title: Sprawa C-143/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-863/19, Production Christian Gallimard / EUIPO – Éditions Gallimard, wniesione w dniu 2 marca 2021 r. przez Production Christian Gallimard

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-863/19, Production Christian Gallimard / EUIPO – Éditions Gallimard, wniesione w dniu 2 marca 2021 r. przez Production Christian Gallimard
      (Sprawa C-143/21 P)
      (2021/C 297/17)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Production Christian Gallimard (przedstawiciel: adwokat L. Dreyfuss-Bechmann)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Éditions Gallimard la nouvelle revue française éditions de la nouvelle revue française SA
      Postanowieniem z dnia 5 maja 2021 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył Production Christian Gallimard jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-209/21 P: Odwołanie wniesione w dniu 1 kwietnia 2021 r. przez Ryanair DAC od wyroku Sądu (dziesiąta izba w składzie powiększonym) z dnia 17 lutego 2021 r. w sprawie T-238/20, Ryanair / Komisja

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/16

      Odwołanie wniesione w dniu 1 kwietnia 2021 r. przez Ryanair DAC od wyroku Sądu (dziesiąta izba w składzie powiększonym) z dnia 17 lutego 2021 r. w sprawie T-238/20, Ryanair / Komisja
      (Sprawa C-209/21 P)
      (2021/C 297/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona wnosząca odwołanie: Ryanair DAC (przedstawiciele: E. Vahida i F.C. Laprévote, avocats, S. Rating, abogado, I.G. Metaxas-Maranghidis, dikigoros, i V. Blanc, avocate)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, Republika Francuska i Królestwo Szwecji

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi o:

                  —

                  uchylenie kwestionowanego wyroku Sądu;

                  —

                  stwierdzenie, zgodnie z art. 263 i 264 TFUE, nieważności decyzji Komisji C(2020) 2097 final z dnia 31 marca 2020 r. decyzji Komisji C(2020) 2366 final z dnia 11 kwietnia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.56812 (2020/N) – Szwecja – COVID-19: system gwarancji pożyczek dla przedsiębiorstw lotniczych, oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez nią samą oraz przez Ryainaira oraz nakazanie interwenientom w obu instancjach pokrycie poniesionych przez nich kosztów;

            tytułem ewentualnym:

                  —

                  uchylenie kwestionowanego wyroku Sądu;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania oraz

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie opiera je na pięciu zarzutach.
      Po pierwsze, Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa nie uwzględniając podniesionego przez nią zarzutu, że doszło do nieuzasadnionego naruszenia zasady niedyskryminacji.
      Po drugie, Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa i przeinaczenia okoliczności faktycznych odnośnie do podnoszonego zarzutu w przedmiocie swobody świadczenia usług.
      Po trzecie, Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa rezygnując z dokonania wyważenia interesów.
      Po czwarte, Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa i przeinaczenia okoliczności faktycznych odnośnie do uchybienia przez Komisję obowiązkowi uzasadnienia.
      Po piąte, Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa i przeinaczenia okoliczności faktycznych odnośnie do uchybienia przez Komisję obowiązkowi wszczęcia formalnej procedury wyjaśniającej.


title: Sprawa C-210/21 P: Odwołanie wniesione w dniu 2 kwietnia 2021 r. przez Ryanair DAC od wyroku Sądu (dziesiąta izba w składzie powiększonym) z dnia 17 lutego 2021 r. w sprawie T-259/20, Ryanair / Komisja

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/17

      Odwołanie wniesione w dniu 2 kwietnia 2021 r. przez Ryanair DAC od wyroku Sądu (dziesiąta izba w składzie powiększonym) z dnia 17 lutego 2021 r. w sprawie T-259/20, Ryanair / Komisja
      (Sprawa C-210/21 P)
      (2021/C 297/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona wnosząca odwołanie: Ryanair DAC (przedstawiciele: E. Vahida i F.C. Laprévote, avocats, S. Rating, abogado, I.G. Metaxas-Maranghidis, dikigoros, i V. Blanc, avocate)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska i Republika Francuska

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi o:

                  —

                  uchylenie kwestionowanego wyroku Sądu;

                  —

                  stwierdzenie, zgodnie z art. 263 i 264 TFUE, nieważności decyzji Komisji C(2020) 2097 final z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.56765 (2020/N) – Francja – COVID-19 – Moratorium dotyczące płatności podatków lotniczych udzielone przedsiębiorstwom z sektora publicznego transportu lotniczego oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez nią samą oraz przez Ryainaira oraz nakazanie interwenientom w obu instancjach pokrycie poniesionych przez nich kosztów;

            tytułem ewentualnym:

                  —

                  uchylenie kwestionowanego wyroku Sądu;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania oraz

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie opiera je na pięciu zarzutach.
      Po pierwsze, Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa nie uwzględniając podniesionego przez nią zarzutu, że doszło do nieuzasadnionego naruszenia zasady niedyskryminacji.
      Po drugie, Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa i przeinaczenia okoliczności faktycznych odnośnie do podnoszonego zarzutu w przedmiocie swobody świadczenia usług.
      Po trzecie, Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa ustalając proporcjonalność pomocy w stosunku do rzeczywistego wymiaru poniesionych szkód zgodnie z art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE.
      Po czwarte, Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa i przeinaczenia okoliczności faktycznych odnośnie do uchybienia przez Komisję obowiązkowi uzasadnienia.
      Po piąte, Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa i przeinaczenia okoliczności faktycznych odnośnie do uchybienia przez Komisję obowiązkowi wszczęcia formalnej procedury wyjaśniającej.


title: Sprawa C-232/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg (Niemcy) w dniu 12 kwietnia 2021 r. – CR, AY, ML, BQ / Volkswagen Bank GmbH, Audi Bank

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg (Niemcy) w dniu 12 kwietnia 2021 r. – CR, AY, ML, BQ / Volkswagen Bank GmbH, Audi Bank
      (Sprawa C-232/21)
      (2021/C 297/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Ravensburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: CR, AY, ML, BQ

         Strona pozwana: Volkswagen Bank GmbH, Audi Bank

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  W przedmiocie domniemania zgodności z prawem zgodnie z art. 247 § 6 ust. 2 zdanie trzecie i art. 247 § 12 ust. 1 zdanie trzecie EGBGB (ustawy wprowadzającej do niemieckiego kodeksu cywilnego, zwanej dalej „EGBGB”)

                              a)

                              Czy art. 247 § 6 ust. 2 zdanie trzecie i art. 247 § 12 ust. 1 zdanie trzecie EGBGB w zakresie, w jakim uznają klauzule umowne sprzeczne z wymogami określonymi w art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy 2008/48/WE (1) za czyniące zadość wymaganiom przewidzianym w art. 247 § 6 ust. 2 zdania pierwsze i drugie EGBGB oraz w art. 247 § 12 ust. 1 zdanie drugie pkt 2 lit. b) EGBGB, są niezgodne z art. 10 ust. 2 lit. p) i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48/WE?
                              Jeżeli tak:

                              b)

                              Czy z prawa Unii, a w szczególności z art. 10 ust. 2 lit. p) i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48/WE wynika, że art. 247 § 6 ust. 2 zdanie trzecie i art. 247 § 12 ust. 1 zdanie trzecie EGBGB nie mają zastosowania w zakresie, w jakim uznają klauzule umowne sprzeczne z wymogami określonymi w art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy 2008/48/WE za czyniące zadość wymaganiom przewidzianym w art. 247 § 6 ust. 2 zdania pierwsze i drugie EGBGB oraz w art. 247 § 12 ust. 1 zdanie drugie pkt 2 lit. b) EGBGB?

                        Niezależnie od odpowiedzi udzielonych na pytanie pierwsze lit. a) i b):

                  2)

                  W przedmiocie obowiązkowych informacji w rozumieniu art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48/WE

                              a)

                              Czy art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że wysokość odsetek za jeden dzień, którą należy podać w umowie o kredyt, musi wynikać matematycznie z uzgodnionej w umowie należnej stopy oprocentowania?

                              b)

                              W przedmiocie art. 10 ust. 2 lit. r) dyrektywy 2008/48/WE:

                                          aa)

                                          Czy przepis ten należy interpretować w ten sposób, że zawarte w umowie o kredyt informacje dotyczące rekompensaty należnej w przypadku przedterminowej spłaty pożyczki muszą być na tyle dokładne, aby konsument mógł przynajmniej w przybliżeniu obliczyć wysokość należnej rekompensaty?
                                          [na wypadek udzielenia na powyższe pytanie aa) odpowiedzi twierdzącej]

                                          bb)

                                          Czy art. 10 ust. 2 lit. r) i art. 14 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 2008/48/WE stoją na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu, które w przypadku niepełnych informacji w rozumieniu art. 10 ust. 2 lit. r) dyrektywy 2008/48/WE przewiduje, że termin do odstąpienia od umowy rozpoczyna bieg mimo wszystko z chwilą zawarcia umowy, a jedynie kredytodawcy nie przysługuje roszczenie o rekompensatę za przedterminową spłatę kredytu?

                                    Jeżeli na przynajmniej jedno z powyższych pytań w pkt 2 lit. a) lub b) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:

                              c)

                              Czy art. 14 ust. 1 zdanie drugie lit. b) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że termin do odstąpienia od umowy zaczyna bieg dopiero wtedy, gdy informacje, o których mowa w art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48/WE, zostały przekazane w całości i prawidłowo?
                              Jeżeli nie:

                              d)

                              Jakie istotne kryteria przemawiają za tym, że termin do odstąpienia od umowy zaczyna biec pomimo podania niepełnych lub nieprawidłowych informacji?

                        Jeżeli na powyższe pytanie pierwsze lit. a) lub przynajmniej na jedno z pytań w pkt 2 lit. a) lub b) zostanie udzielona odpowiedż twierdząca:

                  3.

                  W przedmiocie prekluzji przewidzianego w art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE prawa do odstąpienia od umowy:

                              a)

                              Czy prawo do odstąpienia od umowy na podstawie art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE podlega prekluzji?
                              Jeżeli tak:

                              b)

                              Czy w przypadku prekluzji prawa chodzi o ograniczenie prawa do odstąpienia od umowy z uwagi na upływ czasu, które musi być określone w akcie rangi ustawowej?
                              Jeżeli nie:

                              c)

                              Czy prekluzja prawa wymaga pod względem podmiotowym, by konsument wiedział o dalszym istnieniu swojego prawa do odstąpienia od umowy, lub przynajmniej, by jego niewiedza wynikała z rażącego niedbalstwa? Czy dotyczy to też umów zakończonych?
                              Jeżeli nie:

                              d)

                              Czy możliwość późniejszego przekazania kredytobiorcy przez kredytodawcę informacji, o których mowa w art. 14 ust. 1 zdanie drugie lit. b) dyrektywy 2008/48/WE, i spowodowania w ten sposób rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy stoi – zgodnie z zasadą dobrej wiary – na przeszkodzie stosowaniu przepisów dotyczących prekluzji tego prawa? Czy dotyczy to też umów zakończonych?
                              Jeżeli nie:

                              e)

                              Czy wniosek ten jest zgodny z utrwalonymi zasadami prawa międzynarodowego, którymi niemiecki sędzia jest związany na mocy Grundgesetz (niemieckiej ustawy zasadniczej)?
                              Jeżeli tak:

                              f)

                              W jaki sposób organ stosujący prawo w Niemczech ma rozwiązać konflikt między wiążącymi wymogami prawa międzynarodowego a wymogami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej? [Or. 5]

                  4)

                  W przedmiocie przyjęcia nadużycia prawa przy wykonywaniu przez konsumenta prawa do odstąpienia od umowy w rozumieniu art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE:

                              a)

                              Czy wykonanie prawa do odstąpienia od umowy w rozumieniu art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2008/48/WE może stanowić nadużycie prawa?
                              Jeżeli tak:

                              b)

                              Czy przyjęcie nadużycia prawa przy wykonywaniu prawa do odstąpienia od umowy stanowi ograniczenie prawa do odstąpienia od umowy, które musi być uregulowane w akcie rangi ustawowej?
                              Jeżeli nie:

                              c)

                              Czy przyjęcie nadużycia prawa przy wykonywaniu prawa do odstąpienia od umowy wymaga pod względem podmiotowym, by konsument wiedział o dalszym istnieniu swojego prawa do odstąpienia od umowy, lub przynajmniej, by jego niewiedza wynikała z rażącego niedbalstwa? Czy dotyczy to też umów zakończonych?
                              Jeżeli nie:

                              d)

                              Czy możliwość późniejszego przekazania kredytobiorcy przez kredytodawcę informacji, o których mowa w art. 14 ust. 1 zdanie drugie lit. b) dyrektywy 2008/48/WE, i spowodowania w ten sposób rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy stoi – zgodnie z zasadą dobrej wiary – na przeszkodzie przyjęciu nadużycia prawa przy wykonywaniu prawa do odstąpienia od umowy? Czy dotyczy to też umów zakończonych?
                              Jeżeli nie:

                              e)

                              Czy wniosek ten jest zgodny z utrwalonymi zasadami prawa międzynarodowego, którymi niemiecki sędzia jest związany na mocy Grundgesetz (niemieckiej ustawy zasadniczej)?
                              Jeżeli tak:

                              f)

                              W jaki sposób organ stosujący prawo w Niemczech ma rozwiązać konflikt między wiążącymi wymogami prawa międzynarodowego a wymogami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej? [Or. 6]

                        Niezależnie od odpowiedzi udzielonych na powyższe pytania 1–4:

                  5)

                              a)

                              Czy z prawem Unii zgodna jest sytuacja, w której zgodnie z prawem krajowym w przypadku umowy o kredyt związany z umową sprzedaży po skutecznym wykonaniu prawa konsumenta do odstąpienia od umowy zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48/WE

                                          aa)

                                          przysługujące konsumentowi wobec kredytodawcy roszczenie o zwrot uiszczonych rat pożyczki staje się wymagalne dopiero wtedy, gdy konsument ze swojej strony wydał kredytodawcy zakupioną rzecz lub przedstawił dowód na to, że mu ją odesłał?

                                          bb)

                                          powództwo konsumenta o zwrot uiszczonych przez siebie rat pożyczki
                                                po wydaniu przedmiotu sprzedaży podlega oddaleniu jako w danej chwili bezzasadne, gdy kredytodawca jako wierzyciel nie pozostaje w zwłoce z przyjęciem przedmiotu?

                                    Jeżeli nie:

                              b)

                              Czy z prawa Unii wynika, że przepisy krajowe opisane pod lit. a) pkt aa) lub a) pkt bb) nie znajdują zastosowania?

                        Niezależnie od treści odpowiedzi na powyższe pytania od pierwszego do piątego:

                  6)

                  Czy § 348a ust. 2 pkt 1 ZPO (niemieckiego kodeksu postępowania cywilnego, zwanego dalej „ZPO”) w zakresie, w jakim przepis ten dotyczy również wydawania postanowień w sprawie wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zgodnie z art. 267 akapit drugi 2 TFUE, jest niezgodny z uprawnieniem sądów krajowych do składania tych wniosków zgodnie z art. 267 akapit drugi TFUE, a zatem nie znajduje zastosowania do wydawania tych postanowień?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. 2008, L 133, s. 66).


title: Sprawa C-234/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 12 kwietnia 2021 r. – Défense Active des Amateurs d’Armes ASBL, NG, WL / Conseil des ministres

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 12 kwietnia 2021 r. – Défense Active des Amateurs d’Armes ASBL, NG, WL / Conseil des ministres
      (Sprawa C-234/21)
      (2021/C 297/21)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour constitutionnelle

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: Défense Active des Amateurs d’Armes ASBL, NG, WL

         Druga strona postępowania: Conseil des ministres

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 7 ust. 4a dyrektywy 91/477/EWG (1) w związku z częścią II, kategoria A pkt 6–9 załącznika I do tejże dyrektywy narusza art. 17 ust. 1, art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań w zakresie, w jakim artykuł ten nie zezwala państwom członkowskim na wprowadzenie okresu przejściowego dla broni palnej objętej kategorią A9 oraz nabytej w sposób zgodny z prawem i zarejestrowanej przed dniem 13 czerwca 2017 r., podczas gdy zezwala im na wprowadzenie okresu przejściowego dla broni palnej objętej kategoriami od A6 do A8, która została nabyta w sposób zgodny z prawem i zarejestrowana przed dniem 13 czerwca 2017 r.?

         (1)  Dyrektywa Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz.U. 1991, L 256, s. 51).


title: Sprawa C-237/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2021 r. – S.M.

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2021 r. – S.M.
      (Sprawa C-237/21)
      (2021/C 297/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht München

         Strony w postępowaniu głównym

         Osoba poszukiwana: S.M.

         Druga strona: Generalstaatsanwaltschaft München

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zasady określone w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 listopada 2018 r. w sprawie Raugevicius – C-247/17 (ECLI:EU:C:2018:898) dotyczące stosowania art. 18 i 21 TFUE pozwalają odrzucić wniosek państwa trzeciego o ekstradycję obywatela Unii złożony na podstawie Europejskiej konwencji o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r. także wtedy, gdy wezwane państwo członkowskie jest zobowiązane, na podstawie tej konwencji, do ekstradycji obywateli Unii na podstawie umowy międzynarodowej, ponieważ zdefiniowało ono pojęcie „obywatela” zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) konwencji w taki sposób, że obejmuje ono jedynie własnych obywateli, a nie innych obywateli Unii?


title: Sprawa C-249/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Bottrop (Niemcy) w dniu 21 kwietnia 2021 r. – Fuhrmann-2-GmbH / B.

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Bottrop (Niemcy) w dniu 21 kwietnia 2021 r. – Fuhrmann-2-GmbH / B.
      (Sprawa C-249/21)
      (2021/C 297/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Bottrop

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Fuhrmann-2-GmbH

         Strona pozwana: B.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy wykładni art. 8 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2011/83/UE (1) należy dokonywać w ten sposób, że odpowiedź na pytanie, czy przycisk lub podobna funkcja, których aktywowanie jest wymagane w celu złożenia zamówienia w przypadku umowy zawieranej na odległość przy użyciu środków elektronicznych w rozumieniu akapitu pierwszego tego przepisu, i które nie są oznaczone z użyciem słów „zamówienie z obowiązkiem zapłaty”, są oznaczone w rozumieniu tego przepisu równoważnym jednoznacznym sformułowaniem informującym, że złożenie zamówienia pociąga za sobą obowiązek zapłaty na rzecz przedsiębiorcy, zależy wyłącznie od oznaczenia przycisku lub odpowiedniej funkcji?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011, L 304, s. 64).


title: Sprawa C-258/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgerichts (Niemcy) w dniu 22 kwietnia 2021 r. – Coca-Cola European Partners Deutschland GmbH / R.G.

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgerichts (Niemcy) w dniu 22 kwietnia 2021 r. – Coca-Cola European Partners Deutschland GmbH / R.G.
      (Sprawa C-258/21)
      (2021/C 297/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca rewizję: Coca-Cola European Partners Deutschland GmbH

         Druga strona postępowania: R.G.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy uregulowanie układu zbiorowego przewidujące wyższy dodatek za nieregularną pracę w porze nocnej niż za regularną pracę w porze nocnej mieści się w granicach stosowania dyrektywy 2003/88/WE (1) w sprawie czasu pracy w rozumieniu art. 51 ust. 1 zdanie pierwsze Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  2)

                  W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
                  Czy uregulowanie układu zbiorowego przewidujące za nieregularną pracę w porze nocnej dodatek wyższy niż dodatek za regularną pracę w porze nocnej jest zgodne z art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jeżeli dodatek ten ma rekompensować oprócz uszczerbku na zdrowiu spowodowanego pracą w porze nocnej również obciążenia związane z gorszą przewidywalnością nieregularnej pracy w porze nocnej?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9)


title: Sprawa C-257/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgerichts (Niemcy) w dniu 22 kwietnia 2021 r. – Coca-Cola European Partners Deutschland GmbH / L.B.

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgerichts (Niemcy) w dniu 22 kwietnia 2021 r. – Coca-Cola European Partners Deutschland GmbH / L.B.
      (Sprawa C-257/21)
      (2021/C 297/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca rewizję: Coca-Cola European Partners Deutschland GmbH

         Druga strona postępowania: L.B.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy uregulowanie układu zbiorowego przewidujące wyższy dodatek za nieregularną pracę w porze nocnej niż za regularną pracę w porze nocnej mieści się w granicach stosowania dyrektywy 2003/88/WE (1) w sprawie czasu pracy w rozumieniu art. 51 ust. 1 zdanie pierwsze Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:Czy uregulowanie układu zbiorowego przewidujące za nieregularną pracę w porze nocnej dodatek wyższy niż dodatek za regularną pracę w porze nocnej jest zgodne z art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jeżeli dodatek ten ma rekompensować oprócz uszczerbku na zdrowiu spowodowanego pracą w porze nocnej również obciążenia związane z gorszą przewidywalnością nieregularnej pracy w porze nocnej?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9)


title: Sprawa C-294/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luksemburg) w dniu 10 maja 2021 – État du Grand-duché de Luxembourg, Administration de l'enregistrement, des domaines et de la TVA / Navitours SARL

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luksemburg) w dniu 10 maja 2021 – État du Grand-duché de Luxembourg, Administration de l'enregistrement, des domaines et de la TVA / Navitours SARL
      (Sprawa C-294/21)
      (2021/C 297/26)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: État du Grand-duché de Luxembourg, Administration de l'enregistrement, des domaines et de la TVA

         Strona przeciwna: Navitours SARL

         Pytania prejudycjalne

      Czy artykuł 2 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/WE z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1), który stanowi, że „opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej podlegają: 1. dostawa towarów lub usług świadczona odpłatnie na terytorium kraju przez podatnika, który jako taki występuje”
      lub art. 9 ust. 2 pkt b) dyrektywy 77/388/WE z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, który stanowi, że „miejscem świadczenia usług transportowych jest miejsce, gdzie odbywa się transport, biorąc pod uwagę pokonywane odległości”
      mają zastosowanie i prowadzą do opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) w Luksemburgu usług transportu osób realizowanych przez usługodawcę z siedzibą w Luksemburgu na terytorium kondominium, takiego jak kondominium określone na mocy traktatu pomiędzy Wielkim Księstwem Luksemburga a Republiką Federalną Niemiec w sprawie wytyczenia wspólnej granicy pomiędzy dwoma państwami i wymiany listów, podpisanego w Luksemburgu w dniu 19 grudnia 1984 r. jako stanowiące wspólne terytorium podlegające wspólnemu władztwu państwowemu Wielkiego Księstwa Luksemburga i Republiki Federalnej Niemiec i w stosunku, do którego nie została zawarta w zakresie poboru podatku od wartości dodanej (VAT) od usług transportowych, umowa pomiędzy dwoma państwami, o której mowa w art. 5 ust. 1 traktatu pomiędzy Wielkim Księstwem Luksemburga a Republiką Federalną Niemiec w przedmiocie wytyczenia wspólnej granicy pomiędzy dwoma państwami z dnia 19 grudnia 1984 r., w świetle której „umawiające się państwa regulują kwestie dotyczące prawa mającego zastosowanie na wspólnym terytorium podlegającym wspólnemu władztwu państwowemu na podstawie dodatkowego porozumienia”?

         (1)  Dz.U. 1977, L 145, s. 1.


title: Sprawa C-304/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 maja 2021 r. – VT / Ministero dell’Interno, Ministero dell’Interno – Dipartimento della Pubblica Sicurezza – Direzione centrale per le risorse umane

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 maja 2021 r. – VT / Ministero dell’Interno, Ministero dell’Interno – Dipartimento della Pubblica Sicurezza – Direzione centrale per le risorse umane
      (Sprawa C-304/21)
      (2021/C 297/27)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: VT

         Druga strona postępowania: Ministero dell’Interno, Ministero dell’Interno – Dipartimento della Pubblica Sicurezza – Direzione centrale per le risorse umane

         Pytanie prejudycjalne

      Czy dyrektywę Rady 2000/78/WE (1), art. 3 TUE, art. 10 TFUE i art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w taki sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego – zawartemu w decreto legislativo (dekrecie ustawodawczym) nr 334/2000 z późniejszymi zmianami i uzupełnieniami oraz w źródłach prawa niższej rangi przyjętych przez ministerstwo spraw wewnętrznych – który przewiduje granicę wieku wynoszącą 30 lat do celów udziału w naborze na stanowiska mianowanego komisarza w służbie policji państwowej?

         (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16).


title: Sprawa C-315/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 17 maja 2021 r. – PP / Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l’Immigrazione – Unità Dublino

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 17 maja 2021 r. – PP / Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l’Immigrazione – Unità Dublino
      (Sprawa C-315/21)
      (2021/C 297/28)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Milano

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PP

         Strona pozwana: Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l’Immigrazione – Unità Dublino

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 i 5 rozporządzenia (UE) nr 604/2013 (1) należy interpretować w ten sposób, że ich naruszenie powoduje samo w sobie niezgodność z prawem zaskarżonego aktu na podstawie art. 27 rozporządzenia (UE) nr 604/2013, niezależnie od konkretnych konsekwencji tego naruszenia dla treści decyzji i dla określenia odpowiedzialnego państwa członkowskiego?

                  2)

                  Czy art. 27 rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w związku z art. 18 ust. 1 lit. a) lub w związku z art. 18 ust. [1] lit. b), c) i d) oraz art. 20 ust. 5 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że określa on różne przedmioty zaskarżenia, różne zarzuty, które należy podnieść w postępowaniu sądowym, oraz różne aspekty naruszeń obowiązków informacyjnych i przeprowadzenia rozmowy indywidualnej w rozumieniu art. 4 i 5 rozporządzenia (UE) nr 604/2013?
                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: Czy art. 4 i 5 rozporządzenia (UE) nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w nich gwarancje informacyjne mają zastosowanie wyłącznie w przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 1 lit. a), a nie również w procedurze wtórnego przejęcia, czy też należy je interpretować w ten sposób, że w tej ostatniej procedurze obowiązki informacyjne mają zastosowanie przynajmniej w odniesieniu do wygaśnięcia odpowiedzialności na podstawie art. 19 lub do wad systemowych w procedurze azylowej i w warunkach przyjmowania wnioskodawców, które pociągają za sobą ryzyko nieludzkiego i poniżającego traktowania w rozumieniu art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, o którym mowa w art. 3 ust. 2?

                  3)

                  Czy art. 3 ust. 2 należy interpretować w ten sposób, że „w procedurze azylowej […] wady systemowe” obejmują również ewentualne konsekwencje prawomocnych orzeczeń o oddaleniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, przyjętych przez sąd państwa członkowskiego dokonującego wtórnego przejęcia, jeżeli sąd, do którego zwrócono się na podstawie art. 27 rozporządzenia nr 604/2013, uzna, że istnieje rzeczywiste ryzyko, iż wnioskodawca zostanie poddany nieludzkiemu i poniżającemu traktowaniu w przypadku jego odesłania do państwa pochodzenia przez państwo członkowskie, również z uwagi na fakt, że uznano, iż toczy się tam powszechny konflikt zbrojny w rozumieniu art. 15 lit. c) dyrektywy 2011/95 (2)?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).


title: Sprawa C-317/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'arrondissement (Luksemburg) w dniu 21 maja 2021 r. – G-Finance SARL, DV / Luxembourg Business Registers

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'arrondissement (Luksemburg) w dniu 21 maja 2021 r. – G-Finance SARL, DV / Luxembourg Business Registers
      (Sprawa C-317/21)
      (2021/C 297/29)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal d'arrondissement

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: G-Finance SARL, DV

         Strona pozwana: Luxembourg Business Registers

         Pytania prejudycjalne

      Czy przepisy dyrektywy (UE) 2018/843 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2018 r. zmieniającej dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz zmieniającej dyrektywy 2009/138/WE i 2013/36/UE (1), a w szczególności jej art. 1 pkt 15 lit. c) zmieniający art. 30 ust. 5 dyrektywy (UE) 2015/849 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmienionej na mocy wspomnianej dyrektywy (UE) 2018/843, w zakresie, w jakim zezwalają one „każdej osobie” na dostęp do informacji dotyczących beneficjentów rzeczywistych spółek i innych podmiotów prawnych,
      są nieważne z uwagi na fakt, że:

                  a)

                  naruszają zasadę proporcjonalności ustanowioną w szczególności w art. 5 ust. 4 TUE

                  b)

                  naruszają art. 16 karty praw podstawowych Unii Europejskiej (wolność prowadzenia działalności gospodarczej)

                  c)

                  naruszają art. 20 (równość wobec prawa) i art. 21 (niedyskryminacja) karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  d)

                  naruszają ogólną zasadę prawa europejskiego ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa?

         (1)  Dz.U. 2018, L 156, s. 43.


title: Sprawa C-318/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa (Łotwa) w dniu 21 maja 2021 r. – SIA STOCKHOLM SCHOOL OF ECONOMICS IN RIGA / Latvijas Zinātnes padome

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa (Łotwa) w dniu 21 maja 2021 r. – SIA STOCKHOLM SCHOOL OF ECONOMICS IN RIGA / Latvijas Zinātnes padome
      (Sprawa C-318/21)
      (2021/C 297/30)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Administratīvā apgabaltiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: SIA STOCKHOLM SCHOOL OF ECONOMICS IN RIGA

         Druga strona postępowania: Latvijas Zinātnes padome

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 pkt 83 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 TFUE (1) należy interpretować w ten sposób, że podmiot (na przykład uniwersytety lub instytuty badawcze, agencje zajmujące się transferem technologii, pośrednicy w dziedzinie innowacji lub fizyczne lub wirtualne podmioty prowadzące współpracę w dziedzinie badań i rozwoju), którego cele działania obejmują samodzielne prowadzenie badań podstawowych, badań przemysłowych lub eksperymentalnych prac rozwojowych lub rozpowszechnianie na szeroką skalę wyników takich działań poprzez nauczanie, publikację lub transfer wiedzy, lecz którego finansowanie własne składa się w przeważającej części z dochodów z działalności gospodarczej, może zostać uznany za organizację prowadzącą badania i upowszechniającą wiedzę?

                  2)

                  Czy stosowanie wymogu dotyczącego udziału finansowania (dochodów i kosztów) działalności gospodarczej i niegospodarczej w celu ustalenia, czy dany podmiot spełnia wymóg ustanowiony w art. 2 pkt 83 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 TFUE, dotyczący tego, że podstawowym celem działalności tego podmiotu powinno być samodzielne prowadzenie badań podstawowych, badań przemysłowych lub eksperymentalnych prac rozwojowych lub rozpowszechnianie na szeroką skalę wyników takich działań poprzez nauczanie, publikację lub transfer wiedzy, jest uzasadnione?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na drugie pytanie prejudycjalne – jaki powinien być udział procentowy finansowania działalności gospodarczej i niegospodarczej, aby ustalić, czy podstawowym celem działalności danego podmiotu jest samodzielne prowadzenie badań podstawowych, badań przemysłowych lub eksperymentalnych prac rozwojowych lub rozpowszechnianie na szeroką skalę wyników takich działań poprzez nauczanie, publikację lub transfer wiedzy?

                  4)

                  Czy zasadę zawartą w art. 2 pkt 83 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 TFUE – zgodnie z którą przedsiębiorstwa mogące wywierać decydujący wpływ na podmiot składający wniosek dotyczący projektu, np. jako jego udziałowcy/akcjonariusze lub członkowie, nie mogą mieć preferencyjnego dostępu do wyników uzyskanych przez ów podmiot –, należy rozumieć w ten sposób, że członkami lub udziałowcami/akcjonariuszami wspomnianego podmiotu mogą być zarówno osoby fizyczne lub prawne prowadzące działalność o charakterze zarobkowym (w tym świadczące odpłatnie usługi edukacyjne), jak i osoby utworzone w celu niezarobkowym (np. stowarzyszenia lub fundacje)?

         (1)  Dz.U. 2014, L 187, s. 1.


title: Sprawa C-328/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trieste (Włochy) w dniu 26 maja 2021 r. – GE / Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l'Immigrazione – Unità Dublino

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trieste (Włochy) w dniu 26 maja 2021 r. – GE / Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l'Immigrazione – Unità Dublino
      (Sprawa C-328/21)
      (2021/C 297/31)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Trieste

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: GE

         Strona przeciwna: Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l'Immigrazione – Unità Dublino

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 27 rozporządzenia (UE) nr 604/2013 (1) należy interpretować:

                              —

                              w taki sposób, że niedoręczenie ulotki informacyjnej, o której jest mowa w art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) nr 604/2013, osobie znajdującej się w sytuacji opisanej w art. 23 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 604/2013 przesądza samo w sobie o nieusuwalnej nieważności decyzji o przekazaniu (i ewentualnie również o odpowiedzialności za rozpoznanie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej przez państwo członkowskie, do którego osoba złożyła nowy wniosek);

                              —

                              czy też w taki sposób, że to na skarżącym spoczywa ciężar udowodnienia przed sądem, że gdyby otrzymał ulotkę, wynik postępowania byłby inny.

                  2)

                  Czy art. 27 rozporządzenia Unii Europejskiej (UE) nr 604/2013 należy interpretować

                              —

                              w taki sposób, że niedoręczenie ulotki informacyjnej, o której mowa w art. 29 rozporządzenia (UE) nr 603/2013, osobie znajdującej się w sytuacji opisanej w art. 24 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 604/2013, przesądza samo w sobie o nieusuwalnej nieważności decyzji o przekazaniu (i ewentualnie także o powstaniu w związku z tym koniecznej możliwości złożenia nowego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej);

                              —

                              czy też w taki sposób, że to na skarżącym spoczywa ciężar udowodnienia przed sądem, że gdyby otrzymał ulotkę, wynik postępowania byłby inny.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).


title: Sprawa T-137/16 RENV: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Uniwersytet Wrocławski / REA [Klauzula arbitrażowa – Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) – Koszty kwalifikowalne – Zwrot wypłaconych kwot]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/28

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Uniwersytet Wrocławski / REA
      (Sprawa T-137/16 RENV) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Koszty kwalifikowalne - Zwrot wypłaconych kwot)
      (2021/C 297/32)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Uniwersytet Wrocławski (Wrocław, Polska) (przedstawiciele: adwokatki A. Krawczyk-Giehsmann i K. Szarek)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA), (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocniczki, wspierane przez M. Le Berre’a, adwokata, i G. Maternę, radcę prawnego)

         Przedmiot

      Żądanie przedstawione na podstawie art. 272 TFUE i zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji REA, działającej na podstawie umocowania Komisji Europejskiej, o wypowiedzeniu umowy w sprawie grantu dla projektu Cossar (nr 252908) i o zobowiązaniu strony skarżącej do zwrotu kwot 36 508,37 EUR, 58 031,38 EUR i 6 286,68 EUR oraz do zapłaty kary umownej w kwocie 5 803,14 EUR, a po drugie, do zobowiązania REA do zwrotu odpowiednich kwot wraz z należnymi odsetkami, liczonymi od dnia dokonania płatności do dnia jej zwrotu.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Uniwersytet Wrocławski zostaje obciążony kosztami dotyczącymi, po pierwsze, postępowań przed Sądem, a po drugie, postępowania odwoławczego przed Trybunałem.

         (1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016.


title: Sprawa T-781/16: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Puma i in. / Komisja [Dumping – Przywóz obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chin i Wietnamu – Wykonanie wyroku Trybunału w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 – Ponowne nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego i ostateczne pobranie tymczasowego cła – Podjęcie postępowania prowadzącego do przyjęcia rozporządzeń, co do których stwierdzono nieważność – Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Indywidualne traktowanie – Analiza dokumentów – Brak wniosku o udzielenie dodatkowych informacji i nieprzeprowadzenie wizyty weryfikacyjnej – Brak zwrotu ceł antydumpingowych – Podstawa prawna – Pewność prawa – Uzasadnione oczekiwania – Brak mocy wstecznej – Proporcjonalność – Nadużycie władzy – Niedyskryminacja – Wcześniejsza praktyka decyzyjna]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/28

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Puma i in. / Komisja
      (Sprawa T-781/16) (1)

      (Dumping - Przywóz obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chin i Wietnamu - Wykonanie wyroku Trybunału w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 - Ponowne nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego i ostateczne pobranie tymczasowego cła - Podjęcie postępowania prowadzącego do przyjęcia rozporządzeń, co do których stwierdzono nieważność - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Indywidualne traktowanie - Analiza dokumentów - Brak wniosku o udzielenie dodatkowych informacji i nieprzeprowadzenie wizyty weryfikacyjnej - Brak zwrotu ceł antydumpingowych - Podstawa prawna - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Brak mocy wstecznej - Proporcjonalność - Nadużycie władzy - Niedyskryminacja - Wcześniejsza praktyka decyzyjna)
      (2021/C 297/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) i 8 pozostałych skarżących, których nazwy wymieniono w załączniku do wyroku (przedstawiciel: E. Vermulst i J. Cornelis adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1395 z dnia 18 sierpnia 2016 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanych przez Buckinghan Shoe Mfg Co., Ltd., Buildyet Shoes Mfg., DongGuan Elegant Top Shoes Co. Ltd, Dongguan Stella Footwear Co Ltd, Dongguan Taiway Sports Goods Limited, Foshan City Nanhai Qun Rui Footwear Co., Jianle Footwear Industrial, Sihui Kingo Rubber Shoes Factory, Synfort Shoes Co. Ltd., Taicang Kotoni Shoes Co. Ltd., Wei Hao Shoe Co. Ltd., Wei Hua Shoe Co. Ltd., Win Profile Industries Ltd oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. 2016 L 225, s. 52), po drugie, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1647 z dnia 13 września 2016 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Wietnamu i wyprodukowanych przez Best Royal Co. Ltd, Lac Cuong Footwear Co., Ltd, Lac Ty Co., Ltd, Saoviet Joint Stock Company (Megastar Joint Stock Company), VMC Royal Co Ltd, Freetrend Industrial Ltd. oraz jej spółkę powiązaną Freetrend Industrial A (Vietnam) Co, Ltd., Fulgent Sun Footwear Co., Ltd, General Shoes Ltd, Golden Star Co, Ltd, Golden Top Company Co., Ltd, Kingmaker Footwear Co. Ltd., Tripos Enterprise Inc., Vietnam Shoe Majesty Co., Ltd, oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. 2016 L 245, s. 16), a po trzecie, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1731 z dnia 28 września 2016 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez General Footwear Ltd (Chiny), Diamond Vietnam Co Ltd i Ty Hung Footgearmex/Footwear Co. Ltd i wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. 2016 L 262, s. 4).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Puma SE i pozostali skarżący, których nazwy wymieniono w załączniku zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


title: Sprawa T-202/17: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Calhau Correia de Paiva / Komisja [System językowy – Konkurs EPSO/AD/293/14 mający na celu nabór administratorów (AD 7) w dziedzinie prawa konkurencji, finansowania przedsiębiorstw, ekonomii finansowej, ekonomii przemysłu i makroekonomii – Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej – Zarzut niezgodności z prawem – Ograniczenie wyboru drugiego języka konkursu do angielskiego, francuskiego lub niemieckiego – Rozporządzenie nr 1 – Artykuł 1d ust. 1 regulaminu pracowniczego – Dyskryminacja ze względu na język – Względy uzasadniające – Interes służby]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/29

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Calhau Correia de Paiva / Komisja
      (Sprawa T-202/17) (1)

      (System językowy - Konkurs EPSO/AD/293/14 mający na celu nabór administratorów (AD 7) w dziedzinie prawa konkurencji, finansowania przedsiębiorstw, ekonomii finansowej, ekonomii przemysłu i makroekonomii - Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej - Zarzut niezgodności z prawem - Ograniczenie wyboru drugiego języka konkursu do angielskiego, francuskiego lub niemieckiego - Rozporządzenie nr 1 - Artykuł 1d ust. 1 regulaminu pracowniczego - Dyskryminacja ze względu na język - Względy uzasadniające - Interes służby)
      (2021/C 297/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ana Calhau Correia de Paiva (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci V. Villante, G. Pandey i D. Rovetta)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Radu Bouyon, I. Melo Sampaio i L. Vernier, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/293/14 – Administratorzy (AD 7) w dziedzinie prawa konkurencji, finansowania przedsiębiorstw, ekonomii finansowej, ekonomii przemysłu i makroekonomii z dnia 9 listopada 2015 r. o nieumieszczeniu nazwiska skarżącej na liście rezerwy kadrowej sporządzonej po zakończeniu postępowania w sprawie naboru, po drugie, decyzji z dnia 23 czerwca 2016 r. w sprawie ponownego rozpatrzenia tej pierwszej decyzji, po trzecie, decyzji z dnia 22 grudnia 2016 r. oddalającej zażalenie skarżącej na tę pierwszą decyzję, oraz po czwarte, listy rezerwy kadrowej sporządzonej po zakończeniu wspomnianego postępowania w sprawie naboru, w zakresie, w jakim dotyczy ona dziedziny prawa konkurencji.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursu otwartego EPSO/AD/293/14 z dnia 23 czerwca 2016 r., przekazanej przez Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO), oddalającej wniosek Any Calhau Correiy de Paivy o ponowne rozpatrzenie decyzji z dnia 9 listopada 2015 r. o nieumieszczeniu jej nazwiska na liście rezerwy kadrowej konkursu.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Ana Calhau Correia de Paiva pokrywa jedną trzecią własnych kosztów.

                  4)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez A. Calhau Correię de Paivę.

         (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa T-132/18: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Roland / Komisja [Dumping – Przywóz obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chin i Wietnamu – Wykonanie wyroku Trybunału w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 – Ponowne nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego i ostateczne pobranie tymczasowego cła – Podjęcie postępowania prowadzącego do przyjęcia rozporządzeń, co do których stwierdzono nieważność – Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Indywidualne traktowanie – Analiza dokumentów – Brak wniosku o udzielenie dodatkowych informacji i nieprzeprowadzenie wizyty weryfikacyjnej – Brak zwrotu ceł antydumpingowych – Podstawa prawna – Pewność prawa – Uzasadnione oczekiwania – Brak mocy wstecznej – Proporcjonalność – Niedyskryminacja – Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 384/96 [obecnie art. 1 rozporządzenia (UE) 2016/1036] – Wcześniejsza praktyka decyzyjna – Kompetencje organów i sądów krajowych]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/30

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Roland / Komisja
      (Sprawa T-132/18) (1)

      (Dumping - Przywóz obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chin i Wietnamu - Wykonanie wyroku Trybunału w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 - Ponowne nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego i ostateczne pobranie tymczasowego cła - Podjęcie postępowania prowadzącego do przyjęcia rozporządzeń, co do których stwierdzono nieważność - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Indywidualne traktowanie - Analiza dokumentów - Brak wniosku o udzielenie dodatkowych informacji i nieprzeprowadzenie wizyty weryfikacyjnej - Brak zwrotu ceł antydumpingowych - Podstawa prawna - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Brak mocy wstecznej - Proporcjonalność - Niedyskryminacja - Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 384/96 [obecnie art. 1 rozporządzenia (UE) 2016/1036] - Wcześniejsza praktyka decyzyjna - Kompetencje organów i sądów krajowych)
      (2021/C 297/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Roland SE (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: S. De Knop, A. Willems i B. Natens, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2232 z dnia 4 grudnia 2017 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez niektórych producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej i Wietnamie oraz wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. 2017 L 319, s. 30).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Roland SE zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa T-47/19: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Dansk Erhverv / Komisja [Pomoc państwa – Sprzedaż rezydentom zagranicznym napojów w puszkach w sklepach przygranicznych w Niemczech – Zwolnienie z kaucji pod warunkiem spożywania zakupionych napojów poza terytorium Niemiec – Skarga do Komisji – Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń – Skarga o stwierdzenie nieważności – Legitymacja procesowa – Dopuszczalność – Przesłanki wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Naruszenie prawa – Poważne trudności – Pojęcie „pomocy państwa” – Zasoby państwowe – Nienałożenie grzywny]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/31

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Dansk Erhverv / Komisja
      (Sprawa T-47/19) (1)

      (Pomoc państwa - Sprzedaż rezydentom zagranicznym napojów w puszkach w sklepach przygranicznych w Niemczech - Zwolnienie z kaucji pod warunkiem spożywania zakupionych napojów poza terytorium Niemiec - Skarga do Komisji - Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności - Legitymacja procesowa - Dopuszczalność - Przesłanki wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Naruszenie prawa - Poważne trudności - Pojęcie „pomocy państwa” - Zasoby państwowe - Nienałożenie grzywny)
      (2021/C 297/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dansk Erhverv (Kopenhaga, Dania) (przedstawiciele: T. Mygind i H. Peytz, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: Danmarks Naturfredningsforening (Kopenhaga) (przedstawiciele: T. Mygind i H. Peytz, adwokaci)

         Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller, R. Kanitz, S. Heimerl i S. Costanzo, pełnomocnicy), Interessengemeinschaft der Grenzhändler (IGG) (Flensburg, Niemcy) (przedstawiciele: M. Bauer i F. von Hammerstein, adwokaci)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2018) 6315 final z dnia 4 października 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.44865 (2016/FC) – Niemcy – Domniemana pomoc na rzecz znajdujących się na granicy niemieckiej sklepów sprzedających napoje.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2018) 6315 final z dnia 4 października 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34528 (2016/FC) – Niemcy – Domniemana pomoc na rzecz znajdujących się na granicy niemieckiej sklepów sprzedających napoje.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz te poniesione przez Dansk Erhverv i Danmarks Naturfredningsforening.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec i Interessengemeinschaft der Grenzhändler (IGG) pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa T-177/19: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Exxonmobil Petroleum & Chemical / ECHA [REACH – Ustalenie listy substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego umieszczenia w załączniku XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 – Wpisanie fenantrenu na tę listę – Artykuły 57 i 59 rozporządzenia nr 1907/2006 – Oczywisty błąd w ocenie – Ustalenie w oparciu o moc dowodową – Proporcjonalność – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/32

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Exxonmobil Petroleum & Chemical / ECHA
      (Sprawa T-177/19) (1)

      (REACH - Ustalenie listy substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego umieszczenia w załączniku XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Wpisanie fenantrenu na tę listę - Artykuły 57 i 59 rozporządzenia nr 1907/2006 - Oczywisty błąd w ocenie - Ustalenie w oparciu o moc dowodową - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym)
      (2021/C 297/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Exxonmobil Petroleum & Chemical BVBA (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Kołtunowska i A. Bartl)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: C. Buchanan i M. Heikkilä, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata S. Raesa)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: European Petroleum Refiners Association (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.P. Montfort i T. Delille)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: A.L. Desjonquères, E. Leclerc, T. Stehelin i W. Zemamta, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ECHA ED/88/2018 z dnia 19 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim przewiduje ona wpisanie fenantrenu na kandydacką listę substancji wzbudzających szczególnie duże obawy, o której mowa w art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2007, L 136, s. 3).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Exxonmobil Petroleum & Chemical BVBA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA).

                  3)

                  Republika Francuska i European Petroleum Refiners Association pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa T-235/19: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – HIM / Komisja [Klauzula arbitrażowa – Umowy o udzielenie dotacji zawarte w ramach programu na rzecz wspierania polityki w zakresie technologii informacyjnych i komunikacyjnych (TIK) – Sprawozdanie z audytu – Noty obciążeniowe wystawione przez Komisję – Dochodzenie OLAF-u – Skarga o stwierdzenie nieważności – Żądanie wzajemne – Zwrot dotacji w pełnej wysokości – Odszkodowanie]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/32

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – HIM / Komisja
      (Sprawa T-235/19) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowy o udzielenie dotacji zawarte w ramach programu na rzecz wspierania polityki w zakresie technologii informacyjnych i komunikacyjnych (TIK) - Sprawozdanie z audytu - Noty obciążeniowe wystawione przez Komisję - Dochodzenie OLAF-u - Skarga o stwierdzenie nieważności - Żądanie wzajemne - Zwrot dotacji w pełnej wysokości - Odszkodowanie)
      (2021/C 297/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Health Information Management (HIM) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Zeegers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i M. Ilkova, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Z jednej strony, oparte na art. 272 TFUE żądanie główne zmierzające do stwierdzenia, że noty obciążeniowe nr 3241901815 i nr 3241901886 z dnia 4 lutego 2019 r., mające na celu zwrot kwot 94 445 EUR i 121 517 EUR z tytułu umów o udzielenie dotacji: nr 225023 dotyczącej projektu „ElDeRly-friEndly Alarm handling and monitorING (Dreaming)” i nr 250449 dotyczącej projektu „Health monitoring and sOcial integration environMEnt for Supporting WidE ExTension of independent life at HOME (HOME SWEET HOME)”, zawartych w ramach programu na rzecz wspierania polityki w zakresie technologii informacyjnych i komunikacyjnych (TIK) przewidzianego w programie ramowym ustanowionym decyzją 1639/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. ustanawiającą Program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007–2013), zostały wystawione przez Komisję z naruszeniem ciążących na niej zobowiązań umownych i że w związku z tym wspomniane kwoty nie są należne oraz, o ile to konieczne, oparte na art. 263 TFUE żądanie mające na celu stwierdzenie nieważności tych not obciążających, a z drugiej strony, żądanie wzajemne Komisji o zasądzenie od HIM zwrotu w pełnej wysokości dotacji otrzymanych na podstawie wskazanych wyżej umów o udzielenie dotacji i o zapłatę kwoty 58 876,50 EUR tytułem odszkodowania.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga główna zostaje oddalona.

                  2)

                  Naruszenia umów o udzielenie dotacji: nr 225023 dotyczącej wykonania projektu zatytułowanego „ElDeRly-friEndly Alarm handling and monitorING (Dreaming)” i nr 250449 dotyczącej wykonania projektu zatytułowanego „Health monitoring and sOcial integration environMEnt for Supporting WidE ExTension of independent life at HOME (HOME SWEET HOME)” popełnione przez Health Information Management (HIM) stanowią nieprawidłowości w rozumieniu pkt II.1 ogólnych warunków owych umów.

                  3)

                  Od HIM zasądza się zwrot na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 512 799 EUR.

                  4)

                  Żądanie wzajemne Komisji zostaje oddalone w pozostałym zakresie.

                  5)

                  HIM zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, połową kosztów poniesionych przez Komisję.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa T-302/19: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Yanukovych / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/33

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Yanukovych / Rada
      (Sprawa T-302/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)
      (2021/C 297/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Oleksandr Viktorovych Yanukovych (Sankt Petersburg, Rosja) (przedstawiciele: M. Anderson, R. Kiddell, solicitors, E. Dean i J. Marjason-Stamp, barristers)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: P. Mahnič, A. Vitro i T. Haas, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 7) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 1) w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko Oleksandra Viktorovycha Yanukovycha zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 238 z 15.7.2019.


title: Sprawa T-303/19: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Yanukovych / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/34

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Yanukovych / Rada
      (Sprawa T-303/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)
      (2021/C 297/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Viktor Fedorovych Yanukovych (Rostów nad Donem, Rosja) (przedstawiciele: M. Anderson, R. Kiddell, solicitors, E. Dean i J. Marjason-Stamp, barristers)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: P. Mahnič, A. Vitro i T. Haas, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 7) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 1) w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko Viktora Fedorovycha Yanukovycha zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 238 z 15.7.2019.


title: Sprawa T-514/19: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – DI / EBC [Służba publiczna – Personel EBC – Zwrot kosztów leczenia i kosztów kształcenia – Fałszerstwo – Postępowanie dyscyplinarne – Rozwiązanie stosunku pracy – Postępowanie karne – Umorzenie – Spłata – Kompetencje Zarządu – Pewność prawa – Przedawnienie dyscyplinarne – Paremia, zgodnie z którą postępowanie karne wstrzymuje postępowanie dyscyplinarne – Domniemanie niewinności – Bezstronność komisji dyscyplinarnej – Naruszenie prawa – Moc dowodowa przedstawionych dowodów – Rozsądny termin – Proporcjonalny charakter kary – Intensywność kontroli sądowej – Odpowiedzialność]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/35

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – DI / EBC
      (Sprawa T-514/19) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBC - Zwrot kosztów leczenia i kosztów kształcenia - Fałszerstwo - Postępowanie dyscyplinarne - Rozwiązanie stosunku pracy - Postępowanie karne - Umorzenie - Spłata - Kompetencje Zarządu - Pewność prawa - Przedawnienie dyscyplinarne - Paremia, zgodnie z którą postępowanie karne wstrzymuje postępowanie dyscyplinarne - Domniemanie niewinności - Bezstronność komisji dyscyplinarnej - Naruszenie prawa - Moc dowodowa przedstawionych dowodów - Rozsądny termin - Proporcjonalny charakter kary - Intensywność kontroli sądowej - Odpowiedzialność)
      (2021/C 297/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DI (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. Malfrère i F. von Lindeiner, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Podniesione na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej żądania: po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dnia 7 maja 2019 r. o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącym bez wypowiedzenia z przyczyn dyscyplinarnych oraz decyzji odmownej z dnia 25 czerwca 2019 r. w sprawie wznowienia postępowania; po drugie, nakazania przywrócenia go do pracy z dniem 11 maja 2019 r.; a po trzecie, zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej miał doznać w następstwie tych decyzji oraz ze względu na przewlekłość postępowania dyscyplinarnego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  DI pokrywa własne koszty, a także trzy czwarte kosztów poniesionych przez Europejski Bank Centralny (EBC), który pokrywa pozostałą część swoich kosztów.

         (1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.


title: Sprawa T-575/19: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Hill Mansilla/Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu 2018 – Decyzja o nieawansowaniu – Porównanie osiągnięć – Kryteria oceny – Oczywisty błąd w ocenie – Równość traktowania – Niedyskryminacja]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/36

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Hill Mansilla/Komisja
      (Sprawa T-575/19) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu 2018 - Decyzja o nieawansowaniu - Porównanie osiągnięć - Kryteria oceny - Oczywisty błąd w ocenie - Równość traktowania - Niedyskryminacja)
      (2021/C 297/42)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Élise Hill Mansilla (Rodemack, Francja) (przedstawiciel: adwokat R. Mbonyumutwa)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Brauhoff i L. Vernier, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 13 listopada 2018 r. o nieumieszczeniu nazwiska skarżącej w końcowym wykazie urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu 2018, i po drugie, zasądzenia zadośćuczynienia za krzywdę i odszkodowania za szkodę, jakie miała ponieść skarżąca w następstwie wydania tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Élise Hill Mansilla zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Sprawa T-580/19: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Borborudi / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Błąd w ocenie – Artykuł 266 TFUE]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/36

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Borborudi / Rada
      (Sprawa T-580/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Błąd w ocenie - Artykuł 266 TFUE)
      (2021/C 297/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sayed Shamsuddin Borborudi (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat L. Vidal)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i D. Mykolaitis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/855 z dnia 27 maja 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2019, L 140, s. 1) w zakresie, w jakim na jego podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w wykazie zawartym w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/855 z dnia 27 maja 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim dotyczy ono Sayeda Shamsuddina Borborudiego.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 357 z dnia 21.10.2019.


title: Sprawa T-611/19: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Iniciativa „Derecho de la UE, derechos de las minorías y democratización de las instituciones españolas” / Komisja Europejska [Prawo instytucjonalne – Europejska inicjatywa obywatelska – „Prawo Unii Europejskiej, prawa mniejszości i demokratyzacja instytucji hiszpańskich” – Nowe ramy Unii służące wzmocnieniu państwa prawa – Odmowa rejestracji – Oczywisty brak kompetencji Komisji – Brak elementu nowości przy składaniu propozycji aktu prawnego Unii – Artykuł 4 ust. 2 i art. 2 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 211/2011 – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 296 TFUE]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/37

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Iniciativa „Derecho de la UE, derechos de las minorías y democratización de las instituciones españolas” / Komisja Europejska
      (Sprawa T-611/19) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Europejska inicjatywa obywatelska - „Prawo Unii Europejskiej, prawa mniejszości i demokratyzacja instytucji hiszpańskich” - Nowe ramy Unii służące wzmocnieniu państwa prawa - Odmowa rejestracji - Oczywisty brak kompetencji Komisji - Brak elementu nowości przy składaniu propozycji aktu prawnego Unii - Artykuł 4 ust. 2 i art. 2 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 211/2011 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 296 TFUE)
      (2021/C 297/44)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komitet obywatelski inicjatywy „Derecho de la UE, derechos de las minorías y democratización de las instituciones españolas” (przedstawiciele: G. Boye, I. Elbal Sánchez, E. Valcuende Sillero i I. González Martínez, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: I. Martínez del Peral, pełnomocnik)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik)

         Przedmiot:

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1182 z dnia 3 lipca 2019 r. w sprawie propozycji europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Prawo Unii Europejskiej, prawa mniejszości i demokratyzacja instytucji hiszpańskich” (Dz.U. 2019, L 185, s. 46).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komitet obywatelski inicjatywy „Derecho de la UE, derechos de las minorías y democratización de las instituciones españolas” pokrywa, oprócz własnych kosztów, również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii ponosi własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.


title: Sprawa T-698/19: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – FJ i in. / ESDZ [Służba publiczna – Urzędnicy – Wynagrodzenie – Personel ESDZ pełniący służbę w państwie trzecim – Aktualizacja współczynników korygujących – Oczywisty błąd w ocenie – Skutek wsteczny – Pewność prawa – Obowiązek dbałości]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/38

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – FJ i in. / ESDZ
      (Sprawa T-698/19) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Personel ESDZ pełniący służbę w państwie trzecim - Aktualizacja współczynników korygujących - Oczywisty błąd w ocenie - Skutek wsteczny - Pewność prawa - Obowiązek dbałości)
      (2021/C 297/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FJ i 8 pozostałych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciel: J.-N. Louis, avocat)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spáč, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji określającej paski wynagrodzeń skarżących za grudzień 2018 r. ze względu na zastosowanie w tej decyzji, po raz pierwszy, nowych współczynników korygujących mających zastosowanie do ich wynagrodzenia, z mocą wsteczną od dnia 1 lutego 2018 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  FJ i pozostali skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 406 z 2.12.2019.


title: Sprawa T-699/19: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – FT i in. / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Wynagrodzenie – Personel Komisji pełniący służbę w państwie trzecim – Aktualizacja współczynników korygujących – Oczywisty błąd w ocenie – Skutek wsteczny – Pewność prawa – Obowiązek dbałości]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/38

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – FT i in. / Komisja
      (Sprawa T-699/19) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Personel Komisji pełniący służbę w państwie trzecim - Aktualizacja współczynników korygujących - Oczywisty błąd w ocenie - Skutek wsteczny - Pewność prawa - Obowiązek dbałości)
      (2021/C 297/46)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FT i 24 pozostałych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciel: J.-N. Louis, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i I. Melo Sampaio, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji określającej paski wynagrodzeń skarżących za grudzień 2018 r. ze względu na zastosowanie w tej decyzji, po raz pierwszy, nowych współczynników korygujących mających zastosowanie do ich wynagrodzenia, z mocą wsteczną od dnia 1 lutego 2018 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  FT i pozostali skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 406 z 2.12.2019.


title: Sprawa T-880/19: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Lianopoulou / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Decyzja o skierowaniu na rentę inwalidzką – Opinia komitetu ds. inwalidztwa – Artykuł 78 regulaminu pracowniczego – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/39

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Lianopoulou / Komisja
      (Sprawa T-880/19) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Decyzja o skierowaniu na rentę inwalidzką - Opinia komitetu ds. inwalidztwa - Artykuł 78 regulaminu pracowniczego - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 297/47)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Anastasia Lianopoulou (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Quraishi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i L. Vernier, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga, na podstawie art. 270 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 lutego 2019 r. o zakończeniu służby skarżącej w dniu 28 lutego 2019 r. z powodu stwierdzenia jej niezdolności do pracy i o przyznaniu jej renty inwalidzkiej od dnia 1 marca 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 27 lutego 2019 r. o zakończeniu służby Anastasii Lianopoulou w dniu 28 lutego 2019 r. z powodu stwierdzenia jej niezdolności do pracy i o przyznaniu jej renty inwalidzkiej od dnia 1 marca 2019 r.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-130/20: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Philip Morris Products / EUIPO (SIENNA SELECTION) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SIENNA SELECTION – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Brak charakteru odróżniającego – Nazwa koloru – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/39

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Philip Morris Products / EUIPO (SIENNA SELECTION)
      (Sprawa T-130/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SIENNA SELECTION - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Nazwa koloru - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 297/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Philip Morris Products SA (Neuchâtel, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat L. Alonso Domingo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Capostagno i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 grudnia 2019 r. (sprawa R 1675/2019-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SIENNA SELECTION jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej EUIPO z dnia 18 grudnia 2019 r. (sprawa R 1675/2019-5).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Philip Morris Products SA.

         (1)  Dz.U. C 175 z 25.5.2020.


title: Sprawa T-266/20: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Global Chartered Controller Institute / EUIPO – CFA Institute (CCA CHARTERED CONTROLLER ANALYST CERTIFICATE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CCA CHARTERED CONTROLLER ANALYST CERTIFICATE – Wcześniejsze unijne znaki towarowe słowny CFA i graficzny CFA CHARTERED FINANCIAL ANALYST – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Właściwy krąg odbiorców – Poziom uwagi]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/40

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Global Chartered Controller Institute / EUIPO – CFA Institute (CCA CHARTERED CONTROLLER ANALYST CERTIFICATE)
      (Sprawa T-266/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CCA CHARTERED CONTROLLER ANALYST CERTIFICATE - Wcześniejsze unijne znaki towarowe słowny CFA i graficzny CFA CHARTERED FINANCIAL ANALYST - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Właściwy krąg odbiorców - Poziom uwagi)
      (2021/C 297/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Global Chartered Controller Institute SL (przedstawiciele: adwokaci M. Pomares Caballero i T. Barber Giner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Villani i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: CFA Institute (Charlottesville, Wirginia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci G. Engels i W. May)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 lutego 2020 r. (sprawa R 235/2019-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między CFA Institute a Global Chartered Controller Institute.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 25 lutego 2020 r. (sprawa R 235/2019-5).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Global Chartered Controller Institute SL, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez tę ostatnią przed Izbą Odwoławczą, co do których rozstrzygnięcie nastąpi po zakończeniu postępowania przed EUIPO.

                  3)

                  CFA Institute pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa T-396/20: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Riviera-Airport / EUIPO – Aéroports de la Côte d’Azur (RIVIERA AIRPORTS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „RIVIERA AIRPORTS” – Zła wiara – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/41

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Riviera-Airport / EUIPO – Aéroports de la Côte d’Azur (RIVIERA AIRPORTS)
      (Sprawa T-396/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „RIVIERA AIRPORTS” - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 297/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aeroporto di Villanova d’Albenga SpA (Riviera-Airport) (Villanova d’Albenga, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Casucci)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Capostagno, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Aéroports de la Côte d’Azur (Nicea, Francja) (przedstawiciel: Y. Bizollon, avocat)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 kwietnia 2020 r. (sprawa R 2172/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Riviera-Airport a Aéroports de la Côte d’Azur.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Aeroporto di Villanova d’Albenga SpA (Riviera-Airport) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 271 z 17.8.2020.


title: Sprawa T-398/20: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Riviera-Airport / EUIPO – Aéroports de la Côte d’Azur (RIVIERA AIRPORT) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „RIVIERA AIRPORTS” – Zła wiara – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/41

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Riviera-Airport / EUIPO – Aéroports de la Côte d’Azur (RIVIERA AIRPORT)
      (Sprawa T-398/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „RIVIERA AIRPORTS” - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 297/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aeroporto di Villanova d’Albenga SpA (Riviera-Airport) (Villanova d’Albenga, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Casucci)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Capostagno, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Aéroports de la Côte d’Azur (Nicea, Francja) (przedstawiciel: Y. Bizollon, avocat)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2020 r. (sprawa R 2174/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Riviera-Airport a Aéroports de la Côte d’Azur.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Aeroporto di Villanova d’Albenga SpA (Riviera-Airport) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 271 z 17.8.2020.


title: Sprawa T-453/20: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – KZ / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Postępowanie w sprawie awansu 2019 – Decyzja o nieawansowaniu – Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego – Zarzut niedopuszczalności – Urlop z przyczyn osobistych – Niekwalifikowanie się do awansu]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/42

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – KZ / Komisja
      (Sprawa T-453/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie w sprawie awansu 2019 - Decyzja o nieawansowaniu - Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego - Zarzut niedopuszczalności - Urlop z przyczyn osobistych - Niekwalifikowanie się do awansu)
      (2021/C 297/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KZ (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Brauhoff i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji opublikowanej w Informacjach administracyjnych nr 32–2019 z dnia 14 listopada 2019 r. o nieumieszczeniu skarżącego na liście urzędników awansowanych w postępowaniu w sprawie awansu 2019.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  KZ zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 287 z 31.8.2020.