title: Sprawa T-469/18: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2018 r. – Battelle Memorial Institute / EUIPO (HEATCOAT)

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/26

      Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2018 r. – Battelle Memorial Institute / EUIPO (HEATCOAT)
      (Sprawa T-469/18)
      (2018/C 341/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Battelle Memorial Institute (Columbus, Ohio, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: B. Brandreth QC)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy HEATCOAT – zgłoszenie nr 16 865 263

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 maja 2018 r. w sprawie R 36/2018-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez skarżącą, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa T-425/18: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2018 r. – Altice Europe / Komisja

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/20

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2018 r. – Altice Europe / Komisja
      (Sprawa T-425/18)
      (2018/C 341/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Altice Europe NV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R. Allendesalazar Corcho i H. Brokelmann)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1, 2, 3 i 4 decyzji Komisji C(2018) 2418 final z dnia 24 kwietnia 2018 r., w której Komisja nałożyła grzywnę za dokonanie koncentracji z naruszeniem art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) (sprawa M.7993 — Altice/PT Portugal, postępowanie z art. 14 ust. 2);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego – wykonanie nieograniczonego prawa orzekania poprzez znaczące obniżenie kwot grzywien nałożonych w art. 3 i 4 decyzji oraz

                  —

                  w każdym wypadku – obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że naruszone zostały art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004 oraz zasada legalności i zasada domniemania niewinności, ponieważ zaskarżona decyzja stosuje pojęcie „wykonania” koncentracji w sposób wykraczający poza jego zakres i znaczenie.

                              —

                              Skarżąca podnosi, że „wykonanie” koncentracji w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004 wymaga czegoś więcej niż „możliwość wywierania decydującego wpływu” na przedsiębiorcę i że żaden z elementów przywołanych w zaskarżonej decyzji nie jest równoznaczny z wykonaniem. Skarżąca podnosi następnie, że poprzez nadmierne rozszerzenia zakresu pojęcia „wykonania” zaskarżona decyzja narusza zasadę legalności wyrażoną w art. 49 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 7 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a także domniemanie niewinności zagwarantowane w art. 48 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w art. 6 ust. 2 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez Komisję prawa i popełnienia przez nią błędu w ocenie, ponieważ zaskarżona decyzja stwierdza, że skarżąca nabyła wyłączną kontrolę nad PT Portugal.

                              —

                              Zaskarżona decyzja narusza prawo i zawiera błąd w ocenie, ponieważ stwierdza, że skarżąca nabyła wyłączną kontrolę nad PT Portugal i dokonała koncentracji poprzez nabycie wyłącznej kontroli nad PT Portugal.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez Komisję prawa i popełnienia przez nią błędu w ocenie poprzez stwierdzenie istnienia naruszenia art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004.

                              —

                              Wstępne porozumienia zawarte w umowie kupna-sprzedaży mają charakter pomocniczy i nie są równoznaczne z wykonaniem koncentracji. Co więcej, skarżąca nie wywierała decydującego wpływu na PT Portugal przed zamknięciem transakcji. Komisja nie miała rozsądnych podstaw, aby w oparciu o siedem kwestii, o których jest mowa w pkt 4.2.1 zaskarżonej decyzji, stwierdzić sprawowanie przez skarżącą skutecznej kontroli nad PT Portugal. Wreszcie, zaskarżona decyzja narusza prawo i zawiera błąd w ocenie, ponieważ stwierdza, że przekazanie informacji skarżącej przemawia za stwierdzeniem sprawowania kontroli.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy naruszenia przez Komisję zasady ne bis in idem, zasady proporcjonalności, zakazu podwójnego karania i podnosi zarzut niezgodności z prawem w odniesieniu do art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004.

                              —

                              Poprzez nałożenie na tego samego sprawcę dwóch grzywien za to samo zachowanie na podstawie dwóch przepisów prawa, które chronią ten sam interes prawny, zaskarżona decyzja narusza zasadę ne bis in idem wyrażoną w art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w art. 4 ust. 1 protokołu nr 7 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i zakaz podwójnego karania zakorzeniony w ogólnych zasadach wspólnych dla systemów prawnych państw członkowskich. Zarzut niezgodności z prawem zostaje podniesiony zgodnie z art. 277 TFUE w odniesieniu do art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004 umożliwiających Komisji dwukrotne ukaranie tego samego sprawcy za jedno zachowanie ukarane już na podstawie art. 7 ust. 1 i art. 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 139/2004.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy tego, że grzywny są niezgodne z prawem i naruszają zasadę proporcjonalnego obniżania grzywien.

                              —

                              Zaskarżona decyzja narusza art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004, ponieważ nakłada na skarżącą grzywny pomimo braku jakiegokolwiek umyślnego lub nieumyślnego naruszenia celów unijnych przepisów dotyczących kontroli łączenia przedsiębiorstw. Zaskarżona decyzja narusza art. 296 TFUE i art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii europejskiej ze względu na brak uzasadnienia wysokości grzywien. Zaskarżona decyzja narusza ponadto zasadę proporcjonalności, ponieważ nakłada drugą grzywnę na podstawie art. 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004 za to samo zachowanie, które zostało już ukarane na podstawie art. 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 139/2004. Wreszcie, grzywny naruszają zasadę proporcjonalności, ponieważ zaskarżona decyzja nie uwzględnia w sposób należyty istotnych okoliczności przy ustalaniu ich wysokości.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. 2004, L 24, s. , wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 3, s. 40)


title: Sprawa T-773/15: Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – BBY Solutions / EUIPO – Worldwide Sales Corporation España (BEST BUY)

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/31

      Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – BBY Solutions / EUIPO – Worldwide Sales Corporation España (BEST BUY)
      (Sprawa T-773/15) (1)

      (2018/C 381/37)
      Język postępowania: angielski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Sprawa C-453/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia Vigo (Hiszpania) w dniu 11 lipca 2018 r. – Bondora AS / Carlos V.C.

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia Vigo (Hiszpania) w dniu 11 lipca 2018 r. – Bondora AS / Carlos V.C.
      (Sprawa C-453/18)
      (2018/C 381/04)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia Vigo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Bondora AS

         Strona pozwana: Carlos V.C.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) oraz orzecznictwo, które stanowi jego wykładnię należy interpretować w ten sposób, że wspomniany artykuł tej dyrektywy stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak dwudzieste trzecie postanowienie końcowe [pkt 2] ustawy nr 1/2000 z dnia 7 stycznia 2000 r. – kodeks postępowania cywilnego, które stanowi, że w pozwie o wydanie europejskiego nakazu zapłaty nie jest konieczne przedstawienie dokumentacji i że w przypadku przedstawienia dokumentacja ta zostanie uznana za niedopuszczalną?

                  2)

                  Czy art. 7 ust. 2 lit. e) rozporządzenia nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. (2). należy interpretować w ten sposób, że wspomniany przepis nie stoi na przeszkodzie temu, aby można było wezwać podmiot będący wierzycielem do przedstawienia dokumentacji, na której opiera on swoje roszczenie wynikające z umowy pożyczki konsumenckiej zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, jeżeli sąd uzna za konieczne zbadanie wspomnianego dokumentu w celu oceny ewentualnego istnienia nieuczciwych warunków w umowie zawartej między stronami oraz aby można było w ten sposób zapewnić zgodność z przepisami dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz orzecznictwem, które stanowi jej wykładnię?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29.

         (2)  Rozporządzenie nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (Dz.U. 2006, L 399, s. 1).


title: Sprawa T-905/16: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2018 r. – Chefaro Ireland / EUIPO – Laboratoires M&L (NUIT PRECIEUSE) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy NUIT PRECIEUSE – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy EAU PRECIEUSE – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/21

      Wyrok Sądu z dnia 12 września 2018 r. – Chefaro Ireland / EUIPO – Laboratoires M&L (NUIT PRECIEUSE)
      (Sprawa T-905/16) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy NUIT PRECIEUSE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy EAU PRECIEUSE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
      (2018/C 381/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Chefaro Ireland DAC (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci P. Maeyaert i J. Muyldermans)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė, D. Walicka i D. Gája, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Laboratoires M&L SA (Manosque, Francja) (przedstawiciele: adwokat F. Cordt)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 października 2016 r. (sprawa R 2596/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Chefaro Ireland a Laboratoires M&L.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Chefaro Ireland DAC zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017.


title: Sprawa C-460/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 maja 2018 r. w sprawie T-574/16, HK / Komisja, wniesione w dniu 12 lipca 2018 r. przez HK

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/4

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 maja 2018 r. w sprawie T-574/16, HK / Komisja, wniesione w dniu 12 lipca 2018 r. przez HK
      (Sprawa C-460/18 P)
      (2018/C 381/05)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: HK (przedstawiciele: adwokaci A. Champetier, S. Rodrigues)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania;

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 3 maja 2018 r. (sprawa T-574/16);

                  —

                  przejęcie sprawy do rozpoznania w celu wydania orzeczenia uwzględniającego żądania podniesione przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji, w tym obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania lub

                  —

                  skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, przy czym kwestię kosztów w postępowaniu odwoławczym należy wówczas rozstrzygnąć zgodnie z art. 184 regulaminu postępowania przed Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swego odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty prawne. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 17 akapit pierwszy załącznika VIII do regulaminu pracowniczego i zarazem niejednoznacznego, niespójnego i wewnętrznie sprzecznego charakteru uzasadnienia. Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady niedyskryminacji i niewystarczającego charakteru uzasadnienia.


title: Sprawa T-417/18 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 lipca 2018 r. – CdT / EUIPO (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Prawo instytucjonalne – Usługi tłumaczeniowe niezbędne dla funkcjonowania EUIPO – Korzystanie z usług wykonawców zewnętrznych – Brak pilnego charakteru)

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/26

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 lipca 2018 r. – CdT / EUIPO
      (Sprawa T-417/18 R)
      ((Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Prawo instytucjonalne - Usługi tłumaczeniowe niezbędne dla funkcjonowania EUIPO - Korzystanie z usług wykonawców zewnętrznych - Brak pilnego charakteru))
      (2018/C 381/31)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CdT) (przedstawiciele: J. Rikkert i M.M. Garnier, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: N. Bambara i D. Hanf)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 278 i 279 TFUE i mające na celu, po pierwsze, zawieszenie decyzji EUIPO dotyczących środków przeznaczonych do umożliwienia skorzystania z usług innych dostawców niż CdT dla potrzeb usług tłumaczeniowych niezbędnych dla jego funkcjonowania, a po drugie, nakazanie EUIPO opublikowania w Suplemencie do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej informacji o zawieszeniu przeprowadzanego przez nie przetargu na usługi tłumaczeniowe oraz powstrzymania się od zawierania umów w związku z tym przetargiem.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-72/16: Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – BBY Solutions / EUIPO – Worldwide Sales Corporation España (BEST BUY mobile)

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/31

      Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – BBY Solutions / EUIPO – Worldwide Sales Corporation España (BEST BUY mobile)
      (Sprawa T-72/16) (1)

      (2018/C 381/38)
      Język postępowania: angielski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa C-468/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Constanţa (Rumunia) w dniu 18 lipca 2018 r. – R / P

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Constanţa (Rumunia) w dniu 18 lipca 2018 r. – R / P
      (Sprawa C-468/18)
      (2018/C 381/06)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Judecătoria Constanţa.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: R.

         Strona pozwana: P.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  W przypadku, gdy do sądu państwa członkowskiego wniesiono pozew zawierający trzy żądania, to znaczy żądanie rozwiązania małżeństwa rodziców małoletniego dziecka, żądanie ustalenia odpowiedzialności rodzicielskiej za to dziecko oraz żądanie orzeczenia w przedmiocie zobowiązania alimentacyjnego wobec dziecka, czy postanowienia art. 3 lit. a), art. 3 lit. d) i art. 5 rozporządzenia nr 4/2009 (1) mogą być interpretowane w ten sposób, że sąd orzekający w przedmiocie rozwodu, który jednocześnie jest sądem zwykłego miejsca pobytu pozwanego oraz sądem, przed którym pozwany wdał się w spór, może orzekać w przedmiocie żądania dotyczącego świadczenia alimentacyjnego na rzecz dziecka, mimo iż stwierdził on, że nie ma jurysdykcji do orzekania, w przedmiocie odpowiedzialności rodzicielskiej za to dziecko, czy też żądanie dotyczące świadczenia alimentacyjnego może być rozstrzygnięte tylko przez sąd mający jurysdykcję do orzekania w przedmiocie powództwa dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej za dziecko?

                  2)

                  W tej samej sytuacji, jeśli chodzi o sąd odsyłający, do którego wniesiono pozew, czy żądanie dotyczące świadczenia alimentacyjnego na rzecz dziecka ma charakter akcesoryjny względem powództwa dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej w rozumieniu zgodnie z art. 3 lit. d) wspomnianego rozporządzenia?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy leży w nadrzędnym interesie dziecka, aby właściwy sąd państwa członkowskiego orzekał na podstawie art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 4/2009 w przedmiocie żądania dotyczącego zobowiązań alimentacyjnych rodzica wobec małoletniego dziecka ze związku małżeńskiego, w stosunku do którego wniesiono pozew o rozwiązanie, biorąc pod uwagę, że w odniesieniu do wykonywania władzy rodzicielskiej wspomniany sąd orzekł, iż nie ma jurysdykcji, stwierdzając w orzeczeniu mającym powagę rzeczy osądzonej, że nie zostały spełnione warunki określone w art. 12 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (2)?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (Dz.U. L 7, s. 1).

         (2)  Dz. U. 2003, L 338, s. 1.


title: Sprawa T-710/17: Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2018 r. – Lux-Rehab Non-Profit / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Pomoc wdrożona przez Węgry na rzecz przedsiębiorstw zatrudniających niepełnosprawnych pracowników — Dochodzenie wstępne — Rzekome decyzje Komisji stwierdzające zgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie zainteresowanego — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/73

      Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2018 r. – Lux-Rehab Non-Profit / Komisja
      (Sprawa T-710/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Pomoc wdrożona przez Węgry na rzecz przedsiębiorstw zatrudniających niepełnosprawnych pracowników - Dochodzenie wstępne - Rzekome decyzje Komisji stwierdzające zgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie zainteresowanego - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2018/C 427/97)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Lux-Rehab Foglalkoztató Non-Profit Kft. (Lux-Rehab Non-Profit Kft.) (Szombathely, Węgry) (przedstawiciel: L. Szabó, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i C. Georgieva-Kecsmar, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga oparta na art. 263 TFUE zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji, jakie rzekomo wydała Komisja w sprawach skarg SA.29432 – CP 290/2009 – Węgry– Pomoc w dziedzinie zatrudniania pracowników niepełnosprawnych, której zarzucano bezprawność z powodu dyskryminującego charakteru uregulowania i SA.45498 (FC/2016) – Roszczenia OPS Újpest-lift Kft.dotyczące pomocy państwa wypłaconej przedsiębiorstwom zatrudniającym pracowników niepełnosprawnych w latach 2006-2012.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Lux-Rehab Foglalkoztat6 Non-Profit Kft. (Lux-Rehab Non-Profit Kft.) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 437 z 18.12.2017.


title: Sprawa T-120/17: Wyrok Sądu z dnia 11 października 2018 r. – M&T Emporia Ilektrikon-Ilektronikon Eidon / EUIPO (fluo.) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego fluo. — Częściowa odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/52

      Wyrok Sądu z dnia 11 października 2018 r. – M&T Emporia Ilektrikon-Ilektronikon Eidon / EUIPO (fluo.)
      (Sprawa T-120/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego fluo. - Częściowa odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2018/C 427/66)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: M&T Emporia Ilektrikon-Ilektronikon Eidon AE (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat A. Spyridonos)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M.d.M. Baldareset i J. Ivanauskas pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2016 r. (sprawa R 863/2016-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego fluo. jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność pkt 2 sentencji decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 grudnia 2016 r. (sprawa R 863/2016-2);

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez M & T Emporia Ilektrikon-Ilektronikon Eidon AE, w tym niezbędne koszty poniesione w związku z postępowaniem odwoławczym przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

         (1)  Dz.U. C 121 z 18.4.17.


               6.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/14

      Wniosek Fürstliches Landgericht do Trybunału EFTA, z dnia 13 lipca 2018 r., o wydanie opinii doradczej w sprawie C przeciwko Concordia Schweizerische Kranken- und Unfallversicherung AG, Landesvertretung Liechtenstein
      (Sprawa E-2/18)
      (2018/C 439/14)
      W dniu 17 lipca 2018 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek wniesiony pismem z dnia 13 lipca 2018 przez Fürstliches Obergericht (Sąd Książęcy), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie C przeciwko Concordia Schweizerische Kranken- und Unfallversicherung AG, w odniesieniu do następujących kwestii:

                  1.

                  Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego ustala jedynie minimalne ramy, których należy przestrzegać w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji, czy też zasady rozporządzenia stanowią bezwzględnie wiążące normy, jako że determinują one, na szczeblu międzynarodowym, jakie zobowiązania z tytułu świadczeń mogą wynikać z umowy ubezpieczeniowej? Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego ma zastosowanie do systemów ubezpieczeń społecznych, które jedynie zobowiązują pracowników do posiadania odpowiedniego ubezpieczenia zdrowotnego, ale zezwalają im, zgodnie z zasadą swobody umów, na wybór jednego z wielu ubezpieczycieli podlegających prawu prywatnemu i wymagają tylko zaświadczenia, że odpowiednia umowa ubezpieczeniowa została zawarta?

                  2.

                              a)

                              Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zobowiązuje ubezpieczającego do przedstawiania zakładom ubezpieczeń społecznych znajdującym się w miejscu jego zamieszkania faktur, które pokrywa umowa ubezpieczeniowa, zawarta w ramach ustawowego pakietu ubezpieczenia zdrowotnego, w wyniku czego zakład ubezpieczeń społecznych w państwie członkowskim odpowiedzialnym za wypłatę świadczeń może zostać zobowiązany do zapłaty jedynie po tym, jak zakład znajdujący się w miejscu zamieszkania ubezpieczającego odmówił wypłaty świadczenia, czy też ubezpieczający ma bez względu na wszystko możliwość powołania się na swoje prawa wynikające z umowy ubezpieczeniowej?

                              b)

                              Jeśli zgodnie z lit. a) ubezpieczający nie może powoływać się na umowę ubezpieczeniową:
                              Czy jest tak też w przypadku, gdy umowa ubezpieczeniowa została zawarta w ramach ustawowych wymogów ubezpieczeniowych, ale przekracza ustawowe minimum i w związku z tym została zawarta w pewnym stopniu „dobrowolnie”?

                  3.

                  Jeśli zgodnie z odpowiedzią na pytanie 2 ubezpieczający są zobowiązani do wcześniejszego przedstawiania faktur zakładom ubezpieczeniowym znajdującym się w miejscu ich zamieszkania:

                              a)

                              Czy dotyczy to ubezpieczającego, który od kilku lat otrzymuje świadczenia w ramach umowy ubezpieczeniowej, czy też odwołanie się tu do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego jest sprzeczne z zasadą dobrej wiary?

                              b)

                              Czy system ubezpieczeń społecznych podlegający rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego może zgłaszać roszczenia do osoby ubezpieczonej, ponieważ zapewniał ubezpieczenie w stopniu, który przekraczał wymogi rozporządzenia, innymi słowy przewidywał wypłatę świadczeń, do wypłaty których rozporządzenie nie zobowiązuje, czy też jest to sprzeczne z zasadą dobrej wiary?

                              c)

                              Czy, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, wypłata świadczeń w ramach ubezpieczenia społecznego bez uprzedniego przedstawienia faktur zakładowi ubezpieczeń społecznych w miejscu zamieszkania upoważnia ubezpieczającego do otrzymania kolejnych świadczeń bez konieczności przedstawienia faktur zakładowi ubezpieczeń społecznych znajdującemu się w tym miejscu zamieszkania?


title: Sprawa T-648/18: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2018 r. – Super bock group, SGPS / EUIPO – Agus (Crystal)

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/56

      Skarga wniesiona w dniu 22 października 2018 r. – Super bock group, SGPS / EUIPO – Agus (Crystal)
      (Sprawa T-648/18)
      (2019/C 16/66)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Super bock group, SGPS SA (Leça do Balio, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J. Mioludo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Agus sp. z o.o. (Warszawa, Polska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Crystal” – zgłoszenie nr 15 016 728

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lipca 2018 r. w sprawie R 299/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 15 016 728 „Crystal” w odniesieniu do wszystkich towarów objętych zgłoszeniem;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Agus sp. z o.o. własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/100.


title: Sprawa C-495/17: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 8 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Prahova – Rumunia) – Cartrans Spedition Srl / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Ploieşti – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Prahova, Direcţia Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Mijlocii Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Zwolnienia – Artykuł 146 ust. 1 lit. e) i art. 153 – Operacje transportu drogowego bezpośrednio związane z wywozem towarów – Usługi świadczone przez pośredników uczestniczących w takich operacjach – System środków dowodowych związany z wywozem towarów – Zgłoszenie celne – Karnet TIR

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/22

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 8 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Prahova – Rumunia) – Cartrans Spedition Srl / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Ploieşti – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Prahova, Direcţia Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Mijlocii
      (Sprawa C-495/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienia - Artykuł 146 ust. 1 lit. e) i art. 153 - Operacje transportu drogowego bezpośrednio związane z wywozem towarów - Usługi świadczone przez pośredników uczestniczących w takich operacjach - System środków dowodowych związany z wywozem towarów - Zgłoszenie celne - Karnet TIR)
      (2019/C 16/27)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Prahova

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Cartrans Spedition Srl

         Strona przeciwna: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Ploieşti – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Prahova,
      Direcţia Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Mijlocii

         Sentencja

      Artykuł 146 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, po pierwsze, oraz ten przepis w związku z art. 153 tej samej dyrektywy, po drugie, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one praktyce podatkowej państwa członkowskiego, na mocy której zwolnienie z podatku od wartości dodanej, odpowiednio, dla usług transportu bezpośrednio związanych z wywozem towarów i dla usług świadczonych przez pośredników pośredniczących w tych usługach transportu jest uzależnione od przedstawienia przez osobę zobowiązaną do zapłaty podatku zgłoszenia celnego wywozowego danych towarów. W tym względzie do właściwych organów należy, do celu przyznania rzeczonych zwolnień, zbadanie, czy spełnienie warunku dotyczącego wywozu danych towarów można wywnioskować z dostatecznie wysokim stopniem prawdopodobieństwa ze wszystkich informacji, którymi dysponują te organy. W tym kontekście karnet TIR, poświadczony przez organy celne państwa trzeciego przeznaczenia towarów i przedstawiony przez osobę zobowiązaną do zapłaty podatku, stanowi element, który co do zasady rzeczone organy powinny wziąć należycie pod uwagę, chyba że mają one konkretne podstawy, aby powątpiewać w autentyczność lub wiarygodność tego dokumentu.

         (1)  Dz.U. C 369 z 30.10.2017.


title: Sprawa T-14/17: Postanowienie Sądu z dnia 19 listopada 2018 r. – Landesbank Baden-Württemberg / SRB Skarga o stwierdzenie nieważności – Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) – Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Ustalenie składki ex ante za rok 2016 – Termin do wniesienia skargi – Przekroczenie terminu – Oczywista niedopuszczalność

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/58

      Postanowienie Sądu z dnia 19 listopada 2018 r. – Landesbank Baden-Württemberg / SRB
      (Sprawa T-14/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) - Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) - Ustalenie składki ex ante za rok 2016 - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Oczywista niedopuszczalność)
      (2019/C 44/74)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Landesbank Baden-Württemberg (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i K. Rübsamen)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė i K.-Ph. Wojcik, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Sformułowane na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji wydanej przez SRB na sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. w sprawie składek ex-ante za 2016 r. na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/06) i, po drugie, decyzji wydanej przez SRB na sesji wykonawczej w dniu 20 maja 2016 r. w sprawie korekty składek ex-ante za 2016 r. wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, uzupełniającej decyzję SRB z dnia 15 kwietnia 2016 r. (SRB/ES/SRF/2016/13), w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  Landesbank Baden-Württemberg zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB).

                  3)

                  Komisja Europejska ponosi własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa T-890/16: Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland / Komisja Skarga o stwierdzenie nieważności – Pomoc państwa – Finansowanie ze środków publicznych stałego połączenia kolejowo-drogowego przez cieśninę Bełt Fehmarn – Pomoc indywidualna – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt wyłącznie potwierdzający – Akt przygotowawczy – Niedopuszczalność

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/34

      Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland / Komisja
      (Sprawa T-890/16) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Finansowanie ze środków publicznych stałego połączenia kolejowo-drogowego przez cieśninę Bełt Fehmarn - Pomoc indywidualna - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt wyłącznie potwierdzający - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność)
      (2019/C 65/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Scandlines Danmark ApS (Kopenhaga, Dania) i Scandlines Deutschland GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Sandberg-Mørch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati i S. Noë, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo C. Thorning, następnie J. Nymann-Lindegren, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata R. Holdgaarda)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 30 września 2016 r. dotyczącego pomocy państwa wprowadzonej w życie przez Danię na rzecz sfinansowania stałego połączenia kolejowo-drogowego przez cieśninę Bełt Fehmarn.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Scandlines Danmark ApS i Scandlines Deutschland GmbH pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Królestwo Danii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa C-415/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2018 r. w sprawie T-606/17, CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH, wniesione w dniu 22 czerwca 2018 r. przez CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/2

      Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2018 r. w sprawie T-606/17, CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH, wniesione w dniu 22 czerwca 2018 r. przez CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH
      (Sprawa C-415/18 P)
      (2019/C 82/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH (przedstawiciel: A. Schuster, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ósma izba) częściowo odrzucił skargę jako oczywiście niedopuszczalną i częściowo oddalił ją jako oczywiście bezzasadną i postanowił, że skarżąca pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-682/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 listopada 2018 r. – LF / Google LLC, YouTube Inc., YouTube LLC, Google Germany GmbH

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 listopada 2018 r. – LF / Google LLC, YouTube Inc., YouTube LLC, Google Germany GmbH
      (Sprawa C-682/18)
      (2019/C 82/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: LF

         Strona pozwana: Google LLC, YouTube Inc., YouTube LLC, Google Germany GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy operator platformy internetowej wideo, na której użytkownicy udostępniają publicznie filmy wideo zawierające treści chronione prawem autorskim bez zgody podmiotów praw autorskich, dokonuje czynności udostępniania w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1), jeżeli

                              —

                              osiąga on przychody z reklam na platformie,

                              —

                              proces wgrywania odbywa się automatycznie i bez uprzedniego podglądu lub kontroli operatora,

                              —

                              zgodnie z warunkami korzystania z platformy operator otrzymuje ogólnoświatową, niewyłączną i bezpłatną licencję na filmy wideo na czas ich umieszczenia na platformie,

                              —

                              operator wskazuje w warunkach korzystania z platformy i w trakcie procesu wgrywania, że zamieszczanie treści naruszających prawa autorskie jest niedozwolone,

                              —

                              operator udostępnia narzędzia, za pomocą których podmioty praw autorskich mogą doprowadzić do zablokowania filmów wideo naruszających prawo,

                              —

                              operator sporządza opracowanie wyników wyszukiwania na platformie w postaci rankingów i kategorii treści oraz umożliwia zarejestrowanym użytkownikom przeglądanie listy rekomendowanych filmów wideo na podstawie obejrzanych już przez nich filmów wideo,

                        jeżeli nie ma on konkretnej wiedzy na temat dostępności treści naruszających prawa autorskie lub po uzyskaniu takiej wiedzy niezwłocznie usuwa takie treści lub niezwłocznie blokuje dostęp do nich?

                  2.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
                  Czy w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym działalność operatora platformy internetowej wideo wchodzi w zakres zastosowania art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE (2)?

                  3.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
                  Czy zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE faktyczna wiedza o bezprawnym charakterze działalności lub informacji oraz wiedza o stanie faktycznym lub okolicznościach, które w sposób oczywisty świadczą o tej bezprawności, muszą odnosić się do konkretnej bezprawnej działalności lub informacji?

                  4.

                  Ponadto w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
                  Czy jest zgodne z art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29/WE to, że podmiot praw autorskich tylko wtedy może uzyskać nakaz sądowy przeciwko usługodawcy, którego usługa polegająca na przechowywaniu informacji dostarczonych przez użytkownika została wykorzystana przez tego użytkownika w celu naruszenia praw autorskich lub pokrewnych, gdy po zawiadomieniu o wyraźnym naruszeniu prawa ponownie doszło do takiego naruszenia?

                  5.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze i drugie:
                  Czy w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym operatora platformy internetowej wideo należy uznać za naruszającego w rozumieniu art. 11 zdanie pierwsze i art. 13 dyrektywy 2004/48/WE (3)?

                  6.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie piąte:
                  Czy zobowiązanie takiego naruszającego do wypłaty odszkodowania na podstawie art. 13 ust. 1 dyrektywy 2004/48 może zostać uzależnione od tego, że naruszający działał umyślnie zarówno w odniesieniu do własnego czynu stanowiącego naruszenie, jak i w odniesieniu do czynu osoby trzeciej stanowiącego naruszenie oraz wiedział lub, rozsądnie przyjmując, powinien był wiedzieć, że użytkownicy korzystają z platformy w celu popełnienia konkretnych naruszeń prawa?

         (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, Dz.U. 2001, L 167, s. 10.

         (2)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego, Dz.U. 2000, L 178, s. 1.

         (3)  Dyrektywa 2004/48/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, Dz.U. 2004, L 157, s. 45.


title: Sprawa C-683/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 listopada 2018 r. – Elsevier Inc. / Cyando AG

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 listopada 2018 r. – Elsevier Inc. / Cyando AG
      (Sprawa C-683/18)
      (2019/C 82/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Elsevier Inc.

         Strona pozwana: Cyando AG

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                              a)

                              Czy dostawca usługi hostingu współdzielonego, za pośrednictwem której użytkownicy udostępniają publicznie pliki zawierające treści chronione prawem autorskim bez zgody podmiotów praw autorskich, dokonuje czynności udostępniania w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1), jeżeli

                                          —

                                          proces wgrywania odbywa się automatycznie i bez uprzedniego podglądu lub kontroli dostawcy,

                                          —

                                          dostawca wskazuje w warunkach korzystania z usługi, że zamieszczanie treści naruszających prawa autorskie jest niedozwolone,

                                          —

                                          osiąga on przychody z tytułu świadczenia usługi,

                                          —

                                          usługa jest wykorzystywana do legalnych celów, ale dostawca wie, że dostępna jest także znaczna ilość treści naruszających prawa autorskie (ponad 9 500 utworów),

                                          —

                                          dostawca nie oferuje spisu treści ani funkcji wyszukiwania, ale udostępniona przez dostawcę nieograniczona ilość linków do pobrania jest umieszczana przez osoby trzecie w Internecie w zbiorach linków, które zawierają informacje o zawartości plików i umożliwiają wyszukiwanie określonych treści,

                                          —

                                          dostawca zachęca, poprzez ustalenie płatnego przez niego i zależnego od ilości pobrań wynagrodzenia za pobranie plików, do wgrywania treści chronionych prawem autorskim, które w innej sytuacji są dostępne dla użytkowników jedynie za opłatą,

                                    oraz

                                          —

                                          poprzez umożliwienie anonimowego wgrywania plików zwiększa się prawdopodobieństwo, że użytkownicy nie zostaną pociągnięci do odpowiedzialności za naruszenia praw autorskich?

                              b)

                              Czy ocena ta ulegnie zmianie, jeżeli od 90 do 96 % z całkowitego wykorzystania usługi hostingu współdzielonego stanowią oferty naruszające prawa autorskie?

                  2.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
                  Czy w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym działalność dostawcy usługi hostingu współdzielonego wchodzi w zakres zastosowania art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE (2)?

                  3.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
                  Czy zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE faktyczna wiedza o bezprawnym charakterze działalności lub informacji oraz wiedza o stanie faktycznym lub okolicznościach, które w sposób oczywisty świadczą o tej bezprawności, muszą odnosić się do konkretnej bezprawnej działalności lub informacji?

                  4.

                  Ponadto w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
                  Czy jest zgodne z art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29/WE to, że podmiot praw autorskich tylko wtedy może uzyskać nakaz sądowy przeciwko usługodawcy, którego usługa polegająca na przechowywaniu informacji dostarczonych przez użytkownika została wykorzystana przez tego użytkownika w celu naruszenia praw autorskich lub pokrewnych, gdy po zawiadomieniu o wyraźnym naruszeniu prawa ponownie doszło do takiego naruszenia?

                  5.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze i drugie:
                  Czy w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym dostawcę usługi hostingu współdzielonego należy uznać za naruszającego w rozumieniu art. 11 zdanie pierwsze i art. 13 dyrektywy 2004/48/WE (3)?

                  6.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie piąte:
                  Czy zobowiązanie takiego naruszającego do wypłaty odszkodowania na podstawie art. 13 ust. 1 dyrektywy 2004/48 może zostać uzależnione od tego, że naruszający działał umyślnie zarówno w odniesieniu do własnego czynu stanowiącego naruszenie, jak i w odniesieniu do czynu osoby trzeciej stanowiącego naruszenie oraz wiedział lub, rozsądnie przyjmując, powinien był wiedzieć, że użytkownicy korzystają z platformy w celu popełnienia konkretnych naruszeń prawa?

         (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, Dz.U. 2001, L 167, s. 10.

         (2)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego, Dz.U. 2000, L 178, s. 1.

         (3)  Dyrektywa 2004/48/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, Dz.U. 2004, L 157, s. 45.


title: Sprawa C-702/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 września 2018 r. w sprawie T-584/17 Primart/EUIPO, wniesione w dniu 9 listopada 2018 r. przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/6

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 września 2018 r. w sprawie T-584/17 Primart/EUIPO, wniesione w dniu 9 listopada 2018 r. przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz
      (Sprawa C-702/18 P)
      (2019/C 82/06)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz (przedstawiciel: J. Skołuda, radca prawny)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Bolton Cile España, SA

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 22 czerwca 2017 r. w sprawie R 1933/2016-4;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Bolton Cile España, S.A., kosztami postępowania przed Sądem i przed izbą odwoławczą, a także obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1)

                  W zaskarżonym wyroku Sąd błędnie zastosował art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (1) (obecnie art. 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 (2)) oraz art. 65 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 72 rozporządzeni 2017/1001), poprzez uznanie argumentów wnoszącego dowołanie dotyczących mało odróżniającego charakteru wcześniejszego znaku towarowego, rozpatrywanych w postępowaniu w sprawie sprzeciwu, za niedopuszczalne z tego względu, że zostały one podniesione po raz pierwszy przez Sądem (pkt 87-90 zaskarżonego wyroku).

                              a.

                              Sąd jest zobowiązany do przeprowadzenia oceny faktów i argumentów, nawet jeśli są one podnoszone przed nim po raz pierwszy, w przypadku gdy izba odwoławcza powinna była wziąć je pod uwagę z urzędu.

                              b.

                              Znaczenie części znaku towarowego w języku Unii jest faktem notoryjnym, który, jako taki, powinien zostać zbadany przez EUIPO z urzędu. W konsekwencji argumenty przedstawione w tym zakresie, w tym argumenty podniesione przez Sądem po raz pierwszy, powinny zostać szczegółowo zbadane przez Sąd.

                              c.

                              Skarżący w postępowaniu przed Sądem ma prawo do podważenia przeprowadzonej przez izbę odwoławczą EUIPO oceny faktów notoryjnych, także poprzez przedstawienie przez Sądem nowych argumentów i dowodów na poparcie tych argumentów.

                              d.

                              Poprzez nieprzeprowadzenie oceny faktów i argumentów, które EUIPO powinien był wziąć pod uwagę z urzędu (w tym faktów notoryjnych dotyczących znaczenia znaków towarowych będących przedmiotem postępowania w sprawie sprzeciwu) Sąd naruszył ogólne zasady postępowania i przeprowadził błędną ocenę kwestii istotnych w postępowaniu przed izbą odwoławczą.

                  2)

                  Gdyby Sąd wziął pod uwagę fakt notoryjny, że słowo „PRIMA” ma znaczenie zachwalające (co zostało stwierdzone w postępowaniu w sprawie sprzeciwu i przez wnoszącego odwołanie), oznaczające „pierwszy, najważniejszy/najlepszy, główny”, doszedłby do odmiennego wniosku w odniesieniu do prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomiędzy znakami towarowymi ES-2578815 „PRIMA” oraz unijnym znakiem towarowym nr 013682299 „PRIMART MAREK ŁUKASIEWICZ”, czyli doszedłby do wniosku, że brak jest prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomiędzy tymi znakami towarowymi.

                              a.

                              Rozpatrywane znaki towarowe pokrywają się ze sobą w zakresie jednego elementu, który ma mało odróżniający charakter i nie odgrywa niezależnej roli w podważanym znaku towarowym. Ta okoliczność, w połączeniu ze średnim stopniem podobieństwa wizualnego, brakiem podobieństwa pod względem konceptualnym oraz niskim stopniem (a nawet brakiem) podobieństwa pod względem fonetycznym wyklucza prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy tymi znakami towarowymi.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).


title: Sprawa C-714/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 13 września 2018 r. w sprawie T-94/17, ACTC / EUIPO, wniesione w dniu 14 listopada 2018 r. przez ACTC GmbH

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/8

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 13 września 2018 r. w sprawie T-94/17, ACTC / EUIPO, wniesione w dniu 14 listopada 2018 r. przez ACTC GmbH
      (Sprawa C-714/18 P)
      (2019/C 82/07)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: ACTC GmbH (przedstawiciele: V. Hoene, Rechtsanwältin, D. Eickemeier, Rechtsanwalt, S. Gantenbrink, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 września 2018 r. wydanego w sprawie T-94/17 i stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej przyjętej w sprawie R 693/2015-4;

            posiłkowo

                  —

                  uchylenie wyroku wskazanego w pkt 1 i odesłanie sprawy przed Sąd;

            oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Sąd naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 42 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej pod wieloma względami, ponieważ ustalił istnienie podobieństwa między oznaczeniami i – w następstwie błędnej oceny dowodów używania – istnienie podobieństwa towarów. Nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w wypadku rozpatrywanych znaków towarowych.

                  1.

                  Sąd błędnie orzekł, że interwenient spełnił wymogi związane z używaniem w odniesieniu do wszystkich towarów należących do klasy 25, dla których zarejestrowano wcześniejszy znak towarowy. Wymogi spełniono jedynie w wypadku następujących towarów: „odzież; okrycia wierzchnie [odzież]; bielizna; nakrycia głowy; rękawiczki [odzież]; paski [odzież] i skarpetki; wszystkie wyżej wymienione towary, które mają być używane jako specjalna odzież wierzchnia chroniąca przed warunkami pogodowymi (zimnem, wiatrem lub deszczem, jedynie); okrycia robocze [kombinezony]”. Wbrew temu, co stwierdził Sąd, chodzi o samodzielną podkategorię towarów należących do klasy 25, w związku z czym dowód używania przedstawiono jedynie w odniesieniu do tych towarów z klasy 25.

                  2.

                  W następstwie błędnej oceny przesłanek dotyczących używania Sąd błędnie stwierdził, że towary będące „odzieżą” i „nakryciami głowy”, wskazane w wykazach dotyczących obu znaków towarowych, są identyczne.

                  3.

                  Sąd błędnie orzekł, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że sporne oznaczenia są podobne pod względem wizualnym, mając na względzie, iż mają one tę samą długość i cztery wspólne litery. Rzadka kombinacja liter w spornym znaku towarowym (asymetryczne spółgłoski i rzadka ortografia „igh”) i jej wpływ na podobieństwo pod względem wizualnym, podniesione przez wnoszącą odwołanie, nie zostały omówione przez Sąd. Wynika samo z siebie, że przeciętny konsument postrzega znak towarowy jako całość. Jednakże rzadka kombinacja liter w spornym znaku towarowym wywiera istotny wpływ na całościowe wrażenie, czego nie uwzględnił Sąd.

                  4.

                  Sąd orzekł także, że sporne znaki towarowe są identyczne pod względem fonetycznym, mając na względzie, że wnosząca odwołanie nie przedstawiła żadnego dowodu umożliwiającego stwierdzenie, że dźwięk pierwszych sylab „ti” i „TAI” nie jest identyczny w mniemaniu angielskojęzycznego kręgu odbiorców, i że nic nie umożliwia rozróżnienia sposobu wymowy spornych oznaczeń. Przeciwnie, to Sąd założył – bez żadnego dowodu i błędnie – że grupa liter „ti” jest zawsze wymawiana jako „tai”. Nie ma żadnego dowodu na poparcie tej oceny. W języku angielskim nie istnieje wyraz „ti”. Ta grupa liter jest, w konsekwencji, zawsze wymawiana jedynie zgodnie z regułami lingwistycznymi mającymi zastosowanie do danego wyrazu. Można stwierdzić, że istnieją niezliczone wyrazy, w których grupa liter „ti” nie jest wymawiana jako „tai”, takie jak: „trick”, „ticket”, „till”, „timbal”, „timberland”, „tin”, „tincture”, „tinder”, „tip”, „trigger” i szereg innych, a także sporny znak towarowy „tigha”. Znana angielska książka dla dzieci Winnie-the-Pooh ma, wśród głównych postaci, zwierzę zwane „Tigger”, którego nazwę wymawia się [tɪgǝ]. I tak, za każdym razem gdy samogłoska po „ti” jest wymawiana krótko, nie ma wymowy „tai”. Okoliczność tę wnosząca odwołanie wskazywała od początku. Ani strona pozwana, ani interwenient nie przedstawili przeciwnego dowodu. Wnosząca odwołanie nie miała zatem obowiązku wykazania tego, co jest oczywiste.

                  5.

                  Sąd błędnie wskazał, że wnosząca odwołanie nie wykazała, iż wyraz TAIGA ma jasne i określone znaczenie dla rozpatrywanego w całości właściwego kręgu odbiorców (konsumentów w Unii). Takie stwierdzenie nie jest prawidłowe. Wnosząca odwołanie wskazała w sposób bezsporny, że wyraz TAIGA jest leksykalnie znanym wyrazem w języku francuskim. Powinno być bezsporne i wiadome sądom, że Francja znajduje się na południu Europy. Ze względu na niekwestionowany rozmiar tajgi (TAIGA) jako pejzażu i znaczenie tego wyrazu w całym świecie, wyraz TAIGA (w szczególności wraz z wyrazem TOUNDRA) jest znany w Europie i poza nią.

                  6.

                  Poza tym, zgodnie z orzecznictwem Sądu, wystarcza, że dany wyraz jest rozumiany w części Unii Europejskiej, w tym przez krąg włoskich odbiorców. W jednym z wyroków Sąd stwierdził brak podobieństwa pod względem konceptualnym między „Granini” a „Panini” ze względu na brak znaczenia „Granini”, podczas gdy „Panini” oznacza „sandwich włoski”.

                  7.

                  W przywołanym przez Sąd wyroku z dnia 14 października 2003 r., Phillips-Van Heusen/OHIM – Pash Textilvertrieb und Einzelhandel (BASS) (T-292/01, EU:T:2003:264, pkt 54), nie zawarto żadnego wskazania, z którego miałoby wynikać, że rozpatrywany wyraz jest rozumiany w całej Unii Europejskiej. Należy zatem podkreślić, że ocena Sądu nie znajduje wsparcia w orzeczeniu BASS. Sąd słusznie stwierdził, że znaczna część właściwego kręgu odbiorców w Europie zna i rozumie wyraz TAIGA.


title: Sprawa C-715/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 15 listopada 2018 r. – Segler-Vereinigung Cuxhaven e.V. / Finanzamt Cuxhaven

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 15 listopada 2018 r. – Segler-Vereinigung Cuxhaven e.V. / Finanzamt Cuxhaven
      (Sprawa C-715/18)
      (2019/C 82/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Segler-Vereinigung Cuxhaven e.V.

         Strona pozwana: Finanzamt Cuxhaven

         Pytanie prejudycjalne

      Czy obniżenie stawki podatku w odniesieniu do wynajmu miejsc kempingowych i miejsc do parkowania dla przyczep kempingowych zgodnie z art. 98 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) w związku z załącznikiem III pkt 12 dyrektywy obejmuje także wynajem miejsc do cumowania łodzi?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-751/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 3 grudnia 2018 r. – Marketing Direto e Publicidade SA/Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 3 grudnia 2018 r. – Marketing Direto e Publicidade SA/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-751/18)
      (2019/C 82/09)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Totalmédia – Marketing Direto e Publicidade SA

         Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładnia art. 23 ust. 1 lit. c) Código del impuesto sobre sociedades (kodeks o podatku dochodowym od osób prawnych) w brzmieniu obowiązującym w 2013 r., zgodnie z którą wskutek połączenia odwrotnego odsetki i inne koszty finansowe wynikające z pożyczek zaciągniętych u osób trzecich albo w przedsiębiorstwach powiązanych (koszty, które podlegałyby odliczeniu przez przejmowaną spółkę w wypadku, gdyby połączenie nie miało miejsca) w celu nabycia udziałów w kapitale przejmującej spółki zależnej, które to koszty w następstwie połączenia zostały przeniesione, nie mogą już podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania przejmującej spółki, jest zgodna z prawem Unii, w szczególności w wypadku, gdy brak możliwości odliczenia kosztów finansowych może stanowić przeszkodę albo ograniczenie dla połączeń podlegających pod zakres stosowania dyrektywy Rady 2009/133/WE (1) przedstawiającą naruszenie zasad i celów jak również art. 4 tej dyrektywy?

                  2)

                  Na wypadek, gdyby odpowiedź na pierwsze pytanie brzmiała, że owo odliczenie od podatku kosztów finansowych jest zgodne z dyrektywą: Czy taka zgodność istnieje również w świetle okoliczności, że przedmiotowa korekta następuje nie na podstawie przepisu dyrektywy zwalczającego nadużycia (art. 15) lub stanowiącego jego transpozycję przepisu krajowego (art. 73 ust. 10 Código del impuesto sobre sociedades), lecz w oparciu inny przepis krajowy (art. 23 Código del impuesto sobre sociedades)?

         (1)  Dyrektywa Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego (Dz.U. 2009, L 310, s.34)


title: Sprawa C-761/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 września 2018 r. w sprawie T-421/17, Leino-Sandberg / Parlament, wniesione w dniu 3 grudnia 2018 r. przez Päivi Leinę-Sandberga

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/10

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 września 2018 r. w sprawie T-421/17, Leino-Sandberg / Parlament, wniesione w dniu 3 grudnia 2018 r. przez Päivi Leinę-Sandberga
      (Sprawa C-761/18 P)
      (2019/C 82/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Päivi Leino-Sandberg (przedstawiciele: O.W. Brouwer, advocaat, S. Schubert, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu z dnia 20 września 2018 r. w sprawie T-421/17;

                  —

                  skorzystanie z uprawnień przyznanych w art. 61 akapit pierwszy zdanie drugie statutu Trybunału Sprawiedliwości w celu wydania ostatecznego orzeczenia w sprawie; oraz

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez ewentualnych interwenientów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy dotyczy naruszeń prawa, jakich dopuszczono się w zaskarżonym postanowieniu, gdy Sąd stwierdził, że skarga stała się bezprzedmiotowa i że nie ma potrzeby orzekania. Skarżąca podnosi, że w zaskarżonym postanowieniu błędnie nie zastosowano kryterium prawnego wymienionego w sprawie C-57/16 P, ClientEarth/Komisja (EU:C:2018:660), zgodnie z którym należało stwierdzić w tym postanowieniu, że ze względu na to, iż Parlament Europejski nie cofnął spornej decyzji, skarga zachowuje swój przedmiot.
      Zarzut drugi dotyczy popełnionych w zaskarżonym postanowieniu naruszeń prawa i przepisów proceduralnych, gdy Sąd stwierdził, że nie istnieje już interes prawny. Skarżąca podnosi, że w zaskarżonym postanowieniu nieprawidłowo zastosowano kryterium prawne wymienione w utrwalonym orzecznictwie, w szczególności w sprawie C-57/16 P, zgodnie z którym Sąd powinien był stwierdzić, że niezgodność z prawem może powtórzyć się w przyszłości, bez względu na szczególne okoliczności danej sprawy, i że, w konsekwencji, interes prawny nadal istnieje.


title: Sprawa C-766/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-328/17, Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / EUIPO, wniesione w dniu 5 grudnia 2018 r. przez Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/11

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-328/17, Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / EUIPO, wniesione w dniu 5 grudnia 2018 r. przez Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi
      (Sprawa C-766/18 P)
      (2019/C 82/11)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (przedstawiciele: S. Malynicz QC, S. Baran, Barrister, V. Marsland, Solicitor)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, M.J. Dairies EOOD

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności odwołania od wyroku Sądu w sprawie Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO, (T-328/17, EU:T:2018:594) oraz uwzględnienie skargi wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Sąd naruszył prawo w związku z tym, że nie przyznał zbiorowemu znakowi towarowemu HALLOUMI statusu i ochrony, których wymaga rozporządzenie w sprawie znaku towarowego, z naruszeniem art. 74 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego.

                  2.

                  W szczególności Sąd naruszył prawo, gdy zastosował całkowicie niezmodyfikowane podejście do oceny charakteru odróżniającego zbiorowego znaku towarowego HALLOUMI z naruszeniem art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 74 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego.

                  3.

                  Sąd błędnie ocenił i zastosował skutki rozstrzygnięcia Trybunału w wyroku The Tea Board/EUIPO (C-673/15 P do C-676/15 P, EU:C:2017:702), i postanowienia z uzasadnieniem z dnia 21 marca 2013 r. Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/OHIM (C-393/12 P, EU:C:2013:178), i nie wykonał w sposób właściwy wyroku z dnia 24 maja 2012 r. Formula One Licensing/OHMI (C-196/11 P, EU:C:2012:314).

                  4.

                  Sąd popełnił błąd, gdy nie przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia Izbom Odwoławczym w świetle tego, że Czwarta Izba Odwoławcza dopuściła się co najmniej – nawet zdaniem Sądu – dwóch błędów w ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd i w ten sposób naruszyła art. 8 ust. 1 lit. b) lub art. 72 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego.


title: Sprawa C-767/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-384/17, Cypr/EUIPO, wniesione w dniu 5 grudnia 2018 r. przez Republikę Cypryjską

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/12

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-384/17, Cypr/EUIPO, wniesione w dniu 5 grudnia 2018 r. przez Republikę Cypryjską
      (Sprawa C-767/18 P)
      (2019/C 82/12)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Cypryjska (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, S. Baran, barrister i V. Marsland, solicitor)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego; M. J. Dairies EOOD

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uwzględnienie odwołania do wyroku Sądu w sprawie T-384/17, Cypr/EUIPO, EU:T:2018:593 i uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Sąd błędnie uznał, że Izba Odwoławcza prawidłowo przeniosła wnioski z wcześniejszych wyroków Sądu w sprawach HELLIM i XAΛOYMI oraz HALLOUMI na grunt niniejszej sprawy. Sprawy te nie dotyczyły znaków certyfikujących, lecz innych rodzajów znaków towarowych, a mianowicie, odpowiednio, wspólnych i zwykłych unijnych znaków towarowych. Podstawową funkcją takich znaków jest wskazanie handlowego pochodzenia towarów (w przypadku znaku wspólnego większej liczby podmiotów gospodarczych powiązanych członkostwem w stowarzyszeniu). Znaki certyfikujące nie pełnią natomiast podstawowej funkcji wskazania pochodzenia, lecz funkcję odróżnienia klasy towarów, a mianowicie towarów certyfikowanych, co oznacza, że są one w rzeczywistości zgodne z przepisami dotyczącymi dozwolonego stosowania znaku certyfikującego HALLOUMI i zgodnie z nimi zostały dopuszczone do wytwarzania. Ponadto właściwy krąg odbiorców w tych wcześniejszych wyrokach Sądu był inny niż właściwy krąg odbiorców w niniejszej sprawie

                  2.

                  Sąd niesłusznie orzekł, że wcześniejszy krajowy znak towarowy – w niniejszym przypadku krajowy znak certyfikujący – był całkowicie pozbawiony charakteru odróżniającego jako odróżniającego towary certyfikowane od towarów niecertyfikowanych; niesłusznie uznał, że znak towarowy ma charakter opisowy; niesłusznie podważył krajową ochronę krajowego znaku towarowego; oraz niesłusznie podważył w postępowaniu w sprawie sprzeciwu przed EUIPO ważność wspomnianego znaku towarowego.

                  3.

                  Sąd popełnił błąd w porównaniu znaków towarowych i w ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Błędnie podszedł do tych kwestii tak, jakby wcześniejszy znak towarowy był raczej znakiem towarowym wskazującym na pochodzenie niż znakiem certyfikującym. Nie uznał, że wcześniejszy znak towarowy jako znak certyfikujący ma jakikolwiek charakter odróżniający, tj. odróżniający towary, które w rzeczywistości spełniały normy znaku certyfikującego i zostały w rzeczywistości wyprodukowane przez producentów upoważnionych przez posiadacza znaku certyfikującego. Nie wziął również pod uwagę sposobu, w jaki znaki certyfikujące są zwykle używane (tj. niezmiennie wraz z odróżniającą nazwą, znakiem towarowym lub logo). Nie rozważył znaczenia i istoty spornego unijnego znaku towarowego, w szczególności nie rozważył, czy element „HALLOUMI” miał niezależny charakter odróżniający w późniejszym znaku towarowym jako oznaczenie wskazujące, w przeciwieństwie do stanu faktycznego, że towary objęte spornym unijnym znakiem towarowym były towarami certyfikowanymi.

                  4.

                  Sąd nie wziął pod uwagę krajowych przepisów i orzecznictwa w odniesieniu do zakresu i skutków krajowych znaków certyfikujących. Warunki i sposoby stosowania przepisów państw członkowskich dotyczących znaków certyfikujących nie zostały zharmonizowane na mocy dyrektyw w sprawie znaków towarowych 89/104 (1) czy 2008/95 (2), a mimo to rozporządzenie w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej stanowi, że takie krajowe znaki towarowe mogą stanowić podstawę dla wcześniejszych praw, które uniemożliwiają rejestrację znaków towarowych. Prawa takie należy rozpatrywać w świetle orzecznictwa krajowego i przepisów krajowych, analogicznie do różnych praw krajowych wynikających z art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (które to prawa również nie są zharmonizowane i różnią się znacznie pod względem charakteru, zakresu i skutków w poszczególnych państwach członkowskich).

         (1)  Pierwsza Dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2008, L 299, s. 25).


title: Sprawa C-776/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Erding (Niemcy) w dniu 10 grudnia 2018 r. – U.B. i T.V. / Eurowings GmbH

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Erding (Niemcy) w dniu 10 grudnia 2018 r. – U.B. i T.V. / Eurowings GmbH
      (Sprawa C-776/18)
      (2019/C 82/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Erding

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: U.B., T.V.

         Strona pozwana: Eurowings GmbH

         Pytanie prejudycjalne

      Czy w przypadku odwołania zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy również wówczas przyjąć, że ma miejsce oferta dotycząca zmiany planu podróży, która umożliwia pasażerom dotarcie do miejsca docelowego nie później niż dwie godziny po planowym czasie przylotu, gdy przewóz zastępczy jest przeprowadzony na lotnisko inne niż wskazane w potwierdzeniu rezerwacji, jeżeli znajduje się ono w tym samym regionie?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91; Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-801/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil supérieur de la Sécurité sociale (Luksemburg) w dniu 19 grudnia 2018 r. – EU / Caisse pour l'avenir des enfants

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil supérieur de la Sécurité sociale (Luksemburg) w dniu 19 grudnia 2018 r. – EU / Caisse pour l'avenir des enfants
      (Sprawa C-801/18)
      (2019/C 82/14)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil supérieur de la Sécurité sociale

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: EU

         Druga strona postępowania apelacyjnego: Caisse pour l'avenir des enfants

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy właściwe organy zabezpieczenia społecznego pierwszego państwa członkowskiego (w niniejszej sprawie Caisse pour l’avenir des enfants w Luksemburgu) są zobowiązane, zgodnie z ich wspólnotowymi zobowiązaniami wynikającymi z art. 45 TFUE, dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (1), a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (2), a w szczególności z art. 4 tego rozporządzenia, do udzielenia świadczeń rodzinnych obywatelowi drugiego państwa członkowskiego, gdy – przy zaistnieniu takich samych warunków przyznania wspomnianych świadczeń – wspomniane właściwe organy uznają, na podstawie dwustronnej umowy międzynarodowej zawartej między pierwszym państwem członkowskim (Luksemburgiem) a państwem trzecim (Brazylią) prawo do świadczeń rodzinnych dla ich własnych obywateli i rezydentów?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej, i w sytuacji, w której stosowanie zasady przyjętej w przywołanym wyroku w sprawie GOTTARDO (3) rozszerzono by na dziedzinę świadczeń rodzinnych, czy właściwy organ zabezpieczenia społecznego, a w szczególności właściwy w sprawach świadczeń rodzinnych – w niniejszej sprawie Caisse pour l’avenir des enfants, krajowa instytucja właściwa w sprawie świadczeń rodzinnych w Wielkim Księstwie Luksemburga – mógłby przedstawić obiektywne uzasadnienie w oparciu o względy dotyczące szczególnie poważnych obciążeń finansowych i administracyjnych obciążających dany organ administracji, aby uzasadnić nierówne traktowanie obywateli państw będących umawiającymi się stronami (danej umowy dwustronnej) w porównaniu z innymi obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej?

         (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).

         (2)  Dz.U. L 166, s. 1.

         (3)  Wyrok z dnia 15 stycznia 2002 r., Gottardo, C-55/00, EU:C:2002:16.


title: Sprawa C-802/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil supérieur de la Sécurité sociale (Luksemburg) w dniu 19 grudnia 2018 r. – Caisse pour l'avenir des enfants / FV, GW

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil supérieur de la Sécurité sociale (Luksemburg) w dniu 19 grudnia 2018 r. – Caisse pour l'avenir des enfants / FV, GW
      (Sprawa C-802/18)
      (2019/C 82/15)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil supérieur de la Sécurité sociale

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Caisse pour l'avenir des enfants

         Druga strona postępowania apelacyjnego: FV, GW

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy luksemburski dodatek rodzinny przyznawany na podstawie art. 269 i 270 code de la sécurité sociale (kodeksu zabezpieczenia społecznego) może być uznany za przywilej socjalny w rozumieniu art. 45 TFUE oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)] nr 492/2011 [z dnia 5 kwietnia 2011 r.] w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (1)?

                  2)

                  Czy w razie takiego uznania, definicja członka rodziny mająca zastosowanie na podstawie art. 1 lit. i) rozporządzenia nr 883/2004 (2) stoi na przeszkodzie rozszerzonej definicji członka rodziny określonej w art. 2 pkt 2) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3) [z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG], w sytuacji, w której ten ostatni przepis wyklucza wszelką autonomię państwa członkowskiego w definiowaniu pojęcia członka rodziny, przeciwnie do tego, co wynika z rozporządzenia w sprawie koordynacji, oraz posiłkowo wyklucza pojęcie głównego ciężaru utrzymania. Czy definicja członka rodziny w rozumieniu art. 1 lit. i) rozporządzenia 883/2004 powinna zatem mieć pierwszeństwo ze względu na jej szczególny charakter w ramach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a w szczególności, czy państwo członkowskie zachowuje właściwość, aby definiować pojęcie członków rodziny dla celów przyznania prawa do dodatku rodzinnego?

                  3)

                  Czy w razie stosowania art. 2 pkt 2) dyrektywy 2004/38/WE do świadczeń rodzinnych, a ściślej do luksemburskiego dodatku rodzinnego, wykluczenie dziecka małżonka z definicji członka rodziny może zostać uznane za dyskryminację pośrednią, uzasadnioną w świetle krajowego celu państwa członkowskiego związanego z osobistym prawem dziecka oraz koniecznością ochrony administracji państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia, w sytuacji, w której rozszerzenie podmiotowego zakresu stosowania stanowi nieracjonalne obciążenie dla luksemburskiego systemu świadczeń rodzinnych, który eksportuje w szczególności niemal 48 % wypłacanych przezeń świadczeń rodzinnych?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. L 141, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie ((WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego Dz.U. L 166, s. 1).

         (3)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).


title: Sprawa C-803/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 20 grudnia 2018 r. – AAS BALTA / UAB GRIFS AG

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 20 grudnia 2018 r. – AAS BALTA / UAB GRIFS AG
      (Sprawa C-803/18)
      (2019/C 82/16)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca kasację: AAS BALTA

         Druga strona postępowania: UAB GRIFS AG

         Pytania prejudycjalne

      Czy wykładni art. 15 ust. 5 i art. 16 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (1) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy dokonywać w ten sposób, że w wypadku ubezpieczenia o wielkim ryzyku klauzula jurysdykcyjna przewidziana w zawartej przez ubezpieczającego i ubezpieczyciela umowie ubezpieczenia jest skuteczna wobec ubezpieczonego z tytułu tej umowy, który nie zgodził się wyraźnie na tę klauzulę i który ma miejsce zwykłego pobytu w państwie innym niż państwo ubezpieczającego i ubezpieczyciela?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 351, s. 1).


title: Sprawa C-810/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd Trnava (Słowacja) w dniu 21 grudnia 2018 r. – DHL Logistics (Slovakia), spol. s r.o. / Finančné riaditeľstvo SR

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd Trnava (Słowacja) w dniu 21 grudnia 2018 r. – DHL Logistics (Slovakia), spol. s r.o. / Finančné riaditeľstvo SR
      (Sprawa C-810/18)
      (2019/C 82/17)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Krajský súd Trnava

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DHL Logistics (Slovakia), spol. s r.o.

         Strona przeciwna: Finančné riaditeľstvo SR

         Pytanie prejudycjalne

      Czy podpozycję 8525 80 91 nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z not wyjaśniających opublikowanych na mocy tego rozporządzenia w 2011 r. (2) (komunikat Komisji 2011/C 137/01) należy interpretować w ten sposób, że towar taki jak wideokamery cyfrowe (będące przedmiotem postępowania głównego) może zostać zaklasyfikowany do tej podpozycji także wtedy, gdy ma zdolność utrwalania i rejestrowania nagrań wideo jedynie w rozdzielczości poniżej 800 x 600 pikseli, a mianowicie 720 × 576 pikseli, a inna funkcja towaru – utrwalanie i rejestrowanie nieruchomych obrazów – jest ograniczona rozdzielczością nieruchomych obrazów wynoszącą 1 600 × 1 200 pikseli (1,92 megapiksela)?

         (1)  Dz.U. 1987, L 256, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2011, C 137, s. 1.


title: Sprawa C-817/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 października 2018 r. w sprawie T-79/16, Vereniging Gelijkberechtiging Grondbezitters i in. / Komisja, wniesione w dniu 21 grudnia 2018 r. przez Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland i in.

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 października 2018 r. w sprawie T-79/16, Vereniging Gelijkberechtiging Grondbezitters i in. / Komisja, wniesione w dniu 21 grudnia 2018 r. przez Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland i in.
      (Sprawa C-817/18 P)
      (2019/C 82/18)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland, Stichting Het Groninger Landschap, It Fryske Gea, Stichting Het Drentse Landschap, Stichting Het Overijssels Landschap, Stichting Het Geldersch Landschap, Stichting Flevo-Landschap, Stichting Het Utrechts Landschap, Stichting Landschap Noord-Holland, Stichting Het Zuid-Hollands Landschap, Stichting Het Zeeuwse Landschap, Stichting Het Noordbrabants Landschap, Stichting Het Limburgs Landschap (pełnomocnicy: adwokaci P. Kuypers, M. de Wit)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Vereniging Gelijkberechtiging Grondbezitters, Exploitatiemaatschappij De Berghaaf BV, Stichting Het Nationale Park De Hoge Veluwe, BV Landgoed Den Alerdinck II, Landgoed Ampsen BV, Pallandt van Keppel Stichting, Landgoed Kasteel Keppel BV, Baron van Lynden, Stichting het Lijndensche Fonds voor Kerk en Zending, Landgoed Welna BV, Landgoed „Huis te Maarn” BV, Vicariestichting De Vijf Capellarijen/Ambachtsheerlijkheid Kloetinge, Maatschappij tot Exploitatie van het Landgoed Tongeren onder Epe BV, Landgoed Anderstein NV, Landgoed Bekspring BV, Landgoed Nijenhuis en Westerflier BV, Landgoed Caprera BV, Landgoed Schapenduinen BV, Stichting Schapenduinen, Landgoed de Noetselenberg BV

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku (wydanego w sprawie T-79/16);

                  —

                  obciążenie VGG kosztami postępowania zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji;

                  —

                  posiłkowo, na wypadek przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania w pierwszej i w drugiej instancji w wyroku kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zarzut pierwszy: Sąd błędnie uznał skargę wniesioną przez VGG za dopuszczalną

      Sąd błędnie zastosował kryterium, które VGG powinno spełnić, aby mogło zostać uznane za stronę zainteresowaną (istnienie stosunku konkurencji miedzy VGG a wnoszącymi odwołanie, jak też istnienie ryzyka, że przyznana pomoc wywrze konkretny wpływ na sytuację VGG i zakłóci wskazany stosunek konkurencji).
      Sąd bezpośrednio powiązał legitymacje procesową VGG i jego członków z legitymacją procesową Stichting Het Nationale Park De Hoge Veluwe, która jako jedyna spośród skarżących z 2008 r. nadal uczestniczy w postępowaniu.
      W tym względzie Sąd nie ustalił jednak, wcale lub w wystarczającym zakresie, w odniesieniu do jakich konkretnie działań wnoszący odwołanie i Stichting Het Nationale Park De Hoge Veluwe pozostają wzajemnie w stosunku konkurencji. Sąd błędnie wyszedł zatem z założenia, że miedzy wnoszącymi odwołanie a Stichting Het Nationale Park De Hoge Veluwe istnieje stosunek konkurencji.
      W oparciu o to założenie istnienia stosunku konkurencji Sąd błędnie doszedł następnie do wniosku, że pomoc wywarła konkretny wpływ na konkurencyjność członków VGG i zakłóciła tę konkurencyjność.
      Na podstawie oceny legitymacji procesowej Stichting Het Nationale Park De Hoge Veluwe Sąd nie mógł uznać, że skarga wniesiona przez VGG jest dopuszczalna.

         Zarzut drugi: Sąd błędnie założył, że istnieją „poważne trudności”

      Sąd błędnie stwierdził, że doszło do naruszenia przewidzianych w art. 108 ust. 2 TFUE praw proceduralnych. Uznając, że Komisja napotkała na „poważne trudności” przy ocenie zgodności uregulowań dotyczących subwencjonowania określonych organizacji ochrony przyrody nabywających obszary przyrodnicze (system PNB) z przepisami dotyczącymi pomocy państwa, sąd dopuścił się naruszenia prawa.
      O istnieniu poważnych trudności nie świadczy ani przyjęta w decyzji kwalifikacja usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym jako „nietypowych” i „ogólnych”, ani brak odrębnej księgowości. Nie zabrakło także mechanizmu ochronnego pozwalającego na uniknięcie nadmiernej rekompensaty.


title: Sprawa C-828/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de commerce de Paris (Francja) w dniu 24 grudnia 2018 r. – Trendsetteuse SARL / DCA SARL

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de commerce de Paris (Francja) w dniu 24 grudnia 2018 r. – Trendsetteuse SARL / DCA SARL
      (Sprawa C-828/18)
      (2019/C 82/19)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de commerce de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Trendsetteuse SARL

         Strona pozwana: DCA SARL

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (1) należy interpretować w ten sposób, że pośrednik pracujący na własny rachunek, który działa w imieniu i na rachunek zleceniodawcy, jednak nie posiada umocowania do zmiany cen i warunków umownych umowy sprzedaży narzuconych przez zleceniodawcę, nie jest umocowany do pośredniczenia przy zawarciu tych umów w rozumieniu tego przepisu i w związku z tym nie może zostać uznany za przedstawiciela handlowego i korzystać ze statusu wynikającego z dyrektywy?

         (1)  Dyrektywa Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (Dz.U. 1986, L 382, s. 17).