title: Sprawa T-456/11: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — ICdA i inni przeciwko Komisji

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/27

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — ICdA i inni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-456/11)
   2011/C 298/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: International Cadmium Association (Bruksela, Belgia), Rockwood Pigments (UK) Ltd (Stoke-on-Trent, Zjednoczone Królestwo) oraz James M Brown Ltd (Stoke-on-Trent, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Cana i K. Van Maldegem, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w zakresie, w jakim ogranicza on wykorzystywanie barwników kadmowych w tworzywach sztucznych, innych niż tworzywa sztuczne, w odniesieniu do których użycie takich barwników było zabronione przed wydaniem spornego aktu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności zaskarżonego rozporządzenia z art. 137 ust. 1 lit. a) i art. 68-71 rozporządzenia nr 1907/2006 (1).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący oparcia zaskarżonego rozporządzenia na oczywistym błędzie w ocenie.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący niezgodności zaskarżonego rozporządzenia z zasadami pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący niezgodności zaskarżonego rozporządzenia z rozporządzeniem nr 1907/2006 w zakresie, w jakim ustanawia ograniczenia w odniesieniu do określonej kategorii substancji, które nie zostały poddane ocenie indywidualnej.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący niezgodności zaskarżonego rozporządzenia z porozumieniem TBT.

               6)

               Zarzut szósty oparty na naruszeniu uprawnień procesowych skarżących przez wydanie zaskarżonego rozporządzenia.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący niedostatecznego uzasadnienia zaskarżonego rozporządzenia, wbrew wymogom art. 296 TFEU.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczący niezgodności zaskarżonego rozporządzenia z zasadą proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).


title: Sprawa C-75/07: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/20

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-75/07)
   (2007/C 95/35)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: B. Stromsky, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/82/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych (1), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 3 tej dyrektywy;
               posiłkowo:
               stwierdzenie, że nie przekazując do wiadomości Komisji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/82/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 3 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2004/28/WE upłynął w dniu 30 października 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 136, str. 58.


title: Sprawa C-284/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Landesgericht für ZRS Wien, wydanego dnia 7 czerwca 2004 r., w sprawie T-Mobile Austria GmbH przeciwko Republice Austrii

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Landesgericht für ZRS Wien, wydanego dnia 7 czerwca 2004 r., w sprawie T-Mobile Austria GmbH przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-284/04)
   (2004/C 262/24)
   Dnia 1 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Landesgericht für ZRS Wien (Sąd Okręgowy do Spraw Cywilnych, Wiedeń, Austria) wydanego dnia 7 czerwca 2004 r. w sprawie T-Mobile Austria GmbH przeciwko Republice Austrii. Landesgericht für ZRS Wien zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 4 ust. 5 akapit trzeci w zw. z załącznikiem D Z 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (zwanej dalej: „szóstą dyrektywą”) należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku przyznania przez Państwo Członkowskie praw do wykorzystywania częstotliwości dla systemów telefonii komórkowej w standardzie UMTS/IMT-2000, GSM-DCS-1800 i TETRA (zwanych dalej: „prawami do wykorzystywania częstotliwości dla systemów telefonii komórkowej”) za opłatą z tytułu wykorzystywania częstotliwości chodzi o działalność w dziedzinie telekomunikacji?

               2)

               Czy art. 4 ust. 5 akapit trzeci szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, iż Państwo Członkowskie, którego prawo krajowe nie przewiduje kryterium działalności na skalę „tak niewielką […], iż […] bez znaczenia”, określonego w art. 4 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy (zasada de minimis), jako przesłanki dla uznania bądź nieuznania za podatnika, zatem w każdym przypadku należy je traktować jako podatnika w odniesieniu do wszelkiej działalności w zakresie telekomunikacji niezależnie od tego, czy skala takiej działalności jest niewielka i tym samym bez znaczenia?

               3)

               Czy art. 4 ust. 5 akapit trzeci szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, iż przyznanie przez Państwo Członkowskie praw do wykorzystywania częstotliwości dla systemów telefonii komórkowej w zamian za opłaty z tytułu wykorzystywania częstotliwości w łącznej wysokości 831 595 241,10 EUR (UMTS/IMT 2000) lub 98 108 326,00 EUR (kanały DCS-1800) bądź 4 832 743,47 EUR (TETRA) należy traktować jako działalność na znaczną skalę, wobec czego Państwo Członkowskie w odniesieniu do tej działalności jest uważane za podatnika?

               4)

               Czy art. 4 ust. 5 akapit drugi szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, iż sytuacja, w której Państwo Członkowskie przyznając prawa do wykorzystywania częstotliwości dla systemów telefonii komórkowej za opłatą w łącznej wysokości 831 595 241,10 EUR (UMTS/IMT 2000) lub 98 108 326,00 EUR (kanały DCS-1800) bądź 4 832 743,47 EUR (TETRA) nie opodatkowuje tych opłat podatkiem od wartości dodanej, podczas gdy osoby prywatne oferujące takie częstotliwości muszą opodatkować tę działalność podatkiem od wartości dodanej, prowadziłaby do znaczącego zakłócenia konkurencji?

               5)

               Czy art. 4 ust. 5 akapit pierwszy szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, iż działalność Państwa Członkowskiego, które przyznaje przedsiębiorcom telefonii komórkowej prawa do wykorzystywania częstotliwości dla systemów telefonii komórkowej w taki sposób, że najpierw w postępowaniu przetargowym ustala najwyższą cenę za opłatę z tytułu wykorzystywania częstotliwości, po czym częstotliwości zostają przydzielone osobie oferującej najwyższą cenę, nie jest wykonywana w ramach władzy publicznej, wobec czego Państwo Członkowskie uważane jest za podatnika w odniesieniu do tej działalności i to niezależnie od charakteru prawnego aktu, na mocy którego następuje przydział częstotliwości zgodnie z prawem krajowym Państwa Członkowskiego?

               6)

               Czy art. 4 ust. 2 szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że opisana w pytaniu piątym działalność polegająca na przyznaniu przez Państwo Członkowskie praw do wykorzystywania częstotliwości dla systemów telefonii komórkowej powinna być traktowana jako działalność gospodarcza i tym samym Państwo Członkowskie jest uważane za podatnika w odniesieniu do tej działalności?

               7)

               Czy szóstą dyrektywę należy interpretować w ten sposób, że w przypadku ustalonych opłat z tytułu wykorzystywania częstotliwości za przyznanie praw do wykorzystywania częstotliwości dla systemów telefonii komórkowej chodzi o opłaty brutto (które zawierają już podatek od wartości dodanej) czy też o opłaty netto (do których jeszcze może być doliczony podatek od wartości dodanej)?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa T-241/07: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2007 r. — Buzzi Unicem SpA przeciwko Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/44

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2007 r. — Buzzi Unicem SpA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-241/07)
   (2007/C 211/82)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Buzzi Unicem SpA (przedstawiciele: adwokaci C. Viviani i M. Vellano)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 maja 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, zgłoszonego przez Włochy zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE, z powodu naruszenia traktatu WE oraz zasad i przepisów prawa przyjętych w ramach jego stosowania, w zakresie, w jakim nakłada ona obowiązek zmiany krajowego planu rozdziału w taki sposób, że nie są dopuszczalne działania racjonalizatorskie mające na celu umożliwienie operatorowi zatrzymania części przydzielonych uprawnień w przypadku „zamknięcia z powodu procesów racjonalizacji produkcji” (art. 1 ust. 4 i art. 2 ust. 4 decyzji)

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji stwierdza się, że krajowy plan rozdziału zgłoszony przez Włochy pismem z dnia 15 grudnia 2006 r. jest niezgodny z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE.
   Szczególnie kwestionowany punkt dotyczy umożliwienia operatorowi zatrzymania części uprawnień w przypadku zamknięcia instalacji produkcyjnych lub części tych instalacji z powodu procesów racjonalizatorskich.
   W uzasadnieniu swoich żądań skarżąca podnosi:

               —

               Pozwana błędnie przyjmuje za podstawę swoją własną krytyczną ocenę „dostosowania przydziałów” i wyklucza możliwość tzw. „dostosowań ex post”. W tym względzie należy przyznać, że taki rodzaj dostosowań zakłóca rynek, niesie niepewność dla przedsiębiorstw i narusza kryterium nr 10 załącznika III wspomnianej dyrektywy. Chodzi jednak raczej o to, aby zapobiec utracie posiadania przydzielonych uprawnień i tym samym utracie możliwości prawnej rozporządzania nimi poprzez wykorzystanie w innych instalacjach. Co do istoty należy unikać zakłócania wolnej organizacji i stosowania prawa podmiotowego przedsiębiorstwa, co narusza też zasady logiki, proporcjonalności i ochrony środowiska i konkurencji zgodnie z art. 5, art. 174 i art. 157 WE.

               —

               Zaskarżona decyzja jest ponadto sprzeczna pod względem założeń logicznych, na których się opiera. Komisja przyznaje w motywie czwartym, że dyrektywa nie uwzględnia umożliwienia państwom członkowskim dokonywania dostosowań, o ile nie miąłby one mocy wstecznej i nie spowodowały trudności dla funkcjonowania systemu wspólnotowego. W niniejszym przypadku operator instalacji, która jest zamykana, jest nadal obecny na rynku i prowadzi działalność w innych zatwierdzonych instalacjach. Zdaniem samej Komisji możliwe jest z tego powodu „dostosowanie przydziału”.

               —

               Pozwana nie przedstawiła logicznych wyjaśnień, które miały doprowadzić do tego, że krytykowany mechanizm jest niedopuszczalny jako „dostosowanie ex post”.

               —

               Naruszenie zasady równego traktowania w świetle przepisów decyzji Komisji dotyczącej zatwierdzenia krajowego planu rozdzielania Zjednoczonego Królestwa.


title: Sprawa C-289/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-376/06, Legris Industries przeciwko Komisji, wniesione w dniu 9 czerwca 2011 r. przez Legris Industries SA

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-376/06, Legris Industries przeciwko Komisji, wniesione w dniu 9 czerwca 2011 r. przez Legris Industries SA
   (Sprawa C-289/11 P)
   2011/C 252/31
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Legris Industries SA (przedstawiciele: A. Wachsmann i S. Thibault-Liger, avocates)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

                     tytułem głównym

                           —

                           uchylenie, na podstawie art. 256 TFUE i art. 56 protokołu nr 3 w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w całości wyroku Sądu z dnia 24 marca 2011 r. w sprawie T-376/06 Legris Industries przeciwko Komisji Europejskiej;

                           —

                           uwzględnienie żądań przedstawionych przez Legris Industries SA przed Sądem w pierwszej instancji;

                           —

                           w konsekwencji

                                       —

                                       stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F-1/38.121) — Złącza), w zakresie w jakim dotyczy ona Legris Industries SA, jak również uzasadnienia jej sentencji, w zakresie w jakim decyzja ta nakłada na Legris Industries SA grzywnę ze względu na przypisanie Legris Industries SA praktyk obciążających Comap, oraz

                                       —

                                       uznanie pism, żądań i wniosków Comap przeciwko wspomnianej decyzji Komisji Europejskiej za pisma, żądania i wnioski Legris Industries SA;

               —

                     tytułem posiłkowym
                   — uchylenie, na podstawie art. 261 TFUE, grzywny w wysokości 46,8 mln EUR nałożonej w art. 2 lit. g) wspomnianej decyzji Komisji na Legris Industries SA, w tym 18,56 mln EUR solidarnie z Comap, lub obniżenie, na podstawie art. 261 TFUE, tej grzywny w wysokości 46,8 mln EUR do kwoty właściwej;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji całością kosztów postępowania, w tym kosztami postępowania przed Sądem poniesionymi przez Legris Industries SA.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie przedstawia cztery zarzuty na jego poparcie.
   W ramach zarzutu pierwszego Legris Industries podnosi naruszenie prawa do niezależnego i bezstronnego sądu ze względu na to, że Sąd ograniczył przeprowadzenie kontroli decyzji Komisji — instytucji łączącej funkcje śledcze i funkcje w zakresie nakładania sankcji — do oczywistych naruszeń prawa oraz oczywistych błędów dotyczących okoliczności faktycznych, nie wykonując nieograniczonego prawa do orzekania na podstawie dokładnego zbadania okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności przedstawionych dowodów.
   W ramach zarzutu drugiego, na który składają się trzy części, wnosząca odwołanie podnosi naruszenie zasad dotyczących przypisania spółce dominującej naruszenia art. 101 TFUE obciążającego jej spółkę zależną. Najpierw w części pierwszej tego zarzutu wnosząca odwołanie wskazuje, że zastosowanie wobec niej de facto niepodważalnego domniemania odpowiedzialności za praktyki jej spółki zależnej Comap jest niedopuszczalne w świetle prawa Unii, ze względu na represyjny charakter nałożonej na nią sankcji. Następnie w części drugiej zarzutu wnosząca odwołanie twierdzi, że zastosowanie wobec niej tego de facto niepodważalnego domniemania odpowiedzialności wynika z nieuwzględnienia jej argumentów przez Sąd w oparciu o niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie. Wreszcie w części trzeciej zarzutu wnosząca odwołanie powołuje się na niezgodność z orzecznictwem zmierzającym do wykluczenia zastosowania domniemania odpowiedzialności wobec holdingów finansowych nieprowadzących działalności operacyjnej, oraz naruszenie zasady równego traktowania i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.
   W ramach zarzutu trzeciego spółka dominująca zarzuca naruszenie zasad równego traktowania, zasady odpowiedzialności osobistej i zasady indywidualizacji kar wynikające z odmowy przez Sąd umożliwienia wnoszącej odwołanie powołania się na zarzuty dotyczące stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji podniesione przez jej spółkę zależną Comap, przy jednoczesnym uznaniu wnoszącej odwołanie za odpowiedzialną za praktyki obciążające Comap.
   Wreszcie w ramach zarzutu czwartego i ostatniego wnosząca odwołanie żąda, aby Trybunał uwzględnił w odniesieniu do niej skutki ewentualnego uchylenia wyroku w sprawie Comap na podstawie zarzutów podniesionych przez Comap w jej odwołaniu.


title: Sprawa T-513/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 11 września 2008 r. w sprawie F-135/07 Smadja przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 listopada 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/50

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 11 września 2008 r. w sprawie F-135/07 Smadja przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 listopada 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-513/08 P)
   (2009/C 44/88)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Herrmann i D. Martin, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Daniele Smadja (Nowe Delhi, Indie)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 11 września 2008 r. w sprawie F-135/07;

               —

               oddalenie skargi wniesionej przez D. Smadję;

               —

               obciążenie każdej ze stron własnymi kosztami postępowania w instancji odwoławczej oraz przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszym odwołaniu Komisja żąda uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 11 września 2008 r. wydanego w sprawie F-135/07 Smadja przeciwko Komisji, w którym SSP stwierdził nieważności decyzji Komisji z dnia 21 grudnia 2006 r. dokonującej zaszeregowania skarżącej w pierwszej instancji do grupy A*15, stopień 1 w następstwie wydania przez Sąd Pierwszej Instancji wyroku w sprawie T-218/02 Napoli Buzzanca przeciwko Komisji.
   Na poparcie odwołania Komisja powołuje jeden zarzut dotyczący naruszenia prawa w ramach wykładni zasady proporcjonalności.
   Podzieliwszy zarzut na trzy części Komisja stwierdza, że:

               —

               na zasadę proporcjonalności nie można powoływać się, w sytuacji gdy przepisy regulaminowe takie jak art. 3 i 4 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich zakazują Komisji wydawania decyzji o powołaniu obowiązujących z mocą wsteczną;

               —

               zasada proporcjonalności nie może doprowadzić do zaprzeczenia powagi rzeczy osądzonej wiążącej wyroki Sądu Pierwszej Instancji;

               —

               na zasadę proporcjonalności nie można powoływać się, w sytuacji gdy przepisy regulaminowe takie jak art. 5 ust. 5 załącznika XIII w związku z art. 46 ust. 1 lit. a) regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich wykluczają w przypadku niniejszej sprawy zaszeregowanie do stopnia wyższego niż stopień 1.


title: Sprawa C-299/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landessozialgericht Nordrhein-Westfalen – Niemcy) – Vestische Arbeit Jobcenter Kreis Recklinghausen/Jovanna García-Nieto, Joel Pena Cuevas, Jovanlis Pena Garcia, Joel Luis Pena Cruz (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ osób — Obywatelstwo Unii — Równość traktowania — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 24 ust. 2 — Świadczenia z zakresu pomocy społecznej — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Artykuły 4 i 70 — Specjalne nieskładkowe świadczenia pieniężne — Wyłączenie obywateli państwa członkowskiego przez trzy pierwsze miesiące pobytu w przyjmującym państwie członkowskim)

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landessozialgericht Nordrhein-Westfalen – Niemcy) – Vestische Arbeit Jobcenter Kreis Recklinghausen/Jovanna García-Nieto, Joel Pena Cuevas, Jovanlis Pena Garcia, Joel Luis Pena Cruz
   (Sprawa C-299/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ osób - Obywatelstwo Unii - Równość traktowania - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 24 ust. 2 - Świadczenia z zakresu pomocy społecznej - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuły 4 i 70 - Specjalne nieskładkowe świadczenia pieniężne - Wyłączenie obywateli państwa członkowskiego przez trzy pierwsze miesiące pobytu w przyjmującym państwie członkowskim))
   (2016/C 145/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landessozialgericht Nordrhein-Westfalen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vestische Arbeit Jobcenter Kreis Recklinghausen

      Strona pozwana: Jovanna García-Nieto, Joel Pena Cuevas, Jovanlis Pena Garcia, Joel Luis Pena Cruz

      Sentencja

   Artykuł 24 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1244/2010 z dnia 9 grudnia 2010 r. należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które wyklucza z kręgu osób uprawnionych do niektórych „specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych” w rozumieniu art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004, stanowiących jednocześnie „świadczenie z zakresu pomocy społecznej” w rozumieniu art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38, obywateli innych państw członkowskich znajdujących się w sytuacji takiej jak wskazana w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 315 z 19.9.2014 r.


title: Sprawa T-639/13: Postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2015 r. – Watch TV/Rada

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/67

         Postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2015 r. – Watch TV/Rada
   (Sprawa T-639/13) (1)

   (2015/C 138/86)
   Język postępowania: francuski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa C-260/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 19 marca 2015 r. w sprawie T-413/13, City Cycle Industries/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 1 czerwca 2015 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 19 marca 2015 r. w sprawie T-413/13, City Cycle Industries/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 1 czerwca 2015 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-260/15 P)
   (2015/C 254/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, pełnomocnik, R. Bierwagen, C. Hipp, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: City Cycle Industries, Komisja Europejska, Maxcom Ltd

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Rada wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 19 marca 2015 r. doręczonego Radzie w dniu 23 marca 2015 r. w sprawie T-413/13 City Cycle Industries/Rada Unii Europejskiej;

               —

               oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji przez City Cycle Industries o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia (1); oraz

               —

               obciążenie City Cycle Industries kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

         tytułem żądania ewentualnego,

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd dokonał błędnej interpretacji art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego (2) orzekając, że Rada nie posiadała dostatecznych dowodów, aby uznać, iż skarżąca dokonywała przeładunku. Wykładnia Sądu w zakresie przesłanek jakie muszą spełniać poszczególne przedsiębiorstwa w celu zwolnienia ich z rozszerzonych środków jest sprzeczna z systematyką art. 13 rozporządzenia podstawowego (zarzut pierwszy).
   Twierdzenie Sądu, że na podstawie dokumentów przedłożonych Sądowi, Rada nie posiadała dowodów pozwalających jej na stwierdzenie w zaskarżonym rozporządzeniu, że skarżąca dokonywała przeładunku, nie jest odpowiednio uzasadnione. Ponadto, wbrew temu co stwierdzono w zaskarżonym wyroku, zważywszy, że występowanie przeładunku zostało prawidłowo wykazane na poziomie krajowym, a wniosek skarżącej o zastosowanie zwolnienia nie był uzasadniony, jedyny wniosek jaki Rada a następnie Sąd mogli wysnuć na postawie tych okoliczności, obejmował twierdzenie, że skarżąca dokonywała przeładunku. Sąd przyjmując odmienny wniosek przeinaczył fakty (zarzut drugi).

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 501/2013 z dnia 29 maja 2013 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 990/2011 na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji (Dz.U. L 153, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51)


title: Sprawa T-425/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 grudnia 2008 r. — KODA przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Decyzja Komisji nakazująca zaprzestanie praktyki uzgodnionej w dziedzinie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/36

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 grudnia 2008 r. — KODA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-425/08 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Decyzja Komisji nakazująca zaprzestanie praktyki uzgodnionej w dziedzinie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   (2009/C 32/70)
   Język postępowania: duński
   Strony

      Strona skarżąca: KODA (Kopenhaga, Dania) (przedstawiciele: K. Dyekjær i J. Borum, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i N. Rasmussen, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania art. 4 ust. 2 i 3 decyzji Komisji C (2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-140/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Pensionsversicherungsanstalt przeciwko Peterowi Breyowi (Swobodny przepływ osób — Obywatelstwo Unii — Dyrektywa 2004/38/WE — Prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) — Osoba niemająca już statusu pracownika najemnego lub osoby pracującej na własny rachunek — Uprawniony do emerytury — Warunek zasobów wystarczających, aby nie stanowić obciążenia dla „systemu pomocy społecznej” przyjmującego państwa członkowskiego — Wniosek o specjalne nieskładkowe świadczenie pieniężne — Dodatek wyrównawczy przeznaczony do uzupełnienia emerytury — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Artykuł 3 ust. 3 i art. 70 — Właściwość państwa członkowskiego miejsca zamieszkania — Przesłanki przyznania — Prawo legalnego pobytu na terytorium krajowym — Zgodność z prawem Unii)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/26

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Pensionsversicherungsanstalt przeciwko Peterowi Breyowi
   (Sprawa C-140/12) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Obywatelstwo Unii - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - Osoba niemająca już statusu pracownika najemnego lub osoby pracującej na własny rachunek - Uprawniony do emerytury - Warunek zasobów wystarczających, aby nie stanowić obciążenia dla „systemu pomocy społecznej” przyjmującego państwa członkowskiego - Wniosek o specjalne nieskładkowe świadczenie pieniężne - Dodatek wyrównawczy przeznaczony do uzupełnienia emerytury - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 3 ust. 3 i art. 70 - Właściwość państwa członkowskiego miejsca zamieszkania - Przesłanki przyznania - Prawo legalnego pobytu na terytorium krajowym - Zgodność z prawem Unii)
   2013/C 344/43
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pensionsversicherungsanstalt

      Strona pozwana: Peter Brey

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtschof — Wykładnia art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158. s. 77) — Prawo obywatela Unii, który zaprzestał aktywności zawodowej, do trwającego dłużej niż trzy miesiące pobytu na terytorium innego państwa członkowskiego — Sytuacja, w której wskazany obywatel otrzymuje rentę niższą od minimum egzystencji w przyjmującym państwie członkowskim, wobec czego wystąpił on o przyznanie dodatku wyrównawczego („Ausgleichszulage”), specjalnego świadczenia pieniężnego o charakterze nieskładkowym

      Sentencja

   Prawo Unii, wynikające w szczególności z art. 7 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 4 oraz art. 24 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego — takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym — które nawet w odniesieniu do okresu po upływie pierwszych trzech miesięcy pobytu wyklucza w każdych okolicznościach i w sposób automatyczny przyznanie świadczenia takiego jak dodatek wyrównawczy przewidziany w § 292 ust. 1 Allgemeines Sozialversicherungsgesetz (powszechnej ustawy o ubezpieczeniu społecznym), zmienionej począwszy od dnia 1 stycznia 2011 r. przez Budgetbegleitgesetz 2011 (ustawę budżetową na rok 2011), obywatelowi innego państwa członkowskiego, który nie jest czynny zawodowo, na tej podstawie, że mimo wydania mu zaświadczenia o rejestracji nie spełnia on przesłanek korzystania z prawa do legalnego pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące na terytorium pierwszego państwa ze względu na to, że istnienie takiego prawa pobytu jest uzależnione od wymogu posiadania przez tego obywatela zasobów wystarczających do tego, by nie ubiegać się o wspomniane świadczenie.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa C-240/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-240/08) (1)

   (2009/C 55/37)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa F-79/13: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2013 r. — ZZ przeciwko EMCDDA

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/22

         Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2013 r. — ZZ przeciwko EMCDDA
   (Sprawa F-79/13)
   2014/C 31/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji w sprawie wniosku strony skarżącej o stwierdzenie, że przełożony stosował mobbing oraz decyzji w sprawie nieprzedłużenia ze stroną skarżącą umowy o pracę, a w konsekwencji o przeprowadzenie ponownego bezstronnego dochodzenia oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji dyrektora z dnia 11 września 2012 r. w sprawie wniosku strony skarżącej;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia ze stroną skarżącą umowy o pracę z dnia 14 września 2012 r.;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji przewodniczącego zarządu z dnia 13 maja 2013 r. i decyzji dyrektora z dnia 25 czerwca 2013 r. oddalających zażalenie strony skarżącej;

               —

               W konsekwencji przeprowadzenie ponownego, prawidłowego, bezstronnego dochodzenia;

               —

               Naprawienie szkody poniesionej przez stronę skarżącą, szacowanej na 430 202 EUR;

               —

               Naprawienie krzywdy doznanej przez stronę skarżącą, szacowanej na 120 000 EUR;

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-439/13 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 listopada 2015 r. – Elitaliana SpA/Eulex Kosowo [Odwołanie — Zamówienia publiczne na usługi — Wspólne działanie 2008/124/WPZiB — Przetarg dotyczący wsparcia śmigłowca na potrzeby misji Eulex Kosowo — Odwołanie od decyzji o udzieleniu zamówienia — Artykuł 24 ust. 1 akapit drugi TUE — Artykuł 275 akapit pierwszy TFUE — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) — Właściwość Trybunału — Artykuł 263 akapit pierwszy TFUE — Pojęcie „organu lub jednostki organizacyjnej Unii” — Środki, które można przypisać Komisji Europejskiej — Usprawiedliwiony błąd]

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 listopada 2015 r. – Elitaliana SpA/Eulex Kosowo
   (Sprawa C-439/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Zamówienia publiczne na usługi - Wspólne działanie 2008/124/WPZiB - Przetarg dotyczący wsparcia śmigłowca na potrzeby misji Eulex Kosowo - Odwołanie od decyzji o udzieleniu zamówienia - Artykuł 24 ust. 1 akapit drugi TUE - Artykuł 275 akapit pierwszy TFUE - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) - Właściwość Trybunału - Artykuł 263 akapit pierwszy TFUE - Pojęcie „organu lub jednostki organizacyjnej Unii” - Środki, które można przypisać Komisji Europejskiej - Usprawiedliwiony błąd])
   (2016/C 016/02)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Elitaliana SpA (przedstawiciel: R. Colagrande, avvocato)

      Druga strona postępowania: Eulex Kosowo (przedstawiciel: G. Brosadola Pontotti, Solicitor)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Elitaliana SpA zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 304 z 19.10.2013.


title: Sprawa C-250/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės (Litwa) w dniu 20 maja 2011 r. — Lietuvos geležinkeliai AB przeciwko Vilniaus teritorinė muitinė, Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės (Litwa) w dniu 20 maja 2011 r. — Lietuvos geležinkeliai AB przeciwko Vilniaus teritorinė muitinė, Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-250/11)
   2011/C 226/27
   Język postępowania: litewski

      Sąd krajowy

   Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lietuvos geležinkeliai AB

      Strona pozwana: Vilniaus teritorinė muitinė, Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy określone w art. 112 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 918/83 (1) i w art. 107 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1186/2009 (2) zwolnienie z należności celnych przywozowych należy rozumieć w ten sposób, że odnosi się ono do pojazdów mechanicznych [motorinės transporto priemonės], które są lokomotywami?

               2)

               Czy określone w art. 82 ust. 1 lit. a) dyrektywy 83/181/EWG i w art. 84 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/132/WE zwolnienie od podatku od wartości dodanej należy rozumieć w ten sposób, że odnosi się ono do pojazdów mechanicznych [motorinės transporto priemonės], które są lokomotywami?

               3)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy przepisy prawne takie jak określone w art. 82 ust. 1 lit. a) dyrektywy 83/181/EWG (3) i w art. 84 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/132/WE (4) należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwu członkowskiemu ograniczania przypadków zwolnień z podatku VAT od importu w odniesieniu do paliw poprzez ustalanie, iż takie zwolnienie ma zastosowanie wyłącznie do paliwa, które dopuszczone jest na obszar Unii Europejskiej w standardowych zbiornikach pojazdów samochodowych i niezbędne jest do działania tych pojazdów?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.U. L 105, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.U. L 234, s. 23).

      (3)  Dyrektywa Rady 83/181/EWG z dnia 28 marca 1983 r. określająca zakres art. 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy 77/388/EWG w odniesieniu do zwolnienia z podatku od wartości dodanej na przywóz finalny niektórych towarów (Dz.U. L 105, s. 38).

      (4)  Dyrektywa Rady 2009/132/WE z dnia 19 października 2009 r. określająca zakres stosowania art. 143 lit. b) i c) dyrektywy 2006/112/WE w odniesieniu do zwolnienia z podatku od wartości dodanej przy ostatecznym imporcie niektórych towarów (Dz.U. L 292, s. 5).


title: Sprawa T-690/14: Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2015 r. – Sony Computer Entertainment Europe/OHIM – Marpefa (Vieta) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy Vieta — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Charakter używania — Artykuł 15 ust. 1 i art. 51 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się co do elementów niewpływających na charakter odróżniający — Dowód używania znaku towarowego w odniesieniu do towarów, dla których został on zarejestrowany]

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/51

         Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2015 r. – Sony Computer Entertainment Europe/OHIM – Marpefa (Vieta)
   (Sprawa T-690/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy Vieta - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Charakter używania - Artykuł 15 ust. 1 i art. 51 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się co do elementów niewpływających na charakter odróżniający - Dowód używania znaku towarowego w odniesieniu do towarów, dla których został on zarejestrowany])
   (2016/C 038/66)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sony Computer Entertainment Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Marpefa, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Barroso Sánchez-Lafuente)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 lipca 2014 r. (sprawa R 2100/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy Sony Computer Entertainment Europe Ltd a Marpefa, SL.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 2 lipca 2014 r. (sprawa R 2100/2013-2) w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień o oddaleniu wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do graficznego wspólnotowego znaku towarowego Vieta dla „urządzeń do odtwarzania dźwięku i obrazów”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa C-48/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 6 lutego 2015 r. – État belge – SPF Finances/ING International SA, następca prawny ING Dynamic SA

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 6 lutego 2015 r. – État belge – SPF Finances/ING International SA, następca prawny ING Dynamic SA
   (Sprawa C-48/15)
   (2015/C 138/44)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   cour d’appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: État belge – SPF Finances

      Strona pozwana: ING International SA, następca prawny ING Dynamic SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (1), a dokładniej jej art. 2, 4, 10 i 11, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 161 i 162 belgijskiego kodeksu prawa spadkowego, zmienionego ustawą programową z dnia 22 grudnia 2003 r., odnoszącym się do podatku od przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, w zakresie w jakim podatek ten ciąży corocznie na przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania zorganizowanych w formie spółek kapitałowych w innym państwie członkowskim i wprowadzających do obrotu jednostki uczestnictwa w Belgii, od łącznej kwoty jednostek uczestnictwa objętych w Belgii, pomniejszonej o wartość jednostek uczestnictwa odkupionych lub umorzonych, z tą konsekwencją, że środki zgromadzone w Belgii przez takie przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania podlegają opodatkowaniu tym podatkiem, dopóki pozostają w dyspozycji tych przedsiębiorstw?

               2)

               Czy art. 49–55 i 55–[60] Traktatu WE, w stosownych przypadkach w związku z art. 10 i art. 293 tiret drugie Traktatu WE, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie w sposób jednostronny zmieniało łącznik podatku przewidziany w art. 161 i nast. belgijskiego kodeksu prawa spadkowego w celu zastąpienia łącznika powiązania osobistego opartego na miejscu zamieszkania podatnika ustanowionego w międzynarodowym prawie podatkowym domniemanym rzeczywistym łącznikiem, nie ustanowionym w międzynarodowym prawie podatkowym, przy uwzględnieniu faktu, że celem zapewnienia swojej suwerenności podatkowej państwo członkowskie przyjmuje szczególną sankcję, o której mowa w art. 162 akapit trzeci belgijskiego kodeksu prawa spadkowego, wyłącznie w stosunku do zagranicznych przedsiębiorców?

               3)

               Czy art. 49 i 56 Traktatu WE, w stosownych przypadkach w związku z art. 10 i art. 293 tiret drugie Traktatu WE, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie opodatkowaniu takiemu jak opisane powyżej, które, w zakresie w jakim nie uwzględnia w żadnym stopniu wewnętrznego opodatkowania obowiązującego już w państwie członkowskim pochodzenia przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania utworzonych w innym państwie członkowskim, stanowi dodatkowe obciążenie finansowe utrudniające wprowadzanie do obrotu jednostek uczestnictwa w Belgii?

               4)

               Czy dyrektywę Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (2), w stosownych przypadkach w związku z art. 10 i art. 293 tiret drugie Traktatu WE, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie opodatkowaniu takiemu jak opisane powyżej, w zakresie w jakim opodatkowanie to utrudnia realizację głównego celu dyrektywy w postaci ułatwienia obrotu jednostkami uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania w Unii Europejskiej?

               5)

               Czy art. 49 i 56 Traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obciążeniom administracyjnym powstającym w związku z nałożeniem opodatkowania takiego jak opisane powyżej, na przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania utworzone w innym państwie członkowskim, wprowadzające do obrotu swoje jednostki uczestnictwa w Belgii?

               6)

               Czy art. 49 i 56 Traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 162 akapit drugi belgijskiego kodeksu prawa spadkowego w zakresie, w jakim przepis ten ustanawia szczególną sankcję dla przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania utworzonych w innym państwie członkowskim, które wprowadzają do obrotu swoje jednostki uczestnictwa w Belgii, to jest sądowy zakaz inwestowania w przyszłości jednostek uczestnictwa w Belgii w przypadku braku złożenia deklaracji w terminie do dnia 31 marca każdego roku lub braku odprowadzenia opisanego wyżej podatku?

      (1)  Dz.U. L 249, s. 25.

      (2)  Dz.U. L 375, s. 3.


title: Sprawa T-547/12: Postanowienie Sądu z dnia 5 grudnia 2014 r. – Teva Pharma i Teva Pharmaceuticals Europe/EMA

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/30

         Postanowienie Sądu z dnia 5 grudnia 2014 r. – Teva Pharma i Teva Pharmaceuticals Europe/EMA
   (Sprawa T-547/12) (1)

   (2015/C 056/42)
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.


title: Sprawa T-183/14 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 10 czerwca 2014 r. – Schmiedag przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Pomoc państwa — Promocja krajowa dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa — Żądanie zawieszenia wykonania — Pilny charakter — Fumus boni juris)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/17

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 10 czerwca 2014 r. – Schmiedag przeciwko Komisji
   (Sprawa T-183/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Pomoc państwa - Promocja krajowa dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa - Żądanie zawieszenia wykonania - Pilny charakter - Fumus boni juris))
   2014/C 329/23
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schmiedag GmbH (Hagen, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie zawieszenia skutków prawnych decyzji, mocą której Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w dziedzinie pomocy państwa dotyczącej niemieckiej ustawy w sprawie energii odnawialnej.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Decyzja z dnia 7 kwietnia 2014 r. Schmiedag/Komisja (T-183/14 R) jest nieważna.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-492/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz (Austria) w dniu 14 października 2010 r. — Immobilien Linz GmbH & Co KG przeciwko Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz (Austria) w dniu 14 października 2010 r. — Immobilien Linz GmbH & Co KG przeciwko Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr
   (Sprawa C-492/10)
   ()
   2011/C 13/31
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Immobilien Linz GmbH & Co KG.

      Strona pozwana: Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przejęcie strat spółki przez jedynego wspólnika, osobę prawną prawa publicznego, której przedstawicielowi właściwy organ zlecił coroczne zagwarantowanie dodatkowego wkładu wniesionego przez wspólnika na pokrycie strat w wysokości kwoty zaplanowanej w tym celu przed rozpoczęciem roku gospodarczego w przyjętym przez spółkę projekcie budżetu lub planie gospodarczym, zwiększa majątek tej spółki w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. b) dyrektywy 69/335/EWG (1) (odpowiadającego art. 3 lit. h) dyrektywy 2008/7/WE)?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 17 lipca 1969 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, s. 25)


title: Sprawa C-133/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – H.C. Chavez-Vilchez i in./Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank i in. (Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii — Artykuł 20 TFUE — Prawo pobytu w państwie członkowskim warunkujące dostęp do pomocy społecznej, a także do zasiłków rodzinnych — Obywatel państwa trzeciego sprawujący faktycznie na co dzień opiekę nad swym małoletnim dzieckiem będącym obywatelem tego państwa członkowskiego — Obowiązek wykazania przez obywatela państwa trzeciego niezdolności drugiego rodzica, będącego obywatelem wspomnianego państwa członkowskiego, do opiekowania się dzieckiem — Odmowa prawa pobytu, która może zmusić dziecko do opuszczenia terytorium państwa członkowskiego, a nawet terytorium Unii)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – H.C. Chavez-Vilchez i in./Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank i in.
   (Sprawa C-133/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Artykuł 20 TFUE - Prawo pobytu w państwie członkowskim warunkujące dostęp do pomocy społecznej, a także do zasiłków rodzinnych - Obywatel państwa trzeciego sprawujący faktycznie na co dzień opiekę nad swym małoletnim dzieckiem będącym obywatelem tego państwa członkowskiego - Obowiązek wykazania przez obywatela państwa trzeciego niezdolności drugiego rodzica, będącego obywatelem wspomnianego państwa członkowskiego, do opiekowania się dzieckiem - Odmowa prawa pobytu, która może zmusić dziecko do opuszczenia terytorium państwa członkowskiego, a nawet terytorium Unii))
   (2017/C 239/05)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: H.C. Chavez-Vilchez, P. Pinas, U. Nikolic, X.V. Garcia Perez, J. Uwituze, I.O. Enowassam, A.E. Guerrero Chavez, Y.R.L. Wip

      Strona pozwana: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank, College van burgemeester en wethouders van de gemeente Arnhem, College van burgemeester en wethouders van de gemeente ’s-Gravenhage, College van burgemeester en wethouders van de gemeente ’s-Hertogenbosch, College van burgemeester en wethouders van de gemeente Amsterdam, College van burgemeester en wethouders van de gemeente Rijswijk, College van burgemeester en wethouders van de gemeente Rotterdam

      Sentencja

               1)

               Artykuł 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż do celów przeprowadzenia oceny, czy dziecko będące obywatelem Unii Europejskiej byłoby przymuszone do opuszczenia terytorium Unii rozpatrywanego jako całość i byłoby w ten sposób pozbawione skutecznego korzystania z istoty praw przyznanych mu przez ten artykuł, gdyby jego rodzicowi, będącemu obywatelem państwa trzeciego, odmówiono przyznania prawa pobytu w danym państwie członkowskim, okoliczność, że drugi rodzic, będący obywatelem Unii, jest rzeczywiście zdolny i gotowy do sprawowania samemu faktycznie na co dzień opieki nad dzieckiem, jest elementem istotnym, ale niewystarczającym, by móc stwierdzić pomiędzy rodzicem będącym obywatelem państwa trzeciego a dzieckiem brak takiego stosunku zależności, że dziecko to podlegałoby tego rodzaju przymusowi w przypadku takiej odmowy. Taka ocena musi opierać się na uwzględnieniu, w najlepszym interesie danego dziecka, wszystkich okoliczności danego przypadku, a w szczególności wieku dziecka, stopnia jego rozwoju psychicznego i emocjonalnego, siły związku uczuciowego dziecka zarówno z jego rodzicem będącym obywatelem Unii, jak i z rodzicem będącym obywatelem państwa trzeciego, a także ryzyka, jakie stanowiłoby dla równowagi tego dziecka rozdzielenie z tym ostatnim.

               2)

               Artykuł 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie uzależniało przyznanie prawa pobytu na swym terytorium obywatelowi państwa trzeciego, będącemu rodzicem małoletniego dziecka będącego obywatelem tego państwa członkowskiego, który faktycznie na co dzień nim się opiekuje, od przedstawienia elementów umożliwiających ustalenie, że decyzja odmawiająca prawa pobytu rodzicowi będącemu obywatelem państwa trzeciego pozbawiałaby dziecko skutecznego korzystania z istoty praw związanych ze statusem obywatela Unii, zmuszając je do opuszczenia terytorium Unii rozpatrywanego jako całość. Jednakże do właściwych organów danego państwa członkowskiego należy przeprowadzenie, na podstawie elementów dostarczonych przez obywatela państwa trzeciego, dochodzenia koniecznego do tego, aby móc ocenić w świetle wszystkich okoliczności danego przypadku, czy decyzja odmowna prowadziłaby do takich konsekwencji.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015.


title: Sprawa C-340/05: Postanowienie Trybunału z dnia 28 września 2006 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy)) — postępowanie karne przeciwko Stefanowi Kremerowi (Artykuł 104 § 3 ust. 1 regulaminu Trybunału Sprawiedliwości — Dyrektywa 91/439/EWG — Wzajemne uznawanie praw jazdy — Cofnięcie prawa jazdy w jednym państwie członkowskim — Prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim — Odmowa uznania prawa jazdy w pierwszym państwie członkowskim — Wymóg spełnienia krajowym wymogów wydania prawa jazdy po tym jak prawo jazdy zostało w tym państwie wcześniej cofnięte)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/23

         Postanowienie Trybunału z dnia 28 września 2006 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy)) — postępowanie karne przeciwko Stefanowi Kremerowi
   (Sprawa C-340/05) (1)

   (Artykuł 104 § 3 ust. 1 regulaminu Trybunału Sprawiedliwości - Dyrektywa 91/439/EWG - Wzajemne uznawanie praw jazdy - Cofnięcie prawa jazdy w jednym państwie członkowskim - Prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim - Odmowa uznania prawa jazdy w pierwszym państwie członkowskim - Wymóg spełnienia krajowym wymogów wydania prawa jazdy po tym jak prawo jazdy zostało w tym państwie wcześniej cofnięte)
   (2006/C 326/46)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht München (Niemcy)
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Stefan Kremer
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht München — Wykładnia art. 1 ust. 2, art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 237, str. 1) — Odmowa uznania ważności prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której z powodu wielokrotnych wykroczeń drogowych cofnięto prawo jazdy bez orzeczenia zakazu uzyskania nowego prawa jazdy — Wymóg, zgodnie z którym wnioskodawca zobowiązany jest wykazać swoją zdolność do prowadzenia pojazdów na podstawie opinii medyczno-psychologicznej
   Sentencja
   Artykuł 1 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy w brzmieniu nadanym przez dyrektywę Rady 97/26/WE z dnia 2 czerwca 1997 r. zakazuje państwom członkowskim nieuznawania prawa do prowadzenia pojazdów na podstawie prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim a zatem odmawiania uznania ważności prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim o ile posiadacz prawa jazdy, wobec którego pierwsze państwo członkowskie zastosowało środek w postaci cofnięcia wcześniej wydanego prawa jazdy bez orzeczenia zakazu uzyskania nowego prawa jazdy, nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawnych tego państwa dotyczących ponownego uzyskania prawa jazdy, po tym jak prawo jazdy zostało cofnięte, włącznie z oceną zdolności do prowadzenia pojazdów, która potwierdza, że przyczyny, które doprowadziły do cofnięcia prawa jazdy już nie występują.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005.


title: Sprawa T-902/16: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2016 r. – HeidelbergCement AG/Komisja

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/40

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2016 r. – HeidelbergCement AG/Komisja
   (Sprawa T-902/16)
   (2017/C 053/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: HeidelbergCement AG (Heidelberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Denzel, C. von Köckritz, P. Pichler i H. Weiß)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016)6591 final z dnia 10 października 2016 r. o wszczęciu postępowania na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) w sprawie M 7878 – HeidelbergerCement/Schwenk/Cemex Hungary/Cemex Croatia dotyczącego planowanego nabycia przez Duna-Dráva Cement Kft. 100 % akcji Cemex Hratska dd. i Cemex Hungária Építőanyagok Kft.;

               —

               w każdym przypadku, obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
   Zdaniem strony skarżącej Komisja Europejska popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając stronę skarżącą i Schwenk Zement KG – nie zaś Duna-Dráva Cement Kft., wspólne przedsiębiorstwo o pełnym zakresie funkcji, w którym strona skarżąca i Schwenk Zement KG posiadają każda udział kontrolny w wysokości 50 % – za „uczestniczące przedsiębiorstwa”, i w konsekwencji uznała, że operacja miała „wymiar wspólnotowy” w rozumieniu art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004. Zdaniem strony skarżącej Komisja Europejska nie ma w rzeczywistości uprawnienia do wydania zaskarżonej decyzji i zbadania operacji na podstawie rozporządzenia (WE) nr 139/2004 i z tego względu zaskarżona decyzja narusza art. 1 owego rozporządzenia oraz podstawowe zasady pewności prawa i pomocniczości.
   Po pierwsze strona skarżąca podnosi, że Komisja Europejska naruszyła prawo i popełniła oczywisty błąd w ocenie, opierając się na pkt 147 skonsolidowanego ogłoszenia dotyczącego kwestii jurysdykcyjnych (2), aby za „uczestniczące przedsiębiorstwa” uznać stronę skarżącą i SchwenkZement KG, nie zaś Duna-Dráva Cement Kft.
   Po drugie strona skarżąca twierdzi, że pkt147 skonsolidowanego ogłoszenia dotyczącego kwestii jurysdykcyjnych byłby niezgodny z prawem, gdyby rzeczywiście mógł mieć zastosowanie w niniejszym przypadku, ze względu na naruszenie art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004, a także leżących u podstaw prawa pierwotnego zasad pewności prawa i pomocniczości.

      (1)  Rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, (Dz.U, L 24, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 3, s. 40).

      (2)  Skonsolidowane obwieszczenie Komisji dotyczące kwestii jurysdykcyjnych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. 2008, C 95, s. 1).


title: Sprawa T-588/13: Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2014 r. – Deutsche Rockwool Mineralwoll przeciwko OHIM – A. Weber (JETROC)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/26

         Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2014 r. – Deutsche Rockwool Mineralwoll przeciwko OHIM – A. Weber (JETROC)
   (Sprawa T-588/13) (1)

   2014/C 329/43
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa F-43/09: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2009 r. — Carlo van Heuckelom przeciwko Europolowi

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/63

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2009 r. — Carlo van Heuckelom przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-43/09)
   2009/C 180/117
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo van Heuckelom (Haga, Niderlandy) (przedstawiciele: J. Damminghs i D. Dane, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 lipca 2008 r. przyznającej skarżącemu zaledwie jeden stopień w ramach zaszeregowania do kategorii oraz decyzji z dnia 19 stycznia 2009 r. odrzucającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 stycznia 2009 r., odrzucającej zażalenie złożone przez skarżącego na decyzję z dnia 14 lipca 2008 r. oraz stwierdzenie nieważności drugiej z wymienionych decyzji, w drodze której skarżącemu przyznany został stopień w ramach zaszeregowania służbowego od dnia 1 kwietnia 2008 r.;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-43/05: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/14

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-43/05)
   (2005/C 82/30)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 3 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Denisa Martina i Horstpetera Kreppela, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o rozstrzygnięcie w następujący sposób:

               1.

               Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 18 dyrektywy Rady 2000/78 z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), gdyż do dnia 2 grudnia 2003 r. nie przyjęła, względnie nie przyjęła wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy lub ewentualnie nie poinformowała o nich Komisji. Stwierdzenie to nie dotyczy postanowień dyrektywy w przedmiocie dyskryminacji ze względu na wiek.

               2.

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy Rady nr 2000/78 w odniesieniu do jej postanowień w przedmiocie dyskryminacji ze względu na wiek jeszcze nie upłynął. Termin na dokonanie transpozycji pozostałych postanowień tej dyrektywy upłynął w dniu 2 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 303, str. 16


title: Sprawa C-222/12: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus – Estonia) – A Karuse AS przeciwko Politsei- ja Piirivalveamet [Transport drogowy  — Rozporządzenie (WE) nr 561/2006  — Obowiązek użycia tachografu  — Odstępstwo od obowiązku dla pojazdów używanych w ramach czynności związanych z utrzymaniem dróg  — Pojazd przewożący żwir z miejsca załadunku do miejsca, gdzie prowadzone są prace związane z utrzymaniem dróg]

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/3

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus – Estonia) – A Karuse AS przeciwko Politsei- ja Piirivalveamet
   (Sprawa C-222/12) (1)

   ([Transport drogowy - Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 - Obowiązek użycia tachografu - Odstępstwo od obowiązku dla pojazdów używanych w ramach czynności związanych z utrzymaniem dróg - Pojazd przewożący żwir z miejsca załadunku do miejsca, gdzie prowadzone są prace związane z utrzymaniem dróg])
   2014/C 135/03
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Tartu Ringkonnakohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A Karuse AS

      Strona pozwana: Politsei- ja Piirivalveamet

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tartu Ringkonnakohus – Wykładnia art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. L 102, s. 1) – Obowiązek użycia tachografu – Odstępstwo od obowiązku dla pojazdów używanych w ramach czynności związanych z utrzymaniem dróg – Wywrotka o wadze całkowitej 25,5 t, która przewozi po publicznej drodze żwir z miejsc wydobycia do miejsca, w którym prowadzone są prace związane z poprawą jakości i utrzymaniem dróg

      Sentencja

   Zawarte w art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 pojęcie „pojazd[u] [...] używan[ego] w związku z [...] utrzymaniem [...] dróg”, który może być zwolniony z obowiązku używania tachografu, należy interpretować w taki sposób, że obejmuje ono pojazd przewożący materiał do miejsca, w którym prowadzone są prace związane z utrzymaniem dróg, pod warunkiem że transport ten będzie całkowicie i wyłącznie związany z przeprowadzaniem tych prac oraz że ma uzupełniający wobec nich charakter. To, czy sytuacja taka ma miejsce, musi ocenić sąd krajowy, biorąc przy tym pod uwagę całokształt mających znaczenie okoliczności rozpatrywanej w postępowaniu głównym sprawy.

      (1)  Dz.U. C 209 z 14.7.2012.


title: Sprawa C-151/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof, wydanym dnia 13 stycznia 2005 r., w sprawie F. Weissheimer Malzfabrik przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof, wydanym dnia 13 stycznia 2005 r., w sprawie F. Weissheimer Malzfabrik przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-151/05)
   (2005/C 143/38)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 4 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof (Federalny Trybunał Finansowy, Niemcy) wydanym w dniu 13 stycznia 2005 r. w sprawie F. Weissheimer Malzfabrik przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Główny Urząd Celny, Hamburg-Jonas).
   Bundesfinanzhof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 70 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1) ma zastosowanie, w przypadku gdy chodzi o stwierdzenie, czy produkt, w odniesieniu do którego żądany jest zwrot wywozowy, odznacza się przyjętą w obrocie jakością?

               2.

               Czy złożone w krajowym wniosku o zapłatę zapewnienie co do wysokiej, przyjętej w obrocie jakości w rozumieniu art. 13 zdanie 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych (2), należy do danych wymienionych w art. 11 ust. 1 akapit drugi w zw. z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87?

      (1)  Dz.U. L 302, str. 1

      (2)  Dz.U. L 351, str. 1


title: Sprawa T-484/07: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2007 r. — Rumunia przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/57

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2007 r. — Rumunia przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-484/07)
   (2008/C 51/103)
   Język postępowania: rumuński
   Strony

      Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: M. Aurel Ciobanu-Dordea, pełnomocnik oraz Emilia Gane i Dumitra Mereuță, doradcy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C (2007) 5253 wersja ostateczna, z dnia 26 października 2007 r. dotyczącej planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w latach 2008-2012r., notyfikowanego przez Rumunię zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja odrzuciła w części krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w latach 2008-2012, notyfikowany przez Rumunię zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE (1), zmniejszając o 19 754 248 ton CO2 w skali roku, łączną liczbę przydziałów należnych w ramach systemu wspólnotowego oraz zaznaczając, że średnia roczna ilość przydziałów równa 75 944 352 ton emisji, która może zostać przydzielona, nie może być przekroczona.
   Na poparcie skargi skarżąca powołuje następujące zarzuty:

               —

               Komisja naruszyła art. 9 ust. 1 i 3 oraz art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE ustalając w sposób wiążący, na podstawie własnej metody, łączną liczbę przydziałów emisji, która może zostać przyznana Rumunii, wchodząc w zakres kompetencji tego państwa;

               —

               w celu określenia łącznej ilości przydziałów emisji Komisja zastosowała metodę całkowicie pozbawioną przejrzystości i naruszyła tym samym tak art. 9 ust. 3, jak i art. 9 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE;

               —

               stosując właściwą sobie metodę Komisja naruszyła zasadę dyskryminacji;

               —

               Komisja naruszyła art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE oraz art. 253 WE nie uzasadniając w wystarczający sposób decyzję C(2007) 5240 — wersja ostateczna.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32).


title: Sprawa C-132/15 P: Postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 18 grudnia 2015 r. – Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej/Komisja Europejska, Aalberts Industries NV

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/11

         Postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 18 grudnia 2015 r. – Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej/Komisja Europejska, Aalberts Industries NV
   (Sprawa C-132/15 P) (1)

   (2016/C 078/15)
   Język postępowania: niderlandzki
   Wiceprezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.


title: Sprawa T-20/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 listopada 2006 r. w sprawie F-100/05 Chatziioannidou przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 stycznia 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/22

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 listopada 2006 r. w sprawie F-100/05 Chatziioannidou przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 stycznia 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-20/07 P)
   (2007/C 69/50)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: K. Hermann i D. Martin, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Eleni Chatziioannidou (Auderghem, Belgia)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 listopada 2006 r. w sprawie F-100/05;

               —

               oddalenie skargi E. Chatziioannidou;

               —

               orzeczenie, iż każda ze stron ponosi własne koszty powstałe w postępowaniu przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wyrokiem z dnia 14 listopada 2006 r., o którego uchylenie wnosi Komisja w niniejszym postępowaniu, Sąd do spraw Służby Publicznej uchylił decyzje Komisji z dnia 30 listopada 2004 r. i z dnia 20 lutego 2005 r. w sprawie obliczenia lat służby uprawniających E. Chatziioannidou do emerytury, wynikających z przeniesienia do systemu wspólnotowego praw do emerytury nabytych przez nią w Grecji.
   W uzasadnieniu żądania uchylenia tego wyroku Komisja podnosi tylko jeden zarzut dotyczący naruszenia rozporządzeń nr 1103/97 (1) i nr 974/98 (2) oraz ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego (3). Komisja twierdzi, że podstawą, na której w całości oparte zostało rozumowanie Sądu do spraw Służby Publicznej jest błędna wykładnia zakresu zastosowania rozporządzenia nr 1103/97. Komisja podnosi, że wbrew stanowisku Sądu do spraw Służby Publicznej przedmiotowe rozporządzenie ma na celu utrzymanie w mocy zobowiązań umownych zawartych przez podmioty prywatne, ale nie podmiotu publiczne. Ponadto Komisja twierdzi, że w każdym bądź razie spostrzeżenie to jest pozbawione znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ w dniu wejścia w życie euro Komisja nie była stroną żadnej umowy, której drugą stroną byłaby E. Chatziioannidou, a zatem zasada kontynuacji zobowiązań, określona w art. 3 rozporządzenia nr 1103/97, nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Tymczasem zdaniem Komisji zastosowanie powinno znaleźć rozporządzenie nr 974/98, w szczególności jego art. 14 i ogólne przepisy wykonawcze powinny być interpretowane w jego świetle. W konsekwencji w przypadku przeniesienia praw do emerytury nabytych w Grecji, czyli w państwie, które przyjęło euro, po dacie jego wprowadzenia, art. 4 ust. 4 ogólnych przepisów wykonawczych regulujący metody przeliczania kwot przekazanych w walutach innych niż euro na euro, nie znajduje zastosowania. Komisja podnosi również, że wbrew stanowisku Sądu do spraw Służby Publicznej, w związku z podziałem kompetencji w sprawie stosowania art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego pomiędzy Komisję i władze krajowe, E. Chatziioannidou nie może kwestionować metody przeliczenia kwoty aktuarailnego ekwiwalentu przekazanej Komisji przez władze greckie, ponieważ władze greckie były jedynie właściwe w sprawie wyboru właściwej metody przeliczenia, jako że przekazały na konto Komisji kwotę wyrażoną już w euro.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1103/97 z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych przepisów dotyczących wprowadzenia euro (Dz.U. L 162, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro (Dz.U. L 139, str. 1).

      (3)  Ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego zmienionego rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. (Dz.U. L 124, str. 1).


title: Sprawa F-120/12: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2012 r. — ZZ przeciwko Europolowi

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/36

         Skarga wniesiona w dniu 17 października 2012 r. — ZZ przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-120/12)
   2012/C 379/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat J.-J. Ghosez)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu w sprawie nieprzedłużenia umowy ze stroną skarżącą na czas nieokreślony i zasądzenie od Europolu różnicy między kwotą wynagrodzenia, do którego otrzymania strona skarżąca miałaby prawo, gdyby pozostała na swoim stanowisku w Europolu a kwotą innych świadczeń wszelkiego rodzaju, które faktycznie pobierała od dnia 1 marca 2012 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez stronę pozwaną w dniu 28 listopada 2011 r., w której strona pozwana poinformowała skarżącą, że nie przedłuży zawartej z nią umowy na czas określony wygasającej w dniu 29 lutego 2012 r.;

               —

               Zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej różnicy między, z jednej strony, kwotą wynagrodzenia, do jakiego skarżąca miałaby prawo, gdyby pozostała na stanowisku w służbach pozwanej, a z drugiej strony, kwotą wynagrodzenia, honorariów, zasiłku dla bezrobotnych lub innych świadczeń zastępczych wszelkiego rodzaju, które faktycznie pobierała od dnia 1 marca 2012 r. zamiast wynagrodzenia otrzymywanego w charakterze członka personelu tymczasowego;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-66/01: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2010 r. — Imperial Chemical Industries przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Rynek sody w Zjednoczonym Królestwie — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE — Przedawnienie uprawnień Komisji do nakładania grzywien lub kar — Rozsądny termin — Istotne wymogi proceduralne — Powaga rzeczy osądzonej — Istnienie pozycji dominującej — Nadużywanie pozycji dominującej — Wpływ na handel między państwami członkowskimi — Grzywna — Waga i czas trwania naruszenia — Okoliczności łagodzące)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/33

         Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2010 r. — Imperial Chemical Industries przeciwko Komisji
   (Sprawa T-66/01) (1)

   (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek sody w Zjednoczonym Królestwie - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE - Przedawnienie uprawnień Komisji do nakładania grzywien lub kar - Rozsądny termin - Istotne wymogi proceduralne - Powaga rzeczy osądzonej - Istnienie pozycji dominującej - Nadużywanie pozycji dominującej - Wpływ na handel między państwami członkowskimi - Grzywna - Waga i czas trwania naruszenia - Okoliczności łagodzące)
   2010/C 221/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Imperial Chemical Industries Ltd, poprzednio Imperial Chemical Industries plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo D. Vaughan, D. Anderson, QC, S. Lee, barrister, S. Turner, S. Berwick i R. Coles, solicitors, następnie D. Vaughan, S. Lee, S. Berwick i S. Ford, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i P. Oliver, pełnomocnicy, wspierani przez J. Flynna, QC, oraz C. Westa, barrister)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/7/WE z dnia 13 grudnia 2000 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 82 [WE] (sprawa COMP/33.133 — D: Węglan sodu — ICI) (Dz.U. 2003, L 10, s. 10), a tytułem żądania ewentualnego — uchylenie lub obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji 2003/7/WE z dnia 13 grudnia 2000 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 [WE] (sprawa COMP/33.133 — D: Węglan sodu — ICI) w zakresie, w jakim stanowi on, że Imperial Chemical Industries naruszyła w 1983 r. przepisy art. 82 WE.

               2)

               Kwota grzywny nałożonej na Imperial Chemical Industries w art. 2 decyzji 2003/7 zostaje ustalona na kwotę 8 mln EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Imperial Chemical Industries pokrywa cztery piąte własnych kosztów oraz cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               5)

               Komisja pokrywa jedną piątą własnych kosztów oraz jedną piątą kosztów poniesionych przez Imperial Chemical Industries.

      (1)  Dz.U. C 150 z 19.5.2001


title: Sprawa C-119/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie (Polska) w dniu 9 marca 2015 r. – Biuro podróży „Partner” Sp. z o.o, Sp. komandytowa w Dąbrowie Górniczej przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie (Polska) w dniu 9 marca 2015 r. – Biuro podróży „Partner” Sp. z o.o, Sp. komandytowa w Dąbrowie Górniczej przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
   (Sprawa C-119/15)
   (2015/C 198/24)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Apelacyjny w Warszawie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Biuro podróży „Partner” Sp. z o.o, Sp. komandytowa w Dąbrowie Górniczej

      Strona pozwana: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle art. 6 ust. 1 i art. 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) w zw. z art. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/22/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów (2) stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem sądu i wpisanych do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy, który nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wpisem do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, za działanie bezprawne, stanowiące w świetle prawa krajowego praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stanowiące podstawę nałożenia kary pieniężnej z tego tytułu w krajowym postępowaniu administracyjnym?

               2)

               Czy w świetle art. 267 akapit 3 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej sąd drugiej instancji, od orzeczenia którego, wydanego na skutek rozpoznania apelacji, przysługuje skarga kasacyjna, taka jak przewidziana w polskim kodeksie postępowania cywilnego, jest sądem, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, czy też sądem takim jest Sąd Najwyższy, właściwy do rozpoznania skargi kasacyjnej?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 – 293.

      (2)  Dz.U. L 110, s. 30.


title: Sprawa C-190/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (Polska) w dniu 23 kwietnia 2012 r. — Emerging Markets Series of DFA Investment Trust Company przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Bydgoszczy

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (Polska) w dniu 23 kwietnia 2012 r. — Emerging Markets Series of DFA Investment Trust Company przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Bydgoszczy
   (Sprawa C-190/12)
   2012/C 209/05
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Emerging Markets Series of DFA Investment Trust Company

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 56 ust. 1 TWE (obecnie art. 63 TFUE) ma zastosowanie do oceny dopuszczalności stosowania przez Państwo Członkowskie przepisów prawa krajowego, które różnicują sytuację prawną podatników w taki sposób, że przyznają, w ramach generalnego zwolnienia podmiotowego, zwolnienie od zryczałtowanego podatku dochodowego w zakresie otrzymanych dywidend funduszom inwestycyjnym mającym siedzibę w jednym z Państw Członkowskich Unii Europejskiej, a nie przewidują takiego zwolnienia dla funduszu inwestycyjnego, będącego rezydentem podatkowym USA?

               2)

               Czy odmienne traktowanie funduszy mających siedzibę w państwie trzecim oraz funduszy mających siedzibę w jednym z Państw Członkowskich Unii Europejskiej przewidziane w prawie krajowym w zakresie zwolnienia podmiotowego w dziedzinie podatku dochodowego można uznać za prawnie uzasadnione w świetle postanowień art. 58 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 58 ust. 3 TWE (obecnie art. 65 ust. 1 lit a) w zw. z art. 65 ust. 3 TFUE)?


title: Sprawa C-611/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 10 października 2012 r. — ara AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Allrounder SARL (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Graficzny znak towarowy A z dwoma trójkątnymi motywami — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy A — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/4

         Postanowienie Trybunału z dnia 10 października 2012 r. — ara AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Allrounder SARL
   (Sprawa C-611/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Graficzny znak towarowy A z dwoma trójkątnymi motywami - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy A - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)
   2013/C 101/07
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: ara AG (przedstawiciel: M. Gail, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Allrounder SARL (przedstawiciel: adwokat N. Boespflug)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 22 września 2011 r. w sprawie T-174/10 ara przeciwko OHIM — Allrounder (A z dwoma trójkątnymi motywami) oddalającego skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 stycznia 2010 r. (sprawa R 481/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między ara a Allrounder — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s.1) — Graficzny znak towarowy A z dwoma trójkątnymi motywami — Sprzeciw właściciela słownego krajowego znaku towarowego „A” — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku dwóch znaków towarowych — Błędna ocena charakteru odróżniającego

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               ara AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012.


title: Sprawa T-32/16: Postanowienie Sądu z dnia 25 października 2016 r. – Republika Czeska/Komisja

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/25

         Postanowienie Sądu z dnia 25 października 2016 r. – Republika Czeska/Komisja
   (Sprawa T-32/16) (1)

   (2016/C 475/37)
   Język postępowania: czeski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


title: Sprawa T-263/10: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2010 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/52

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2010 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-263/10)
   ()
   2010/C 221/83
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: Nuria Díaz Abad, abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 8 kwietnia 2010 r. zawieszającej wnioski o płatności okresowe złożone przez Hiszpanię w dniu 17 grudnia 2009 r. ze względów wymienionych w pkt I uzasadnienia wniosku;

               —

               orzeczenie o zasadności żądania zapłaty przez Komisję Europejską odsetek za zwłokę w rzeczywistej zapłacie wnioskowanych płatności okresowych niesłusznie zatrzymanych, oraz

               —

               obciążenie pozwanej Instytucji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji o wstrzymaniu określonych płatności określonych we wniosku o płatności okresowe złożonym przez Hiszpanię w dniu 17 grudnia 2009 r. Ów wniosek o płatności okresowe w łącznej wysokości 2 717 227,26 EUR odpowiada Programowi operacyjnemu pomocy wspólnotowej z Europejskiego Funduszu Socjalnego w ramach celu konkurencyjność i zatrudnienie dla Wspólnoty Autonomicznej Balearów (CCI 2007ES052PO005).
   Na poparcie swych roszczeń skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie art. 91 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 1083/2006 (1) Rady z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności, w zakresie w jakim Komisja bez przedstawienia sprawozdania krajowego lub wspólnotowego podmiotu przeprowadzającego audyt, który wykazałby istnienie znacznych wad funkcjonowania systemów zarządzania i kontroli, przy czym brak było takich wad, przystąpiła poprzez zaskarżoną decyzję do wstrzymania wypłaty określonych wnioskowanych przez Hiszpanie płatności okresowych;

               —

               Naruszenie zaakceptowanych przez Komisję strategii kontroli, w zakresie, w jakim Komisja przystąpiła do wstrzymania wypłat ww. płatności okresowych, przyjmując że brak audytu systemów stanowi znaczne opóźnienie w wykonaniu strategii, podczas gdy owe strategie umożliwiały Królestwu Hiszpanii przedstawienie audytu systemów do 30 czerwca 2010 r.;

               —

               Naruszenie zasady pewności prawa w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja wymaga, aby Królestwo Hiszpanii przeprowadziło audyt wcześniej niż to wynika z kalendarza uzgodnionego z samą Komisją, z którego to względu wymóg ten nie był przewidywalny dla hiszpańskich organów;

               —

               Naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań w zakresie, w jakim organy krajowe działały na podstawie kalendarzy audytów zaakceptowanych przez Komisje w strategiach, które to kalendarze były przestrzegane, a Komisja w żadnym momencie nie wskazała na to, iż stanowi to wadę funkcjonowania systemu zarządzania i kontroli;

               —

               Naruszenie zasady proporcjonalności, ponieważ środek przyjęty przez Komisje jest nieproporcjonalny i sprzeczny ze skutecznym zarządzaniem finansowym istnieją inne instrumenty prawne, mniej kosztowne, dla osiągnięcia tego samego celu.
               Wreszcie, Królestwo Hiszpanii domaga się odsetek za zwłokę na podstawie art. 87 ust. 2 rozporządzenia 1083/2006, art. 83 rozporządzenia 1605/2002 (2) oraz art. 106 ust. 5 rozporządzenia Komisji 2342/2002 (3).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210, s. 25).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 25, s. 43).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot europejskich (Dz.U. L 357, s. 1).