201807130572003612018/C 268/42862017TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180619353511Sprawa T-86/17: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Le Pen/Parlament (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot — Kompetencje sekretarza generalnego — Prawo do obrony — Ciężar dowodu — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Nadużycie władzy — Niezależność posłów — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Proporcjonalność)
 ---documentbreak--- C2682018PL3510120180619PL0042351351Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Le Pen/Parlament
   (Sprawa T-86/17) (
         1
      )
   „(Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot — Kompetencje sekretarza generalnego — Prawo do obrony — Ciężar dowodu — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Nadużycie władzy — Niezależność posłów — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Proporcjonalność)”2018/C 268/42Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Marion Le Pen (Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo M. Ceccaldi i J.P. Le Moigne, następnie M. Ceccaldi i wreszcie R. Bosselut)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Corstens i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Jensen, M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 5 grudnia 2016 r. w sprawie windykacji od skarżącej kwoty 298497,87 EUR nienależnie wypłaconej tytułem zatrudnienia asystentów oraz związanej z nią noty obciążeniowej z dnia 6 grudnia 2016 r.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Marion Le Pen zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

            3)

            Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


201807130202003882018/C 268/055742016CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL201806055511Sprawa C-574/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – Grupo Norte Facility SA / Angel Manuel Moreira Gómez Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 99/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Zasada niedyskryminacji — Pojęcie warunków zatrudnienia — Porównywalność sytuacji — Względy uzasadniające — Pojęcie „powodów o charakterze obiektywnym” — Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny — Niższa odprawa wypłacona z upływem okresu umowy o pracę na czas określony „na zastępstwo”
 ---documentbreak--- C2682018PL510120180605PL00055151Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – Grupo Norte Facility SA / Angel Manuel Moreira Gómez
   (Sprawa C-574/16) (
         1
      )
   „Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 99/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Zasada niedyskryminacji — Pojęcie warunków zatrudnienia — Porównywalność sytuacji — Względy uzasadniające — Pojęcie „powodów o charakterze obiektywnym” — Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny — Niższa odprawa wypłacona z upływem okresu umowy o pracę na czas określony „na zastępstwo””2018/C 268/05Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Grupo Norte Facility SA

      Strona pozwana: Angel Manuel Moreira Gómez

      Sentencja

   Klauzulę 4 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony z dnia 18 marca 1999 r., zawartego w załączniku do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym odprawa wypłacana pracownikom zatrudnionym na podstawie umów o pracę na czas określony zawartych w celu pokrycia czasu pracy zwolnionego przez pracownika przechodzącego na częściową emeryturę, takich jak rozpatrywana w postępowaniu głównym umowa na zastępstwo, z upływem okresu, na jaki zawarto te umowy, jest niższa od odprawy przyznanej pracownikom zatrudnionym na czas nieokreślony z tytułu rozwiązania ich umowy o pracę z obiektywnej przyczyny.
   (
         1
      )	Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


201807130592004242018/C 268/43892017TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180619353622Sprawa T-89/17: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Erwin Müller/EUIPO – Novus Tablet Technology Finland (NOVUS) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NOVUS — Wcześniejsze, słowny i graficzny, unijne znaki towarowe NOVUS i novus — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem}
 ---documentbreak--- C2682018PL3520120180619PL0043352362Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Erwin Müller/EUIPO – Novus Tablet Technology Finland (NOVUS)
   (Sprawa T-89/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NOVUS — Wcześniejsze, słowny i graficzny, unijne znaki towarowe NOVUS i novus — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem}”2018/C 268/43Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Erwin Müller GmbH (Lingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Grüger)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: V. Mensing i M. Fischer, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Novus Tablet Technology Finland Oy (Turku, Finlandia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 listopada 2016 r. (sprawa R 2413/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Erwin Müller a Novus Tablet Technology Finland.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 28 listopada 2016 r. (sprawa R 2413/2015-4) w zakresie dotyczącym „uchwytów przystosowanych do telefonów komórkowych” objętych zgłoszeniem do rejestracji.

            2)

            W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

            3)

            Erwin Müller GmbH i EUIPO pokrywają własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


201807130692004332018/C 268/513362018TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180530424321Sprawa T-336/18: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2018 r. – Eagle IP / EUIPO – Consolidated Artists (LILLY e VIOLETTA)
 ---documentbreak--- C2682018PL4210120180530PL0051421432Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2018 r. – Eagle IP / EUIPO – Consolidated Artists (LILLY e VIOLETTA)
   (Sprawa T-336/18)2018/C 268/51Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Eagle IP Ltd (Valletta, Malta) (przedstawiciel: adwokat M. Müller)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Consolidated Artists BV (Rotterdam, Niderlandy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca przed Sądem

      Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LILLY e VIOLETTA – zgłoszenie nr 12 723 086

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie R 1489/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie drugiej strony kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201807130102004042018/C 268/293092018CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180507232421Sprawa C-309/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 7 maja 2018 r. – Lavorgna Srl / Comune di Montelanico i in.
 ---documentbreak--- C2682018PL2310120180507PL0029231242Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 7 maja 2018 r. – Lavorgna Srl / Comune di Montelanico i in.
   (Sprawa C-309/18)2018/C 268/29Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lavorgna Srl

      Strona pozwana: Comune di Montelanico, Comune di Supino, Comune di Sgurgola, Comune di Trivigliano

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wspólnotowe zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, w związku z zasadami swobody przepływu towarów, swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług, które zostały ustanowione w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), a także zasady, które z niego się wywodzą, takie jak równe traktowanie, niedyskryminacja, wzajemne uznawanie, proporcjonalność i przejrzystość, wskazane w dyrektywie nr 2014/24/UE (
         1
      ), stoją na przeszkodzie uregulowaniom prawa krajowego, takim jak uregulowania włoskie wywodzące się z postanowień art. 95 ust. 10 w związku z art. 83 ust. 9 dekretu ustawodawczego nr 50/2016, zgodnie z którymi brak oddzielnego wskazania kosztów robocizny w ofertach gospodarczych w procedurze udzielenia zamówienia publicznego powoduje w każdym wypadku wykluczenie spółki będącej oferentem bez możliwości uzupełnienia oferty, także w sytuacji gdy obowiązek oddzielnego wskazania nie został przewidziany w załączonym formularzu służącym do składania ofert, a także niezależnie od okoliczności, że z materialnoprawnego punktu widzenia oferta w rzeczywistości spełnia wymogi w zakresie minimalnych kosztów robocizny, zgodnie zresztą z oświadczeniem złożonym w tym względzie przez oferenta?
   (
         1
      )	Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65).


201807130712004352018/C 268/443102017TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180614363611Sprawa T-310/17: Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2018 r. – Lion’s Head Global Partners / EUIPO – Lion Capital (LION’S HEAD global partners) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy LION’S HEAD global partners — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LION CAPITAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2682018PL3610120180614PL0044361361Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2018 r. – Lion’s Head Global Partners / EUIPO – Lion Capital (LION’S HEAD global partners)
   (Sprawa T-310/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy LION’S HEAD global partners — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LION CAPITAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 268/44Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Lion’s Head Global Partners LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat R. Nöske)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Lion Capital LLP (Londyn) (przedstawiciele: D. Rose i J. Warner, solicitors)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lutego 2017 r. (sprawa R 1477/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Lion Capital a Lion’s Head Global Partners

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Lion’s Head Global Partners LLP zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


201807130162004122018/C 268/303102018CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180511242521Sprawa C-310/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 11 maja 2018 r. – postępowanie karne przeciwko Emiłowi Milewowi
 ---documentbreak--- C2682018PL2410120180511PL0030241252Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 11 maja 2018 r. – postępowanie karne przeciwko Emiłowi Milewowi
   (Sprawa C-310/18)2018/C 268/30Język postępowania: bułgarski
      Sąd odsyłający

   Specializiran nakazatelen syd

      Strona w postępowaniu głównym

   Emił Milew

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy krajowe orzecznictwo, w którym określono jako warunek przedłużenia środka zapobiegawczego w postaci „tymczasowego aresztowania” (cztery miesiące po aresztowaniu oskarżonego) istnienie „uzasadnionego przypuszczenia” rozumianego jako ustalenie wyłącznie „na pierwszy rzut oka” możliwości popełnienia czynu przez oskarżonego, jest zgodne z art. 3, art. 4 ust. 1 zdanie drugie, art. 10, motywem 16 zdanie czwarte i piąte, motywem 48 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)] 2016/343 (
                  1
               ) [z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym] oraz z art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?
            Odpowiednio, czy zgodne ze wspomnianymi powyżej przepisami jest krajowe orzecznictwo, w którym rozumie się „uzasadnione przypuszczenie” jako istnienie wysokiego stopnia prawdopodobieństwa, że oskarżony popełnił czyn?

            2)

            Czy krajowe orzecznictwo, w którym zobowiązano sąd orzekający w przedmiocie wniosku o zmianę już przyjętego środka zapobiegawczego w postaci „tymczasowego aresztowania”, aby uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w ten sposób, by nie przeciwstawiać obciążających i uniewinniających dowodów, nawet jeśli obrona przedstawiła argumenty w tym względzie – a jedyną podstawę tego ograniczenia stanowi konieczność zachowania przez sąd bezstronności, na wypadek gdyby sprawę tę przydzielono mu do rozpatrzenia co do istoty – jest zgodne z art. 4 ust. 1 zdanie drugie, art. 10, motywem 16 zdanie czwarte i piąte, motywem 48 dyrektywy 2016/343 oraz z art. 47 karty?
            Odpowiednio, czy zgodne ze wspomnianymi powyżej przepisami jest krajowe orzecznictwo, na mocy którego sąd przeprowadza bardziej szczegółowe i konkretne omówienie dowodów i udziela jasnej odpowiedzi na argumenty obrony, niezależnie od ryzyka, że gdyby przydzielono mu tę sprawę do rozpatrzenia co do istoty, będzie to skutkowało niemożnością rozpoznania przezeń i wydania końcowego orzeczenia w przedmiocie winy – co skutkowałoby koniecznością rozpatrzenia sprawy co do istoty przez innego sędziego?

      (
         1
      )	Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym, Dz.U. 2016, L 65, s. 1.


201807130312003942018/C 268/172502017CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180606131422Sprawa C-250/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Virgílio Tarragó da Silveira / Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group, SA [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Postępowanie upadłościowe — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Artykuł 15 — Wpływ postępowania upadłościowego na toczące się postępowania dotyczące przedmiotu albo prawa wchodzącego w skład masy — Pojęcie „toczącego się postępowania” — Postępowanie co do istoty mające na celu ustalenie istnienia wierzytelności]
 ---documentbreak--- C2682018PL1320120180606PL0017132142Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Virgílio Tarragó da Silveira / Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group, SA
   (Sprawa C-250/17) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Postępowanie upadłościowe — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Artykuł 15 — Wpływ postępowania upadłościowego na toczące się postępowania dotyczące przedmiotu albo prawa wchodzącego w skład masy — Pojęcie „toczącego się postępowania” — Postępowanie co do istoty mające na celu ustalenie istnienia wierzytelności]”2018/C 268/17Język postępowania: portugalski
      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal de Justiça

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Virgílio Tarragó da Silveira

      Druga strona postępowania: Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group, SA

      Sentencja

   Artykuł 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do postępowania toczącego się przed sądem państwa członkowskiego, dotyczącego żądania zasądzenia od dłużnika zapłaty kwoty pieniężnej należnej na podstawie umowy w przedmiocie świadczenia usług, jak również zasądzenia odszkodowania za niewywiązanie się z tego obowiązku, w sytuacji gdy niewypłacalność tego dłużnika została stwierdzona w ramach postępowa upadłościowego wszczętego w innym państwie członkowskim i to stwierdzenie niewypłacalności dotyczy całego majątku dłużnika.
   (
         1
      )	Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


201807130132003832018/C 268/066672016CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL201806065622Sprawa C-667/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – M.N.J.P.W. Nooren, J.M.F.D.C. Nooren, spadkobierczynie M.N.F.M. Noorena / Staatssecretaris van Economische Zaken [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Finansowanie przez EFRROW — Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 — Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich — Nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności — Zmniejszenia i wykluczenia — Suma obniżek]
 ---documentbreak--- C2682018PL520120180606PL00065262Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – M.N.J.P.W. Nooren, J.M.F.D.C. Nooren, spadkobierczynie M.N.F.M. Noorena / Staatssecretaris van Economische Zaken
   (Sprawa C-667/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Finansowanie przez EFRROW — Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 — Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich — Nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności — Zmniejszenia i wykluczenia — Suma obniżek]”2018/C 268/06Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: M.N.J.P.W. Nooren, J.M.F.D.C. Nooren, spadkobierczynie M.N.F.M. Noorena

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Economische Zaken

      Sentencja

   Artykuły 70–72 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w tym rozporządzeniu oraz szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia dla sektora wina, w związku z artykułami 23 i 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006 i (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, gdy zostanie stwierdzony więcej niż jeden przypadek nieprzestrzegania przepisów z tego samego obszaru wzajemnej zgodności, należy zsumować z jednej strony obniżkę całkowitej kwoty płatności bezpośrednich, które zostały lub zostaną wypłacone, zastosowanej z tytułu niezgodności wynikających z niedbalstwa, a z drugiej strony obniżkę zastosowaną ze względu na przypadki umyślnej niezgodności, przy czym całkowita wartość obniżek możliwych w danym roku kalendarzowym winna zostać ustalona z poszanowaniem zasady proporcjonalności i nie może przekroczyć wartości, o której mowa w art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009.
   (
         1
      )	Dz.U. C 78 z 13.3.2017.


201807130282004422018/C 268/313132018CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180509252621Sprawa C-313/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt (Szwecja) w dniu 9 maja 2018 – Dacom Limited / IPM Informed Portfolio Management AB
 ---documentbreak--- C2682018PL2510120180509PL0031251262Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt (Szwecja) w dniu 9 maja 2018 – Dacom Limited / IPM Informed Portfolio Management AB
   (Sprawa C-313/18)2018/C 268/31Język postępowania: szwedzki
      Sąd odsyłający

   Svea hovrätt

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca apelację: Dacom Limited

      Druga strona postępowania: IPM Informed Portfolio Management AB

      Pytania prejudycjalne

            1.1

            Przy pomocy jakich kryteriów należy rozstrzygać, czy dany materiał stanowi przygotowawczy materiał projektowy w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (
                  1
               )? Czy dokumenty, które określają wymagania co do funkcji, które mają być wykonywane przez program komputerowy, oraz wyniku, jaki program komputerowy musi osiągać, na przykład szczegółowe opisy zasad inwestowania lub modeli ryzyka do celów zarządzania aktywami, w tym wzory matematyczne, które mają zostać zastosowane w programie komputerowym, stanowią taki przygotowawczy materiał projektowy?

            1.2

            Czy materiał, który ma stanowić przygotowawczy materiał projektowy w rozumieniu dyrektywy, musi być na tyle kompletny i szczegółowy, aby w praktyce nie wymagał od osoby, która rzeczywiście pisze kod programu komputerowego, dokonywania żadnych niezależnych wyborów?

            1.3

            Czy prawo wyłączne do przygotowawczego materiału projektowego w rozumieniu dyrektywy oznacza, że program komputerowy, który korzysta na późniejszym etapie z przygotowawczego materiału projektowego, należy postrzegać jako adaptację przygotowawczego materiału projektowego, a tym samym utwór zależny w rozumieniu prawa autorskiego (art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2009/24/WE), czy też że przygotowawczy materiał projektowy i oprogramowanie należy uznać za różne formy wyrażenia tego samego utworu lub też że stanowią one dwa niezależne utwory?

            2.1

            Czy doradca, który jest zatrudniony przez inną spółkę, ale pracuje przez kilka lat dla tego samego klienta i w ramach wykonywania obowiązków służbowych lub w wykonywaniu poleceń klienta stworzył program komputerowy, może zostać uznany za pracownika [spółki będącej klientem] w rozumieniu art. 2 ust. 3 dyrektywy 2009/24/WE?

            2.2

            Na podstawie jakich kryteriów należy oceniać to, czy ktoś jest pracownikiem w rozumieniu tego przepisu?

            3.1

            Czy wykładni art. 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/48/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (
                  2
               ) należy dokonywać w ten sposób, że musi istnieć możliwość uzyskania wydania sądowego zakazu kontynuacji naruszenia nawet w sytuacji, w której dane prawo własności intelektualnej przysługuje wspólnie powodowi i stronie, której zakaz ten miałby być wydany?

            3.2.

            Jeśli odpowiedź na pytanie 3.1 jest twierdząca, czy prowadzi to do innego wniosku, jeżeli prawo wyłączne dotyczy programu komputerowego, a program ten nie jest rozpowszechniany ani udostępniany publicznie, lecz jest wykorzystywany wyłącznie we własnej działalności gospodarczej współwłaściciela?

      (
         1
      )	Dz.U. 2009, L 111, s. 16.
   (
         2
      )	Dz.U. 2004, L 157,s 45.


201807130682004292018/C 268/523392018TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180530434311Sprawa T-339/18: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2018 r. – Enterprise Holdings / EUIPO (E PLUS)
 ---documentbreak--- C2682018PL4310120180530PL0052431431Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2018 r. – Enterprise Holdings / EUIPO (E PLUS)
   (Sprawa T-339/18)2018/C 268/52Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Enterprise Holdings, Inc. (Saint Louis, Missouri, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: D. Farnsworth, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „E PLUS” – zgłoszenie nr 16 377 079

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie R 2141/2017-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            dopuszczenie publikacji zgłoszenia;

            —

            obciążenie EUIPO własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201807130552004232018/C 268/454132017TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180619373711Sprawa T-413/17: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Karl Storz / EUIPO (3D) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy 3D — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) (UE) 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)}
 ---documentbreak--- C2682018PL3710120180619PL0045371371Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Karl Storz / EUIPO (3D)
   (Sprawa T-413/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy 3D — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) (UE) 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)}”2018/C 268/45Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Karl Storz GmbH & Co. KG (Tuttlingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Gruber i N. Siebertz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: J. Ivanauskas i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 kwietnia 2017 r. (sprawa R 1502/2016-2) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską graficznego znaku towarowego 3D.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 11 kwietnia 2017 r. (sprawa R 1502/2016-2) w odniesieniu do towarów „materiały piśmienne” należących do klasy 16 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

            2)

            W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

            3)

            Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


201807130532004262018/C 268/533452018TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180601434422Sprawa T-345/18: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2018 r. – BNP Paribas / EBC
 ---documentbreak--- C2682018PL4320120180601PL0053432442Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2018 r. – BNP Paribas / EBC
   (Sprawa T-345/18)2018/C 268/53Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: BNP Paribas (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie częściowej nieważności decyzji EBC nr ECB-SSM-2018-FRBNP-17 z dnia 26 kwietnia 2018 r., w zakresie w jakim zobowiązuje ona do odliczenia nieodwołalnych zobowiązań płatniczych zaciągniętych w jednolitym funduszu restrukturyzacji, krajowych funduszach restrukturyzacyjnych i systemach gwarancji depozytów od kapitału podstawowego Tier 1, na zasadzie indywidualnej, subskonsolidowanej lub skonsolidowanej, a w szczególności pkt 9.1, 9.2 i 9.3;

            —

            obciążenie EBC całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczy braku podstawy prawnej. W tym względzie skarżąca twierdzi, że sporna decyzja stwarza nową zasadę o zasięgu ogólnym, która wyraźnie wykracza poza ramy prawne regulujące wykonywanie przez skarżącą zadań nadzoru ostrożnościowego.
            Ponadto, wydając decyzję przyjętą bez uprzedniej analizy ryzyka wypłacalności i płynności i nie uwzględniając profilu ryzyka skarżącej strona pozwana przekroczyła uprawnienia przewidziane przez art. 4 ust. 1 lit. f) i art. 16 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1024/2013”).
            Wreszcie skarżąca uważa, że art. 16 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1024/2013 nie upoważnia EBC do działania w celu zapewnienia „lepszej informacji dotyczącej ryzyk” oraz że art. 4 ust. 1 lit. f) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1024/2013 nie uprawniają do przyjęcia środków ostrożnościowych wobec składników pozabilansowych.

            2.

            Zarzut drugi dotyczy błędu co do prawa w zakresie, w jakim pozwana dokonała błędnej interpretacji tekstów wspólnotowych ustanawiających możliwość skorzystania przez instytucje kredytowe z nieodwołalnych zobowiązań płatniczych (zwanych dalej „NZP”) w celu spełnienia części ich zobowiązań wobec funduszy restrukturyzacji i systemów gwarancji depozytów. Zaskarżona decyzja narusza cele właściwych zasad, ponieważ nie uwzględnia zamiaru prawodawcy wyrażonego przy wdrażaniu tych instrumentów. Tym samym rzeczona decyzja pozbawia sporne przepisy skuteczności (effet utile).

            3.

            Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności, w zakresie w jakim zobowiązanie do odliczenia NZP od jej funduszy własnych jest nieodpowiednie i niekonieczne w świetle czysto hipotetycznego i już pokrytego ryzyka. Zdaniem skarżącej środek ten jest nieproporcjonalny przy wzięciu pod uwagę celu postawionego przez sam EBC, który polega na „dostarczaniu odpowiednich informacji o ryzykach finansowych”.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczy oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasady dobrej administracji. Skarżąca twierdzi, że postanawiając skorzystać z narzędzia (odliczenia od funduszy własnych) oczywiście niedostosowanego do celu, do jakiego ma ona dążyć (dostarczanie odpowiednich informacji o ryzykach), pozwana uchybiła zasadzie dobrej administracji, ponieważ nie wyciągnęła właściwych wniosków ze swojej własnej oceny.


201807130382004022018/C 268/086732016CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL201806057711Sprawa C-673/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea Constituţională a României – Rumunia) – Relu Adrian Coman, Robert Clabourn Hamilton, Asociaţia Accept / Inspectoratul General pentru Imigrări, Ministerul Afacerilor Interne (Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii — Artykuł 21 TFUE — Prawo obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 3 — Beneficjenci — Członkowie rodziny obywatela Unii — Artykuł 2 pkt 2 lit. a) — Pojęcie „współmałżonka” — Małżeństwo osób tej samej płci — Artykuł 7 — Prawo pobytu powyżej trzech miesięcy — Prawa podstawowe)
 ---documentbreak--- C2682018PL710120180605PL00087171Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea Constituţională a României – Rumunia) – Relu Adrian Coman, Robert Clabourn Hamilton, Asociaţia Accept / Inspectoratul General pentru Imigrări, Ministerul Afacerilor Interne
   (Sprawa C-673/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii — Artykuł 21 TFUE — Prawo obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 3 — Beneficjenci — Członkowie rodziny obywatela Unii — Artykuł 2 pkt 2 lit. a) — Pojęcie „współmałżonka” — Małżeństwo osób tej samej płci — Artykuł 7 — Prawo pobytu powyżej trzech miesięcy — Prawa podstawowe)”2018/C 268/08Język postępowania: rumuński
      Sąd odsyłający

   Curtea Constituţională a României

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Relu Adrian Coman, Robert Clabourn Hamilton, Asociaţia Accept

      Strona pozwana: Inspectoratul General pentru Imigrări, Ministerul Afacerilor Interne

      przy udziale: Consiliul Naţional pentru Combaterea Discriminării

      Sentencja

            1)

            W sytuacji gdy obywatel Unii skorzystał ze swobody przemieszczania się, udając się do państwa członkowskiego innego niż to, którego przynależność państwową posiada, i efektywnie w nim przebywając, zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, oraz rozwinął lub umocnił przy tej sposobności życie rodzinne z obywatelem państwa trzeciego tej samej płci, z którym związał się poprzez małżeństwo legalnie zawarte w przyjmującym państwie członkowskim, art. 21 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by właściwe organy państwa członkowskiego, którego przynależność państwową posiada obywatel Unii, odmówiły prawa pobytu rzeczonemu obywatelowi państwa trzeciego z tego powodu, że prawo tego państwa członkowskiego nie przewiduje małżeństwa osób tej samej płci.

            2)

            Artykuł 21 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w sprawie w postępowaniu głównym będącemu tej samej płci co obywatel Unii obywatelowi państwa trzeciego, którego małżeństwo z tym obywatelem Unii zostało zawarte w jednym z państw członkowskich zgodnie z prawem tego państwa, przysługuje prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące na terytorium państwa członkowskiego, którego przynależność państwową posiada obywatel Unii. To pochodne prawo pobytu nie może być obwarowane warunkami bardziej rygorystycznymi niż przewidziane w art. 7 dyrektywy 2004/38.

      (
         1
      )	Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


201807130242004412018/C 268/323172018CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180514262611Sprawa C-317/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Faro (Portugalia) w dniu 14 maja 2018 r. – Cátia Correia Moreira / Município de Portimão
 ---documentbreak--- C2682018PL2610120180514PL0032261261Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Faro (Portugalia) w dniu 14 maja 2018 r. – Cátia Correia Moreira / Município de Portimão
   (Sprawa C-317/18)2018/C 268/32Język postępowania: portugalski
      Sąd odsyłający

   Tribunal Judicial da Comarca de Faro

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Cátia Correia Moreira

      Strona pozwana: Município de Portimão

      Pytania prejudycjalne

            a.

            Czy wychodząc z założenia, że przez „pracownika” należy rozumieć jakąkolwiek osobę, która w danym państwie członkowskim jest chroniona jako pracownik przez krajowe prawo pracy, osoba, która ma umowę o świadczenie pracy na stanowisku wymagającym szczególnego zaufania z przedsiębiorstwem przekazującym, może zostać uznana za pracownika w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2001/23/WE (
                  1
               ) z dnia 12 marca 2001 r. i korzystać z ochrony przyznanej przez odnośne przepisy?

            b.

            Czy przepisy Unii Europejskiej, a w szczególności wspomniana dyrektywa 2001/23/WE w związku z art. 4 ust. 2 traktatu o Unii Europejskiej, sprzeciwiają się prawu krajowemu, które w przypadku należącego do zakresu wskazanej dyrektywy przeniesienia wymaga, aby pracownicy zostali obowiązkowo poddani konkursowi publicznemu i zawarli nowy stosunek z cesjonariuszem, ponieważ jest on gminą?

      (
         1
      )	Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. 2001, L 82, s. 16)


title: Sprawa C-677/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 33 de Madrid – Hiszpania) – Lucía Montero Mateos / Agencia Madrileña de Atención Social de la Consejería de Políticas Sociales y Familia de la Comunidad Autónoma de Madrid Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 99/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Zasada niedyskryminacji — Pojęcie warunków zatrudnienia — Porównywalność sytuacji — Względy uzasadniające — Pojęcie „powodów o charakterze obiektywnym” — Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny — Brak odprawy z upływem okresu umowy o pracę na czas określony interinidad

text:
201807130142004052018/C 268/096772016CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL201806058811Sprawa C-677/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Madrid – Hiszpania) – Lucía Montero Mateos / Agencia Madrileña de Atención Social de la Consejería de Políticas Sociales y Familia de la Comunidad Autónoma de Madrid Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 99/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Zasada niedyskryminacji — Pojęcie warunków zatrudnienia — Porównywalność sytuacji — Względy uzasadniające — Pojęcie „powodów o charakterze obiektywnym” — Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny — Brak odprawy z upływem okresu umowy o pracę na czas określony interinidad
 ---documentbreak--- C2682018PL810120180605PL00098181Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Madrid – Hiszpania) – Lucía Montero Mateos / Agencia Madrileña de Atención Social de la Consejería de Políticas Sociales y Familia de la Comunidad Autónoma de Madrid
   (Sprawa C-677/16) (
         1
      )
   „Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 99/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Zasada niedyskryminacji — Pojęcie warunków zatrudnienia — Porównywalność sytuacji — Względy uzasadniające — Pojęcie „powodów o charakterze obiektywnym” — Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny — Brak odprawy z upływem okresu umowy o pracę na czas określony interinidad”2018/C 268/09Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 33 de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Lucía Montero Mateos

      Strona pozwana: Agencia Madrileña de Atención Social de la Consejería de Políticas Sociales y Familia de la Comunidad Autónoma de Madrid

      Sentencja

   Klauzulę 4 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony z dnia 18 marca 1999 r., zawartego w załączniku do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, w którym nie przewidziano żadnej wypłaty odprawy pracownikom zatrudnionym na podstawie umów o pracę na czas określony zawartych w celu tymczasowego objęcia stanowiska pracy podczas procedury rekrutacyjnej lub procedury dotyczącej awansu prowadzonej w celu definitywnego objęcia wspomnianego stanowiska, takich jak rozpatrywana w postępowaniu głównym umowa interinidad, z upływem okresu, na jaki zawarto te umowy, podczas gdy odprawa jest przyznawana pracownikom zatrudnionym na czas nieokreślony z tytułu rozwiązania ich umowy o pracę z obiektywnej przyczyny.
   (
         1
      )	Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


201807130322003482018/C 268/183632017CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180607141521Sprawa C-363/17 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – Equipolymers Srl, M&G Polimeri Italia SpA, Novapet SA / Committee of Polyethylene Terephthalate (PET) Manufacturers in Europe (CPME), Cepsa Química SA, Indorama Ventures Poland sp. z o.o., Lotte Chemical UK Ltd, Ottana Polimeri Srl, UAB Indorama Polymers Europe, UAB Neo Group, UAB Orion Global pet, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, European Federation of Bottled Waters (EFBW), Caiba SA, Coca-Cola Enterprises Belgium (CCEB), Danone, Nestlé Waters Management & Technology, Pepsico International Ltd, Refresco Gerber BV (Odwołanie — Dumping — Przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indii, Tajlandii oraz Tajwanu — Decyzja wykonawcza 2013/226/UE — Decyzja o zakończeniu postępowania w sprawie przeglądu wygaśnięcia środków bez nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego — Odpowiedzialność pozaumowna — Związek przyczynowy — Obowiązek uzasadnienia)
 ---documentbreak--- C2682018PL1410120180607PL0018141152Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – Equipolymers Srl, M&G Polimeri Italia SpA, Novapet SA / Committee of Polyethylene Terephthalate (PET) Manufacturers in Europe (CPME), Cepsa Química SA, Indorama Ventures Poland sp. z o.o., Lotte Chemical UK Ltd, Ottana Polimeri Srl, UAB Indorama Polymers Europe, UAB Neo Group, UAB Orion Global pet, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, European Federation of Bottled Waters (EFBW), Caiba SA, Coca-Cola Enterprises Belgium (CCEB), Danone, Nestlé Waters Management & Technology, Pepsico International Ltd, Refresco Gerber BV
   (Sprawa C-363/17 P) (
         1
      )
   „(Odwołanie — Dumping — Przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indii, Tajlandii oraz Tajwanu — Decyzja wykonawcza 2013/226/UE — Decyzja o zakończeniu postępowania w sprawie przeglądu wygaśnięcia środków bez nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego — Odpowiedzialność pozaumowna — Związek przyczynowy — Obowiązek uzasadnienia)”2018/C 268/18Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Equipolymers Srl, M&G Polimeri Italia SpA, Novapet SA (przedstawiciele: L. Ruessmann, avocat, J. Beck, solicitor)

      Druga strona postępowania: Committee of Polyethylene Terephthalate (PET) Manufacturers in Europe (CPME), Cepsa Química SA, Indorama Ventures Poland sp. z o.o., Lotte Chemical UK Ltd, Ottana Polimeri Srl, UAB Indorama Polymers Europe, UAB Neo Group, UAB Orion Global pet, Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, wspierany przez B. O’Connora, solicitor, oraz S. Gubela, avocat), Komisja Europejska, European Federation of Bottled Waters (EFBW), Caiba SA, Coca-Cola Enterprises Belgium (CCEB), Danone, Nestlé Waters Management & Technology, Pepsico International Ltd, Refresco Gerber BV

      Sentencja

            1)

            Odwołanie zostaje oddalone.

            2)

            Equipolymers Srl, M&G Polimeri Italia SpA oraz Novapet SA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 283 z 28.8.2017.


201807130272004202018/C 268/333192018CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180514272821Sprawa C-319/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 marca 2018 r. w sprawie T-108/16, Naviera Armas, S.A. / Komisja, wniesione w dniu 14 maja 2018 r. przez Fred Olsen, S.A.
 ---documentbreak--- C2682018PL2710120180514PL0033271282Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 marca 2018 r. w sprawie T-108/16, Naviera Armas, S.A. / Komisja, wniesione w dniu 14 maja 2018 r. przez Fred Olsen, S.A.
   (Sprawa C-319/18 P)2018/C 268/33Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Fred Olsen, S.A. (przedstawiciele: J.M. Rodríguez Cárcamo i A.M. Rodríguez Conde, adwokaci)

      Druga strona postępowania:

   Naviera Armas, S.A.
   Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Fred Olsen, S.A. wnosi do Trybunału o:

            —

            uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 marca 2018 r. wydanego w sprawie T-108/16, Naviera Armas, S.A. przeciwko Komisji Europejskiej, popieranej przez Fred Olsen, S.A., EU:T:2018:145,

            —

            oddalenie w całości żądania Naviera Armas, S.A., w którym wnosi on o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (2015) 8655 final z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.36628 (2015/NN) (ex 2013/CP) – Hiszpania – Fred Olsen oraz

            —

            obciążenie stron sprzeciwiających się odwołaniu kosztami postępowania poniesionymi przez Freda Olsena, S.A. w ramach wspomnianego odwołania oraz obciążenie Naviera Armas, S.A. kosztami postępowania poniesionymi przez Freda Olsena, S.A. w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   1. Pierwszy zarzut odwołania

            1.

            Poprzez zarzut pierwszy Fred Olsen podnosi brak uzasadnienia zaskarżonego wyroku w odniesieniu do badania selektywności środka w znaczeniu wskazanym przez Trybunał w wyroku Komisja/Hansestadt Lübeck (C-524/14 P) (
                  1
               ).

            2.

            Gdyby Sąd zbadał selektywność środka zgodnie z kryteriami wynikającymi ze wspomnianego wyroku, powinien był zbadać (i) ogólne ramy odniesienia, w które wpisują się opłaty, jakie spółka Fred Olsen uiszcza za użytkowanie infrastruktury w Puerto de Las Nieves, to jest system opłat mający zastosowanie do wszystkich portów Wysp Kanaryjskich, taki jak przewidziany w prawie krajowym, (ii) czy sytuacje, w jakich znajdują się Fred Olsen i pozostałe podmioty zarządzające infrastrukturą użytkujące wspomnianą infrastrukturę, w tym Naviera Armas, są porównywalne względem badanego środka oraz (iii) ewentualne istnienie dyskryminacji przy uiszczaniu wspomnianych opłat.

            3.

            Komisja uznała w zaskarżonej decyzji, że sama okoliczność, że spółka Fred Olsen sama użytkuje Puerto de las Nieves, nie stanowi sama w sobie korzyści uzyskanej przy użyciu zasobów państwowych, gdyż spółka Fred Olsen uiszcza zwykłą kwotę opłat należnych od wszystkich podmiotów zarządzających infrastrukturą w systemie mającym zastosowanie do wszystkich portów kanaryjskich. Komisja nie była zatem zobowiązana do dokonania analizy selektywności środka.

            4.

            Natomiast dla stwierdzenia, czy istnieje trudność w rozumieniu art. 108 ust. 2 TFUE, Sąd powinien był dokonać wspomnianego badania, co umożliwiłoby mu dokonanie oceny tego, czy opłaty portowe uiszczane przez spółkę Fred Olsen w zamian za samodzielne użytkowanie infrastruktury portowej w Puerto de Las Nieves przysporzyły mu jakiejkolwiek korzyści.

            5.

            Ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest oczywiście niewystarczające w tej kwestii, nie jest możliwe dokonanie oceny, czy ta domniemana korzyść istnieje, a w konsekwencji wyrok Sądu należy uchylić w całości.

      2. Drugi zarzut odwołania

            6.

            W swym drugim zarzucie spółka Fred Olsen podnosi, że decyzja Komisji, która nie zastosowała kryterium inwestora prywatnego, była wystarczająco uzasadniona.

            7.

            Sąd uznał, że uzasadnienie decyzji było niewystarczające, ponieważ, zdaniem Sądu, Komisja powinna zastosować kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej.

            8.

            Niemniej jednak, oprócz samej okoliczności, że spółka Fred Olsen sama użytkuje Puerto de la Nieves, brak jest jakiejkolwiek wskazówki w wyroku Sądu, że sytuacja ta przysparza jej jakiejkolwiek korzyści związanej z uiszczaniem opłat za użytkowanie infrastruktury. Nie istnieje w tym przypadku porozumienie lub rabat przy uiszczaniu opłat przez spółkę Fred Olsen ani dyskryminacja przy uiszczaniu opłat względem innych podmiotów zarządzających infrastrukturą, takich jak Naviera Armas.

            9.

            W konsekwencji wyroki Freistaat Sachsen i Land Sajonia-Anhalt/Komisja (T-443/08 i T-455/08) (
                  2
               ), Ryanair/Komisja (T-196/04) (
                  3
               ) oraz Aéroports de Paris/Komisja (T-128/98) (
                  4
               ) nie znajdowały zastosowania w niniejszej sprawie.

            10.

            Wyrok Sądu należy zatem uchylić w całości, a decyzję Komisji utrzymać w całości w mocy.

      (
         1
      )	Wyrok z dnia 21 grudnia 2016 r., Komisja/Hansestadt Lübeck (C-524/14 P, EU:C:2016:971).
   (
         2
      )	Wyrok z dnia 24 marca 2011 r., Freistaat Sachsen i Land Sachsen-Anhalt/Komisja (T-443/08 i T-455/08, EU:T:2011:117).
   (
         3
      )	Wyrok z dnia 17 grudnia 2008 r., Ryanair/Komisja (T-196/04, EU:T:2008:585).
   (
         4
      )	Wyrok z dnia 12 grudnia 2000 r., Aéroports de Paris/Komisja (T-128/98, EU:T:2000:290).


201807130622003712018/C 268/465902016TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180608373822Sprawa T-590/16: Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2018 r. – Spychalski / Komisja (Służba publiczna — Zatrudnienie — Ogłoszenie o konkursie — Konkurs otwarty EPSO/AD 177/10-ECO2013 — Ocena znajomości języka podstawowego — Decyzja o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej — Oczywisty brak właściwości — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
 ---documentbreak--- C2682018PL3720120180608PL0046372382Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2018 r. – Spychalski / Komisja
   (Sprawa T-590/16) (
         1
      )
   „(Służba publiczna — Zatrudnienie — Ogłoszenie o konkursie — Konkurs otwarty EPSO/AD 177/10-ECO2013 — Ocena znajomości języka podstawowego — Decyzja o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej — Oczywisty brak właściwości — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)”2018/C 268/46Język postępowania: polski
      Strony

      Strona skarżąca: Michał Spychalski (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: A. Żołyniak, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 270 TFUE i zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD 177/10-ECO2013, zorganizowanego przez Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO), o odmowie umieszczenia nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej oraz, po drugie, do zobowiązania organu powołującego do uzupełnienia listy rezerwy kadrowej utworzonej na podstawie rozpatrywanego konkursu otwartego o nazwisko skarżącego z zastrzeżeniem zrównania terminu ważności uzupełnienia z terminem ważności listy.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje w części oddalona jako prawnie oczywiście bezzasadna, a w części odrzucona z uwagi na oczywisty brak właściwości Sądu do jej rozpoznania.

            2)

            Michał Spychalski pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (
         1
      )	Dz.U. C 383 z 17.10.2016 (sprawa pierwotnie zarejestrowana przed Sądem ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-20/16 i przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


201807130252004472018/C 268/1172017CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL201806079911Sprawa C-7/17 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias / Komisja Europejska (Odwołanie — Klauzule arbitrażowe — Umowy Persona i Terregov zawarte w ramach szóstego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002 – 2006) — Koszty kwalifikowalne — Zwrot wypłaconych kwot — Żądanie wzajemne)
 ---documentbreak--- C2682018PL910120180607PL00119191Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. – ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias / Komisja Europejska
   (Sprawa C-7/17 P) (
         1
      )
   „(Odwołanie — Klauzule arbitrażowe — Umowy Persona i Terregov zawarte w ramach szóstego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002 – 2006) — Koszty kwalifikowalne — Zwrot wypłaconych kwot — Żądanie wzajemne)”2018/C 268/11Język postępowania: grecki
      Strony

      Wnosząca odwołanie: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (przedstawiciel: S. Paliou, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i A. Kyratsou, pełnomocnicy)

      Sentencja

            1)

            Odwołanie zostaje oddalone.

            2)

            ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


201807130602004402018/C 268/553542018TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180606454622Sprawa T-354/18: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2018 r. – KID-Systeme / EUIPO – Sky (SKYFi)
 ---documentbreak--- C2682018PL4520120180606PL0055452462Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2018 r. – KID-Systeme / EUIPO – Sky (SKYFi)
   (Sprawa T-354/18)2018/C 268/55Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: KID-Systeme GmbH (Buxtehude, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i T. Wittmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sky plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SKYFi” – zgłoszenie nr 12 189 502

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie R 106/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1, 47, 67, 70, 71, 94 i 95 Parlamentu Europejskiego (UE) 2017/1001; rozporządzenia nr 2868/95;

            —

            Naruszenie art. 2 ust. 2, 7 ust. 2, 8 ust. 2, 8 ust. 9, 27 i 71 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625.


201807130072003732018/C 268/12322017CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL2018060691022Sprawa C-32/17 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. – Apcoa Parking Holdings GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie do rejestracji graficznego i słownego znaków towarowych PARKWAY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 1 lit. c)]
 ---documentbreak--- C2682018PL920120180606PL001292102Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. – Apcoa Parking Holdings GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   (Sprawa C-32/17 P) (
         1
      )
   „[Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie do rejestracji graficznego i słownego znaków towarowych PARKWAY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 1 lit. c)]”2018/C 268/12Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Apcoa Parking Holdings GmbH (przedstawiciel: A. Lohmann, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

      Sentencja

            1)

            Odwołanie zostaje oddalone.

            2)

            Apcoa Parking Holdings GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


201807130732004372018/C 268/563562018TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180607464721Sprawa T-356/18: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2018 r. – Volvo Trademark / EUIPO – Paalupaikka (V V-wheels)
 ---documentbreak--- C2682018PL4610120180607PL0056461472Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2018 r. – Volvo Trademark / EUIPO – Paalupaikka (V V-wheels)
   (Sprawa T-356/18)2018/C 268/56Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Volvo Trademark Holding AB (Goteborg, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat T. Dolde i M. Hawkins, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Paalupaikka Oy (Iisalmi, Finlandia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Paalupaikka Oy

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy V V-WHEELS – zgłoszenie nr 14 439 053

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 marca 2018 r. w sprawie R 1852/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Wydziałem Sprzeciwów i Czwartą Izbą Odwoławczą EUIPO.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

            —

            Naruszenie art. 72 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

            —

            Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201807130402004032018/C 268/207142017CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20171220151512Sprawa C-714/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 23 października 2017 r. w sprawie T-833/16 Karp / Parlament, wniesione w dniu 20 grudnia 2017 r. przez Kevin Karpa
 ---documentbreak--- C2682018PL1520120171220PL0020152151Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 23 października 2017 r. w sprawie T-833/16 Karp / Parlament, wniesione w dniu 20 grudnia 2017 r. przez Kevin Karpa
   (Sprawa C-714/17 P)2018/C 268/20Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kevin Karp (przedstawiciele: adwokaci N. Lambers i R. Ben Ammar)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski
   W drodze postanowienia z dnia 19 czerwca 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) orzekł, że odwołanie jest niedopuszczalne.


201807130262003932018/C 268/343432018CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180319282921Sprawa C-343/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 19 marca 2018 r – SAIGI Società Cooperativa Agricola a r.l., MA.GE.MA. Società Agricola Cooperativa / Regione Emilia-Romagna, A.U.S.L. Romagna
 ---documentbreak--- C2682018PL2810120180319PL0034281292Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 19 marca 2018 r – SAIGI Società Cooperativa Agricola a r.l., MA.GE.MA. Società Agricola Cooperativa / Regione Emilia-Romagna, A.U.S.L. Romagna
   (Sprawa C-343/18)2018/C 268/34Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SAIGI Società Cooperativa Agricola a r.l., MA.GE.MA. Società Agricola Cooperativa

      Strona pozwana: Regione Emilia-Romagna, A.U.S.L. Romagna

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 27 rozporządzenia WE, stanowiący, że w odniesieniu do działań, o których mowa w załączniku IV, sekcja A oraz w załączniku V, sekcja A, państwa członkowskie zapewnią pobieranie opłat, należy interpretować jako nakładający obowiązek uiszczania płatności na wszystkich przedsiębiorców rolnych, nawet jeśli „prowadzą oni działalność polegającą na uboju i rozbiorze mięsa w sposób pomocniczy i powiązany z prowadzeniem hodowli zwierząt?

            2)

            Czy państwo może wyłączyć z obowiązku uiszczania należności sanitarnych niektóre kategorie przedsiębiorców, mimo że ustanowiło system pobierania opłat zdolny, jako całość, do zagwarantowania pokrycia kosztów poniesionych na kontrole urzędowe, lub zastosować opłaty niższe niż te przewidziane w rozporządzeniu WE nr 8[8]2/2004 (
                  1
               )?

      (
         1
      )	Rozporządzenie (WE) nr 882/Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 165, s. 1, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 45, s. 200).


201807130662003792018/C 268/573572018TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180608474821Sprawa T-357/18: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2018 r. – Luz Saúde / EUIPO – Clínica La Luz (HOSPITAL DA LUZ)
 ---documentbreak--- C2682018PL4710120180608PL0057471482Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2018 r. – Luz Saúde / EUIPO – Clínica La Luz (HOSPITAL DA LUZ)
   (Sprawa T-357/18)2018/C 268/57Język skargi: portugalski
      Strony

      Strona skarżąca: Luz Saúde SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci G. Gentil Anastácio i P. Guerra e Andrade)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Clínica La Luz, SL (Madryt, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HOSPITAL DA LUZ – zgłoszenie nr 14 791 495

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 kwietnia 2018 r. w sprawie R 2084/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, którą w części odmówiono rejestracji znaku towarowego skarżącej, przedmiotu niniejszego postępowania, poprzez jej zmianę i dopuszczenie do rejestracji;

            —

            obciążenie EUIPO całością kosztów postępowania.

      Podniesione zarzuty

   Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001.


201807130112003462018/C 268/217222017CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20171127151623Sprawa C-722/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Villach (Austria) w dniu 27 listopada 2017 r. – Norbert Reitbauer i in. / Enrico Casamassima
 ---documentbreak--- C2682018PL1530120171127PL0021153162Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Villach (Austria) w dniu 27 listopada 2017 r. – Norbert Reitbauer i in. / Enrico Casamassima
   (Sprawa C-722/17)2018/C 268/21Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Bezirksgericht Villach

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Norbert Reitbauer, Dolinschek GmbH, B.T.S. Trendfloor Raumausstattungs-GmbH, Elektrounternehmen K. Maschke GmbH, Klaus Egger, Architekt DI Klaus Egger Ziviltechniker GmbH

      Strona pozwana: Enrico Casamassima

      Pytania prejudycjalne

            1

            Pytanie 1:
            Czy art. 24 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (
                  1
               ) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1215/2012”) należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w § 232 austriackiej ordynacji egzekucyjnej powództwo przeciwegzekucyjne, przysługujące w przypadku braku zgody co do podziału sumy uzyskanej z licytacji sądowej, objęte jest zakresem stosowania tej normy,
            również w takim przypadku, gdy powództwo jednego zastawnika (wierzyciela hipotecznego) przeciwko innemu zastawnikowi (wierzycielowi hipotecznemu)

                     a)

                     opiera się na zarzucie, że zabezpieczona prawem zastawu (hipoteką) jego wierzytelność z tytułu pożyczki już nie istnieje z uwagi na występowanie wierzytelności wzajemnej dłużnika z tytułu odszkodowania, oraz

                     b)

                     ponadto – podobnie jak w przypadku powództwa o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną – opiera się na zarzucie, że ustanowienie prawa zastawu (hipoteki) dla tej wierzytelności z tytułu pożyczki jest z uwagi na uprzywilejowanie wierzyciela bezskuteczne?

            2

            Pytanie 2 (w przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze):
            Czy art. 24 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1215/2012”) należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w § 232 austriackiej ordynacji egzekucyjnej powództwo przeciwegzekucyjne, przysługujące w przypadku braku zgody co do podziału sumy uzyskanej z licytacji sądowej, objęte jest zakresem stosowania tej normy,
            również w takim przypadku, gdy powództwo jednego zastawnika (wierzyciela hipotecznego) przeciwko innemu zastawnikowi (wierzycielowi hipotecznemu)

                     a)

                     opiera się na zarzucie, że zabezpieczona prawem zastawu (hipoteką) jego wierzytelność z tytułu pożyczki już nie istnieje z uwagi na występowanie wierzytelności wzajemnej dłużnika z tytułu odszkodowania, oraz

                     b)

                     ponadto – podobnie jak w przypadku powództwa o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną – opiera się na zarzucie, że ustanowienie prawa zastawu (hipoteki) dla tej wierzytelności z tytułu pożyczki jest z uwagi na uprzywilejowanie wierzyciela bezskuteczne?

      (
         1
      )	Dz.U. 2012 L 351, s. 1.


201807130302003472018/C 268/353462018CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180525293021Sprawa C-346/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 marca 2018 r. w sprawach T-45/13 RENV i T-587/15, Rose Vision/Komisja, wniesione w dniu 25 maja 2018 r. przez Rose Vision, S.L.
 ---documentbreak--- C2682018PL2910120180525PL0035291302Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 marca 2018 r. w sprawach T-45/13 RENV i T-587/15, Rose Vision/Komisja, wniesione w dniu 25 maja 2018 r. przez Rose Vision, S.L.
   (Sprawa C-346/18 P)2018/C 268/35Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Wnosząca odwołanie: Rose Vision, S.L. (przedstawiciel: J.J. Marín López, abogado)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

            —

            uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 8 marca 2018 r., Rose Vision/Komisja, T-45/13 RENV i T-587/15, ECLI:EU:T:2018:124;

            —

            przyznanie na rzecz Rose Vision odszkodowania określonego w motywach dziesiątym i jedenastym niniejszego odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

            1.

            Naruszenie prawa polegające na tym, że postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. w sprawie T-587/15 Sąd otworzył na nowo ustny etap postępowania na podstawie błędnego argumentu, że wnosząca odwołanie wniosła o to otwarcie na nowo;

            2.

            Naruszenie prawa polegające na tym, że Sąd przeinaczył w zaskarżonym wyroku ocenę przeprowadzonych dowodów, stwierdzając, że Komisja zastąpiła ostrzeżenie W 2 ostrzeżeniem W 1 z lipca 2012 r.;

            3.

            Naruszenie prawa polegające na tym, że w sprawie T-45/13 RENV Sąd nie uwzględnił w zaskarżonym wyroku wniosku o stwierdzenie nieważności wpisu Rose Vision do systemu wczesnego ostrzegania (SWO), opartego na tym, że ostrzeżenie W 2 zostało aktywowane, zaś Rose Vision nie została o tym poinformowana, nie przedstawiono jej uzasadnienia dotyczącego tego wpisu, nie zapewniono jej możliwości przedstawienia uwag w tym zakresie i nie mogła ona wnieść odwołania od rzeczonego wpisu;

            4.

            Naruszenie prawa polegające na braku uzasadnienia w odniesieniu do twierdzeń zawartych w zarzucie czwartym skargi w sprawie T-587/15, które to twierdzenia w ogóle nie zostały zbadane w zaskarżonym wyroku;

            5.

            Naruszenie prawa polegające na tym, że wprawdzie Sąd stwierdził prawidłowo w zaskarżonym wyroku, że Komisja nie zachowała terminu dwóch miesięcy przewidzianego w pkt II.22 ust. 5 warunków ogólnych FP7 (motyw 99 zaskarżonego wyroku), że wyszła „daleko poza termin dwóch miesięcy” i że naruszenie tego terminu jest „godne ubolewania” (motyw 116 zaskarżonego wyroku), jednak Sąd nie uwzględnił wniosku o stwierdzenie, że sprawozdanie końcowe z audytu 11-INFS-025 i sprawozdanie z audytu 11-BA119–016 są z mocy umowy nieważne i pozbawione skuteczności;

            6.

            Naruszenie prawa polegające na tym, że Sąd przeinaczył w zaskarżonym wyroku ocenę przeprowadzonych dowodów, stwierdzając, że Komisja wykazała dokonanie płatności na rzecz Rose Vision w ramach projektów sISI, 4NEM i SFERA;

            7.

            Naruszenie prawa polegające na tym, że Sąd, uznawszy w zaskarżonym wyroku, iż Komisja naruszyła obowiązek zachowania poufności ustanowiony w pkt II.22 ust. 1 warunków ogólnych FP 7, gdy przekazała osobom trzecim informacje na temat audytu 11-INFS-025 (motyw 158 zaskarżonego wyroku), nie uwzględnił bez powodu w motywach 159 i 160 zaskarżonego wyroku wniosku wnoszącej odwołanie o stwierdzenie, że Komisja naruszyła obowiązek zachowania poufności audytów 11-INFS-025 i 11-BA119–016 (motyw 215 uwag na piśmie Rose Vision w sprawie T-45/13 RENV z dnia 12 września 2016 r.);

            8.

            Zarzut odwołania dotyczący naruszenia postanowień umownych zawartych w warunkach ogólnych FP7 oraz naruszenia zasady pewności prawa w umowach, polegającego na tym, że wobec Rose Vision zastosowano w ramach audytów 11-INFS-025 oraz 11-BA119–016 nowe wymogi zawarte w przewodniku finansowym na rok 2011, podczas gdy okresami objętymi audytem 11-INFS-025 były: okres od dnia 1 listopada 2009 r. do dnia 31 października 2010 r. (w odniesieniu do projektu FutureNEM) oraz okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. (w odniesieniu do projektów FIRST oraz sISI);

            9.

            Zarzut odwołania dotyczący przeinaczenia oceny dowodów, mianowicie dokumentu z dnia 30 września 2012 r. przedstawionego przez Rose Vision, który został kompletnie pominięty w zaskarżonym wyroku;

            10.

            Zarzut odwołania dotyczący tego, że Sąd błędnie neguje w zaskarżonym wyroku fakt, iż należne jest odszkodowanie z tytułu odpowiedzialności pozaumownej;

            11.

            Zarzut odwołania dotyczący braku uzasadnienia w odniesieniu do twierdzeń zawartych w sekcji XII skargi w sprawie T-587/15, której motywy 112–117 zawierające wniosek o odszkodowanie z tytułu odpowiedzialności umownej w ogóle nie zostały zbadane w zaskarżonym wyroku.


201807130762003802018/C 268/472752018TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180424383921Sprawa T-275/18: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2018 r. – Front Polisario/Rada
 ---documentbreak--- C2682018PL3810120180424PL0047381392Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2018 r. – Front Polisario/Rada
   (Sprawa T-275/18)2018/C 268/47Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Ludowy Front Wyzwolenia Sakiji al-Hamry i Río de Oro (Front Polisario) (przedstawiciel: adwokat G. Devers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie dopuszczalności skargi;

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skierowanej przeciwko decyzji Rady (UE) 2018/146 z dnia 22 stycznia 2018 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Eurośródziemnomorskiej umowy dotyczącej usług lotniczych między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony (Dz.U. 2018, L 26, s. 4) strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Rady do przyjęcia zaskarżonej decyzji, jako że Unia i Królestwo Marokańskie nie mają kompetencji do zawierania umów międzynarodowych obejmujących Saharę Zachodnią w miejsce narodu zamieszkującego to terytorium reprezentowanego przez Front Polisario.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, jako że Rada nie wzięła pod uwagę faktu, że umowa międzynarodowa zawarta poprzez zaskarżoną decyzję była stosowana tymczasowo, przez 12 lat na terytorium Sahary Zachodniej z naruszeniem jej odrębnego i odmiennego statutu.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku zbadania kwestii poszanowania praw podstawowych, ponieważ przy przyjmowaniu zaskarżonej decyzji Rada nie zadała sobie pytania w przedmiocie poszanowania praw człowieka na okupowanym terytorium Sahrawi.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do obrony, jako że przed podjęciem zaskarżonej decyzji Rada nie podjęła żadnej dyskusji z Frontem Polisario, jedynym reprezentantem narodu Sahary Zachodniej.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący naruszenia podstawowych zasad i wartości przyświecających działaniu Unii na scenie międzynarodowej, jako że umowa międzynarodowa zawarta poprzez zaskarżoną decyzję ma zastosowanie do terytorium Sahary Zachodniej w ramach aneksjonistycznej polityki Królestwa Marokańskiego i systematycznych naruszeń praw fundamentalnych, jakich wymaga utrzymanie tej polityki.

            6.

            Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa do samostanowienia, jako że umowa międzynarodowa zawarta poprzez zaskarżoną decyzję ma zastosowanie do Sahary Zachodniej z naruszeniem, z jednej strony, odrębnego i odmiennego statusu tego terytorium oraz, z drugiej strony, prawa narodu Sahrawi do poszanowania integralności jego terytorium.

            7.

            Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady względnej skuteczności traktatów, jako że naród Sahary Zachodniej reprezentowany przez Front Polisario nie wyraził zgody na umowę międzynarodową zawartą poprzez zaskarżoną decyzję.

            8.

            Zarzut ósmy dotyczący naruszenia przestrzeni powietrznej Sahary Zachodniej, jako że zaskarżona decyzja poprzez potwierdzenie nielegalnej praktyki wynikającej z tymczasowego stosowania umowy międzynarodowej zawartej poprzez tę decyzję skutkowałaby włączeniem obszaru powietrznego Sahrawi w zakres stosowania owej umowy.

            9.

            Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia prawa odpowiedzialności międzynarodowej, jako że poprzez zaskarżoną decyzję Unia z jednej strony uchybiła obowiązkowi nieuznawania nielegalnej okupacji Sahary Zachodniej, a z drugiej strony udzieliła pomocy i wsparcia celem utrzymania tej sytuacji.

            10.

            Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia obowiązku poszanowania międzynarodowych praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego, jako że poszanowanie przez Unię obowiązków międzynarodowych względem narodu Sahary Zachodniej prowadziłoby przynajmniej do tego, że Rada powstrzymałaby się od przyjęcia zaskarżonej decyzji pozwalając na wejście w życie umowy międzynarodowej mającej zastosowanie do części Sahary Zachodniej pod okupacją marokańską.


201807130582003622018/C 268/583642018TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180611484811Sprawa T-364/18: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2018 r. – Arçelik / EUIPO (MicroGarden)
 ---documentbreak--- C2682018PL4810120180611PL0058481481Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2018 r. – Arçelik / EUIPO (MicroGarden)
   (Sprawa T-364/18)2018/C 268/58Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Arçelik AS (Stambuł, Turcja) (przedstawiciele: adwokat A. Franke)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MicroGarden – zgłoszenie nr 16 971 988

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 kwietnia 2018 r. w sprawie R 163/2018-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr (UE) 2017/1001;

            —

            Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr (UE) 2017/1001.


201807130392004532018/C 268/363752018CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180607303121Sprawa C-375/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 7 czerwca 2018 r. – Hampshire County Council / C.E., N.E.
 ---documentbreak--- C2682018PL3010120180607PL0036301312Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 7 czerwca 2018 r. – Hampshire County Council / C.E., N.E.
   (Sprawa C-375/18)2018/C 268/36Język postępowania: angielski
      Sąd odsyłający

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca

   Hampshire County Council
   Child and Family Agency

      Strona pozwana

   C.E.
   N.E.

      Pytania prejudycjalne

   Czy prawo Unii, a zwłaszcza przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (
         1
      ) stoją na przeszkodzie temu, aby sąd państwa członkowskiego wydał w drodze postanowienia w przedmiocie środków tymczasowych (przewidującego środki zabezpieczające) nakaz skierowany in personam do organu publicznego innego państwa członkowskiego uniemożliwiający takiemu organowi przeprowadzenie postępowania adopcyjnego dzieci w sądach takiego innego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy tenże nakaz in personam zostaje wydany ze względu na konieczność ochrony praw stron w postępowaniu w sprawie wykonania orzeczenia wynikającym z rozdziału III rozporządzenia z 2003 r.?
   (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. 2003, L 338, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 243).


201807130612003652018/C 268/593732018TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180619484922Sprawa T-373/18: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2018 r. – ABB / EUIPO (FLEXLOADER)
 ---documentbreak--- C2682018PL4820120180619PL0059482492Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2018 r. – ABB / EUIPO (FLEXLOADER)
   (Sprawa T-373/18)2018/C 268/59Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: ABB AB (Västerås, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci M. Hartmann i S. Fröhlich)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FLEXLOADER” – zgłoszenie nr 17 099 474

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie R 93/2018-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

            —

            Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201807130722004362018/C 268/483062018TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180516394021Sprawa T-306/18: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2018 r. – Węgry / Komisja
 ---documentbreak--- C2682018PL3910120180516PL0048391402Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2018 r. – Węgry / Komisja
   (Sprawa T-306/18)2018/C 268/48Język postępowania: węgierski
      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér, G. Koós i G. Tornyai, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2018/262 z dnia 14 lutego 2018 r. w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej „We are a welcoming Europe, let us help!” (
                  1
               )

            —

            obciążenie kosztami Komisji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 lit. b), c) i d) oraz ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej. (
                  2
               )

                     —

                     Pierwsza i druga część inicjatywy obywatelskiej zarejestrowana w drodze zaskarżonej decyzji znajduje się w oczywisty sposób poza zakresem kompetencji Komisji dla złożenia propozycji dotyczącego aktu prawnego Unii w celu zastosowania traktatów. Z tego względu rejestracja inicjatywy narusza art. 4 ust. 2 lit. b) i ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 211/2011. Ponadto, pierwsza część inicjatywy stanowi nadużycie i w konsekwencji również jest sprzeczna z art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 211/2011, podczas gdy w odniesieniu do drugiej części należy podnieść, że może ona prowadzić do rezultatu sprzecznego z wartościami Unii ustanowionymi w art. 2 TUE, z którego to względu jest ona również sprzeczna z art. 4 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 211/2011.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 296 TFUE i ar. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                     —

                     Zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów wynikających z obowiązku uzasadniania, z którego to względu narusza ona obowiązek uzasadniania ustanowiony w art. 296 TFUE oraz prawo do dobrej administracji ustanowione w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W istocie bowiem zaskarżona decyzja nie wskazuje żadnych powodów, dla których Komisja uznała, że w odniesieniu do trzeciej części inicjatywy istnieje odpowiednia podstawa prawna i kompetencja prawodawcza Unii, to znaczy, że spełniona została przesłanka ustanowiona w art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 211/2011 w stosunku do rejestracji.

      (
         1
      )	Dz.U. 2018, L 49, s. 64.
   (
         2
      )	Dz.U. L 65, s. 1, sprostowanie błędów w Dz.U. 2011, L 330, s. 47 oraz w Dz.U. 2012, L 94, s. 49.


201807130352003532018/C 268/22622018CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180130171711Sprawa C-62/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 17 listopada 2017 r. w sprawie T-802/16, Endoceutics przeciwko EUIPO – Merck, wniesione w dniu 30 stycznia 2018 r. przez Merck KGaA
 ---documentbreak--- C2682018PL1710120180130PL0022171171Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 17 listopada 2017 r. w sprawie T-802/16, Endoceutics przeciwko EUIPO – Merck, wniesione w dniu 30 stycznia 2018 r. przez Merck KGaA
   (Sprawa C-62/18 P)2018/C 268/22Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnosząca odwołanie: Merck KGaA (przedstawiciele: M. Best, U. Pfleghar, S. Schäffner, Rechtsanwälte, M. Giannakoulis, adwokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Endoceutics, Inc.
   Postanowieniem z dnia 31 maja 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


201807130742004382018/C 268/604252017TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180612494911Sprawa T-425/17: Postanowienie Sądu z dnia 12 czerwca 2018 r. – Capo d’Anzio / Komisja
 ---documentbreak--- C2682018PL4910120180612PL0060491491Postanowienie Sądu z dnia 12 czerwca 2018 r. – Capo d’Anzio / Komisja
   (Sprawa T-425/17) (
         1
      )2018/C 268/60Język postępowania: włoskiPrezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


201807130122003822018/C 268/231282018CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180216171822Sprawa C-128/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 lutego 2018 r. – postępowanie karne przeciwko Dumitruowi-Tudorowi Dorobantuowi
 ---documentbreak--- C2682018PL1720120180216PL0023172182Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 lutego 2018 r. – postępowanie karne przeciwko Dumitruowi-Tudorowi Dorobantuowi
   (Sprawa C-128/18)2018/C 268/23Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

   Generalstaatsanwaltschaft Hamburg
   przeciwko
   Dumitruowi-Tudorowi Dorobantuowi

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Jakich minimalnych wymogów dotyczących warunków pozbawienia wolności należy żądać w kontekście decyzji ramowej (
                  1
               ) Rady w sprawie europejskiego nakazu aresztowania na podstawie art. 4 karty?

                     a.

                     Czy z punktu widzenia prawa Unii istnieje w szczególności „bezwzględna” dolna granica wielkości celi więziennej, poniżej której zawsze naruszony jest art. 4 karty praw podstawowych?

                              i.

                              Czy dla określenia indywidualnego udziału w celi więziennej ma znaczenie, czy jest to cela pojedyncza czy zbiorcza?

                              ii.

                              Czy przy obliczaniu wielkości celi więziennej należy odjąć powierzchnię zajmowaną przez umeblowanie (łóżko, szafa itp.)?

                              iii.

                              Jakie wymogi budowlane są ewentualnie istotne dla kwestii warunków pozbawienia wolności zgodnych z prawem Unii? Jakie znaczenie ma ewentualnie bezpośredni (lub tylko pośredni) otwarty dostęp z celi przykładowo do pomieszczeń sanitarnych i innych, a także zaopatrzenie w ciepłą i zimną wodę, ogrzewanie, oświetlenie itp.?

                     b.

                     Jak dalece istotne dla oceny są różne „reżimy odbywania kary”, szczególnie różne okresy otwierania cel i różny stopień swobody poruszania się w ramach zakładu karnego?

                     c.

                     Czy pod uwagę mogą być brane – tak jak uczynił to sąd odsyłający w swoich orzeczeniach w sprawie dopuszczalności – także prawne i organizacyjne usprawnienia w wydającym nakaz państwie członkowskim (wprowadzenie systemu rzecznika praw obywatelskich, utworzenie sądów penitencjarnych itd.)?

            2)

            Według jakich kryteriów należy oceniać zgodnie z unijnym prawem podstawowym warunki pozbawienia wolności? Do jakiego stopnia owe kryteria wpływają na wykładnię pojęcia „rzeczywistego niebezpieczeństwa” w rozumieniu orzecznictwa Trybunału w sprawach Aranyosi i Căldăraru?

                     a.

                     Czy organy sądowe wykonującego nakaz państwa członkowskiego są w tym względzie uprawnione do szczegółowej kontroli warunków pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim czy też organy te powinny ograniczyć się do „kontroli ewidencyjnej”?

                     b.

                     W przypadku gdyby Trybunał Sprawiedliwości w ramach odpowiedzi na pierwsze pytanie prejudycjalne doszedł do wniosku, że istnieją „bezwzględne” unijnoprawne wytyczne dotyczące warunków pozbawienia wolności: czy niezapewnienie minimalnych warunków „nie podlega wyważaniu” w tym znaczeniu, że tym samym od razu zawsze istniałoby „rzeczywiste niebezpieczeństwo” wykluczające wydanie, czy też wykonujące nakaz państwo członkowskie może dokonać wyważenia istotnych względów? Czy mogą przy tym zostać uwzględnione takie aspekty jak utrzymanie wewnątrzeuropejskiej pomocy prawnej, funkcjonowanie europejskiego systemu karnego czy zasady wzajemnego zaufania i wzajemnego uznawania?

      (
         1
      )	Decyzja ramowa Rady 2002/584/JI z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


201807130092003812018/C 268/241372018CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180222181811Sprawa C-137/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Dresden (Niemcy) w dniu 22 lutego 2018 r. – hapeg dresden gmbh / Bayrische Straße 6-8 GmbH & Co. KG
 ---documentbreak--- C2682018PL1810120180222PL0024181181Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Dresden (Niemcy) w dniu 22 lutego 2018 r. – hapeg dresden gmbh / Bayrische Straße 6-8 GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-137/18)2018/C 268/24Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Landgericht Dresden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: hapeg dresden gmbh

      Strona pozwana: Bayrische Straße 6-8 GmbH & Co. KG

      Pytania prejudycjalne

   Czy prawo Unii, w szczególności art. 15 ust. 3 lit. b) i c), a także art. 16 ust. 1 akapity pierwszy i drugi oraz art. 16 ust. 1 akapit trzeci lit. b) i c) dyrektywy 2006/123/WE (
         1
      ) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. (dyrektywy o usługach), należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu – takiemu jak uregulowanie mające zastosowanie w postępowaniu głównym – zgodnie z którym w umowach zawieranych z architektami lub inżynierami nie jest dozwolone uzgadnianie honorariów niższych od minimalnych kwot wynagrodzenia podlegającego wyliczeniu na podstawie taryfy honorariów architektów i inżynierów?
   (
         1
      )	Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2006, L 376, s. 36).


title: Sprawa T-621/17: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2017 r. – Taminco and Arysta LifeScience Great Britain/EFSA

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/46

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2017 r. – Taminco and Arysta LifeScience Great Britain/EFSA
   (Sprawa T-621/17)
   (2017/C 374/69)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Taminco BVBA (Gent, Belgia), Arysta LifeScience Great Britain Ltd (Edynburg, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i M. Grunchard)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności z dnia 18 lipca 2017 r., doręczonej stronie skarżącej w dniu 20 lipca 2017 r., w sprawie oceny wniosków o zachowanie poufności podniesionych w związku z wnioskiem o odnowienie procedury zatwierdzenia tiuramu jako substancji czynnej;

               —

               obciążanie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi stona skarżąca podsnosi cztery zarzuty.

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca powołuje się na brak podstawy prawnej publikacji.

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że publikacja odbyłaby się ultra vires, ponieważ brak jest podstawy prawnej, na której strona pozwana mogłaby oprzeć się w celu uzasadnienia publikacji, czy to na postawie rozporządzenia nr 1107/2009, czy rozporządzenia nr 178/2002 czy też rozporządzenia wykonawczego Komisji nr 844/2012.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że pozwana działała ultra vires, proponując zmianę klasyfikację tiuramu, jako że Europejska Agencja Chemikaliów jest jedynym organem odpowiedzialnym na mocy prawa w zakresie klasyfikacji i zmiany klasyfikacji substancji, zgodnie z rozporządzeniem nr 1272/2008, oraz że strona pozwana nie posiada w tym zakresie kompetencji.

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca twierdzi, że pozwana naruszyła jej podstawowe prawo do obrony nie zapewniając jej możliwości pełnego, właściwego i skutecznego przedstawienia uwag na temat zaproponowanej zmiany klasyfikacji jej substancji.

               4.

               W ramach zarzutu czwartego strona skarżąca twierdzi, że pozwana naruszyła art. 63 rozporządzenia nr 1107/2009 decydując o publikacji informacji, których zachowania poufności domagała się strona skarżąca, co mogło zagrozić jej interesom handlowym.


title: Sprawa T-23/18: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2018 r. – Nova Brands / EUIPO – Natamil (Natamil)

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/31

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2018 r. – Nova Brands / EUIPO – Natamil (Natamil)
   (Sprawa T-23/18)
   (2018/C 094/42)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nova Brands SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: V. Wellens, lawyer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Natamil GmbH (Monachium, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Natamil GmbH

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „natamil” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 235 069

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 października 2017 r. w sprawie R 1910/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 i art. 296 TFUE dotyczącego obowiązku przedstawienia uzasadnienia.