąć pod uwagę, oprócz brzmienia umowy o pracę, czynniki takie jak sposób, w jaki uprzednio były w praktyce wykonywane podobne umowy tego rodzaju między pracodawcą a pracownikiem, okoliczności zawarcia owych umów lub ogólniej cechy charakterystyczne i metody prowadzenia działalności przez dane przedsiębiorstwo w zakresie, w jakim czynniki te mogą rzucić światło na rzeczywisty charakter rozpatrywanej pracy.
            46. Jeżeli na podstawie innych niż umowa istotnych dla sprawy dowodów okaże się jednak, że sytuacja w zakresie zatrudnienia danego pracownika w rzeczywistości różni się od sytuacji opisanej w jego umowie o pracę, wyżej wspomniany w pkt 42 niniejszego wyroku obowiązek prawidłowego stosowania rozporządzenia nr 1408/71 będzie oznaczał, że na instytucji właściwej ciąży powinność, bez względu na brzmienie umowy, oparcia swoich ustaleń na faktycznej sytuacji pracownika i w razie potrzeby odmowy wydania zaświadczenia E 101.
            47. Ponadto z orzecznictwa wynika, że instytucja, która już wydała zaświadczenie E 101, ma obowiązek ponownie rozważyć zasadność jego wydania i ewentualnie cofnąć je, jeżeli instytucja właściwa państwa członkowskiego, w którym pracownik najemny świadczy pracę, wyrazi wątpliwości co do prawdziwości faktów będących podstawą wydania zaświadczenia lub co do przestrzegania wymogów z tytułu II rozporządzenia nr 1408/71 (zob. analogicznie, w kontekście art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 ww. wyroki: w sprawie FTS, pkt 56; w sprawie Banks i in., pkt 43).
            48. W umowach, których dotyczy sprawa przed sądem krajowym, wspomnianych w pkt 16 i 17 niniejszego wyroku, jako miejsce wykonywania pracy wskazano „zakłady i budowy w Polsce i na terytorium Unii Europejskiej (Irlandia, Francja, Wielka Brytania, Niemcy, Finlandia), zgodnie z poleceniem pracodawcy”. Jak jednak wynika z informacji, jakich udzieliły Trybunałowi sąd odsyłający, spółka Format i ZUS; i które nie były w postępowaniu kwestionowane, na podstawie tych umów W. Kita pracował stale, przez kilka lub kilkanaście miesięcy, na terytorium tylko jednego państwa członkowskiego, tj. Francji. Ponadto na podstawie kolejnej umowy o pracę, zawartej ponownie przez spółkę Format i W. Kitę na czas określony, W. Kita pracował wyłącznie na terytorium fińskim. Z akt sprawy wynika, że przy okazji każdej ze wspomnianych umów po zakończeniu pracy W. Kita otrzymywał urlop bezpłatny, a następnie umowa była rozwiązywana za porozumieniem stron.
            49. W takich okolicznościach, w świetle rozważań przedstawionych w pkt 39 i 40 niniejszego wyroku, nie sposób zasadnie twierdzić, by pracownik najemny znajdujący się w sytuacji takiej jak W. Kita mógł mieścić się w pojęciu „osoby zwykle zatrudnionej na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich” w rozumieniu art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71.
            50. Natomiast w tego rodzaju okolicznościach może znaleźć zastosowanie zasada wyrażona w art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71, jak również ewentualnie – w okresach przerw między umowami o pracę – zasada wynikająca z art. 13 ust. 2 lit. f).
            51. Do sądu odsyłającego należy wyciągnięcie wniosków z pkt 49 i 50 niniejszego wyroku na potrzeby sprawy głównej.
            52. W świetle powyższych rozważań na przedłożone pytania należy udzielić następującej odpowiedzi: wykładni art. 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1408/71 należy dokonywać w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym osoba, która na podstawie kolejnych umów o pracę wskazujących jako miejsce jej świadczenia terytorium kilku państw członkowskich pracuje w rzeczywistości w okresie obowiązywania każdej z tych umów w jednym czasie wyłącznie na terytorium jednego z tych państw, nie może być objęta zakresem pojęcia „osoby zwykle zatrudnionej na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich” w rozumieniu tego przepisu.
            W przedmiocie kosztów
            53. Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

            Sentencja
            Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
            Artykuł 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym osoba, która na podstawie kolejnych umów o pracę wskazujących jako miejsce jej świadczenia terytorium kilku państw członkowskich pracuje w rzeczywistości w okresie obowiązywania każdej z tych umów w jednym czasie wyłącznie na terytorium jednego z tych państw, nie może być objęta zakresem pojęcia „osoby zwykle zatrudnionej na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich” w rozumieniu tego przepisu.


Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 4 października 2017 r.#PP Gappol Marzena Porczyńska przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.#Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego GAPPOL – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy GAP – Skarga wzajemna – Względne podstawy odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Renoma – Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001) – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001.#Sprawa T-411/15.