title: Wyrok sądu pierwszej instancji z dnia 16 marca 2005 r. w sprawieT-283/02, EnBW Kernkraft GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Program TACIS — Usługi wykonane w związku z elektrownią jądrową na Ukrainie — Brak wynagrodzenia — Właściwość Sądu — Skarga o odszkodowanie — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/24

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 16 marca 2005 r.
   w sprawieT-283/02, EnBW Kernkraft GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Program TACIS - Usługi wykonane w związku z elektrownią jądrową na Ukrainie - Brak wynagrodzenia - Właściwość Sądu - Skarga o odszkodowanie - Odpowiedzialność pozaumowna)
   (2005/C 132/44)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-283/02 EnBW Kernkraft GmbH, poprzednio Gemeinschaftskernkraftwerk Neckar GmbH, z siedzibą w Neckarwestheim (Niemcy), reprezentowana przez adwokata S. Zickgrafa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez S. Fries oraz F. Hoffmeistera, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, mającej za przedmiot wniosek o odszkodowanie, na podstawie art. 288 WE, za szkodę, jaką skarżąca miała ponieść wskutek braku wypłaty wynagrodzenia przez Komisję za usługi wykonane w ramach programu TACIS, dotyczącego elektrowni jądrowej w Zaporożu (Ukraina), Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, Prezes, V. Tiili i V. Vadapalas, sędziowie, sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał w dniu 16 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U C 289 z 23.11.2002


title: Sprawa T-37/07 i T-323/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 września 2009 r. — Mohamed El Morabit przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki restrykcyjne mające na celu zwalczanie terroryzmu — Zamrożenie funduszy — Lista osób, grup i podmiotów — Skarga o stwierdzenie nieważności)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 września 2009 r. — Mohamed El Morabit przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-37/07 i T-323/07) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki restrykcyjne mające na celu zwalczanie terroryzmu - Zamrożenie funduszy - Lista osób, grup i podmiotów - Skarga o stwierdzenie nieważności)
   2009/C 256/42
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamed El Morabit (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat U. Sarikaya)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Finnegan, G. Van Hegelsom i B. Driessen, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i M. de Mol a także w sprawie T-37/07 M. de Grave i w sprawie T-323/07 Y. de Vries i M. Noort, pełnomocnicy) i Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: w sprawie T-37/07 S. Boelaert i J. Aquilina i w sprawie T-323/07 P. van Nuffel i S. Boelaert, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie częściowej nieważności, z jednej strony decyzji Rady 2007/445/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE (Dz. U. L 169, s. 58) i z drugiej strony, decyzji Rady 2006/1008/WE z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. 379, str. 123) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego znajduje się na liście osób, grup i podmiotów, do których stosują się te przepisy.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Mohamed El Morabit zostaje obciążony zarówno własnymi kosztami postępowania jak i kosztami poniesionymi przez Radę.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich i Królestwo Niderlandów pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.04.2007.


title: Sprawa C-229/10: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Cível da Comarca do Porto — Portugalia) — Maria Alice Pendão Lapa Costa Ferreira, Alexandra Pendão Lapa Ferreira przeciwko Companhia de Seguros Tranquilidade SA (Artykuł 99 regulaminu postępowania — Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w wyniku ruchu pojazdów mechanicznych — Dyrektywy 72/166/EWG, 84/5/EWG i 90/232/EWG — Prawo do odszkodowania z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w wyniku ruchu pojazdów mechanicznych — Odpowiedzialność cywilna ubezpieczonego — Przyczynienie się ofiary do szkody — Wyłączenie lub ograniczenie prawa do odszkodowania)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/39

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Cível da Comarca do Porto — Portugalia) — Maria Alice Pendão Lapa Costa Ferreira, Alexandra Pendão Lapa Ferreira przeciwko Companhia de Seguros Tranquilidade SA
   (Sprawa C-229/10) (1)

   (Artykuł 99 regulaminu postępowania - Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w wyniku ruchu pojazdów mechanicznych - Dyrektywy 72/166/EWG, 84/5/EWG i 90/232/EWG - Prawo do odszkodowania z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w wyniku ruchu pojazdów mechanicznych - Odpowiedzialność cywilna ubezpieczonego - Przyczynienie się ofiary do szkody - Wyłączenie lub ograniczenie prawa do odszkodowania)
   2013/C 225/66
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Cível da Comarca do Porto

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Maria Alice Pendão Lapa Costa Ferreira, Alexandra Pendão Lapa Ferreira

      Strona pozwana: Companhia de Seguros Tranquilidade SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Cível da Comarca do Porto — Wykładnia dyrektyw: Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 103, s. 1), Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. 1984, L 8, s. 17), Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33, a w szczególności jej art. 1a, Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/26/WE z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG i 88/357/EWG (czwartej dyrektywy w sprawie ubezpieczenia pojazdów mechanicznych) (Dz.U. L 181, s. 65) i Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/14/WE z dnia 11 maja 2005 r. zmieniającej dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 149, s. 14) — Przepisy krajowe wyłączające odpowiedzialność na zasadzie ryzyka wynikającą z ruchu pojazdów mechanicznych w razie wypadku ze względu na wyłączną odpowiedzialność pieszego będącego ofiarą rzeczonego wypadku i pozwalające na wyłączenie lub zmniejszenie prawa do odszkodowania ofiar wypadku w przypadku zbiegu winy, ze względu na przyczynienie się ofiary do powstania szkody.

      Sentencja

   Dyrektywa Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, druga dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych i trzecia dyrektywa Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym należącym do prawa odpowiedzialności cywilnej, które pozwalają na wyłączenie lub ograniczenie prawa ofiary wypadku do dochodzenia odszkodowania z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za ruch pojazdu mechanicznego biorącego udział w wypadku na podstawie indywidualnej oceny wyłącznego lub częściowego przyczynienia się tej ofiary do jej szkody.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa T-384/06: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2006 r. — IBP i International Building Products France przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/32

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2006 r. — IBP i International Building Products France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-384/06)
   (2007/C 20/49)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: IBP Ltd (Tipton, Zjednoczone Królestwo) i International Building Products France SA (Sartrouville, Francja) (przedstawiciele: M. Clough, QC oraz A. Aldred, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie odnoszącym się do skarżących w odniesieniu do okresu od 23 listopada 2001 r. do 1 kwietnia 2004 r.;

               —

               w każdym razie, uchylenie grzywny nałożonej na skarżące lub obniżenie jej o kwotę, jaką Sąd uzna za właściwą w świetle okoliczności sprawy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące wnoszą o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. w sprawie COMP/F-1/38.121 — Złącza, w której Komisja stwierdziła, że skarżące wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyły art. 81 WE i art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez ustalanie cen, uzgadnianie cenników, uzgadnianie zniżek i rabatów, uzgadnianie mechanizmu wprowadzania podwyżek cen, przydział rynków krajowych, przydział klientów oraz wymianę innych informacji handlowych.
   Na poparcie swojej skargi skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła art. 81 WE poprzez uznanie, że skarżące były stronami jednolitego, złożonego i ciągłego naruszenia art. 81 WE w okresie od 23 listopada 2001 r. do 1 kwietnia 2004 r., podczas gdy przedstawione Komisji dowody zdaniem skarżących nie popierają tego stwierdzenia.
   Skarżące twierdzą ponadto, że Komisja wbrew art. 253 WE nie przedstawiła uzasadnienia lub przedstawiła niewystarczające uzasadnienie swoich ustaleń.
   Skarżące twierdzą ponadto, że Komisja naruszyła ich prawo do przedstawienia stanowiska poprzez stwierdzenie naruszeń bez uprzedniego przedstawienia sprawy skarżącym w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów lub poprzez umożliwienie im przedstawienia uwag przed wydaniem zaskarżonej decyzji.
   W odniesieni udo uchylenia bądź obniżenia grzywny nałożonej na skarżące, podnoszą one, że:

               a)

               Komisja nie zastosowała art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 (1), art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (2) oraz art. 5 lit. a) wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien z 1998 r. (3);

               b)

               Komisja nałożyła grzywnę na International Building Products France w wysokości 5,63 mln EUR dwukrotnie za to samo naruszenie;

               c)

               Komisja niewłaściwie zastosowała wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 1998 r. oraz

               d)

               Komisja niewłaściwie zastosowała komunikat w sprawie współpracy (4).

      (1)  Rozporządzenie Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r. pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. [81] i [82] traktatu (Dz.U. nr 13 z 21.2.1962 r., str. 87).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, str. 1).

      (3)  Komunikat Komisji — wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (Dz.U. 1998, C 9 z 14.1.1998 r., str. 3).

      (4)  Komunikat z dnia 18 lipca 1996 r. dotyczący nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli (Dz.U. 1996, C 207, str. 4).


title: Sprawa T-240/15: Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. – Grupo Bimbo/EUIPO (Kształt batona z czterema kółkami) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego — Kształt batona z czterema kółkami — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawo do obrony — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/28

         Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. – Grupo Bimbo/EUIPO (Kształt batona z czterema kółkami)
   (Sprawa T-240/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego - Kształt batona z czterema kółkami - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo do obrony - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 251/31)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Bimbo, SAB de CV (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: A. Muñiz Rodríguez i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 marca 2015 r. (sprawa R 1602/2014-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez baton z czterema kółkami jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Grupo Bimbo, SAB de CV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 236 z 20.7.2015.


title: Sprawa C-219/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 9 maja 2012 r. — Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr przeciwko Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Linz

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 9 maja 2012 r. — Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr przeciwko Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Linz
   (Sprawa C-219/12)
   2012/C 243/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr

      Strona pozwana: Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Linz

      Przy udziale: Thomas Fuchs

      Pytania prejudycjalne

   Czy eksploatacja dołączonego do sieci modułu fotowoltaicznego bez własnego systemu magazynowania energii elektrycznej na służącym prywatnym celom mieszkalnym domu jednorodzinnym lub obok niego, który to moduł jest pod względem technicznym zamontowany w ten sposób, że wytwarzanie energii elektrycznej nie przekracza stale ilości energii elektrycznej ogółem zużytej przez użytkownika modułu do celów prywatnych w domu jednorodzinnym, stanowi „działalność gospodarczą” użytkownika modułu w rozumieniu art. 4 szóstej dyrektywy 77/388 (1)?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa C-612/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – Stephan Naumann/Austrian Airlines AG

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/22

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – Stephan Naumann/Austrian Airlines AG
   (Sprawa C-612/14) (1)

   (2015/C 213/41)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa T-157/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 marca 2009 r. – People’s Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/38

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 marca 2009 r. – People’s Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-157/07) (1)

   2009/C 90/59

      Język postępowania: angielski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa C-45/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Brussel (Belgia) w dniu 8 lutego 2008 r. — Spector Photo Group NV et Chris Van Raemdonck przeciwko Commissie voor het Bank-, Financie- en Assurantiewezen

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Brussel (Belgia) w dniu 8 lutego 2008 r. — Spector Photo Group NV et Chris Van Raemdonck przeciwko Commissie voor het Bank-, Financie- en Assurantiewezen
   (Sprawa C-45/08)
   (2008/C 107/21)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van Beroep te Brussel (Belgia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Spector Photo Group NV et Chris Van Raemdonck

      Strona pozwana: Commissie voor het Bank-, Financie- en Assurantiewezen
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy przepisy dyrektywy 2003/6/WE (1), w szczególności art. 2, stanowią, z zastrzeżeniem przepisów, które wyraźnie pozostawiają państwom członkowskim swobodę w zakresie wdrożenia, całkowitą harmonizację czy też jedynie minimalną harmonizację?

               2.

               Czy art. 2 ust. 1 dyrektywy 2003/6/WE należy interpretować w taki sposób, że sam fakt, że osoba o której mowa w art. 2 ust. 1 tej dyrektywy posiada informacje wewnętrzne i nabywa lub zbywa albo podejmuje próbę nabycia lub zbycia na rachunek własny lub na rzecz osoby trzeciej instrumenty finansowe, których dotyczy informacja oznacza, że osoba ta wykorzystuje informacje wewnętrzne?

               3.

               Czy, w przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej, należy uznać, że stosowanie art. 2 dyrektywy 2003/6/WE zakłada podjęcie świadomej decyzji o wykorzystaniu informacji wewnętrznej?
               Czy w przypadku gdy decyzja taka może mieć również charakter niepisany, konieczne jest by decyzja o wykorzystaniu takich informacji wynikała z okoliczności, które nie pozwalają na inną interpretację, czy też wystarczające jest by okoliczności te mogły być interpretowane w taki sposób?

               4.

               Czy należy uznać, w przypadku gdy dla oceny proporcjonalności sankcji administracyjnej w rozumieniu art. 14 dyrektywy 2003/6/WE należy uwzględnić zrealizowany zysk, że podanie do publicznej wiadomości faktu stanowiącego informację wewnętrzną rzeczywiście miało istotny wpływ na kurs instrumentu finansowego?
               Jeśli tak, jaka powinna być zmiana kursu, aby mogła ona zostać uznana za istotną?

               5.

               Niezależnie od tego czy zmiana kursu po podaniu informacji do publicznej wiadomości musi mieć istotny charakter czy też nie, jaki czas po upublicznieniu informacji należy uwzględnić, aby określić zakres zmiany kursu i jaki moment należy przyjąć w zakresie oceny osiągniętej korzyści majątkowej do celów określenia odpowiedniej sankcji?

               6.

               Czy art. 14 dyrektywy 2003/6/WE w kontekście oceny proporcjonalności sankcji należy interpretować w taki sposób, że jeśli państwo członkowskie obok sankcji administracyjnej wprowadziło możliwość zastosowania sankcji karnej to dokonując oceny proporcjonalności należy uwzględnić możliwość zastosowania lub wysokość grzywny w postępowaniu karnym?

      (1)  Dyrektywa 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania wewnętrznych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) (Dz.U. L 96 z dnia 12.4.2003, str. 16).


title: Wyrok Trybunału z dnia 3 października 2014 r. w sprawie E-21/13 – The Fédération Internationale de Football Association (Międzynarodowa Federacja Piłki Nożnej (FIFA)) przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Skarga o unieważnienie – Rozpowszechnianie telewizyjne – Art. 14 dyrektywy 2010/13/UE – Środki dotyczące wydarzeń o zasadniczym znaczeniu dla państwa EOG – Mistrzostwa świata w piłce nożnej FIFA – Swoboda świadczenia usług – Prawo własności – Uzasadnienie)

text:
               7.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 150/9

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 3 października 2014 r.
   w sprawie E-21/13
   The Fédération Internationale de Football Association (Międzynarodowa Federacja Piłki Nożnej (FIFA)) przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Skarga o unieważnienie – Rozpowszechnianie telewizyjne – Art. 14 dyrektywy 2010/13/UE – Środki dotyczące wydarzeń o zasadniczym znaczeniu dla państwa EOG – Mistrzostwa świata w piłce nożnej FIFA – Swoboda świadczenia usług – Prawo własności – Uzasadnienie)
   (2015/C 150/09)
   W sprawie E-21/13 Fédération Internationale de Football Association (Międzynarodowa Federacja Piłki Nożnej (FIFA)) przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA o częściowe unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 309/13/COL z dnia 16 lipca 2013 r. w sprawie zgodności z prawem EOG środków planowanych przez Norwegię zgodnie z art. 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1), Trybunał w składzie: Per Christiansen (pełniący obowiązki prezesa), Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca) oraz Martin Ospelt (sędzia (ad hoc)), wydał w dniu 3 października 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Oddala skargę.

               2.

               Obciąża Fédération Internationale de Football Association (Międzynarodową Federację Piłki Nożnej (FIFA)) kosztami postępowania.


title: Sprawa T-427/13: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2013 r. — Gruppo Norton przeciwko OHIM — Marín Nicolás (Gruppo Norton S.r.l.)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/30

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2013 r. — Gruppo Norton przeciwko OHIM — Marín Nicolás (Gruppo Norton S.r.l.)
   (Sprawa T-427/13)
   2013/C 313/56
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Gruppo Norton Srl (Carini, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. García Lirola)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Victoriano Marín Nicolás (Alcantarilla, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               wydanie wyroku co do istoty, w którym zostanie potwierdzona rejestracja znaku dla wszystkich towarów objętych zgłoszenie.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Gruppo Norton S.r.l.” dla towarów z klas 7 i 9 — zgłoszenie nr 10 169 753

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Victoriano Marín Nicolás

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Hiszpański znak towarowy „NORTON HISPANO” dla towarów z klasy 9

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-11/98: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 stycznia 2010 r. — Hest przeciwko Radzie i Komisji

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/50

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 stycznia 2010 r. — Hest przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-11/98) (1)

   2010/C 63/88

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 72 z 7.3.1998.


title: Sprawa T-797/14: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2014 r. – Skype/OHIM – Sky International (SKYPE)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/58

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2014 r. – Skype/OHIM – Sky International (SKYPE)
   (Sprawa T-797/14)
   (2015/C 046/74)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Skype (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: A. Carboni i M. Browne, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sky International AG (Zug, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „SKYPE” – zgłoszenie nr 9 724 394

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2014 r. w sprawie R 1075/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie zgłoszenia do OHIM w celu jego rozpatrzenia;

               —

               nakazanie OHIM i wszelkim interwenientom pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżącego oraz kosztów postępowania odwoławczego przed Czwartą Izbą Odwoławczą w sprawie R 1075/2013-4 oraz postępowania w sprawie sprzeciwu B 1 870 834 przed Wydziałem Sprzeciwów.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 116 z 9.5.2008 .

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/1

         (2008/C 128/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 116 z 9.5.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 107 z 26.4.2008.

      Dz.U. C 92 z 12.4.2008.

      Dz.U. C 79 z 29.3.2008.

      Dz.U. C 64 z 8.3.2008.

      Dz.U. C 51 z 23.2.2008.

      Dz.U. C 37 z 9.2.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-565/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’instance d’Orléans (Francja) w dniu 6 grudnia 2012 r. — LCL Le Crédit Lyonnais, SA przeciwko Fesihowi Kalhanowi

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’instance d’Orléans (Francja) w dniu 6 grudnia 2012 r. — LCL Le Crédit Lyonnais, SA przeciwko Fesihowi Kalhanowi
   (Sprawa C-565/12)
   2013/C 38/20
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal d’instance d’Orléans

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: LCL Le Crédit Lyonnais, SA

      Strona pozwana: Fesih Kalhan

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wymóg sankcji skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających, ustanowiony w art. 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki (1), w przypadku uchybienia przez kredytodawców obowiązkom nałożonym na nich przez dyrektywę, sprzeciwia się istnieniu przepisów umożliwiających kredytodawcy, wobec którego orzeczona została sankcja pozbawienia prawa do odsetek przewidziana ustawodawstwem francuskim, skorzystanie, po orzeczeniu sankcji, z odsetek wymagalnych z mocy prawa, których stopa jest podwyższona o pięć punktów w stosunku do stopy odsetek ustawowych po upływie dwóch miesięcy od uzyskania wykonalności wyroku, od kwot pozostałych do spłacenia przez konsumenta?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66).


title: Sprawa C-354/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgerichts Verden (Niemcy) w dniu 27 czerwca 2016 r. – Ute Kleinsteuber/Mars GmbH

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgerichts Verden (Niemcy) w dniu 27 czerwca 2016 r. – Ute Kleinsteuber/Mars GmbH
   (Sprawa C-354/16)
   (2016/C 350/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Arbeitsgericht Verden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ute Kleinsteuber

      Strona pozwana: Mars GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1.

                           a)

                           Czy mające zastosowanie przepisy prawa Unii, w szczególności klauzula 4 pkt 1 i 2 porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 97/81/WE (1) dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) w brzmieniu ustalonym dyrektywą 98/23 (2) oraz art. 4 dyrektywy 2006/54/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy, w związku z dyrektywą Rady 2000/78/WE (4) z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one regulacjom i praktykom prawa krajowego, które dla celów obliczenia pracowniczego świadczenia emerytalnego wprowadzają rozróżnienie między częścią wynagrodzenia za pracę przypadającą poniżej podstawy wymiaru składki na ustawowe ubezpieczenie emerytalne i częścią wynagrodzenia przypadającą powyżej tej podstawy (tzw. „rozdzielona metoda wyliczenia świadczenia emerytalnego”), przy czym w odniesieniu do przychodów z pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy nie przewidują, że w pierwszej kolejności obliczane jest wynagrodzenie, jakie byłoby należne za porównywalne zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy, w odniesieniu do tego wynagrodzenia ustalane są części przypadające poniżej i powyżej podstawy wymiaru składki, i tak ustalona proporcja stosowana jest następnie do obniżonego przychodu z pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy?
                           W przypadku udzielenia na pytanie 1 a) odpowiedzi przeczącej:

                           b)

                           Czy mające zastosowanie przepisy prawa Unii, w szczególności klauzula 4 pkt 1 i 2 porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 97/81/WE dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) w brzmieniu ustalonym dyrektywą 98/23 oraz art. 4 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy, w związku z dyrektywą Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one regulacjom i praktykom prawa krajowego, które dla celów obliczenia pracowniczego świadczenia emerytalnego wprowadzają rozróżnienie między częścią wynagrodzenia za pracę przypadającą poniżej podstawy wymiaru składki na ustawowe ubezpieczenie emerytalne i częścią wynagrodzenia przypadającą powyżej tej podstawy (tzw. „rozdzielona metoda wyliczenia świadczenia emerytalnego”) i w odniesieniu do pracownika, który zatrudniony był częściowo w pełnym, a częściowo w niepełnym wymiarze czasu pracy, nie przewidują ustalenia świadczenia w oparciu o poszczególne okresy zatrudnienia (np. lata kalendarzowe), lecz zakładają obliczenie jednolitego wskaźnika wymiaru zatrudnienia dla całego okresu zatrudnienia, i zastosowanie rozdzielonej metody wyliczenia świadczenia emerytalnego dopiero do ustalonego na tej podstawie średniego wynagrodzenia?

               2.

               Czy znajdujące zastosowanie przepisy prawa Unii, w szczególności wynikający z art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i skonkretyzowany w dyrektywie Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, a zwłaszcza jej art. 1, 2 i 6, zakaz dyskryminacji ze względu na wiek należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on regulacjom i praktykom prawa krajowego, które przewidują ustalenie wysokości pracowniczego świadczenia emerytalnego w oparciu o stosunek okresu zatrudnienia do okresu liczonego od początku zatrudnienia do momentu osiągnięcia ustalonego wieku emerytalnego w ramach ustawowego systemu emerytalnego (obliczenie proporcjonalne według metody pro rata temporis), i jednocześnie ustalają limit lat pracy uwzględnianych dla celów świadczenia emerytalnego, co skutkuje tym, że pracownicy, których stosunek pracy zakończył się w młodszym wieku, otrzymują niższe świadczenie w ramach programu pracowniczego niż pracownicy, którzy skończyli pracować w wieku starszym, choć w obu przypadkach okres faktycznego zatrudnienia był taki sam?

      (1)  Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców/UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych/CEEP/oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych/ETUC/, Dz.U. 1998, L 14, s. 9.

      (2)  Dyrektywa Rady 98/23/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie rozszerzenia dyrektywy 97/81/WE w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) na Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Dz.U. 1998, L 131, s. 10.

      (3)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana), Dz.U. 2006, L 204, s. 23.

      (4)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa C-51/16: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland – Niderlandy) – Stryker EMEA Supply Chain Services BV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane kantoor Rotterdam Rijnmond [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Pozycje taryfowe — Klasyfikacja towarów — Śruby implantów przeznaczone do wprowadzania do ciała ludzkiego w celu leczenia złamań lub umieszczania protez — Nomenklatura scalona — Pozycja 9021 — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1212/2014 — Ważność]

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/4

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland – Niderlandy) – Stryker EMEA Supply Chain Services BV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane kantoor Rotterdam Rijnmond
   (Sprawa C-51/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Pozycje taryfowe - Klasyfikacja towarów - Śruby implantów przeznaczone do wprowadzania do ciała ludzkiego w celu leczenia złamań lub umieszczania protez - Nomenklatura scalona - Pozycja 9021 - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1212/2014 - Ważność])
   (2017/C 195/05)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Noord-Holland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stryker EMEA Supply Chain Services BV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane kantoor Rotterdam Rijnmond

      Sentencja

   Pozycję 9021 Nomenklatury scalonej znajdującej się w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1101/2014 z dnia 16 października 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że pozycja ta obejmuje śruby implantów medycznych takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, ponieważ produkty te posiadają cechy odróżniające je od zwykłych produktów z uwagi na wysoki stopień ich wykończenia i precyzję, a także metody ich wytwarzania i szczególny charakter ich funkcji. W szczególności okoliczność, że śruby implantów medycznych takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym mogą zostać zainstalowane w ciele jedynie przy użyciu specjalistycznych narzędzi medycznych, a nie za pomocą zwykłych narzędzi, stanowi cechę, którą należy uwzględnić w celu odróżnienia tych śrub implantów medycznych od zwykłych produktów.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa C-244/09: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/4

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-244/09)
   2009/C 233/07
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Lyal i W. Mölls, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że ograniczając degresywną ważoną amortyzacja z tytułu zużycia na podstawie § 7 ust. 5 niemieckiej ustawy o podatku dochodowym (Einkommensteuergesetz) do budynków znajdujących się w Niemczech, Republika Federalna Niemiec naruszyła zobowiązania ciążące na niej na mocy art. 56 WE;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy niemieckiej ustawy o podatku dochodowym (Einkommensteuergesetz), w której „degresywna ważona amortyzacja z tytułu zużycia” — to jest zastosowanie stawki amortyzacji wyższej niż stawka liniowa, w pierwszym okresie amortyzacji — przewidziana w uregulowaniach podatkowych dotyczących nieruchomości, ograniczona jest do budynków znajdujących się w Niemczech.
   Podniesiono, że różnica w traktowaniu nieruchomości znajdujących się w Niemczech i poza nimi, jest sprzeczna ze swobodą przepływu kapitału, o której mowa w art. 56 WE. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem art. 56 WE zakazuje wszelkich środków, które są mniej korzystne w odniesieniu do transgranicznych przepływów kapitału aniżeli w odniesieniu do przepływów całkowicie wewnętrznych, zniechęcając rezydentów do dokonywania tych pierwszych.
   W konsekwencji rozpatrywanego przepisu płynność finansowa inwestora będącego podatnikiem jest mniej korzystna w przypadku własności znajdującej się w Niemczech niż przypadku własności znajdującej się w Niemczech. Wskutek tego inwestycje za granicą są mniej korzystne niż inwestycji w Niemczech, a inwestorzy mogliby zostać zniechęceni do budowania lub nabywania budynków w innym państwie członkowskim. Co się tyczy orzecznictwa poprawa płynności finansowej w przypadku nieruchomości w Niemczech stanowi przywilej podatkowy, który należy uwzględnić przy porównywaniu traktowania w pełni sytuacji wewnętrznych i transgranicznych sytuacji.
   Choć działanie dyskryminującego przepisu, który zaskarżono w niniejszej sprawie, zostało ograniczone do budynków, w stosunku do których pozwolenie budowlane wydano lub umowę kupna zawarto przed dniem 1 stycznia 2006 r., nie eliminuje to ograniczenia w swobodnym przepływie kapitału, jako że degresywna ważona amortyzacja z tytułu zużycia podlega stosowaniu.
   Zdaniem rządu federalnego, ograniczenie to jest uzasadnione nadrzędnymi względami interesu publicznego, jako że celem przepisu jest promowanie budownictwa mieszkaniowego na wynajem w Niemczech.
   Należy zauważyć w tym zakresie, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, popieranie krajowej gospodarki nie służy celowi, który może uzasadniać ograniczenie podstawowych swobód. Nawet jeśli cel — promowanie budowania mieszkań na wynajem — zostałoby uznane za cel niegospodarczy, ograniczenie degresywnej ważonej amortyzacji wyłącznie do budynków znajdujących się w Niemczech, nie jest ani niezbędne ani proporcjonalne. Promowanie budowania mieszkań na wynajem w Niemczech nie doznałoby uszczerbku, gdyby można było stosować metodę degresywnej ważonej amortyzacji do nieruchomości również w innych państwach członkowskich.
   Rząd federalny nie przedstawił zatem żadnych względów, które mogłyby uzasadnić wykazany negatywny wpływ na swobodę przepływu kapitału.


title: Sprawa T-140/10: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2010 r. Hans Günter Söns przeciwko OHIM — Settimio (GREAT CHINA WALL)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/39

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2010 r. Hans Günter Söns przeciwko OHIM — Settimio (GREAT CHINA WALL)
   (Sprawa T-140/10)
   2010/C 148/66
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hans Günter Söns (Wehr, Niemcy) (przedstawiciele: M. Schwabe, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Alfredo Settimio, (Los Angeles, Stany Zjednoczone)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie R 281/2009-1;

               —

               nakazanie OHIM unieważnienia zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego będącego przedmiotem wniosku o unieważnienie oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „GREAT CHINA WALL” dla towarów należących do klas 18, 24 i 25

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: skarżący

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 lit. c) i g) rozporządzenia Rady nr 207/2009 poprzez ich błędne zastosowanie przez Izbę Odwoławczą; naruszenie umów międzynarodowych dotyczących ochrony oznaczeń geograficznych


title: Sprawa C-172/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Ludwigshafen am Rhein — Niemcy) — Georges Erny przeciwko Daimler AG — Werk Wörth (Swobodny przepływ pracowników — Artykuł 45 TFUE — Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 — Artykuł 7 ust. 4 — Zasada niedyskryminacji — Dodatek wyrównawczy do wynagrodzenia wypłacany pracownikom objętym systemem zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy przed przejściem na emeryturę — Pracownicy przygraniczni podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym w państwie miejsca zamieszkania — Fikcyjne uwzględnienie podatku od wynagrodzeń obowiązującego w państwie członkowskim zatrudnienia)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Ludwigshafen am Rhein — Niemcy) — Georges Erny przeciwko Daimler AG — Werk Wörth
   (Sprawa C-172/11) (1)

   (Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 45 TFUE - Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 - Artykuł 7 ust. 4 - Zasada niedyskryminacji - Dodatek wyrównawczy do wynagrodzenia wypłacany pracownikom objętym systemem zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy przed przejściem na emeryturę - Pracownicy przygraniczni podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym w państwie miejsca zamieszkania - Fikcyjne uwzględnienie podatku od wynagrodzeń obowiązującego w państwie członkowskim zatrudnienia)
   2012/C 258/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Arbeitsgericht Ludwigshafen am Rhein

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Georges Erny

      Strona pozwana: Daimler AG — Werk Wörth

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Arbeitsgericht Ludwigshafen am Rhein, Auswärtige Kammern Landau — Wykładnia art. 45 TFUE, a także art. 7 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2) — Dodatek wyrównawczy do wynagrodzenia pracowników objętych systemem pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy w związku ze stopniowym przechodzeniem na emeryturę — Mniej korzystne traktowanie pracowników transgranicznych objętych podatkiem dochodowym wyłącznie w państwie zamieszkania wynikające z uwzględnienia przy obliczaniu wysokości tego dodatku podatku od wynagrodzenia, który byłby teoretycznie należny w państwie zatrudnienia

      Sentencja

   Artykuł 45 TFUE i art. 7 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty stoją na przeszkodzie postanowieniom porozumień zbiorowych i indywidualnych, zgodnie z którymi dodatek wyrównawczy — taki, jaki jest przedmiotem postępowania przed sądem krajowym — wypłacany przez pracodawcę w ramach systemu stopniowego przechodzenia na emeryturę należy obliczać w taki sposób, by podatek od wynagrodzeń należy w państwie członkowskim zatrudnienia był w sposób fikcyjny odejmowany przy określaniu podstawy obliczania tego dodatku, podczas gdy zgodnie z umową podatkową o unikaniu podwójnego opodatkowania uposażenia, płace i podobne wynagrodzenia wypłacane pracownikom, którzy nie mieszkają w państwie członkowskim zatrudnienia, podlegają opodatkowaniu w państwie członkowskim miejsca zamieszkania tych pracowników. Zgodnie ze wspomnianym art. 7 ust. 4 postanowienia takie są nieważne. Artykuł 45 TFUE oraz przepisy rozporządzenia nr 1612/68 pozostawiają państwom członkowskim i partnerom społecznym wolny wybór pomiędzy różnymi rozwiązaniami właściwymi do realizacji celów tych odpowiednich przepisów.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprawa T-580/16: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2017 r. – Azoulay i in./Parlament (Służba publiczna — Urzędnicy — Personel tymczasowy — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Dodatek edukacyjny — Odmowa zwrotu wydatków na edukację — Artykuł 3 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Uzasadnione oczekiwania — Równe traktowanie — Zasada dobrej administracji)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/27

         Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2017 r. – Azoulay i in./Parlament
   (Sprawa T-580/16) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Personel tymczasowy - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Dodatek edukacyjny - Odmowa zwrotu wydatków na edukację - Artykuł 3 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Uzasadnione oczekiwania - Równe traktowanie - Zasada dobrej administracji))
   (2017/C 195/38)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Irit Azoulay (Bruksela, Belgia), Andrew Boreham (Wansin-Hannut, Belgia), Mirja Bouchard (Villers-la-Ville, Belgia) i Darren Neville (Ohain, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i L. Deneys, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga złożona na podstawie art. 270 TFUE i mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji indywidualnych Parlamentu z dnia 24 kwietnia 2015 r. o odmowie przyznania dodatków edukacyjnych za rok 2014/2015 oraz, w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji indywidualnych Parlamentu z dnia 17 i 19 listopada 2015 r. o częściowym oddaleniu zażaleń skarżących złożonych w dniu 20 lipca 2015 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Irit Azoulay, Andrew Boreham, Mirja Bouchard i Darren Neville zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-9/16 i przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1 września 2016 r.).


title: Sprawa T-357/11: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2012 r. — Bimbo przeciwko OHIM — Grupo Bimbo (GRUPO BIMBO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GRUPO BIMBO — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BIMBO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Znak towarowy cieszący się renomą — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/20

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2012 r. — Bimbo przeciwko OHIM — Grupo Bimbo (GRUPO BIMBO)
   (Sprawa T-357/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GRUPO BIMBO - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BIMBO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy cieszący się renomą - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 38/34
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Bimbo, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Grupo Bimbo, SAB de CV (Meksyk, Meksyk)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 kwietnia 2011 r. (sprawa R 1272/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bimbo, SA a Grupo Bimbo, SAB de CV.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność pkt 1, 2 i 4 sentencji decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 14 kwietnia 2011 r. (sprawa R 1272/2010-1) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Bimbo, SA a Grupo Bimbo, SAB de CV.

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawy połączone C-549/12 P i C-54/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 czerwca 2015 r. – Republika Federalna Niemiec/Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów [Odwołanie — Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Zmniejszenie pomocy finansowej — Metoda obliczania przez ekstrapolację — Procedura przyjęcia decyzji przez Komisję Europejską — Brak dochowania wyznaczonego terminu — Konsekwencje]

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 czerwca 2015 r. – Republika Federalna Niemiec/Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów
   (Sprawy połączone C-549/12 P i C-54/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) - Zmniejszenie pomocy finansowej - Metoda obliczania przez ekstrapolację - Procedura przyjęcia decyzji przez Komisję Europejską - Brak dochowania wyznaczonego terminu - Konsekwencje])
   (2015/C 279/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, pełnomocnik, wspierany przez U. Karpensteina, C. Johanna, C. von Donata i J. Lipinsky’ego, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Conte i A. Steiblytė, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas i N. Rouam, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i B. Koopman, pełnomocnicy) (C-54/13 P)

      Sentencja

               1)

               Wyroki Sadu Unii Europejskiej Niemcy/Komisja (T-265/08, EU:T:2012:434) i Niemcy/Komisja (T-270/08, EU:T:2012:612) zostają uchylone.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2008) 1690 wersja ostateczna z dnia 30 kwietnia 2008 r. w przedmiocie zmniejszenia pomocy finansowej Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) w programie operacyjnym w regionie objętym celem nr 1 w kraju związkowym Turyngia (Niemcy) (lata 1994–1999) zgodnie z decyzją Komisji C(94) 1939/5 z dnia 5 sierpnia 1994 r. oraz decyzji Komisji C(2008) 1615 wersja ostateczna z dnia 29 kwietnia 2008 r. w przedmiocie zmniejszenia pomocy finansowej Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznanej decyzją Komisji C(94) 1973 z dnia 5 sierpnia 1994 r. na program operacyjny dla Berlina Wschodniego (Niemcy) objęty celem nr 1 (1994–1999).

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami Republiki Federalnej Niemiec i własnymi kosztami, poniesionymi zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

               4)

               Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska i Królestwo Niderlandów pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.

      Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawy połączone od C-53/15 P do C-56/15 P: Postanowienie Trybunału z dnia 17 grudnia 2015 r. Moreda-Riviere Trefilerías, SA (C-53/15 P), Trefilerías Quijano SA, (C-54/15 P), Trenzas y Cables de Acero PSC SL, (C-55/15 P), Global Steel Wire SA (C-56/15 P)/Komisja (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek stali sprężającej — Decyzja Komisji zmieniająca kwotę grzywien nałożonych na niektóre przedsiębiorstwa i wyznaczająca nowy termin na ich zapłacenie — Brak interesu prawnego po stronie innych przedsiębiorstw, dla których kwota grzywien pozostała niezmienna — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/3

         Postanowienie Trybunału z dnia 17 grudnia 2015 r. Moreda-Riviere Trefilerías, SA (C-53/15 P), Trefilerías Quijano SA, (C-54/15 P), Trenzas y Cables de Acero PSC SL, (C-55/15 P), Global Steel Wire SA (C-56/15 P)/Komisja
   (Sprawy połączone od C-53/15 P do C-56/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Decyzja Komisji zmieniająca kwotę grzywien nałożonych na niektóre przedsiębiorstwa i wyznaczająca nowy termin na ich zapłacenie - Brak interesu prawnego po stronie innych przedsiębiorstw, dla których kwota grzywien pozostała niezmienna - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Odwołanie oczywiście bezzasadne))
   (2016/C 078/03)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Moreda-Riviere Trefilerías, SA (C-53/15 P), Trefilerías Quijano SA, (C-54/15 P), Trenzas y Cables de Acero PSC SL, (C-55/15 P), Global Steel Wire SA (C-56/15 P) (przedstawiciele: adwokaci F. González Díaz i A. Tresandi Blanco)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Moreda-Riviere Trefilerías SA, Trefilerías Quijano SA, Trenzas y Cables de Acero PSC SL i Global Steel Wire SA zostają obciążone kosztami postępowania, odpowiednio w sprawach C-53/15 P, C-54/15 P, C-55/15 P i C-56/15 P.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa T-515/08: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2008 r. — Volker Mauerhofer przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/50

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2008 r. — Volker Mauerhofer przeciwko Komisji
   (Sprawa T-515/08)
   (2009/C 44/89)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Volker Mauerhofer (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: J. Schartmüller, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               po pierwsze, stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącego;

               —

               dodatkowo, lub alternatywnie do żądania stwierdzenia nieważności, uznanie, że w wyniku bezprawnego wydania zaskarżonego aktu po stronie pozwanej powstała odpowiedzialność pozaumowna;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 5 500 EUR tytułem odszkodowania za poniesione szkody w skutek wydania zaskarżonego aktu, wraz z odsetkami w wysokości 4 % w skali roku począwszy od 4 listopada 2008 r. aż do daty wydania wyroku kończącego postępowanie w niniejszej sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 września 2008 r., na mocy której wprowadziła ona administracyjny nakaz obniżenia liczby dni roboczych przyznanych skarżącemu na realizację jego zadań w ramach umowy o świadczenie usług doradczych nr MC/5043/025/001/2008, zawartej między skarżącym a doradcą w celu uczestnictwa w przedsięwzięciu o nazwie „Value Chain Mapping Analysis”, opartym na umowie ramowej „EuropeAid/123314/C/SER/multi” realizowanej w Bośni i Hercegowinie, zawartej między doradcą a Komisją. Skarżący wnosi ponadto o zasądzenie odszkodowania za szkody poniesione w wyniku wydania zaskarżonego aktu.
   Na poparcie swych żądań skarżący podnosi następujące zarzuty:
   Po pierwsze, skarżący twierdzi, że Komisja wydała zaskarżony akt z naruszeniem proceduralnego wymogu złożenia przez doradcę pisemnej propozycji przed wydaniem decyzji Komisji, zgodnie z postanowieniami ogólnych warunków i szczegółowych wytycznych mających zastosowanie do realizowanego na podstawie umowy ramowej projektu „Value Chain Mapping Analysis”.
   Po drugie, skarżący podnosi, że zaskarżony akt wydano z naruszeniem jego prawa do bycia wysłuchanym przez bezstronny organ władzy.
   Po trzecie, utrzymuje on, iż zaskarżony akt wydano z naruszeniem wymogu nakazującego, by sprawę rozpoznawał organ władzy niepozostający w konflikcie interesów.
   Skarżący twierdzi ponadto, że wydając zaskarżony akt strona pozwana w sposób nieprawidłowy i niesłuszny dokonała obliczeń i analizy liczby dni roboczych odjętej od całkowitej liczby dni przyznanych skarżącemu na realizację jego zadań.
   Skarżący podnosi wreszcie, że przy ustanawianiu zaskarżonego aktu Komisja dopuściła się nadużycia władzy, gdyż dokonując obliczenia liczby przyznanych skarżącemu dni roboczych nie wzięła pod uwagę omyłek popełnionych przez doradcę.


title: Sprawa C-80/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 25 lutego 2008 r. — Ministero delle Finanze przeciwko Michele Franchetto

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 25 lutego 2008 r. — Ministero delle Finanze przeciwko Michele Franchetto
   (Sprawa C-80/08)
   (2008/C 116/21)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministero delle Finanze

      Strona pozwana: Michele Franchetto
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy środki przewidujące ulgi podatkowe dla spółdzielni na mocy art. 11, 12, 13 i 14 dekretu Prezydenta Republiki nr 601 z 1973 r. są zgodne z przepisami o ochronie konkurencji i czy, w niniejszej sprawie, stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 traktatu WE, w szczególności wobec istnienia nieodpowiedniego systemu kontroli i korygowania nadużyć, przewidzianego w dekrecie ustawodawczym prezydenta tymczasowego nr 1577 z 1947 r.;

               2)

               w szczególności dla celów kwestii uznania spornych środków w postaci ulg podatkowych za pomoc państwa, czy środki te można uznać za proporcjonalne do celów wyznaczonych przedsiębiorstwom spółdzielczym; czy ocena proporcjonalności może dotyczyć — oprócz poszczególnych środków — przywileju ustanowionego przez ogół środków, z wynikającą z tego zmianą warunków konkurencji;
               zważywszy, w celu odpowiedzi na poprzednie pytania, na okoliczność, że system kontroli został poważnie osłabiony przez późniejszą reformę prawa spółek, w szczególności w odniesieniu do spółdzielni opartych na przeważającej, a nie całkowitej wzajemności, w świetle ustawy nr 311 z 2004 r.;

               3)

               niezależnie od możliwości uznania omawianych środków ustanawiających ulgi za pomoc państwa, czy wykorzystanie formy spółki spółdzielczej, również w braku oszustwa lub pozorności, może zostać uznane za nadużycie prawa, gdy zastosowanie tej formy ma wyłącznie lub głównie na celu uzyskanie oszczędności podatkowych.


title: Sprawa T-89/09: Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2015 r. – Pollmeier Massivholz/Komisja (Pomoc państwa — Przepisy państwowe dotyczące założenia tartaku w kraju związkowym Hesja — Skarga o stwierdzenie nieważności — Pismo skierowane do składających skargę do Komisji — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa — Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego — Poważne trudności — Obliczenie elementu pomocy zawartego w gwarancjach państwowych — Komunikat Komisji w sprawie pomocy państwa w formie gwarancji — Przedsiębiorstwo przeżywające trudności — Sprzedaż gruntu publicznego — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/33

         Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2015 r. – Pollmeier Massivholz/Komisja
   (Sprawa T-89/09) (1)

   ((Pomoc państwa - Przepisy państwowe dotyczące założenia tartaku w kraju związkowym Hesja - Skarga o stwierdzenie nieważności - Pismo skierowane do składających skargę do Komisji - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Poważne trudności - Obliczenie elementu pomocy zawartego w gwarancjach państwowych - Komunikat Komisji w sprawie pomocy państwa w formie gwarancji - Przedsiębiorstwo przeżywające trudności - Sprzedaż gruntu publicznego - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia))
   (2015/C 146/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG. (Creuzburg, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo J. Heithecker i F. von Alemann, następnie J. Heithecker, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes i F. Erlbacher, pełnomocnicy)

      Interwenient
      popierający żądania strony pozwanej: Land Hessen (Niemcy) (przedstawiciele: U. Soltész i P. Melcher, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji C(2008) 6017 wersja ostateczna z dnia 21 października 2008 r., pomoc państwa N 512/2007 – Niemcy, Abalon Hardwood Hessen GmbH, i po drugie, decyzji rzekomo zawartej w piśmie Komisji D/55056 z dnia 15 grudnia 2008 r. dotyczącej postępowania w przedmiocie pomocy państwa CP 195/2007 – Abalon Hardwood Hessen GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2008) 6017 wersja ostateczna z dnia 21 października 2008 r., pomoc państwa N 512/2007 – Niemcy, Abalon Hardwood Hessen GmbH, w zakresie, w jakim stwierdza ona, że gwarancje państwowe przyznane przez Land Hessen nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG pokrywa cztery piąte własnych kosztów, cztery piąte kosztów Komisji Europejskiej oraz cztery piąte koszów Land Hessen.

               4)

               Komisja pokrywa jedną piątą własnych kosztów oraz jedną piątą kosztów Pollmeier Massivholz.

               5)

               Land Hessen pokrywa jedną piątą własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.


title: Sprawa T-476/12: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2012 r. — Saint-Gobain Glass Deutschland przeciwko Komisji

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/41

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2012 r. — Saint-Gobain Glass Deutschland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-476/12)
   2013/C 9/74
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH (Akwizgran, Niemcy) (przedstawiciele: S. Altenschmidt i C. Dittrich Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji z dnia 4 września 2012 r. oznaczonej sygnaturą GestDem nr 3273/2012), którą odmówiono dostępu do danych Umweltbundesamt (federalnego urzędu ds. środowiska) Republiki Federalnej Niemiec dotyczących instalacji skarżącej, które to dane zostały przekazane Komisji przez wskazany urząd w ramach wykazu instalacji objętych dyrektywą 2003/87 przedstawionego na podstawie art. 15 ust. 1 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 27 kwietnia 2011 r. (2011/278/UE);

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji z dnia 25 września 2012 r. (oznaczonej sygnaturą GestDem nr 3273/2012), którą instytucja ta w każdym wypadku odmówiła dostępu do żądanych informacji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               1)

               Naruszenie art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1)

               Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że nie zostały spełnione przesłanki przedłużenia terminu na ustosunkowanie się do jej drugiego wniosku, wobec czego decyzję odmowną wydano już w dniu 4 września 2012 r.

               2)

               Naruszenie art. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (2) w związku z art. 2 ust.1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001
               Strona skarżąca utrzymuje, że dorozumiane oddalenie jej wniosku narusza art. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1367/2006 w związku z art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ na podstawie tych przepisów przysługuje jej prawo dostępu do żądanych informacji dotyczących środowiska naturalnego, a przesłanki odmowy dostępu, które należy interpretować w sposób ścisły, nie zostały spełnione.
               Strona skarżąca twierdzi w szczególności, że nie ma zastosowania przesłanka odmowy określona w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001. Żądane dokumenty dotyczą wyłącznie danych, które zostały przekazane Komisji przez Republikę Federalną Niemiec, a nie oceny rzeczonych danych przez tę instytucję. Nie zachodzi zatem obawa, że proces podejmowania decyzji przez Komisję mógłby zostać poważnie naruszony.
               Strona skarżąca podnosi dalej, że również brak zajęcia stanowiska przez organy, których opinii zasięgnięto, nie może stanowić podstawy oddalenia jej wniosku. Twierdzi ona w tym względzie, że wyjątek przewidziany w art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 nie może być interpretowany w sposób tak szeroki, aby oznaczał on, że dane państwo członkowskie posiada prawo weta, w oparciu o które może ono sprzeciwić się, według swego uznania, udzieleniu dostępu do żądanych dokumentów. Postępowanie takie kłóciłoby się z celem konwencji z Aarhus, jakim jest ustanowienie i promowanie przejrzystości procesu podejmowania decyzji w dziedzinie środowiska naturalnego.

               3)

               Naruszenie obowiązku uzasadnienia
               W ostatniej kolejności strona skarżąca podnosi zarzut naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 ust. 2 TFUE.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).


title: Sprawa T-301/16: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2016 r. – Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/25

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2016 r. – Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja
   (Sprawa T-301/16)
   (2016/C 314/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jindal Saw Ltd (Nowe Delhi, Indie) i Jindal Saw Italia SpA (Triest, Włochy) (przedstawiciele: R. Antonini i E. Monard, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/388 z dnia 17 marca 2016 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego (zwanego także żeliwem sferoidalnym) pochodzących z Indii, w zakresie w jakim dotyczy ono strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że poprzez określenie cen eksportowych Komisja naruszyła art. 2 ust. 8, 9, art. 3 ust. 2, 3, 6 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja – poprzez jej ustalenia odnoszące się do skutków cenowych, szkody oraz związku przyczynowego – naruszyła art. 3 ust. 2, 3, 5, 6, 7, 8, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 4 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 20 ust. 4, 5 rozporządzenia Rady nr 1225/2009 w wyniku nieujawnienia istotnych faktów i ustaleń oraz nieudzielenia wystarczającego terminu na przedstawienie uwag.


title: Sprawa T-301/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — AEM przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przez władze włoskie na rzecz niektórych przedsiębiorstw użyteczności publicznej w formie zwolnień podatkowych i pożyczek o preferencyjnym oprocentowaniu — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Pomoc istniejąca lub nowa pomoc — Artykuł 87 ust. 3 lit. c) WE)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — AEM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-301/02) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy przyznanej przez władze włoskie na rzecz niektórych przedsiębiorstw użyteczności publicznej w formie zwolnień podatkowych i pożyczek o preferencyjnym oprocentowaniu - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Pomoc istniejąca lub nowa pomoc - Artykuł 87 ust. 3 lit. c) WE)
   2009/C 180/70
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: AEM SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: A. Giardina, C. Croff, A. Santa Maria i G. Pizzonia, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: V. Di Bucci, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: ASM Brescia SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciele: G. Caia, V. Salvadori, N. Pisani i F. Capelli, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.U. 2003, L 77, s. 21).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               AEM SpA zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

               3)

               ASM Brescia SpA pokrywa swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002


title: Sprawa C-385/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Barcelona (Hiszpania) w dniu 19 lipca 2011 r. — Isabel Elbal Moreno przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Barcelona (Hiszpania) w dniu 19 lipca 2011 r. — Isabel Elbal Moreno przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)
   (Sprawa C-385/11)
   2011/C 290/05
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Social de Barcelona.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Isabel Elbal Moreno.

      Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS).

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy emerytura z systemu składkowego, tego rodzaju, jak przewidziana w hiszpańskim systemie zabezpieczenia społecznego, której podstawą stanowią składki uiszczane przez pracownika i na jego rzecz przez cały okres jego aktywności zawodowej jest objęta pojęciem „warunków zatrudnienia” zawartym w zakazie dyskryminacji przewidzianym w klauzuli 4 dyrektywy 97/81 (1)?

               2)

               W przypadku, gdyby Trybunał udzielił odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i uznał, że emerytura tego rodzaju, jak pochodząca z systemu składkowego, przewidziana w hiszpańskim systemie zabezpieczenia społecznego jest objęta pojęciem „warunków zatrudnienia”, do którego odsyła klauzula 4 w dyrektywie 97/81, czy zakaz dyskryminacji przewidziany w tej klauzuli powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który — w konsekwencji podwójnego zastosowania zasady pro rata temporis — wymaga od pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy proporcjonalnie dłuższego okresu składkowego względem pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, aby uzyskać w danym przypadku prawo do emerytury z systemu składkowego, której wysokość jest proporcjonalnie zmniejszona wedle ich czasu pracy?

               3)

               Tytułem pytania uzupełniającego względem pytań poprzednich, czy regulacja tego rodzaju, jak regulacja hiszpańska (zawarta w siódmym postanowieniu dodatkowym ogólnej ustawy o zabezpieczeniu społecznym) dotycząca systemu składek, uzyskiwania i obliczania emerytury w przypadku pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy może zostać uznana za jeden z „aspektów i warunków wynagrodzenia”, do których odnosi się zakaz dyskryminacji przewidziany w art. 4 dyrektywy 2006/54 (2) i art. 157 TFUE (dawniej art. 141 WE)?

               4)

               Tytułem pytania pomocniczego względem pytań poprzednich, w przypadku, gdyby hiszpańska emerytura z systemu składkowego nie była objęta ani zakresem pojęcia „warunków zatrudnienia”, ani zakresem pojęcia „wynagrodzenia”, czy zakaz bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć przewidziany w art. 4 dyrektywy 79/7 (3) powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który — w konsekwencji podwójnego zastosowania zasady pro rata temporis — wymaga od pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy (w większości kobiet) proporcjonalnie dłuższego okresu składkowego względem pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, aby uzyskać w danym przypadku prawo do emerytury z systemu składkowego, której wysokość jest proporcjonalnie zmniejszona wedle ich czasu pracy?

      (1)  Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców/UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych/CEEP/oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych/ETUC/— Załącznik: Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin (Dz.U. L 14, s. 9).

      (2)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 204 s. 23).

      (3)  Dyrektywa 9/7/EWG Rady z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 6 s. 24).


title: Sprawa T-553/10: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2010 r. — Biodes przeciwko OHIM — Manasul International (FARMASUL)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/53

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2010 r. — Biodes przeciwko OHIM — Manasul International (FARMASUL)
   (Sprawa T-553/10)
   ()
   2011/C 30/94
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Biodes, S.L. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Manasul International S.L. (Ponferrada, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 września 2010 r. w sprawie R 1034/2009-1; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej oraz ewentualnych interwenientów popierających jej zadania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „FARMASUL” dla towarów z klas 5, 30 i 31.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Manasul International S.L.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowe graficzne znaki towarowe „MANASUL” i „MANASUL ORO” dotyczące produktów z klas 5, 30 i 31.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu i dopuszczenie zgłoszonego znaku towarowego.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i odrzucenie zgłoszonego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) przez to, że nie istnieje żadne podobieństwo między badanymi znakami, że wnosząca sprzeciw nie przeanalizowała drugiej umowy licencyjnej, zmieniającej pierwszą umowę licencyjną, i że znak, na który powołano się w sprzeciwie nie jest powszechnie znany.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-345/16: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2016 r. – Blackmore/EUIPO – Paice (DEEP PURPLE)

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/29

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2016 r. – Blackmore/EUIPO – Paice (DEEP PURPLE)
   (Sprawa T-345/16)
   (2016/C 314/40)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Richard Hugh Blackmore (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: A. Edwards-Stuart, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ian Paice (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „DEEP PURPLE” – zgłoszenie nr 11 772 721

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2016 r. w sprawie R 880/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uwzględnienie skargi;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Izba Odwoławcza błędnie dopuściła dowody przedstawione w dniu 5 listopada 2014 r.;

               —

               Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że istnieją wystarczające dowody renomy na podstawie materiału dowodowego przedstawionego w terminie;

               —

               Izba Odwoławcza błędnie uznała, że dowody są wystarczające do tego, by ustalić, iż wnoszący sprzeciw jest uprawniony do udziału w korzystaniu z renomy.


title: Sprawa C-180/14: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 23 grudnia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/88/WE — Organizacja czasu pracy — Odpoczynek dobowy — Odpoczynek tygodniowy — Maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/6

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 23 grudnia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-180/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/88/WE - Organizacja czasu pracy - Odpoczynek dobowy - Odpoczynek tygodniowy - Maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy))
   (2016/C 068/07)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: A. Samoni-Rantou, N. Dafniou i S. Vodina, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Nie stosując przeciętnego tygodniowego wymiaru czasu pracy nieprzekraczającego 48 godzin i nie zapewniając minimalnego okresu odpoczynku dobowego ani równoważnego okresu odpoczynku wyrównawczego następującego natychmiast po czasie pracy, który to okres ma służyć jego rekompensacie, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na podstawie art. 3 i 6 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014.


title: Sprawa T-499/13: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2015 r. – nMetric/OHIM (SMARTER SCHEDULING) [Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę — Słowny znak towarowy SMARTER SCHEDULING — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/17

         Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2015 r. – nMetric/OHIM (SMARTER SCHEDULING)
   (Sprawa T-499/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę - Słowny znak towarowy SMARTER SCHEDULING - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 096/21)
   Język postępowania: angielski.

      Strony

      Strona skarżąca: nMetric LLC (Costa Mesa, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci T. Fuchs i A. Münch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 czerwca 2013 r. (sprawa R 887/2012-2) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską słownego znaku towarowego SMARTER SCHEDULING.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               nMetric LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 344 z 5.2.13.


title: Sprawa C-61/11 PPU: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Trento — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Hassenowi El Dridiemu alias Karimowi Soufi (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2008/115/WE — Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich — Artykuły 15 i 16 — Przepis krajowy przewidujący karę pozbawienia wolności dla przebywających nielegalnie obywateli państw trzecich w przypadku odmowy zastosowania się do nakazu opuszczenia terytorium państwa członkowskiego — Zgodność)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Trento — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Hassenowi El Dridiemu alias Karimowi Soufi
   (Sprawa C-61/11 PPU) (1)

   (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2008/115/WE - Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Artykuły 15 i 16 - Przepis krajowy przewidujący karę pozbawienia wolności dla przebywających nielegalnie obywateli państw trzecich w przypadku odmowy zastosowania się do nakazu opuszczenia terytorium państwa członkowskiego - Zgodność)
   2011/C 186/14
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte di Appello di Trento

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Hassen El Dridi alias Karim Soufi

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte di Appello di Trento — Wykładnia art. 15 i 16 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98) — Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich — Przesłanki zastosowania środka detencyjnego w celu wydalenia — Bezpośrednia stosowalność — Przepis krajowy przewidujący karę pozbawienia wolności od roku do czterech lat dla obywatela państwa trzeciego, który po doręczeniu nakazu wydalenia w dalszym ciągu nielegalnie przebywa na terytorium krajowym

      Sentencja

   Wykładni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, a w szczególności jej art. 15 i 16, należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym, które przewiduje wymierzenie przebywającemu nielegalnie obywatelowi państwa trzeciego kary pozbawienia wolności wyłącznie z tego względu, że przebywa on bez uzasadnionego powodu na terytorium tego państwa, z naruszeniem nakazu opuszczenia tego terytorium w określonym terminie.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Sprawa T-335/14: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Davó Lledó/OHIM – Administradora y Franquicias América i Inversiones Ged (DoggiS) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy DoggiS — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe DoggiS — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe DOGGIS i DOGGIBOX — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe przedstawiające postać w kształcie hot doga — Dodatkowe dowody przedstawione po raz pierwszy przed izbą odwoławczą — Artykuł 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem]

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/36

         Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Davó Lledó/OHIM – Administradora y Franquicias América i Inversiones Ged (DoggiS)
   (Sprawa T-335/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy DoggiS - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe DoggiS - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe DOGGIS i DOGGIBOX - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe przedstawiające postać w kształcie hot doga - Dodatkowe dowody przedstawione po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Artykuł 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem])
   (2016/C 098/47)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: José-Manuel Davó Lledó (Kartagena, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.V. Gil Martí)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Administradora y Franquicias América, SA (Santiago, Chile) i Inversiones Ged Ltda (Santiago)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 marca 2014 r. (sprawa R 1824/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między z jednej strony Administradora y Franquicias América, SA i Inversiones Ged Ltda a z drugiej strony Josém-Manuelem Davó Lledó,

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               José-Manuel Davó Lledó zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa C-1/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de A Coruña – Hiszpania) – Abanca Corporación Bancaria SA/María Isabel Vázquez Rosende

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/13

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de A Coruña – Hiszpania) – Abanca Corporación Bancaria SA/María Isabel Vázquez Rosende
   (Sprawa C-1/16) (1)

   (2017/C 129/17)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.