title: Sprawa T-784/17: Postanowienie Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Strabag Belgium/Parlament (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Postępowanie przetargowe — Ogólne roboty budowlane w budynkach Parlamentu Europejskiego w Brukseli — Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innym oferentom — Zastąpienie zaskarżonego aktu w toku postępowania — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/43

      Postanowienie Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Strabag Belgium/Parlament
      (Sprawa T-784/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Postępowanie przetargowe - Ogólne roboty budowlane w budynkach Parlamentu Europejskiego w Brukseli - Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innym oferentom - Zastąpienie zaskarżonego aktu w toku postępowania - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 155/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Strabag Belgium (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: początkowo M. Schoups, K. Lemmens i M. Lahbib, adwokaci, następnie M. Schoups i K. Lemmens, adwokaci)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: Z. Nagy i B. Simon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 263 TFUE zmierzający, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 24 listopada 2017 r. o odrzuceniu oferty skarżącej i udzieleniu zamówienia pięciu oferentom w postępowaniu o zawarcie umowy ramowej na roboty budowlane w budynkach Parlamentu w Brukseli (Belgia) (ogłoszenie o zamówieniu 06/D 20/2017/M036), oraz po drugie, nakazania Parlamentowi przedstawienia różnych dokumentów.

         Sentencja

                  1)

                     Umarza się postępowanie w sprawie.

                  2)

                     Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym postępowania w sprawie środków tymczasowych.

                  3)

                     Wniosek o obciążenie Parlamentu „odszkodowaniem procesowym” zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.


title: Sprawa T-156/18: Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2019 r. — Legutko i Poręba/Parlament (Skarga na bezczynność — Prawo instytucjonalne — Regulamin Parlamentu — Artykuł 130 — Załącznik II — Pytanie wymagające odpowiedzi na piśmie — Wniosek o przekazanie Radzie — Notyfikacja decyzji stwierdzającej niedopuszczalność pytania — Wezwanie do działania — Zajęcie stanowiska przez Parlament — Wniosek o wydanie nakazu — Niedopuszczalność)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/44

      Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2019 r. — Legutko i Poręba/Parlament
      (Sprawa T-156/18) (1)

      (Skarga na bezczynność - Prawo instytucjonalne - Regulamin Parlamentu - Artykuł 130 - Załącznik II - Pytanie wymagające odpowiedzi na piśmie - Wniosek o przekazanie Radzie - Notyfikacja decyzji stwierdzającej niedopuszczalność pytania - Wezwanie do działania - Zajęcie stanowiska przez Parlament - Wniosek o wydanie nakazu - Niedopuszczalność)
      (2019/C 155/53)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryszard Antoni Legutko (Morawica, Polska), Tomasz Piotr Poręba (Mielec, Polska) (przedstawiciel: M. Mataczyński, adwokat)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz, S. Alonso de León i A. Pospíšilová Padowska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 265 TFUE żądanie stwierdzenia, że Parlament bezprawnie zaniechał przekazania Radzie Unii Europejskiej pytania wymagającego odpowiedzi na piśmie nr P-003358/17, z naruszeniem art. 130 regulaminu Parlamentu oraz przepisów załącznika II do tego regulaminu.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                     Ryszard Antoni Legutko i Tomasz Piotr Poręba zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-134/19: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2019 r. — AM/EBI

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/46

      Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2019 r. — AM/EBI
      (Sprawa T-134/19)
      (2019/C 155/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: AM (przedstawiciele: adwokaci: L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

            w konsekwencji,

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji prezesa EBI z dnia 30 czerwca 2017 r. i 11 grudnia 2017 r. w zakresie, w jakich zawierają one odmowę przyznania skarżącemu dodatku za mobilność geograficzną, przewidzianego art. 1.4 przepisów administracyjnych mających zastosowanie do personelu;

                  —

                  w razie potrzeby — stwierdzenie nieważności decyzji prezesa EBI z dnia 20 listopada 2018 r. oddalającej opinię komisji pojednawczej i utrzymującej w mocy decyzje z dnia 30 czerwca 2017 r. i 11 grudnia 2017 r.;

            i w związku z tym,

                  —

                  zasądzenie od pozwanej wypłaty zaległego dodatku za mobilność geograficzną od dnia 1 kwietnia 2017 r., czyli, na dzień wniesienia niniejszej skargi, 36 045,6 EUR (1 567,20 EUR x 23 miesiące);

                  —

                  zasądzenie od pozwanej odsetek za opóźnienie od zaległego dodatku za mobilność geograficzną, od dnia 1 kwietnia 2017 r. do czasu wypłaty pełnej kwoty, w wysokości odsetek według stopy oprocentowania Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o 2 pkt.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1.4 przepisów administracyjnych mających zastosowanie do personelu i naruszenia art. 1 i 11 załącznika VII do tych przepisów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, przewidywalności prawa i zasady staranności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji z art. 1.3 kodeksu postępowania personelu EBI i art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i zachowania rozsądnego terminu.


title: Sprawa T-140/19: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2019 r. — ZU/Komisja

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/47

      Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2019 r. — ZU/Komisja
      (Sprawa T-140/19)
      (2019/C 155/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZU (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  po pierwsze, stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej z dnia 25 kwietnia 2018 r.;

                  —

                  po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznaniu awansu z dnia 18 czerwca 2018 r.;

                  —

                  po trzecie, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 maja 2018 r. oddalającej wniosek strony skarżącej o udzielenie wsparcia;

                  —

                  po czwarte, stwierdzenie nieważności w razie potrzeby decyzji nr R/400/18 z dnia 21 listopada 2018 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej na sprawozdanie z oceny i decyzję o nieprzyznaniu awansu;

                  —

                  po piąte, stwierdzenie nieważności w razie potrzeby decyzji nr R/461/18 z dnia 21 listopada 2018 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej na decyzję oddalającą wniosek o udzielenie wsparcia.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy na poparcie żądania stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia, dotyczący oczywistego błędu w ocenie, naruszenia obowiązku staranności, naruszenia zasady dobrej administracji i nadużycia władzy.

                  2.

                  Zarzut drugi na poparcie żądania stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny i decyzji o nieprzyznaniu awansu, dotyczący oczywistego błędu w ocenie, pominięcia istotnych okoliczności i nadużycia władzy.


title: Sprawa T-145/19: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2019 r. — Jap Energéticas y Medioambientales/Komisja Europejska

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/47

      Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2019 r. — Jap Energéticas y Medioambientales/Komisja Europejska
      (Sprawa T-145/19)
      (2019/C 155/57)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Jap Energéticas y Medioambientales SL (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat G. Alabau Zabal)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności wydanego przez Komisję aktu ustalającego kwotę podlegającą zwrotowi przez skarżącą z tytułu obniżenia kwoty kwalifikowalnej w odniesieniu do programu LIFE 11

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga dotyczy aktu Komisji Europejskiej z dnia 14 stycznia 2019 r., notyfikowanego w dniu 24 stycznia 2019 r., ustalającego kwotę podlegającą zwrotowi przez skarżącą z tytułu obniżenia kosztów kwalifikowanych projektu LIFE 11 ENV/ES/000593-H2AL RECYCLING.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty:

                  1.

                  Zarzut pierwszy, oparty na naruszenia istotnego wymogu proceduralnego.

                              —

                              Skarżąca podnosi, że Komisja Europejska nie przedstawiła żadnych argumentów ani danych, które pozwoliłyby skarżącej na zakwestionowanie argumentów Komisji wykraczających poza treść pierwotnego pisma ze stycznia 2017 r., w którym Komisja stwierdziła, że koszty nie mogły zostać pokryte, ponieważ we wszystkich pismach procesowych ograniczyła się do powtórzenia tych samych argumentów.

                  2.

                  Zarzut drugi, oparty na naruszeniu traktatu lub normy regulującej jego stosowanie.

                              —

                              Akty ograniczające prawa podmiotowe lub uzasadnione interesy muszą być uzasadnione zgodnie z prawem Unii Europejskiej, w przeciwnym razie mogą mieć miejsce arbitralne zachowania na korzyść podmiotu będącego autorem aktu oraz może dojść nadużycia władzy, co jest sprzeczne z uznanymi w prawie Unii zasadami proporcjonalności, ochrony uzasadnionych oczekiwań, równego traktowania i zakazu arbitralności.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na naruszeniu prawa do obrony.

                              —

                              Brak uzasadnienia zaskarżonego aktu oznacza, że nie spełnia on prawidłowych kryteriów administracyjnych pozwalających na stwierdzenie niekwalifikowalności niektórych wydatków, wobec czego nie jest możliwe ich podważenie.


title: Sprawa T-149/19: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2019 r. — Société des produits Nestlé/EUIPO — Jumbo Africa (Przedstawienie postaci ludzkiej na tle tarczy)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/48

      Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2019 r. — Société des produits Nestlé/EUIPO — Jumbo Africa (Przedstawienie postaci ludzkiej na tle tarczy)
      (Sprawa T-149/19)
      (2019/C 155/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz, A. Lambrecht i C. Elkemann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Jumbo Africa, SL (L’Hospitalet de Llobregat, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający postać ludzką na tle tarczy w kolorach czerwonym, niebieskim, jasnoniebieskim, ciemnoniebieskim, szarym i białym — zgłoszenie nr 15 273 634

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 listopada 2018 r. w sprawie R 876/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie odwołania dotyczącego postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 2 738 030;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem oraz obciążenie ewentualnego interwenienta kosztami postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 46 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-152/19: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2019 r. — Brunswick Bowling Products/Komisja

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/49

      Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2019 r. — Brunswick Bowling Products/Komisja
      (Sprawa T-152/19)
      (2019/C 155/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Brunswick Bowling Products LLC (Muskegon, Michigan, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: R. Martens i V. Ostrovskis, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej (UE) 2018/1960 (1) w całości;

                  —

                  obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia reguł proceduralnych zawartych w art. 11 dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) oraz art. 18 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 (3), a także naruszenia zasady proporcjonalności określonej w art. 18 ust. 4 rozporządzenia nr 765/2008 w zakresie, w jakim środek ochronny przyjęty przez Szwecję jest nieuzasadniony z uwagi na okoliczność, że strona skarżąca została wprowadzona w błąd przez organy nadzoru rynku oraz że dostępne były mniej dalekosiężne środki w celu osiągnięcia zgodności z dyrektywą 2006/42/WE.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasad pewności prawa, uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji, ponieważ uwagi oraz późniejsze podejście brytyjskich, niemieckich, fińskich i duńskich organów nadzoru rynku nie zostały uwzględnione przez Komisję, a zaskarżona decyzja nie przewidywała żadnego rozsądnego i skutecznego terminu jej wykonania.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia reguł proceduralnych zawartych w załączniku I do dyrektywy 2006/42/WE, ponieważ w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji szwedzkiego organu ds. środowiska pracy z dnia 30 sierpnia 2013 r. nie zawarto żadnego odpowiedniego odniesienia do ogólnej zasady uwzględnienia aktualnego stanu wiedzy w ramach badania odnośnych produktów na podstawie zasadniczych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa określonych w załączniku I do dyrektywy 2006/42/WE.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący dokonania przez Komisję błędnej oceny okoliczności faktycznych oraz podjęcia przez nią działań niezgodnych z zasadą dobrej administracji, ponieważ instytucja ta nie zażądała od producenta niezbędnych informacji, pomimo faktu, że w zaskarżonej decyzji stwierdzono, iż producent nie wskazał w dokumentacji technicznej związku pomiędzy odniesieniami do zastosowanych norm zharmonizowanych oraz odpowiednimi zasadniczymi wymaganiami w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa, zgodnie z wymogami załącznika VII do dyrektywy 2006/42/WE. Każda racjonalna, odpowiednio działająca administracja zażądałaby bowiem brakujących informacji przed wydaniem decyzji o takiej skali.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia art. 6 dyrektywy 2006/42/WE oraz zasady równego traktowania w zakresie, w jakim rozpatrywany środek jest skierowany konkretnie przeciwko produktom strony skarżącej, podczas gdy na rynku wewnętrznym Unii istnieją podobne i w mniejszym stopniu zgodne ze standardami produkty innych producentów. Ponadto, w zakresie, w jakim w zaskarżonej decyzji przewidziano wyłącznie wycofanie z obrotu lub wycofanie z używania odnośnych produktów, zakłóca ona funkcjonowanie rynku, gdyż podobne maszyny innych producentów są nadal dozwolone na rynku wewnętrznym Unii.

         (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie środka ochronnego przyjętego przez Szwecję zgodnie z dyrektywą 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, zakazującego wprowadzania do obrotu określonego rodzaju maszyn do ustawiania kręgli oraz zestawu uzupełniającego, który ma być wykorzystywany razem z takim rodzajem maszyn do ustawiania kręgli, produkowanych przez przedsiębiorstwo Brunswick Bowling & Billiards, i wycofującego maszyny tego rodzaju, które wcześniej zostały wprowadzone do obrotu (notyfikowana jako dokument nr C(2018) 8253) (Dz.U. 2018, L 315, s. 29).

         (2)  Dyrektywa 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zmieniającą dyrektywę 95/16/WE (Dz.U. 2006, L 157, s. 24).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz.U. 2008, L 218, s. 30).


title: Sprawa C-261/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2019 r. w sprawie T-413/16, Cham/Rada, wniesione w dniu 26 marca 2019 r. przez Cham Holding Co. SA

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/50

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2019 r. w sprawie T-413/16, Cham/Rada, wniesione w dniu 26 marca 2019 r. przez Cham Holding Co. SA
      (Sprawa C-261/19 P)
      (2019/C 187/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Cham Holding Co. SA (przedstawiciel: E. Ruchat, avocat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

                  —

                  w rezultacie, stwierdzenie nieważności wyroku z dnia 16 stycznia 2019 r., Cham/Rada, T-413/16.

            W drodze nowego rozstrzygnięcia:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji 2016/850/WPZiB z dnia 27 maja 2016 r. i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącej odwołanie;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa polegającego na tym, że Sąd nie uwzględnił prawa wnoszącej odwołanie do bycia wysłuchanym przed przyjęciem nowych środków ograniczających, przyznanego na mocy art. 41 karty praw podstawowych.
      Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa, przeinaczenia okoliczności faktycznych w ten sposób, że Sąd pominął artykuły prasowe przedstawione przez wnoszącą odwołanie na poparcie jej skargi o stwierdzenie nieważności w celu wykazania, że nie wspierała ona reżimu syryjskiego.
      Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa w ten sposób, że Sąd nie orzekł niezgodności z prawem przepisów 27 i 28 decyzji 2013/255/WPZiB (2), zgodnie z którymi przynależność do rodziny Al-Assad lub do rodziny Makhlouf stanowi autonomiczne kryterium uzasadniające nałożenie sankcji, jednocześnie odwracając ciężar dowodu.


title: Sprawa C-262/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polymeles Protodikeio Athinon (Grecja) w dniu 28 marca 2019 r. — RM, SN/Agrotiki Trapeza tis Ellados AE

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/51

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polymeles Protodikeio Athinon (Grecja) w dniu 28 marca 2019 r. — RM, SN/Agrotiki Trapeza tis Ellados AE
      (Sprawa C-262/19)
      (2019/C 187/55)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Polymeles Protodikeio Athinon

         Strony

         Strona powodowa: RM, SN.

         Strona pozwana: Agrotiki Trapeza tis Ellados AE

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepis przewidziany w art. 70 ust. 1 ustawy 4235/2014, stanowiący, co następuje: „[…] W odniesieniu do hipotek lub wzmianek dotyczących hipotek wpisanych w odpowiednich księgach wieczystych i ewentualnie przez właściwy sąd wieczystoksięgowy na rzecz banku »ΑGROTIKI TRAPEZA TIS ELLADOS Α.Ε.« (zwanego dalej bankiem), już objętego procedurą likwidacji szczególnej, wobec rolników będących osobami fizycznymi lub rolników będących osobami fizycznymi i osobami trzecimi, które to hipoteki lub wzmianki o hipotekach obciążają nieruchomości rolne tychże rolników lub ich urządzenia do produkcji rolnej jako zabezpieczenie wszystkich wierzytelności banku wynikających z pożyczek — kwoty kapitału, odsetek, odsetek za zwłokę, w tym odsetek od zaległych odsetek oraz od odsetek za zwłokę, składek, kosztów lub wydatków i innych środków określonych w odpowiedniej umowie o finansowanie — w celu udzielenia rolnikom będącym osobami fizycznymi krótko- i średnioterminowego finansowania we wspomnianym banku, które odnosi się wyłącznie do ich działalności rolnej i którego spłata jest opóźniona w całości lub w części, kwotę finansowania, dla której została wpisana hipoteka lub wzmianka dotycząca hipoteki, ogranicza się do stu dwudziestu procent (120 %) finansowanego kapitału, pod warunkiem że wszystkie wyżej wymienione wierzytelności banku wynikające z finansowania nie przekraczają (w tym kwoty już spłacone) dwukrotności kapitału początkowego, natomiast ograniczenie do dwukrotności kapitału uzyskanego finansowania stosuje się, jeżeli wszystkie wyżej wymienione wierzytelności przekraczają dwukrotność kapitału początkowego w chwili wejścia w życie niniejszego artykułu, a od tej chwili finansowanie staje się zaległe i wymagalne, o ile już nie stało się zaległe i wymagalne. W przypadku wpisania hipoteki lub wzmianki dotyczącej hipoteki, która obciąża więcej niż jedną nieruchomość rolną rolnika będącego osobą fizyczną lub rolnika będącego osobą fizyczną i osobą trzecią, bank ogranicza hipotekę lub wzmiankę dotyczącą hipoteki do jednej lub więcej nieruchomości zabezpieczających wierzytelność banku do wysokości określonych progów, a w pierwszej kolejności do tej lub do tych nieruchomości, które nie stanowią pierwszego mieszkania lub głównego magazynu dostaw rolnych rolnika lub osoby trzeciej”, należy interpretować w ten sposób, że przepis ów jest objęty pojęciem pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy przepis ten, przewidziany w art. 70 ust. 1 ustawy 4235/2014, jest zgodny z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

                  3)

                  Czy przepis ten, przewidziany w art. 70 ust. 1 ustawy 4235/2014, można uznać za zgodny z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?


title: Sprawa C-282/18 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 kwietnia 2019 r. — The Green Effort Ltd/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Fédération internationale de l’automobile (FIA) (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie odwoławcze — Termin — Doręczenie drogą elektroniczną — Obliczanie terminów)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/15

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 kwietnia 2019 r. — The Green Effort Ltd/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Fédération internationale de l’automobile (FIA)
      (Sprawa C-282/18 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie odwoławcze - Termin - Doręczenie drogą elektroniczną - Obliczanie terminów)
      (2019/C 206/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: The Green Effort Ltd (przedstawiciel: A. Ziehm, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Fédération internationale de l’automobile (FIA) (przedstawiciele: M. Hawkins, solicitor, T. Dolde i K. Lüder, Rechtsanwälte)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  The Green Effort Limited pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Fédération internationale de l’automobile (FIA).

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa T-204/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BL i BM/Rada i in.

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/55

      Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BL i BM/Rada i in.
      (Sprawa T-204/19)
      (2019/C 206/56)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BL i BM (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejska Służba Działań Zewnętrznych i Eulex Kosovo

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  tytułem żądania głównego,

                              —

                              co się tyczy praw wynikających z umowy prawa prywatnego,

                                          —

                                          zmianę kwalifikacji prawnej ich stosunku umownego na umowę na czas nieokreślony;

                                          —

                                          stwierdzenie naruszenia przez pozwanych ciążących na nich obowiązków umownych, a w szczególności obowiązku doręczenia ważnego wypowiedzenia w ramach rozwiązania umowy na czas nieokreślony;

                                          —

                                          w konsekwencji, nakazanie pozwanym zapłaty na rzecz skarżących odszkodowania z tytułu wypowiedzenia obliczonego na podstawie ich odpowiedniego stażu pracy, a mianowicie:

                                                      —

                                                      na rzecz BL: kwoty 48 424,65 EUR;

                                                      —

                                                      na rzecz BM: kwoty 31 552,75 EUR;

                                          —

                                          orzeczenie, że zwolnienie skarżących jest niezgodne z prawem i, w konsekwencji, nakazanie pozwanym zapłaty odszkodowania oszacowanego ex aequo et bono na kwotę:

                                                      —

                                                      75 000 EUR za szkodę wyrządzoną BM;

                                                      —

                                                      90 000 EUR za szkodę wyrządzoną BL;

                                          —

                                          stwierdzenie, że pozwani nie przedstawili dokumentacji prawnej dotyczącej rozwiązania umowy, oraz

                                                      —

                                                      nakazanie uiszczenia na rzecz skarżących kary pieniężnej w wysokości 100,00 EUR za każdy dzień zwłoki, od dnia wniesienia niniejszej skargi;

                                                      —

                                                      nakazanie przekazania skarżącym dokumentów dotyczących rozwiązania umowy;

                                          —

                                          nakazanie pozwanym uiszczenia odsetek od wspomnianych kwot, obliczonych według belgijskiej stopy ustawowej;

                              —

                              co się tyczy pozostałych praw:

                                          —

                                          stwierdzenie, że skarżący powinni być zatrudnieni jako personel tymczasowy przez jednego z trzech pierwszych pozwanych, i orzeczenie, że trzej pierwsi pozwani traktowali skarżących w sposób dyskryminujący, bez obiektywnego uzasadnienia — w odniesieniu do ich wynagrodzenia, uprawnień emerytalnych i związanych z nimi korzyści, a także gwarancji dalszego zatrudnienia;

                                          —

                                          nakazanie trzem pierwszym pozwanym zapłaty na rzecz każdego ze skarżących odszkodowania za utratę wynagrodzenia, emerytury, dodatków i korzyści w następstwie wskazanych w niniejszej skardze naruszeń prawa Unii;

                                          —

                                          nakazanie zapłaty na rzecz skarżących odsetek od powyższych kwot;

                                          —

                                          wyznaczenie stronom terminu na określenie wspomnianego odszkodowania przy uwzględnieniu zaszeregowania i stopnia, w ramach których należało odpowiednio zatrudnić skarżących, średniego wzrostu wynagrodzenia, rozwoju ich odpowiednich karier, dodatków, jakie skarżący powinni byli otrzymać na podstawie umów zawartych z personelem tymczasowym, a także porównanie otrzymanych rezultatów z faktycznie pobranym przez skarżących wynagrodzeniem;

                  —

                  posiłkowo,

                              —

                              nakazanie instytucjom zapłaty odszkodowania, ex aequo et bono, na rzecz skarżących z tytułu odpowiedzialności pozaumownej wynikającej z braku poszanowania ich praw podstawowych, w wysokości:

                                          —

                                          105 000 EUR na rzecz BM;

                                          —

                                          130 000 EUR na rzecz BL;

                  —

                  obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą w szczególności siedem zarzutów w celu zmiany kwalifikacji ich umów o pracę w instytucjach na umowę o pracę na czas nieokreślony oraz naprawienia szkody wynikającej z decyzji o nieprzedłużeniu ich odpowiednich umów, a także z dokonanego przez instytucje wyboru o zastosowaniu do członków międzynarodowego personelu kontraktowego statusu niezgodnego z ich prawami podstawowymi.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nadużycia prawa, jakiego dopuścili się pozwani, zawierając kolejne umowy na czas określony, a także naruszenia przez tych ostatnich zasady proporcjonalności.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez pozwanych zasady równego traktowania i niedyskryminacji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez pozwanych prawa skarżących do bycia wysłuchanym.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący niepewności prawnej wywołanej przez pozwanych ze szkodą dla skarżących oraz naruszenia przez pozwanych prawa do dobrej administracji.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez pozwanych zasady prowadzenia konsultacji z przedstawicielami personelu.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez pozwanych Europejskiego kodeksu dobrej praktyki administracyjnej.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przez pozwanych prawa do swobodnego przepływu pracowników.
                  Ponadto skarżący podnoszą istnienie dyskryminacji między pracownikami instytucji, a w szczególności, mając na względzie prawa przyznane personelowi tymczasowemu, w zakresie braku zapłaty różnych dodatków, składek na fundusz emerytalny, zwrotów kosztów oraz, potencjalnie, nieuwzględnienia 20-letniego stażu pracy.


title: Sprawa C-98/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Niderlandy) — T. Boer & Zonen BV/Staatssecretaris van Economische Zaken (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona zdrowia — Pakiet higieniczny — Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 — Higiena żywności pochodzenia zwierzęcego — Obowiązki spoczywające na przedsiębiorstwach sektora spożywczego — Wymogi szczególne — Mięso hodowlanych zwierząt kopytnych — Składowanie i transport — Warunki dotyczące temperatury mięsa)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/5

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Niderlandy) — T. Boer & Zonen BV/Staatssecretaris van Economische Zaken
      (Sprawa C-98/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona zdrowia - Pakiet higieniczny - Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 - Higiena żywności pochodzenia zwierzęcego - Obowiązki spoczywające na przedsiębiorstwach sektora spożywczego - Wymogi szczególne - Mięso hodowlanych zwierząt kopytnych - Składowanie i transport - Warunki dotyczące temperatury mięsa)
      (2019/C 220/07)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      College van Beroep voor het Bedrijfsleven

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: T. Boer & Zonen BV

         Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Economische Zaken

         Sentencja

      Punkty 1 i 3 rozdziału VII sekcji I załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego należy interpretować w ten sposób, że schładzanie mięsa po uboju musi odbywać się w pomieszczeniach ubojni do momentu osiągnięcia przez wszystkie jego części temperatury nie wyższej niż 7 oC, zanim zostanie ono przeładowane do samochodu chłodni.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawy połączone C-391/16, C-77/17 i C-78/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 maja 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Nejvyšší správní soud, Conseil du Contentieux des Étrangers — Republika Czeska, Belgia) — M/Ministerstvo vnitra (C-391/16), X (C-77/17), X (C-78/17)/Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Polityka azylowa — Ochrona międzynarodowa — Dyrektywa 2011/95/UE — Status uchodźcy — Artykuł 14 ust. 4 — 6 — Odmowa przyznania lub cofnięcie statusu uchodźcy w przypadku zagrożenia dla bezpieczeństwa lub społeczności przyjmującego państwa członkowskiego — Ważność — Artykuł 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 78 ust. 1 TFUE — Artykuł 6 ust. 3 TUE — Konwencja genewska)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 maja 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Nejvyšší správní soud, Conseil du Contentieux des Étrangers — Republika Czeska, Belgia) — M/Ministerstvo vnitra (C-391/16), X (C-77/17), X (C-78/17)/Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides
      (Sprawy połączone C-391/16, C-77/17 i C-78/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Polityka azylowa - Ochrona międzynarodowa - Dyrektywa 2011/95/UE - Status uchodźcy - Artykuł 14 ust. 4 - 6 - Odmowa przyznania lub cofnięcie statusu uchodźcy w przypadku zagrożenia dla bezpieczeństwa lub społeczności przyjmującego państwa członkowskiego - Ważność - Artykuł 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 78 ust. 1 TFUE - Artykuł 6 ust. 3 TUE - Konwencja genewska)
      (2019/C 255/02)
      Język postępowania: czeski i francuski

         Sądy odsyłające

      Nejvyšší správní soud, Conseil du Contentieux des Étrangers

         Strony w postępowaniach głównych

         Strony skarżące: M (C-391/16), X (C-77/17), X (C-78/17)

         Strony pozwane: Ministerstvo vnitra (C-391/16), Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides (C-77/17), (C-78/17)

         Sentencja

      Badanie art. 14 ust. 4–6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony nie wykazało istnienia żadnej okoliczności mogącej mieć wpływ na ważność tych przepisów w świetle art. 78 ust. 1 TFUE i art. 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 350 z 26.9.2016.

         Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa C-235/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Węgry (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 63 TFUE — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Prawo własności — Uregulowanie krajowe znoszące ex lege i bez zapewnienia odszkodowania prawa użytkowania gruntów rolnych i leśnych uprzednio nabyte przez osoby prawne lub przez osoby fizyczne niemogące wykazać bliskiej więzi rodzinnej z właścicielem)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Węgry
      (Sprawa C-235/17) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 63 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo własności - Uregulowanie krajowe znoszące ex lege i bez zapewnienia odszkodowania prawa użytkowania gruntów rolnych i leśnych uprzednio nabyte przez osoby prawne lub przez osoby fizyczne niemogące wykazać bliskiej więzi rodzinnej z właścicielem)
      (2019/C 255/03)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Malferrari i L. Havas, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Węgry (przedstawiciel: M.Z. Fehér, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Przyjmując art. 108 ust. 1 mező- és erdőgazdasági földek forgalmáról szóló 2013. évi CXXII. törvénnyel összefüggő egyes rendelkezésekről és átmeneti szabályokról szóló 2013. évi CCXII. törvény (ustawy nr CCXII z 2013 r. wprowadzającej przepisy różne i przepisy przejściowe w związku z ustawą nr CXXII z 2013 r. o sprzedaży gruntów rolnych i leśnych) i znosząc w ten sposób ex lege ustanowione wcześniej prawa użytkowania gruntów rolnych i leśnych położonych na Węgrzech, posiadane bezpośrednio lub pośrednio przez obywateli innych państw członkowskich, Węgry uchybiły zobowiązaniom, które spoczywają na nich na mocy art. 63 TFUE w związku z art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  2)

                  Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 412 z 4.12.2017.


title: Sprawa C-341/17 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 maja 2019 r. — Republika Grecka/Komisja Europejska (Odwołanie — Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Sekcja Gwarancji, Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) — Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską — Wydatki poniesione przez Republikę Grecką — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 — System pomocy obszarowej — Pojęcie „trwałych użytków zielonych” — Ryczałtowe korekty finansowe — Potrącenie wcześniejszej korekty)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/3

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 maja 2019 r. — Republika Grecka/Komisja Europejska
      (Sprawa C-341/17 P) (1)

      (Odwołanie - Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Sekcja Gwarancji, Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską - Wydatki poniesione przez Republikę Grecką - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 - System pomocy obszarowej - Pojęcie „trwałych użytków zielonych” - Ryczałtowe korekty finansowe - Potrącenie wcześniejszej korekty)
      (2019/C 255/04)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, A. Vasilopoulou i E. Leftheriotou, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i A. Sauka, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę wnoszącą odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Sampol Pucurull, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Uchyla się pkt 2 i 3 wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 30 marca 2017 r., Grecja/Komisja (T-112/15, EU:T:2017:239), w zakresie, w jakim, po pierwsze, Sąd oddalił skargę Republiki Greckiej, ograniczając swoje badanie do korekty w odniesieniu do roku składania wniosków 2008 przypisanej do roku budżetowego 2009 dotyczącej korekty finansowej w wysokości 5 % zastosowanej do płatności z drugiego filaru Wspólnej Polityki Rolnej (WPR), poświęconego rozwojowi obszarów wiejskich, i nie zbadał korekty w odniesieniu do roku składania wniosków 2008 przypisanej do roku budżetowego 2010 w wysokości 5 496 524,54 EUR w odniesieniu do korekty finansowej w wysokości 5 % zastosowanej do płatności z drugiego filaru WPR, poświęconego rozwojowi obszarów wiejskich i, po drugie, orzekł w przedmiocie kosztów.

                  2)

                  Odwołanie zostaje oddalone pozostałym zakresie.

                  3)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji z dnia 19 grudnia 2014 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim dotyczy ona uwzględnienia decyzji wykonawczej Komisji nr 2013/214/UE z dnia 2 maja 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) przy obliczeniu kwoty korekty w wysokości 5 496 524,54 EUR, potrącenia 270 175,45 EUR oraz skutku finansowego wynoszącego 5 226 349,09 EUR w odniesieniu do wydatków poniesionych przez Republikę Grecką w sektorze rozwoju obszarów wiejskich EFRROW oś 2 (2007–2013, środki obszarowe) i nałożonej za rok budżetowy 2010 z powodu niedociągnięć w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS) i odnośnie do kontroli na miejscu (drugi filar, rok składania wniosków 2008).

                  4)

                  Republika Grecka i Komisja Europejska pokrywają własne koszty postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

                  5)

                  Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 249 z 31.7.2017.


title: Sprawa C-509/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen — Belgia) — Christa Plessers/PREFACO NV, Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne — Przejęcia przedsiębiorstw — Dyrektywa 2001/23/WE — Artykuły 3 — 5 — Ochrona praw pracowniczych — Wyjątki — Postępowanie upadłościowe — Postępowanie w sprawie reorganizacji sądowej przez przejęcie pod nadzorem sądu — Całkowite lub częściowe zachowanie przedsiębiorstwa — Ustawodawstwo krajowe zezwalające przejmującemu, po przejęciu przedsiębiorstwa, na przejęcie pracowników według jego wyboru)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/4

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen — Belgia) — Christa Plessers/PREFACO NV, Belgische Staat
      (Sprawa C-509/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przejęcia przedsiębiorstw - Dyrektywa 2001/23/WE - Artykuły 3 - 5 - Ochrona praw pracowniczych - Wyjątki - Postępowanie upadłościowe - Postępowanie w sprawie reorganizacji sądowej przez przejęcie pod nadzorem sądu - Całkowite lub częściowe zachowanie przedsiębiorstwa - Ustawodawstwo krajowe zezwalające przejmującemu, po przejęciu przedsiębiorstwa, na przejęcie pracowników według jego wyboru)
      (2019/C 255/05)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Arbeidshof te Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Christa Plessers

         Strona pozwana: PREFACO NV, Belgische Staat

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, a w szczególności jej art. 3–5, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym na wypadek przejęcia przedsiębiorstwa w ramach postępowania w sprawie reorganizacji sądowej przez przejęcie pod nadzorem sądu prowadzonego w celu zachowania w całości lub w części zbywającego lub jego działalności przewidziano dla przejmującego prawo wyboru pracowników, których zamierza przejąć.

         (1)  Dz.U. C 374 z 6.11.2017.


title: Sprawa C-677/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep — Niderlandy) — Çoban/Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Odesłanie prejudycjalne — Układ stowarzyszeniowy EWG — Turcja — Protokół dodatkowy — Artykuł 59 — Decyzja nr 3/80 — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Uchylenie klauzul zamieszkania — Artykuł 6 — Świadczenie z tytułu inwalidztwa — Zniesienie — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Specjalne nieskładkowe świadczenia pieniężne — Warunek zamieszkania — Dyrektywa 2003/109/WE — Status rezydenta długoterminowego)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/6

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep — Niderlandy) — Çoban/Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
      (Sprawa C-677/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Układ stowarzyszeniowy EWG - Turcja - Protokół dodatkowy - Artykuł 59 - Decyzja nr 3/80 - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Uchylenie klauzul zamieszkania - Artykuł 6 - Świadczenie z tytułu inwalidztwa - Zniesienie - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Specjalne nieskładkowe świadczenia pieniężne - Warunek zamieszkania - Dyrektywa 2003/109/WE - Status rezydenta długoterminowego)
      (2019/C 255/07)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Centrale Raad van Beroep

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Çoban

         Strona pozwana: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy decyzji Rady Stowarzyszenia nr 3/80 z dnia 19 września 1980 r. o stosowaniu systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Wspólnot Europejskich do pracowników tureckich i członków ich rodzin w związku z art. 59 protokołu dodatkowego, podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli, który został zawarty, zatwierdzony i ratyfikowany w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, znoszącemu prawo do uzyskania świadczenia uzupełniającego przez obywatela tureckiego, który powraca do kraju swojego pochodzenia i który w dacie swojego wyjazdu z przyjmującego państwa członkowskiego jest posiadaczem statusu rezydenta długoterminowego w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi.

         (1)  Dz.U. C 94 z 12.3.2018.


title: Sprawa C-689/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I — Niemcy) — Conti 11. Container Schiffahrts-GmbH & Co. KG MSM „MSC Flaminia”/Land Niedersachsen (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Przemieszczanie odpadów — Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 — Odpady objęte procedurą uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody — Przemieszczanie wewnątrz Unii Europejskiej — Artykuł 1 ust. 3 lit. b) — Wyłączenie z zakresu stosowania — Odpady wytwarzane na pokładach statków — Odpady na pokładzie statku będące wynikiem awarii)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/6

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I — Niemcy) — Conti 11. Container Schiffahrts-GmbH & Co. KG MSM „MSC Flaminia”/Land Niedersachsen
      (Sprawa C-689/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Przemieszczanie odpadów - Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 - Odpady objęte procedurą uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody - Przemieszczanie wewnątrz Unii Europejskiej - Artykuł 1 ust. 3 lit. b) - Wyłączenie z zakresu stosowania - Odpady wytwarzane na pokładach statków - Odpady na pokładzie statku będące wynikiem awarii)
      (2019/C 255/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht München I

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Conti 11. Container Schiffahrts-GmbH & Co. KG MSM „MSC Flaminia”

         Strona pozwana: Land Niedersachsen

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów należy interpretować w ten sposób, że pozostałości w postaci złomu i wody gaśniczej wymieszanej z osadami oraz pozostałościami ładunku, takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, będące wynikiem awarii zaistniałej na pokładzie statku, powinny być uznane za odpady wytwarzane na pokładach statków w rozumieniu tego przepisu, które są w związku z tym wyłączone z zakresu stosowania wspomnianego rozporządzenia, chyba że są one wyładowywane w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia.

         (1)  Dz.U. C 94 z 12.3.2018.


title: Sprawa C-706/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litwa) — AB „Achema”, AB „Orlen Lietuva”, AB „Lifosa”/Valstybinė kainų ir energetikos kontrolės komisija (VKEKK) (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Pojęcie „pomocy przyznawanej przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych” — Środki mające na celu rekompensatę dla dostawców usług użyteczności publicznej w sektorze energii elektrycznej — Pojęcie „pomocy, która wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi” i „zakłócającej lub grożącej zakłóceniem konkurencji” — Pojęcie „selektywnej korzyści” — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Rekompensata kosztów związanych z wykonywaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/7

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litwa) — AB „Achema”, AB „Orlen Lietuva”, AB „Lifosa”/Valstybinė kainų ir energetikos kontrolės komisija (VKEKK)
      (Sprawa C-706/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Pojęcie „pomocy przyznawanej przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych” - Środki mające na celu rekompensatę dla dostawców usług użyteczności publicznej w sektorze energii elektrycznej - Pojęcie „pomocy, która wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi” i „zakłócającej lub grożącej zakłóceniem konkurencji” - Pojęcie „selektywnej korzyści” - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Rekompensata kosztów związanych z wykonywaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych)
      (2019/C 255/09)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AB „Achema”, AB „Orlen Lietuva”, AB „Lifosa”

         Strona pozwana: Valstybinė kainų ir energetikos kontrolės komisija (VKEKK)

         przy udziale: Lietuvos Respublikos energetikos ministerija, UAB „Baltpool”

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że fundusze przeznaczone na finansowanie systemu usług użyteczności publicznej, takich jak usługi użyteczności publicznej w sektorze energii elektrycznej, stanowią zasoby państwowe w rozumieniu tego postanowienia.

                  2)

                  Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że jeżeli operatorzy sieci dystrybucyjnych i przesyłowych korzystają ze środków przeznaczonych na finansowanie usług użyteczności publicznej w sektorze energii elektrycznej w celu zrekompensowania strat poniesionych w związku z obowiązkiem zakupu energii elektrycznej od niektórych producentów energii elektrycznej po stałej taryfie i jej bilansowania, to taka rekompensata stanowi korzyść w rozumieniu tego przepisu przyznaną producentom energii elektrycznej.

                  3)

                  Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym fundusze takie jak fundusze przeznaczone dla niektórych dostawców usług użyteczności publicznej w sektorze energii elektrycznej powinny być uważane za przyznające im selektywną korzyść w rozumieniu tego przepisu i za mogące wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

                  4)

                  Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że interwencja państwa, taka jak system usług użyteczności publicznej w sektorze energii elektrycznej, nie powinna być uważana za rekompensatę stanowiącą wynagrodzenie za świadczenia wykonane przez przedsiębiorstwa będące beneficjentami w celu wykonania zobowiązań z zakresu usług publicznych w rozumieniu wyroku z dnia 24 lipca 2003 r., Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg (C-280/00, EU:C:2003:415), chyba że sąd odsyłający stwierdzi, że ta lub inna z usług użyteczności publicznej w sektorze energii elektrycznej rzeczywiście spełnia cztery przesłanki wymienione w pkt 88–93 tego wyroku.

                  5)

                  Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że interwencję państwa, taką jak system usług użyteczności publicznej w sektorze energii elektrycznej, należy uznać za zakłócającą konkurencję lub grożącą jej zakłóceniem.

         (1)  Dz.U. C 94 z 12.3.2018.


title: Sprawa C-55/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional — Hiszpania) — Federación de Servicios de Comisiones Obreras (CCOO)/Deutsche Bank SAE (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Organizacja czasu pracy — Artykuł 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Dyrektywa 2003/88/WE — Artykuły 3 i 5 — Odpoczynek dobowy i tygodniowy — Artykuł 6 — Maksymalny tygodniowy czas pracy — Dyrektywa 89/391/EWG — Bezpieczeństwo i ochrona zdrowia pracowników w miejscu pracy — Obowiązek ustanowienia systemu umożliwiającego pomiar dobowego czasu pracy świadczonej przez każdego pracownika)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/9

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional — Hiszpania) — Federación de Servicios de Comisiones Obreras (CCOO)/Deutsche Bank SAE
      (Sprawa C-55/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Organizacja czasu pracy - Artykuł 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuły 3 i 5 - Odpoczynek dobowy i tygodniowy - Artykuł 6 - Maksymalny tygodniowy czas pracy - Dyrektywa 89/391/EWG - Bezpieczeństwo i ochrona zdrowia pracowników w miejscu pracy - Obowiązek ustanowienia systemu umożliwiającego pomiar dobowego czasu pracy świadczonej przez każdego pracownika)
      (2019/C 255/11)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Nacional

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Federación de Servicios de Comisiones Obreras (CCOO)

         Strona pozwana: Deutsche Bank SAE

         Przy udziale: Federación Estatal de Servicios de la Unión General de Trabajadores (FES-UGT), Confederación General del Trabajo (CGT), Confederación Solidaridad de Trabajadores Vascos (ELA), Confederación Intersindical Galega (CIG)

         Sentencja

      Artykuły 3, 5 i 6 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy w związku z art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także art. 4 ust. 1, art. 11 ust. 3 i art. 16 ust. 3 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które według wykładni dokonanej przez sąd krajowy nie zobowiązuje pracodawców do ustanowienia systemu umożliwiającego pomiar dobowego czasu pracy świadczonej przez każdego pracownika.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa C-132/18 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Sabine Tuerck (Odwołanie — Służba publiczna — Emerytury i renty — Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym do systemu emerytalnego Unii Europejskiej — Odliczenie aprecjacji zaistniałej między datą wniosku o przeniesienie uprawnień a datą rzeczywistego przeniesienia)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/10

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Sabine Tuerck
      (Sprawa C-132/18 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Emerytury i renty - Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym do systemu emerytalnego Unii Europejskiej - Odliczenie aprecjacji zaistniałej między datą wniosku o przeniesienie uprawnień a datą rzeczywistego przeniesienia)
      (2019/C 255/12)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, B. Mongin i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Sabine Tuerck (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa C-138/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Skatteministeriet/Estron A/S (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja taryfowa — Złącza do aparatów słuchowych — Części i akcesoria — Nomenklatura scalona — Podpozycje 85444290, 90214000 i 90219010)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/11

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Skatteministeriet/Estron A/S
      (Sprawa C-138/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna Taryfa Celna - Klasyfikacja taryfowa - Złącza do aparatów słuchowych - Części i akcesoria - Nomenklatura scalona - Podpozycje 85444290, 90214000 i 90219010)
      (2019/C 255/13)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Vestre Landsret

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Skatteministeriet

         Druga strona postępowania: Estron A/S

         Sentencja

                  1)

                  Uwagę 2 lit. a) do działu 90 Nomenklatury scalonej stanowiącej załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmieniony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., w związku z ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury scalonej nr 1 i 6 należy interpretować w ten sposób, że zawarte w owej uwadze wyrażenie „części i akcesoria, które są towarami objętymi dowolną pozycją niniejszego działu lub działu 84, 85 lub 91” obejmuje wyłącznie czterocyfrowe pozycje tych działów.

                  2)

                  Do sądu odsyłającego należy dokonanie klasyfikacji taryfowej omawianych w postępowaniu głównym złączy do aparatów słuchowych w świetle elementów dostarczonych przez Trybunał w odpowiedzi na pytania przedstawione mu przez sąd odsyłający.

                  3)

                  Uwagę 1 lit. m) do sekcji XVI Nomenklatury scalonej znajdującej się w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionego rozporządzeniem nr 1031/2008, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli towar jest objęty działem 90 Nomenklatury scalonej, nie może on również zostać objęty jej działami 84 i 85.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa C-503/18 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 czerwca 2019 r. — Inge Barnett/Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnik — Emerytura — Przejście na wcześniejszą emeryturę bez obniżenia praw do emerytury — Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej — Artykuł 9 ust. 2 załącznika VIII — Ogólne przepisy wykonawcze — Interes służby — Decyzja wydana w celu wykonania wyroku Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej — Artykuł 266 TFUE — Powaga rzeczy osądzonej)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/20

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 czerwca 2019 r. — Inge Barnett/Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny
      (Sprawa C-503/18 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnik - Emerytura - Przejście na wcześniejszą emeryturę bez obniżenia praw do emerytury - Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej - Artykuł 9 ust. 2 załącznika VIII - Ogólne przepisy wykonawcze - Interes służby - Decyzja wydana w celu wykonania wyroku Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej - Artykuł 266 TFUE - Powaga rzeczy osądzonej)
      (2019/C 263/24)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Inge Barnett (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Druga strona postępowania: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (przedstawiciele: M. Pascua Mateo, A. Carvajal i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, wspierani przez: M. Troncoso Ferrer, abogado, F.M. Hislaire, avocat)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Inge Barnett zostaje obciążona, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES).

         (1)  Dz.U. C 381 z 22.10.2018.


title: Sprawa C-682/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin — Niemcy) — ExxonMobil Production Deutschland GmbH/Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Instalacja służąca do przetwarzania gazu ziemnego — Odzyskiwanie siarki — „Proces Clausa” — Wytwarzanie energii elektrycznej w urządzeniu pomocniczym — Wytwarzanie energii cieplnej — Emisja dwutlenku węgla (CO2) związanego w paliwie — Artykuł 2 ust. 1 — Zakres stosowania — Załącznik I — Działanie polegające na „spalaniu paliw” — Artykuł 3 lit. b) — Pojęcie „wytwórcy energii elektrycznej” — Artykuł 10a ust. 3 i 4 — System przejściowy zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji — Decyzja 2011/278/UE — Zakres stosowania — Artykuł 3 lit. c) — Pojęcie „podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple”)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/7

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin — Niemcy) — ExxonMobil Production Deutschland GmbH/Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-682/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Instalacja służąca do przetwarzania gazu ziemnego - Odzyskiwanie siarki - „Proces Clausa” - Wytwarzanie energii elektrycznej w urządzeniu pomocniczym - Wytwarzanie energii cieplnej - Emisja dwutlenku węgla (CO2) związanego w paliwie - Artykuł 2 ust. 1 - Zakres stosowania - Załącznik I - Działanie polegające na „spalaniu paliw” - Artykuł 3 lit. b) - Pojęcie „wytwórcy energii elektrycznej” - Artykuł 10a ust. 3 i 4 - System przejściowy zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji - Decyzja 2011/278/UE - Zakres stosowania - Artykuł 3 lit. c) - Pojęcie „podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple”)
      (2019/C 270/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ExxonMobil Production Deutschland GmbH

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 lit. u) dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że instalacja taka jak instalacja będąca przedmiotem postępowania głównego, która w ramach swojej działalności polegającej na „spalaniu paliw w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 [megawatów (MW)]” w rozumieniu załącznika I do tej dyrektywy wytwarza energię elektryczną wykorzystywaną zasadniczo na własne potrzeby, powinna być uważana za „wytwórcę energii elektrycznej” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli instalacja ta, po pierwsze, prowadzi jednocześnie działalność w zakresie wytwarzania produktu, który nie jest objęty zakresem tego załącznika, a po drugie, wprowadza w sposób ciągły, za wynagrodzeniem, część wytworzonej energii elektrycznej, choćby nieznaczną, do publicznej sieci elektroenergetycznej, do której rzeczona instalacja powinna być w sposób ciągły przyłączona ze względów technicznych.

                  2)

                  Artykuł 3 lit. c) decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87 należy interpretować w ten sposób, że instalacja taka jak instalacja będąca przedmiotem postępowania głównego, w zakresie, w jakim powinna być uznana za „wytwórcę energii elektrycznej” w rozumieniu art. 3 lit. u) dyrektywy 2003/87, nie ma prawa do uzyskania bezpłatnych uprawnień do emisji w związku z działalnością polegającą na „spalaniu paliw w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW”, o którym mowa w załączniku I do tej dyrektywy, gdy ciepło to jest stosowane do celów innych niż produkcja energii elektrycznej, gdyż taka instalacja nie spełnia przesłanek przewidzianych w art. 10a ust. 4–8 tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-401/19: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2019 r. — Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/21

      Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2019 r. — Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
      (Sprawa C-401/19)
      (2019/C 270/24)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciele: B. Majczyna, pełnomocnik, W. Gonatarski, adwokat)

         Strony pozwane: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 17 ust. 4 lit. b) oraz art. 17 ust. 4 lit. c) in fine (to znaczy w części obejmującej sformułowanie: „a także dołożyli wszelkich starań, aby zapobiec ich przyszłemu zamieszczaniu zgodnie z lit. b)”) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/790 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie prawa autorskiego i praw pokrewnych na jednolitym rynku cyfrowym oraz zmiany dyrektyw 96/9/WE i 2001/29/WE (1);

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Rzeczpospolita Polska wnosi o stwierdzenie nieważności art. 17 ust. 4 lit. b) oraz art. 17 ust. 4 lit. c) in fine (to znaczy w części obejmującej sformułowanie: „a także dołożyli wszelkich starań, aby zapobiec ich przyszłemu zamieszczaniu zgodnie z lit. b)”) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/790 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie prawa autorskiego i praw pokrewnych na jednolitym rynku cyfrowym oraz zmiany dyrektyw 96/9/WE i 2001/29/WE (Dz. Urz. UE L 130 z 17.5.2019, str. 92) oraz o obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.
      Tytułem ewentualnym, na wypadek uznania przez Trybunał Sprawiedliwości, że zaskarżone przepisy nie mogą zostać oddzielone od pozostałych przepisów zawartych w art. 17 dyrektywy (UE) 2019/790 bez zmiany istoty regulacji zawartej w tym artykule, Rzeczpospolita Polska wnosi o stwierdzenie nieważności art. 17 dyrektywy (UE) 2019/790 w całości.
      Rzeczpospolita Polska podnosi przeciwko zaskarżonym przepisom dyrektywy 2019/790 zarzut naruszenia prawa do wolności wypowiedzi i informacji, gwarantowanego przez art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
      Rzeczpospolita Polska twierdzi w szczególności, że nałożenie na dostawców usług udostępniania treści online obowiązku dołożenia wszelkich starań, aby zapewnić brak dostępu do poszczególnych utworów i innych przedmiotów objętych ochroną, w odniesieniu do których podmioty uprawnione przekazały dostawcom usług odpowiednie i niezbędne informacje (art. 17 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2019/790) oraz nałożenie na dostawców usług udostępniania treści online obowiązku dołożenia wszelkich starań, aby zapobiec przyszłemu zamieszczaniu utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną, co do których podmioty uprawnione złożyły odpowiednio uzasadnione zastrzeżenia (art. 17 ust. 4 lit. c) in fine dyrektywy 2019/790) skutkuje — w celu uniknięcia odpowiedzialności — koniecznością uprzedniego automatycznego weryfikowania (filtrowania) przez dostawców treści udostępnianej online przez użytkowników, a tym samym koniecznością wprowadzenia mechanizmów kontroli prewencyjnej. Mechanizm taki podważa istotę prawa do wolności wypowiedzi i informacji oraz nie spełnia wymogu proporcjonalności i niezbędności ograniczenia tego prawa.

         (1)  Dz. U. 2019, L 130, s. 92


title: Sprawa C-524/16: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Włochy) — Istituto Nazionale della Previdenza Sociale/Francesco Faggiano (Odesłanie prejudycjalne — Umorzenie postępowania)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/2

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Włochy) — Istituto Nazionale della Previdenza Sociale/Francesco Faggiano
      (Sprawa C-524/16) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 288/02)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte dei Conti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Istituto Nazionale della Previdenza Sociale

         Druga strona postępowania: Francesco Faggiano

         Sentencja

      Umarza się postępowanie w sprawie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego przez Corte dei conti (trybunał obrachunkowy, Włochy) postanowieniem z dnia 5 lipca 2016 r.

         (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


title: Sprawa C-407/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 24 maja 2019 r. — Katoen Natie Bulk Terminals NV, General Services Antwerp NV/Belgische Staat

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 24 maja 2019 r. — Katoen Natie Bulk Terminals NV, General Services Antwerp NV/Belgische Staat
      (Sprawa C-407/19)
      (2019/C 288/33)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Katoen Natie Bulk Terminals NV, General Services Antwerp NV

         Strona przeciwna: Belgische Staat

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 49, 56, 45, 34, 35, 101 lub 102 TFUE, ewentualnie w związku z art. 106 ust. 1 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu zawartemu w art. 1 koninklijk besluit van 5 juli 2004„betreffende de erkenning van havenarbeiders in de havengebieden die onder het toepassingsgebied vallen van de wet van 8 juni 1972 betreffende de havenarbeid” (dekretu królewskiego z dnia 5 lipca 2004 r. w sprawie uznawania pracowników portowych na obszarach portowych objętych zakresem ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o pracy w portach) w związku z art. 2 tego dekretu, a mianowicie uregulowaniu, zgodnie z którym pracownicy portowi w rozumieniu w art. 1 § 1 ust. 1 wspomnianego dekretu są albo nie są włączani do puli pracowników portowych w ramach procedury ich uznawania przeprowadzanej przez komisję administracyjną składającą się w równej mierze z członków wyznaczonych przez organizacje pracodawców reprezentowane w tym komitecie wspólnym i z członków wyznaczonych przez reprezentowane w nim organizacje pracowników, przy czym w procedurze certyfikowania uwzględnia się zapotrzebowanie na pracowników, mając jednocześnie na uwadze, że nie przewidziano ostatecznego terminu podjęcia decyzji przez tę komisję administracyjną, a od jej decyzji w przedmiocie certyfikacji przysługuje jedynie sądowy środek odwoławczy?

                  2)

                  Czy art. 49, 56, 45, 34, 35, 101 lub 102 TFUE, ewentualnie w związku z art. 106 ust. 1 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu wprowadzonemu do art. 4 § 1 2o, 3o, 6o i 8o dekretu królewskiego z dnia 5 lipca 2004 r. przez, odpowiednio, art. 4 2o, 3o, 4o i 6o zaskarżonego dekretu królewskiego z dnia 10 lipca 2016 r., a mianowicie uregulowaniu, które dla certyfikowania pracownika za pracownika portowego wymaga, aby a) został on uznany za zdolnego do pracy pod względem medycznym przez zewnętrzną instytucję do spraw prewencji i ochrony w pracy, przy czym w skład tej instytucji wchodzi organizacja pracodawców powołana jako przedstawiciel zgodnie z art. 3bis wet van 8 juni 1972„betreffende de havenarbeid” (ustawy z dnia 8 lipca 1972 r. o pracy w portach), b) uzyskał pozytywny wynik badań psychotechnicznych przeprowadzany przez organ wyłoniony przez wskazaną jako przedstawiciel organizację pracodawców zgodnie z tym samym art. 3bis ustawy z dnia 8 lipca 1972 r., c) odbył trzytygodniowe szkolenie z zakresu bezpieczeństwa pracy i osiągnięcia kwalifikacji zawodowych i uzyskał pozytywny wynik z egzaminu końcowego oraz d) — jeżeli chodzi o pracownika niewłączonego do puli — aby pozostawał już w stosunku pracy, co w związku z art. 4 § 3 dekretu królewskiego z dnia 5 lipca 2004 r. oznacza, że zagraniczni pracownicy portowi muszą być w stanie wykazać, iż spełniają porównywalne wymogi w innym państwie członkowskim, aby nie podlegać tym wymogom do celów stosowania zaskarżonej regulacji?

                  3)

                  Czy art. 49, 56, 45, 34, 35, 101 lub 102 TFUE, ewentualnie w związku z art. 106 ust. 1 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu wprowadzonemu do art. 2 § 3 dekretu królewskiego z dnia 5 lipca 2004 r. przez art. 2 zaskarżonego dekretu królewskiego z dnia 10 lipca 2016 r., a mianowicie uregulowaniu, zgodnie z którym pracownicy portowi niewłączeni do puli są zatrudniani bezpośrednio przez pracodawcę na podstawie umowy o pracę zgodnie z wet van 3 juli 1978„betreffende de arbeidsovereenkomsten” (ustawą z dnia 3 lipca 1978 r. o umowach o pracę), a okres ich certyfikacji ogranicza się do okresu obowiązywania umowy o pracę, przez co za każdym razem konieczne jest wszczynanie nowego postępowania w przedmiocie certyfikacji?

                  4)

                  Czy art. 49, 56, 45, 34, 35, 101 lub 102 TFUE, ewentualnie w związku z art. 106 ust. 1 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu wprowadzonemu do art. 13/1 dekretu królewskiego z dnia 5 lipca 2004 r. przez art. 17 dekretu królewskiego z dnia 10 lipca 2016 r., a mianowicie przepisowi przejściowemu, zgodnie z którym umowa o pracę, o której mowa w trzecim pytaniu prejudycjalnym, musi być zawarta najpierw na czas nieokreślony, od dnia 1 lipca 2017 r. na co najmniej dwa lata, od dnia 1 lipca 2018 r. na co najmniej jeden rok, od dnia 1 lipca 2019 r. na co najmniej sześć miesięcy, a od dnia 1 lipca 2020 r. na dowolny okres?

                  5)

                  Czy art. 49, 56, 45, 34, 35, 101 lub 102 TFUE, ewentualnie w związku z art. 106 ust. 1 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu zawartemu w art. 15/1 dekretu królewskiego z dnia 5 lipca 2004 r., wprowadzonemu przez art. 18 dekretu królewskiego z dnia 10 lipca 2016 r., a mianowicie przepisowi (przejściowemu), zgodnie z którym pracownicy certyfikowani na mocy dotychczasowych przepisów z mocy prawa zostają uznani za pracowników portowych włączonych do puli, przez co możliwość ich bezpośredniego zatrudnienia (na mocy stałej umowy) przez pracodawcę zostaje utrudniona, a pracodawcy zostają pozbawieni możliwości zatrudnienia i utrzymania wykwalifikowanych pracowników poprzez bezpośrednie zawarcie z nimi stałych umów i zagwarantowania im bezpieczeństwa zatrudnienia zgodnie z ogólnymi regułami prawa pracy?

                  6)

                  Czy art. 49, 56, 45, 34, 35, 101 lub 102 TFUE, ewentualnie w związku z art. 106 ust. 1 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu wprowadzonemu do art. 4 § 2 dekretu królewskiego z dnia 5 lipca 2004 r. przez art. 4 § 7o dekretu królewskiego z dnia 10 lipca 2016 r., a mianowicie uregulowaniu, zgodnie z którym układ zbiorowy pracy określa warunki i zasady, na jakich pracownik portowy może być zatrudniony w innym obszarze portowym niż obszar, w którym został certyfikowany, na skutek czego mobilność pracowników pomiędzy obszarami portowymi zostaje utrudniona bez sprecyzowania przez ustawodawcę, jakie mogłyby to być warunki i zasady?

                  7)

                  Czy art. 49, 56, 45, 34, 35, 101 lub 102 TFUE, ewentualnie w związku z art. 106 ust. 1 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu wprowadzonemu do art. 1 § 3 dekretu królewskiego z dnia 5 lipca 2004 r. przez art. 1 § 2o dekretu królewskiego z dnia 10 lipca 2016 r., a mianowicie uregulowaniu, zgodnie z którym pracownicy (logistyczni), którzy świadczą pracę w rozumieniu art. 1 koninklijk besluit van 12 januari 1973„tot oprichting en vaststelling van de benaming en van de bevoegdheid van het Paritair Comité voor het Havenbedrijf” (dekretu królewskiego z dnia 12 stycznia 1973 r. w sprawie ustanowienia, składu i mianowania oraz uprawnień komitetu wspólnego przedsiębiorców portowych) w miejscu, gdzie towary podlegają przeładunkowi w celu ich dalszej dystrybucji lub dostaw, co powoduje powstanie dającej się określić wartości dodanej, muszą dysponować certyfikatem bezpieczeństwa, przy czym certyfikat ten jest równoznaczny z certyfikacją w rozumieniu ustawy z dnia 8 lipca 1972 r. o pracy w portach, przy uwzględnieniu, że wniosek o certyfikat składa pracodawca, który zawarł z pracownikiem umowę o pracę w celu świadczenia pracy w powyższym znaczeniu, certyfikat wydaje się na podstawie umowy o pracę i dowodu tożsamości, a zasady postępowania w tym przedmiocie są określone w układzie zbiorowym pracy, bez ich sprecyzowania przez ustawodawcę?


title: Sprawa T-479/18: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2019 r. — Multifit/EUIPO (Premiere) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Premiere — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/51

      Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2019 r. — Multifit/EUIPO (Premiere)
      (Sprawa T-479/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Premiere - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 288/65)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Multifit Tiernahrungs GmbH (Krefeld, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Weber i L. Thiel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Sesma Merino, D. Walicka i A. Söder, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 maja 2018 r. (sprawa R 2365/2017-2) dotyczącej zgłoszenia oznaczenia słownego Premiere w charakterze unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Multifit Tiernahrungs GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.


title: Sprawa T-569/18: Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2019 r. — W. Kordes’ Söhne Rosenschulen/EUIPO (Kordes’ Rose Monique) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Kordes’ Rose Monique — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Znak towarowy złożony z nazwy odmiany roślin — Zasadnicze elementy — Artykuł 7 ust. 1 lit. m) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. m) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/52

      Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2019 r. — W. Kordes’ Söhne Rosenschulen/EUIPO (Kordes’ Rose Monique)
      (Sprawa T-569/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Kordes’ Rose Monique - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy złożony z nazwy odmiany roślin - Zasadnicze elementy - Artykuł 7 ust. 1 lit. m) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. m) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 288/66)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: W. Kordes’ Söhne Rosenschulen GmbH & Co KG (Klein Offenseth-Sparrieshoop, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Würtenberger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 kwietnia 2017 r. (sprawa R 1929/2017-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Kordes’ Rose Monique jako unijnego znaku towarowego

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 25 kwietnia 2017 r. (sprawa R 1929/2017-1).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez W. Kordes’ Söhne Rosenschulen GmbH & Co. KG w trakcie postępowania przed Sądem.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa T-384/19: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2019 r. — Parlament/Axa Assurances Luxembourg i in.

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/53

      Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2019 r. — Parlament/Axa Assurances Luxembourg i in.
      (Sprawa T-384/19)
      (2019/C 288/67)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Paladini i B. Schäfer, pełnomocnicy, C. Point i P. Hédouin, adwokaci)

         Strona pozwana: Axa Assurances Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg), Bâloise Assurances Luxembourg SA (Bertrange, Luksemburg), La Luxembourgeoise SA (Leudelange, Luksemburg), Delta Lloyd Schadenverzekering NV (Amsterdam, Niderlandy)

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie, że szkody wyrządzone przez wodę na placu budowy „Konrad Adenauer” Est podczas silnych opadów deszczu w dniach 27 i 30 maja 2016 r. są objęte zakresem stosowania zawartej z pozwanymi umowy ubezpieczenia „Wszelkie rodzaje ryzyka na placu budowy”;

                  —

                  w konsekwencji — zasądzenie od pozwanych na rzecz Parlamentu Europejskiego zwrotu żądanych kosztów, czyli 779 902,87 EUR, a w szczególności:

                              —

                              zasądzenie od AXA Assurances Luxembourg SA zwrotu 50 % wyżej wymienionej kwoty, czyli 389 951,44 EUR;

                              —

                              zasądzenie od Bâloise Assurances Luxembourg SA zwrotu 20 % wyżej wymienionej kwoty, czyli 155 980,57 EUR;

                              —

                              zasądzenie od La Luxembourgeoise SA zwrotu 20 % wyżej wymienionej kwoty, czyli 155 980,57 EUR;

                              —

                              zasądzenie od Delta Lloyd Schadeverzekering NV zwrotu 10 % wyżej wymienionej kwoty, czyli 77 990,29 EUR;

                              —

                              wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 22 grudnia 2017 r., których stopa jest równa wysokości stopy procentowej odsetek zastosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego ostatnich głównych operacji refinansowania, powiększonej o osiem punktów procentowych;

                  —

                  posiłkowo, w razie nieuwzględnienia wniosków sformułowanych w ramach żądań pierwszego i drugiego, zasądzenie od pozwanych solidarnie zapłaty za szkody wyrządzone wskutek niewywiązania się z zobowiązań wynikających z art. I.13.2 umowy ubezpieczenia „Wszelkie rodzaje ryzyka na placu budowy”, czyli 779 902,87 EUR;

                  —

                  zasądzenie od pozwanych na rzecz Parlamentu Europejskiego zwrotu kosztów ekspertyzy, czyli 16 636,00 EUR, a w szczególności:

                              —

                              zasądzenie od AXA Assurances Luxembourg SA zwrotu 50 % wyżej wymienionej kwoty, czyli 8 318,00 EUR;

                              —

                              zasądzenie od Bâloise Assurances Luxembourg SA zwrotu 20 % wyżej wymienionej kwoty, czyli 3 327,20 EUR;

                              —

                              zasądzenie od La Luxembourgeoise SA zwrotu 20 % wyżej wymienionej kwoty, czyli 3 327,20 EUR;

                              —

                              zasądzenie od Delta Lloyd Schadeverzekering NV zwrotu 10 % wyżej wymienionej kwoty, czyli 1 663,60 EUR;

                              —

                              wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 22 grudnia 2017 r., których stopa jest równa wysokości stopy procentowej odsetek zastosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego ostatnich głównych operacji refinansowania, powiększonej o osiem punktów procentowych;

                  —

                  obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi tytułem głównym skarżący podnosi tylko jeden zarzut dotyczący jego prawa do ubezpieczenia za szkody, do których doszło w maju 2016 r. Na poparcie tego zarzutu skarżący twierdzi, że klauzule wyłączające z objęcia ubezpieczeniem, na które powołują się pozwane, są bezskuteczne. W tym względzie podnosi następujące argumenty:

                  —

                  Klauzula wyłączająca z objęcia ubezpieczeniem dotycząca powodzi została błędnie zinterpretowana przez pozwane. Z kontekstu i postanowień umowy wynika, że określenie „powódź” oznacza klęskę żywiołową, a nie napływ wody do lokalu, który zazwyczaj jest suchy.

                  —

                  Klauzula wyłączająca z objęcia ubezpieczeniem dotycząca wszelkich klęsk żywiołowych nie ma zastosowania. Klęski żywiołowe są enumeratywnie wymienione w umowie i silne deszcze, jakie miały miejsce w maju 2016 r., nie są objęte tym pojęciem.

                  —

                  Klauzula wyłączająca z objęcia ubezpieczeniem dotycząca niewystarczającego stanu kanalizacji została błędnie zinterpretowana przez pozwane. Postanowienia umowy odnoszą się do niewystarczającego stanu kanalizacji w rozumieniu niewystarczającej wydajności publicznej sieci odprowadzania wód.

                  —

                  Klauzula wyłączająca z objęcia ubezpieczeniem dotycząca szkód, które normalnie są przewidywalne lub nieuniknione bądź też wynikają z nieprzestrzegania dobrych praktyk, jest nieważna lub w każdym razie nie ma zastosowania w niniejszym przypadku.

                  —

                  Klauzula wyłączająca, na którą powołują się pozwane, nie spełnia ustanowionego w prawie luksemburskim warunku, zgodnie z którym przypadki rażącego niedbalstwa wyłączone z objęcia ubezpieczeniem powinny zostać wyraźnie i wyczerpująco określone w umowie.

                  —

                  Okoliczności faktyczne, które świadczyłby o możliwości zastosowania takiej klauzuli, nie wystarczają do tego, by wykazać nieuchronność szkody i nieprzestrzeganie dobrych praktyk ze strony ubezpieczonych.

            Na poparcie żądania posiłkowego strona skarżąca podnosi tylko jeden zarzut dotyczący naruszenia obowiązków proceduralnych wynikających z umowy z uwagi na przedwczesne przerwanie czynności dotyczących ekspertyzy.


title: Sprawa T-386/19: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2019 r. — CQ/Trybunał Obrachunkowy

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/55

      Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2019 r. — CQ/Trybunał Obrachunkowy
      (Sprawa T-386/19)
      (2019/C 288/68)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CQ (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna, w tym w zakresie zarzutu niezgodności z prawem zawartego w tej skardze;

                  —

                  w konsekwencji:

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Trybunału Obrachunkowego z dnia 11 kwietnia 2019 r. doręczonej w dniu 15 kwietnia 2019 r., uznającej kwotę 153 407,58 EUR za nienależnie wypłaconą i nakazującej odzyskanie tej kwoty 153 407,58 EUR (wraz z odsetkami w wysokości 3,5% naliczonymi od dnia 31 maja 2019 r.);

                              —

                              w razie potrzeby — stwierdzenie nieważności dwóch decyzji księgowego w Trybunale Obrachunkowym z dnia 4 i 7 czerwca 2019 r.;

                              —

                              w związku z tym zasądzenie od pozwanego zwrotu kwoty 153 495,84 EUR [153 407,58 EUR (kwota główna) powiększone o 88,26 EUR z tytułu odsetek za opóźnienie obciążających skarżącego] powiększonej o odsetki za opóźnienie w wysokości 3,5% naliczane aż do całkowitej zapłaty;

                              —

                              zasądzenie od pozwanego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

                              —

                              obciążenie pozwanego kosztami postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowości w dochodzeniu prowadzonym przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i w jego raporcie końcowym.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący, po pierwsze, nieskorzystania przez pozwanego z przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych w szczególności w charakterze organu zatwierdzającego, po drugie, naruszenia spoczywającego na nim obowiązku udowodnienia zarzutu stawianego skarżącemu, a po trzecie, naruszenia ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia rozsądnego terminu.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań oraz istnienia oczywistych błędów w ocenie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady, zgodnie z którą postępowanie administracyjne zawiesza się do czasu zakończenia postępowania karnego.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 75 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1) lub art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).