title: Sprawa T-428/09: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2009 r. — Berenschot Groep przeciwko Komisji

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/30

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2009 r. — Berenschot Groep przeciwko Komisji
   (Sprawa T-428/09)
   2010/C 11/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Berenschot Groep BV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciel: B. O’Connor, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności niezawierającej uzasadnienia decyzji Komisji z dnia 11 sierpnia 2009 r., w której oferty złożonej przez skarżącą nie zaliczono do siedmiu najkorzystniejszych pod względem gospodarczym ofert, a w związku z tym wyeliminowano konsorcjum, którym kierowała skarżąca, z postępowania przetargowego prowadzonego pod nazwą „Wielokrotna umowa ramowa dotycząca krótkoterminowego świadczenia usług leżących w wyłącznym interesie państw trzecich korzystających z zewnętrznej pomocy Komisji Europejskiej”;

               —

               zbadanie przebiegu procedury przetargowej oraz staranności kontroli oferentów podejrzanych o oszustwo;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 października 2009 r.;

               —

               zastosowanie wszelkich dodatkowych środków, jakie Sąd uzna za stosowne;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności wydanej przez pozwaną decyzji o odrzuceniu oferty złożonej przez konsorcjum, w którym uczestniczyła skarżąca, w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert w otwartym przetargu (EuropAid/127054/C/SER/multi) na świadczenie usług na podstawie „Wielokrotnej umowy ramowej dotyczącej krótkoterminowego świadczenia usług leżących w wyłącznym interesie państw trzecich korzystających z zewnętrznej pomocy Komisji Europejskiej” (1). Ponadto skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 października 2009 r., w której udzielono częściowego dostępu do sprawozdań z oceny, dotyczących tego postępowania przetargowego.
   W uzasadnieniu swych żądań skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Po pierwsze skarżąca twierdzi, że komisja przetargowa nie oceniła należycie ekspertów wskazanych w ofercie skarżącej. Według niej komisja przetargowa popełniła oczywisty błąd w ocenie polegający na tym, że eksperci konsorcjum, którym kierowała skarżąca, zostali ocenieni w sposób nieadekwatny. Ponadto skarżąca twierdzi, że komisja przetargowa oraz Komisja nie przedstawiły żadnych wyjaśnień w przedmiocie systemu oceny poszczególnych życiorysów, ani też nie wyjaśniły, dlaczego eksperci skarżącej uzyskali tak niski wynik oceny. Okoliczność, że przy dokonywaniu oceny komisja przetargowa nie posłużyła się obiektywnymi kryteriami oznacza, że Komisja nie zapewniła poszanowania zasad równego traktowania oferentów, przejrzystości, uczciwej konkurencji i dobrej administracji. Ten brak informacji nie został usunięty w przedstawionym przez Komisję w dniu 21 października 2009 r. sprawozdaniu z oceny, gdyż ograniczono się w nim do przedstawienia końcowych wyników uzyskanych przez skarżącą.
   Po drugie skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 7 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001 (2) przez to, że nie ustosunkowała się do wniosku skarżącej o udzielenie dostępu do dokumentów w granicach czasowych wyznaczonych w tym przepisie. Skarżąca twierdzi także, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji, ponieważ sprawozdanie z oceny nie zostało przedstawione na tyle wcześnie, by umożliwić skarżącej właściwe korzystanie z uprawnień wynikających z art. 230 WE.
   Po trzecie skarżąca utrzymuje, że Komisja nie wypełniła zobowiązań wynikających z art. 94 rozporządzenia finansowego (3) oraz decyzji 2008/2008/969 (4) przez to, że nie wykluczając z omawianego postępowania przetargowego oferentów podejrzanych o popełnienie oszustwa, nie podjęła działań zmierzających do ochrony integralności wspólnotowego budżetu.

      (1)  Dz.U. 2008/S 90-121428

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. 2001, L 145, s. 43

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 248, s. 1)

      (4)  Decyzja Komisji z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie systemu wczesnego ostrzegania do użytku urzędników zatwierdzających Komisji oraz agencji wykonawczych (Dz.U. L 2008, 344, s. 125)


title: Sprawa T-359/06: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Heijmans Infrastructuur przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ciężar dowodu — Grzywny — Waga naruszenia — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/18

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Heijmans Infrastructuur przeciwko Komisji
   (Sprawa T-359/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ciężar dowodu - Grzywny - Waga naruszenia - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony)
   2012/C 355/34
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Heijmans Infrastructuur BV (Rosmalen, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Smeets i A. Van den Oord, następnie M. Smeets)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Bouquet i A. Nijenhuis, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów F. Wijckmansa, F. Tuytschaevera i L. Gyselena, następnie A. Bouquet, A. Nijenhuis i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspierani przez F. Wijckmansa i F. Tuytschaevera)

      Przedmiot

   Żądanie, tytułem głównym, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) (sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt (Niderlandy)) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, oraz, tytułem ewentualnym, obniżenia kwoty grzywny nałożonej na nią w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Heijmans Infrastructuur BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa C-166/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Melun (Francja) w dniu 3 kwietnia 2013 r. — Sophie Mukarubega przeciwko Préfet de police, Préfet de la Seine-Saint-Denis

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Melun (Francja) w dniu 3 kwietnia 2013 r. — Sophie Mukarubega przeciwko Préfet de police, Préfet de la Seine-Saint-Denis
   (Sprawa C-166/13)
   2013/C 164/20
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif de Melun

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sophie Mukarubega

      Strona pozwana: Préfet de police, Préfet de la Seine-Saint-Denis

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo do bycia wysłuchanym w każdym postępowaniu, stanowiące integralną część prawa do obrony i zawarte w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, powinno być interpretowane w ten sposób, że zobowiązuje ono organ administracji, który zamierza wydać decyzję nakazującą powrót wobec cudzoziemca przebywającego nielegalnie — niezależnie od tego, czy decyzja ta następuje po decyzji o odmowie wydania dokumentu pobytowego, a w szczególności w sytuacji, gdy istnieje ryzyko ucieczki — do umożliwienia zainteresowanemu przedstawienia uwag?

               2)

               Czy charakter zawieszający postępowania sądowo-administracyjnego pozwala odstąpić od uprzedniego umożliwienia cudzoziemcowi przebywającemu nielegalnie przedstawienia swego punktu widzenia w przedmiocie planowanej wobec niego, niekorzystnej decyzji o wydaleniu?


title: Sprawa T-556/12: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2012 r. — Royalton Overseas przeciwko OHIM — S.C. Romarose Invest (KAISERHOFF)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/22

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2012 r. — Royalton Overseas przeciwko OHIM — S.C. Romarose Invest (KAISERHOFF)
   (Sprawa T-556/12)
   2013/C 63/44
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Royalton Overseas Ltd. (Road Town, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokat C. Năstase)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: SC Romarose Invest Srl (Bukareszt, Rumunia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 października 2012 r., zakomunikowanej w dniu 22 października 2012 r., w sprawie R 2535/2011-1

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „KAISERHOFF” dla towarów i usług z klas 8 i 21 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 9 242 066

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: rejestracja nr 110 809 rumuńskiego słownego znaku towarowego „KAISERHOFF” dla towarów i usług z klas 11, 21 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie zasady 50, w związku z zasadą 20 pkt 7 rozporządzenia nr 2868/95 i art. 76 ust. 1 oraz art. 42 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 2007/2009


title: Sprawa F-126/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 listopada 2014 r. – Durand przeciwko Komisji

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/62

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 listopada 2014 r. – Durand przeciwko Komisji
   (Sprawa F-126/13) (1)

   (2015/C 007/81)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014, s. 47.


title: Sprawa C-80/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 kwietnia 2014 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Felixstowe Dock and Railway Company Ltd i in. przeciwko The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda przedsiębiorczości — Podatki dochodowe od osób prawnych — Ulga podatkowa — Grupy spółek i konsorcja — Przepisy krajowe umożliwiające przeniesienie strat między spółką należącą do konsorcjum a spółką należącą do grupy, które są powiązane poprzez „spółkę-łącznik” będącą jednocześnie członkiem grupy i konsorcjum — Warunek siedziby „spółki-łącznika”  — Dyskryminacja ze względu na miejsce siedziby — Ostateczna spółka dominująca grupy, która ma siedzibę w państwie trzecim i posiada spółki zamierzające dokonać przeniesienia strat za pośrednictwem spółek mających siedzibę w państwach trzecich)

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 kwietnia 2014 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Felixstowe Dock and Railway Company Ltd i in. przeciwko The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs
   (Sprawa C-80/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przedsiębiorczości - Podatki dochodowe od osób prawnych - Ulga podatkowa - Grupy spółek i konsorcja - Przepisy krajowe umożliwiające przeniesienie strat między spółką należącą do konsorcjum a spółką należącą do grupy, które są powiązane poprzez „spółkę-łącznik” będącą jednocześnie członkiem grupy i konsorcjum - Warunek siedziby „spółki-łącznika” - Dyskryminacja ze względu na miejsce siedziby - Ostateczna spółka dominująca grupy, która ma siedzibę w państwie trzecim i posiada spółki zamierzające dokonać przeniesienia strat za pośrednictwem spółek mających siedzibę w państwach trzecich))
   2014/C 159/02
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Felixstowe Dock and Railway Company Ltd, Savers Health and Beauty Ltd, Walton Container Terminal Ltd, WPCS (UK) Finance Ltd, AS Watson card Services (UK) Ltd, Hutchison Whampoa (Europe) Ltd, Kruidvat UK Ltd, Superdrug Stores plc

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Wykładnia art. 49 i 54 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe – Podatek dochodowy od osób prawnych – Ulga podatkowa – Przepisy krajowe zezwalające na przeniesienie strat poniesionych przez spółkę z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie i posiadaną przez konsorcjum na rzecz innej spółki mającej siedzibę w tym samym państwie i należącej do grupy spółek, z zastrzeżeniem istnienia pomiędzy tymi dwiema spółkami powiązania poprzez spółkę-łącznik należącą jednocześnie do grupy i do konsorcjum – Wymóg, aby spółka-łącznik miała siedzibę w Zjednoczonym Królestwie lub aby prowadziła w Zjednoczonym Królestwie działalność gospodarczą za pomocą stałego zakładu

      Sentencja

   Artykuły 49 TFUE i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, które dopuszczają, aby spółka będąca rezydentem należąca do grupy mogła uzyskać przeniesienie strat poniesionych przez inną spółkę będącą rezydentem należącą do konsorcjum, jeżeli „spółka-łącznik” należąca jednocześnie do tej grupy i do tego konsorcjum ma siedzibę także w rzeczonym państwie członkowskim, i to niezależnie od siedziby spółek posiadających bezpośrednio lub poprzez spółki pośrednie kapitał spółki-łącznika oraz innych spółek, których dotyczy przeniesienie strat, podczas gdy wykluczają one taką możliwość, jeżeli spółka-łącznik ma siedzibę w innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012.


title: Sprawa C-444/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 1 lipca 2008 r. w sprawie T-37/04 Região Autónoma dos Açores przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 8 października 2008 r. przez Região Autónoma dos Açores

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/15

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 1 lipca 2008 r. w sprawie T-37/04 Região Autónoma dos Açores przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 8 października 2008 r. przez Região Autónoma dos Açores
   (Sprawa C-444/08 P)
   (2008/C 327/26)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Região Autónoma dos Açores (przedstawiciele: M. Renouf, Solicitor, C. Bryant, Solicitor, H. Mercer QC)

      Inne strony postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Wspólnot Europejskich, Królestwo Hiszpanii, Seas at Risk VZW, WWF — World Wide Fund for Nature, Stichting Greenpeace Council
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2008 r. w sprawie T-37/04;

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności skargi w sprawie T-37/04;

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 3 i 11 oraz załącznika do rozporządzenia Rady nr 1954/2003 (1) w zakresie, w jakim: a) stanowią, że nakład połowowy zgodnie z tym rozporządzeniem określany jest jedynie w odniesieniu do docelowego gatunku i stref ICES i CECAF, a nie jednocześnie poprzez odniesienie do rodzaju stosowanego narzędzia połowowego, niezależnie od tego, czy jest ono ciągnione czy stacjonarne; b) wyłączają gatunki głębokowodne (tzn. gatunki głębokowodne objęte rozporządzeniem nr 2347/2002 (2)) z zakresu stosowania art. 3 i 11 rozporządzenia 1954/2003;

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 15 rozporządzenia nr 1954/2003 w zakresie, w jakim uchylenie rozporządzeń nr 685/95 (3) i nr 2027/95 (4) a) (i) pozbawia Wspólnotę uprawnienia w przedmiocie określenia nakładu połowowego nie tylko w odniesieniu do docelowego gatunku oraz stref ICES i CECAF, lecz jednocześnie z odniesieniem do rodzaju stosowanego narzędzia połowowego oraz (ii) eliminuje określanie nakładu połowowego w taki sposób, jak miało to miejsce na podstawie rozporządzenia nr 2027/95; b) (i) uchyla uprawnienie do określania maksymalnego rocznego nakładu połowowego na strefę w odniesieniu do gatunków głębokowodnych (tzn. gatunków głębokowodnych objętych rozporządzeniem nr 2347/2002) oraz (ii) eliminuje określanie maksymalnego rocznego nakładu połowowego w taki sposób, jak miało to miejsce na podstawie rozporządzenia nr 2027/95; c) uchyla zakaz dostępu statków rybackich pod banderą hiszpańską do wód Azorów w celu połowu tuńczyka;

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1954/2003 w zakresie, w jakim nie utrzymuje on zakazu dostępu statków rybackich pod banderą hiszpańską do wód Azorów w celu połowu tuńczyka;

               —

               Skierowanie sprawy do Sądu w celu ponownego rozpoznania, jeżeli Trybunał uzna, że stan postępowania nie pozwala mu na jej ostateczne rozstrzygnięcie;

               —

               Obciążenie Rady kosztami poniesionymi przez Região Autónoma dos Açores w postępowaniu przed Sądem i w niniejszym postępowaniu

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie od ww. wyroku Sądu opiera je siedmiu powodach.
   Po pierwsze, Sąd niezgodnie z prawem stwierdził, że ochrona zagwarantowana wnoszącemu odwołanie w art. 299 ust. 2 WE nie jest wystarczająca dla wykazania, że kwestionowane przepisy dotyczą go indywidualnie.
   Po drugie, Sąd niesłusznie przyjął, że jedynie państwa członkowskie — a nie regiony — maja prawo obrony interesu ogólnego swego terytorium.
   Po trzecie, Sąd niezgodnie z prawem nie dokonał rozróżnienia między względami ekologicznymi i gospodarczymi.
   Po czwarte, Sąd niezgodnie z prawem stwierdził, że kwestionowane przepisy nie będą miały szkodliwych skutków dla zasobów połowowych i środowiska morskiego Azorów i w konsekwencji dla przetrwania sektora rybołówstwa w tym regionie.
   Po piąte, Sąd niezgodnie z prawem stwierdził, że oddziaływanie kwestionowanych przepisów na uprawnienia ustawodawcze i wykonawcze wnoszącego odwołanie nie prowadzi do tego, że przepisy te dotyczą jej indywidualnie.
   Po szóste, Sąd niezgodnie z prawem stwierdził, że skarga wnoszącego odwołanie jest niedopuszczalna, ponieważ nie dysponuje on żadnymi innymi skutecznymi środkami odwoławczymi.
   Po siódme, Sąd niezgodnie z prawem nie uwzględnił ani kumulatywnie, ani indywidualnie czynników, na których oparł się wnoszący odwołanie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1954/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym, odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2847/93 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 685/95 i (WE) nr 2027/95 (Dz.U. L 289, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2347/2002 z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające szczególne wymagania dostępu oraz warunki z tym związane mające zastosowanie do połowów zasobów głębokowodnych (Dz.U. L 351, s. 6).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 685/95 z dnia 27 marca 1995 r. w sprawie zarządzania nakładami połowowymi dotyczącymi niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty (Dz.U. L 71, s. 5).

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2027/95 z dnia 15 czerwca 1995 r. ustanawiające system zarządzania nakładem połowowym odnoszący się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty (Dz.U. L 199, s. 1).


title: Sprawa C-137/15: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 17 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco – Hiszpania) – María Pilar Plaza Bravo/Servicio Público de Empleo Estatal Dirección Provincial de Álava (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Dyrektywa 79/7/EWG — Artykuł 4 ust. 1 — Równe traktowanie pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej — Pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy, w przeważającej części będący pracownikami płci żeńskiej — Uregulowanie krajowe przewidujące maksymalną wysokość świadczenia z tytułu bezrobocia — Uregulowanie odwołujące się, w celu ustalenia tej wysokości, do relacji między czasem pracy pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy a czasem pracy pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/19

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 17 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco – Hiszpania) – María Pilar Plaza Bravo/Servicio Público de Empleo Estatal Dirección Provincial de Álava
   (Sprawa C-137/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Dyrektywa 79/7/EWG - Artykuł 4 ust. 1 - Równe traktowanie pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej - Pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy, w przeważającej części będący pracownikami płci żeńskiej - Uregulowanie krajowe przewidujące maksymalną wysokość świadczenia z tytułu bezrobocia - Uregulowanie odwołujące się, w celu ustalenia tej wysokości, do relacji między czasem pracy pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy a czasem pracy pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy))
   (2016/C 038/27)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: María Pilar Plaza Bravo

      Strona pozwana: Servicio Público de Empleo Estatal Dirección Provincial de Álava

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego nie sprzeciwia się, w okolicznościach takich jak rozpatrywane w niniejszej sprawie, uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w celu obliczenia wysokości świadczenia z tytułu całkowitego bezrobocia przysługującego pracownikowi w związku z utratą jego jedynego zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy do ustawowej maksymalnej wysokości tego świadczenia stosuje się współczynnik redukcyjny odpowiadający procentowemu udziałowi czasu pracy pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy w stosunku do czasu pracy porównywalnego pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015.


title: Sprawa C-245/12: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/8

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-245/12)
   2012/C 200/15
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: P. Hetsch, B. Simon i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2008/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającej ramy działań w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dalej dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej) (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 26 ust. 1 tejże dyrektywy;

               —

               nałożenie na Rzeczpospolitą Polskę zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE okresowej kary pieniężnej za uchybienie obowiązkowi poinformowania o transpozycji dyrektywy 2008/56/WE o dziennej stawce w wysokości 93 492 EUR i naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2008/56/WE upłynął w dniu 15 lipca 2010 r.

      (1)  Dz.U. L 164, s. 19


title: Sprawa C-186/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie wyroku wydziału administracyjnego Conseil d'Etat (Belgia), wydanego dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie P. Housieaux przeciwko Délégués du Conseil de la Région de Bruxelles-Capitale popieranych przez Société de développement régional de Bruxelles (S.D.R.B.), S.A. Batipont Immobilier (B.P.I.) i SA Immomills L. de Waele Development (I.L.D.W.D.)

text:
               12.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie wyroku wydziału administracyjnego Conseil d'Etat (Belgia), wydanego dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie P. Housieaux przeciwko Délégués du Conseil de la Région de Bruxelles-Capitale popieranych przez Société de développement régional de Bruxelles (S.D.R.B.), S.A. Batipont Immobilier (B.P.I.) i SA Immomills L. de Waele Development (I.L.D.W.D.)
   (Sprawa C-186/04)
   (2004/C 156/14)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie wyroku wydziału administracyjnego Conseil d'Etat (Belgia), wydanego dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie P. Housieaux przeciwko Délégués du Conseil de la Région de Bruxelles-Capitale popieranych przez Société de développement régional de Bruxelles (S.D.R.B.), S.A. Batipont Immobilier (B.P.I.) i SA Immomills L. de Waele Development (I.L.D.W.D.).
   Wydział administracyjny Conseil d'Etat (Belgia) zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy termin dwóch miesięcy przewidziany w art. 3 ust. 4 dyrektywy Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku (1) jest terminem instrukcyjnym to znaczy jedynie terminem orientacyjnym dla władz, do których jest zaadresowany wniosek o udzielenie informacji, czy też terminem ustawowym, którego przestrzeganie należy do obowiązku tych władz?

               2.

               W sytuacji, kiedy ten termin dwóch miesięcy jest terminem ustawowym, i kiedy z upływem tego terminu, władze, do których był zaadresowany wniosek o udzielenie informacji, nie podjęły żadnej decyzji, co to jest za „decyzja”, do której odnosi się art. 4 in fine powyżej cytowanej dyrektywy, a której rozpatrzenia można się domagać na drodze prawnej lub administracyjnej „zgodnie z obowiązującym w danym państwie systemem prawnym”?

               3.

               Czy art. 3 ust. 4 i art. 4 powyżej cytowanej dyrektywy zabraniają, aby „obowiązujący w danym państwie system prawny” interpretował milczenie ze strony władz, do których zwrócono się z wnioskiem o udzielenie informacji – milczenie utrzymywane przez okres dwóch miesięcy, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy – jako dorozumianą decyzję odmowną, decyzję, która nie jest zatem uzasadniona, ale która może stać się przedmiotem rozpatrzenia na drodze prawnej lub administracyjnej, o której mowa w art. 4?

               4.

               W sytuacji, kiedy termin dwóch miesięcy, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy jest terminem instrukcyjnym, czy art. 3 ust. 4 i art. 4 dyrektywy sprzeciwiają się temu, aby „obowiązujący w danym państwie system prawny” przewidywał, że osoba ubiegająca się o informację, może wezwać władze do udzielenia odpowiedzi na jej wniosek o udzielenie informacji w określonym terminie, w przypadku uchybienia którego trwałe milczenie ze strony władz będzie poczytywane za dorozumianą decyzję odmawiającą udzielenia informacji, która następnie może stać się przedmiotem rozpatrzenia na drodze prawnej lub administracyjnej?

      (1)  Dz.U. L 158, z 23.06.1990, str. 56.


title: Sprawa T-42/12: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2012 r. Bateni przeciwko Radzie

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/23

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2012 r. Bateni przeciwko Radzie
   (Sprawa T-42/12)
   2012/C 98/39
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Naser Bateni (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: J. Kienzle und M. Schlingmann, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (2) (Dz.U. L 319, s. 11);

               —

               Obciążenie Rady kosztami postępowania, w szczególności wydatkami poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżący podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony skarżącego

                           —

                           Rada naruszyła prawo skarżącego do skutecznej ochrony, a w szczególności obowiązek uzasadnienia poprzez bark przedstawienia wystarczającego uzasadnienia wpisania skarżącego na listę w załączniku do zaskarżonej decyzji oraz zaskarżonego rozporządzenia.

                           —

                           Rada nie odpowiedziała na wyraźnie żądanie skarżącego o wskazanie podstaw lub względów oraz przedstawienie odpowiednich dowodów uzasadniających wpisanie skarżącego do załącznika zaskarżonej decyzji oraz zaskarżonego rozporządzenia.

                           —

                           Rada naruszyła prawo skarżącego do bycia wysłuchanym poprzez nieprzyznanie przewidzianej w art. 24 ust. 3 i 4 zaskarżonej decyzji oraz w art. 36 ust. 3 zaskarżonego rozporządzenia możliwości ustosunkowania się do wpisu na listę sankcji i w ten sposób do spowodowania weryfikacji przez Radę.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący brak podstawy do wpisania skarżącego na listy sankcji

                           —

                           Wskazane przez Radę podstawy wpisania skarżącego na listy sankcji nie pozwalają na ustalenie na jakiej podstawie prawnej dokładnie oparła się Rada.

                           —

                           Działalność prowadzona przez skarżącego jedynie do marca 2008 r. nie może uzasadniać jej wpisu na listę sankcji w grudniu 2011 r.

                           —

                           Działalność skarżącego jako prezesa zarządu Hanseatic Trade Trust & Shipping (HTTS) GmbH nie uzasadnia jej wpisania na listę sankcji w szczególności dlatego, że Sąd UE stwierdził nieważność rozporządzenia nr 961/2010 (3) w zakresie, w jakim dotyczyło ono HTTS.

                           —

                           Sama okoliczność, że skarżący był prezesem zarządu brytyjskiej spółki, która w między czasie została rozwiązana, nie uzasadnia wniosku, że zachodziłyby jedna z podstaw wymienionych w art. 20 ust. 1 decyzji 2010/413/WPZiB (4) lub w art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 961/2010.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia podstawowego prawa skarżącego do poszanowania własności.

                           —

                           Wpisanie skarżącego na listę sankcji stanowi nieuzasadnioną ingerencję w jego podstawowe prawo własności, ponieważ skarżący nie jest w stanie pojąć w oparciu o niewystarczające uzasadnienie Rady, na jakiej podstawie został wpisany na listę sankcji względem danych osób.

                           —

                           Wpisanie skarżącego na listę sankcji jest oczywiście nieodpowiednie dla realizacji celów decyzji 2010/413/WPZiB oarz rozporządzenia nr 961/2010 i stanowi do tego nieproporcjonalna ingerencję w jego prawo własności.

      (1)  Decyzja Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71)

      (2)  Rozporządzenie wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11)

      (3)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1)

      (4)  2010/413/WPZiB: Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB


title: Sprawa T-326/12: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2012 r. — Salim Georges Al Toun i Al Toun Group przeciwko Radzie

text:
               13.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/8

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2012 r. — Salim Georges Al Toun i Al Toun Group przeciwko Radzie
   (Sprawa T-326/12)
   2012/C 311/10
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Salim Georges Al Toun i Al Toun Group (przedstawiciel: S. Koev, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi w pełnym zakresie oraz uwzględnienie wszystkich zarzutów;

               —

               dopuszczenie rozpoznania niniejszej skargi w postępowaniu przyspieszonym;

               —

               stwierdzenie, że może zostać stwierdzona częściowa nieważność zaskarżonych działań, ponieważ część czynności podlegająca stwierdzeniu nieważności może zostać oddzielona od czynności jako całości;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii oraz decyzji wykonawczej Rady 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. w zakresie, w jakim Salim Al Toun i Al Toun Group zostali tam umieszczeni na liście znajdującej w załączniku do decyzji 2011/782/WPZiB;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 410/2012 w zakresie, w jakim Salim Al Toun i Al Toun Group zostali tam umieszczeni na liście znajdującej w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 36/2012;

               —

               obciążenie Rady wszelkimi kosztami postępowania skarżących oraz wydatkami, honorariami i in. związanymi z ich ochroną w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               W drodze zarzutu pierwszego podnosi się istotne naruszenie prawa do obrony oraz prawa do sprawiedliwego postępowania, ponieważ skarżący nie zostali poinformowani o dokonaniu zaskarżonych działań, o których dowiedzieli się z mediów i nie przedstawiono im żadnych przekonujących dowodów albo przesłanek, które uzasadniałyby umieszczenie ich na liście osób obciążonych sankcjami. W związku z powyższym ciężar dowodu spoczywa na Radzie, która ma uzasadnić nałożenie środków ograniczających.

               2)

               W drodze zarzutu drugiego podnosi się naruszenie obowiązku uzasadnienia; poprzez okoliczność, że Rada w zaskarżonych działaniach ograniczyła się do nieuzasadnionych twierdzeń, naruszyła ona ten obowiązek, który nałożono na instytucje Unii Europejskiej w art. 6 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „Konwencją o ochronie praw człowieka”), art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W tym względzie zwraca się uwagę na użycie niejasnego pojęcia uczestnictwa w systemie, w odniesieniu do którego działania odnoszące się do sytuacji w Syrii nie zawierały jakiejkolwiek definicji legalnej. Brak jasnego i dokładnego uzasadnienia Rady powoduje, że Trybunał napotyka na utrudnienia w zbadaniu zgodności z prawem zaskarżonych działań.

               3)

               Poprzez zarzut trzeci podnosi się naruszenia prawa do skutecznej ochrony prawnej, ponieważ dostęp do takiej ochrony przewidziany w art. 6 i 13 Konwencji o ochronie praw człowieka, art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej jest utrudniony poprzez uchybienie obowiązkowi uzasadnienia.

               4)

               W drodze zarzutu czwartego podnosi się popełniony przez Radę błąd w ocenie, ponieważ skarżącego Salima Al Touna niesłusznie zidentyfikowano jako obywatela Wenezueli, co nie odpowiadało okolicznościom, a Al Toun Group nigdy od jej powstania nie uczestniczyła w interesach związanych z produkcją ropy naftowej oraz produktami z ropy, co utrzymuje się w zaskarżonych działaniach.

               5)

               Poprzez zarzut piąty podnosi się naruszenie zakotwiczonego w art. 1 protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie praw człowieka oraz w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawa własności, zasady proporcjonalności i wolności gospodarczej, ponieważ Rada w drodze decyzji wykonawczej 2012/256/WPZiB oraz rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 410/2012 niezgodnie z prawem pozbawiła skarżących możliwości spokojnego korzystania ze swojej własności, co zagraża istnieniu i fizycznemu przeżyciu.

               6)

               W drodze zarzutu szóstego podnosi się ciężkie naruszenie zakotwiczonego w art. 8 i 10 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka prawa do poszanowania dobrego imienia, ponieważ umieszczenie firmy i nazwiska skarżących w zaskarżonych działaniach bezprawnie zniweczyło poszanowanie w społeczeństwie syryjskim, w gronie przyjaciół, we wspólnocie religijnej oraz względem ich partnerów w interesach.


title: Sprawa T-126/09: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji (System językowy — Ogłoszenia o konkursach otwartych celem naboru administratorów — Pełna publikacja w trzech językach urzędowych — Informacja dotycząca ogłoszeń o konkursach otwartych — Publikacja we wszystkich językach urzędowych — Język egzaminów — Wybór drugiego języka spośród trzech języków urzędowych)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/19

         Wyrok Sądu z dnia 12 września 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-126/09) (1)

   (System językowy - Ogłoszenia o konkursach otwartych celem naboru administratorów - Pełna publikacja w trzech językach urzędowych - Informacja dotycząca ogłoszeń o konkursach otwartych - Publikacja we wszystkich językach urzędowych - Język egzaminów - Wybór drugiego języka spośród trzech języków urzędowych)
   2013/C 313/34
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i J. Baquero Cruz, następnie J. Curall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności ogłoszeń o konkursach otwartych: EPSO/AD/144/09 w dziedzinie zdrowia publicznego, EPSO/AD/145/09 w dziedzinie bezpieczeństwa żywnościowego (polityka i legislacja) oraz EPSO/AD/146/09 w dziedzinie bezpieczeństwa żywnościowego (audyt, inspekcja i ocena), zorganizowanych w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej dla naboru na stanowiska administratorów (grupa zaszeregowania AD 5) obywatelstwa bułgarskiego, cypryjskiego, estońskiego, węgierskiego, łotewskiego, litewskiego, maltańskiego, polskiego, rumuńskiego, słowackiego, słoweńskiego i czeskiego, opublikowanych w wersjach językowych: niemieckiej, angielskiej i francuskiej Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej z dnia 14 stycznia 2009 r. (Dz.U. C 9 A, odpowiednio s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność ogłoszeń o konkursach otwartych: EPSO/AD/144/09 w dziedzinie zdrowia publicznego, EPSO/AD/145/09 w dziedzinie bezpieczeństwa żywnościowego (polityka i legislacja) oraz EPSO/AD/146/09 w dziedzinie bezpieczeństwa żywnościowego (audyt, inspekcja i ocena), zorganizowanych w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej dla naboru na stanowiska administratorów (grupa zaszeregowania AD 5) obywatelstwa bułgarskiego, cypryjskiego, estońskiego, węgierskiego, łotewskiego, litewskiego, maltańskiego, polskiego, rumuńskiego, słowackiego, słoweńskiego i czeskiego, opublikowanych w wersjach językowych: niemieckiej, angielskiej i francuskiej Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej z dnia 14 stycznia 2009 r.

               2)

               Republika Włoska i Komisja Europejska pokrywają każda własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009 r.


title: Przydział sędziów do izb

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/2

         Przydział sędziów do izb
   (2015/C 354/02)
   W związku z objęciem obowiązków przez sędziego I.S. Forrestera, na zgromadzeniu plenarnym w dniu 8 października 2015 r. Sąd postanowił wprowadzić następujące zmiany do decyzji Sądu z dnia 23 października 2013 r. (1). o przydziale sędziów do izb.
   Na okres od dnia 8 października 2015 r. do dnia 31 sierpnia 2016 r. ustala się następujący przydział sędziów do izb:

         Pierwsza izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

   H. Kanninen, wiceprezes, I. Pelikánová, E. Buttigieg, S. Gervasoni i L. Madise, sędziowie.

         Pierwsza izba, w składzie trzech sędziów:

   H. Kanninen, wiceprezes;
   I. Pelikánová, sędzia;
   E. Buttigieg, sędzia.

         Druga izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

   M.E. Martins Ribeiro, prezes izby, E Bieliūnas, S. Gervasoni, L. Madise i I.S. Forrester, sędziowie

         Druga izba, w składzie trzech sędziów:

   M.E. Martins Ribeiro, prezes izby;
   S. Gervasoni, sędzia;
   L. Madise, sędzia.

         Trzecia izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

   S. Papasavvas, prezes izby, I. Labucka, E. Bieliūnas, V. Kreuschitz i I.S. Forrester, sędziowie.

         Trzecia izba w składzie trzech sędziów:

   S. Papasavvas, prezes izby;
   E. Bieliūnas, sędzia;
   I.S. Forrester, sędzia.

         Czwarta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

   M. Prek, prezes izby, I. Labucka, J. Schwarcz, V. Tomljenović i V. Kreuschitz, sędziowie.

         Czwarta izba w składzie trzech sędziów:

   M. Prek, prezes izby;
   I. Labucka, sędzia;
   V. Kreuschitz, sędzia.

         Piąta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

   A. Dittrich, prezes izby, F. Dehousse, J. Schwarcz, V. Tomljenović i A.M. Collins, sędziowie.

         Piąta izba w składzie trzech sędziów:

   A. Dittrich, prezes izby;
   J. Schwarcz, sędzia;
   V. Tomljenović, sędzia.

         Szósta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

   S. Frimodt Nielsen, prezes izby, F. Dehousse, I. Wiszniewska-Białecka, A.M. Collins i I. Ulloa Rubio, sędziowie.

         Szósta izba w składzie trzech sędziów:

   S. Frimodt Nielsen, prezes izby;
   F. Dehousse, sędzia;
   A.M. Collins, sędzia.

         Siódma izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

   M. van der Woude, prezes izby, I. Wiszniewska-Białecka, M. Kynczewa, C. Wetter i I. Ulloa Rubio, sędziowie.

         Siódma izba w składzie trzech sędziów:

   M. van der Woude, prezes izby;
   I. Wiszniewska-Białecka, sędzia;
   I. Ulloa Rubio, sędzia.

         Ósma izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

   D. Gratsias, prezes izby, O. Czúcz, A. Popescu, M. Kynczewa i C. Wetter, sędziowie.

         Ósma izba w składzie trzech sędziów:

   D. Gratsias, prezes izby;
   M. Kynczewa, sędzia;
   C. Wetter, sędzia.

         Dziewiąta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

   G. Berardis, prezes izby, O. Czúcz, I. Pelikánová, A. Popescu i E. Buttigieg, sędziowie.

         Dziewiąta izba w składzie trzech sędziów:

   G. Berardis, prezes izby;
   O. Czúcz, sędzia;
   A. Popescu, sędzia.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013, s. 2.


title: Wykreślenie sprawy C-457/04

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/34

         Wykreślenie sprawy C-457/04 (1)

   (2005/C 182/63)

      (Język postępowania: portugalski)

   Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-457/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005


title: Sprawa T-764/16: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2016 r. – Paulini/EBC

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/42

         Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2016 r. – Paulini/EBC
   (Sprawa T-764/16)
   (2017/C 014/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jörn Paulini (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 grudnia 2015 r., zmienionej w dniu 10 lutego 2016 r., informującej skarżącego o świadczeniu, które przyznano mu w ramach corocznego przeglądu wynagrodzeń i nagród (ASBR) za 2015 r.;

               —

               przyznanie skarżącemu odszkodowania za szkodę opisaną w pkt 99-103 skargi;

               —

               przyznanie skarżącemu zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej doznał, oszacowanego na 10 000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem wytycznych w sprawie ASBR za 2015 r. w zakresie, w jakim naruszają one zasadę niedyskryminacji, art. 51 warunków zatrudnienia oraz art. 12 i 21 Karty praw podstawowych UE. Na zasadzie pomocniczości, zarzut dotyczy niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim narusza ona wytyczne w sprawie ASBR za 2015 r. i jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie.
               Skarżący uważa, że wytyczne w sprawie ASBR za 2015 r. są niezgodne z prawem w zakresie, w jakim stawiają w niekorzystnej sytuacji członków personelu, którzy cechują się ograniczoną dyspozycyjnością dla służb, dla których pracują z powodów, które są obiektywnie poza ich kontrolą, takich jak zwolnienia chorobowe, praca w niepełnym wymiarze czasu pracy ze względu na niepełnosprawność lub czasowe oddelegowanie w ramach komitetu pracowniczego (lub ich kombinacji), w porównaniu ze współpracownikami dyspozycyjnymi w pełnym wymiarze czasu pracy dla swych służby. Zaskarżona decyzja, która została wydana na podstawie niezgodnych z prawem wytycznych w sprawie ASBR jest w konsekwencji również niezgodna z prawem.
               Na zasadzie pomocniczości, gdyby należało uznać wytyczne w sprawie ASBR za 2015 r. za zgodne z prawem, skarżący uważa jednak, że zaskarżona decyzja narusza te wytyczne w zakresie, w jakim jego nieobecności zostały wykorzystane jako dyskryminujący element w jego sprawie, a powinny zostać one zinterpretowane jako pozytywna postawa, która pozytywnie wpływa na świadczenie ASBR. Wszystkie czynniki, które należy oceniać zgodnie z wytycznymi w sprawie ASBR za 2015 r. powinny w sposób oczywisty doprowadzić do wyższego świadczenia ASBR.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący – w odniesieniu do zastosowania formuły obowiązującej w stosunku do działań reprezentacji personelu, pozwalających na oddelegowanie ze służby – niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nie zneutralizowała nieobecności wskutek choroby, a zatem narusza decyzję z dnia 18 grudnia 2008 r., zasadę niedyskryminacji, art. 12 i 21 Karty praw podstawowych UE oraz art. 51 warunków zatrudnienia. Na zasadzie pomocniczości, gdyby należało uznać, że decyzja z dnia 18 grudnia 2008 r. nie pozwala na zneutralizowanie nieobecności wskutek choroby, skarżący podnosi zarzut niezgodności z prawem decyzji z dnia 18 grudnia 2008 r. w tym względzie.
               Skarżący uważa, że EBC powinien był zneutralizować jego nieobecność wskutek choroby, tak jak to wynika ze zwolnienia z pracy w styczniu i lutym 2015 r., gdy obliczono jego świadczenie ASBR w odniesieniu do jego działalności jako członka komitetu pracowniczego przy użyciu formuły z decyzji z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie formuły ASBR dla pracowników w związku z ich działalnością w komitecie pracowniczym.
               W przypadku, gdyby decyzja z dnia 18 grudnia 2008 r. nie pozwalała na taką możliwość, skarżący kwestionuje w niniejszej skardze, na zasadzie pomocniczości, zgodność z prawem tej decyzji w tym zakresie, że członkowie komitetu pracowniczego, których zwolnienie ze świadczenia pracy musiało zostać rozdystrybuowane z powodu nieobecności spowodowanej stanem zdrowia są w niekorzystnej sytuacji w porównaniu ze swoimi kolegami pracującymi w pełnym wymiarze czasu pracy, mimo podobnej wydajności lub wyników, i są w niekorzystnej sytuacji ze względu na ich zaangażowanie w komitet pracowniczy.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący, w odniesieniu do praktyki zaokrąglania, naruszenia decyzji EBC z dnia 18 grudnia 2008 r. w zakresie, w jakim omawiana decyzja nie pozwala na zaokrąglanie dla członków komitetu pracowniczego. Na zasadzie pomocniczości, gdyby decyzja z dnia 18 grudnia 2008 r. umożliwiała zaokrąglanie dla członków komitetu pracowniczego, skarżący podnosi, że jest oczywiście bezzasadna i nieodpowiednia w tym względzie.
               W ramach zarzutu drugiego skarżący zakwestionował zgodność z prawem decyzji z dnia 18 grudnia 2008 r., jeśli decyzja miałaby być interpretowana w ten sposób, że nie pozwala EBC na zneutralizowanie nieobecności wskutek choroby skarżącego przy zastosowaniu formuły określonej w celu obliczenia świadczenia ASBR. W ramach tego zarzutu zakwestionował on zgodność tej decyzji z prawem tylko w tym zakresie. Ponadto, EBC stosuje praktykę, która polega na zaokrąglaniu wyniku formuły, aby przełożyć go na punkty, a potem przełożyć te zaokrąglone punkty z powrotem na procenty w celu określenia podwyżki wynagrodzenia przyznanej pracownikowi.
               Skarżący kwestionuje tę praktykę, która nie ma podstawy prawnej w obowiązujących przepisach, a w szczególności w decyzji z dnia 18 grudnia 2008 r. Na zasadzie pomocniczości, gdyby decyzję z dnia 18 grudnia 2008 r. należało interpretować w ten sposób, że umożliwia zaokrąglanie świadczeń ASBR dla członków komitetu pracowniczego, skarżący podnosi, że decyzja ta jest niezgodna z prawem w tym względzie, ponieważ jest w oczywisty sposób bezzasadna i nieodpowiednia.


title: Sprawa T-255/13: Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2015 r. – Włochy/Komisja (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Ryczałtowe korekty finansowe — Płatności bezpośrednie — Warunkowość — Pomoc z tytułu przetwórstwa owoców cytrusowych — Warunki akredytacji agencji płatniczej)

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/18

         Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2015 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-255/13) (1)

   ((EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Ryczałtowe korekty finansowe - Płatności bezpośrednie - Warunkowość - Pomoc z tytułu przetwórstwa owoców cytrusowych - Warunki akredytacji agencji płatniczej))
   (2016/C 007/25)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez B. Tidore i M. Salvatorellego, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/123/UE z dnia 26 lutego 2013 r. wyłączającej z finansowania przez Unię Europejską niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 67, s. 20) w zakresie, w jakim zawiera ona ryczałtowe korekty finansowe dotyczące wydatków poniesionych przez Republikę Włoską.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.


title: Sprawa C-404/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság — Republika Węgierska) — Postępowanie karne przeciwko Győrgy Katz przeciwko Istvánowi Rolandowi Sósowi (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2001/220/WSiSW — Pozycja ofiar w postępowaniu karnym — Oskarżyciel subsydiarny — Zeznanie ofiary w charakterze świadka)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság — Republika Węgierska) — Postępowanie karne przeciwko Győrgy Katz przeciwko Istvánowi Rolandowi Sósowi
   (Sprawa C-404/07) (1)

   (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2001/220/WSiSW - Pozycja ofiar w postępowaniu karnym - Oskarżyciel subsydiarny - Zeznanie ofiary w charakterze świadka)
   (2008/C 301/20)
   Język postępowania: węgierski
   Sąd krajowy
   Fővárosi Bíróság
   Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Győrgy Katz przeciwko Istvánowi Rolandowi Sósowi
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Fővárosi Bíróság — Wykładnia art. 2 i 3 decyzji ramowej Rady 2001/220/WSiW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym — Uregulowanie krajowe wyłączające możliwość złożenia zeznań przez ofiarę w postępowaniu karnym wszczętym przez nią w charakterze oskarżyciela subsydiarnego
   Sentencja
   Artykuły 2 i 3 decyzji ramowej Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym należy dokonywać w ten sposób, że nie nakładają one na sądy krajowe obowiązku zezwolenia ofierze przestępstwa na bycie przesłuchaną w charakterze świadka w ramach postępowania z oskarżenia subsydiarnego, takiego jak w sprawie przed sądem odsyłającym. Jednakże w sytuacji, gdy taka możliwość nie istnieje, ofierze należy umożliwić złożenie zeznania, które będzie brane pod uwagę jako dowód w sprawie

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-462/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 31 sierpnia 2015 r. – Verners Pudāns

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 31 sierpnia 2015 r. – Verners Pudāns
   (Sprawa C-462/15)
   (2015/C 381/21)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Verners Pudāns

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 (1) z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 należy interpretować w ten sposób, że zezwala on co do zasady na objęcie przez państwo członkowskie podatkiem dochodowym płatności dokonywanych w ramach systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia?

      (1)  Dz.U. L 30, s. 16.


title: Sprawa T-598/11: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2011 r. — MPDV Mikrolab przeciwko OHIM (Lean Performance Index)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/29

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2011 r. — MPDV Mikrolab przeciwko OHIM (Lean Performance Index)
   (Sprawa T-598/11)
   2012/C 32/60
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor (Mosbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Göpfert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 września 2011 r. wydanej w sprawie R 131/2011-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Lean Performance Index” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35 i 42

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ rozpatrywany znak towarowy ma charakter odróżniający, a nie opisowy.


title: Sprawa C-568/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Azienda Ospedaliero-Universitaria di Careggi-Firenze/Data Medical Service srl [Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne na usługi — Dyrektywa 92/50/EWG — Artykuł 1 lit. c) i art. 37 — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 1 ust. 8 akapit pierwszy i art. 55 — Pojęcia „usługodawcy” i  „wykonawcy”  — Uniwersytecka publiczna placówka szpitalna — Placówka posiadająca osobowość prawną oraz autonomię w zakresie działalności gospodarczej i organizacji — Działalność o zasadniczo niezarobkowym charakterze — Instytucjonalny cel obejmujący świadczenie usług opieki zdrowotnej — Możliwość oferowania analogicznych usług na rynku — Dopuszczenie do udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówienia publicznego]

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/14

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Azienda Ospedaliero-Universitaria di Careggi-Firenze/Data Medical Service srl
   (Sprawa C-568/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne na usługi - Dyrektywa 92/50/EWG - Artykuł 1 lit. c) i art. 37 - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 1 ust. 8 akapit pierwszy i art. 55 - Pojęcia „usługodawcy” i „wykonawcy” - Uniwersytecka publiczna placówka szpitalna - Placówka posiadająca osobowość prawną oraz autonomię w zakresie działalności gospodarczej i organizacji - Działalność o zasadniczo niezarobkowym charakterze - Instytucjonalny cel obejmujący świadczenie usług opieki zdrowotnej - Możliwość oferowania analogicznych usług na rynku - Dopuszczenie do udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówienia publicznego])
   (2015/C 065/19)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Azienda Ospedaliero-Universitaria di Careggi-Firenze

      Strona pozwana: Data Medical Service srl

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 lit. c) dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi sprzeciwia się przepisom krajowym, które wykluczają udział publicznej placówki szpitalnej, takiej jak będąca przedmiotem postępowania głównego, w postępowaniach w sprawie udzielania zamówień publicznych z uwagi na jej status publicznej jednostki gospodarczej, jeżeli i w zakresie w jakim placówka ta może działać na rynku zgodnie ze swoimi instytucjonalnymi i statutowymi celami.

               2)

               Przepisy dyrektywy 92/50, a w szczególności ogólne zasady wolnej konkurencji, niedyskryminacji i proporcjonalności, które leżą u podstaw tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym zezwalającym na to, by publiczna placówka szpitalna, taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego, uczestniczyła w przetargu i przedłożyła ofertę, z którą nie można konkurować z uwagi na finansowanie ze środków publicznych, z którego placówka ta korzysta. Jednakże w ramach badania rażąco niskiej ceny oferty na podstawie art. 37 tej dyrektywy instytucja zamawiająca może uwzględnić finansowanie ze środków publicznych, z którego korzysta taka placówka w związku z możliwością odrzucenia tej oferty.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa C-379/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel — Belgia) — Maurits Casteels przeciwko British Airways plc (Swobodny przepływ pracowników — Artykuły 45 TFUE i 48 TFUE — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Ochrona uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych — Brak działania ze strony Rady — Pracownik zatrudniany przez tego samego pracodawcę kolejno w różnych państwach członkowskich)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel — Belgia) — Maurits Casteels przeciwko British Airways plc
   (Sprawa C-379/09) (1)

   (Swobodny przepływ pracowników - Artykuły 45 TFUE i 48 TFUE - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Ochrona uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych - Brak działania ze strony Rady - Pracownik zatrudniany przez tego samego pracodawcę kolejno w różnych państwach członkowskich)
   2011/C 139/08
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Arbeidshof te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maurits Casteels

      Strona pozwana: British Airways plc

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Arbeidshof te Brussel — Wykładnia art. 39 WE oraz art. 42 WE dyrektywy Rady 98/49/WE z dnia 29 czerwca 1998 r. w sprawie ochrony uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych lub rentowych pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 209, s. 46) — Brak działania ze strony Rady — Pracownik zatrudniony kolejno (nie w ramach delegacji) w zakładach tego samego pracodawcy znajdujących się w różnych państwach członkowskich i każdorazowo obejmowany dodatkowym ubezpieczeniem emerytalnym mającym lokalny zakres stosowania

      Sentencja

               1)

               Artykuł 48 TFUE nie jest bezpośrednio skuteczny, na co osoba prywatna mogłaby powołać się względem jej pracodawcy należącego do sektora prywatnego w ramach sporu zawisłego przed sądami krajowymi.

               2)

               Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby w ramach obowiązkowego stosowania układu zbiorowego pracy:

                           —

                           dla celów ustalenia okresu prowadzącego do nabycia ostatecznych uprawnień do dodatkowych świadczeń emerytalnych w danym państwie członkowskim nie uwzględniało się okresów zatrudnienia ukończonych u tego samego pracodawcy w zakładach położonych w innych państwach członkowskich, i to na podstawie tej samej ogólnej umowy o pracę; oraz

                           —

                           pracownika przeniesionego za jego zgodą z zakładu jego pracodawcy położonego w jednym państwie członkowskim do innego zakładu tego samego pracodawcy, położonego w innym państwie członkowskim, należało uznać za opuszczającego tego pracodawcę z własnej woli.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa C-53/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 23 listopada 2015 r. w sprawie T-640/14, Beul/Parlament i Rada, wniesione w dniu 29 stycznia 2016 r. przez Carstena Renégo Beula

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/4

         Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 23 listopada 2015 r. w sprawie T-640/14, Beul/Parlament i Rada, wniesione w dniu 29 stycznia 2016 r. przez Carstena Renégo Beula
   (Sprawa C-53/16 P)
   (2016/C 191/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carsten René Beul (przedstawiciele: adwokaci H.M. Pott i T. Eckhold)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu z dnia 23 listopada 2015 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia (UE) nr 537/2014, posiłkowo odesłanie sprawy do Sądu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Za pośrednictwem skargi wniesionej do Sądu skarżący zmierzał do uzyskania stwierdzenia nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 537/2014 (1) z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymogów dotyczących ustawowych badań sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego, uchylającego decyzję Komisji 2005/909/WE.
   Skarżący jest biegłym rewidentem upoważnionym do prowadzenia działalności w Niemczech (a poza tym biegłym rewidentem według prawa Wielkiego Księstwa Luksemburga i Republiki Włoskiej). Jest on uprawniony do przeprowadzania ustawowych badań sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego. Jako biegły rewident podlega on w odniesieniu do całej swojej działalności nadzorowi Wirtschaftsprüferkammer (izby biegłych rewidentów), korporacji prawa publicznego, której członkami są biegli rewidenci i której organy są przez nich wybierane.
   Zaskarżone rozporządzenie (zwane dalej „rozporządzeniem”) przewiduje, że biegli rewidenci podlegają nadzorowi niezależnego, tzn. nieotrzymującego instrukcji w szczególności ze strony państwa, organu w odniesieniu do badania jednostek interesu publicznego. W organie tym nie może zasiadać w żadnym wypadku czynny biegły rewident, a biegły rewident, który nie prowadzi już działalności, dopiero po upływie dłuższego okresu po ukończeniu prowadzenia działalności w charakterze biegłego rewidenta.
   Skarżący uważa nowe uregulowanie za niekorzystne. Podnosi, że rozporządzenie narusza prawo Unii.
   Sąd odrzucił jego skargę jako niedopuszczalną. Uznał, że skarżący nie jest uprawniony do zaskarżenia rozporządzenia. Sąd uzasadnił to okolicznością, jakoby rozporządzenie nie dotyczyło skarżącego indywidualnie, gdyż należy on do kręgu osób podlegających unormowaniu w sposób abstrakcyjny i nie może powołać się na żadne prawa indywidualne.
   Skarżący podnosi natomiast, że unormowanie dotyczy go bezpośrednio i indywidualnie. W szczególności krąg adresatów unormowania jest otwarty, również – co nie najmniej istotne – dlatego, że pomiędzy wydaniem rozporządzenia a chwilą, od której się stosuje, rozciąga się okres, w trakcie którego do kręgu wykonujących zawód może dołączyć nieokreślona liczba osób.
   Zdaniem skarżącego Sąd nie uwzględnił okoliczności, że unormowanie dotyczy skarżącego bezpośrednio i indywidualnie. W szczególności krąg wykonujących zawód jest określony w każdym momencie przy zastosowaniu nadzoru wynikającego z prawa Unii. Okoliczność, że między wydaniem rozporządzenia a chwilą, od której się stosuje, rozciąga się pewien okres, nie może być rozstrzygająca w odniesieniu do istnienia ochrony prawnej.
   Ponadto skarżący jest zdania, że w razie przyjęcia, iż unormowanie nie dotyczy go indywidualnie, powstaje luka w ochronie prawnej. Lukę tę należy usunąć przy uwzględnieniu karty praw podstawowych, która chroni także wolność wyboru zawodu, i europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka. Jego zdaniem jest to objęte odpowiedzialnością i kontrolą sądów Unii Europejskiej, gdyż sądy te doprowadziły do okoliczności powodujących powstanie luki w ochronie prawnej.

      (1)  Dz.U. L 158, s. 77.


title: Sprawa C-542/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Pordenone (Włochy) w dniu 28 listopada 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Giorgio Fidenato

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Pordenone (Włochy) w dniu 28 listopada 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Giorgio Fidenato
   (Sprawa C-542/12)
   2013/C 63/13
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Pordenone

      Strony w postępowaniu głównym

   Giorgio Fidenato

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zezwolenie przewidziane w art. 1 ust. 2 decreto legislativo z dnia 24 kwietnia 2001 r. nr 212, w znaczeniu nadanym mu w orzecznictwie krajowym, jest czy nie jest zgodne z ogółem przepisów ustanowionych w dyrektywie 2001/18/WE (1);

               2)

               W szczególności, jeżeli państwo członkowskie uzależnia uprawę organizmów genetycznie zmodyfikowanych od uzyskania zezwolenia, które ma w sposób szczególny zagwarantować ochronę tak zwanej zasady współistnienia upraw, czy takie specjalne zezwolenie jest konieczne również w odniesieniu do organizmów genetycznie zmodyfikowanych, które są już uwzględnione we Wspólnym katalogu.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG; Dz.U. L 106, s. 1.


title: Sprawa T-420/08: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — SAZAS przeciwko Komisji

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/42

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — SAZAS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-420/08)
   (2008/C 313/77)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Združenje skladateljev, avtorjev in založnikov za zaščito avtorskih pravic Slovenije (Sazas) (Trzin, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat M. Favart)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (Sprawa COMP/C2/38698 — CISAC);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze niniejszej skargi skarżąca wnosi na podstawie art. 230 WE o stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (Sprawa COMP/C2/38698 — CISAC) zarzucającej 24 związkom CISAC (1) — włącznie ze skarżącą — mającym siedziby na terytorium EOG branie udziału w uzgodnionej praktyce „koordynacji podziałów terytorialnych w ramach zawieranych przez związki autorów umów o wzajemnej reprezentacji określających, że licencje ograniczone są do terytorium państwowego każdej ze spółek zarządzających”.
   Główne zarzuty i argumenty są podobne lub identyczne w stosunku do tych, które podniesione zostały w sprawie T-413/08.

      (1)  Międzynarodowa Konfederacja Związków Autorów i Kompozytorów („CISAC”).


title: Sprawa C-564/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung przeciwko Pfeifer & Langen KG (Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej — Artykuły 3 i 4 — Środki administracyjne — Zwrot nienależnych korzyści — Odsetki za opóźnienie i odsetki za zwłokę należne na podstawie prawa krajowego — Stosowanie przepisów o przedawnieniu zawartych w rozporządzeniu nr 2988/95 do takich odsetek za zwłokę — Termin rozpoczęcia biegu przedawnienia — Pojęcie zawieszenia — Pojęcie przerwania)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung przeciwko Pfeifer & Langen KG
   (Sprawa C-564/10) (1)

   (Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Artykuły 3 i 4 - Środki administracyjne - Zwrot nienależnych korzyści - Odsetki za opóźnienie i odsetki za zwłokę należne na podstawie prawa krajowego - Stosowanie przepisów o przedawnieniu zawartych w rozporządzeniu nr 2988/95 do takich odsetek za zwłokę - Termin rozpoczęcia biegu przedawnienia - Pojęcie zawieszenia - Pojęcie przerwania)
   2012/C 151/12
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca rewizję: Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung

      Druga strona postępowania: Pfeifer & Langen KG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1) — Dochodzenie zwrotu bezprawnie przyznanej pomocy — Stosowanie art. 3 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 do przedawnienia roszczeń o odsetki należne na podstawie prawa krajowego obok zwrotu nienależnie otrzymanych kwot

      Sentencja

   Artykuł 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w ten sposób, że termin przedawnienia przewidziany w tym przepisie w odniesieniu do dochodzenia wierzytelności głównej o zwrot korzyści uzyskanej nienależnie z budżetu Unii nie ma zastosowania do dochodzenia roszczeń o odsetki naliczone od tej wierzytelności głównej, w sytuacji gdy obowiązek zapłaty odsetek wynika nie z prawa Unii, lecz ma podstawę jedynie w prawie krajowym.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 19 z 24.1.2009 .

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/1

         (2009/C 32/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 19 z 24.1.2009.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 6 z 10.1.2009.

      Dz.U. C 327 z 20.12.2008.

      Dz.U. C 313 z 6.12.2008.

      Dz.U. C 301 z 22.11.2008.

      Dz.U. C 285 z 8.11.2008.

      Dz.U. C 272 z 25.10.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-10/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 6 kwietnia 2016 r. – GABO:mi/Komisja [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dotacje — Szósty i siódmy program ramowy Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2002 – 2006 i 2007 – 2013) — Pisma zawierające żądanie zwrotu części przyznanych dotacji — Nota obciążeniowa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Dopuszczalność — Brak pilnego charakteru]

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/33

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 6 kwietnia 2016 r. – GABO:mi/Komisja
   (Sprawa T-10/16 R)
   ([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dotacje - Szósty i siódmy program ramowy Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2002 – 2006 i 2007 – 2013) - Pisma zawierające żądanie zwrotu części przyznanych dotacji - Nota obciążeniowa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Dopuszczalność - Brak pilnego charakteru])
   (2016/C 191/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: GABO:mi Gesellschaft für Ablauforganisation:milliarium mbH & Co. KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Ahlhaus i C. Mayer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude, S. Lejeune i M. Sickierzyńska, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania, po pierwsze, dwóch pism Komisji z dnia 2 grudnia 2015 r., w których skarżąca została poinformowana, że instytucja ta przystąpi do odzyskania części dotacji przyznanych skarżącej w ramach szóstego i siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2002–2006 i 2007–2013) oraz, po drugie, noty obciążeniowej Komisji nakazującej skarżącej przekazanie kwoty 1 770 417,29 EUR najpóźniej do dnia 15 stycznia 2016 r.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie z dnia 18 stycznia 2016 r. wydane w sprawie T-10/16 R zostaje uchylone.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-253/16: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2016 r. – Cleversafe/EUIPO (Storage Beyond Scale)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/23

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2016 r. – Cleversafe/EUIPO (Storage Beyond Scale)
   (Sprawa T-253/16)
   (2016/C 287/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cleversafe, Inc. (Chicago, Illinois, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: adwokat A. Lingenfelser)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Storage Beyond Scale” – zgłoszenie nr 13 975 446

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2016 r. w sprawie R 2240/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

      Podniesiony zarzut

               —

               Wyrazy tworzące znak towarowy nie są ograniczone do zachwalającego znaczenia, jak twierdzi ekspert.


title: Sprawa T-239/14: Postanowienie Sądu z dnia 26 sierpnia 2015 r. – Monard/Komisja

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/58

         Postanowienie Sądu z dnia 26 sierpnia 2015 r. – Monard/Komisja
   (Sprawa T-239/14) (1)

   (2015/C 381/72)
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa T-855/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 10 marca 2017 r. – Fertisac/ECHA (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — REACH — Opłata należna za rejestrację substancji — Ulga przyznana mikro-, małym i średnim przedsiębiorstwom — Decyzja nakładająca opłatę administracyjną oraz opłatę dodatkową — wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/47

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 10 marca 2017 r. – Fertisac/ECHA
   (Sprawa T-855/16 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - REACH - Opłata należna za rejestrację substancji - Ulga przyznana mikro-, małym i średnim przedsiębiorstwom - Decyzja nakładająca opłatę administracyjną oraz opłatę dodatkową - wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 144/65)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fertisac, SL (Atarfe, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Gomez Rodriguez)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: E. Maurage, J.P. Trnka i M. Heikkilä, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata C. Molyneux)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 TFUE i 279 TFUE mający na celu zawieszenie wykonania decyzji SME (2016) 5150 z dnia 15 listopada 2016 r., w której stwierdzono, że skarżąca nie mogła skorzystać z mających zastosowanie do średnich przedsiębiorstw obniżek opłaty oraz z faktur ECHA nro10060160 i nro10060161 wystawionych na podstawie owej decyzji dnia 15 listopada 2016 r.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-413/06 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 lipca 2008 r. — Bertelsmann AG, Sony Corporation of America przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Independent Music Publishers and Labels Association (Impala, międzynarodowe stowarzyszenie), Sony BMG Music Entertainment BV (Odwołanie — Konkurencja — Kontrola koncentracji przedsiębiorstw — Wspólne przedsiębiorstwo Sony BMG — Skarga skierowana przeciwko stwierdzeniu nieważności decyzji Komisji uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem — Kontrola sądowa — Zakres — Wymogi dowodowe — Rola pisma w sprawie przedstawienia zarzutów — Wzmocnienie lub stworzenie zbiorowej pozycji dominującej — Uzasadnienie decyzji zezwalających na przeprowadzenie koncentracji — Wykorzystanie poufnych informacji)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 lipca 2008 r. — Bertelsmann AG, Sony Corporation of America przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Independent Music Publishers and Labels Association (Impala, międzynarodowe stowarzyszenie), Sony BMG Music Entertainment BV
   (Sprawa C-413/06 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Kontrola koncentracji przedsiębiorstw - Wspólne przedsiębiorstwo Sony BMG - Skarga skierowana przeciwko stwierdzeniu nieważności decyzji Komisji uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem - Kontrola sądowa - Zakres - Wymogi dowodowe - Rola pisma w sprawie przedstawienia zarzutów - Wzmocnienie lub stworzenie zbiorowej pozycji dominującej - Uzasadnienie decyzji zezwalających na przeprowadzenie koncentracji - Wykorzystanie poufnych informacji)
   (2008/C 223/10)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Bertelsmann AG (przedstawiciele: P. Chappatte i J. Boyce, Solicitors), Sony Corporation of America (przedstawiciele: N. Levy, Barrister, R. Snelders, adwokat, T. Graf, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Independent Music Publishers and Labels Association (Impala) (przedstawiciele: S. Crosby i J. Golding, Solicitors, I. Wekstein-Steg, adwokat), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Whelan oraz K. Mojzesowicz, działający w charakterze pełnomocników), Sony BMG Music Entertainment BV (przedstawiciele: N. Levy, Barrister, R. Snelders, adwokat, T. Graf, Rechtsanwalt)
   Przedmiot
   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 13 lipca 2006 r. w sprawie T-464/04 Impala przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 19 lipca 2004 r. uznającej za zgodną ze wspólnym rynkiem i porozumieniem o EOG koncentrację mającą na celu utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa łączącego działalność Sony i Bertelsmann w dziedzinie nagrań muzycznych (sprawa nr COMP/M.3333 — Sony/BMG)
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 13 lipca 2006 r. w sprawie T-464/04 Impala przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-900/16: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2016 r. – Casual Dreams/EUIPO – López Fernández (Dayaday)

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/12

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2016 r. – Casual Dreams/EUIPO – López Fernández (Dayaday)
   (Sprawa T-900/16)
   (2017/C 095/21)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Casual Dreams, SLU (Manresa, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Tarí Lázaro)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Miguel Ángel López Fernández (Fuensalida, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Miguel Ángel López Fernández

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Dayaday” – zgłoszenie nr 13 243 563

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 października 2016 r. w sprawie R 375/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 6 października 2016 r. w sprawie R 375/2016-2 w zakresie dotyczącym częściowego oddalenia odwołania od decyzji Wydziału Sprzeciwów EUIPO nr B 2 469 545 z dnia 17 grudnia 2015 r.;

               —

               odrzucenie dokonanego przez interwenienta zgłoszenia do rejestracji unijnego znaku towarowego nr 13 243 563 dla wszystkich towarów z klasy 9 i części towarów z klas 16 i 24, w odniesieniu do których Druga Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 w zakresie, w jakim utrzymuje w mocy oddalenie sprzeciwu i odwołania dotyczącego towarów z klas 9, 16 i 24 oraz przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej celem ponownego kompletnego rozpatrzenia względnej podstawy odmowy rejestracji określonej w tym przepisie;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy połﾅczone C-171/07 i C-172/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 maja 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht des Saarlandes — Niemcy) — Apothekerkammer des Saarlandes, Marion Schneider, Michael Holzapfel, Fritz Trennheuser, Deutscher Apothekerverband eV (C-171/07), Helga Neumann-Seiwert (C-172/07) przeciwko Saarland, Ministerium für Justiz, Gesundheit und Soziales (Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 43 WE — Zdrowie publiczne — Apteki — Przepisy zastrzegające wyłącznie na rzecz farmaceutów prawo prowadzenia apteki — Względy uzasadniające — Stałe i dobre jakościowo zaopatrzenie ludności w produkty lecznicze — Niezależność zawodowa farmaceutów)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 maja 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht des Saarlandes — Niemcy) — Apothekerkammer des Saarlandes, Marion Schneider, Michael Holzapfel, Fritz Trennheuser, Deutscher Apothekerverband eV (C-171/07), Helga Neumann-Seiwert (C-172/07) przeciwko Saarland, Ministerium für Justiz, Gesundheit und Soziales
   (Sprawy połączone C-171/07 i C-172/07) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 43 WE - Zdrowie publiczne - Apteki - Przepisy zastrzegające wyłącznie na rzecz farmaceutów prawo prowadzenia apteki - Względy uzasadniające - Stałe i dobre jakościowo zaopatrzenie ludności w produkty lecznicze - Niezależność zawodowa farmaceutów)
   2009/C 153/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht des Saarlandes

      Uczestnicy postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Apothekerkammer des Saarlandes, Marion Schneider, Michael Holzapfel, Fritz Trennheuser, Deutscher Apothekerverband eV, (C-171/07), Helga Neumann-Seiwert (C-172/07)

      Strona pozwana: Saarland, Ministerium für Justiz, Gesundheit und Soziales

      W obecności: DocMorris NV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht des Saarlandes — Wykładnia art. 10, 43 i 48 WE — Zezwolenie na prowadzenie aptek zastrzeżone w świetle ustawodawstwa krajowego dla farmaceutów osobiście zarządzających apteką — Zezwolenie udzielone przez władze krajowe osobie prawnej na podstawie bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego — Przesłanki niestosowania prawa krajowego)

      Sentencja

   Artykuł 43 WE i 48 WE nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak będące przedmiotem postępowań przed sądem krajowym, które uniemożliwia osobom nieposiadającym dyplomu farmaceuty, posiadanie i prowadzenie apteki.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa T-200/04: Skarga wniesiona dnia 28 maja 2004 r. przez Autonomiczny Region Sardynii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/24

         Skarga wniesiona dnia 28 maja 2004 r. przez Autonomiczny Region Sardynii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-200/04)
   (2004/C 217/45)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 28 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Autonomiczny Region Sardynii, reprezentowany przez Domenico Dodaro, avvocato.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               orzeczenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w której stwierdza, że pomoc przewidziana przez Włochy na podstawie art. 5 ustawy nr 22 Regionu Sardynii z dnia 17 listopada 2000 r. nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem,

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Komisja w trybie art. 88 ust. 2 stwierdziła niezgodność ze wspólnym rynkiem pomocy przewidzianej w art. 5 ustawy regionalnej 22/2000, który ustanawia pomoc na rzecz hodowców w celu zwalczania choroby zakaźnej zwanej „chorobą niebieskiego języka owiec (blue Tongue)”. Ustawa ta przewiduje szereg działań na rzecz hodowców, którzy ponieśli negatywne skutki choroby „blue Tongue”.
   Na poparcie swojego wniosku skarżący Region przedstawia następujące zarzuty:

               —

               naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, w zakresie w jakim w postępowaniu prowadzonym przez Komisję w celu oceny zgodności pomocy, pominięto informacje dostępne w formularzu zgłoszenia oraz informacje uzupełnione przez Region Sardynii w okresie późniejszym, w szczególności w zakresie następujących okoliczności:

                           —

                           pomoc nie jest przeznaczona dla przedsiębiorstw przetwórczych, lecz stanowi konieczny środek uzupełniający odszkodowanie z tytułu utraty dochodu przez producentów, w następstwie zwiększonego wpływu kosztów stałych spółdzielni na podział dochodów netto;

                           —

                           dowód w zakresie związku przyczynowego między wystąpieniem choroby i zmniejszeniem dostaw nie może być przeprowadzony w sposób abstrakcyjny, lecz zależy od praktycznego stosowania przepisów prawnych o pomocy, ukształtowanych w sposób wykluczający skorzystanie z pomocy w przypadkach innych niż związane z „blue Tongue”. Wskazanie hipotetycznych powodów, innych niż zmniejszenie dostaw, nie jest wystarczająco uzasadnione i pozostaje w sprzeczności z faktami znanymi Komisji Europejskiej;

                           —

                           spółdzielnie będące beneficjentami pomocy nie mają żadnej swobody w dostępie do zastępczych źródeł zaopatrzenia.

               —

               naruszenie przepisów Traktatu ustanawiającego WE i zasad prawa dotyczących jego stosowania, w zakresie w jakim:

                           —

                           Komisja naruszyła zasadę effet utile [skuteczności] wyłączając stosowanie art. 87 ust. 2 lit. b), między innymi dlatego że władze włoskie nie powołały się na ten przepis. Zdaniem skarżącego Komisja powinna odpowiednio uzasadnić niezastosowanie powyższego przepisu. Jest oczywiste, że w świetle zasady effet utile [skuteczności], Komisja nie mogła oprzeć się na braku powołania powyższego przepisu przez władze włoskie.

                           —

                           Komisja naruszyła art. 87 ust. 3 lit c) w zakresie w jakim nie dostrzegła, że środek uznany za niezgodny ze wspólnym rynkiem ma identyczny charakter jak środki zatwierdzone przez samą Komisję decyzją SG(01) D/285817 z 2 lutego 2001 r. dotyczącą art. 3 ustawy regionalnej 22/2000.