title: Sprawa C-539/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Zjednoczone Królestwo) – Merck Canada Inc., Merck Sharp & Dohme Ltd/Sigma Pharmaceuticals plc (Odesłanie prejudycjalne — Akt o przystąpieniu do Unii Europejskiej z 2003 r. — Załącznik IV — Rozdział 2 — Szczególny mechanizm — Import opatentowanego produktu leczniczego — Obowiązek uprzedniego powiadomienia)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Zjednoczone Królestwo) – Merck Canada Inc., Merck Sharp & Dohme Ltd/Sigma Pharmaceuticals plc
   (Sprawa C-539/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Akt o przystąpieniu do Unii Europejskiej z 2003 r. - Załącznik IV - Rozdział 2 - Szczególny mechanizm - Import opatentowanego produktu leczniczego - Obowiązek uprzedniego powiadomienia))
   (2015/C 118/10)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Merck Canada Inc., Merck Sharp & Dohme Ltd

      Strona pozwana: Sigma Pharmaceuticals plc

      Sentencja

               1)

               Akapit drugi szczególnego mechanizmu przewidzianego w rozdziale 2 załącznika IV do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada on na uprawnionego z patentu lub z dodatkowego świadectwa ochronnego ani na osobę wywodzącą od niego swoje uprawnienia obowiązku poinformowania o zamiarze sprzeciwienia się planowanemu importowi przed powołaniem się na ich prawa na podstawie akapitu pierwszego tego mechanizmu. Jeżeli jednak ów uprawniony lub osoba wywodząca od niego swoje uprawnienia nie wyrażą takiego zamiaru w przewidzianym w akapicie drugim wspomnianego mechanizmu terminie oczekiwania wynoszącym jeden miesiąc, to osoba, która zamierza importować dany produkt leczniczy, może zasadnie wystąpić do właściwych organów o zezwolenie na import tego produktu i w danym przypadku przystąpić do jego importowania i wprowadzania do obrotu. Szczególny mechanizm pozbawia zatem uprawnionego lub osobę wywodzącą od niego swoje uprawnienia możliwości powołania się na ich prawa na podstawie akapitu pierwszego tego mechanizmu wobec importu i wprowadzenia do obrotu tego produktu leczniczego, które nastąpiły przed wyrażeniem tego zamiaru.

               2)

               Akapit drugi omawianego szczególnego mechanizmu należy interpretować w ten sposób, że powiadomienie powinno być skierowane do uprawnionego z patentu lub z dodatkowego świadectwa ochronnego lub do osoby wywodzącej od niego swoje uprawnienia, przy czym to ostatnie pojęcie oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem rozporządza prawami przysługującemu uprawnionemu z patentu lub z dodatkowego świadectwa ochronnego.

               3)

               Akapit drugi tego szczególnego mechanizmu należy interpretować w ten sposób, że postanowienie to nie nakazuje osobie, która zamierza importować lub wprowadzać do obrotu dany produkt leczniczy, by osobiście dokonała powiadomienia, pod warunkiem że owo powiadomienie pozwala dokładnie ustalić tożsamość tej osoby.

      (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2014.


title: Sprawa C-338/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Wien (Austria) w dniu 24 sierpnia 2009 r. — Yellow Cab Verkehrsbetriebs GmbH przeciwko Magistrat der Stadt Wien

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Wien (Austria) w dniu 24 sierpnia 2009 r. — Yellow Cab Verkehrsbetriebs GmbH przeciwko Magistrat der Stadt Wien
   (Sprawa C-338/09)
   2009/C 282/42
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unabhängiger Verwaltungssenat Wien (Austria)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Yellow Cab Verkehrsbetriebs GmbH

      Strona pozwana: Magistrat der Stadt Wien

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ze swobodą przedsiębiorczości i swobodą świadczenia usług w rozumieniu art. 49 i nast. WE oraz ze wspólnotowym prawem ochrony konkurencji w rozumieniu art. 81 i nast. WE zgodne jest, że przepis krajowy w odniesieniu do wydania pozwolenia na obsługę transportu pojazdami mechanicznymi, a zatem zorganizowanie publicznego transportu masowego, który będzie się odbywał regularnie, zgodnie z rozkładem jazdy, na trasie pomiędzy ustalonymi przystankami, ustanawia następujące wymogi:

                           a)

                           wspólnotowe przedsiębiorstwo występujące z wnioskiem musi już przed rozpoczęciem obsługi transportu, a w szczególności w momencie udzielenia koncesji, posiadać siedzibę albo oddział w państwie, którego organ udziela pozwolenia;

                           b)

                           wspólnotowe przedsiębiorstwo występujące z wnioskiem musi najpóźniej od momentu rozpoczęcia obsługi transportu posiadać siedzibę albo oddział w państwie, którego organ udziela pozwolenia?

               2)

               Czy ze swobodą przedsiębiorczości i swobodą świadczenia usług w rozumieniu art. 49 i nast. WE oraz ze wspólnotowym prawem ochrony konkurencji w rozumieniu art. 81 i nast. WE zgodne jest, że przepis krajowy w odniesieniu do wydania pozwolenia na obsługę transportu pojazdami mechanicznymi, a zatem zorganizowanie publicznego transportu masowego, który będzie się odbywał regularnie, zgodnie z rozkładem jazdy, na trasie pomiędzy ustalonymi przystankami, stanowi, że należy odmówić wydania pozwolenia, gdy w przypadku rozpoczęcia obsługi transportu pojazdami mechanicznymi, którego dotyczy wniosek, przychody konkurencyjnego przedsiębiorstwa, obsługującego w części lub w całości tę samą trasę, z tytułu realizowanego przez nie transportu ulegną obniżeniu w takim stopniu, iż z gospodarczego punktu widzenia dalsze jego realizowanie przez to konkurencyjne przedsiębiorstwo nie będzie już opłacalne?


title: Sprawa C-79/06: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 7 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/27

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 7 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-79/06) (1)

   (2007/C 82/52)

      Język postępowania: francuski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Wykreślenie sprawy C-147/05

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/27

         Wykreślenie sprawy C-147/05 (1)

   (2006/C 36/56)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 14 listopada 2005 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-147/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.06.2005


title: Sprawa T-348/14: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2014 r. – Janukowycz przeciwko Radzie

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/40

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2014 r. – Janukowycz przeciwko Radzie
   (Sprawa T-348/14)
   2014/C 253/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ołeksandr Wiktorowycz Janukowycz (Donieck, Ukraina) (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 26), zmienionej decyzją 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. (Dz.U. L 111, s. 91), i rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 381/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. (Dz.U. L 111, s. 33), w zakresie, w jakim stosują się one do strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada Unii Europejskiej (zwana dalej „Radą”) nie dysponowała właściwą podstawą prawną dla decyzji i rozporządzenia. Argumenty wspierające ten zarzut obejmują: a) przesłanki oparcia się przez Radę na art. 29 TEU nie zostały spełnione w odniesieniu do decyzji, między innymi (i) Rada wyraźnie wymieniła cele (konsolidacja praworządności i poszanowania praw człowieka na Ukrainie), na które nie mogła w rzeczywistości się powołać, podając następnie uzasadnienie wskazania (powiązanie z rzekomym sprzeniewierzeniem ukraińskich środków publicznych i ich nielegalnym przesyłaniem poza Ukrainę, czemu skarżący zaprzecza), które to uzasadnienie nie było spójne ani zgodne z przytoczonymi lub jakimkolwiek mającymi znaczenie celami art. 21 TUE; (ii) decyzja i rozporządzenie są sprzeczne z innymi mającymi znaczenie celami określonymi w art. 21 w zakresie, w jakim nie przyczyniają się do „umacniania i wspierania demokracji […] [i] zasad prawa międzynarodowego”, w szczególności poprzez błędne twierdzenie i działanie na podstawie założenia, że legalny i demokratycznie wybrany prezydent Ukrainy, prezydent Janukowycz, był „byłym prezydentem”, niezgodnie z prawem Ukrainy i prawem międzynarodowym, oraz poprzez wspieranie tak zwanego „tymczasowego prezydenta i rządu”, którzy nie zostali wybrani legalnie i demokratycznie oraz którzy przejęli sprawowaną władzę siłą niezgodnie z prawem w sposób sprzeczny z państwem prawnym, zasadami demokracji i prawem międzynarodowym; b) przesłanki oparcia się na art. 215 nie zostały spełnione, ponieważ nie wydano ważnej decyzji na podstawie tytułu V rozdział 2 TUE; c) brakowało wystarczającego związku do powołania się wobec skarżącego na art. 215 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada nadużyła władzy. Rzeczywistym celem Rady dotyczącym wdrożenia decyzji (i tym samym rozporządzenia) było w istocie zdobycie przychylności tak zwanego „reżimu tymczasowego” Ukrainy, tak aby Ukraina zadzierzgnęła bliższe więzi z Unią Europejską (przy czym takie bliższe więzi zostały odrzucone przez demokratycznie wybranego prezydenta Ukrainy i jego rząd), a nie powody, na które powołano się w treści decyzji i rozporządzenia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada nie podała uzasadnienia. Podane w decyzji i rozporządzeniu uzasadnienie umieszczenia skarżącego w wykazie (oprócz tego, że jest błędne) jest schematyczne, nieodpowiednie i pozbawione wymaganej szczegółowości.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że strona skarżąca nie spełniła określonych kryteriów umieszczenia danej osoby w wykazie w rozpatrywanym czasie. Między innymi Rada nie podała istotnych informacji, ale o ile skarżący wie, a) w rozpatrywanym czasie żaden sądowy lub inny odpowiedni organ nie uznał go za odpowiedzialnego za sprzeniewierzenie ukraińskich środków publicznych i ich nielegalne przesyłanie, b) nie był w rozpatrywanym czasie osobą, wobec której prowadzone jest na Ukrainie dochodzenie w związku z udziałem w przestępstwach związanych ze sprzeniewierzeniem ukraińskich środków publicznych i ich nielegalnym przesyłaniem za granicę.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, obejmując skarżącego zakwestionowanymi środkami. Między innymi Rada nie miała dowodów, a w każdym razie żadnych „konkretnych” dowodów, wskazujących, że twierdzenia sformułowane wobec skarżącego są „dokładne pod względem faktów”, i błędnie oparła się na twierdzeniach nielegalnego tzw. „reżimu tymczasowego”, który starał się uzurpować władzę i miał wyraźny powód to wysuwania takich twierdzeń dla nieodpowiednich celów.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że przysługujące skarżącemu prawo do obrony zostało naruszone lub że odmówiono mu skutecznej ochrony sądowej. Między innymi Rada nie przedstawiła skarżącemu pełnego uzasadnienia, w tym dowodów przeciwko niemu, ani nie przedstawiła dokładnych informacji i materiałów, które jakoby uzasadniają zamrożenie funduszy, a skarżący został zmuszony do wniesienia niniejszej skargi w niewłaściwie krótkim czasie.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że przysługujące skarżącemu prawa własności na podstawie art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zostały naruszone między innymi w ten sposób, że środki ograniczające są nieuzasadnionym i nieproporcjonalnym ograniczeniem tych praw.


title: Sprawa C-469/16: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2016 r. – Mauro Infante/Republika Włoska

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/4

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2016 r. – Mauro Infante/Republika Włoska
   (Sprawa C-469/16)
   (2017/C 095/08)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Mauro Infante (przedstawiciel: adwokat M. Iervolino)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2016 r. Trybunał (dziesiąta izba) stwierdził, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do rozpatrzenia skargi i zdecydował, że Mauro Infante pokrywa własne koszty.


title: Sprawy połączone C-208/06 i C-209/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Medion AG (C-208/06) przeciwko Hauptzollamt Duisburg, Canon Deutschland GmbH (C-209/06) przeciwko Hauptzollamt Krefeld (Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura Scalona — Camcordery)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Medion AG (C-208/06) przeciwko Hauptzollamt Duisburg, Canon Deutschland GmbH (C-209/06) przeciwko Hauptzollamt Krefeld
   (Sprawy połączone C-208/06 i C-209/06) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura Scalona - Camcordery)
   (2007/C 283/03)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Düsseldorf
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Medion AG (C-208/06), Cânon Deutschland GmbH (C-209/06)

      Strona pozwana: Hauptzollamt Duisburg (C-208/06), Hauptzollamt Krefeld (C-209/06)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Interpretacja załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, str. 1) w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 281, str. 1) — Podpozycje 8525 40 91 (pozostałe rejestrujące kamery wideo: zdolne jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjną) i 8525 40 99 (pozostałe rejestrujące kamery wideo: pozostałe) — Camcordery nie posiadające w momencie przywozu funkcji odbierania i rejestrowania danych pochodzących z innych urządzeń, w których opcja „dv-in” może jednak zostać aktywowana później, chociaż producent i sprzedawca nie wskazują na istnienie tej możliwości, ani jej nie popierają.
   Sentencja
   Klasyfikacji camcordera należy dokonywać do podpozycji 8525 40 99 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, str. 1), zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2263/2000 z dnia 13 października 2000 r. (Dz.U. L 264, str. 1), rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. wyłącznie jeżeli funkcja rejestracji obrazów i dźwięków pochodzących ze źródeł innych niż wbudowana kamera i mikrofon jest aktywna w momencie odprawy celnej lub jeżeli — nawet w przypadku, gdy zamiarem producenta nie było wskazywanie tej właściwości — funkcja ta może zostać aktywowana później poprzez zwykłą zmianę ustawień urządzenia przez użytkownika nieposiadającego specjalnych umiejętności, bez dokonywania materialnej modyfikacji camcordera. W przypadku późniejszej aktywacji, konieczne jest również, po pierwsze, aby po jej dokonaniu camcorder taki funkcjonował analogicznie do camcordera, którego funkcja rejestracji obrazów i dźwięków pochodzących ze źródeł innych niż wbudowana kamera i mikrofon jest aktywna w momencie odprawy celnej oraz, po drugie, aby camcorder taki funkcjonował autonomicznie. Weryfikacja spełnienia tych przesłanek musi być możliwa w momencie odprawy celnej. Dokonanie oceny, czy przesłanki te zostały spełnione należy do sądu krajowego. Jeżeli przesłanki te nie zostaną spełnione, camcordery te muszą zostać zaklasyfikowane do podpozycji 8525 40 91 Nomenklatury Scalonej.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006 r.


title: Sprawa C-272/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 maja 2017 r. – K. M. Zyla/Staatssecretaris van Financiën

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 maja 2017 r. – K. M. Zyla/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-272/17)
   (2017/C 277/36)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: K. M. Zyla

      Strona przeciwna: Staatssecretaris van Financiën

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które prowadzi do tego, że pracownik, który na podstawie rozporządzenia nr 1408/71 (1), względnie rozporządzenia nr 883/2004 (2), przez okres odpowiadający części roku kalendarzowego jest ubezpieczony w ramach powszechnego systemu ubezpieczenia społecznego w tymże państwie członkowskim, jest – w momencie pobrania składki na poczet rzeczonego ubezpieczenia – uprawniony jedynie do ułamka – przypadającej na składki na ubezpieczenie społeczne – części standardowej obniżki kwot podlegających pobraniu na poczet podatku dochodowego i ubezpieczenia społecznego, który tu ułamek jest określany prorata temporis proporcjonalnie do okresu, w którym pracownik ów był ubezpieczony, jeżeli przez pozostałą część roku kalendarzowego pracownik ów nie jest objęty powszechnym ubezpieczeniem społecznym w odnośnym państwie i w okresie tym zamieszkuje w innym państwie członkowskim, a w odnośnym roku kalendarzowym cały (względnie niemal cały) dochód uzyskał w pierwszym z wymienionych państw członkowskich?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, Dz.U. 1971, L 149, s. 2 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 1, s. 35.

      (2)  Rozporządzenie parlamentu europejskiego i rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Dz.U. 2004, L 166, s. 1 – - wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 1, s. 72.


title: Sprawa C-531/10: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/22

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-531/10)
   ()
   2011/C 30/37
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Zadra i J. Javorský, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowacka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że z uwagi na zawarcie przez Ministerstwo Transportu, Poczty i Telekomunikacji Republiki Słowackiej umowy na dostawę usług doradztwa posiadającej przedmiot zainteresowania o charakterze transgranicznym bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy zasady niedyskryminacji i zasady przejrzystości wynikających z art. 49 i 56 TFUE i wspomnianych w art. 2 dyrektywy 2004/18/WE (1);

               —

               obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Ministerstwo Transportu, Poczty i Telekomunikacji Republiki Słowackiej zawarło umowę o świadczenie usług posiadającą przedmiot zainteresowania o charakterze transgranicznym ze względu na wartość umowy, wymagane specjalistyczne kompetencje oraz na okoliczność, iż poprzednim dostawcą usług była spółka z innego państwa członkowskiego. Umowa została zawarta bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu. W ten sposób doszło do oczywistego naruszenia zasady przejrzystości, ponieważ podmioty inne niż te, do których zwróciło się ministerstwo wybierając je, nie zostały poinformowane o istnieniu takiego zamówienia i nie miały możliwości przedstawienia ich oferty. Naruszając zasadę przejrzystości ministerstwo naruszyło równocześnie zakaz dyskryminacji, ponieważ potraktowało w odmienny sposób grupę przedsiębiorstw, do których zwróciło się w ramach zamówienia publicznego i grupę przedsiębiorstw — do której należą również przedsiębiorstwa z siedzibą poza Republiką Słowacką — z którymi nie skontaktowano się a które mogły być zainteresowane takim zamówieniem publicznym. Jako że udzielenie zamówienia nie było przedmiotem procedury otwartej, samo ministerstwo zrezygnowało z korzyści, jakie w takim przypadku mogły wyniknąć z istnienia rynku wewnętrznego i dzięki którym mogło ono otrzymać bardziej korzystną ofertę na świadczenie usług doradztwa ze strony większej liczby przedsiębiorstw z Unii Europejskiej.

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie C-262/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom przez Państwo Członkowskie — Art. 59 Traktatu WE (obecnie art. 49 WE) — Transmisja telewizyjna — Reklama — Środek krajowy zakazujący reklamy telewizyjnej napojów alkoholowych będących w obrocie w tym Państwie, w zakresie dotyczącym pośredniej reklamy telewizyjnej polegającej na pojawianiu się na ekranie tablic widocznych podczas retransmisji niektórych wydarzeń sportowych — Ustawa „Evin”)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 13 lipca 2004 r.
   w sprawie C-262/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom przez Państwo Członkowskie - Art. 59 Traktatu WE (obecnie art. 49 WE) - Transmisja telewizyjna - Reklama - Środek krajowy zakazujący reklamy telewizyjnej napojów alkoholowych będących w obrocie w tym Państwie, w zakresie dotyczącym pośredniej reklamy telewizyjnej polegającej na pojawianiu się na ekranie tablic widocznych podczas retransmisji niektórych wydarzeń sportowych - Ustawa „Evin”)
   (2004/C 228/09)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-262/02, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: H. van Lier) popierana przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik: K. Manji wspierany przez K. Beal) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i R. Loosli-Surrans) w przedmiocie stwierdzenia, że poddając transmisję telewizyjną przez kanały telewizji francuskiej we Francji wydarzeń sportowych mających miejsce na terytorium innych Państw Członkowskich warunkowi wcześniejszego usunięcia reklam napojów alkoholowych, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 59 Traktatu WE (obecnie art. 49 WE), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann (sprawozdawca), A. Rosas, C. Gulmann, J.-P. Puissochet i J. N. Cunha Rodrigues, prezesi izb, R. Schintgen, S. von Bahr i R. Silva de Lapuerta, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał dnia 13 lipca 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej poniesie swoje własne koszty.

      (1)   Dz.U. C 202 z 24.8.2002.


title: Sprawa C-529/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 17 października 2016 r. – Hamamatsu Photonics Deutschland GmbH/Hauptzollamt München

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 17 października 2016 r. – Hamamatsu Photonics Deutschland GmbH/Hauptzollamt München
   (Sprawa C-529/16)
   (2017/C 030/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hamamatsu Photonics Deutschland GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt München

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 28 i nast. rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (1), zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. (2), zezwalają na wykorzystanie ustalonej ceny transferowej, na którą składa się uprzednio zafakturowana i zgłoszona kwota oraz dokonana po upływie okresu rozliczeniowego i przy zastosowaniu klucza podziału korekta ryczałtowa, jako wartości celnej niezależnie od tego, czy na koniec okresu rozliczeniowego w odniesieniu do zainteresowanej osoby nastąpi obciążenie uzupełniające czy zwrot?

               2)

               Jeżeli tak:
               Czy wartość celna może być zweryfikowana bądź ustalona na podstawie uproszczonych metod, jeżeli należy uznać skutki następczej korekty ceny transferowej (zarówno w górę, jak i w dół)?

      (1)  Dz.U. L 302, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 311, s. 17.


title: Sprawa T-164/11: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Reddig przeciwko OHIM — Morleys (rękojeść noża) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy — Rękojeść noża — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego — Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt ii) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 — Unieważnienie przez izbę odwoławczą)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/21

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Reddig przeciwko OHIM — Morleys (rękojeść noża)
      (Sprawa T-164/11) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy - Rękojeść noża - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt ii) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 - Unieważnienie przez izbę odwoławczą)
      (2012/C 331/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Reddig GmbH (Drebber, Niemcy) (przedstawiciel: C. Thomas, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Morleys Ltd (Preston, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Stein, M. Terbach, adwokaci i E. Gunaratnam, solicitor)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 grudnia 2010 r. (sprawa R 1072/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Morleys Ltd a Reddig GmbH.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Reddig GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa T-140/07: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2007 r. — Chi Mei Optoelectronics Europe i Chi Mei Optoelectronics UK przeciwko Komisji

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/28

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2007 r. — Chi Mei Optoelectronics Europe i Chi Mei Optoelectronics UK przeciwko Komisji
   (Sprawa T-140/07)
   (2007/C 155/54)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Chi Mei Optoelectronics Europe BV (Hoofddorp, Niderlandy) i Chi Mei Optoelectronics UK (Havant, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci S. Völcker, F. Louis i A.Vallery).

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga wniesiona przez skarżące ma na celu stwierdzenie przez Sąd nieważności decyzji Komisji C (2007) 546 z dnia 15 lutego 2007 r., w której na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (1) Komisja nakazała skarżącym udzielić konkretnych informacji i przedstawić konkretne dokumenty w związku z praktykami będącymi przedmiotem dochodzenia w sprawie COMP/F/39309 — Thin Films Transistors Liquid Crystal Displays.
   Skarżące twierdzą, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ Komisji nie przysługują uprawnienia do dochodzenia i zobowiązania spółek zależnych mających siedziby na terytorium UE do przedstawienia dokumentów i udzielenia informacji będących w wyłącznym posiadaniu i pod wyłączną kontrolą podmiotów mających siedziby poza obszarem właściwości Komisji. Skarżące podnoszą więc, że Komisja naruszyła prawo, kierując do nich formalne żądanie udzielenia informacji i nakazując im przedstawienie dokumentów i udzielenie informacji znajdujących się pod wyłączną kontrolą i w wyłącznym posiadaniu ich spółki dominującej mającej swoją siedzibę poza terytorium UE.
   Skarżące podnoszą w szczególności, że zaskarżona decyzja narusza art. 18 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady nr 1/2003, ponieważ nienależycie uwzględnia zasady dotyczące własności dokumentów i ich kontroli, a w konsekwencji także ograniczenia nierozerwalnie związane z tymi przepisami. Ponadto, zdaniem skarżących, zaskarżona decyzja narusza ogólne zasady prawa międzynarodowego, jak zasadę terytorialności, suwerenności, nieinterwencji i równości państw, poprzez powołanie się na rzekome uprawnienia wiążące dla przedsiębiorstwa mającego siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1).


title: Sprawa C-80/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale ordinario di Novara z dnia  10 lutego 2006 r.  w sprawie Carp Snc di L. Moleri e V. Corsi, Associazione Nazionale Artigiani Legno e Arredamenti przeciwko Ecorad Srl

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale ordinario di Novara z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie Carp Snc di L. Moleri e V. Corsi, Associazione Nazionale Artigiani Legno e Arredamenti przeciwko Ecorad Srl
   (Sprawa C-80/06)
   (2006/C 131/50)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale ordinario di Novara.
   Strony postępowania przed sądem krajowym

      Stona skarżąca: Carp Snc di L. Moleri e V. Corsi, Associazione Nazionale Artigiani Legno e Arredamenti.

      Strona pozwana: Ecorad Srl.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2, art. 3, załącznik II oraz załącznik III decyzji nr 1999/93/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że wykluczają one, aby drzwi wyposażone w dźwignie antypanikowe mogły być wytwarzane przez podmioty (wytwórców drzwi i okien), którzy nie spełniają wymogów określonych w systemie zaświadczania zgodności nr 1?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy przepisy zawarte w art. 2, art. 3, załączniku II oraz załączniku III decyzji nr 1999/93/WE, niezależnie od przyjęcia przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) przepisów technicznych, są prawnie wiążące od dnia wejścia w życie przedmiotowej decyzji jeśli chodzi o procedurę zaświadczania zgodności, której muszą podporządkować się wytwórcy (drzwi i okien) w odniesieniu do drzwi, które mają być wyposażone w dźwignie antypanikowe?

               3)

               Czy art. 2, art. 3, załącznik II oraz załącznik III decyzji nr 1999/93/WE należy uznać za nieważne z powodu niezgodności z zasadą proporcjonalności, ponieważ nakładają one na wszystkich wytwórców obowiązek przestrzegania procedury zaświadczania zgodności nr 1 po to, aby mogli używać oni oznaczenia CE w przypadku wyprodukowanych przez nich drzwi wyposażonych w dźwignie antypanikowe (powierzając jednocześnie CEN obowiązek ustanowienia przepisów technicznych)?

      (1)  Decyzja Komisji nr 1999/93/WE z dnia 25 stycznia 1999 r. w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych zgodnie z art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie drzwi, okien, okiennic, żaluzji, bram i powiązanych z nimi okuć budowlanych, Dz. U. L 29, str. 51.


title: Sprawa C-523/12: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia — Włochy) — Dirextra Alta Formazione Srl przeciwko Regione Puglia (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda świadczenia usług — Subwencje publiczne współfinansowane z Europejskiego Funduszu Społecznego na rzecz studentów zapisanych na specjalistyczne studia podyplomowe — Przepisy krajowe mające na celu podniesienie lokalnego poziomu wykształcenia i uzależniające przyznanie stypendiów od warunków obejmujących podmioty organizujące studia podyplomowe — Warunek nieprzerwanego dziesięcioletniego doświadczenia)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/15

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia — Włochy) — Dirextra Alta Formazione Srl przeciwko Regione Puglia
   (Sprawa C-523/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Subwencje publiczne współfinansowane z Europejskiego Funduszu Społecznego na rzecz studentów zapisanych na specjalistyczne studia podyplomowe - Przepisy krajowe mające na celu podniesienie lokalnego poziomu wykształcenia i uzależniające przyznanie stypendiów od warunków obejmujących podmioty organizujące studia podyplomowe - Warunek nieprzerwanego dziesięcioletniego doświadczenia)
   2014/C 45/27
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dirextra Alta Formazione Srl

      Strona pozwana: Regione Puglia

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia — Wykładnia art. 56, 101 i 107 TFUE — Wykładnia art. 9 i 10 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 11 i 14 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Zasady proporcjonalności i niedyskryminacji — Publiczne subwencje współfinansowane z Europejskiego Funduszu Społecznego na rzecz studentów zapisanych na podyplomowe kursy master — Krajowe uregulowania mające na celu podniesienie lokalnego poziomu wykształcenia i uzależniające przyznanie stypendiów od poziomu profesjonalizmu podmiotów organizujących kursy master — Podmiot posiadający wymagane doświadczenie pod względem liczby godzin nauczania, lecz który nie osiągnął go w przewidzianym czasie i w przewidziany sposób

      Sentencja

   Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienie to nie stoi przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak będący przedmiotem postępowania głównego, który wymaga, aby instytucje kształcenia wyższego, do których zamierzają zapisać się studenci ubiegający się o regionalne stypendium finansowane między innymi z Europejskiego Funduszu Społecznego, udokumentowały dziesięcioletnie doświadczenie, w sytuacji gdy instytucje te nie są ani uniwersytetami uznanymi przez prawo krajowe, ani instytucjami prowadzącymi akredytowane kursy master.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa C-455/08: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/12

         Skarga wniesiona w dniu 17 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-455/08)
   (2009/C 32/20)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Zavvos, M. Konstantinidis i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że za pomocą art. 49 Statutory Instrument No. 329 of 2006, irlandzkiego środka transponującego dyrektywę 2004/18/WE (1) do prawa krajowego oraz art. 51 Statutory Instrument no. 50 of 2007, irlandzkiego środka transponującego dyrektywę 2004/17/WE (2) do prawa krajowego, Irlandia ustanowiła zasady zawiadamiania oferentów przez instytucje i podmioty zamawiające o decyzjach w przedmiocie udzielenia zamówienia wraz z uzasadnieniem w taki sposób, iż może to w praktyce prowadzić do sytuacji, w której oferenci zostaną w wyczerpujący sposób poinformowani o przyczynach odrzucenia ich oferty dopiero po upływie okresu zawieszenia poprzedzającego zawarcie umowy;

               —

               stwierdzenie, że tym samym Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 dyrektywy 89/665/EWG (3) oraz na mocy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 dyrektywy 92/13/EEC (4) z uwzględnieniem wykładni nadanej im przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyrokach: w sprawie C-81/98 (5) („wyrok w sprawie Alcatel”) oraz w sprawie C-212/02 (6) („Komisja przeciwko Austrii”);

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Irlandzki Statutory Instrument No. 329
   Artykuł 49 irlandzkiego Statutory Instrument No. 329 (ustawy nr 329), który jest irlandzkim środkiem transponującym dyrektywę 2004/18/WE do prawa krajowego, wymaga, by oferenci zostali zawiadomieni o decyzji w przedmiocie udzielenia zamówienia za pomocą najszybszego środka komunikacji, gdy tylko będzie to możliwe po wydaniu decyzji przez instytucję zamawiającą. Okres zawieszenia, jaki musi upłynąć pomiędzy zawiadomieniem oferentów o decyzji w przedmiocie udzielenia zamówienia a zawarciem umowy wynosi co najmniej 14 dni.
   Jednakże według prawa irlandzkiego instytucja zamawiająca ma obowiązek uzasadnić odrzucenie oferty tylko wówczas, gdy zostanie zgłoszone stosowne żądanie. Instytucja zamawiająca jest zobowiązana uzasadnić swoją decyzję „tak szybko, jak to możliwe, a w każdym wypadku nie później niż w ciągu 15 dni”. W opinii Komisji, oznacza to, że możliwa jest sytuacja, w której odrzucony oferent zostanie poinformowany w wyczerpujący sposób o przyczynach odrzucenia jego oferty dopiero po upływie okresu zawieszenia poprzedzającego zawarcie umowy.
   Aby uczynić zadość wymogom wywiedzionym z wyroków Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Alcatel oraz Komisja przeciwko Austrii, konieczne jest zapewnienie, by uzasadnienie decyzji w przedmiocie udzielenia zamówienia zostało podane do wiadomości na tyle wcześnie, by umożliwić skuteczne złożenie odwołania w okresie zawieszenia. Komisja twierdzi, że irlandzkie przepisy nie czynią zadość tym wymogom, gdyż nie zapewniają one, iż oferenci zostaną powiadomieniu o przyczynach odrzucenia ich oferty w odpowiednim czasie i na długo przed upływem okresu zawieszenia. Utrudnia to odrzuconym oferentom realizację przysługującego im prawa do skutecznego środka ochrony prawnej, tak jak wymaga tego dyrektywa 89/665/EWG.
   Irlandzki Statutory Instrument No. 50 of 2007
   Zgodnie z art. 51 irlandzkiego Statutory Instrument No. 50 of 2007, który jest irlandzkim środkiem transponującym dyrektywę 2004/17/WE do prawa krajowego, gdy instytucje zamawiające informują oferentów o decyzji w przedmiocie udzielenia zamówienia, zobowiązane są wskazać odrzuconym oferentom, „zasadniczy powód lub powody, dla których ich oferta nie została wybrana”. „[C]echy charakterystyczne oraz względne zalety wybranej oferty” powinny być podane do wiadomości odrzuconych oferentów „tak szybko, jak to możliwe, a w każdym wypadku nie później niż w ciągu 15 dni” od otrzymania stosownego żądania. Okres zawieszenia wynosi 14 dni poczynając od zawiadomienia o decyzji w przedmiocie udzielenia zamówienia. W opinii Komisji, oznacza to, że możliwa jest sytuacja, w której odrzucony oferent zostanie poinformowany w wyczerpujący sposób o przyczynach odrzucenia jego oferty dopiero po upływie okresu zawieszenia poprzedzającego zawarcie umowy.
   Komisja twierdzi, że w odniesieniu do procedur udzielania zamówień objętych zakresem dyrektyw 2004/17/WE oraz 92/13/EWG, irlandzkie przepisy ustawowe w przedmiocie notyfikacji oferentów ograniczają prawo odrzuconych oferentów do skutecznego środka ochrony prawnej, co jest niezgodne z obowiązującymi dyrektywami o środkach ochrony prawnej oraz dyrektywami 89/665/EWG i 92/13/EWG, przy uwzględnieniu wykładni nadanej im w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości.

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).

      (2)  Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U L 134, s. 1).

      (3)  Dyrektywa Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33).

      (4)  Dyrektywa Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynująca przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 76, s. 14).

      (5)  Wyrok Trybunału z dnia 28 października 1999 r. w sprawie C-81/98 Alcatel Austria AG i inni, Siemens AG Österreich, Sag-Schrack Anlagentechnik AK przeciwko Bundesministerium für Wissenschaft und Verkehr.

      (6)  Wyrok Trybunału z dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie C-212/02 Komisja przeciwko Republice Austrii.


title: Sprawa T-611/11: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2011 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — South Pacific Management (Manea Spa)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/34

         Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2011 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — South Pacific Management (Manea Spa)
   (Sprawa T-611/11)
   2012/C 32/69
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. De Brouwer, E. Cornu i E. De Gryse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: South Pacific Management (Papeete, Polinezja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 września 2011 r. w sprawach połączonych R 1776/2010-1 i 1886/2010-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: South Pacific Management

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Manea Spa” dla towarów i usług należących do klas 3, 24, 25, 43 i 44

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowane na obszarze Beneluksu słowne znaki towarowe „SPA” i „Les Thermes de Spa” dla towarów i usług należących do klas 3, 32 i 42 (obecnie klasa 44)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania wniesionego przez stronę skarżącą

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w zakresie oceny podobieństwa między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi oraz w odniesieniu do oceny stopnia charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania znaku towarowego „SPA” i prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd a także naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 w zakresie oceny renomy znaków towarowych „SPA” i „Les Thermes de Spa”.


title: Sprawa T-405/09: Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2010 r. — Deutsche Bahn przeciwko OHIM (Wertykalne kolorów szarego i czerwonego) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wertykalne połączenie kolorów szarego i czerwonego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/25

         Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2010 r. — Deutsche Bahn przeciwko OHIM (Wertykalne kolorów szarego i czerwonego)
   (Sprawa T-405/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wertykalne połączenie kolorów szarego i czerwonego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 13/49
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Bahn AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Hildebrandt, K. Schmidt-Hern i B. Weichhaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lipca 2009 r. (sprawa R 372/2009-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia kolorowego, przedstawiającego połączenie kolorów szarego i czerwonego jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deutsche Bahn AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa T-444/10: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2010 r. — ESGE przeciwko OHIM — Kenwood Appliances Luxembourg (KMIX)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/44

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2010 r. — ESGE przeciwko OHIM — Kenwood Appliances Luxembourg (KMIX)
   (Sprawa T-444/10)
   ()
   2010/C 317/78
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ESGE AG (Bussnang, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat J. Klink)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Kenwood Appliances Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie R 1249/2009-2;

               —

               zmiana decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie R 1249/2009-2 poprzez uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 21 sierpnia 2008 r. w sprawie B 1252958;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Kenwood Appliances Luxembourg SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „KMIX” dla towarów z klas 7 i 11

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „BAMIX” dla towarów z klas 7 i 40.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowy istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-186/09: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/113/WE — Równość mężczyzn i kobiet — Dostęp do towarów i usług oraz dostarczanie towarów i usług — Brak transpozycji w przewidzianym terminie w odniesieniu do Gibraltaru)

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/6

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-186/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/113/WE - Równość mężczyzn i kobiet - Dostęp do towarów i usług oraz dostarczanie towarów i usług - Brak transpozycji w przewidzianym terminie w odniesieniu do Gibraltaru)
   2010/C 80/11
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: M. van Beek i P. Van den Wyngaert, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Przedstawiciel: H. Walker, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług (Dz.U. L 373, s. 37)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując, w przewidzianym terminie, przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa T-646/11: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2012 r. — CD przeciwko Radzie

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/21

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2012 r. — CD przeciwko Radzie
   (Sprawa T-646/11)
   2012/C 258/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CD (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciel: M. Michalauskas, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/666/WPZiB z dnia 10 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie dotyczącym skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1000/2011 z dnia 10 października 2011 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie dotyczącym skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 listopada 2011 r. w sprawie odmowy wykreślenia skarżącego z załącznika III A do decyzji Rady 2010/639/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi, zmienionej decyzją Rady 2011/169/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r.;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący niedostatecznego uzasadnienia oraz naruszenia prawa do obrony, z tego względu że uzasadnienie zaskarżonych aktów nie pozwala skarżącemu dochodzić stwierdzenia ich nieważności, a Sądowi przeprowadzić kontroli ich zgodności z prawem.

               2)

               Drugi zarzut, dotyczący naruszenia zasady odpowiedzialności osobistej, z tego względu że zaskarżone akty ustanawiają odpowiedzialność i sankcje bez wykazania osobistego udziału skarżącego w zdarzeniach stanowiących podstawę tych sankcji.

               3)

               Trzeci zarzut, dotyczący braku podstawy prawnej, z tego względu że zaskarżone akty nie wskazują żadnej normy prawa pozytywnego, którą skarżący miałby naruszyć.

               4)

               Czwarty zarzut, dotyczący błędu w ocenie, z tego względu że zaskarżone akty nie mają żadnego uzasadnienia w okolicznościach faktycznych.

               5)

               Piąty zarzut, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, z tego względu że osobisty udział skarżącego w podjęciu kolegialnej decyzji będącej podstawą zastosowania sankcji nie był tak istotny jak owa sankcja.


title: Sprawa T-618/14: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Grupo Bimbo przeciwko OHIM (kształt meksykańskiego taco)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/25

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Grupo Bimbo przeciwko OHIM (kształt meksykańskiego taco)
   (Sprawa T-618/14)
   2014/C 351/32
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Bimbo, SAB de CV (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 czerwca 2014 r. w sprawie R 2449/2013-2, ponieważ nie jest zgodna z prawem i nie przestrzega obowiązujących przepisów prawnych dotyczących wspólnotowego znaku towarowego; wydanie wyroku uwzględniającego żądania zawarte w niniejszej skardze ze względu na wystarczający samoistny charakter odróżniający zgłoszonego znaku trójwymiarowego, uwzględnienie skargi i nakazanie wpisania do rejestru zgłoszenia trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego nr 1 1 7 48  051 w klasie 30, z uwagi na jego zgodność z prawem i stosownie do przepisów prawa;

               —

               w związku z uwzględnieniem skargi i wpisaniem wymienionego znaku towarowego do rejestru – obciążenie strony przeciwnej kosztami niniejszego postępowania oraz zobowiązanie OHIM do zwrotu kosztów niniejszej skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie taco meksykańskiego dla towarów z klasy 30 – Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 1 7 48  051

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-367/09: Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2011 r. — Tecnoprocess przeciwko Komisji (Skarga na bezczynność — Wezwanie do działania — Oczywista niedopuszczalność — Skarga o odszkodowanie — Związek przyczynowy — Oczywisty brak podstawy prawnej skargi)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/18

         Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2011 r. — Tecnoprocess przeciwko Komisji
   (Sprawa T-367/09) (1)

   (Skarga na bezczynność - Wezwanie do działania - Oczywista niedopuszczalność - Skarga o odszkodowanie - Związek przyczynowy - Oczywisty brak podstawy prawnej skargi)
   2011/C 282/33
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Tecnoprocess Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: A. Majoli, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Prete i A. Bordes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga, po pierwsze, o stwierdzenie bezczynności Komisji Europejskiej i Delegatury Unii Europejskiej w Nigerii oraz, po drugie, o odszkodowanie za szkodę rzekomo poniesioną w wyniku zarzucanej bezczynności.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona w części jako niedopuszczalna i w części jako oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej.

               2)

               Tecnoprocess Srl pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-533/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 28 grudnia 2006 r. — 02 Holdings Limited & 02 (UK) Limited przeciwko Hutchinson 3G UK Limited

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 28 grudnia 2006 r. — 02 Holdings Limited & 02 (UK) Limited przeciwko Hutchinson 3G UK Limited
   (Sprawa C-533/06)
   (2007/C 56/37)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Appeal
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona powodowa: 02 Holdings Limited & 02 (UK) Limited

      Strona pozwana: Hutchinson 3G UK Limited
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jeśli przedsiębiorca posługuje się w reklamie jego własnych towarów lub usług znakiem towarowym konkurenta w celu porównania cech (a w szczególności ceny) towarów lub usług przezeń sprzedawanych z cechami (a w szczególności ceną) towarów lub usług sprzedawanych przez tego konkurenta pod wskazanym wyżej znakiem towarowym w taki sposób, że nie dochodzi do wprowadzenia w błąd, ani też innego osłabienia podstawowej funkcji znaku towarowego, jaką jest wskazywanie na pochodzenie, takie posłużenie się znakiem towarowym objęte jest zakresem normowania art. 5 [ust. 1] lit. a) lub b) dyrektywy 89/104 (1)?

               2)

               Czy w sytuacji, gdy przedsiębiorca używa w reklamie porównawczej znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz konkurenta, użycie to musi być „niezbędne”, aby mogło być zgodne z art. 3a dyrektywy 84/450 (2) z późn zm., a jeśli tak, to jakie są kryteria oceny tej niezbędności?

               3)

               Jeśli wymagana jest niezbędność użycia, czy wymóg ten oznacza, iż nie jest dozwolone użycie oznaczenia, które nie będąc identycznym z zarejestrowanym znakiem towarowym, jest do niego bardzo podobne?

      (1)  Dz.U. L 40, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 250, str. 17.


title: Sprawa C-27/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 19 stycznia 2012 r. — TGB Limited przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 19 stycznia 2012 r. — TGB Limited przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-27/12)
   2012/C 98/25
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: TGB Limited

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dla celów art. 56 WE (obecnie: art. 63 TFUE) własny kraj lub terytorium zamorskie mogą być uważane za państwo trzecie, tak że w odniesieniu do przepływu kapitału pomiędzy państwem członkowskim a jego terytorium lub krajem zamorskim można stosować art. 56 WE?

               2)

                           a)

                           Czy — jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej — w niniejszym przypadku, w którym z dniem 1 stycznia 2002 r. podatek od dywidend pobierany u źródła z tytułu dywidendy wypłacanej, z tytułu posiadania udziałów, przez spółkę zależną, mającą siedzibę w Niderlandach, na rzecz jej spółki nadrzędnej, mającej siedzibę na Antylach Holenderskich został w porównaniu z rokiem 1993 podwyższony z 7,5 %, względnie 5 %, do 8,3 %, w ramach odpowiedzi na pytanie, czy dla celów 57 ust. 1 WE (obecnie: art. 64 ust. 1 TFUE) ma miejsce zwiększenie [ograniczenia] uwzględnić należy wyłącznie podwyższenie niderlandzkiego podatku pobieranego u źródła, czy też należy uwzględnić również, że w związku z podwyższeniem niderlandzkiego podatku pobieranego u źródła, począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r., organy antylijskie zwalniają z podatku dywidendy wypłacane z tytułu posiadania udziałów przez mającą siedzibę w Niderlandach spółkę zależną, podczas gdy wcześniej dywidendy te stanowiły element zysku opodatkowanego według stawki 2,4 3 %, względnie 5,5 %?

                           b)

                           Czy, jeżeli należy uwzględnić obniżenie podatku spowodowane na Antylach Holenderskich przez wprowadzenie wzmiankowanego w pytaniu 2a zwolnienia z podatku dywidend wypłacanych z tytułu posiadania udziałów, uwzględnić należy ponadto antylijskie uregulowania wykonawcze — w niniejszym przypadku antylijską praktykę orzeczniczą — które być może doprowadziły do tego, że faktycznie należny podatek od dywidend, wypłacanych przez spółkę zależną mającą siedzibę w Niderlandach, był przed dniem 1 stycznia 2002 r. — jak również już w roku 1993 — znacznie niższy niż 8,3 %?


title: Sprawa F-79/12: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/18

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-79/12)
   2012/C 319/33
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: J. Duvekot, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odwołaniu skarżącego ze stanowiska i obniżeniu kwoty emerytury w następstwie postępowania dyscyplinarnego wszczętego w sprawie naruszenia art. 11 regulaminu pracowniczego

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 września 2011 r.,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-415/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Nocera Inferiore — Włochy) — Lodato Gennaro & C. SpA przeciwko Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), SCCI (Pomoc państwa w zakresie zatrudnienia — Wytyczne dotyczące pomocy w zakresie zatrudnienia — Wytyczne w sprawie pomocy państwa na cele regionalne — Rozporządzenie (WE) nr 2204/2002 — Pojęcie tworzenie nowych miejsc pracy — Obliczenie zwiększenia ilości miejsc pracy)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Nocera Inferiore — Włochy) — Lodato Gennaro & C. SpA przeciwko Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), SCCI
   (Sprawa C-415/07) (1)

   (Pomoc państwa w zakresie zatrudnienia - Wytyczne dotyczące pomocy w zakresie zatrudnienia - Wytyczne w sprawie pomocy państwa na cele regionalne - Rozporządzenie (WE) nr 2204/2002 - Pojęcie „tworzenie nowych miejsc pracy” - Obliczenie zwiększenia ilości miejsc pracy)
   2009/C 141/15
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale ordinario di Nocera Inferiore

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lodato Gennaro & C. SpA

      Strona pozwana: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), SCCI

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale ordinario di Nocera Inferiore — Wykładnia rozporządzenia Komisji (WE) nr 2204/2002 z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia (Dz.U. L 337, s. 3) — Kontrola poszanowania przesłanek koniecznych do otrzymania pomocy — Weryfikacja zwiększenia ilości miejsc pracy — Sposób obliczenia

      Sentencja

   W celu weryfikacji, czy doszło do zwiększenia liczby miejsc pracy, wytyczne dotyczące pomocy w zakresie zatrudnienia powinny być interpretowane w ten sposób, że należy porównać średnią liczbę rocznych jednostek roboczych z roku poprzedzającego zatrudnienie ze średnią liczbą rocznych jednostek roboczych z roku następującego po zatrudnieniu.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-367/06: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/15

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-367/06)
   (2006/C 261/26)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: N. Yerrell, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (1) Zjednoczone Królestwo uchybiło swoim zobowiązaniom, ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy oraz

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 23 września 2005 r.

      (1)  Dz. U. L 235 z 23.9.2003, str. 10.


title: Sprawa C-610/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Stichting Brein/Ziggo BV, XS4ALL Internet BV (Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna i przemysłowa — Dyrektywa 2001/29/WE — Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych — Artykuł 3 ust. 1 — Publiczne udostępnianie — Pojęcie — Platforma wymiany online — Wymiana chronionych plików bez zezwolenia podmiotu praw autorskich)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Stichting Brein/Ziggo BV, XS4ALL Internet BV
   (Sprawa C-610/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna i przemysłowa - Dyrektywa 2001/29/WE - Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych - Artykuł 3 ust. 1 - Publiczne udostępnianie - Pojęcie - Platforma wymiany online - Wymiana chronionych plików bez zezwolenia podmiotu praw autorskich))
   (2017/C 277/09)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stichting Brein

      Strona pozwana: Ziggo BV, XS4ALL Internet BV

      Sentencja

   Pojęcie „publicznego udostępniania” w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym obejmuje ono zarządzanie w Internecie i udzielanie dostępu do platformy wymiany, która poprzez indeksację metadanych dotyczących utworów chronionych i udostępnianie wyszukiwarki umożliwia użytkownikom tej platformy wyszukanie tych utworów oraz ich wymianę w ramach sieci równorzędnej (peer-to-peer).

      (1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


title: Sprawa T-60/07: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/49

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-60/07)
   (2007/C 95/98)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/932/WE z dnia 14 grudnia 2006 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu EFOGR, sekcja „gwarancji”, w części będącej przedmiotem skargi;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Królestwo Hiszpanii kwestionuje zaskarżoną decyzję, ponieważ przewiduje ona korektę finansową w związku z nieprzestrzeganiem wymogów środowiskowych w zakresie wycofywania owoców i warzyw stanowiących paszę dla zwierząt w regionie Vanlecia w latach gospodarczych 2001, 2002 i 2003 w wysokości odpowiednio — 2.858.447,88 EUR, 4.357.238,89 EUR i 3.679.878,76 EUR.
   Na poparcie skargi strona skarżąca powołuje się na:

               —

               brak nieprawidłowości podniesionych przez Komisję, ponieważ sporne przepisy obowiązujące w regionie Valencia nie doprowadziły do powstania równoległego obiegu biodegradacji,

               —

               naruszenie zasady proporcjonalności przez nałożenie korekty finansowej, z tego względu że, po pierwsze, Komisja nie ustaliła rzeczywistej wysokości ryzyka finansowego po stronie EFOGR spowodowanego jakoby przez stwierdzone nieprawidłowości, a po drugie, kontrole przeprowadzone przez władze hiszpańskie w zakresie wycofywania produktów z przeznaczeniem na pasze dla zwierząt były znaczenie szersze niż wymagane przepisami wspólnotowymi,

               —

               tytułem zarzutu pomocniczego, częściowy brak podstawy dla zastosowanej korekty finansowej.


title: Sprawa C-2/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia. (Hiszpania) w dniu 2 stycznia 2017 r. – Instituto Nacional de la Seguridad Social/Tesorería General de la Seguridad Social i Jesús Crespo Rey

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia. (Hiszpania) w dniu 2 stycznia 2017 r. – Instituto Nacional de la Seguridad Social/Tesorería General de la Seguridad Social i Jesús Crespo Rey
   (Sprawa C-2/17)
   (2017/C 104/47)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Instituto Nacional de la Seguridad Social

      Druga strona postępowania: Tesorería General de la Seguridad Social, Jesús Crespo Rey

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy z zakresu wyrażenia „podstawa wymiaru składek w Hiszpanii, która jest czasowo najbliższa okresom odniesienia”, zawartego w załączniku XI [Hiszpania] pkt 2 do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), należy wyłączyć podstawy składki wynikające z wewnętrznego uregulowania hiszpańskiego, zgodnie z którym powracający pracownik migrujący, którego ostatnie rzeczywiste składki hiszpańskie były wyższe niż podstawy minimalne, może jedynie zawrzeć układ o utrzymaniu składek według podstaw minimalnych, natomiast gdyby był pracownikiem osiadłym, uzyskałby możliwość zawarcia takiego układu w odniesieniu do wyższych podstaw?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie i zgodnie z załącznikiem XI [Hiszpania] pkt 2 do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 29 kwietnia 2004 r., czy prawidłowymi środkami naprawienia szkody wyrządzonej pracownikowi migrującemu będą: uwzględnienie ostatnich, należycie zaktualizowanych, rzeczywistych składek hiszpańskich i uznanie okresu odprowadzania składek na podstawie układu o utrzymaniu składek za okres neutralny lub przerwę?

      (1)  Dz.U. 2004, L 166, s. 1.


title: Sprawa F-29/10: Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2010 r. — Lorenzo przeciwko EKES

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/59

         Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2010 r. — Lorenzo przeciwko EKES
   (Sprawa F-29/10)
   2010/C 179/103
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Guillermo Lorenzo (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niezaliczeniu skarżącego do urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania AD13 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2009.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego EKES, wydanej i ogłoszonej w dniu 30 czerwca 2009 r., o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania AD13 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2009;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego EKES z dnia 5 lutego 2010 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącego na postawie art. 90 ust. 2 regulaminu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-491/09: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2009 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/44

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2009 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-491/09)
   2010/C 37/62
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2009/721/WE z dnia 24 września 2009 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w części będącej przedmiotem skargi oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               1)

               Naruszenie, w odniesieniu do korekty finansowej w zakresie pomocy produkcyjnej dotyczącej oliwy z oliwek, art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999 (1) i art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 1290/2005 (2), ze względu na to, że zaskarżona decyzja stosuje te przepisy do sytuacji, do której nie znajdują one zastosowania, zważywszy fakt, że teoretycznie nieprawidłowości, na których opiera się Komisja uzasadniając przewidzianą w decyzji korektę, są niedostateczne.

               2)

               Brak, w zakresie korekty finansowej dotyczącej pomocy przeznaczonej na premie za owce i kozy, nieprawidłowości zarzucanych przez Komisję, z czego wynika, że zaskarżona decyzja naruszyła art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999 i art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 1290/2005, ze względu na to, że zaskarżona decyzja stosuje te przepisy do sytuacji, do której nie znajdują one zastosowania. W tym względzie skarżąca podnosi, że kontrole na miejscu zostały przeprowadzone w okresie przetrzymania, zgodnie z art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 2419/2001 (3) oraz, że problemy podniesione przez Komisję w związku z rejestrami gospodarstw rolnych i z brakiem uwag inspektorów dotyczących nieaktualnych rejestrów nie mają wpływu na określenie liczby zwierząt kwalifikujących się w gospodarstwie do przyznania premii przez cały okres przetrzymania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160 s. 103).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209 s. 1).

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U. L 327, s. 11).


title: Sprawa C-543/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Deutsche Telekom AG przeciwko Bundesrepublik Deutschland (Łączność elektroniczna — Dyrektywa 2002/22/WE — Artykuł 25 ust. 2 — Dyrektywa 2002/58/WE — Artykuł 12 — Świadczenie usług biura numerów i spisów abonentów telefonicznych — Nałożony na przedsiębiorstwo przydzielające numery telefoniczne obowiązek przekazania innym przedsiębiorstwom posiadanych przez siebie danych dotyczących abonentów przedsiębiorstw trzecich)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Deutsche Telekom AG przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-543/09) (1)

   (Łączność elektroniczna - Dyrektywa 2002/22/WE - Artykuł 25 ust. 2 - Dyrektywa 2002/58/WE - Artykuł 12 - Świadczenie usług biura numerów i spisów abonentów telefonicznych - Nałożony na przedsiębiorstwo przydzielające numery telefoniczne obowiązek przekazania innym przedsiębiorstwom posiadanych przez siebie danych dotyczących abonentów przedsiębiorstw trzecich)
   2011/C 194/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Deutsche Telekom AG

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      przy udziale: GoYellow GmbH, Telix AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 25 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51) oraz art. 12 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. L 201, s. 37) — Świadczenie usług spisu abonentów — Zakres obowiązku, nałożonego na przedsiębiorstwo przydzielające numery telefonu abonentom, udostępnienia innym przedsiębiorstwom wszelkich istotnych danych w celu wydania spisu abonentów lub świadczenia powszechnej usługi biura numerów — Dane dotyczące abonentów przedsiębiorstw trzecich

      Sentencja

               1)

               Artykuł 25 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym nakładającym na przedsiębiorstwo, które przydziela numery telefonu użytkownikom końcowym, obowiązek udostępnienia przedsiębiorstwom prowadzącym działalność polegającą na świadczeniu publicznie dostępnych usług biura numerów i spisu abonentów nie tylko posiadanych przez siebie danych dotyczących jego własnych abonentów, lecz również danych dotyczących abonentów przedsiębiorstw trzecich.

               2)

               Artykuł 12 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym zobowiązującym przedsiębiorstwo publikujące publiczne spisy abonentów do przekazania posiadanych przez nie danych osobowych abonentów innego dostawcy usług telefonicznych przedsiębiorstwu trzeciemu, którego działalność polega na publikowaniu drukowanego lub elektronicznego publicznego spisu abonentów lub na umożliwianiu uzyskiwania dostępu do takiego spisu za pośrednictwem usług biura numerów, bez uzależniania takiego przekazania od ponownej zgody abonentów, pod warunkiem jednak, że, po pierwsze, abonenci ci zostali poinformowani przed pierwszym umieszczeniem ich danych w publicznym spisie abonentów o jego przeznaczeniu oraz o tym, iż ich dane mogą zostać udostępnione innemu dostawcy usług telefonicznych, oraz, po drugie, że dane te po ich przekazaniu nie zostaną wykorzystane do celów innych niż te, dla których zostały zebrane w związku z ich pierwszym opublikowaniem.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-190/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Barcelona (Hiszpania) w dniu 15 kwietnia 2013 r. — Antonio Márquez Samohano przeciwko Universitat Pompeu Fabra

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Barcelona (Hiszpania) w dniu 15 kwietnia 2013 r. — Antonio Márquez Samohano przeciwko Universitat Pompeu Fabra
   (Sprawa C-190/13)
   2013/C 189/08
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Antonio Márquez Samohano

      Strona pozwana: Universitat Pompeu Fabra

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzula 5 porozumienia ramowego załączonego do dyrektywy Rady 1999/70/WE (1) z dnia 28 czerwca 1999 r. w sprawie pracy na czas określony powinna być interpretowana w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu prawnemu, takiemu jak art. 48 i 53 ustawy organicznej 6/2001 o uniwersytetach z dnia 21 grudnia 2001 r., które nie ustanawia ograniczenia czasowego dla kolejnych umów o pracę w sytuacji, gdy w prawie krajowym nie istnieje żaden środek zmierzający do zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę na czas określony zawieranych z profesorami uniwersyteckimi?

               2)

               Czy pojęcie „pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony” zdefiniowane w klauzuli 3 porozumienia ramowego załączonego do dyrektywy 1999/70/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się mu przepis taki jak ust. 1 § 2 piętnastego postanowienia dodatkowego statutu pracowników, który stanowi, iż wygaśnięcie jego umowy o pracę może nastąpić w przypadku obsadzenia przez administrację zajmowanego przez niego stanowiska pracy?

               3)

               Jeżeli właściwym środkiem zmierzającym do unikania i karania nadużyć przy wykorzystaniu kolejnych umów o pracę na czas określony w sektorze prywatnym jest w prawie krajowym przyznanie pracownikom, których uznano za pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, prawa do odszkodowania w przypadku wygaśnięcia umowy z przyczyn od nich niezależnych i brak jest jakiegokolwiek równorzędnego środka w sektorze publicznym, czy odpowiednim środkiem w rozumieniu klauzuli 5 porozumienia ramowego załączonego do dyrektywy 1999/70/WE jest środek, który przyznaje jednakowe prawo do ustawowego odszkodowania pracownikom sektora prywatnego zatrudnionym na czas nieokreślony jak i pracownikom administracji publicznej zatrudnionym na czas nieokreślony?

      (1)  Dz.U. L 175, s. 43


title: Sprawa C-100/15 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 kwietnia 2016 r. – Netherlands Maritime Technology Association/Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii (Odwołanie – Pomoc państwa – System wcześniejszej amortyzacji określonych aktywów nabytych w drodze leasingu finansowego – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa – Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Niewystarczający i niekompletny charakter badania – Obowiązek uzasadnienia – Selektywność)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/19

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 kwietnia 2016 r. – Netherlands Maritime Technology Association/Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-100/15 P) (1)

      ((Odwołanie - Pomoc państwa - System wcześniejszej amortyzacji określonych aktywów nabytych w drodze leasingu finansowego - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Niewystarczający i niekompletny charakter badania - Obowiązek uzasadnienia - Selektywność))
      (2016/C 211/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Netherlands Maritime Technology Association (przedstawiciele: K. Struckmann, Rechtsanwalt, G. Forwood, barrister)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i P. Němečková, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. A. Sampol Pucurull, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Netherlands Maritime Technology Association poza własnymi kosztami, również połowę kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii ponosi własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015


title: Sprawa T-184/06: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2006 r. — Komisja przeciwko Internet Commerce Network i Dane-Elec Memory

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/36

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2006 r. — Komisja przeciwko Internet Commerce Network i Dane-Elec Memory
   (Sprawa T-184/06)
   (2006/C 212/65)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: L. Ström, pełnomocnik, wspierany przez P. Elvingera, adwokata)

      Strona pozwana: Internet Commerce Network i Dane-Elec Memory
   Żądania strony skarżącej

               —

               wezwanie stron w celu ich pojednania, albo

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną oraz

               —

               tytułem żądania głównego zasądzenie od spółki Dane-Elec Memory wypłaty na rzecz Komisji kwoty 55 878 euro powiększonej o odsetki za zwłokę z tytułu gwarancji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, zasądzenie od spółki ICN zwrotu zaliczki w kwocie 55 878 euro wypłaconej przez Komisję powiększonej o odsetki za zwłokę z tytułu niewykonania zobowiązań umownych tej spółki w ramach projektu Crossemarc;

               —

               obciążenie strony przegrywającej sprawę kosztami postępowania zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu;

               —

               zarządzenie niezwłocznego wykonania wyroku, niezależnie od odwołania i bez kaucji;

               —

               zastrzeżenie dla skarżącej wszelkich innych uprawnień i środków procesowych, a w szczególności prawa do podwyższenia żądanej kwoty.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wspólnota Europejska, reprezentowana przez Komisję, zawarła w dniu 28 lutego 2001 r., między innymi ze spółką Internet Commerce Network (ICN), umowę IST-2000-25366 w celu wdrożenia i wykonania projektu „Cross-lingual Multi Agent Retail Comparison — Crossemarc” w ramach programu badawczego, rozwojowego i pokazowego w dziedzinie technologii społeczeństwa informacyjnego (IST) 1998-2002 (1). Listem gwarancyjnym podpisanym w dniu 1 września 2000 r. spółka Dane-Elec Memory, spółka-matka ICN, udzieliła gwarancji wykonania zobowiązań umownych tej ostatniej wobec Komisji w ramach umowy IST-2000-25366.
   Komisja wypłaciła kontrahentom biorącym udział w projekcie, w tym ICN, zaliczkę na poczet wynagrodzenia za pośrednictwem koordynatora projektu, NCSR „Demokritos”. Następnie koordynator zażądał od ICN jej części projektu, zgodnie z określonym w nim podziałem zadań. Część ta nie została wykonana, a przedstawiciel ICN poinformował koordynatora o napotkanych przez tę spółkę trudnościach finansowych, w związku z czym ten ostatni zwrócił się do spółki Dane-Elec Memory, gwaranta zobowiązań ICN. Prezes spółki Dane-Elec Memory poinformował, że ICN zamierza wycofać się z projektu i zwrócić zaliczkę. Nie otrzymawszy potwierdzenia wycofania z projektu i zapewnienia zwrotu zaliczki na piśmie, koordynator projektu oraz Komisja zażądały od ICN zwrotu wypłaconej zaliczki. Ponieważ żądanie to pozostało bez odpowiedzi, zwrócono się do Dane-Elec Memory o wypłatę z tytułu gwarancji, zgodnie z jej zobowiązaniami zawartymi w liście gwarancyjnym. Odmówiła ona wypłaty z tytułu gwarancji, z tego względu, że Komisja nie udowodniła niewykonania zobowiązań umownych. Odmowa ta została potwierdzona, mimo że Komisja uzasadniła swoje żądanie.
   Na podstawie klauzuli pojednawczej zawartej w umowie IST-2000-25366 wiążącej ICN z Komisją oraz w liście gwarancyjnym wydanym przez Dane-Elec Memory na rzecz Komisji ta ostatnia wniosła skargę w niniejszej sprawie, mającą na celu zasądzenie od Dane-Elec Memory wypłaty na rzecz Komisji kwoty zaliczki wypłaconej ICN powiększonej o odsetki za zwłokę z tytułu gwarancji. Tytułem żądania ewentualnego skarżąca wnosi o zasądzenie od spółki ICN zwrotu zaliczki wypłaconej przez Komisję powiększonej o odsetki za zwłokę z tytułu niewykonania zobowiązań umownych tej spółki w ramach projektu Crossemarc.

      (1)  Zaproszenie do skladania ofert opublikowane w Dz.U. 1999, C 12, str.5


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie C-39/04 Laboratoires Fournier SA przeciwko Direction des vérifications nationales et internationales (wniosek tribunal administratif de Dijon o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Ulga podatkowa na badania naukowe)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawie C-39/04 Laboratoires Fournier SA przeciwko Direction des vérifications nationales et internationales (1) (wniosek tribunal administratif de Dijon o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług - Przepisy podatkowe - Podatek dochodowy od osób prawnych - Ulga podatkowa na badania naukowe)
   (2005/C 115/14)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-39/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez tribunal administratif de Dijon (Francja), postanowieniem z dnia 30 grudnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 2 lutego 2004 r., w postępowaniu: Laboratoires Fournier SA przeciwko Direction des vérifications nationales et internationales, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J.- P. Puissochet, S. von Bahr (sprawozdawca), J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 10 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Przepisy Państwa Członkowskiego zastrzegające prawo do ulgi podatkowej z tytułu badań naukowych jedynie dla projektów badawczych przeprowadzanych na terenie tego Państwa Członkowskiego są sprzeczne z art. 49 WE.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004