title: Sprawa C-245/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – Pedro Viejobueno Ibáñez, Emilia de la Vara González / Consejería de Educación de Castilla-La Mancha Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 1999/70/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 4 – Zasada niedyskryminacji – Uregulowanie krajowe umożliwiające zakończenie umów o pracę na czas określony, w przypadku gdy powód zatrudnienia przestaje istnieć – Nauczyciele zatrudnieni na okres roku szkolnego – Rozwiązanie stosunku pracy w dniu zakończenia zajęć dydaktycznych – Organizacja czasu pracy – Dyrektywa 2003/88/WE

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – Pedro Viejobueno Ibáñez, Emilia de la Vara González / Consejería de Educación de Castilla-La Mancha
      (Sprawa C-245/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Zasada niedyskryminacji - Uregulowanie krajowe umożliwiające zakończenie umów o pracę na czas określony, w przypadku gdy powód zatrudnienia przestaje istnieć - Nauczyciele zatrudnieni na okres roku szkolnego - Rozwiązanie stosunku pracy w dniu zakończenia zajęć dydaktycznych - Organizacja czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE)
      (2019/C 25/08)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pedro Viejobueno Ibáñez, Emilia de la Vara González

         Strona pozwana: Consejería de Educación de Castilla-La Mancha

         Sentencja

                  1)

                  Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., ujętego w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które zezwala pracodawcy na zakończenie w ostatnim dniu zajęć dydaktycznych stosunku pracy na czas określony nawiązanego przez nauczycieli zatrudnionych na okres roku szkolnego jako członkowie personelu tymczasowego z tego powodu, że warunki niezbędnego i pilnego charakteru, od których było uzależnione ich zatrudnienie, nie są już po tym dniu spełnione, podczas gdy stosunek pracy na czas nieokreślony nawiązany przez nauczycieli, którzy mają status urzędników, trwa.

                  2)

                  Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które pozwala zakończyć w ostatnim dniu zajęć dydaktycznych stosunek pracy na czas określony nawiązany przez nauczycieli zatrudnionych na okres roku szkolnego jako członkowie personelu tymczasowego, mimo że pozbawia to tych nauczycieli przynależnych do tego roku szkolnego dni płatnego urlopu wypoczynkowego, o ile wspomniani nauczyciele otrzymują ekwiwalent pieniężny z tego tytułu.

         (1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.


title: Sprawa C-658/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Bologna (Włochy) w dniu 22 października 2018 r. – UX / Governo della Repubblica italiana

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Bologna (Włochy) w dniu 22 października 2018 r. – UX / Governo della Repubblica italiana
      (Sprawa C-658/18)
      (2019/C 25/24)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Giudice di pace di Bologna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: UX

         Strona pozwana: Governo della Repubblica italiana

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy sędzia pokoju, jako sąd odsyłający, jest objęty pojęciem powszechnego europejskiego sądu właściwego do złożenia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 TFUE, nawet jeśli krajowy system prawny nie przyznaje mu, z powodu jego niepewnej sytuacji zawodowej, warunków pracy równoważnych warunkom pracy sędziów zawodowych, mimo iż wykonuje on te same funkcje związane ze sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości i jest objęty krajowym systemem wymiaru sprawiedliwości, z naruszeniem gwarancji niezawisłości i bezstronności powszechnego sądu europejskiego, wskazanych przez Trybunał Sprawiedliwości w wyrokach: Wilson (EU:C:2006:587, pkt 47-53); Associação Sindical dos Juízes Portugueses (EU:C:2018:117, pkt 32 i 41-45); Minister for Justice and Equality (EU:C:2018:586, pkt 50-54)?

                  2)

                  W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy praca powódki będącej sędzią pokoju jest objęta pojęciem „pracownika zatrudnionego na czas określony”, o którym mowa w art. 1 ust. 3 i art. 7 dyrektywy 2003/88 (1) w związku z klauzulą 2 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, przyjętego dyrektywą 1999/70 (2), oraz art. 31 ust. 2 Kart praw podstawowych Unii Europejskiej, zgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości w wyrokach O’Brien (EU:C:2012:110) i King (EU:C:2017:914), a jeżeli tak, to czy sędziego sądu powszechnego lub sędziego zawodowego można uznać za pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony porównywalnego z pracownikiem zatrudnionym na czas określony, jakim jest sędzia pokoju, do celów stosowania takich samych warunków pracy, jak te określone w klauzuli 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, przyjętego dyrektywą 1999/70?

                  3)

                  W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania pierwsze i drugie, czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w związku z art. 267 TFUE, w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości dotyczącego odpowiedzialności państwa włoskiego za oczywiste naruszenie prawa wspólnotowego przez sąd, od którego wyroku nie przysługuje środek prawny, wyrażonego w wyrokach: Kobler (EU:C:2003:513); Traghetti del Mediterraneo (EU:C:2006:391); Komisja przeciwko Republice Włoskiej (EU:C:2011:775), stoją na przeszkodzie art. 2 ust. 3 i 3-bis legge n. 117 sulla responsabilità civile dei magistrati (ustawy nr 117 o odpowiedzialności cywilnej sędziów) z dnia 13 kwietnia 1988 r., która przewiduje odpowiedzialność sędziego za winę umyślną lub poważne uchybienie „w przypadku oczywistego naruszenia przepisów ustawy oraz prawa Unii Europejskiej” i która stawia sąd krajowy przed wyborem – w związku z odpowiedzialnością cywilną i dyscyplinarną państwa w sprawach, w których stroną jest organ administracji publicznej, w szczególności gdy sprawa jest rozpatrywana przez sędziego pokoju zatrudnionego na czas określony, pozbawionego skutecznej ochrony prawnej, finansowej i socjalnej -, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, polegającym na tym, czy naruszyć przepisy krajowe poprzez odstąpienie od ich stosowania i zastosowanie prawa Unii Europejskiej, zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości, czy też, przeciwnie, naruszyć prawo Unii Europejskiej poprzez zastosowanie przepisów krajowych stojących na przeszkodzie uznaniu ochrony oraz sprzecznych z art. 1 ust. 3 i art. 7 dyrektywy 2003/88, z klauzulami 2 i 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony przyjętego w dyrektywie 1999/70, a także z art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  4)

                  Czy zgodnie z art. 2, art. 4 ust. 2 i 3, art. 6 ust. 1, art. 9, art. 10 ust. 1, art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, stanowi kwalifikowane naruszenie uzasadniające roszczenie wynikające z odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej, przewidziane w art. 340 akapit drugi TFUE, zachowanie Komisji Europejskiej, która odmawia wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego lub wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości […] ze skargą na uchybienie zobowiązaniom z powodu naruszenia prawa Unii przez państwo, jeżeli, jak w niniejszej sprawie, wystąpiły następujące sytuacje:

                              —

                              komunikatem DG EMPL/B2/DA-MAT/sk (2016), doręczonym włoskim władzom państwowym w dniu 10 czerwca 2016 r., w czerwcu 2016 r. Komisja zakończyła z wynikiem negatywnym postępowanie EU Pilot 7779/15/EMPL, zapowiadając rychłe wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego po stwierdzeniu niezgodności z prawem Unii przepisów krajowych normujących pracę świadczoną przez sędziów honorowych w odniesieniu do nadużywania umów na czas określony, nierównego traktowania pod względem wynagrodzenia w stosunku do sędziów sądów powszechnych lub sędziów zawodowych, urlopów i urlopu macierzyńskiego, przy czym wspomniane postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego nigdy nie zostało wszczęte;

                              —

                              komunikatem z dnia 21 grudnia 2016 r. C(2016) 8600 final Komisja wskazała, że dysponuje swobodą uznania przy podejmowaniu decyzji, czy i ewentualnie kiedy należy wszcząć postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego lub skierować sprawę do Trybunału Sprawiedliwości, którego orzecznictwo uznaje, iż obywatele nie mogą odnieść zwycięstwa w sprawach wniesionych przeciwko Komisji, jeżeli Komisja nie decyduje się na wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego?

                  5)

                  Niezależnie od odpowiedzi na cztery powyższe pytania, czy wykładni art. 268, art. 274 i art. 340 akapit drugi TFUE można dokonywać w świetle art. 2, art. 4 ust. 2 i 3, art. 6 ust. 1, art. 9, art. 10 ust. 1, art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w ten sposób, że roszczenie wynikające z odpowiedzialności pozaumownej Unii nie może być wyłączone z kompetencji sądów krajowych w przypadku takim jak w niniejszej sprawie, w którym brak zastosowania w prawie krajowym prawa Unii, gwarantującego zasadę niezawisłości i bezstronności sądów, został określony jako jedna z przyczyn kwalifikowanego naruszenia przez Komisję zadań i obowiązków wynikających z roli strażniczki traktatów oraz swobody uznania Komisji przy podejmowaniu decyzji, czy i ewentualnie kiedy należy wszcząć postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego lub skierować sprawę do Trybunału Sprawiedliwości, którego orzecznictwo uznaje, iż obywatele nie mogą wygrać w sprawach wniesionych przeciwko Komisji, jeżeli Komisja nie decyduje się na wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, powodując w ten sposób bezskuteczność kompetencji Trybunału Sprawiedliwości w zakresie decydowania w sposób wyłączny o sporze dotyczącym odpowiedzialności pozaumownej Unii?

         (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).

         (2)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).


title: Sprawa T-207/10: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Deutsche Telekom / Komisja Pomoc państwa – System podatkowy umożliwiający przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową za granicą – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie – Przepis umożliwiający dalsze częściowe stosowanie systemu – Wniosek o umorzenia postępowania – Dalsze trwanie interesu prawnego – Uzasadnione oczekiwania – Wyraźne zapewnienia udzielone przez Komisję – Zasadność oczekiwań – Czasowy zakres obowiązywania ochrony uzasadnionych oczekiwań

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/32

      Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Deutsche Telekom / Komisja
      (Sprawa T-207/10) (1)

      (Pomoc państwa - System podatkowy umożliwiający przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową za granicą - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Przepis umożliwiający dalsze częściowe stosowanie systemu - Wniosek o umorzenia postępowania - Dalsze trwanie interesu prawnego - Uzasadnione oczekiwania - Wyraźne zapewnienia udzielone przez Komisję - Zasadność oczekiwań - Czasowy zakres obowiązywania ochrony uzasadnionych oczekiwań)
      (2019/C 25/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Deutsche Telekom AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci A. Cordewener i J. Schönfeld, następnie adwokat J. Schönfeld)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Martenczuk, T. Maxian Rusche i C. Urraca Caviedes, następnie T. Maxian Rusche, C. Urraca Caviedes i wreszcie T. Maxian Rusche, C. Urraca Caviedes i K. Blanck-Putz, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Ebro Foods, SA (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, M. Muñoz de Juan i R. Calvo Salinero, następnie adwokaci J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro i R. Calvo Salinero), Banco Santander, SA (Santander, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, M. Muñoz de Juan i R. Calvo Salinero, następnie adwokaci J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro i R. Calvo Salinero), Iberdrola, SA (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J. Ruiz Calzado, M. Núñez Müller i J. Domínguez Pérez, następnie adwokaci J. Ruiz Calzado, J. Domínguez Pérez i S. Völcker) i Telefónica, SA (Madryd) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J. Ruiz Calzado, M. Núñez Müller i J. Domínguez Pérez, następnie adwokaci J. Ruiz Calzado, J. Domínguez Pérez i S. Völcker)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 2 i 3 decyzji Komisji 2011/5/WE z dnia 28 października 2009 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 7, s. 48).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Deutsche Telekom AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa T-36/18: Wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2018 r. Asahi Intecc / EUIPO – Celesio (Celeson) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy Celeson – Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy CELESIO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/42

      Wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2018 r. Asahi Intecc / EUIPO – Celesio (Celeson)
      (Sprawa T-36/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy Celeson - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy CELESIO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 25/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Asahi Intecc Co., Ltd (Nagoja, Japonia) (przedstawiciel: adwokat T. Schmidpeter)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Rajh i D. Walicka, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Celesio AG (Stuttgart, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 listopada 2017 r. (sprawa R 1004/2017-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu miedzy Celesio a Asahi Intecc.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Asahi Intecc Co., Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa C-452/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Liège – Belgia) – Zako SPRL / Sanidel SA Odesłanie prejudycjalne – Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek – Dyrektywa 86/653/EWG – Artykuł 1 ust. 2 – Pojęcie „przedstawiciela handlowego” – Pośrednik działający na własny rachunek prowadzący swoją działalność z przedsiębiorstwa zleceniodawcy – Wykonywanie zadań innych niż te związane z negocjowaniem sprzedaży lub zakupem towarów na rachunek zleceniodawcy

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/9

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Liège – Belgia) – Zako SPRL / Sanidel SA
      (Sprawa C-452/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek - Dyrektywa 86/653/EWG - Artykuł 1 ust. 2 - Pojęcie „przedstawiciela handlowego” - Pośrednik działający na własny rachunek prowadzący swoją działalność z przedsiębiorstwa zleceniodawcy - Wykonywanie zadań innych niż te związane z negocjowaniem sprzedaży lub zakupem towarów na rachunek zleceniodawcy)
      (2019/C 25/10)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de commerce de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Zako SPRL

         Strona pozwana: Sanidel SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż osoba na stałe odpowiedzialna albo za negocjowanie sprzedaży lub zakup towarów dla innej osoby, albo za negocjowanie i zawieranie tych transakcji w jej imieniu i na jej rachunek, prowadzi swoją działalność z przedsiębiorstwa tej ostatniej, nie stanowi przeszkody dla tego, aby można było ją zakwalifikować jako „przedstawiciela handlowego (agenta)” w rozumieniu tego przepisu, jeśli tylko ta okoliczność nie utrudnia tej osobie prowadzenia jej działalności w sposób niezależny, co powinien zweryfikować sąd odsyłający.

                  2)

                  Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy 86/653 należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż dana osoba prowadzi nie tylko działalność polegającą albo na negocjowaniu sprzedaży lub zakupu towarów dla innej osoby, albo na negocjowaniu i zawieraniu tych transakcji w jej imieniu i na jej rachunek, lecz także, na rzecz tej samej osoby, działalność o innym charakterze, tak że czynności w ramach tej drugiej działalności nie są akcesoryjne względem pierwszej działalności, nie stanowi przeszkody dla tego, aby można było tę osobę zakwalifikować jako „przedstawiciela handlowego (agenta)” w rozumieniu tej dyrektywy, jeśli tylko ta okoliczność nie przeszkadza jej w wykonywaniu jej pierwszej działalności w sposób niezależny, co powinien zweryfikować sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa T-219/10 RENV: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – World Duty Free Group / Komisja Pomoc państwa – Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową za granicą – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Selektywność – System odniesienia – Odstępstwo – Odmienne traktowanie – Uzasadnienie odmiennego traktowania – Przedsiębiorstwa będące beneficjentami środka – Uzasadnione oczekiwania

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/33

      Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – World Duty Free Group / Komisja
      (Sprawa T-219/10 RENV) (1)

      (Pomoc państwa - Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową za granicą - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Selektywność - System odniesienia - Odstępstwo - Odmienne traktowanie - Uzasadnienie odmiennego traktowania - Przedsiębiorstwa będące beneficjentami środka - Uzasadnione oczekiwania)
      (2019/C 25/41)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: World Duty Free Group, SA, poprzednio Autogrill España, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, B. Stromsky, C. Urraca Caviedes i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciel: T. Henze, pełnomocnik), Irlandia (przedstawiciele: początkowo G. Hodge i E. Creedon, następnie G. Hodge i D. Browne, pełnomocnicy, wspierane przez B. Doherty’ego Barry’ego oraz A. Goodman, barristers) i Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Sampol Pucurull, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Oparta na art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 2011/5/WE z dnia 28 października 2009 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 7, s. 48) oraz, tytułem żądania ewentualnego, o stwierdzenie nieważności art. 4 tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  World Duty Free Group, SA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec, Irlandia i Królestwo Hiszpanii pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa T-227/10: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Banco Santander / Komisja Pomoc państwa – Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w spółkach mających rezydencję podatkową za granicą – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Selektywność – System odniesienia – Odstępstwo – Odmienne traktowanie – Uzasadnienie odmiennego traktowania – Przedsiębiorstwa będące beneficjentami środka – Uzasadnione oczekiwania

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/34

      Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Banco Santander / Komisja
      (Sprawa T-227/10) (1)

      (Pomoc państwa - Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w spółkach mających rezydencję podatkową za granicą - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Selektywność - System odniesienia - Odstępstwo - Odmienne traktowanie - Uzasadnienie odmiennego traktowania - Przedsiębiorstwa będące beneficjentami środka - Uzasadnione oczekiwania)
      (2019/C 25/42)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Banco Santander, SA (Santander, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, M. Muñoz de Juan i R. Calvo Salinero, a następnie J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparta na art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 2011/5/WE z dnia 28 października 2009 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 7, s. 48) oraz, tytułem żądania ewentualnego, art. 4 tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Banco Santander, SA zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010


title: Sprawa C-660/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin (Niemcy) w dniu 22 października 2018 r. – Sundair GmbH / WV i in.

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin (Niemcy) w dniu 22 października 2018 r. – Sundair GmbH / WV i in.
      (Sprawa C-660/18)
      (2019/C 25/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Sundair GmbH

         Druga strona postępowania apelacyjnego: WV, XU, YT, reprezentowany przez XU i ZS

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 7 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku odwołania lotu odszkodowanie przysługuje pasażerom również wtedy, gdy przewoźnik lotniczy nie posiada ważnej licencji na prowadzenie działalności w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004, brak tejże licencji stanowi przynajmniej jedną z przyczyn odwołania lotu, a dokonując rezerwacji lotu pasażerowie nie wiedzieli o nieposiadaniu przez przewoźnika rzeczonej licencji?

         (1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa T-521/18: Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – BGC Partners / EUIPO – Bankgirocentralen BGC (BGC BROKERAGE)

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/47

      Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – BGC Partners / EUIPO – Bankgirocentralen BGC (BGC BROKERAGE)
      (Sprawa T-521/18) (1)

      (2019/C 65/64)
      Język postępowania: angielski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 392 z 29.10.2018.


title: Sprawa T-83/19: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2019 r. — AL/Komisja

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/28

      Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2019 r. — AL/Komisja
      (Sprawa T-83/19)
      (2019/C 122/32)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: AL (przedstawiciele: adwokaci A. Blot i S. Rodrigues)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej w sprawie wniosku o odszkodowanie złożonego przez skarżącego w dniu 19 grudnia 2017 r., a w razie potrzeby — decyzji z dnia 12 listopada 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącego;

                  —

                  naprawienie doznanych przez skarżącego szkody i krzywdy;

                  —

                  obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zobowiązań umownych pozwanej wobec skarżącego, gdyż Komisja nie dochowała zobowiązania podjętego przez siebie, gdy mianowała skarżącego na stanowisko facylitatora Unii Europejskiej partnerstwa na rzecz lasów basenu rzeki Kongo.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku staranności.


title: Sprawa T-85/19: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2019 r. — Gwo Chyang Biotech/EUIPO — Norma (KinGirls)

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/29

      Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2019 r. — Gwo Chyang Biotech/EUIPO — Norma (KinGirls)
      (Sprawa T-85/19)
      (2019/C 122/33)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Gwo Chyang Biotech Co. Ltd (Tainan, Tajwan) (przedstawiciel: adwokat J. Kakoures)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Norma Lebensmittelfilialbetrieb Stiftung & Co. KG (Norymberga, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego KinGirls — zgłoszenie nr 15 151 038

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 grudnia 2018 r. w sprawie R 718/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uwzględniono w niej sprzeciw w odniesieniu do towarów z klasy 3, i oddalenie sprzeciwu w calości;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Norma Lebensmittelfilialbetrieb Stiftung & Co. KG kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu, postępowania odwoławczego i niniejszego postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-510/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bratislava — Słowacja) — ML

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/23

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bratislava — Słowacja) — ML
      (Sprawa C-510/17) (1)

      (2019/C 172/27)
      Język postępowania: słowacki
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 374 z 6.11.2017.


title: Sprawa T-138/19: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2019 r. — WH/EUIPO

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/59

      Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2019 r. — WH/EUIPO
      (Sprawa T-138/19)
      (2019/C 148/58)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: WH (przedstawiciel: adwokat E. Fontes Vila)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o uznanie, że nie istnieje podstawa do oddalenia skargi, i przyznanie jej z mocą wsteczną i ze wszystkimi skutkami należnego jej awansu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji strony pozwanej o nieprzyznaniu stronie skarżącej awansu w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2018.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jako jedyny zarzut naruszenie jej prawa do obrony.


title: Sprawa T-141/19: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2019 r. — Sabo i in./Parlament i Rada

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/60

      Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2019 r. — Sabo i in./Parlament i Rada
      (Sprawa T-141/19)
      (2019/C 148/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Peter Sabo (Tulčik, Słowacja) i sześciu innych skarżących (przedstawiciel: R. Smith, Solicitor)

         Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 (1), które umożliwiają uwzględnienie energii pochodzącej z biomasy leśnej do celów, o których mowa w art. 29 ust. 1, a mianowicie: a) wkładu w realizację wspólnego celu na rok 2030; b) kontroli spełnienia obowiązku stosowania energii odnawialne oraz c) kwalifikowalności do wsparcia finansowego

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że dyrektywa 2018/2001 narusza art. 191 TFUE, ponieważ nie zachowuje, nie chroni ani nie poprawia jakości środowiska, nie chroni zdrowia ludzkiego i nie wykorzystuje zasobów naturalnych ostrożnie i racjonalnie. Nie stawia sobie za cel wysokiego poziomu ochrony środowiska, nie naprawia szkody u źródła i nie opiera się na zasadzie ostrożności ani na zasadzie „zanieczyszczający płaci”. Nie uwzględnia też dostępnych danych naukowo-technicznych dotyczących wpływu spalania biomasy na zmiany klimatu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, ze dyrektywa 2018/2001 szereg praw skarżących (uznanych w art. 7, 10, 14, 17, 22, 24, 35 i 37 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej), które są powszechne i muszą być przestrzegane zarówno w stosunku do skarżących z Unii Europejskiej jak i spoza niej. Te naruszenia nie mogą być uzasadnione, ponieważ sporne przepisy zaskarżonej dyrektywy nie są konieczne ani racjonalnie powiazanie z celami Unii w zakresie ochrony środowiska, z którymi są sprzeczne.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz.U. 2018, L 328, s. 82).


title: Sprawa T-142/19: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2019 r. — Nosio/EUIPO — Passi (PASSIATA)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/60

      Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2019 r. — Nosio/EUIPO — Passi (PASSIATA)
      (Sprawa T-142/19)
      (2019/C 148/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nosio SpA (Mezzocorona, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci J. Graffer i A. Ottolini)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Passi AG (Rothrist, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „PASSIATA” — zgłoszenie nr 14 593 123

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 listopada 2018 r. w sprawie R 927/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie stron przeciwnych kosztami niniejszego postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-143/19: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2019 r. Solar Ileias Bompaina/Komisja

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/61

      Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2019 r. Solar Ileias Bompaina/Komisja
      (Sprawa T-143/19)
      (2019/C 148/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Solar Ileias Bompaina AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci A. Metaxas i A. Bartosch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów Komisji, tj. decyzji C(2018) 6777 final z dnia 10 października 2018 r. w zakresie, w jakim oddala ona skargi wniesione do Komisji w sprawie SA.41794, a w szczególności pkt 111–121 tej decyzji oraz pismo z dnia 8 lutego 2019 r. (B.2 VI/MJ/mkl D*2019/019026),

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia swych uprawnień procesowych z powodu braku zdefiniowania odpowiedniego systemu odniesienia jako podstawy oceny selektywności przedmiotowej zaskarżonego aktu, błędnej oceny okoliczności faktycznych przedstawionych Komisji w toku postępowania administracyjnego w odniesieniu do zgodności producentów odnawialnych źródeł energii i dostawców energii, błędnej analizy prawnej kryterium porównywalności, którą to analizę należy przeprowadzić przy ocenie selektywności przedmiotowej zaskarżonego aktu, niewystarczającego uzasadnienia, które wynika z oczywistego braku starannej oceny, jak również wadliwej oceny przedmiotu z powodu błędnego zastosowania przywołanego orzecznictwa.


title: Sprawa T-147/19: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2019 r. — Flovax/EUIPO — Dagniaux i Gervais Danone (GLACIER DAGNIAUX DEPUIS 1923)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/62

      Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2019 r. — Flovax/EUIPO — Dagniaux i Gervais Danone (GLACIER DAGNIAUX DEPUIS 1923)
      (Sprawa T-147/19)
      (2019/C 148/62)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Flovax Sàrl (Doncols, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat C.S. Marchiani)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Dagniaux (Roubaix, Francja), Compagnie Gervais Danone (Paryż, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Strona składająca wniosek: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą, Compagnie Gervais Danone

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy GLACIER DAGNIAUX DEPUIS 1923 w kolorze „tekst i ramka: Pantone niebieski nr 302; tło: Pantone nr 1205c (kremowy)” — unijny znak towarowy nr 896 480

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 maja 2018 r. w sprawie R 2210/2016-1 i R 2211/2016-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Zmianę decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 18 maja 2018 r. wydanej w sprawach nr R 2210/2016-1 i R 2211/2016-1;

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności odwołania R 2211/2016-1 złożonego przez FLOVAX przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej;

                  —

                  uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień nr 10417 C przyjętej na podstawie art. 55 ust. 1 rozporządzenia w sprawie unijnego znaku towarowego, w następstwie wniesienia przez Compagnie Gervais Danone wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku, zarejestrowanego w dniu 22 października 2015 r., poprzez oddalenie wspomnianego wniosku w całości;

                  —

                  nakazanie Compagnie Gervais Danone uiszczenia na rzecz właściciela znaku towarowego opłaty za unieważnienie i kosztów zastępstwa procesowego określonych na podstawie maksymalnej stawki wskazanej w art. 94 rozporządzenia w sprawie unijnego znaku towarowego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie zasady kontradyktoryjności;

                  —

                  naruszenie prawa w zakresie oceny przez Izbę Odwoławczą przesłanek dopuszczalności złożonego przed nią odwołania.


title: Sprawa T-156/19: Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2019 r. — Koenig & Bauer/EUIPO (we’re on it)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/63

      Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2019 r. — Koenig & Bauer/EUIPO (we’re on it)
      (Sprawa T-156/19)
      (2019/C 148/63)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Koenig & Bauer AG (Würzburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Reinisch, B. Sorg i M. Ringer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego we’re on it — zgłoszenie nr 16 983 066

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 stycznia 2019 r. w sprawie R 1027/2018-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i jej zmianę w ten sposób, że decyzja EUIPO z dnia 23 kwietnia 2018 r., którą odmówiono rejestracji znaku towarowego nr 16 983 066 zostanie uznana za nieważną, postępowanie w sprawie rejestracji unijnego znaku towarowego nr 16 983 066 będzie kontynuowane, a opłata za odwołanie zostanie zwrócona stronie skarżącej (zgłaszającej sporny znak towarowy);

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-507/16: Postanowienie Sądu z dnia 1 marca 2019 r. — Baradel i in./EFI

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/64

      Postanowienie Sądu z dnia 1 marca 2019 r. — Baradel i in./EFI
      (Sprawa T-507/16) (1)

      (2019/C 148/64)
      Język postępowania: francuski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygn. F-51/13 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-760/18: Postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2019 r. — Intercontinental Exchange Holdings/EUIPO — New York Mercantile Exchange (NYMEX BRENT)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/64

      Postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2019 r. — Intercontinental Exchange Holdings/EUIPO — New York Mercantile Exchange (NYMEX BRENT)
      (Sprawa T-760/18) (1)

      (2019/C 148/65)
      Język postępowania: angielski
      Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.


title: Sprawa C-90/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 5 lutego 2019 r. — Rieco SpA/Comune di Ortona, Ecolan SpA

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 5 lutego 2019 r. — Rieco SpA/Comune di Ortona, Ecolan SpA
      (Sprawa C-90/19)
      (2019/C 182/09)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: Rieco SpA

         Druga strona postępowania: Comune di Ortona, Ecolan SpA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo Unii Europejskiej (a w szczególności zasada swobodnego administrowania przez organy władzy publicznej i zasada zasadniczej równoważności pomiędzy różnymi trybami udzielenia zamówienia i zarządzania usługami w interesie organów administracji publicznej) stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego [jak ten zawarty w art. 192 ust. 2 Codice dei contratti pubblici, decreto legislativo n. 50 del 2016 (dekretu ustawodawczego nr 50/2016 — kodeks zamówień publicznych)], który stawia udzielanie zamówień in house w pozycji podrzędnej i stanowiącej wyjątek względem udzielania zamówień w drodze postępowania przetargowego: (i) dopuszczając taki sposób udzielania zamówień jedynie w przypadku wykazania niewydolności w funkcjonowaniu odnośnego rynku oraz (ii) zobowiązując w każdym przypadku, organ administracji, który zamierza udzielić zamówienia w ramach delegacji między swymi wewnętrznymi jednostkami do dostarczenia konkretnego uzasadnienia w przedmiocie korzyści dla ogółu związanych z tą formą udzielenia zamówienia?

                  2)

                  Czy prawo Unii Europejskiej (a w szczególności art. 12 ust. 3 dyrektywy 2014/24/UE (1) dotyczący udzielania zamówień in house w ramach reżimu sprawowanej wspólnie przez kilka organów administracji kontroli podobnej) stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego [jak ten zawarty w art. 4 ust. 1 Testo Unico delle società partecipate — decreto legislativo n. 175 del 2016 (dekretu ustawodawczego nr 175/2016 — tekst jednolity w sprawie przedsiębiorstw z udziałem podmiotów publicznych)], który zabrania organowi administracji publicznej uzyskania udziału (jakkolwiek, niegwarantującego kontroli lub prawa weta) w organizmie, w którym udziały posiadają inne organy administracji, w sytuacji, w której taki organ zamierza jednak uzyskać w przyszłości wspólną kontrolę, a zatem możliwość bezpośredniego udzielania zamówień na rzecz tego wieloudziałowego organizmu?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).


title: Sprawy połączone C-582/17 i C-583/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie/H. (C-582/17), R. (C-583/17) (Odesłanie prejudycjalne — Ustalanie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej — Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 — Artykuł 18 ust. 1 lit. b — d) — Artykuł 23 ust. 1 — Artykuł 24 ust. 1 — Procedura wtórnego przejęcia — Kryteria odpowiedzialności — Nowy wniosek złożony w innym państwie członkowskim — Artykuł 20 ust. 5 — Trwające postępowanie w sprawie ustalenia — Wycofanie wniosku — Artykuł 27 — Środki odwoławcze)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie/H. (C-582/17), R. (C-583/17)
      (Sprawy połączone C-582/17 i C-583/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ustalanie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Artykuł 18 ust. 1 lit. b - d) - Artykuł 23 ust. 1 - Artykuł 24 ust. 1 - Procedura wtórnego przejęcia - Kryteria odpowiedzialności - Nowy wniosek złożony w innym państwie członkowskim - Artykuł 20 ust. 5 - Trwające postępowanie w sprawie ustalenia - Wycofanie wniosku - Artykuł 27 - Środki odwoławcze)
      (2019/C 206/06)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

         Strona pozwana: H. (C-582/17), R. (C-583/17)

         Sentencja

      Wykładni rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca należy dokonywać w ten sposób, że gdy obywatel państwa trzeciego złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w pierwszym państwie członkowskim, a następnie opuścił to państwo członkowskie, po czym złożył nowy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w drugim państwie członkowskim, to obywatel ten:

                  —

                  w kontekście wniesionego na podstawie art. 27 ust. 1 tego rozporządzenia w tym drugim państwie członkowskim odwołania od wydanej wobec niego decyzji o przekazaniu co do zasady nie może powoływać się na kryterium odpowiedzialności ustanowione w art. 9 rzeczonego rozporządzenia;

                  —

                  w kontekście takiego odwołania może, w drodze wyjątku, powoływać się na to kryterium odpowiedzialności w sytuacji objętej art. 20 ust. 5 tego samego rozporządzenia, jeżeli przekazał właściwemu organowi wnioskującego państwa członkowskiego materiały wykazujące w sposób oczywisty, że na podstawie rzeczonego kryterium odpowiedzialności właśnie to państwo członkowskie należy uważać za państwo odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku.

         (1)  Dz.U. C 424 z 11.12.2017.


title: Sprawa C-169/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione giurisdizionale per la Regione Puglia (Włochy) w dniu 25 lutego 2019 r. — IC/Istituto Nazionale della Previdenza Sociale

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione giurisdizionale per la Regione Puglia (Włochy) w dniu 25 lutego 2019 r. — IC/Istituto Nazionale della Previdenza Sociale
      (Sprawa C-169/19)
      (2019/C 206/25)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte dei Conti — Sezione giurisdizionale per la Regione Puglia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IC

         Druga strona postępowania: Istituto Nazionale della Previdenza Sociale

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 18 i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by uregulowanie państwa członkowskiego ustanawiało opodatkowanie dochodów osoby mającej miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, która nabyła całość swoich dochodów w tym pierwszym państwie, lecz która nie ma obywatelstwa tego drugiego państwa, bez zastosowania przywilejów podatkowych tego drugiego państwa?


title: Sprawa T-196/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — AZ/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/41

      Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — AZ/Komisja
      (Sprawa T-196/19)
      (2019/C 213/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: AZ (przedstawiciele: F. Wagner i N. Voß, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-232/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — H&R Ölwerke Schindler/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/50

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — H&R Ölwerke Schindler/Komisja
      (Sprawa T-232/19)
      (2019/C 213/50)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: H&R Ölwerke Schindler GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa C-265/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litwa) — Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos/Akvilė Jarmuškienė (Odesłanie prejudycjalne — Harmonizacja ustawodawstw podatkowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Procedura szczególna dla małych przedsiębiorstw — Artykuły 282 — 292 — Zwolnienie z VAT przysługujące małym przedsiębiorstwom, których roczny obrót jest niższy niż ustalony próg — Jednoczesna dostawa dwóch nieruchomości w drodze jednej transakcji — Przekroczenie rocznego limitu obrotu przy uwzględnieniu ceny sprzedaży jednej z dwóch nieruchomości — Obowiązek zapłaty podatku od całkowitej wartości transakcji)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/10

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litwa) — Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos/Akvilė Jarmuškienė
      (Sprawa C-265/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Harmonizacja ustawodawstw podatkowych - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Procedura szczególna dla małych przedsiębiorstw - Artykuły 282 - 292 - Zwolnienie z VAT przysługujące małym przedsiębiorstwom, których roczny obrót jest niższy niż ustalony próg - Jednoczesna dostawa dwóch nieruchomości w drodze jednej transakcji - Przekroczenie rocznego limitu obrotu przy uwzględnieniu ceny sprzedaży jednej z dwóch nieruchomości - Obowiązek zapłaty podatku od całkowitej wartości transakcji)
      (2019/C 220/13)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

         Strona przeciwna: Akvilė Jarmuškienė

         Przy udziale: Vilniaus apskrities valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

         Sentencja

      Artykuły 282–292 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy dostawa na rzecz tego samego kupującego obejmuje dwie nieruchomości związane ze sobą ze względu na swój charakter i wchodzące w zakres jednej umowy sprzedaży oraz gdy zostaje przekroczony roczny limit obrotu służący za punkt odniesienia dla stosowania przewidzianej w tej dyrektywie procedury szczególnej dla małych przedsiębiorstw, podatnik jest zobowiązany do zapłaty podatku od wartości całej rozpatrywanej dostawy, czyli przy uwzględnieniu wartości obu towarów stanowiących przedmiot tej dostawy, nawet gdyby uwzględnienie wartości jednego z tych towarów nie prowadziło do przekroczenia rzeczonego rocznego limitu.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018 r.


title: Sprawa C-268/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău — Rumunia) — SC Onlineshop SRL/Agenția Națională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcția Generală a Vămilor (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Podpozycje 85269120 i 85285900 — System nawigacji GPS posiadający wiele funkcji)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/11

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău — Rumunia) — SC Onlineshop SRL/Agenția Națională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcția Generală a Vămilor
      (Sprawa C-268/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Podpozycje 85269120 i 85285900 - System nawigacji GPS posiadający wiele funkcji)
      (2019/C 220/14)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Bacău

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC Onlineshop SRL

         Strona pozwana: Agenția Națională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcția Generală a Vămilor

         Sentencja

      Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1754 z dnia 6 października 2015 r., należy interpretować w ten sposób, że urządzenie wielofunkcyjne w rodzaju stosowanych w pojazdach silnikowych, takie jak sporne w postępowaniu głównym, które zawiera w tej samej obudowie, w ramach funkcji podstawowej, monitor do radionawigacji w związku z zainstalowanymi fabrycznie aplikacjami do nawigacji GPS, oraz, pomocniczo aparaturę odbiorczą do nadawania radiofonii, aparaturę do odtwarzania audio i wideo oraz ekran o przekątnej 5 cali (12,7 cm) należy klasyfikować do podpozycji 85269120 tej nomenklatury.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa C-294/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus — Finlandia) — postępowanie wszczęte na wniosek Oulun Sähkönmyynti Oy (Odesłanie prejudycjalne — Efektywność energetyczna — Dyrektywa 2012/27/UE — Artykuł 11 ust. 1 — Koszt dostępu do informacji o opomiarowaniu i rozliczeniach — Prawo odbiorców końcowych do otrzymywania wszystkich rachunków i informacji o rozliczeniach za zużycie energii — Opłata podstawowa za energię elektryczną — Obniżenie przez przedsiębiorstwo prowadzące sprzedaż energii elektrycznej opłaty podstawowej za energię elektryczną wobec odbiorców, którzy dokonali wyboru otrzymywania rachunków elektronicznych)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/12

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus — Finlandia) — postępowanie wszczęte na wniosek Oulun Sähkönmyynti Oy
      (Sprawa C-294/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Efektywność energetyczna - Dyrektywa 2012/27/UE - Artykuł 11 ust. 1 - Koszt dostępu do informacji o opomiarowaniu i rozliczeniach - Prawo odbiorców końcowych do otrzymywania wszystkich rachunków i informacji o rozliczeniach za zużycie energii - Opłata podstawowa za energię elektryczną - Obniżenie przez przedsiębiorstwo prowadzące sprzedaż energii elektrycznej opłaty podstawowej za energię elektryczną wobec odbiorców, którzy dokonali wyboru otrzymywania rachunków elektronicznych)
      (2019/C 220/15)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Markkinaoikeus

         Strony w postępowaniu głównym

      Oulun Sähkönmyynti Oy

         Sentencja

      Artykuł 11 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym nie stoi on na przeszkodzie obniżeniu opłaty podstawowej za energię elektryczną przyznanemu przez przedsiębiorstwo prowadzące detaliczną sprzedaż energii elektrycznej jedynie odbiorcom końcowym, którzy dokonali wyboru otrzymywania rachunków elektronicznych.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa C-309/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Lavorgna Srl/Comune di Montelanico, Comune di Supino, Comune di Sgurgola, Comune di Trivigliano (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2014/24/UE — Koszty pracy — Automatyczne wykluczenie oferenta, który nie wskazał oddzielnie w ofercie kosztów pracy — Zasada proporcjonalności)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/12

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Lavorgna Srl/Comune di Montelanico, Comune di Supino, Comune di Sgurgola, Comune di Trivigliano
      (Sprawa C-309/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2014/24/UE - Koszty pracy - Automatyczne wykluczenie oferenta, który nie wskazał oddzielnie w ofercie kosztów pracy - Zasada proporcjonalności)
      (2019/C 220/16)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Lavorgna Srl

         Strona przeciwna: Comune di Montelanico, Comune di Supino, Comune di Sgurgola, Comune di Trivigliano

         przy udziale: Gea Srl

         Sentencja

      Zasady pewności prawa, równego traktowania i przejrzystości, o których mowa w dyrektywie 2014/24/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym brak oddzielnego wskazania kosztów pracy w ofercie gospodarczej złożonej w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego powoduje wykluczenie tej oferty bez możliwości skorzystania z procedury usuwania braków, także w sytuacji, gdy obowiązek oddzielnego wskazania tych kosztów nie został przewidziany w dokumentacji przetargowej, o ile taki warunek i taka możliwość wyłączenia zostały w sposób jasny przewidziane w przepisach krajowych dotyczących zamówień publicznych, do których zawarto tam wyraźne odesłanie. Jeżeli jednak postanowienia ogłoszenia o zamówieniu nie umożliwiają oferentom wskazania tych kosztów w swoich ofertach gospodarczych, zasady przejrzystości i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by umożliwić wykonawcom zaradzenie tej sytuacji i spełnienie przewidzianego w przepisach krajowych obowiązku w terminie wyznaczonym przez instytucję zamawiającą.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa C-330/18 P: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2019 r. — Bruno Gollnisch/Parlament Europejski (Odwołanie — Parlament Europejski — Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/14

      Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2019 r. — Bruno Gollnisch/Parlament Europejski
      (Sprawa C-330/18 P) (1)

      (Odwołanie - Parlament Europejski - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot)
      (2019/C 220/18)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Bruno Gollnisch (przedstawiciel: adwokat B. Bonnefoy-Claudet)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i C. Burgos, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne, a w części oddalone jako oczywiście bezzasadne.

                  2)

                  Bruno Gollnisch zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa C-462/18 P: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2019 r. — Mylène Troszczynski/Parlament Europejski (Odwołanie — Parlament Europejski — Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/15

      Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2019 r. — Mylène Troszczynski/Parlament Europejski
      (Sprawa C-462/18 P) (1)

      (Odwołanie - Parlament Europejski - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot)
      (2019/C 220/19)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Mylène Troszczynski (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i C. Burgos, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne, a w części oddalone jako oczywiście bezzasadne.

                  2)

                  Mylène Troszczynski zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 364 z 8.10.2018.


title: Sprawa C-99/19 P: Odwołanie od postanowienia prezesa Sądu wydanego w dniu 26 listopada 2018 r. w sprawie T-626/18 AJ, BI/Komisja Europejska, wniesione w dniu 7 czerwca 2019 r.

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/15

      Odwołanie od postanowienia prezesa Sądu wydanego w dniu 26 listopada 2018 r. w sprawie T-626/18 AJ, BI/Komisja Europejska, wniesione w dniu 7 czerwca 2019 r.
      (Sprawa C-99/19 P)
      (2019/C 220/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: BI

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (siódma izba) postanowieniem z dnia 21 maja 2019 r. odrzucił odwołanie i orzekł, że koszty postępowania ponosi strona przegrywająca.


title: Sprawa C-123/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-817/16, Vans, Inc./Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 18 lutego 2019 r. przez Vans, Inc.

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-817/16, Vans, Inc./Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 18 lutego 2019 r. przez Vans, Inc.
      (Sprawa C-123/19 P)
      (2019/C 220/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Vans, Inc. (przedstawiciel: adwokaci M. Hirsch i M. Metzner)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Deichmann SE

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  1.

                  Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (dziewiąta izba) z dnia 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-817/16 oraz stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 21 września 2016 r. w sprawie R 2030/2015-4 i oddalenie sprzeciwu w całości;

                  2.

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Sąd błędnie uznał, że interwenient w wystarczającym stopniu uzasadnił wcześniejszy znak towarowy, a w szczególności Sąd zbyt szeroko zinterpretował pojęcie „dokumentu równoważnego” na podstawie zasady 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr2868/95 (1) [obecnie art. 7 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] (2).

                  —

                  Wbrew stanowisku Sądu wyciąg z bazy danych TMView nie jest „dokumentem równoważnym” w rozumieniu zasady 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia nr 2868/95; wynika to, po pierwsze, z jasnego brzmienia przepisu, który odnosi się w przypadku zatwierdzonych dokumentów równoważnych do charakteru, a nie do pochodzenia dokumentu, a po drugie, z przesłanek leżących u podstaw tego przepisu.

                  —

                  Wyciąg z bazy danych TMView nie może również zostać sporządzony jako dowód potwierdzający na podstawie właściwości bazy danych.

                  —

                  W związku z tym sprzeciw musiał zostać odrzucony już na tej podstawie, że wcześniejsze prawo nie zostało udowodnione.

                  —

                  Ponadto Sąd błędnie uznał, że w przypadku kolidujących ze sobą oznaczeń istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd; w szczególności Sąd, mimo że stwierdził istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku spornych oznaczeń, nie uwzględnił różnic między nimi przy badaniu podobieństwa wizualnego oznaczeń, lecz jedynie stwierdził, w sposób ogólny i bez żadnego dalszego uzasadnienia, że istnieje średnie podobieństwo wizualne między oznaczeniami.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1) (zwane dalej „rozporządzeniem nr 2868/05”).

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylające rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (Dz.U. 2018, L 104, s. 1).


title: Sprawa C-125/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-848/16, Deichmann SE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 18 lutego 2019 r. przez Vans Inc.

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-848/16, Deichmann SE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 18 lutego 2019 r. przez Vans Inc.
      (Sprawa C-125/19 P)
      (2019/C 220/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Vans Inc. (przedstawiciele: adwokaci M. Hirsch, M. Metzner)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Deichmann SE

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (dziewiąta izba) z dnia 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-848/16 i oddalenie skargi;

                  —

                  obciążenie Deichmann SE kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Sąd błędnie przyjął, że Deichmann wystarczająco wykazał wcześniejszy znak towarowy; w szczególności Sąd dokonał zbyt szerokiej wykładni pojęcia „równoważnego dokumentu” w rozumieniu zasady 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (1) [obecnie art. 7 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625 (2)].
      Wbrew temu, co stwierdził Sąd, wydruk z bazy danych TMView nie jest „równoważnym dokumentem” w rozumieniu zasady 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia nr 2868/95; wynika to, po pierwsze, z jasnego brzmienia przepisu, w którym — co się tyczy uznawanych dokumentów równoważnych — odniesiono się do charakteru, a nie do pochodzenia dokumentu, oraz po drugie, z ratio legis tego przepisu.
      Ze względu na cechy bazy danych wydruk z TMView nie powinien stanowić dowodu wykazującego [sprzeciw].
      Sprzeciw należy zatem oddalić, chociażby ze względu na brak wykazania wcześniejszego prawa.

         (1)  Rozporządzenie Komisji z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylające rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (Dz.U. 2018, L 104, s. 1).


title: Sprawa C-292/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (sąd administracyjny i pracy dla miasta stołecznego Budapeszt, Węgry) w dniu 10 kwietnia 2019 r. — PORR Építési Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (sąd administracyjny i pracy dla miasta stołecznego Budapeszt, Węgry) w dniu 10 kwietnia 2019 r. — PORR Építési Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-292/19)
      (2019/C 220/24)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PORR Építési Kft.

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 90 ust. 1 i 2 dyrektywy VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie muszą umożliwić obniżenie podstawy opodatkowania VAT w przypadku, gdy można wykazać, iż podatnik ostatecznie nie otrzymał całości lub części zapłaty z tytułu dokonanej transakcji?

                  2)

                  Czy biorąc w szczególności pod uwagę wyroki wydane w sprawach Almos [C-337/13], pkt 23, Di Maura [C-246/16], pkt 20–29, i, w drodze analogii, T-2 [C-396/16], pkt 31–45, orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że z punktu widzenia określonego w art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT i spoczywającego na państwie członkowskim obowiązku obniżenia podstawy opodatkowania a posteriori należy rozróżnić między całkowitym lub częściowym brakiem zapłaty przez nabywcę a sytuacją, w której wierzytelność sprzedawcy stała się ostatecznie nieściągalna, w związku z czym w pierwszym przypadku państwo członkowskie może skorzystać z odstępstwa przewidzianego w art. 90 ust. 2, natomiast w drugim przypadku możliwość zastosowania tego odstępstwa jest wyłączona, a państwo członkowskie musi bezwarunkowo zezwolić na obniżenie podstawy opodatkowania a posteriori w tym przypadku?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-394/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 21 maja 2019 r. — PN, QO, RP, SQ, TR/Centre public d’action sociale d’Anderlecht (CPAS)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 21 maja 2019 r. — PN, QO, RP, SQ, TR/Centre public d’action sociale d’Anderlecht (CPAS)
      (Sprawa C-394/19)
      (2019/C 246/14)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal du travail francophone de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PN, QO, RP, SQ, TR

         Strona pozwana: Centre public d’action sociale d’Anderlecht (CPAS)

         Pytania prejudycjalne

      Czy zasadę pełnej skuteczności norm wspólnotowych i ich ochrony, zdefiniowaną w wyrokach Francovich i Brasserie du pêcheur, oraz dyrektywę 2004/38/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy cudzoziemca pozbawiono prawa pobytu bez uprzedniego badania proporcjonalności z powodu nieprawidłowej transpozycji do prawa krajowego, zobowiązują one państwo członkowskie do zaspokojenia w ramach jego systemu pomocy społecznej podstawowych potrzeb skarżącego, innych niż medyczne, do czasu rozstrzygnięcia w przedmiocie jego pobytu z poszanowaniem przepisów prawa Unii?

         (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).


title: Sprawa C-395/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’instance de Nice (Francja) w dniu 22 maja 2019 r. — VT, WU/easyJet Airline Co. Ltd

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’instance de Nice (Francja) w dniu 22 maja 2019 r. — VT, WU/easyJet Airline Co. Ltd
      (Sprawa C-395/19)
      (2019/C 246/15)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal d’instance de Nice

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: VT, WU

         Strona pozwana: easyJet Airline Co. Ltd

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  W przedmiocie możliwości zastosowania art. 3 ust. 2 lit. a) w przypadku opóźnienia lotu

                              a)

                              Czy biorąc pod uwagę okoliczność, że prawo do odszkodowania w przypadku odmowy przyjęcia na pokład lub odwołania lotu przewidzianego w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. (1) zostało rozszerzone na opóźnienia lotu przez najnowsze orzecznictwo (wyrok TSUE, czwarta izba, z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych C-402/07 i C-432/07, Sturgeon), zawarty w przepisie warunek dotyczący stawiennictwa pasażera na odprawę, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r., mający zastosowanie wyłącznie w przypadku odmowy przyjęcia na pokład, ma zastosowanie w ramach odszkodowania wnioskowanego przez pasażera poszkodowanego wskutek opóźnienia lotu, a nie wskutek odmowy przyjęcia na pokład?

                              b)

                              W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a): czy termin przewidziany w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 („nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu”) należy interpretować w tym przypadku jako „nie później niż 45 minut przed nową godziną opóźnionego odlotu, ogłoszoną na tablicach ogłoszeniowych lotniska lub przekazaną pasażerom”?

                  2)

                  W przedmiocie ciężaru dowodu „stawienia się na odprawę”

                              W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a), to znaczy w przypadku zastosowania art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 do odszkodowania wnioskowanego przez pasażera poszkodowanego wskutek opóźnienia lotu:

                                          Czy warunki przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. a) są przesłanką wstępną, którą konsument musi udowodnić dla zastosowania rozporządzenia czy przesłanką zwolnienia przewoźnika lotniczego pozwalającą na przedłożenie rejestru pasażerów w celu wykazania, że konsument nie stawił się na odprawę, o której mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r., „zgodnie z wymogami i w czasie określonym uprzednio na piśmie (w tym poprzez środki elektroniczne) przez przewoźnika lotniczego, organizatora wycieczek lub autoryzowane biura podróży, lub, jeżeli czas nie został określony, nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu”, biorąc pod uwagę zmiany technologiczne umożliwiające obecnie elektroniczne wydawanie zdematerializowanych kart pokładowych, brak jakichkolwiek oznaczeń czasowych na papierowych kartach pokładowych, wynikający z tego brak jakiegokolwiek obowiązku fizycznego stawiennictwa przy stanowisku odpraw oraz posiadanie jedynie przez przewoźników lotniczych wszelkich informacji dotyczących odprawy podróżnych do zakończenia procedury odpraw pasażerów?

                              W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a), to znaczy w przypadku zastosowania art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 do odszkodowania wnioskowanego przez pasażera poszkodowanego wskutek opóźnienia lotu:

                                          Czy ciężar dowodu rzeczywistego stawiennictwa pasażera będącego powodem przed sądem na odprawę, „zgodnie z wymogami i w czasie określonym uprzednio na piśmie (w tym poprzez środki elektroniczne) przez przewoźnika lotniczego, organizatora wycieczek lub autoryzowane biura podróży lub, jeżeli czas nie został określony, nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu” w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. spoczywa wyłącznie na pasażerze, biorąc pod uwagę zmiany technologiczne umożliwiające obecnie elektroniczne wydawanie zdematerializowanych kart pokładowych, brak jakichkolwiek oznaczeń czasowych na papierowych kartach pokładowych, wynikający z tego brak jakiegokolwiek obowiązku fizycznego stawiennictwa przy stanowisku odpraw oraz posiadanie jedynie przez przewoźników lotniczych wszelkich informacji dotyczących odprawy pasażerów do zakończenia procedury odpraw?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-413/19: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Słowenii

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/16

      Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Słowenii
      (Sprawa C-413/19)
      (2019/C 246/16)
      Język postępowania: słoweński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kocjan, K. Talabér-Ritz)

         Strona pozwana: Republika Słowenii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że poprzez ograniczenie obowiązku przedstawienia świadectwa charakterystyki energetycznej wyłącznie do budynków stanowiących własność organów publicznych lub przez nie użytkowanych Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 13 ust. 2 dyrektywy 2010/31 w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (1);

                  —

                  obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na mocy art. 13 ust. 2 dyrektywy 2010/31/UE państwa członkowskie powinny wprowadzić wymóg, zgodnie z którym w budynkach o powierzchni użytkowej powyżej 500 m2, które są często odwiedzane przez ludność i dla których zostało wydane świadectwo charakterystyki energetycznej zgodnie z art. 12 ust. 1, wspomniane świadectwo było umieszczone w miejscu wyraźnie widocznym dla ogółu. Ponieważ Republika Słowenii wprowadziła taki wymóg jedynie w odniesieniu do budynków stanowiących własność organów publicznych lub przez nie użytkowanych, Komisja postanowiła skierować do Trybunału niniejszą skargę.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (Dz.U. 2010, L 153, s. 13).


title: Sprawa T-366/16: Postanowienie Sądu z dnia 27 września 2017 r. – Gaki / Europol (Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie — Uchybienie wymogom formalnym — Żądania mające na celu uzyskanie wydania nakazu — Oczywista niedopuszczalność — Oczywisty brak właściwości — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/35

         Postanowienie Sądu z dnia 27 września 2017 r. – Gaki / Europol
   (Sprawa T-366/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie - Uchybienie wymogom formalnym - Żądania mające na celu uzyskanie wydania nakazu - Oczywista niedopuszczalność - Oczywisty brak właściwości - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna))
   (2017/C 402/46)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca Anastasia-Soultana Gaki (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo A. Heinen, następnie G. Keisers, adwokaci)

      Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann i S. Ryder, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów R. van der Houta i P. Luxa)

      Przedmiot

   Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie mające zasadniczo na celu podjęcie określonych działań przez Europol oraz stwierdzenie nieważności decyzji wspólnego organu nadzorczego Europolu z dnia 4 maja w sprawie skargi złożonej przez skarżącą oraz, po drugie, oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką miała ponieść skarżąca.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Anastasia-Soultana Gaki zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawa T-651/17: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2017 r. – Sata / EUIPO – Zhejiang Auarita Pneumatic Tools (Pistolet do malowania)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/46

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2017 r. – Sata / EUIPO – Zhejiang Auarita Pneumatic Tools (Pistolet do malowania)
   (Sprawa T-651/17)
   (2017/C 402/61)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Manhaeve)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zhejiang Auarita Pneumatic Tools Co. Ltd (Zhejiang, Chiny)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy „pistolet do malowania” – wzór wspólnotowy nr 1259626-0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lipca 2017 r. w sprawie R 914/2016-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO, i w danym wypadku solidarnie Zhejiang Auarita Pneumatic Tools Co. Ltd, kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 6 ust. 1 lit. b), art. 6 ust. 2, art. 60 ust. 1, art. 62, art. 64 rozporządzenia nr 6/2002.