title: Sprawa T-133/19: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Off-White / EUIPO (OFF-WHITE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego OFF-WHITE – Częściowe odrzucenie zgłoszenia do rejestracji – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Brak charakteru odróżniającego – Nazwa koloru – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001]

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/32

      Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Off-White / EUIPO (OFF-WHITE)
      (Sprawa T-133/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego OFF-WHITE - Częściowe odrzucenie zgłoszenia do rejestracji - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Nazwa koloru - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001)
      (2020/C 287/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Off-White LLC (Springfield, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Decker)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Crawcour, J. Crespo Carrillo i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 grudnia 2018 r. (sprawa R 580/2018-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego OFF-WHITE jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 14 grudnia 2018 r. (sprawa R 580/2018-2) w zakresie, w jakim Izba ta odmówiła rejestracji oznaczenia graficznego OFF-WHITE jako unijnego znaku towarowego w odniesieniu do towarów ujętych w klasach 19 i 20 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, oraz w odniesieniu do „zegarków; zegarów ściennych; przyrządów zegarmistrzowskich i chronometrycznych; bransoletek do zegarków; kopert do zegarków; kasetek na zegarki; pudełek na biżuterię oraz kamieni szlachetnych i kamieni półszlachetnych ujętych w klasie 14.

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Off-White LLC, w tym niezbędne koszty poniesione w związku z postępowaniem odwoławczym przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-846/19: Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2020 r. – Golden Omega / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Unia celna – Wspólna taryfa celna – Nomenklatura taryfowa – Klasyfikacja według Nomenklatury scalonej – Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych – Brak indywidualnego oddziaływania – Niedopuszczalność]

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/33

      Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2020 r. – Golden Omega / Komisja
      (Sprawa T-846/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Unia celna - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura taryfowa - Klasyfikacja według Nomenklatury scalonej - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2020/C 287/52)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Golden Omega, SA (Santiago, Chile) (przedstawiciel: adwokat S. Moolenaar)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Roels i M. Salyková, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1661 z dnia 24 września 2019 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz.U. 2019, L 251, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Golden Omega, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2020.


title: Sprawa T-364/20: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2020 r. – Dania / Komisja

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/33

      Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2020 r. – Dania / Komisja
      (Sprawa T-364/20)
      (2020/C 287/53)
      Język postępowania: duński

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Danii (przedstawiciele: J. Nymann-Lindegren i M. Wolff, w charakterze pełnomocników, wspierani przez adwokatów R. Holdgaarda i J. Pinborga)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie pomocy państwa S.A.39078 – 2019/C (ex 2014/N) wdrożonej przez Danię na rzecz Femern A/S w zakresie, w jakim stwierdza się w niej, że „środki polegające na dokapitalizowaniu oraz połączeniu pożyczek państwowych i gwarancji państwowych na rzecz Femern A/S, które przynajmniej częściowo Dania udzieliła niezgodnie z prawem, stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej”.

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja błędnie uznała, że finansowanie Femern A/S stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
                  Zarzut pierwszy dzieli się na cztery części.
                  Po pierwsze, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza prawo w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w motywach 190–194, że działalność Femern A/S nie wchodzi w zakres wykonywania władzy publicznej. W tym względzie skarżąca podnosi:

                              —

                              że metoda zastosowana przez Komisję w motywach 190–194 w celu ustalenia, czy działalność Femern A/S wchodzi w zakres wykonywania władzy publicznej jest sprzeczna z art. 107 ust. 1 TFUE;

                              —

                              że przy ocenie, czy działalność Femern A/S wchodzi w zakres wykonywania władzy publicznej, która to ocena jest obca przepisom Unii w dziedzinie pomocy państwa i konkurencji, Komisja naruszyła prawo, przywiązując wagę do kwestii istnienia podmiotów prywatnych, których działalność można by uznać za alternatywną w stosunku do działalności Femern A/S i które uważają się za konkurujące z Femern A/S;

                              —

                              że stwierdzając w szczególności, że działalność Femern A/S polegająca na tworzeniu i eksploatacji połączenia między dwoma wybrzeżami nie wchodzi w zakres wykonywania władzy publicznej, Komisja naruszyła prawo.

                        Po drugie, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza prawo w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w motywie 193, że Femern A/S oferuje usługi transportowe na rynku, na którym konkuruje z osobami trzecimi.
                  Po trzecie, skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo stwierdzając w motywach 192–194 i 196 zaskarżonej decyzji że Femern A/S jest „podmiotem gospodarczym podlegającym „logice ekonomicznej”, który „prowadzi działalność komercyjną” polegającą na obsłudze stałego połączenia.
                  Po czwarte, skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo stwierdzając w motywach 233–240, że finansowanie Femern A/S może zakłócać konkurencję i wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że Femern A/S przed udostępnieniem do użytku stałego połączenia prowadziła działalność gospodarczą konkurując z innymi podmiotami.
                  Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza prawo w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w motywie 198, że finansowanie Femern A/S stanowiło pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE nawet w momencie rozpoczęcia robót budowlanych.


title: Sprawa T-420/20: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2020 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Huawei Technologies (GT8)

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/35

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2020 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Huawei Technologies (GT8)
      (Sprawa T-420/20)
      (2020/C 287/54)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sony Interactive Entertainment Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC i adwokat M. Maier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Huawei Technologies Co. Ltd (Shenzhen, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „GT8”– zgłoszenie nr 14 738 281

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 kwietnia 2020 r. w sprawie R 1611/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, iż Izba Odwoławcza nie określiła szczegółowo właściwego kręgu odbiorców;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, iż Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę dowodów dotyczących prawdopodobnego postrzegania wcześniejszego unijnego znaku towarowego przez właściwy krąg odbiorców;

                  —

                  Nieuwzględnienie innych kwestii spornych wynikających z wyżej wymienionych art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5;

                  —

                  Niezastosowanie krajowych przepisów, o których mowa w art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, iż Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę innych kwestii wynikających z prawa odnoszącego się do bezprawnego używania nazwy (law of passing off).


title: Sprawa T-421/20: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2020 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Huawei Technologies (GT3)

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/36

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2020 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Huawei Technologies (GT3)
      (Sprawa T-421/20)
      (2020/C 287/55)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sony Interactive Entertainment Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC i adwokat M. Maier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Huawei Technologies Co. Ltd (Shenzhen, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „GT3”– zgłoszenie nr 14 738 264

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 kwietnia 2020 r. w sprawie R 1609/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, iż Izba Odwoławcza nie określiła szczegółowo właściwego kręgu odbiorców;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, iż Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę dowodów dotyczących prawdopodobnego postrzegania wcześniejszego unijnego znaku towarowego przez właściwy krąg odbiorców;

                  —

                  Nieuwzględnienie innych kwestii spornych wynikających z wyżej wymienionych art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5;

                  —

                  Niezastosowanie krajowych przepisów, o których mowa w art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, iż Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę innych kwestii wynikających z prawa odnoszącego się do bezprawnego używania nazwy (law of passing off).


title: Sprawa T-422/20: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2020 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Huawei Technologies (GT5)

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/37

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2020 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Huawei Technologies (GT5)
      (Sprawa T-422/20)
      (2020/C 287/56)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sony Interactive Entertainment Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC i adwokat M. Maier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Huawei Technologies Co. Ltd (Shenzhen, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „GT5”– zgłoszenie nr 14 738 272

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 kwietnia 2020 r. w sprawie R 1600/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, iż Izba Odwoławcza nie określiła szczegółowo właściwego kręgu odbiorców;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, iż Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę dowodów dotyczących prawdopodobnego postrzegania wcześniejszego unijnego znaku towarowego przez właściwy krąg odbiorców;

                  —

                  Nieuwzględnienie innych kwestii spornych wynikających z wyżej wymienionych art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5;

                  —

                  Niezastosowanie krajowych przepisów, o których mowa w art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, iż Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę innych kwestii wynikających z prawa odnoszącego się do bezprawnego używania nazwy (law of passing off).


title: Sprawa T-423/20: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2020 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Huawei Technologies (GT9)

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/38

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2020 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Huawei Technologies (GT9)
      (Sprawa T-423/20)
      (2020/C 287/57)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sony Interactive Entertainment Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC i adwokat M. Maier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Huawei Technologies Co. Ltd (Shenzhen, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „GT9”– zgłoszenie nr 14 738 298

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 kwietnia 2020 r. w sprawie R 1610/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, iż Izba Odwoławcza nie określiła szczegółowo właściwego kręgu odbiorców;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, iż Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę dowodów dotyczących prawdopodobnego postrzegania wcześniejszego unijnego znaku towarowego przez właściwy krąg odbiorców;

                  —

                  Nieuwzględnienie innych kwestii spornych wynikających z wyżej wymienionych art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5;

                  —

                  Niezastosowanie krajowych przepisów, o których mowa w art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, iż Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę innych kwestii wynikających z prawa odnoszącego się do bezprawnego używania nazwy (law of passing off).


title: Sprawa T-434/20: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2020 r. – Włodarczyk/EUIPO – Ave Investment (dziandruk)

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/39

      Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2020 r. – Włodarczyk/EUIPO – Ave Investment (dziandruk)
      (Sprawa T-434/20)
      (2020/C 287/58)
      Język skargi: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Piotr Włodarczyk (Pabianice, Polska) (przedstawiciel: M. Bohaczewski, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ave Investment sp. z o.o. (Pabianice, Polska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy czerwono-szary „dziandruk” – unijny znak towarowy nr 15 742 091

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 maja 2020 r. w sprawie R 2192/2019-4

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania Skarżącego przed Sądem, jak i przed Wydziałem Unieważnień i Izbą Odwoławczą EUIPO;

                  —

                  tytułem subsydiarnym, obciążenie Ave Investment kosztami postępowania Skarżącego przed Sądem, jak i Wydziałem Unieważnień i Izbą Odwoławczą EUIPO.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001.


title: Sprawa T-451/20: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2020 r. – Facebook Irlandia / Komisja

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/39

      Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2020 r. – Facebook Irlandia / Komisja
      (Sprawa T-451/20)
      (2020/C 287/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Facebook Ireland Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: D. Jowell, QC, D. Bailey, Barrister, J. Aitken, D. Das, S. Malhi, R. Haria, M. Quayle, Solicitors i adwokat T. Oeyen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 3013 final z dnia 4 maja 2020 r. doręczonej stronie skarżącej w dniu 5 maja 2019 r. wydanej na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 1/2003 w toku dochodzenia w sprawie AT.40628 – Facebook Data-related practices;

                  —

                  ewentualnie: (i) stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji Facebook Data-related practices w zakresie, w jakim wymaga przedstawienia wewnętrznych dokumentów niemających znaczenia dla dochodzenia; lub (ii) stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji Facebook Data-related practices w celu umożliwienia niezależnym specjalistom z dziedziny prawa EOG przeprowadzenia „ręcznego” przeglądu dokumentów, do których odnosi decyzja Facebook Data-related practices w celu wyłączenia z obowiązku przedstawienia dokumentów, tych które są w oczywisty sposób nieistotne dla dochodzenia lub które są dokumentami osobistymi; lub (iii) stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji Facebook Data-related practices w zakresie, w jakim w jakim wymaga on niezgodnie z prawem przedstawienia nieistotnych dla sprawy dokumentów o charakterze osobistym lub prywatnym;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania poniesionym przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżona decyzja Facebook Data-related practices nie przedstawia przedmiotu dochodzenia Komisji w sposób wystarczająco jasny i spójny, co jest sprzeczne z wymogami art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz narusza prawo Facebooka do obrony i prawo do dobrej administracji.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżona decyzja Facebook Data-related practices, w zakresie w jakim wymaga przedstawienia dokumentów, z których wyraźna większość składa się z dokumentów całkowicie nieistotnych dla sprawy lub o charakterze osobistym, narusza zasadę konieczności przewidzianą art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 lub narusza prawo Facebooka do obrony lub stanowi nadużycie władzy.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym zaskarżona decyzja Facebook Data-related practices wymagając przedstawienia tak wielu dokumentów całkowicie nieistotnych dla sprawy lub dokumentów do charakterze osobistych (np.: korespondencja dotycząca kwestii zdrowotnych pracowników i ich rodzin; korespondencji w trakcie urlopu okolicznościowego ze względu na śmierć członka rodziny; korespondencja dotycząca testamentów, kurateli, opieki nad małoletnimi, osobistych inwestycji finansowych; podania o pracę i referencje; oceny wewnętrzne oraz dokumenty oceniające zagrożenia bezpieczeństwa dla siedziby i pracowników Facebooka), narusza podstawowe prawo do prywatności, zasadę proporcjonalności i podstawowe prawo do dobrej administracji. W konsekwencji zaskarżona decyzja Facebook Data-related practices narusza podstawowe prawo do prywatności chronione przez art. 7 Karty praw podstawowych. Decyzja Facebook Data-related practices narusza również zasadę proporcjonalności, ponieważ jej zakres jest zbyt szeroki i nie precyzuje w wystarczający sposób przedmiotu dochodzenia Komisji.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym zaskarżona decyzja Facebook Data-related practices nie wyjaśnia, w jaki sposób ustanowione w niej warunki wyszukiwania dokumentów będą wyszukiwały wyłącznie dokumenty, które są konieczne i mają znaczenie dla dochodzenia Komisji lub dlaczego nie jest dozwolona kontrola znaczenie dokumentów dla sprawy przez niezależnych specjalistów z dziedziny prawa EOG, ani też nie wyjaśnia lub nie ustanawia spełniającego wymogi prawne „biura danych” (ang. data room) dla dokumentów o charakterze osobistym lub dokumentów całkowicie nieistotnych dla sprawy, w związku z czym zawiera niewystarczające uzasadnienie, co stanowi naruszenie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 i art. 296 TFUE.


title: Sprawa T-452/20: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2020 r. – Facebook Irlandia / Komisja

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/40

      Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2020 r. – Facebook Irlandia / Komisja
      (Sprawa T-452/20)
      (2020/C 287/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Facebook Ireland Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: D. Jowell, QC, D. Bailey, Barrister, J. Aitken, D. Das, S. Malhi, R. Haria, M. Quayle, Solicitors i adwokat T. Oeyen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2020) 3013 final z dnia 4 maja 2020 r. (sprawa AT.40684 – Facebook Marketplace) w zakresie, w jakim wymaga przedłożenia dokumentów wewnętrznych wyszczególnionych w załączniku I.B;

                  —

                  ewentualnie: (i) stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji Marketplace w zakresie, w jakim wymaga on niezgodnie z prawem przedstawienia dokumentów niemających znaczenia dla sprawy; (ii) stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w celu umożliwienia niezależnym specjalistom z dziedziny prawa UE przeprowadzenia kontroli adekwatności dokumentów, do których odnosi się wniosek o udostępnienie dokumentów, aby wyłączyć z obowiązku przedstawienia dokumenty, które są w oczywisty sposób nieistotne dla dochodzenia lub które są dokumentami osobistymi; lub (iii) stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim w jakim bezprawnie wymaga on niezgodnie z prawem przedstawienia nieistotnych dokumentów o charakterze osobistym lub prywatnym;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania poniesionym przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżona decyzja wymagając przedstawienia dokumentów, z których przeważająca większość jest całkowicie nieistotna dla sprawy lub ma charakter osobisty, narusza zasadę konieczności wyrażoną w art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 lub narusza prawo do obrony Facebooka lub stanowi nadużycie władzy. W konsekwencji Komisja naruszyła prawo lub popełniła błąd w ocenie stosując art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżona decyzja wymagając przedstawienia tak wielu dokumentów (na przykład: korespondencji pracowników dotyczącej kwestii zdrowotnych, korespondencji w trakcie urlopu okolicznościowego ze względu na śmierć członka rodziny, dokumentów dotyczących osobistych inwestycji w nieruchomości, podań o pracę, ocen wewnętrznych oraz dokumentów oceniających zagrożenia bezpieczeństwa dla członków rodzin kluczowych pracowników Facebooka) narusza prawo podstawowe do prywatności, zasadę proporcjonalności i prawo podstawowe do dobrej administracji.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym zaskarżona decyzja Marketplace nie wyjaśnia, w jaki sposób ustanowione w niej warunki wyszukiwania dokumentów będą odnosiły się jedynie do dokumentów niezbędnych lub istotnych dla dochodzenia Komisji, ani też dlaczego nie jest dozwolona kontrola znaczenie dokumentów dla sprawy przez niezależnych specjalistów z dziedziny prawa UE, ani nie wyjaśnia, ani też nie ustanawia spełniającego wymogi prawne „biura danych” (ang. data room) dla dokumentów o charakterze osobistym lub dokumentów całkowicie nieistotnych dla sprawy, w związku z czym zawiera niewystarczające uzasadnienie, co stanowi naruszenie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 i art. 296 TFUE.


title: Sprawa T-453/20: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2020 r. – KZ / Komisja

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/41

      Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2020 r. – KZ / Komisja
      (Sprawa T-453/20)
      (2020/C 287/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KZ (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności listy awansowanych urzędników, która ukazała się w informacjach administracyjnych nr 32-2019/14.11.2019 z dnia 14 listopada 2019 r. w zakresie, w jakim nie zawiera ona nazwiska skarżącego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, oparty na zarzucie niezgodności z prawem ogólnych przepisów wykonawczych (zwanych dalej „OPW”) do art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”). Skarżący kwestionuje wykładnię Komisji, która uważa, że art. 40 ust. 3 regulaminu pracowniczego oznacza, iż urzędnik przebywający na urlopie z przyczyn osobistych w dniu przyjęcia przez organ powołujący decyzji o awansach nie kwalifikuje się do otrzymania awansu w zakończonym w ten sposób postępowaniu. Skarżący przedstawia natomiast wykładnię celowościową i systemową art. 40 ust. 3 regulaminu pracowniczego i uważa, że Komisja poprzez swoją wykładnię narusza prawo do awansu w rozumieniu art. 45 regulaminu pracowniczego. Jego zdaniem Komisja narusza także zasady pewności prawa i spójności przepisów wynikających regulaminu, do których należą OPW, zasadę równego traktowania w toku kariery zawodowej na podstawie art. 5 ust. 5 regulaminu pracowniczego. Kwestionuje wreszcie brak logiki i proporcjonalności w zakresie skutków stosowania OPW.


title: Sprawa T-454/20: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2020 r. – Garment Manufacturers Association in Cambodia/Komisja

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/42

      Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2020 r. – Garment Manufacturers Association in Cambodia/Komisja
      (Sprawa T-454/20)
      (2020/C 287/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Garment Manufacturers Association in Cambodia (Phnom Penh, Kambodża) (przedstawiciele: adwokaci C. Ziegler i S. Monti)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2020/550 z dnia 12 lutego 2020 r. zmieniającego załączniki II i IV do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 w odniesieniu do czasowego wycofania rozwiązań, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 978/2012, w przypadku niektórych produktów pochodzących z Królestwa Kambodży, w części dotyczącej czasowego wycofania preferencji taryfowych GSP w odniesieniu do wszystkich kodów celnych, które mają wpływ na członków GMAC, tj. kodów HS wymienionych w tabeli w art. 1 pkt 1) oraz wszystkich kodów celnych HS wymienionych w tabeli w art. 1 pkt 2), z wyjątkiem kodu HS 1212 93;

                  —

                  obciążenie Komisji jej własnymi kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżone rozporządzenie narusza zasadę proporcjonalności i wymóg spójności między strategiami politycznymi i działaniami Unii. Zdaniem strony skarżącej Komisja nie dokonała prawidłowej oceny proporcjonalności częściowego czasowego wycofania preferencji celnych w odniesieniu do sektorów odzieży, obuwia i artykułów podróżnych w Kambodży.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw procesowych strony skarżącej ze względu na brak przedstawienia przez Komisję wystarczającego uzasadnienia zgodnie z art. 296 akapit 2 TFUE, co jest równoznaczne z naruszeniem prawa do dobrej administracji.


title: Sprawa T-459/20: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2020 r. – SBG / EUIPO – VF International (GEOGRAPHICAL NORWAY EXPEDITION)

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/44

      Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2020 r. – SBG / EUIPO – VF International (GEOGRAPHICAL NORWAY EXPEDITION)
      (Sprawa T-459/20)
      (2020/C 287/65)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Super Brand Licencing (SBG) (Villeurbanne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i A. Sion)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: VF International Sagl (Stabio, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy GEOGRAPHICAL NORWAY EXPEDITION w kolorach czarnym, szarobrązowym, czerwonym i białym – unijny znak towarowy nr 9 860 834

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 kwietnia 2020 r w sprawie R 664/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem przed Pierwszą Izbą Odwoławczą Urzędu.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 wynikające z błędnej oceny istnienia złej wiary w trakcie dokonywania zgłoszenia znaku towarowego.


title: Sprawa T-460/20: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2020 r. – SBG / EUIPO – VF International (Geographical Norway)

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/45

      Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2020 r. – SBG / EUIPO – VF International (Geographical Norway)
      (Sprawa T-460/20)
      (2020/C 287/66)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Super Brand Licencing (SBG) (Villeurbanne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i A. Sion)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: VF International Sagl (Stabio, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Geographical Norway – unijny znak towarowy nr 10 015 352

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 kwietnia 2020 r. w sprawie R 662/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem przed Pierwszą Izbą Odwoławczą Urzędu.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 wywodzone z błędnej oceny istnienia złej wiary w chwili zgłaszania znaku towarowego.


title: Sprawa C-304/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 29 kwietnia 2020 r. w sprawie T-108/19, Kerry Luxembourg / EUIPO, wniesione w dniu 10 lipca 2020 r. przez Kerry Luxembourg Sàrl

text:
               11.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/4

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 29 kwietnia 2020 r. w sprawie T-108/19, Kerry Luxembourg / EUIPO, wniesione w dniu 10 lipca 2020 r. przez Kerry Luxembourg Sàrl
      (Sprawa C-304/20 P)
      (2021/C 9/06)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Kerry Luxembourg Sàrl (przedstawiciele: A. von Mühlendahl, H. Hartwig, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 29 października 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył Kerry Luxembourg Sàrl jej własnymi kosztami.


title: Sprawa T-820/19: Wyrok Sądu z dnia 11 listopada 2020 r. – Totalizator Sportowy / EUIPO – Lottoland Holdings (Lottoland) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy Lottoland – Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe LOTTO i Lotto – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy lotto – Częściowe unieważnienie prawa do znaku – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak naruszenia renomy – Brak związku między rozpatrywanymi znakami towarowymi – Artykuł 8 ust. 5 i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               11.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/18

      Wyrok Sądu z dnia 11 listopada 2020 r. – Totalizator Sportowy / EUIPO – Lottoland Holdings (Lottoland)
      (Sprawa T-820/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Lottoland - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe LOTTO i Lotto - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy lotto - Częściowe unieważnienie prawa do znaku - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak naruszenia renomy - Brak związku między rozpatrywanymi znakami towarowymi - Artykuł 8 ust. 5 i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 9/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Totalizator Sportowy sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat B. Matusiewicz-Kulig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Sipos i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Lottoland Holdings Ltd (Ocean Village, Gibraltar) (przedstawiciel: adwokat A. Gérard)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 października 2019 r. (sprawa R 97/2019-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Totalizatorem Sportowym a Lottoland Holdings.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Totalizator Sportowy sp. z o.o. zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa C-382/19 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 listopada 2020 r. – Ralph Pethke / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnik – Wewnętrzna reorganizacja struktury Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) – Przeniesienie – Artykuł 7 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej – Ukryta kara – Interes służby – Równoważność stanowisk – Obowiązek uzasadnienia – Przeinaczenie okoliczności faktycznych – Mobbing – Artykuł 12a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/6

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 listopada 2020 r. – Ralph Pethke / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      (Sprawa C-382/19 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnik - Wewnętrzna reorganizacja struktury Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) - Przeniesienie - Artykuł 7 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej - Ukryta kara - Interes służby - Równoważność stanowisk - Obowiązek uzasadnienia - Przeinaczenie okoliczności faktycznych - Mobbing - Artykuł 12a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej)
      (2021/C 19/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ralph Pethke (przedstawiciel: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė i B. Wägenbaur, Rechtsanwälte)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

                  2)

                  Ralph Pethke pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.


title: Sprawa C-427/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad – Bułgaria) – „Bulstrad Vienna Insurance Group” АD / Olympic Insurance Company Ltd [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2009/138/WE – Artykuł 274 – Prawo właściwe mające zastosowanie do postępowania likwidacyjnego prowadzonego w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń – Cofnięcie zezwolenia [na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej] udzielonego towarzystwu ubezpieczeniowemu – Powołanie tymczasowego likwidatora – Pojęcie „decyzji o otwarciu [wszczęciu] postępowania likwidacyjnego w odniesieniu do zakładu ubezpieczeń” – Brak orzeczenia sądowego o wszczęciu postępowania likwidacyjnego w państwie członkowskim siedziby [zakładu ubezpieczeń] – Zawieszenie wszelkich postępowań sądowych wszczętych wobec danego zakładu ubezpieczeń w innych państwach członkowskich niż państwo członkowskie jego siedziby]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad – Bułgaria) – „Bulstrad Vienna Insurance Group” АD / Olympic Insurance Company Ltd
      (Sprawa C-427/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2009/138/WE - Artykuł 274 - Prawo właściwe mające zastosowanie do postępowania likwidacyjnego prowadzonego w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń - Cofnięcie zezwolenia [na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej] udzielonego towarzystwu ubezpieczeniowemu - Powołanie tymczasowego likwidatora - Pojęcie „decyzji o otwarciu [wszczęciu] postępowania likwidacyjnego w odniesieniu do zakładu ubezpieczeń” - Brak orzeczenia sądowego o wszczęciu postępowania likwidacyjnego w państwie członkowskim siedziby [zakładu ubezpieczeń] - Zawieszenie wszelkich postępowań sądowych wszczętych wobec danego zakładu ubezpieczeń w innych państwach członkowskich niż państwo członkowskie jego siedziby)
      (2021/C 19/08)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofiyski rayonen sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa:„Bulstrad Vienna Insurance Group” АD

         Strona pozwana: Olympic Insurance Company Ltd

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 274 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (wypłacalność II), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/58/UE z dnia 11 grudnia 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że decyzja właściwego organu o cofnięciu udzielonego zakładowi ubezpieczeń zezwolenia na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej i o powołaniu tymczasowego likwidatora dla tego zakładu może stanowić „decyzję o otwarciu [wszczęciu] postępowania likwidacyjnego w odniesieniu do zakładu ubezpieczeń” w rozumieniu tego artykułu tylko wtedy, gdy zgodnie z prawem państwa członkowskiego siedziby danego zakładu ubezpieczeń ów tymczasowy likwidator jest uprawniony do upłynnienia aktywów danego zakładu ubezpieczeń i do podziału uzyskanych z nich dochodów między jego wierzycieli, względnie gdy cofnięcie owemu zakładowi zezwolenia powoduje automatycznie wszczęcie postępowania likwidacyjnego bez konieczności wydania odpowiedniej formalnej decyzji przez odrębny organ.

                  2)

                  Artykuł 274 dyrektywy 2009/138, zmienionej dyrektywą 2013/58, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli nie są spełnione przesłanki wymagane do tego, by decyzja o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej przez zakład ubezpieczeń i o powołaniu tymczasowego likwidatora dla tego zakładu ubezpieczeń stanowiła „decyzję o otwarciu [wszczęciu] postępowania likwidacyjnego w odniesieniu do zakładu ubezpieczeń” w rozumieniu tego artykułu, wspomniany artykuł nie ustanawia obowiązku stosowania przez sądy innych państw członkowskich prawa państwa członkowskiego siedziby danego zakładu ubezpieczeń, które przewiduje zawieszenie wszelkich postępowań sądowych wszczętych przeciwko temu zakładowi ubezpieczeń.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa C-338/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi (Polska) w dniu 22 lipca 2020 r. – Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty przeciwko D.P.

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi (Polska) w dniu 22 lipca 2020 r. – Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty przeciwko D.P.
      (Sprawa C-338/20)
      (2021/C 19/19)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty

         Strona pozwana: D.P.

         Pytania prejudycjalne

      Czy doręczenie ukaranemu orzeczenia nakładającego karę pieniężną bez zapewnienia jego tłumaczenia na język zrozumiały dla adresata, upoważnia organ państwa wykonującego orzeczenie do odmowy jego wykonania na podstawie przepisów implementujących art. 20 ust. 3 decyzji ramowej 2005/214/WSiSW (1) z uwagi na naruszenie prawa do rzetelnego postępowania sądowego?

         (1)  Decyzja Ramowa Rady 2005/214/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym; Dz. U.2005, L 76 s. 16–30


title: Sprawa C-513/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 13 października 2020 r. — Autoridade Tributária e Aduaneira / Termas Sulfurosas de Alcafache, S.A.

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 13 października 2020 r. — Autoridade Tributária e Aduaneira / Termas Sulfurosas de Alcafache, S.A.
      (Sprawa C-513/20)
      (2021/C 19/22)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Strona przeciwna: Termas Sulfurosas de Alcafache, S.A.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy płatności uiszczane w zamian za usługę założenia indywidualnej karty każdego użytkownika, która zawiera kartotekę medyczną uprawniającą do nabycia „klasycznych zabiegów termalnych” mogą zostać objęte pojęciem „ściśle […] związane czynności” występującym w art. 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy VAT (1), a tym samym uznane za zwolnione z VAT?

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-518/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 16 października 2020 r. – XP / Fraport AG Frankfurt Airport Services Worldwide

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 16 października 2020 r. – XP/St. Vincenz-Krankenhaus GmbH
      (Sprawa C-518/20)
      (2021/C 19/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: XP

         Druga strona w postępowaniu rewizyjnym: St. Vincenz-Krankenhaus GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 7 dyrektywy 2003/88/WE (1) i art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej sprzeciwiają się wykładni przepisu krajowego takiego jak § 7 ust. 3 Bundesurlaubsgesetz, zgodnie z którą dotychczas niezrealizowane prawo do corocznego płatnego urlopu przysługującego pracownikowi, który w trakcie roku urlopowego stał się całkowicie niezdolny do pracy z przyczyn zdrowotnych i który jednak mógłby jeszcze skorzystać przynajmniej z części urlopu w trakcie roku urlopowego przed wystąpieniem niezdolności do pracy, w przypadku nieprzerwanie nadal występującej niezdolności do pracy, wygasa po upływie 15 miesięcy od zakończenia roku urlopowego również w przypadku, gdy pracodawca rzeczywiście nie umożliwił pracownikowi skorzystania z prawa do urlopu poprzez stosowne wezwanie i poinformowanie?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy w tych okolicznościach wygaśnięcie jest wyłączone również w późniejszym momencie w przypadku nadal utrzymującej się całkowitej niezdolności do pracy?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).


title: Sprawa C-536/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 22 października 2020 r. – UAB Tiketa / M.Š., VšĮ Baltic Music

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 22 października 2020 r. – UAB Tiketa / M.Š., VšĮ Baltic Music
      (Sprawa C-536/20)
      (2021/C 19/26)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: UAB Tiketa

         Pozostali uczestnicy postępowania kasacyjnego: M.Š., VšĮ Baltic Music

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy pojęcie przedsiębiorcy zdefiniowane w art. 2 pkt 2 dyrektywy 2011/83 (1) należy interpretować w ten sposób, że osoba działająca w charakterze pośrednika w związku z zakupem biletu przez konsumenta może być uznawana za przedsiębiorcę, na którym spoczywają obowiązki przewidziane w dyrektywie 2011/83, a zatem za stronę umowy sprzedaży lub umowy o świadczenie usług, przeciwko której to stronie konsument może podnieść roszczenia lub wytoczyć powództwo?

                              1.1.

                              Czy dla wykładni pojęcia przedsiębiorcy zdefiniowanego w art. 2 pkt 2 dyrektywy 2011/83 ma znaczenie, czy osoba działająca w charakterze pośrednika w związku z zakupem biletu przez konsumenta, zanim konsument zostanie związany umową zawieraną na odległość, udziela temu konsumentowi w jasny i zrozumiały sposób wszystkich informacji o głównym przedsiębiorcy, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. c) i d) dyrektywy 2011/83?

                              1.2.

                              Czy okoliczność istnienia stosunku pośrednictwa należy uznać za ujawnioną w przypadku, gdy osoba zaangażowana w proces zakupu biletu, zanim konsument zostanie związany umową zawieraną na odległość, udziela informacji o firmie i formie prawnej głównego przedsiębiorcy oraz informację o tym, że główny przedsiębiorca ponosi pełną odpowiedzialność w związku z wydarzeniem, jego jakością i treścią, jak również z przekazywanymi na jego temat informacjami, oraz zaznacza, że sama działa wyłącznie jako dystrybutor biletów i jest ujawnionym przedstawicielem?

                              1.3.

                              Czy pojęcie przedsiębiorcy zdefiniowane w art. 2 pkt 2 dyrektywy 2011/83 można interpretować w ten sposób, że – z uwagi na łączący strony stosunek prawny polegający na świadczeniu usługi o dwojakim charakterze (dystrybucji biletów i organizacji wydarzeń) – zarówno sprzedawcę biletów, jak i organizatora wydarzenia można uznać za przedsiębiorców, czyli za strony umowy konsumenckiej?

                  2.

                  Czy wymóg udzielenia informacji i udostępnienia tych informacji konsumentowi w prostym i zrozumiałym języku, ustanowiony w art. 8 ust. 1 dyrektywy 2011/83, należy interpretować i stosować w ten sposób, że obowiązek udzielenia informacji konsumentowi uznaje się za wykonany prawidłowo, jeżeli takie informacje są udzielane w regulaminie świadczenia usług przez pośrednika udostępnionym konsumentowi w witrynie internetowej tiketa.lt przed dokonaniem przez konsumenta płatności i potwierdzeniem, że zapoznał się on z regulaminem świadczenia usług przez pośrednika, oraz zobowiązaniem się do jego przestrzegania jako elementu warunków transakcji, która ma zostać zawarta w formie tak zwanej umowy „click-wrap”, czyli umowy, która wymaga aktywnego zaznaczenia odpowiedniego pola w systemie internetowym i kliknięcia konkretnego hiperłącza?

                              2.1.

                              Czy dla wykładni i stosowania tego wymogu ma znaczenie, że takie informacje nie są dostarczane na trwałym nośniku i że nie dostarcza się następnie potwierdzenia zawarcia umowy zawierającego wszystkie informacje wymagane na podstawie art. 6 ust. 1 dyrektywy 2011/83 na trwałym nośniku, jak wymaga tego art. 8 ust. 7 dyrektywy 2011/83?

                              2.2.

                              Czy zgodnie z art. 6 ust. 5 dyrektywy 2011/83 owe informacje zawarte w regulaminie świadczenia usług przez pośrednika tworzą integralną część umowy zawieranej na odległość niezależnie od tego, że owe informacje nie są dostarczane na trwałym nośniku lub że nie dostarcza się następnie potwierdzenia zawarcia umowy na trwałym nośniku?

         (1)  Dz.U. 2011, L 304, s. 64.


title: Sprawa C-554/20: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2020 r – Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/39

      Skarga wniesiona w dniu 26 października 2020 r – Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
      (Sprawa C-554/20)
      (2021/C 19/41)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Strony pozwane: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności następujących przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1055 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, (WE) nr 1072/2009 i (UE) nr 1024/2012 w celu dostosowania ich do zmian w transporcie drogowym:

                              a)

                              art. 1 pkt 3 w zakresie, w jakim przepis ten dodaje ust. 1 lit. b) i g) w art. 5 rozporządzenia 1071/20091) (1),

                              b)

                              art. 2 pkt 4 lit. a), dodającego ust. 2a w art. 8 rozporządzenia 1072/20092 (2),

                              c)

                              art. 2 pkt 5 lit. b), dodającego ust. 7 w art. 10 rozporządzenia 1072/2009;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

            Tytułem ewentualnym, na wypadek uznania przez Trybunał Sprawiedliwości, że zaskarżone przepisy rozporządzenia 2020/1055 nie mogą zostać oddzielone od reszty tego rozporządzenia bez zmiany jego istoty, Rzeczpospolita Polska wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia 2020/1055 w całości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Rzeczpospolita Polska podnosi przeciwko zaskarżonym przepisom rozporządzenia 2020/1055 następujące zarzuty:

                  1)

                  w odniesieniu art. 1 pkt 3 w zakresie, w jakim przepis ten dodaje ust. 1 lit. b) w art. 5 rozporządzenia 1071/2009:

                              a)

                              zarzut naruszenia zasady proporcjonalności (art. 5 ust. 4 TUE), art. 91 ust. 2 TFUE oraz art. 94 TFUE poprzez wprowadzenie obowiązku powrotu pojazdów do bazy eksploatacyjnej co osiem tygodni,

                              b)

                              zarzut naruszenia art. 11 TFUE i art. 37 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej poprzez nieuwzględnienie wymogów ochrony środowiska;

                  2)

                  w odniesieniu do art. 1 pkt 3 w zakresie, w jakim przepis ten dodaje ust. 1 lit. g) w art. 5 rozporządzenia 1071/2009:

                              a)

                              zarzut naruszenia zasady proporcjonalności (art. 5 ust. 4 TUE) poprzez wprowadzenie arbitralnych wymagań dotyczących liczby pojazdów, którymi dysponować powinni przewoźnicy drogowi, oraz dotyczących umiejscowienia kierowców w bazie eksploatacyjnej w państwie siedziby,

                              b)

                              zarzut naruszenia zasady pewności prawa poprzez wprowadzenie nieprecyzyjnych wymagań dotyczących liczby pojazdów, którymi dysponować powinni przewoźnicy drogowi, oraz dotyczących umiejscowienia kierowców w bazie eksploatacyjnej w państwie siedziby,

                              c)

                              zarzut naruszenia art. 11 TFUE i art. 37 Karty poprzez nieuwzględnienie wymogów ochrony środowiska;

                  3)

                  w odniesieniu do art. 2 pkt 4 lit. a):

                              a)

                              zarzut naruszenia zasady proporcjonalności (art. 5 ust. 4 TUE), art. 91 ust. 2 TFUE i art. 94 TFUE poprzez wprowadzenie obowiązkowej przerwy w wykonywaniu operacji kabotażowych,

                              b)

                              zarzut naruszenia art. 11 TFUE i art. 37 Karty poprzez nieuwzględnienie wymogów ochrony środowiska;

                  4)

                  w odniesieniu do art. 2 pkt 5 lit. b):

                              a)

                              zarzut naruszenia zasady proporcjonalności (art. 5 ust. 4 TUE), art. 91 ust. 2 TFUE i art. 94 TFUE poprzez umożliwienie państwom członkowskim wprowadzania ograniczeń w zakresie wykonywania operacji kabotażowych obejmujących początkowe lub końcowe odcinki drogowe, stanowiące część operacji transportu kombinowanego między państwami członkowskimi;

                              b)

                              zarzut naruszenia art. 11 TFUE i art. 37 Karty poprzez nieuwzględnienie wymogów ochrony środowiska.
                              Rzeczpospolita Polska twierdzi w szczególności, że skarżone przepisy naruszają zasadę proporcjonalności. Ze względu na przyjęcie nieodpowiednich kryteriów, decydujących o ograniczaniu możliwości wykonywania operacji kabotażowych i cross-trade, na przewoźników nałożone zostały nadmierne obciążenia, które wywrą negatywny wpływ nie tylko na sytuację poszczególnych przedsiębiorców, rynek usług transportowych, ale również środowisko i funkcjonowanie infrastruktury transportowej.
                              Negatywne skutki stosowania skarżonych przepisów odczują w szczególności przedsiębiorcy z państw położonych poza centrum Unii Europejskiej. Jednocześnie przyjęte rozwiązania nie znajdują obiektywnego uzasadnienia w świetle sytuacji kierowców. Nie odzwierciedlają one również specyficznego charakteru regulowanych usług.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE; Dz. U. 2009, L 300, s. 51.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych; Dz. U. 2009, L 300, s. 72.


title: Sprawa C-562/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa (Łotwa) w dniu 28 października 2020 r. – SIA Rodl & Partner / Valsts ieņēmumu dienests

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/42

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa (Łotwa) w dniu 28 października 2020 r. – SIA Rodl & Partner / Valsts ieņēmumu dienests
      (Sprawa C-562/20)
      (2021/C 19/43)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Administratīvā rajona tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SIA Rodl & Partner

         Druga strona postępowania: Valsts ieņēmumu dienests

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. art. 18 ust. 1 i 3 dyrektywy 2015/849 (1) w związku z pkt 3 lit. b) załącznika III do dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przepisy te i) zobowiązują automatycznie zewnętrznego dostawcę usług księgowych do podjęcia wzmożonych środków należytej staranności wobec klienta na tej podstawie, iż klient jest organizacją pozarządową, a osoba upoważniona i zatrudniona przez klienta jest obywatelem państwa trzeciego o wysokim ryzyku korupcji, w tym przypadku Federacji Rosyjskiej, posiadającym pozwolenie na pobyt na Łotwie oraz ii) zobowiązują automatycznie do przypisania temu klientowi wyższego stopnia ryzyka?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy wskazaną wykładnię art. 18 ust. 1 i 3 dyrektywy 2015/849 można uznać za proporcjonalną, a tym samym za zgodną z art. 5 ust. 4 akapit pierwszy Traktatu o Unii Europejskiej?

                  3)

                  Czy art. 18 dyrektywy 2015/849 w związku z pkt 3 lit. b) załącznika III do dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przewiduje on automatyczny obowiązek podjęcia wzmocnionych środków należytej staranności wobec klienta we wszystkich przypadkach, gdy partner handlowy klienta, ale nie sam klient, jest w jakiś sposób powiązany z państwem trzecim o wysokim ryzyku korupcji, w tym przypadku z Federacją Rosyjską?

                  4)

                  Czy art. 13 ust. 1 lit. c) i d) dyrektywy 2015/849 należy interpretować w ten sposób, że stanowi on, iż podmiot zobowiązany podejmując w stosunku do klienta środki należytej staranności powinien uzyskać od klienta kopię umowy zawartej pomiędzy klientem a osobą trzecią, a zatem, że zbadanie tej umowy na miejscu jest niewystarczające?

                  5)

                  Czy art. 14 ust. 5 dyrektywy 2015/849 należy interpretować w ten sposób, że podmiot zobowiązany powinien stosować środki należytej staranności w odniesieniu do obecnych klientów, nawet jeżeli nie zostały wykryte żadne istotne zmiany w sytuacji klienta oraz jeżeli nie upłynął ustalony przez właściwe organy państw członkowskich termin na zastosowanie nowych środków monitorujących oraz, że obowiązek ten ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do tych klientów, którzy zostali uznani za klientów wysokiego ryzyka?

                  6)

                  Czy art. 60 ust. 1 i 2 dyrektywy 2015/849 należy interpretować w ten sposób, że właściwy organ, publikując informację w przedmiocie ostatecznej decyzji o nałożeniu kary lub środka administracyjnego za naruszenie przepisów prawa krajowego transponujących tę dyrektywę, obowiązany jest zapewnić ścisłą zgodność opublikowanej informacji z informacją zawartą w decyzji?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. 2015, L 141, s. 73).


title: Sprawa T-641/20: Skarga wniesiona w dniu 20 października 2020 r. – Leonine Distribution / Komisja

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/57

      Skarga wniesiona w dniu 20 października 2020 r. – Leonine Distribution / Komisja
      (Sprawa T-641/20)
      (2021/C 19/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Leonine Distribution GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Kreile)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C (2020) 5515 final z dnia 10 sierpnia 2020 r. w sprawie kontroli zgodności z prawem czynności Agencji Wykonawczej do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 (1);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zinterpretowania przez Komisję treści zaproszenia do składania wniosków.

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że treść ta nie pozwala uznać, iż przynależność państwowa „ostatecznych akcjonariuszy”, a nie tylko bezpośrednich akcjonariuszy, jest decydująca dla zaklasyfikowania skarżącej jako spółki europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niesłusznego odrzucenia przez Komisję KKR European Fund IV LP jako europejskiego ostatecznego właściciela LEONINE Distribution.

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że już EACEA uznaje, iż KKR European Fund IV LP powinna być uważana za „ostatecznego właściciela” skarżącej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący błędnego oparcia przez Komisję swojej decyzji na domniemanym braku informacji co do struktury udziałowej KKR European Fund IV LP.

                              —

                              Dla oceny kwalifikowalności skarżącej, nie jest istotna szczegółowa struktura indywidualnych inwestorów Funduszu, a jedynie – zapewniony – większościowy udział europejskich akcjonariuszy.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący niewzięcia przez Komisję w dostatecznym stopniu pod uwagę okoliczności sprawy i celów rozporządzenia (UE) nr 1295/2013 („rozporządzenie Kreatywna Europa”) (2).

                              —

                              Komisja oparła swoją decyzję na nieudowodnionym twierdzeniu, iż wnioskowane finansowanie zostałoby przekazane do państw trzecich;

                              —

                              Komisja nie zbadała w swojej decyzji celów uregulowań prawnych dotyczących finasowania.

                  5.

                  Zarzut piąty, zgodnie z którym decyzja Komisji zaprzecza celom mających zastosowanie wytycznych dotyczących finansowania.

                              —

                              Odrzucenie kwalifikowalności skarżącej do finasowania jest niezgodne z celami rozporządzenia Kreatywna Europa.

                  6.

                  Zarzut szósty, według którego decyzja Komisji zaprzecza pojęciu „utworu europejskiego” w rozporządzeniu Kreatywna Europa.

                              —

                              Pojęcie „utworu europejskiego”, które jest zdefiniowane w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE (3), jest powszechnie rozumiane i nie jest zgodne z restrykcyjnym rozumieniem przez Komisję kwalifikowalności do finansowania.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przez decyzję Komisję zasady proporcjonalności

                              —

                              Przyznanie środków w ramach programu MEDIA, uzależnione od wykorzystania go zgodnie z uregulowaniami prawnymi dotyczącymi finansowania, byłoby jednakowo skutecznym, ale łagodniejszym środkiem.

                  8.

                  Zarzut ósmy, zgodnie z którym Komisja w sposób niezgodny z prawem nie uwzględniła dalszych wyjaśnień przedłożonych przez skarżącą w liście z dnia 15 lipca 2020 r.

                              —

                              Komisja powinna rozważyć uwagi skarżącej, ponieważ nie były przedłożone z opóźnieniem i w związku z tym nie podlegały wykluczeniu.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (Dz.U. 2003, L 11, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1295/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające program „Kreatywna Europa” (2014–2020) i uchylające decyzje nr 1718/2006/WE, nr 1855/2006/WE i nr 1041/2009/WE (Dz.U. 2013, L 347, s. 221).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. 2010, L 95, s.1).


title: Sprawa T-675/20: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2020 r. – Leonardo/Frontex

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/62

      Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2020 r. – Leonardo/Frontex
      (Sprawa T-675/20)
      (2021/C 19/67)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Leonardo SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Esposito, F. Caccioppoli i G. Calamo)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o to, by Sąd po zbadaniu dokumentów, których dotyczy wniosek o udzielenie dostępu i po nakazaniu ich przedstawienia lub złożenia, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji a w konsekwencji nakazał FRONTEXowi przedstawienie stronie skarżącej bez dalszej zwłoki dokumentów, których dotyczy wniosek o udzielenie dostępu i obciążył stronę pozwaną kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest skierowana przeciwko decyzji oddalającej wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów dotyczących postępowania przetargowego FRONTEX/OP/888/2019/JL/CG, będącej przedmiotem postępowania toczącego się przed Sądem Unii Europejskiej w sprawie Leonardo/Frontex, T 849/19 (w tym decyzji o udzieleniu zamówienia, protokołu z postępowania przetargowego, dokumentów złożonych przez wybranego konkurenta i wszystkich innych dokumentów znajdujących się w aktach postępowania).
      Na poparcie swojej skargi strona skarżąca podnosi naruszenie art. 4 ust. 1 lit. b), art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43), dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. 2014, L 94, s. 1) i dyrektywy 2014/24/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65), w szczególności odpowiednio, art. 28 i 21 tych dyrektyw oraz art. 161 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012, decyzji Zarządu [Frontex] nr 19 z dnia 23 lipca 2019 r. oraz art. 89 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2019/715 z dnia 18 grudnia 2018 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów utworzonych na podstawie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz Traktatu Euratom, o których mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 2018/1046 (Dz.U. 2019, L 122, s. 1).
      Tytułem żądania ewentualnego strona skarżąca podnosi, że Frontex nie udzielił jej również częściowego dostępu do tych dokumentów.


title: Sprawa T-687/20: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2020 r. – Jinan Meide Casting i in. / Komisja

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/68

      Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2020 r. – Jinan Meide Casting i in. / Komisja
      (Sprawa T-687/20)
      (2021/C 19/74)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Jinan Meide Casting Co. Ltd (Jinan, Chiny) et 10 autres requérantes (przedstawiciele: adwokaci R. Antonini, E. Monard i B. Maniatis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 430/2013 z dnia 19 sierpnia 2020 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego i z żeliwa sferoidalnego, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, wytwarzanych przez spółkę Jinan Meide Castings Co. Ltd, w związku z wyrokiem Sądu w sprawie T-650/17 (1); oraz

                  —

                  obciążenie Europejskiej Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (2) („rozporządzenia podstawowego”) oraz ogólnej zasady niedziałania prawa wstecz. Skarżący podnoszą, iż na podstawie art. 10 ust. 1 rozporządzenia podstawowego oraz zważywszy, że zaskarżone rozporządzenie weszło w życie w dniu 22 sierpnia 2020 r., można było nałożyć cła wyłącznie w odniesieniu do produktów wprowadzonych do swobodnego obrotu od dnia 22 sierpnia 2020 r. Przepisy zaskarżonego rozporządzenia, które przewidują nałożenie i pobór ceł od dnia 15 maja 2013 r, naruszają zatem, zdaniem skarżących, art. 10 ust. 1 rozporządzenia podstawowego oraz ogólną zasadę niedziałania prawa wstecz.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia ogólnej zasady niedziałania wstecz aktów Unii oraz ogólnej zasady pewności prawa.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że poprzez przyjęcie zaskarżonego rozporządzenia Komisja naruszyła art. 266 TFUE, ponieważ nie wdrożyła środków niezbędnych do zastosowania się do wyroku Sądu w sprawie T-650/17. W szczególności, ponownie nakładając cła od dnia 15 maja 2013 r., zdaniem skarżących, zaskarżone rozporządzenie pominęło fakt, że w wyroku tym stwierdzono nieważność rozporządzenia (UE) 2017/1146 (3) w całości w zakresie w jakim dotyczyło ono spółki Jinan Meide Casting Co., Ltd. („JMCC”), co skutkowało usunięciem z porządku prawnego Unii nałożonych ceł.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że poprzez nałożenie ceł z mocą wsteczną, zamiast zdecydowania się na łagodniejsze rozwiązanie polegające na nałożeniu ceł tylko w odniesieniu do przyszłości, Komisja przekroczyła granicę tego, co konieczne dla zapewnienia wykonania wyroku Sądu w sprawie T-650/17, z naruszeniem zasady proporcjonalności oraz art. 5 ust. 1 i 4 TUE.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że zaskarżone rozporządzenie narusza prawo do skutecznego środka prawnego, które stanowi ogólną zasadę prawa Unii zapisaną w art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Zdaniem skarżących najbardziej bezpośrednim skutecznym środkiem prawnym w odniesieniu do niezgodnego z prawem nałożenia ceł na przywóz ich produktów było uzyskanie stwierdzenia nieważności, a tym samym pełnego odszkodowania z tytułu nienależnie pobranych ceł.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że za pomocą zaskarżonego rozporządzenia Komisja nałożyła cło za okres, w odniesieniu do którego takie cło jest wykluczone zgodnie z art. 103 unijnego kodeksu celnego (4), który przewiduje trzyletni termin przedawnienia rozpoczynający bieg od daty przywozu w celu poboru tych ceł.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że rejestracja przywozu produktów wytwarzanych przez JMCC nie dawała Komisji podstaw do nałożenia ceł z mocą wsteczną w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżących Komisja nie była również uprawniona w zakresie nałożenia obowiązku rejestracji z naruszeniem art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

         (1)  Dz.U. 2020 L 274, s. 20.

         (2)  Dz.U. L 343, s. 51.

         (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1146 z dnia 28 czerwca 2017 r. w sprawie ponownego nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, wytwarzanych przez spółkę Jinan Meide Castings Co. Ltd (Dz.U. L 166, s. 23).

         (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U. 2013, L 269, s. 1).


title: Sprawa C-428/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 lipca 2021 r. – Europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko HM; druga strona Openbaar Ministerie

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 lipca 2021 r. – Europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko HM; druga strona Openbaar Ministerie
      (Sprawa C-428/21)
      (2021/C 368/12)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko: HM

         Druga strona postępowania: Openbaar Ministerie

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 27 ust. 3 zdanie wprowadzające lit. g) oraz ust. 4 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1), rozpatrywany w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej, należy interpretować w ten sposób, że:

                              —

                              osoba przekazana powinna mieć możliwość skorzystania z przysługującego jej prawa do bycia wysłuchaną w związku z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozszerzenie zakresu czynów w wydającym nakaz państwie członkowskim, przy okazji przesłuchania tej osoby przez organ sądowy tego państwa członkowskiego w przedmiocie ewentualnego zrzeczenia się prawa do skorzystania z zasady szczególności, o którym mowa w art. 27 ust. 3 zdanie wprowadzające i lit. f) decyzji ramowej, czy też

                              —

                              osoba ta powinna mieć możliwość skorzystania z przysługującego jej prawa do bycia wysłuchaną w państwie członkowskim, które ją wcześniej przekazało, przed wykonującym nakaz organem sądowym w ramach postępowania w sprawie wyrażenia zgody na rozszerzenie zakresu czynów?

                  2.

                  Jeżeli osoba przekazana powinna mieć możliwość skorzystania z przysługującego jej prawa do bycia wysłuchaną w związku z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozszerzenie zakresu czynów, o którym mowa w art. 27 ust. 4 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, w państwie członkowskim, które ją wcześniej przekazało, to w jaki sposób to państwo członkowskie powinno jej to umożliwić

         (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz.19, t. 6, s. 34).


title: Sprawa C-527/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – PJ / Deutsche Lufthansa AG

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/15

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – PJ / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-527/20) (1)

      (2021/C 368/17)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa T-197/20: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – JT / EUIPO – Carrasco Pirard (QUILAPAYÚN) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego QUILAPAYÚN – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak powszechnie znanego znaku towarowego w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej – Artykuł 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/21

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – JT / EUIPO – Carrasco Pirard (QUILAPAYÚN)
      (Sprawa T-197/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego QUILAPAYÚN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak powszechnie znanego znaku towarowego w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej - Artykuł 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 368/34)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: JT (przedstawiciel: adwokat A. Mena Valenzuela)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Raponi i D. Hanf, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Eduardo Carrasco Pirard (Santiago, Chile) i 7 pozostałych uczestników postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, których nazwiska wskazano w załączniku do wyroku.

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2020 r. (sprawa R 1518/2019-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między JT a E. Carrasco Pirardem i pozostałymi uczestnikami postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, których nazwiska wskazano w załączniku.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  JT zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2020.


title: Sprawa T-362/21: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2021 r. – Telly / Komisja

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/22

      Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2021 r. – Telly / Komisja
      (Sprawa T-362/21)
      (2021/C 368/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Telly s. r. o. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat R. Kubáč)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 marca 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.55805 (2020/FC) – Republika Czeska – przedłużenie koncesji na korzystanie z częstotliwości przez operatorów naziemnej telewizji cyfrowej;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty:

                  1)

                  zarzut pierwszy oparty na oczywistym błędzie w ocenie;

                  2)

                  zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że decyzja Komisji nie jest należycie uzasadniona.


title: Sprawa T-368/21: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2021 r. – Di Taranto / Prokuratura Europejska

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/24

      Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2021 r. – Di Taranto / Prokuratura Europejska
      (Sprawa T-368/21)
      (2021/C 368/40)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Alessandro Di Taranto (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Pellegrino)

         Strona pozwana: Prokuratura Europejska (EPPO)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności „Decision of the College of the European Public Prosecutor’s Office of 3 may 2021 on the appointment of fifteen european delegated prosecutors of the EPPO in the Italian Republic”, mocą której zostali powołani delegowani prokuratorzy europejscy z państwa włoskiego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącego w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut niezgodności z prawem wynikający z niezgodności z prawem uprzedniej i obowiązującej uchwały Consiglio Superiore della Magistratura [krajowej rady sądownictwa] z dnia 28 kwietnia 2021 r., która to rada jest we Włoszech organem właściwym do wyznaczenia delegowanych prokuratorów europejskich.
      Z ostrożności procesowej zaskarżona zostaje decyzja kolegium Prokuratury Europejskiej o powołaniu delegowanych prokuratorów europejskich, z uwagi na to iż w sposób pochodny dotknięta jest wadą niezgodności z prawem uchwały z dnia 28 kwietnia 2021 r., w której Consiglio Superiore della Magistratura dokonała ostatecznego rozsztrzygnięcia, w wyniku którego dr Di Taranto, względem trzech prokuratorów podlegających powołaniu dla siedziby w Rzymie, został sklasyfikowany niżej niż pozostali kandydaci.


title: Sprawa T-403/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Norddeutsche Landesbank – Girozentrale / SRB

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/26

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Norddeutsche Landesbank – Girozentrale / SRB
      (Sprawa T-403/21)
      (2021/C 368/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Norddeutsche Landesbank – Girozentrale (Hannover, Niemcy) (przedstawiciele: D. Flore i J. Seitz, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 14 kwietnia 2021 r. (sygnatura: SRB/ES/2021/22) wraz z załącznikami do niej, w szczególności załącznikiem I dotyczącym „wyników obliczenia dotyczącego wszystkich instytucji podlegających obliczeniu składek ex ante za rok 2021, przedstawionych oddzielnie (dla każdej instytucji) w ujednoliconych załącznikach” – w zakresie, w jakim mają one znaczenie dla strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym

                              —

                              Strona pozwana nie wysłuchała Deutsche Hypothekenbank przed wydaniem zaskarżonej decyzji i tym samym naruszyła art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów proceduralnych

                              —

                              Zaskarżona decyzja jest nieważna, ponieważ została wydana z naruszeniem ogólnych wymogów proceduralnych wynikających z art. 41 karty i art. 298 ogólnych zasad prawa TFUE oraz regulaminu postępowania strony pozwanej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji

                              —

                              Zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczającego uzasadnienia, co narusza art. 296 TFUE. W szczególności uzasadnienie nie zawiera związku z konkretnym przypadkiem i nie przedstawia zasadniczych względów w kontekście proporcjonalności i swobody uznania.

                              —

                              Ponadto obliczenie rocznej składki nie jest zrozumiałe, w szczególności ze względu na użycie niespójnych terminów i brak przedstawienia ważnych etapów pośrednich.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej ze względu na brak możliwości przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia

                              —

                              Brak uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w znaczącym stopniu utrudnia stronie skarżącej uzyskanie kontroli sądowej.

                              —

                              Strona pozwana naruszyła przy tym w szczególności zasadę kontradyktoryjności, zgodnie z którą strony muszą mieć możliwość kontradyktoryjnego omówienia zarówno okoliczności faktycznych, jak i prawnych, które są decydujące dla wyniku postępowania.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi w związku z zastosowaniem wskaźnika IPS (Institutional Protection Scheme)

                              —

                              Przy stosowaniu wskaźnika IPS błędnie oceniono znaczenie przynależności Deutsche Hypothekenbank do instytucjonalnego systemu ochrony Sparkassen-Finanzgruppe.

                              —

                              Zgodnie z art. 6 ust. 5 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 (1) pozwana powinna była również wziąć pod uwagę niskie prawdopodobieństwo przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danej instytucji, a tym samym skorzystania z Jednolitego Funduszu Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz powinna była przestrzegać zasady proporcjonalności.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 podlegającego wykładni w świetle prawa wyższej rangi poprzez uwzględnienie ogólnej pozycji ryzyka związanego z instrumentami pochodnymi w ramach wskaźnika ryzyka „działalność handlowa, ekspozycje pozabilansowe, instrumenty pochodne, stopień złożoności oraz możliwość restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”

                              —

                              Pozwana powinna była ponadto wziąć pod uwagę, zgodnie z wymogiem orientacji na profil ryzyka, przy rozpatrywaniu ogólnej pozycji ryzyka związanego z instrumentami pochodnymi w kontekście art. 6 ust. 5 zd. 1 lit. a), art. 6 ust. 6 i art. 7 ust. 4 zd. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63, że w przypadku Deutsche Hypothekenbank wszystkie instrumenty pochodne zostały przypisane do portfela niehandlowego i były wykorzystywane wyłącznie do celów zabezpieczenia, oraz że Deutsche Hypothekenbank miał niski poziom złożoności i wysoką zdolność rozrachunkową.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 poprzez nieuwzględnienie MREL (Minimum Requirements for own funds and Eligible Liabilities) w ramach pola ryzyka „Ekspozycja na ryzyko”

                              —

                              Pozwana powinna była wziąć pod uwagę, zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a), ust. 2 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63, ponadprzeciętny wskaźnik MREL strony skarżącej wynoszący 67,6 %, który znacznie przekraczał minimalny wskaźnik 8 % ustalony przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 podlegającego wykładni w świetle prawa wyższej rangi w związku z zastosowaniem mnożnika korekty ryzyka

                              —

                              Pozwana powinna była wziąć pod uwagę przy ustalaniu mnożnika korekty ryzyka niskie prawdopodobieństwo niewypłacalności strony skarżącej i jej ponadprzeciętny wskaźnik MREL zgodnie z wymogiem ukierunkowania na profil ryzyka i podstawowym prawem do swobody przedsiębiorczości wynikającym z art. 16 karty.

                  9.

                  Zarzut ósmy (pomocniczo): art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 narusza prawo wyższej rangi

                              —

                              Przewidując relatywizację wskaźnika IPS, art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 narusza ogólną zasadę równości wynikającą z art. 20 karty oraz zasadę proporcjonalności, ponieważ instytucje, które podlegają temu samemu systemowi ochrony, a tym samym mają takie samo prawdopodobieństwo niewypłacalności, mogą być traktowane w różny sposób.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi przez definicję „depozytów międzybankowych” zawartą w załączniku I, stopień 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63.

                              —

                              Definicja „depozytów międzybankowych” przewidziana w załączniku I, krok 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 jest niezgodna z prawem, ponieważ uwzględnienie papierów wartościowych neutralnych pod względem ryzyka, takich jak imienne listy zastawne, nie może być uwzględnione w obliczaniu wskaźnika ryzyka „kredyty międzybankowe i depozyty międzybankowe” ze względu na istniejące pokrycie.

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi przez przyporządkowanie do klas zgodnie z załącznikiem I, krok 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63

                              —

                              Przyporządkowanie do klas zgodnie z załącznikiem I, etap 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 jest niezgodna z prawem, ponieważ niewielka liczba klas i identyczna liczba instytucji w każdej klasie nie pozwalają na uwzględnienie profilu ryzyka danej instytucji, jak ma to miejsce np. w przypadku Deutsche Hypothekenbank, w wystarczająco zróżnicowany sposób.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).