title: Sprawa T-537/10: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2010 r. — Adamowski przeciwko OHIM — Fagumit (Fagumit)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/46

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2010 r. — Adamowski przeciwko OHIM — Fagumit (Fagumit)
   (Sprawa T-537/10)
   ()
   2011/C 30/84
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ursula Adamowski (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. von Schultz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fabryka Węży Gumowych i Tworzyw Sztucznych Fagumit Sp. z o.o. (Wolbrom, Polska)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 września 2010 r. w sprawie R 1002/2009-1;

               —

               oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 3 005 980;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania w sprawie unieważnienia, postępowania odwoławczego i niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „FAGUMIT” dla towarów z klas 12 i 17

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Fabryka Węży Gumowych i Tworzyw Sztucznych Fagumit Sp. z o.o.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „FAGUMIT” dla towarów z klasy 17

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i unieważnienie znaku

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą nie przedstawiła ważnych pod względem prawnym dowodów, z których wynikałoby, że firma „FAGUMIT” jest rzeczywiście używania; naruszenie art. 53 ust. 1 lit. b) w związku z art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą złożyła ważne oświadczenie zezwalające na rejestrację oznaczenia „FAGUMIT” jako znaku towarowego; naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ skarżącej nie można zarzucić, że w chwili dokonania zgłoszenia spornego wspólnotowego znaku towarowego działała ona w złej wierze.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-590/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 października 2014 r. w sprawie T-542/11 Alouminion/Komisja, wniesione w dniu 18 grudnia 2014 r. przez Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/26

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 października 2014 r. w sprawie T-542/11 Alouminion/Komisja, wniesione w dniu 18 grudnia 2014 r. przez Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI)
   (Sprawa C-590/14 P)
   (2015/C 065/36)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (przedstawiciele: E. Bourtzalas, E. Salaka, C. Synodinos, C. Tagaras i A. Oikonomou, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Alouminion AE, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uwzględnienie odwołania;

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie utrzymuje, że zaskarżony wyrok należy uchylić z następujących powodów:

               1.

               Naruszenie prawa przy dokonywaniu wykładni art. 108 ust. 3 TFUE i art. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 659/99 w zakresie, w jakim stwierdzono, że przedłużenie pomocy nie stanowi ipso facto nowej pomocy, lecz że przyjęcie takiej kwalifikacji wymaga zasadniczej zmiany pomocy.

               2.

               Naruszenie prawa, oczywisty błąd w ocenie i przeinaczenie okoliczności faktycznych poprzez twierdzenie, że stosowanie preferencyjnej taryfy w spornym okresie stanowi przedłużenie istniejącej pomocy.

               3.

               Oczywiste naruszenie prawa i oczywiste błędy co do okoliczności faktycznych oraz oczywisty błąd w ocenie z powodu uznania, że podstawa prawna i umowna pomocy pozostała niezmieniona.

               4.

               Naruszenie obowiązku uzasadnienia, gdyż w zaskarżonym wyroku nie wyjaśniono, czy przesłanki do zakwalifikowania pomocy jako nowej powinny zostać spełnione kumulatywnie i czy kwalifikacja pomocy jako nowej zakłada interwencję ustawodawczą.

               5.

               Naruszenie ciążącego na Sądzie obowiązku wypowiedzenia się w przedmiocie istotnych argumentów, które zostały mu przedstawione oraz naruszenie obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa C-359/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Brive-La-Gaillarde — Francja) — Estager SA przeciwko Receveur principal de la recette des douanes de Brive (Polityka gospodarcza i pieniężna — Rozporządzenia (WE) nr 1103/97 i 974/98 — Wprowadzenie euro — Wymiana krajowych jednostek pieniężnych na jednostkę euro — Uregulowanie krajowe przewidujące dostosowanie wartości w euro niektórych kwot wyrażonych w walucie krajowej w tekstach prawnych w tym państwie)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Brive-La-Gaillarde — Francja) — Estager SA przeciwko Receveur principal de la recette des douanes de Brive
   (Sprawa C-359/05) (1)

   (Polityka gospodarcza i pieniężna - Rozporządzenia (WE) nr 1103/97 i 974/98 - Wprowadzenie euro - Wymiana krajowych jednostek pieniężnych na jednostkę euro - Uregulowanie krajowe przewidujące dostosowanie wartości w euro niektórych kwot wyrażonych w walucie krajowej w tekstach prawnych w tym państwie)
   (2007/C 56/13)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal de grande instance de Brive-La-Gaillarde
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Estager SA

      Strona pozwana: Receveur principal de la recette des douanes de Brive
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de grande instance de Brive-La-Gaillarde — Wykładnia art. 3 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1103/97 z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych przepisów dotyczących wprowadzenia euro (Dz.U. L 162, str. 1), jak również art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro (Dz.U. L 139, str. 1) — Uregulowanie krajowe zaokrąglające podatek na fundusz celowy rolniczych świadczeń socjalnych (BAPSA) po jego zamianie na euro
   Sentencja
   Rozporządzenia Rady (WE) nr 1103/97 z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych przepisów dotyczących wprowadzenia euro oraz nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które w ramach operacji wymiany na euro kwot opłaty od mąki, kaszy manny i drobnej kaszy pszenicznej dostarczanych lub wyrabianych w celu spożycia przez ludzi, takiej jak ta w sprawie przed sądem krajowym, podniosło ją do wyższej kwoty od tej, która wynikałaby ze stosowania zasad wymiany przewidzianych w tych rozporządzeniach, chyba że podniesienie to jest zgodne z wymogami pewności prawa i przejrzystości, które są zagwarantowane przez te rozporządzenia, co oznacza, iż sporne teksty ustawodawcze umożliwiają jasne odróżnienie decyzji władz państwa członkowskiego o podniesieniu tej kwoty od operacji jej wymiany na euro. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy było tak w sprawie przed nim zawisłej.

      (1)  Dz.U. C 315 z 10.12.2005.


title: Sprawa C-599/14 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lipca 2017 r. – Rada Unii Europejskiej/Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE), Królestwo Niderlandów, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisja Europejska [Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Walka z terroryzmem — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom — Zamrożenie środków finansowych — Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB — Artykuł 1 ust. 4 i 6 — Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 — Artykuł 2 ust. 3 — Utrzymanie organizacji w wykazie osób, grup i podmiotów, które uczestniczyły w aktach terrorystycznych — Przesłanki — Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych — Decyzja podjęta przez właściwą władzę — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lipca 2017 r. – Rada Unii Europejskiej/Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE), Królestwo Niderlandów, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisja Europejska
   (Sprawa C-599/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Walka z terroryzmem - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom - Zamrożenie środków finansowych - Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB - Artykuł 1 ust. 4 i 6 - Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 - Artykuł 2 ust. 3 - Utrzymanie organizacji w wykazie osób, grup i podmiotów, które uczestniczyły w aktach terrorystycznych - Przesłanki - Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych - Decyzja podjęta przez właściwą władzę - Obowiązek uzasadnienia])
   (2017/C 309/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Finnegan, B. Driessen i G. Étienne, pełnomocnicy)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) (przedstawiciele: T. Buruma i A.M. van Eik, advocaten), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M.K. Bulterman i J. Langer, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Brandon, C. Crane, J. Kraehling et V. Kaye, pełnomocnicy, wspierani przez M. Gray, barrister), Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Gauci i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę wnoszącą odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, F. Fize, D. Colas i B. Fodda, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE).

               3)

               Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa C-212/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 24 kwietnia 2017 r. – Simón Rodríguez Otero/Televisión de Galicia S.A.

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 24 kwietnia 2017 r. – Simón Rodríguez Otero/Televisión de Galicia S.A.
   (Sprawa C-212/17)
   (2017/C 231/19)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie: Simón Rodríguez Otero

      Strona pozwana: Televisión de Galicia S.A.

      Druga strona postępowania: Ministerio Fiscal

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dla celów zasady równoważności pracowników tymczasowych i zatrudnionych na czas nieokreślony rozwiązanie umowy o pracę ze względu na obiektywne okoliczności na podstawie art. 49 ust. 1 lit. c) hiszpańskiego kodeksu pracy i rozwiązanie umowy o pracę z obiektywnych powodów na podstawie art. 52 hiszpańskiego kodeksu pracy należy uznać za „porównywalne sytuacje”, a zatem odmienna odprawa w pierwszym i drugim przypadku stanowi nierówne traktowanie pracowników tymczasowych i zatrudnionych na czas nieokreślony, zakazane w dyrektywie Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (1)?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy należy uznać, że cele polityki społecznej, które uzasadniają ustanowienie rodzaju umowy o zastępstwo w przypadku odejścia na emeryturę częściową, uzasadniają także zgodnie z klauzulą 4 pkt 1 ww. porozumienia ramowego odmienne traktowanie rozwiązania stosunku pracy w celu dokonania niekorzystnej odprawy, w sytuacji, gdy pracodawca swobodnie dokonuje wyboru, by taka umowa o zastępstwo w przypadku odejścia na emeryturę częściową została zawarta na czas określony?

      (1)  Dz.U. 1999, L 175, s. 43.


title: Sprawa T-251/14: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2015 r. – Promarc Technics/OHIM – PIS (Część drzwi) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający część drzwi — Wcześniejszy wzór międzynarodowy przedstawiający rozwiązanie chronione patentem amerykańskim — Podstawa unieważnienia — Brak indywidualnego charakteru — Brak innego całościowego wrażenia — Dowód na publiczne udostępnienie wcześniejszego wzoru — Krąg wyspecjalizowanych odbiorców z danej branży — Poinformowany użytkownik — Stopień swobody twórcy — Artykuł 6, art. 7 ust. 1 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/51

         Wyrok Sądu z dnia 15 października 2015 r. – Promarc Technics/OHIM – PIS (Część drzwi)
   (Sprawa T-251/14) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający część drzwi - Wcześniejszy wzór międzynarodowy przedstawiający rozwiązanie chronione patentem amerykańskim - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Brak innego całościowego wrażenia - Dowód na publiczne udostępnienie wcześniejszego wzoru - Krąg wyspecjalizowanych odbiorców z danej branży - Poinformowany użytkownik - Stopień swobody twórcy - Artykuł 6, art. 7 ust. 1 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002])
   (2015/C 398/64)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Promarc Technics s.c. Tomasz Pokrywa, Rafał Natorski (Zabierzów, Polska) (przedstawiciel: J. Radłowski, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Petrycki i Sorys sp.j. (PIS) (Jasło, Polska) (przedstawiciel: adwokat D. Kulig)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 stycznia 2014 r. (sprawa R 1464/2012-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Petrycki i Sorys sp.j. (PIS) a Promarc Technics s.c. Tomasz Pokrywa, Rafał Natorski.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Promarc Technics s.c. Tomasz Pokrywa, Rafał Natorski zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa T-74/08: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2008 r. — Now Pharma przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/43

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2008 r. — Now Pharma przeciwko Komisji
   (Sprawa T-74/08)
   (2008/C 92/85)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Now Pharma AG (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci C. Kaletta i I.-J. Tegebauer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 grudnia 2007 r. — C (2007) 6132

               —

               nakazanie Komisji, aby ponownie rozpoznała wniosek skarżącej z dnia 6 lutego 2007 r. uwzględniając stanowisko Sądu

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 4 grudnia 2007 r., na mocy której oddalono wniosek skarżącej o przyznanie produktowi leczniczemu „Extrait liquide spécial de Chelidonii radix” oznaczenia jako sierocego produktu leczniczego w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 141/2000 (1).
   Na uzasadnienie swej skargi skarżąca podnosi naruszenie art. 3 rozporządzenia 141/2000. W tym zakresie skarżąca wskazuje, że ostateczna, negatywna opinia Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych została oparta na błędnych kryteriach ocennych, a mianowicie na podstawie przesłanek odnoszących się do dopuszczenia do obrotu produktu leczniczego wedle art. 8 ust. 3 lit. c) rozporządzenia nr 141/2000. Zdaniem skarżącej kryterium decydującym o przyznaniu produktowi oznaczenia jako sierocego produktu leczniczego jest okoliczność, aby produkt leczniczy przynosił znaczące korzyści osobom cierpiącym na dany stan chorobowy w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 847/2000 (2). Przesłanka ta została spełniona zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 141/2000, ponieważ chodzi o sierocy produkt leczniczy, który przynosi znaczące korzyści.
   Ponadto, skarżąca podnosi niedostateczne kwalifikacje i arbitralność autora opinii.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. L 18, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 847/2000 Komisji z dnia 27 kwietnia 2000 r. ustanawiające przepisy w celu spełnienia kryteriów oznaczania produktów leczniczych jako sierocych produktów leczniczych oraz definicje pojęć „podobnego produktu leczniczego” i „wyższości klinicznej” (Dz.U. L 103, str. 5).


title: Sprawa C-140/16: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche – Włochy) – Edra Costruzioni Soc. coop., Edilfac Srl/Comune di Maiolati Spo (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Dyrektywa 2014/24/UE — Udział w przetargu — Oferent, który nie wskazał w ofercie kosztów przedsiębiorstwa dotyczących bezpieczeństwa pracy — Obowiązek podania tej informacji wynikający z orzecznictwa — Wykluczenie z przetargu bez możliwości uzupełnienia tego braku)

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/9

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche – Włochy) – Edra Costruzioni Soc. coop., Edilfac Srl/Comune di Maiolati Spo
   (Sprawa C-140/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Dyrektywa 2014/24/UE - Udział w przetargu - Oferent, który nie wskazał w ofercie kosztów przedsiębiorstwa dotyczących bezpieczeństwa pracy - Obowiązek podania tej informacji wynikający z orzecznictwa - Wykluczenie z przetargu bez możliwości uzupełnienia tego braku))
   (2017/C 063/14)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Edra Costruzioni Soc. coop., Edilfac Sr

      Strona pozwana: Comune di Maiolati Spontini

      Przy udziale: Torelli Dottori SpA

      Sentencja

   Wykładni zasady równego traktowania i obowiązku przejrzystości, stosowanych na mocy dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie wykluczeniu oferenta z procedury udzielania zamówienia publicznego w następstwie nieprzestrzegania przez niego obowiązku wyraźnego wskazania w ofercie kosztów przedsiębiorstwa dotyczących bezpieczeństwa pracy – którego nieprzestrzeganie powoduje wykluczenie z postępowania, a który to obowiązek nie wynika wyraźnie z dokumentacji przetargowej lub z uregulowań krajowych, lecz z wykładni tych uregulowań i z uzupełnienia braków w tej dokumentacji przez sąd krajowy, orzekający w ostatniej instancji. Wykładni zasady równego traktowania i zasady proporcjonalności należy również dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie umożliwieniu takiemu oferentowi naprawienia tej sytuacji i spełnienia wspomnianego obowiązku w terminie wyznaczonym przez instytucję zamawiającą.

      (1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016


title: Sprawa C-359/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – Michael Timmel przeciwko Aviso Zeta AG [Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 2003/71/WE — Artykuł 14 ust. 2 lit. b) — Rozporządzenie (WE) nr 809/2004 — Artykuły 22 ust. 2 i art. 29 ust. 1 — Prospekt emisyjny podstawowy — Suplement do prospektu emisyjnego — Warunki ostateczne — Data i sposób publikacji wymaganych informacji — Warunki publikacji w formie elektronicznej]

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – Michael Timmel przeciwko Aviso Zeta AG
   (Sprawa C-359/12) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2003/71/WE - Artykuł 14 ust. 2 lit. b) - Rozporządzenie (WE) nr 809/2004 - Artykuły 22 ust. 2 i art. 29 ust. 1 - Prospekt emisyjny podstawowy - Suplement do prospektu emisyjnego - Warunki ostateczne - Data i sposób publikacji wymaganych informacji - Warunki publikacji w formie elektronicznej])
   2014/C 212/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Michael Timmel

      Strona pozwana: Aviso Zeta AG

      przy udziale: Lore Tinhofer

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Handelsgericht Wien – Wykładnia art. 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 345, s. 64) – Wykładnia art. 22 ust. 2 oraz art. 29 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 809/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonującego dyrektywę 2003/71/WE w sprawie informacji zawartych w prospektach emisyjnych oraz formy, włączenia przez odniesienie i publikacji takich prospektów emisyjnych oraz rozpowszechniania reklam (Dz.U. L 149, s. 1) – Publikacja informacji nieznanych w chwili zatwierdzenia prospektu emisyjnego podstawowego – Zakres obowiązku publicznego udostępnienia prospektu emisyjnego w formie drukowanej – Warunki publikacji prospektu emisyjnego w formie elektronicznej – Spółka akcyjna, która przedstawiła w prospekcie emisyjnym zatytułowanym „warunki ostateczne” informacje nieznane w chwili zatwierdzenia owego prospektu emisyjnego – Brak prawidłowej publikacji – Dostęp do owego prospektu emisyjnego uzależniony od dokonania procedury rejestracji i wniesienia opłaty

      Sentencja

               1)

               Artykuł 22 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 809/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonującego dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie informacji zawartych w prospektach emisyjnych oraz formy, włączenia przez odniesienie i publikacji takich prospektów emisyjnych oraz rozpowszechniania reklam należy interpretować w ten sposób, że informacje wymagane zgodnie z art. 22 ust. 1, które wprawdzie nie były jeszcze znane w momencie publikacji prospektu emisyjnego podstawowego, niemniej były już znane w momencie publikacji suplementu do owego prospektu, powinny zostać opublikowane w owym suplemencie, jeżeli stanowią one nowy znaczący czynnik, istotny błąd lub niedokładność, które mogą wpłynąć na ocenę papierów wartościowych w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych, co podlega ustaleniu przez sąd odsyłający.

               2)

               Wymogom art. 22 rozporządzenia nr 809/2004 nie odpowiada publikacja prospektu emisyjnego podstawowego nie zawierającego informacji wymaganych na podstawie art. 22 ust. 1, w szczególności wskazanych w załączniku V do owego rozporządzenia, jeżeli owa publikacja nie zostanie uzupełniona przez publikację ostatecznych warunków. Aby informacje, które powinny zostać zawarte w prospekcie emisyjnym podstawowym zgodnie z art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 809/2004 mogły zostać włączone do ostatecznych warunków jest konieczne, aby prospekt emisyjny podstawowy wskazywał informacje, które zostaną zawarte w owych warunkach ostatecznych i aby owe informacje były zgodne z wymogami przewidzianymi w art. 22 ust. 4 wskazanego rozporządzenia.

               3)

               Artykuł 29 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia nr 809/2004 należy interpretować w ten sposób, że wymóg, aby prospekt emisyjny był łatwo dostępny na stronie internetowej, gdzie został udostępniony nie jest spełniony, gdy istnieje obowiązek rejestracji na owej stronie internetowej przy zastosowaniu klauzuli wyłączającej odpowiedzialność i obowiązek podania adresu poczty elektronicznej lub gdy ów dostęp elektroniczny jest płatny lub, ponadto, gdy darmowe zapoznanie się z elementami prospektu emisyjnego jest ograniczone do dwóch dokumentów na miesiąc.

               4)

               Artykuł 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2003/71 należy interpretować w ten sposób, że prospekt emisyjny podstawowy musi zostać udostępniony zarówno w siedzibie emitenta, jak również w siedzibie pośrednika finansowego.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012.


title: Sprawa T-307/17: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2017 r. – adidas/EUIPO – Shoe Branding Europe (Przedstawienie trzech równoległych pasków)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/48

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2017 r. – adidas/EUIPO – Shoe Branding Europe (Przedstawienie trzech równoległych pasków)
   (Sprawa T-307/17)
   (2017/C 231/61)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: adidas AG (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: I. Fowler i I. Junkar, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Shoe Branding Europe BVBA (Oudenaarde, Belgia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie trzech równoległych pasków) – unijny znak towarowy nr 12 442 166

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 marca 2017 r. w sprawie R 1515/2016–2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO oraz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą – w razie gdyby wstąpiła do sprawy w charakterze interwenienta – kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-450/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — HARK GmbH & Co KG Kamin- und Kachelofenbau przeciwko Hauptzollamt Duisburg (Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Pozycje 7307 i  7321 — Zestawy rur do pieców — Pojęcia „części” pieców i  „łączników rur lub przewodów rurowych” )

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/13

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — HARK GmbH & Co KG Kamin- und Kachelofenbau przeciwko Hauptzollamt Duisburg
   (Sprawa C-450/12) (1)

   (Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Pozycje 7307 i 7321 - Zestawy rur do pieców - Pojęcia „części” pieców i „łączników rur lub przewodów rurowych”)
   2014/C 45/22
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: HARK GmbH & Co KG Kamin- und Kachelofenbau

      Strona pozwana: Hauptzollamt Duisburg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. (Dz.U. L 291, s. 1) — Wykładnia pozycji 7307 i 7321 — Klasyfikacja rur do pieców

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w wersji wynikającej z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że zestaw rur do pieców, tego rodzaju co zestaw sporny w postępowaniu głównym, który składa się z kolanka rurowego o kącie 90°, ze stali, o średnicy zewnętrznej wynoszącej 154 mm i wymiarach zewnętrznych wynoszących 495 mm x 595 mm, pokryty lakierem odpornym na wysokie temperatury, wyposażony w klapkę zamykającą umożliwiającą czyszczenie wnętrza, przyłącze kominowe i dopasowaną zaślepkę, podlega klasyfikacji w ramach pozycji 7321 owej nomenklatury jako stalowa część pieca.

      (1)  Dz.U. C 389 z 15.12.2012.


title: Sprawa T-435/14: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2014 r. – Tose’e Ta’avon Bank przeciwko Radzie

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/59

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2014 r. – Tose’e Ta’avon Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-435/14)
   2014/C 253/80
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Tose’e Ta’avon Bank (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności wydanej przez Radę decyzji o utrzymaniu sankcji nałożonej na stronę skarżącą, wymienionej w ogłoszeniu z dnia 15 marca 2014 r.;

               —

               uznanie, że nie stosuje się do niej rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r.;

               —

               uznanie, że nie stosuje się do niej decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r.;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, jako że podstawa przyjęta dla utrzymania środków ograniczających wobec strony skarżącej nie widnieje wśród powodów, które umożliwiają stronie pozwanej przyjęcie środków ograniczających.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędu faktycznego stanowiącego oczywisty błąd w ocenie, jako że strona skarżąca nie jest zarządzana przez państwo irańskie i nie udziela finansowego wsparcia rządowi Iranu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący braku uzasadnienia.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i prawa własności.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący niezgodności z prawem rozporządzenia nr 267/2012 (1) i decyzji 2010/413 (2), w wykonaniu których została wydana zaskarżona decyzja, jako że, po pierwsze, zostały one przyjęte z naruszeniem obowiązku uzasadnienia określonego w art. 296 TFUE i z naruszeniem art. 215 TFUE, a po drugie, ich odpowiednie przepisy, na podstawie których zostały utrzymane środki ograniczające nałożone na stronę skarżącą, naruszają traktaty i Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1 ).

      (2)  Decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).


title: Sprawa T-177/15: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2015 r. – Grandel/OHIM – The Colomer Group Spain (Beautygen)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/41

         Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2015 r. – Grandel/OHIM – The Colomer Group Spain (Beautygen)
   (Sprawa T-177/15)
   (2015/C 198/56)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dr. Grandel GmbH (Augsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Dollinger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: The Colomer Group Spain, SL (Cornellá de Llobregat (Barcelona), Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Beautygen” – zgłoszenie nr 11 623 105

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 lutego 2015 r. w sprawie R 1430/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-166/14: Postanowienie Sądu z dnia 17 czerwca 2015 r. – PRS Mediterranean/OHIM – Reynolds Presto Products (NEOWEB)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/61

         Postanowienie Sądu z dnia 17 czerwca 2015 r. – PRS Mediterranean/OHIM – Reynolds Presto Products (NEOWEB)
   (Sprawa T-166/14) (1)

   (2015/C 311/67)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-152/09: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2009 r. — Rintisch przeciwko OHIM — Valfeuri Pates Alimentaires (PROTIACTIVE)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/42

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2009 r. — Rintisch przeciwko OHIM — Valfeuri Pates Alimentaires (PROTIACTIVE)
   (Sprawa T-152/09)
   2009/C 153/82
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Berhnard Rintisch (Bottrop, Niemcy) (przedstawiciel: A. Dreyer, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Valfleuri Pâtes Alimentaires S.A. (Wittenheim, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 lutego 2009 r. w sprawie R 1661/2007-4; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Valfleuri Pâtes Alimentaires S.A.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PROTIACTIVE” dla towarów należących do klas 5, 29 i 30 — zgłoszenie nr 4 843 348

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Bernhard Rintisch

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemiecki słowny znak towarowy „PROTI” zarejestrowany dla towarów należących do klas 29 i 32; niemiecki graficzny znak towarowy „PROTIPOWER” zarejestrowany dla towarów należących do klas 5, 29 i 32; niemiecki słowny znak towarowy „PROTIPLUS” zarejestrowany dla towarów należących do klas 5, 29 i 32; niemiecki słowny znak towarowy „PROTITOP” zarejestrowany dla towarów należących do klas 5, 29 i 30 i 32; słowny wspólnotowy znak towarowy „PROTI” zarejestrowany dla towarów należących do klas 5 i 29;

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (1) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009) ponieważ Izba Odwoławcza nie rozpatrzyła sprzeciwu co do istoty; naruszenie art. 74 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 2) rozporządzenia Rady nr 207/2009), ponieważ Izba Odwoławcza nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych lub przynajmniej nie uzasadniła, w jaki sposób skorzystała z tych uprawnień; nadużycie władzy, ze względu na to że Izba Odwoławcza popełniła błąd nie uwzględniając dokumentów i dowodów przedłożonych przez skarżącą.

      (1)  Zastąpionego przez rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-381/12 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 czerwca 2013 r. — I Marchi Italiani Srl przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Osra SA (Wspólnotowy znak towarowy — Wspólnotowy znak towarowy B. Antonio Basile 1952 — Wcześniejszy krajowy znak towarowy BASILE — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku — Utrata roszczenia w wyniku tolerowania — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 53 ust. 2 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 tego rozporządzenia — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/49

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 czerwca 2013 r. — I Marchi Italiani Srl przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Osra SA
   (Sprawa C-381/12 P) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wspólnotowy znak towarowy B. Antonio Basile 1952 - Wcześniejszy krajowy znak towarowy BASILE - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku - Utrata roszczenia w wyniku tolerowania - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 53 ust. 2 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 tego rozporządzenia - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
   2013/C 225/86
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: I Marchi Italiani Srl (przedstawiciele: L. Militerni i G. Militerni, avvocati)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik), Osra SA

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 28 czerwca 2012 r. w sprawie T-133/09 I Marchi Italiani i Basile przeciwko OHIM — Osra (B. Antonio Basile 1952), w którym Sąd oddalił skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 stycznia 2009 r. (sprawa R 502/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Osra SA a I Marchi Italiani Srl — Błędne zastosowanie art. 135 regulaminu postępowania przed Sądem — Naruszenie zasady dobrej wiary — Utrata roszczenia w wyniku tolerowania — Przesłanki niezbędne do rozpoczęcia biegu terminu utraty roszczenia — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Błędna ocena podobieństwa między spornymi znakami towarowymi

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               I Marchi Italiani Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 303 z 6.10.2012.


title: Sprawa C-519/09: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Wuppertal — Niemcy) — Dieter May przeciwko AOK Rheinland/Hamburg — Die Gesundheitskasse (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Polityka społeczna — Organizacja czasu pracy — Dyrektywa 2003/88/WE — Podmiotowy zakres stosowania — Urlop coroczny zbiegający się ze zwolnieniem chorobowym — Wypłata ekwiwalentu w razie choroby — Pojęcie pracownika — Pracownicy najemni podlegający przepisom dotyczącym urlopu corocznego urzędników ( „Dienstordnungsangestellte” ))

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/6

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Wuppertal — Niemcy) — Dieter May przeciwko AOK Rheinland/Hamburg — Die Gesundheitskasse
   (Sprawa C-519/09) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Polityka społeczna - Organizacja czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Podmiotowy zakres stosowania - Urlop coroczny zbiegający się ze zwolnieniem chorobowym - Wypłata ekwiwalentu w razie choroby - Pojęcie pracownika - Pracownicy najemni podlegający przepisom dotyczącym urlopu corocznego urzędników („Dienstordnungsangestellte”))
   2011/C 211/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Arbeitsgericht Wuppertal

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dieter May

      Strona pozwana: AOK Rheinland/Hamburg — Die Gesundheitskasse

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Arbeitsgericht Wuppertal — Wykładnia art. 1 ust. 3 oraz art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L. 299, s. 9) — Prawo do ekwiwalentu za urlop niewykorzystany ze względu na chorobę — Podmiotowy zakres stosowania dyrektywy 2003/88/WE — Pracownicy instytucji ubezpieczenia społecznego wykonujący zadania porównywalne do zadań służby publicznej, podlegający w zakresie czasu pracy przepisom odnoszącym się do urzędników („Dienstordnungsangestellte”)

      Sentencja

   Wykładni art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie pracownika obejmuje pracownika umysłowego podmiotu prawa publicznego należącego do sektora zabezpieczenia społecznego, podlegającego, w szczególności w zakresie prawa do corocznego urlopu, przepisom mającym zastosowanie do urzędników.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa T-127/12: Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2014 r. — Free przeciwko OHIM — Noble Gaming (FREEVOLUTION TM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego FREEVOLUTION TM — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy free LA LIBERTÉ N’A PAS DE PRIX i wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe FREE i FREE MOBILE — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/8

         Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2014 r. — Free przeciwko OHIM — Noble Gaming (FREEVOLUTION TM)
   (Sprawa T-127/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego FREEVOLUTION TM - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy free LA LIBERTÉ N’A PAS DE PRIX i wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe FREE i FREE MOBILE - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 78/16
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Free SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat Y. Coursin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Noble Gaming Ltd (Praga, Republika Czeska)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 grudnia 2011 r. (sprawa R 2326/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Free SAS et Noble Gaming Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Free SAS zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa C-100/08: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/22

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-100/08)
   (2008/C 128/40)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillan i R. Troosters, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               1.

               Stwierdzenie, że

                           —

                           uzależniając przywóz, posiadanie i sprzedaż gatunków ptaków urodzonych i wychowanych w niewoli, legalnie wprowadzonych na rynek w innym państwie członkowskim, od restrykcyjnych przesłanek nakładających na zainteresowane podmioty gospodarcze działające na tym rynku obowiązek zmiany oznakowania gatunków w sposób odpowiadający szczególnym wymogom ustawodawstwa belgijskiego i nie uznając oznakowania dopuszczonego w innych państwach członkowskich ani certyfikatów wydanych w tym celu przez władze CITES,

                           —

                           pozbawiając kupców możliwości uzyskania zwolnienia z zakazu posiadania rodzimych ptaków europejskich legalnie wprowadzonych na rynek w innych państwach członkowskich,

                     Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE.

               2.

               Obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dekrety królewskie z dnia 9 września 1981 r. o ochronie ptaków w Regionie Flamandzkim i z dnia 26 października 2001 r. w sprawie środków dotyczących przywozu, wywozu i przewozu pewnych obcych gatunków dzikich ptaków zawierają uregulowania, które: 1) poddają przywóz, posiadanie i sprzedaż gatunków ptaków urodzonych i wychowanych w niewoli, legalnie wprowadzonych na rynek w innym państwie członkowskim, restrykcyjnym przesłankom nakładającym na zainteresowane podmioty gospodarcze działające na tym rynku obowiązek zmiany oznakowania gatunków w sposób odpowiadający szczególnym wymogom ustawodawstwa belgijskiego, 2) pozbawiają kupców możliwości uzyskania zwolnienia z zakazu posiadania rodzimych ptaków europejskich legalnie wprowadzonych na rynek w innych państwach członkowskich.
   Komisja twierdzi, że ograniczenia te są środkami o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w przywozie i jako takie są zakazane w świetle art. 28 WE. Po pierwsze bowiem wymogi przewidziane w prawie belgijskim prowadzą do obowiązku zmiany sposobu prezentacji gatunków ptaków legalnie wprowadzonych na rynek w innych państwach członkowskich a po drugie wymiana handlowa jest również utrudniona poprzez zakaz posiadania przez kupców pewnych ptaków legalnie wprowadzonych na rynek w innych państwach członkowskich.
   Komisja nie wyklucza całkowicie, że pewne przeszkody w wymianie handlowej mogą być uzasadnione w tym zakresie, w świetle art. 30 WE, przez wzgląd na ochronę rzadkich gatunków o szczególnych cechach. Jednakże ustawodawstwo belgijskie nie czyni zadość tej podstawie uzasadnienia. Ponadto, w danym przypadku, belgijskie środki nie są ani niezbędne ani proporcjonalne dla realizacji takiego, zgodnego z prawem celu.


title: Wyrok Trybunału (piątej izby) z dnia 9 września 2004 r. w sprawie C-383/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Środowisko naturalne — Gospodarka odpadami — Składowiska w Rodano — Dyrektywa 75/442/EWG zmieniona dyrektywą 91/156/EWG — art. 4 i 8)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piątej izby)
   z dnia 9 września 2004 r.
   w sprawie C-383/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Środowisko naturalne - Gospodarka odpadami - Składowiska w Rodano - Dyrektywa 75/442/EWG zmieniona dyrektywą 91/156/EWG - art. 4 i 8)
   (2004/C 262/11)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-383/02 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa w trybie art. 226 WE, wniesioną dnia 24 października 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Konstantinidis i R. Amorosi) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: I. M. Braguglia, wspierany przez M. Fiorillego), Trybunał (piąta izba), w składzie C. Gulmann, prezes izby, S. von Bahr i R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 7 września 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie przyjmując niezbędnych środków w celu zapewnienia, aby odpady złożone na składowiskach w Rodano (Mediolan) (Włochy) były odzyskiwane lub unieszkodliwiane bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu i bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku naturalnemu oraz nie przyjmując niezbędnych uregulowań, aby posiadacz odpadów złożonych na tych składowiskach przekazał je prywatnemu lub publicznemu punktowi zbierania odpadów lub przedsiębiorstwu, które wykonuje czynności wymienione w załącznikach II A lub II B dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. lub odzyskiwał lub unieszkodliwiał je na własną rękę, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 i 8 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 305 z 7.12.2003.


title: Sprawa C-126/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 15 stycznia 2013 r. w sprawie T-625/11 BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 marca 2013 r. przez BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 15 stycznia 2013 r. w sprawie T-625/11 BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 marca 2013 r. przez BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH
   (Sprawa C-126/13 P)
   2013/C 164/17
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (przedstawiciel: adwokat S. Biagosch)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie T-625/11 w zakresie, w jakim Sąd orzekł, że Pierwsza Izba Odwoławcza Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) nie naruszyła art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), wydając decyzję z dnia 22 września 2011 r. (sprawa R 340/2009-1);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 września 2011 r. (sprawa R 340/2009-1) w zakresie częściowego odrzucenia zgłoszenia znaku towarowego ecoDoor na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009;

               —

               posiłkowo przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie T-625/11, na mocy którego Sąd oddalił skargę BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 września 2011 r. (sprawa R 340/2011-1), którą odrzucono częściowo zgłoszenie znaku towarowego ecoDoor na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.
   Wnosząca odwołanie opiera je na następujących zarzutach:
   Powołuje się ona na naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ znak towarowy ecoDoor — który w ogóle nie stanowi opisu towarów objętych odrzuceniem zgłoszenia przez OHIM, a co najwyżej opisuje część tych towarów — może zostać uznany za opisowy dla rozpatrywanych towarów wyłącznie wówczas, gdy ta konkretna część jest na tyle istotna dla danego towaru, że odbiorcy postrzegają daną część na równi z samym towarem. Ma to miejsce jedynie wtedy, gdy dana część całkowicie wypełnia w odczuciu odbiorców podstawową funkcję danego towaru. Nie odnosi się to jednak do drzwi jako części towarów objętych zgłoszeniem, a zatem nie występuje tu podstawa odmowy rejestracji określona w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja ujednolicona) (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-175/12: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2015 r. – Deutsche Börse/Komisja (Konkurencja — Koncentracje — Sektor instrumentów finansowych — Europejskie ryki instrumentów pochodnych — Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Ocena wpływu koncentracji na konkurencję — Wzrost efektywności — Zobowiązania)

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/24

         Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2015 r. – Deutsche Börse/Komisja
   (Sprawa T-175/12) (1)

   ((Konkurencja - Koncentracje - Sektor instrumentów finansowych - Europejskie ryki instrumentów pochodnych - Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Ocena wpływu koncentracji na konkurencję - Wzrost efektywności - Zobowiązania))
   (2015/C 171/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Börse AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: C. Zschocke, J. Beninca i T. Schwarze, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou, V. Bottka, N. Khan i B. Mongin, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Icap Securities Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. T. Riis-Madsen, adwokat, i S. Stephanou, solicitor)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2012) 440 z dnia 1 lutego 2012 r. uznającej koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem i porozumieniem EOG (sprawa COMP/M.6166 – Deutsche Börse/NYSE Euronext).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deutsche Börse AG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i przez Icap Securities Ltd.

      (1)  Dz.U. C 174 z 16.6.2012.


title: Sprawa C-78/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 20 lutego 2015 r. – Colena AG przeciwko Deiters GmbH

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 20 lutego 2015 r. – Colena AG przeciwko Deiters GmbH
   (Sprawa C-78/15)
   (2015/C 171/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Colena AG

      Strona pozwana: Deiters GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy szkła kontaktowe z motywami bez korekcji składające się z kopolimerów i wody (hydrożel) stanowią „produkt kosmetyczny” („substancję” lub „mieszaninę”) w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych (1), który w świetle tego przepisu jest przeznaczony do kontaktu z zewnętrznymi częściami ciała ludzkiego?

               2.

               Czy rozporządzenie nr 1223/2009 może mieć zastosowanie również w ten sposób, że produkt niespełniający przesłanek art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia, jawi się w związku z jego głównym przeznaczeniem przeciętnemu, właściwie poinformowanemu, starannemu i rozsądnemu konsumentowi jako produkt kosmetyczny, na przykład również z tego względu, że na opakowaniu umieszczono tego rodzaju wskazówki, jak „Cosmetic eye accessories are governed by the EU Cosmetics Directive” lub „Colour eye accessories are governed by the EU Cosmetics Directive”?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczące produktów kosmetycznych, Dz.U. L 342, s. 59.


title: Sprawa T-453/10: Postanowienie Sądu z dnia 6 marca 2012 r. — Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — EFOGR, EFRG i EFRROW — Wydatki dokonane przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej — Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię — Regionalny organ władzy — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/17

         Postanowienie Sądu z dnia 6 marca 2012 r. — Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development przeciwko Komisji
   (Sprawa T-453/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - EFOGR, EFRG i EFRROW - Wydatki dokonane przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię - Regionalny organ władzy - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2012/C 138/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development (Belfast, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Brown, solicitor, i D. Wyatt, QC)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van den Wyngaert, P. Rossi i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/399/UE z dnia 15 lipca 2010 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 184, s. 6).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa C-216/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Energías Eólicas de Cuenca S.A./Comisión Superior de Hacienda de la Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Energías Eólicas de Cuenca S.A./Comisión Superior de Hacienda de la Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha
   (Sprawa C-216/16)
   (2016/C 243/19)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha, Sala Contencioso-Administrativo, Sección Segunda

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Energías Eólicas de Cuenca S.A.

      Strona pozwana: Comisión Superior de Hacienda de la Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy, skoro zdefiniowane w art. 2 k) dyrektywy 2009/28/WE „systemy wsparcia”, do których należą m.in. zachęty podatkowe polegające na przyznaniu zwolnień i ulg podatkowych czy też zwrotu podatków, określone zostały jako instrumenty służące realizacji określonych w tej dyrektywie celów związanych z wykorzystaniem energii ze źródeł odnawialnych, oznacza to, że wspomniane środki czy też zachęty mają charakter obowiązkowy i wiążący państwa członkowskie bezpośrednio, efektem czego mogą one być powoływane przez zainteresowane jednostki przed wszelkimi organami publicznymi, sądowniczymi i administracyjnymi?

               2.

               Czy użyte po wyliczeniu ww. „systemów wsparcia” polegających na przyznaniu zwolnień i ulg podatkowych czy też zwrotu podatków sformułowanie „nie jest ograniczone do wymienionych środków” należy rozumieć w ten sposób, że do zachęt tych należy właśnie brak opodatkowania, czyli zakaz nakładania na energię pochodzącą ze źródeł odnawialnych jakiegokolwiek szczególnego i wyjątkowego opodatkowania, które należałoby dodać do podatków nakładanych powszechnie w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej i wytwarzaniem energii? Czy należy uznać za objęty ww. ogólnym zakazem dotyczący konkurencji zakaz podwójnego opodatkowania czy też zwielokrotnienia obciążających poszczególne etapy wytwarzania energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych ogólnych czy też szczególnych danin dotyczących tego samego zdarzenia podatkowego, co rozpatrywana w niniejszym przypadku opłata wiatrowa?

               3.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej i uznania, że energia pochodząca ze źródeł odnawialnych może zostać opodatkowana, czy dla celów art. 1 ust. 2 dyrektywy 2008/118/WE pojęcie „szczególnego celu” należy interpretować w ten sposób, że cel ten musi być wyłączny, a ponadto podatek obciążający energię ze źródeł odnawialnych musi ze względu na swą strukturę mieć rzeczywiście pozafiskalny – a nie jedynie budżetowy – charakter?

               4.

               Czy, zgodnie z art. 4 dyrektywy 2003/96/WE, który, odnosząc się do poziomów opodatkowania, jakie winny być stosowane przez państwa członkowskie w przypadku produktów energetycznych i energii elektrycznej, przyjmuje jako punkt odniesienia przewidziane w tej dyrektywie minimalne poziomy opodatkowania rozumiane jako całkowita kwota podatków pośrednich i bezpośrednich stosowanych do tych produktów w momencie przekazania ich do wykorzystania, należy uznać, że ta całkowita kwota musi prowadzić do wyłączenia z wymaganego przez dyrektywę poziomu opodatkowania wszystkich tych podatków krajowych, które nie mają w rzeczywistości pozafiskalnego charakteru, zarówno ze względu na swą strukturę, jak i ich szczególny cel interpretowany zgodnie z odpowiedzią udzieloną na poprzednie pytanie?

               5.

               Czy użyte w art. 13 ust. 1 e) dyrektywy 2009/28/WE pojęcie opłaty stanowi autonomiczne pojęcie prawa europejskiego, które należy interpretować w sposób szerszy, jako obejmujące pojęcie daniny w ogólnym rozumieniu czy też stanowiące jego synonim?

               6.

               W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie poprzednie: czy wskazane w art. 13 ust. 1 e) dyrektywy 2009/28/WE opłaty uiszczane przez konsumentów mogą obejmować te tylko podatki i obciążenia fiskalne, które mają w odpowiednim przypadku rekompensować szkody spowodowane oddziaływaniem na środowisko naturalne i naprawić te związane z takim negatywnym wpływem czy też oddziaływaniem, lecz nie mogą one obejmować tych danin czy świadczeń publicznych, które, ze względu na to, że obciążają energię pochodzącą ze źródeł niezanieczyszczających środowiska, realizują cel mający przede wszystkim budżetowy czy też fiskalny charakter?


title: Sprawa C-153/12: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — Sani Treyd EOOD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite (Artykuł 99 regulaminu postępowania — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 62, 63, 65, 73 i 80 — Ustanowienie prawa zabudowy przez osoby fizyczne niebędące ani podatnikami ani zobowiązanymi na rzecz spółki w zamian za wzniesienie przez nią budynku na rzecz owych osób fizycznych — Umowa zamiany — Podatek VAT związany z usługami wzniesienia budynku — Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego — Wymagalność — Zapłata z wyprzedzeniem całości wynagrodzenia — Zaliczka — Podstawa opodatkowania transakcji w wypadku wynagrodzenia w formie towarów lub usług)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/16

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — Sani Treyd EOOD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-153/12) (1)

   (Artykuł 99 regulaminu postępowania - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 62, 63, 65, 73 i 80 - Ustanowienie prawa zabudowy przez osoby fizyczne niebędące ani podatnikami ani zobowiązanymi na rzecz spółki w zamian za wzniesienie przez nią budynku na rzecz owych osób fizycznych - Umowa zamiany - Podatek VAT związany z usługami wzniesienia budynku - Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego - Wymagalność - Zapłata z wyprzedzeniem całości wynagrodzenia - Zaliczka - Podstawa opodatkowania transakcji w wypadku wynagrodzenia w formie towarów lub usług)
   2013/C 156/26
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd — Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sani Treyd EOOD

      Strona pozwana: Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd — Warna — Wykładnia art. 62 pkt 1, art. 63, art. 73 i art. 80 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Ustawodawstwo krajowe przewidujące, że każda dostawa lub świadczenie, przy których wynagrodzenie jest w całości lub w części określane w towarach lub usługach są uznawane za stanowiące dwie dostawy lub dwa świadczenia wzajemne — Ustawodawstwo określające datę powstania zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego dla wzajemnych transakcji zamiany na dzień wystąpienia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego dostawy wcześniejszej, nawet gdy świadczenie wzajemne nie zostało jeszcze dokonane — Osoby fizyczne ustanawiające prawo zabudowy na rzecz spółki celem wzniesienia budynku mieszkalnego w zamian za obowiązek spółki do wzniesienia budynku ze swych własnych środków i do przeniesienia na ustanawiających własność 25 % całkowitej powierzchni zabudowanej w terminie 12 miesięcy od wydania pozwolenia na budowę — Określenie podstawy opodatkowania — Stosowalność pojęcia powstania zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego do transakcji zwolnionych, również wówczas, gdy zostały one dokonane przez osobę niebędącą ani podatnikiem, ani zobowiązaną.

      Sentencja

               1)

               Artykuły 63 i 65 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w sprawie głównej, w sytuacji ustanowienia na rzecz spółki prawa zabudowy w celu wzniesienia budynku, w którym obejmie własność w 75 % w całkowitej powierzchni budowlanej w zamian za wzniesienie pozostałych 25 %, które spółka ta zobowiązuje się wydać w stanie ukończonym osobom, które ustanowiły to prawo zabudowy, nie sprzeciwiają się one temu, aby podatek od wartości dodanej od usług budowlanych stał się wymagalny z chwilą ustanowienia prawa zabudowy, to jest przed wykonaniem owych usług, jeżeli w chwili ustanowienia prawa zabudowy znane są wszystkie istotne elementy przyszłego świadczenia, a w szczególności jeżeli usługi, jakie mają zostać wykonane, zostały precyzyjnie określone, zaś wartość owego prawa można wyrazić w pieniądzu, co ustalić winien sąd odsyłający. W tym kontekście jest bez znaczenia, że ustanowienie owego prawa zabudowy jest transakcją zwolnioną dokonywaną przez osoby niebędące podatnikami, ani zobowiązanymi w rozumieniu wskazanej dyrektywy.

               2)

               W okolicznościach takich jak w sprawie głównej, w których transakcja nie miała miejsca między osobami powiązanymi w rozumieniu art. 80 ust. 1 dyrektywy 2006/112, co jednakże winien ustalić sąd odsyłający, art. 73 i 80 owej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak przepis mający zastosowanie w sprawie głównej, w myśl którego wówczas, gdy wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług jest w całości określane w towarach lub usługach, podstawą opodatkowania dostawy lub usługi jest w każdym razie wartość rynkowa dostarczonych towarów lub wykonanych usług.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa T-371/15: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2015 r. – Preferisco Foods/OHIM – Piccardo & Savore' (PREFERISCO)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/53

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2015 r. – Preferisco Foods/OHIM – Piccardo & Savore' (PREFERISCO)
   (Sprawa T-371/15)
   (2015/C 311/57)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Preferisco Foods Ltd (Vancouver, Kanada) (przedstawiciele: adwokaci G. Macias Bonilla, P. López Ronda, G. Marín Raigal, E. Armero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Piccardo & Savore' Srl (Chiusavecchia, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „PREFERISCO” – wspólnotowy znak towarowy nr 10 974 616

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie R 2598/2013-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie R 2598/2013-2, w szczególności w odniesieniu do odrzucenia zgłoszenia nr 10974616 wspólnotowego znaku towarowego „PREFERISCO” dla zgłoszonych towarów z klas 29 i 30;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów i Drugą Izbą Odwoławczą OHIM.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-6/09: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2009 r. — Fares przeciwko Komisji

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/54

         Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2009 r. — Fares przeciwko Komisji
   (Sprawa F-6/09)
   (2009/C 69/121)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Soukaïna Fares (Berchem-Sainte-Agathe, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji o zaszeregowaniu skarżącej do grupy funkcyjnej III, grupa zaszeregowania 8
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę wydanej w dniu 17 października 2008 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącą w dniu 21 czerwca 2008 r. mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji o zaszeregowaniu skarżącej do grupy funkcyjnej III, grupa zaszeregowania 8 i wnoszące o zaszeregowanie jej do grupy 9, ze skutkiem od tego samego dnia;

               —

               o ile jest to konieczne, stwierdzenie również nieważności wydanej początkowo decyzji, na mocy której zaszeregowano skarżącą do grupy funkcyjnej III, grupa zaszeregowania 8;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-250/12: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2015 r. – Corporación Empresarial de Materiales de Construcción/Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek chloranu sodu w EOG — Decyzja zmieniająca, w której Komisja skróciła stwierdzony czas uczestnictwa w kartelu — Obliczanie kwoty grzywny — Przedawnienie — Artykuł 25 rozporządzenia (WE) nr 1/2003]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/28

         Wyrok Sądu z dnia 6 października 2015 r. – Corporación Empresarial de Materiales de Construcción/Komisja
   (Sprawa T-250/12) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek chloranu sodu w EOG - Decyzja zmieniająca, w której Komisja skróciła stwierdzony czas uczestnictwa w kartelu - Obliczanie kwoty grzywny - Przedawnienie - Artykuł 25 rozporządzenia (WE) nr 1/2003])
   (2015/C 398/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Corporación Empresarial de Materiales de Construcción, SA, dawniej Uralita, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: K. Struckmann, adwokat, i G. Forwood, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo N. von Lingen, R. Sauer i J. Bourke, następnie M. Sauer i J. Norris-Usher, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 2 i art. 2 decyzji Komisji C (2012) 1965 final z dnia 27 marca 2012 r., zmieniającej decyzję Komisji C (2008) 2626 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2008 r. dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.695 – Chloran sodu).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Corporación Empresarial de Materiales de Construcción, SA, pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa T-563/13: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2013 r. — Belgia przeciwko Komisji

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/38

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2013 r. — Belgia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-563/13)
   2013/C 367/68
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J. C. Halleux i M. Jacobs wspierani przez adwokatów F. Tuytschaevera i M. Vargę)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga o stwierdzenie nieważności jest dopuszczalna i zasadna i w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym wydatków poczynionych przez Królestwo Belgii w wysokości 4 108 237,42 EUR lub przynajmniej ograniczenie kwoty podlegającej wyłączeniu z finansowania do 1 268 963,04 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/433/EU z dnia 13 sierpnia 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektórych wydatków poniesionych przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) w zakresie dotyczącym wydatków poczynionych przez Królestwo Belgii.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i zasady pewności prawa, ponieważ zaskarżona decyzja wykonawcza nie w pełni umożliwia stronie skarżącej zrozumienie, na czym polega zarzucane jej naruszenie.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 125, 125b ust. 1 i 125d rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 (2) oraz art. 25, 28 ust. 1, 29 i 33 rozporządzenia (WE) nr 1580/2007 (3), ponieważ Komisja stwierdziła, że Greenbow cvba została uznana za organizację producentów niezgodnie z prawem.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności w związku z tym, ze Komisja nie ograniczyła korekty finansowej do wydatków odnoszących się do członków Greenbow, którzy nie mogli zostać samodzielnie uznani za organizację producentów.

      (1)  Dz.U. L 219, s. 49.

      (2)  Verordnung (EG) Nr. 1234/2007 des Rates vom 22. Oktober 2007 über eine gemeinsame Organisation der Agrarmärkte und mit Sondervorschriften für bestimmte landwirtschaftliche Erzeugnisse (Verordnung über die einheitliche GMO) (ABl. L 299, S. 1).

      (3)  Verordnung (EG) Nr. 1580/2007 der Kommission vom 21. Dezember 2007 mit Durchführungsbestimmungen zu den Verordnungen (EG) Nr. 2200/96, (EG) Nr. 2201/96 und (EG) Nr. 1182/2007 des Rates im Sektor Obst und Gemüse (ABl. L 350, S. 1).


title: Sprawa T-656/13: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – The Smiley Company/OHIM (Kształt uśmieszku z oczyma w formie serca) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt uśmieszku z oczyma w formie serca — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/38

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – The Smiley Company/OHIM (Kształt uśmieszku z oczyma w formie serca)
   (Sprawa T-656/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt uśmieszku z oczyma w formie serca - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 398/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Smiley Company SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Freitag i C. Albrecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Geroulakos i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2013 r. (sprawa R 997/2013-4) dotyczącą rejestracji trójwymiarowego oznaczenia tworzonego przez kształt uśmieszku z oczyma w formie serca jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               The Smiley Company SPRL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa T-85/05 R: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 maja 2005 r. — Dimos Ano Liosion i in. przeciwko Komisji (Postępowanie w sprawie zastosowania środka tymczasowego — Fundusz Spójności — Decyzja o współfinansowaniu — Projekt higienicznego składowania odpadów domowych — Dopuszczalność — Fumus boni juris — Okoliczności niecierpiące zwłoki — Brak)

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/12

         Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 maja 2005 r. — Dimos Ano Liosion i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-85/05 R)
   (Postępowanie w sprawie zastosowania środka tymczasowego - Fundusz Spójności - Decyzja o współfinansowaniu - Projekt higienicznego składowania odpadów domowych - Dopuszczalność - Fumus boni juris - Okoliczności niecierpiące zwłoki - Brak)
   (2005/C 257/23)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dimos Ano Liosion i in. (Grecja) [pełnomocnik: adwokat G. Kalavros]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [pełnomocnicy: D. Triantafyllou i L. Flynn]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji E(2004) 5522 z dnia 21 grudnia 2004 r. dotyczącej przyznania pomocy finansowej przez Fundusz Spójności na rzecz projektu fazy A budowy drugiego składowiska odpadów (XYTA) w Attyce Zachodniej w Skalisiri, gminie Fyli, Attyka (Grecja).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-114/13 P: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – Cerafogli/EBC (Odwołanie — Personel EBC — Złożenie skargi na dyskryminację i mobbing — Decyzja EBC o zakończeniu wszczętego w następstwie skargi dochodzenia administracyjnego — Odmowa dostępu do materiału dowodowego w trakcie postępowania administracyjnego — Oddalenie wniosku o nakazanie przedstawienia materiału dowodowego w czasie postępowania przed sądem — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Naruszenie prawa)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/28

         Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – Cerafogli/EBC
   (Sprawa T-114/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Personel EBC - Złożenie skargi na dyskryminację i mobbing - Decyzja EBC o zakończeniu wszczętego w następstwie skargi dochodzenia administracyjnego - Odmowa dostępu do materiału dowodowego w trakcie postępowania administracyjnego - Oddalenie wniosku o nakazanie przedstawienia materiału dowodowego w czasie postępowania przed sądem - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Naruszenie prawa))
   (2015/C 389/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Maria Concetta Cerafogli (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: F. Feyerbacher i B. Ehlers, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2012 r. Cerafogli/EBC (F-43/10, Zb.Orz.SP, EU:F:2012:184)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2012 r. Cerafogli/EBC (F-43/10) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

      (1)  Dz.U C 114 z 20.4.13.


title: Sprawa T-299/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 marca 2009 r. — Shanghai Excell M&E Enterprise i Shanghai Adeptech Precision przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z Chin — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Artykuł 2 ust. 7 lit. a) i c), art. 2 ust. 10 i art. 11 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 marca 2009 r. — Shanghai Excell M&E Enterprise i Shanghai Adeptech Precision przeciwko Radzie
   (Sprawa T-299/05) (1)

   (Dumping - Przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z Chin - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Artykuł 2 ust. 7 lit. a) i c), art. 2 ust. 10 i art. 11 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96)
   2009/C 113/61
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shanghai Excell M&E Enterprise Co. Ltd (Szanghaj, Chiny) i Shanghai Adeptech Precision Co. Ltd (Huaxin Town, Chiny) (Pełnomocnicy: R. MacLean, solicitor i adwokat E. Gybels)

      Strona pozwana: Rada Wspólnot Europejskich (Pełnomocnicy: J.-P. Hix, wspierany przez adwokata G. Berrischa)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: początkowo K. Talabér Ritz oraz E. Righini, a następnie H. van Vlieta oraz K. Talabér Ritz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 692/2005 z dnia 28 kwietnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2605/2000 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych (REWS) pochodzących, między innymi, z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 112, s. 1)

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Shanghai Excell M&E Enterprise Co. Ltd i Shanghai Adeptech Precision Co. Ltd pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10.2005.


title: Sprawa C-428/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 4 maja 2017 r. w sprawie T-744/14, Meta Group/Komisja, wniesione w dniu 15 lipca 2017 r. przez Meta Group Srl

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 4 maja 2017 r. w sprawie T-744/14, Meta Group/Komisja, wniesione w dniu 15 lipca 2017 r. przez Meta Group Srl
   (Sprawa C-428/17 P)
   (2017/C 293/30)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Meta Group Srl (przedstawiciel: A. Formica, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie nieważności bądź zmiana wyroku z dnia 4 marca 2017 r., Meta Group/Komisja, T-744/14, ze względu na to, że jest on bezzasadny i Sąd dopuścił się w nim naruszeń prawa;

               —

               co za tym idzie, stwierdzenie, że Komisja dopuściła się uchybienia obowiązkom finansowym ciążącym na niej na mocy umów o udzielenie dotacji FP5-6 i CIP na łączną kwotę 566 377,63 EUR z tytułu należnych i niewypłaconych dotacji, jak również stwierdzenie niezgodnego z prawem charakteru dokonanych przez Komisję potrąceń wierzytelności wzajemnych po stronie wnoszącej odwołanie;

               —

               co za tym idzie, zasądzenie od Komisji zapłaty na rzecz wnoszącej odwołanie ww. kwoty 566 377,63 EUR wraz z odsetkami za zwłokę i z uwzględnieniem rewaloryzacji pieniądza; jak również

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania za poniesione przez wnoszącą odwołanie szkody na łączną kwotę 815 000 EUR czy też wyższą, jeśli Trybunał ustali takową w niniejszej instancji, a także dodatkową szkodę poniesioną wskutek bezprawności dokonanego przez Komisję potrącenia wierzytelności.

      Zarzuty i główne argumenty

               I.

                  Nieprawidłowe bądź błędne zastosowanie art. 1134 i 1135 belgijskiego kodeksu cywilnego dotyczących obowiązku działania w dobrej wierze przy wykonywaniu umów. Nieprawidłowe bądź błędne zastosowanie art. 1156, 1157 i 1161 belgijskiego kodeksu cywilnego dotyczących interpretacji umów. Nieprawidłowe bądź błędne zastosowanie zasad prawa Unii dotyczących wiążącej mocy umów, działania w dobrej wierze, interpretacji umów i pewności prawa.

               Sąd oddalając w zaskarżonym wyroku trzeci zarzut skargi naruszył przepisy belgijskiego kodeksu cywilnego jak również prawa Unii w przedmiocie mocy wiążącej umów ze względu na to, że nie uznał on, iż strony są związane warunkiem umownym określonym na s. 47 załącznika do umowy Ecolink+ i ze względu na to, że nie uznał on, iż powołanie się na metodologię załączoną do tej umowy nie stanowi powołania się na metodologię zaproponowaną przez META i przekazaną Komisji w dniu 21 grudnia 2009 r.

               II.

                  Nieprawidłowe bądź błędne zastosowanie art. II.20 przewodnika FP6. Nieprawidłowe bądź błędne zastosowanie art. 179 TFUE dotyczącego programów wspólnotowych. Nieprawidłowe bądź błędne zastosowanie art. 1134, 1135, 1156, 1157 i 1161 belgijskiego kodeksu cywilnego. Naruszenie zasady niesprzeczności.

               Sąd oddalając w zaskarżonym wyroku czwarty i piąty z zarzutów skargi naruszył zasadę niesprzeczności, kryteria ustanowione w przewodniku FP6 oraz zawarte w belgijskim kodeksie cywilnym przepisy dotyczące działania w dobrej wierze przy wykonywaniu umów, w szczególności ze względu na to, że, pomimo, iż nie uznał mocy wiążącej zawartych w przewodniku FP6 klauzul, nakazał ich ścisłe i rygorystyczne zastosowanie w okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy, w szczególności odniesieniu do kosztów odnoszących się do konsultantów wewnętrznych.

               III.

                  Naruszenie przepisów prawa procesowego Unii dotyczących prawa do obrony oraz pełnego poszanowania kontradyktoryjności. Naruszenie art. 64 regulaminu postępowania. Absolutny brak uzasadnienia jednej z istotnych dla sporu kwestii.

               Sąd oddalając w zaskarżonym wyroku dwa pierwsze zarzuty skargi naruszył przepisy prawa Unii dotyczące pełnego poszanowania kontradyktoryjności oraz prawa do obrony, a także art. 64 regulaminu postępowania ze względu na to, że nie przeanalizował argumentów prawnych podniesionych przez skarżącą w pierwszej instancji w jej uwagach odnośnie pisma zatytułowanego „załącznik E.4”, które zostało przedstawione przez Komisję dopiero na rozprawie, i bezkrytycznie przyjmując twierdzenia strony przeciwnej i nie uzasadniając swego rozstrzygnięcia w wystarczający sposób.

               IV.

                  Nieprawidłowe bądź błędne zastosowanie Guide to Financial Issues relating to Indirect Actions of the Sixth Framework Programmes [przewodnika dotyczącego kwestii finansowych wobec pośrednich działań podejmowanych w ramach programu FP6] oraz klauzul zawartych w siódmym programie ramowym. Oczywisty błąd w ocenie czynnika decydującego dla okoliczności faktycznych niniejszej sprawy.

               Sąd oddalając w zaskarżonym wyroku dwa pierwsze zarzuty skargi naruszył ponadto ustalenia zawarte w przewodniku finansowym do szóstego programu ramowego i przeinaczył okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, obliczając w błędny i wprowadzający w błąd sposób ilość godzin poświęconych projektowi Bridge, a mianowicie opierając się na założeniu, że jego uczestnik świadczył przez wszystkie dni miesiąca osiem godzin jedynie pracę nad projektem przewidzianym w tej umowie.

               V.

                  Nieprawidłowe bądź błędne zastosowanie art. 1134, 1135, 1156, 1157 i 1161 belgijskiego kodeksu cywilnego. Naruszenie unijnoprawnej zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w zakresie, w jakim znajduje ona również zastosowanie wobec podmiotu prawa prywatnego pozostającego w stosunkach umownych z podmiotem prawa publicznego

               Sąd oddalając w zaskarżonym wyroku szósty zarzut skargi naruszył przepisy prawa cywilnego odnoszące się do mocy wiążącej umów, jak również zasadę działania w dobrej wierze przy wykonywaniu umów ze względu na to, że nie uznał, iż działania Komisji, których punktem kulminacyjnym było podpisanie załącznika, doprowadziły do powstania po stronie wnoszącej odwołanie uzasadnionych oczekiwań co do tego, że proponowana przez nią metodologia zostanie zaakceptowana.


title: Sprawa T-177/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 lipca 2006 r. — easyJet przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracje — Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga wniesiona przez osobę trzecią — Dopuszczalność — Rynki transportu lotniczego — Zobowiązania)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 lipca 2006 r. — easyJet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-177/04) (1)

   (Konkurencja - Koncentracje - Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem - Skarga wniesiona przez osobę trzecią - Dopuszczalność - Rynki transportu lotniczego - Zobowiązania)
   (2006/C 212/51)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: easyJet Airline Co. Ltd (Luton, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciele: początkowo J. Cook, J. Parker i S. Dolan, solicitors, następnie adwokaci M. Werner i M. Waha, L. Mills, solicitor oraz adwokaci M. de Lasala Lobera i R. Malhotra)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: pełnomocnicy P. Oliver, A. Bouquet i A. Whelan)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (Przedstawiciel: pełnomocnik G. de Bergues)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 lutego 2004 r. uznającej połączenie spółki Air France i Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV za zgodną ze wspólnym rynkiem z zastrzeżeniem dotrzymania zaproponowanych zobowiązań (sprawa COMP/M.3280 — Air France/KLM)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

               3)

               Republika Francuska zostaje obciążona własnymi kosztami.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004