title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2012 r.#Maatschap L.A. en D.A.B. Langestraat en P. Langestraat-Troost przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven.#Wspólna polityka rolna – Zintegrowany system zarządzania i kontroli – Zmniejszenia lub wykluczenia z płatności w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności – Odpowiedzialność za cudze czyny.#Sprawa C‑11/12.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 13 grudnia 2012 r. (
            *1
         )
      „Wspólna polityka rolna — Zintegrowany system zarządzania i kontroli — Zmniejszenia lub wykluczenia z płatności w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności — Odpowiedzialność za cudze czyny”
      W sprawie C-11/12
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) postanowieniem z dnia 12 października 2011 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 4 stycznia 2012 r., w postępowaniu:

         Maatschap L.A. en D.A.B. Langestraat en P. Langestraat-Troost

      przeciwko

         Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie,

      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: A. Tizzano, prezes izby, A. Borg Barthet, E. Levits, J.J. Kasel i M. Safjan (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Kokott,
      sekretarz: A. Calot Escobar,
      uwzględniając pisemny etap postępowania,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu rządu niderlandzkiego przez C.S. Schillemans oraz C. Wissels, działające w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez B. Burggraafa oraz H. Tserepę-Lacombe, działających w charakterze pełnomocników,

         podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30, s. 16).

               2

               Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy Maatschap L.A. en D.A.B. Langestraat en P. Langestraat-Troost (zwaną dalej „Maatschapem”) a Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie (zwanym dalej „Staatssecretaris”) w przedmiocie zmniejszenia pomocy, która została jej przyznana w ramach wspólnej polityki rolnej.

         Ramy prawne

         Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003

               3

               Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1) w pierwotnym brzmieniu stanowił:
               „W przypadku niestosowania się do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, w wyniku działania lub jego zaniechania, które można bezpośrednio przypisać indywidualnemu rolnikowi, zmniejsza się lub anuluje, zgodnie z przepisami szczegółowymi ustanowionymi na mocy art. 7, całkowitą kwotę płatności bezpośrednich, które mają zostać przyznane w danym roku kalendarzowym, w którym doszło do wystąpienia niezgodności, po zastosowaniu art. 10 i 11”.

               4

               Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 146/2008 z dnia 14 lutego 2008 r. (Dz.U. L 46, s. 1) brzmiał następująco od dnia 1 kwietnia 2008 r.:
               „W przypadku niezastosowania się do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania lub do zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska w jakimkolwiek momencie w danym roku kalendarzowym (zwanym dalej »danym rokiem kalendarzowym«) i gdy taka niezgodność jest wynikiem działania lub zaniechania bezpośrednio ze strony rolnika składającego wniosek o pomoc w danym roku kalendarzowym, rolnikowi temu zmniejsza się lub anuluje – zgodnie z zasadami szczegółowymi ustanowionymi na mocy art. 7 – całkowitą kwotę przyznawanych płatności bezpośrednich […].
               Akapit pierwszy ma również zastosowanie, gdy dana niezgodność jest wynikiem działania lub zaniechania bezpośrednio ze strony osoby, której przekazano grunt lub która takiego przekazania dokonała.
               [...]
               Do celów niniejszego ustępu »przekazanie« oznacza każdy rodzaj transakcji, w związku z którą grunt rolny przestaje być w dyspozycji [posiadaniu] osoby przekazującej”.

               5

               Rozporządzenie nr 1782/2003 zostało uchylone z dniem 1 stycznia 2009 r. rozporządzeniem nr 73/2009.

         Rozporządzenie nr 146/2008

               6

               Motywy 2 i 3 rozporządzenia nr 146/2008 mają następujące brzmienie:

                        „(2)

                        Artykuł 44 ust. 3 rozporządzenia [nr 1782/2003] nakłada na rolników obowiązek utrzymania w swojej dyspozycji [swoim posiadaniu] przez co najmniej 10 miesięcy działek odpowiadających kwalifikującemu się hektarowi. Doświadczenie pokazuje, że z wymogiem tym wiąże się ryzyko ograniczenia funkcjonowania rynku obrotu gruntami; nakłada on również znaczne obciążenie administracyjne na danych rolników i służby administracji. Jednak by uniknąć podwójnych roszczeń w odniesieniu do tego samego gruntu, niezbędne jest ustalenie, że działki powinny znajdować się w dyspozycji [posiadaniu] rolnika w określonym dniu. Państwa członkowskie powinny określić taką datę; nie powinna ona być późniejsza niż termin ustalony dla zmiany wniosku o pomoc. Tę samą zasadę należy również przyjąć wobec państw członkowskich stosujących system jednolitej płatności obszarowej.

                        (3)

                        W konsekwencji ograniczenia do jednego dnia okresu, w którym w dyspozycji [posiadaniu] rolnika powinny pozostawać działki odpowiadające kwalifikującemu się hektarowi, zarówno w przypadku systemu płatności jednolitej, jak i systemu jednolitej płatności obszarowej, należy sprecyzować zasady odpowiedzialności dotyczące wzajemnej zgodności, w szczególności te odnoszące się do przekazywania gruntu w danym roku kalendarzowym. Powinno być jasne, że rolnik składający wniosek o pomoc powinien ponosić odpowiedzialność wobec właściwego organu za niespełnienie wymogów wzajemnej zgodności w danym roku kalendarzowym w przypadku całości gruntów, których dotyczy wniosek o pomoc. Powyższe nie powinno jednak uniemożliwiać wykonywania uzgodnień prywatnoprawnych w stosunkach pomiędzy danym rolnikiem a osobą, której przekazano grunt lub która takiego przekazania dokonała”.

         Rozporządzenie (WE) nr 796/2004

               7

               Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności [wzajemnej zgodności], modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu nr 1782/2003 oraz wdrażania zasady współzależności [wzajemnej zgodności], przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.U. L 141, s. 18), zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1266/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. (Dz.U. L 338, s. 34) dotyczy szczegółowych zasad wdrażania kar w przypadku nieprzestrzegania przepisów związanych z zasadą wzajemnej zgodności.

               8

               Zgodnie z motywami 56 i 57 tego rozporządzenia:

                        „(56)

                        System zmniejszenia płatności oraz wykluczeń z płatności przewidziany w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 odnośnie do warunków wzajemnej zgodności ma jednak inny cel, mianowicie, działać jako motywacja dla rolników do przestrzegania istniejącego ustawodawstwa w różnych obszarach wzajemnej zgodności.

                        (57)

                        System zmniejszenia płatności oraz wykluczeń powinien być ustanowiony z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, a w przypadku kryteriów kwalifikowalności, specjalnych problemów związanych z działaniami siły wyższej oraz w przypadku wyjątkowych oraz naturalnych okoliczności. W przypadku warunków wzajemnej zgodności zmniejszenia płatności oraz wykluczenia mogą być stosowane w przypadku zaniedbania [niedbalstwa] rolnika lub jego celowych [umyślnych] działań. Zmniejszenia płatności oraz wykluczenia z płatności powinny być oceniane na podstawie wagi popełnionej nieprawidłowości i powinny uwzględniać całkowite wykluczenie na określony czas z jednego lub więcej programów pomocy. W odniesieniu do kryteriów kwalifikowalności potrącenia [zmniejszenia] oraz wyłączenia [wykluczenia] powinny uwzględniać szczegóły różnych programów pomocy”.

         Rozporządzenie nr 73/2009

               9

               W motywie 3 rozporządzenia nr 73/2009 wskazano:
               „Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 ustanowiło zasadę, że rolnicy, którzy nie spełniają niektórych wymogów dotyczących zdrowia publicznego, zdrowia roślin i zwierząt, ochrony środowiska oraz dobrostanu zwierząt otrzymują zmniejszone płatności bezpośrednie lub podlegają wykluczeniu z płatności. Ten system wzajemnej zgodności stanowi nieodłączną część wspólnotowego wsparcia w postaci płatności bezpośrednich i dlatego powinien zostać zachowany. Doświadczenie pokazało jednak, że niektóre wymogi objęte zasadą wzajemnej zgodności nie są dostatecznie związane z działalnością rolniczą czy gruntami rolnymi lub dotyczą bardziej organów krajowych niż rolników. Dlatego właściwe jest dostosowanie zakresu [stosowania] zasady wzajemnej zgodności”.

               10

               Artykuł 23 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009, zatytułowany „Zmniejszenia lub wykluczenia z płatności w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności”, brzmi następująco:
               „W przypadku niezastosowania się do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska w jakimkolwiek momencie w ciągu danego roku kalendarzowego (zwanego dalej »danym rokiem kalendarzowym«) i gdy taka niezgodność jest wynikiem działania lub zaniechania, które można bezpośrednio przypisać rolnikowi składającemu wniosek o pomoc w danym roku kalendarzowym, całkowitą kwotę płatności bezpośrednich, które zostały lub mają zostać przyznane temu rolnikowi […], zmniejsza się lub wyklucza zgodnie z zasadami szczegółowymi określonymi w art. 24.
               Akapit pierwszy ma również zastosowanie, gdy dana niezgodność jest wynikiem działania lub zaniechania, które można bezpośrednio przypisać osobie, której przekazano grunt rolny lub która takiego przekazania dokonała.
               Do celów niniejszego ustępu »przekazanie« oznacza każdy rodzaj transakcji, w wyniku której grunt rolny przestaje być w posiadaniu osoby przekazującej.
               Od roku 2010, w drodze odstępstwa od akapitu drugiego, w przypadku gdy osoba, której można bezpośrednio przypisać odpowiedzialność za działanie lub zaniechanie, przedłożyła wniosek o pomoc w danym roku kalendarzowym, zmniejszenie lub wykluczenie stosowane są do całkowitych kwot płatności bezpośrednich, które zostały lub mają zostać przyznane tej osobie”.

               11

               Artykuł 24 tego rozporządzenia, zatytułowany „Szczegółowe zasady dotyczące zmniejszeń lub wykluczeń w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności”, stanowi:
               „1.   Szczegółowe zasady dotyczące zmniejszeń i wykluczeń, o których mowa w art. 23, ustanawia się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 141 ust. 2. W tym kontekście uwzględnia się rozmiar, zasięg, trwałość i powtarzanie się stwierdzonej niezgodności, jak również kryteria określone w ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu.
               2.   W przypadku zaniedbania [niedbalstwa] wielkość procentowa zmniejszenia nie przekracza 5%, a w przypadku powtarzających się niezgodności – 15%.
               [...]
               3.   W przypadku umyślnej niezgodności wielkość procentowa zmniejszenia wynosi co do zasady nie mniej niż 20%, a nawet może prowadzić do całkowitego wykluczenia z jednego lub kilku systemów pomocy i obowiązywać przez jeden rok kalendarzowy lub przez większą ilość lat.
               [...]”.

         Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne

               12

               Spółka cywilna L. Oosthoek en J. P. Groen (zwana dalej „Oosthoekiem/Groenem”) wydzierżawiła działkę gruntu rolnego Maatschapowi, aby umożliwić mu prowadzenie na tej działce uprawy cebuli. Dzierżawa zawierała warunek umożliwiający Oosthoekowi/Groenowi dalsze oranie tego gruntu i jego kilkakrotne nawożenie. Strony uzgodniły, że dzierżawa rozpocznie się z dniem 1 stycznia 2009 r., natomiast faktyczne korzystanie z tego gruntu przez dzierżawcę, Maatschap, nastąpi po zaoraniu.

               13

               Oosthoek/Groen faktycznie rozrzucił nawóz na działce będącej przedmiotem postępowania, natomiast orki nie przeprowadzono w sposób zgodny z przepisami krajowymi przewidującymi wykorzystanie nawozu o niskiej emisji. W związku z tym nałożono karę na Oosthoeka/Groena.

               14

               Na początku marca 2009 r. Maatschap objął ten grunt w posiadanie i złożył wniosek o płatności bezpośrednie za rok 2009, w szczególności w odniesieniu do działki będącej przedmiotem postępowania. Według postanowienia odsyłającego dowiedział się on o naruszeniu popełnionym przez Oosthoeka/Groena dopiero w drodze pisma Staatssecretaris z dnia 23 listopada 2009 r., informującym o możliwym zmniejszeniu płatności bezpośrednich z powodu naruszenia przepisów krajowych wynikającego z niewykorzystania nawozu w sposób pozwalający na niską emisję.

               15

               W drodze decyzji z dnia 3 marca 2010 r. Staatssecretaris zastosował wobec Maatschapu zmniejszenie płatności bezpośrednich o 20% za naruszenie podstawowych wymogów w zakresie rolnictwa z powodu wspomnianego naruszenia. Pismem z dnia 8 marca 2010 r. Maatschap wniósł odwołanie od tej decyzji. Decyzją z dnia 1 kwietnia 2010 r. Staatssecretaris uznał to odwołanie za bezzasadne. Maatschap wniósł zatem skargę na tę decyzję do sądu odsyłającego.

               16

               Sąd odsyłający uważa, że Oosthoeka/Groena należy uznać za osobę, która dokonała przekazania gruntu w rozumieniu art. 23 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 73/2009. W związku z tym płatności bezpośrednie, jakie mają być wypłacone Maatschapowi, należałoby zmniejszyć lub wykluczyć go z nich ze względu na naruszenie podstawowych wymogów w zakresie rolnictwa, które spowodował Oosthoek/Groen. Sąd ten uznaje, że oświadczenia złożone przez osoby kierujące tą spółką ogólnej służbie kontroli uzasadniają stwierdzenie, że doszło do umyślnego naruszenia tych wymogów ze strony tej spółki.

               17

               Nie stwierdziwszy winy umyślnej ze strony Maatschapu w naruszeniu popełnionym przez Oosthoeka/Groena, sąd odsyłający ma jednakże wątpliwości dotyczące możliwości zastosowania zmniejszenia płatności bezpośrednich za umyślne naruszenie podstawowych wymogów w zakresie rolnictwa wobec Maatschapu, który nie spowodował naruszenia.

               18

               Zaznacza on w szczególności, iż zgodnie z motywami 56 i 57 rozporządzenia nr 796/2004 system zmniejszeń i wykluczeń ma na celu zachęcenie rolników do przestrzegania obowiązujących przepisów w różnych obszarach wzajemnej zgodności i że system ten ustanowiono z uwzględnieniem zasady proporcjonalności. Z jednej strony zatem zmniejszenia i wykluczenia mogą być stosowane tylko w przypadku niedbalstwa rolnika lub jego umyślnego działania, a z drugiej strony powinny być oceniane na podstawie wagi popełnionej nieprawidłowości.

               19

               Zdaniem sądu odsyłającego istnieją dwa możliwe sposoby wykładni art. 23 rozporządzenia nr 73/2009, a mianowicie albo winę umyślną Oosthoeka/Groena należy bezpośrednio przypisać Maatschapowi, albo temu ostatniemu należy przypisać tylko samo naruszenie podstawowych wymogów w zakresie rolnictwa.

               20

               W tych okolicznościach College van Beroep voor het bedrijfsleven postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
               „Czy art. 23 ust. 1 rozporządzenia […] nr 73/2009 należy interpretować w ten sposób, że rolnikowi, który złożył wniosek o pomoc, płatności są zmniejszane lub jest z nich wykluczany w taki sam sposób, w jaki zmniejszenie lub wykluczenie zostałoby zastosowane w związku ze stwierdzonym naruszeniem wobec faktycznego sprawcy naruszenia, któremu przekazano grunt lub który takiego przekazania dokonał, gdyby on sam złożył wniosek? Albo czy przepis ten oznacza jedynie, że stwierdzoną niezgodność należy przypisać tej osobie, która złożyła wniosek o pomoc, ale rozstrzygając o wysokości zmniejszenia albo o wykluczeniu, należy jeszcze ustalić stopień niedbalstwa, zawinienia lub winy umyślnej samego rolnika?”.

         W przedmiocie pytania prejudycjalnego

               21

               Sąd odsyłający w przedłożonym pytaniu dąży zasadniczo do ustalenia, czy wykładni art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 należy dokonywać w ten sposób, że nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności przez osobę, której przekazano grunt lub która takiego przekazania dokonała, prowadzące do zmniejszenia całkowitej kwoty płatności bezpośrednich lub wykluczenia z nich, należy w całości przypisać rolnikowi składającemu wniosek o pomoc.

               22

               Na wstępie należy przypomnieć, że art. 23 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009 przewiduje zmniejszenie całkowitej kwoty płatności bezpośrednich, które zostały lub mają zostać przyznane rolnikowi składającemu wniosek o pomoc, w wypadku niezastosowania się do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska w jakimkolwiek momencie w ciągu danego roku kalendarzowego, w którym złożono wniosek o pomoc.

               23

               Zgodnie z art. 23 ust. 1 akapit drugi wspomnianego rozporządzenia zmniejszenie całkowitej kwoty płatności bezpośrednich przewidziano również, gdy dana niezgodność jest wynikiem działania lub zaniechania, które można bezpośrednio przypisać osobie, której przekazano grunt lub która takiego przekazania dokonała.

               24

               Brzmienie tego przepisu jest jasne w odniesieniu do przypisania naruszenia rolnikowi składającemu wniosek o pomoc w sytuacji nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności przez osobę, której przekazano grunt lub która takiego przekazania dokonała. Jednakże w rozporządzeniu nr 73/2009 nie sprecyzowano, czy skutki stwierdzenia wystąpienia elementu umyślności, który należy przypisać osobie, której przekazano grunt lub która takiego przekazania dokonała, należy również przypisać temu rolnikowi.

               25

               W tym względzie rozporządzenie nr 796/2004 stanowi, że zakres zmniejszenia mający zastosowanie w wypadku niedbalstwa rolnika wynosi od 1% do 15%. Natomiast jeżeli zmniejszenia dokonuje się w następstwie umyślnego działania rolnika, zakres ten wynosi zasadniczo od 20% do 100%.

               26

               W tym kontekście należy zaznaczyć, że samo brzmienie art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 nie pozwala udzielić odpowiedzi na pytanie zadane przez sąd odsyłający.

               27

               Zgodnie z orzecznictwem Trybunału przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy uwzględniać nie tylko jego brzmienie, lecz także jego kontekst oraz cele regulacji, której część on stanowi (zob. w szczególności wyrok z dnia 21 lipca 2011 r. w sprawie C-150/10 Beneo-Orafti, Zb.Orz. s. I-6843, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo).

               28

               W pierwszej kolejności należy zaś przypomnieć, że „zasada dziesięciu miesięcy” zawarta w art. 44 ust. 3 rozporządzenia nr 1782/2003, zgodnie z którą, aby móc złożyć wniosek o pomoc, rolnicy byli zobowiązani do tego, by działki odpowiadające ich kwalifikującemu się hektarowi pozostawały w ich posiadaniu przez okres co najmniej 10 miesięcy, została skrócona do jednego dnia rozporządzeniem nr 146/2008. Wystarczy zatem, by rolnik posiadał działkę w dniu odniesienia, aby otrzymać płatność bezpośrednią za rok, w którym złożono wniosek o pomoc.

               29

               Jak wynika z motywu 2 rozporządzenia nr 146/2008, celem tego uproszczenia zasad kwalifikowalności było zmniejszenie obciążenia administracyjnego zarówno w odniesieniu do danych rolników, jak i służb administracji.

               30

               Z powyższego wynika również, że dana działka może łatwiej stanowić przedmiot wielu przekazań w danym roku kalendarzowym, co może zwiększać prawdopodobieństwo, iż rolnik składający wniosek o pomoc nie zaorał sam gruntu.

               31

               W drugiej kolejności odstąpienie od „zasady dziesięciu miesięcy” spowodowało zmianę art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003 w drodze rozporządzenia nr 146/2008, który został przejęty przez art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009, ustanawiający odpowiedzialność rolnika w wypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności, poprzez dodanie, że rolnik składający wniosek o pomoc dotyczący danej działki, w wypadku jej przekazania pozostaje odpowiedzialny z tego tytułu przez cały rok, na który złożono wniosek o pomoc.

               32

               Należy zatem stwierdzić, że art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 nie dokonuje rozróżnienia pomiędzy wypadkami nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności spowodowanymi, z jednej strony niedbalstwem, a z drugiej strony umyślnym działaniem osoby, której przekazano grunt lub która takiego przekazania dokonała. Nie można zatem wykluczyć przypisania składającemu wniosek rolnikowi konsekwencji czynu popełnionego przez osobę, której przekazano grunt lub która takiego przekazania dokonała.

               33

               W związku z powyższymi rozważaniami wykładni art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 należy dokonywać, uwzględniając rozwój wyżej przywołanych przepisów.

               34

               Z motywu 2 rozporządzenia nr 146/2008 wynika, że uproszczenie dostępu do płatności bezpośrednich umożliwia rolnikom łatwiejsze skorzystanie z pomocy w dziedzinie rolnictwa. Ponadto w motywie 3 rozporządzenia nr 73/2009 przypomniano, że przyznanie pomocy uzależnione jest od spełnienia wymogu, by beneficjent przestrzegał przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności.

               35

               W związku z powyższym sankcja mająca zastosowanie w wypadku nieprzestrzegania owych przepisów stanowi specyficzny instrument administracyjny, będący integralną częścią systemu pomocy w dziedzinie rolnictwa i służący do zapewnienia przestrzegania tych przepisów.

               36

               W tym względzie Trybunał wielokrotnie podkreślał, że naruszone normy skierowane są wyłącznie do tych podmiotów gospodarczych, które całkowicie dobrowolnie zdecydowały się na skorzystanie z systemu pomocy w dziedzinie rolnictwa (zob. wyroki: z dnia 18 listopada 1987 r. w sprawie 137/85 Maizena i in., Rec. s. 4587, pkt 13; z dnia 27 października 1992 r. w sprawie C-240/90 Niemcy przeciwko Komisji, Rec. s. I-5383, pkt 26; z dnia 11 lipca 2002 r. w sprawie C-210/00 Käserei Champignon Hofmeister, Rec. s. I-6453, pkt 41; a także z dnia 5 czerwca 2012 r. w sprawie C-489/10 Bonda, pkt 30).

               37

               Z powyższego wynika, że rolnik, który otrzymuje pomoc, nawet jeżeli faktycznie nie korzysta przez cały rok kalendarzowy z działki, w odniesieniu do której złożył wniosek o płatność bezpośrednią, powinien ponosić ryzyko przypisania skutków nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności na tej działce spowodowanego zarówno niedbalstwem, jak i umyślnym działaniem osoby, której przekazano ową działkę lub która takiego przekazania dokonała, mogące pociągnąć za sobą zmniejszenie całkowitej kwoty płatności bezpośrednich lub wykluczenie z nich. Rolnik ten może zatem zostać uznany za będącego odpowiedzialnym za naruszenie popełnione przez osobę, której przekazano dany grunt lub która takiego przekazania dokonała, w tym za skutki działań umyślnych.

               38

               Jednakże motyw 57 rozporządzenia nr 796/2004 wskazuje, że zmniejszenia całkowitej kwoty płatności bezpośrednich i wykluczenia z nich powinny być ustanawiane z uwzględnieniem zasady proporcjonalności. Należy zatem zbadać, czy rozwiązanie przyjęte w poprzednim punkcie uwzględnia tę zasadę.

               39

               W tym względzie należy przypomnieć, że zasada proporcjonalności, która zalicza się do ogólnych zasad prawa Unii, wymaga, by środki wynikające z zastosowania przepisów prawa Unii były odpowiednie do realizacji zamierzonego celu i nie wykraczały poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia (zob. wyrok z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawie C-59/11 Association Kokopelli, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo).

               40

               Z pkt 34–37 niniejszego wyroku wynika, że odpowiedzialność rolnika, składającego wniosek o pomoc z powodu nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności spowodowanego zarówno niedbalstwem, jak i umyślnym działaniem osoby, której przekazano grunt lub która takiego przekazania dokonała, umożliwia realizację celu będącego podstawą systemu zmniejszeń całkowitej kwoty płatności bezpośrednich lub wykluczenia z nich, wskazanego w motywie 3 rozporządzenia nr 73/2009, a mianowicie włączenia do wspólnych organizacji rynków podstawowych norm z zakresu ochrony środowiska, bezpieczeństwa żywności, zdrowia i dobrostanu zwierząt a także dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska.

               41

               W odniesieniu do kwestii, czy taka odpowiedzialność rolnika składającego wniosek o pomoc wykracza poza to co konieczne dla osiągnięcia tego celu, należy zaznaczyć, że rolnik, który otrzymuje pomoc, pozostaje wyłącznie odpowiedzialny wobec administracji. Jednakże, jak słusznie twierdzą rząd niderlandzki i Komisja Europejska, nic nie stoi na przeszkodzie, aby strony umowy przekazania gruntu uzgodniły między sobą bardziej szczegółowe postanowienia dotyczące ryzyka finansowego takiej umowy, w tym ryzyka ewentualnego zmniejszenia lub wykluczenia z subwencji rolnych. Poza tym nawet w braku takiego postanowienia umownego nie można z góry wykluczyć skorzystania z mechanizmów prawa cywilnego pozwalających chronić interesy rolnika składającego wniosek o pomoc.

               42

               W związku z powyższym przypisanie w całości naruszenia popełnionego przez osobę, której przekazano grunt lub która takiego przekazania dokonała, rolnikowi składającemu wniosek o pomoc dotyczący działki, odnośnie do której stwierdzono nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności, nie wykracza poza to co konieczne dla osiągnięcia zamierzonego celu.

               43

               Ponadto należy zauważyć, że jeżeli rolnik, który popełnił naruszenie, lub rolnik, który był w posiadaniu danej działki w dniu odniesienia, nie złoży wniosku o pomoc, nie zostanie nałożona żadna kara. System zmniejszeń całkowitej kwoty płatności bezpośrednich i wykluczania z nich stanowi bowiem środek administracyjny powiązany z motywacją w formie płatności bezpośrednich.

               44

               Na zadane przez sąd odsyłający pytanie należy zatem odpowiedzieć, iż wykładni art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 należy dokonywać w ten sposób, że nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności przez osobę, której przekazano grunt lub która takiego przekazania dokonała, prowadzące do zmniejszenia całkowitej kwoty płatności bezpośrednich lub wykluczenia z nich, należy w całości przypisać rolnikowi składającemu wniosek o pomoc.

         W przedmiocie kosztów

               45

               Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:

                     Wykładni art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 należy dokonywać w ten sposób, że nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności przez osobę, której przekazano grunt lub która takiego przekazania dokonała, prowadzące do zmniejszenia całkowitej kwoty płatności bezpośrednich lub wykluczenia z nich, należy w całości przypisać rolnikowi składającemu wniosek o pomoc.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: niderlandzki.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (czwarta izba) z dnia 19 marca 1998 r. # Georges Tzoanos przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnicy - Skarga o stwierdzenie nieważności. # Sprawa T-74/96.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r.#Republika Francuska przeciwko People's Mojahedin Organization of Iran.#Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu - Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB - Rozporządzenie nr 2580/2001- Zamrożenie funduszy mające zastosowanie do grupy ujętej w wykazie sporządzonym, przejrzanym i zmienionym przez Radę Unii Europejskiej - Prawo do obrony.#Sprawa C-27/09 P.

text:
      Sprawa C‑27/09 P
      Republika Francuska
      przeciwko
      People’s Mojahedin Organization of Iran
      Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu – Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB – Rozporządzenie(WE) nr 2580/2001 – Zamrożenie funduszy mające zastosowanie do grupy ujętej w wykazie sporządzonym, przejrzanym i zmienionym przez Radę Unii
         Europejskiej – Prawo do obrony

      Streszczenie wyroku
      Prawo Unii – Zasady – Prawo do obrony – Decyzja o zamrożeniu funduszy skierowana przeciwko niektórym osobom i podmiotom podejrzewanym
            o prowadzenie działalności terrorystycznej – Obowiązki Rady – Powiadomienie zainteresowanego o zgromadzonych przeciwko niemu
            materiałach oraz prawo do bycia wysłuchanym – Zakres – Uchybienie – Naruszenie prawa do obrony
      (art. 6 ust. 1 TUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41 ust. 2 lit. a); rozporządzenie Rady nr 2580/2001, art. 2
            ust. 3; decyzja Rady 2008/583)
      W wypadku pierwotnej decyzji o zamrożeniu funduszy Rada nie ma obowiązku uprzedniego poinformowania zainteresowanej osoby
         lub podmiotu o powodach, na których instytucja ta zamierza oprzeć umieszczenie tej osoby lub podmiotu w wykazie, o którym
         mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym
         osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu. Taki środek bowiem, aby jego skuteczność nie była zagrożona, musi
         mieć możliwość wykorzystania elementu zaskoczenia i być natychmiast zastosowany. W takim wypadku zasadniczo wystarczy, by
         instytucja powiadomiła o powodach zainteresowaną osobę lub podmiot i umożliwiła im bycie wysłuchanym równocześnie z przyjęciem
         decyzji lub bezpośrednio po jej przyjęciu.

      Natomiast w wypadku kolejnej decyzji o zamrożeniu funduszy, na podstawie której nazwisko osoby lub nazwa podmiotu figurujących
         już w wykazie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001, są w tym wykazie pozostawione, ten efekt zaskoczenia
         nie jest już konieczny w celu zapewnienia skuteczności środka, a zatem taka decyzja co do zasady powinna być poprzedzona powiadomieniem
         o materiałach zgromadzonych przeciwko tej osobie lub podmiotowi, a także umożliwieniem im bycia wysłuchanym.

      W tej kwestii element ochrony udzielanej przez wymóg notyfikacji oraz prawo do składania oświadczeń przed przyjęciem decyzji,
         która uruchamia stosowanie środków restrykcyjnych, ma znaczenie fundamentalne i zasadnicze dla praw do obrony. Stwierdzenie
         to jest tym bardziej prawdziwe, że takie środki mają istotny wpływ na prawa i wolności objętych nimi osób i grup. Zasada bowiem,
         zgodnie z którą adresat niekorzystnej decyzji musi mieć możliwość przedstawienia swoich uwag przed jej wydaniem, ma na celu
         umożliwienie właściwemu organowi skutecznego uwzględnienia wszystkich elementów mających znaczenie dla sprawy. W celu zapewnienia
         skutecznej ochrony tego adresata zasada ta ma na celu również umożliwienie mu skorygowania błędu lub podniesienia takich elementów
         dotyczących sytuacji osobistej, które przemawiają za jej przyjęciem, za jej nieprzyjęciem lub za taką czy inną treścią tej
         decyzji.

      To prawo podstawowe do przestrzegania praw do obrony w trakcie postępowania poprzedzającego wydanie środka restrykcyjnego
         takiego jak sporna decyzja jest zresztą wyraźnie przewidziane w art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,
         której art. 6 ust. 1 TUE przyznaje taką samą moc prawną, jaką mają traktaty. Jeśli odstępstwo od tego prawa podstawowego zostało
         uznane za dopuszczalne w odniesieniu do pierwotnych decyzji o zamrożeniu funduszy, to jest ono uzasadnione koniecznością zapewnienia
         skuteczności zamrożenia funduszy i, w ostatecznym rozrachunku, względami nadrzędnymi dotyczącymi bezpieczeństwa lub utrzymywania
         stosunków międzynarodowych Unii i jej państw członkowskich.

      (por. pkt 61, 62, 64–67)
WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
      z dnia 21 grudnia 2011 r.(*)

      Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu – Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB – Rozporządzenie(WE) nr 2580/2001 – Zamrożenie funduszy mające zastosowanie do grupy ujętej w wykazie sporządzonym, przejrzanym i zmienionym przez Radę Unii
         Europejskiej – Prawo do obrony

      W sprawie C‑27/09 P
      mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 19 stycznia 2009 r.,
      Republika Francuska, reprezentowana przez E. Belliard oraz przez G. de Bergues’a oraz A. Adama, działających w charakterze pełnomocników,

      strona skarżąca,
      w której drugą stroną są:
      People’s Mojahedin Organization of Iran, z siedzibą w Auvers‑sur‑Oise (Francja), reprezentowana przez adwokata J.P. Spitzera, D. Vaughan, QC, oraz M.E. Demetriou,
         barrister,

      strona skarżąca w pierwszej instancji,
      Rada Unii Europejskiej,
      strona pozwana w pierwszej instancji,
      Komisja Europejska, reprezentowana przez S. Boelaert oraz P. Aalta, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      interwenient w pierwszej instancji,
      TRYBUNAŁ (wielka izba),
      w składzie: V. Skouris, prezes, A. Tizzano, J.N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), K. Lenaerts i J.C. Bonichot, prezesi izb,
         E. Juhász, G. Arestis, A. Borg Barthet, M. Ilešič, L. Bay Larsen, T. von Danwitz, A. Arabadjiev i C. Toader, sędziowie,

      rzecznik generalny: E. Sharpston,
      sekretarz: L. Hewlett, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 8 września 2010 r.,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 14 lipca 2011 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Republika Francuska wnosi w odwołaniu o uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 4 grudnia 2008 r.
         w sprawie T‑284/08 People’s Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II‑3487 (zwanego dalej „zaskarżonym
         wyrokiem”), którym sąd ten uwzględnił skargę People’s Mojahedin Organization of Iran (zwanej dalej „PMOI”) o stwierdzenie
         nieważności decyzji Rady 2008/583/WE z dnia 15 lipca 2008 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie
         szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu
         i uchylającej decyzję 2007/868/WE (Dz.U. L 188, s. 21, zwanej dalej „sporną decyzją”) w zakresie dotyczącym PMOI.

       Ramy prawne
       Rezolucja 1373 (2001) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych
      2        W dniu 28 września 2001 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1373 (2001) określającą
         zakrojoną na szeroką skalę strategię walki z terroryzmem, w szczególności walkę przeciwko finansowaniu terroryzmu. Punkt 1
         lit. c) tej rezolucji stanowi między innymi, że wszystkie państwa niezwłocznie zamrożą fundusze i inne aktywa finansowe lub
         zasoby gospodarcze osób, które popełniają lub usiłują popełnić akty terrorystyczne, ułatwiają ich popełnienie lub w nich uczestniczą,
         oraz podmiotów należących do tych osób lub przez nie kontrolowanych, a także osób lub podmiotów działających w imieniu lub
         według poleceń wyżej wspomnianych osób i podmiotów.

      3        Rezolucja ta nie zawiera wykazu osób, wobec których te środki restrykcyjne powinny być stosowane.

       Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB
      4        W dniu 27 grudnia 2001 r., mając na uwadze konieczność podjęcia przez Wspólnotę działań w celu wprowadzenia w życie rezolucji
         1373 (2001), Rada Unii Europejskiej przyjęła między innymi wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych
         środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 344, s. 93).

      5        Artykuł 1 ust. 1 tego wspólnego stanowiska przewiduje:

      „Niniejsze wspólne stanowisko stosuje się, zgodnie z przepisami poniższych artykułów, do osób, grup i podmiotów uczestniczących
         w aktach terrorystycznych i wymienionych w załączniku”.

      6        Artykuł 1 ust. 2 i 3 wspólnego stanowiska 2001/931 określa odpowiednio, co należy rozumieć przez „osoby, grupy i podmioty
         uczestniczące w aktach terrorystycznych” oraz przez „akt terrorystyczny”.

      7        Artykuł 1 ust. 4 i 6 tego wspólnego stanowiska ma następujące brzmienie:

      „4.      [Wykaz] w załączniku jest sporządzan[y] na podstawie dokładnych informacji lub materiałów zawartych w odpowiednich aktach,
         które wskazują, że decyzja została podjęta przez właściwą władzę w odniesieniu do osób, grup i podmiotów, których to dotyczy,
         bez względu na to, czy dotyczy to wszczęcia dochodzenia lub postępowania w sprawie o akt terrorystyczny, usiłowanie popełnienia
         takiego aktu, uczestniczenia w nim lub ułatwienia dokonania takiego aktu, opartego na poważnych i wiarygodnych dowodach lub
         poszlakach, lub skazania za takie czyny. Osoby, grupy i podmioty określone przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych
         [jako] związane z terroryzmem i przeciwko którym zarządziła ona sankcje, mogą być włączone do [tego wykazu].

      Do celów niniejszego ustępu »właściwa władza« oznacza władzę sądowniczą lub, gdy władze sądownicze nie mają właściwości w zakresie
         objętym niniejszym ustępem, równoważną właściwą władzę w tym zakresie.

      […]
      6.      Nazwiska osób i nazwy podmiotów [w wykazie] w załączniku są poddawane kontroli w regularnych odstępach czasu, co najmniej
         raz w ciągu każdych sześciu miesięcy, w celu zapewnienia, że istnieją podstawy do utrzymania ich na liście”.

      8        PMOI została dodana do wykazu znajdującego się w załączniku do wspólnego stanowiska 2001/931 przez wspólne stanowisko Rady
         2002/340/WPZiB z dnia 2 maja 2002 r. uaktualniające wspólne stanowisko 2001/931 (Dz.U. L 116, s. 75).

      9        Umieszczenie PMOI w wykazie znajdującym się w załączniku do wspólnego stanowiska 2001/931 było następnie potwierdzane w licznych
         kolejnych decyzjach podejmowanych przez Radę zgodnie z art. 1 ust. 6 tego wspólnego stanowiska.

       Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001
      10      W dniu 27 grudnia 2001 r. Rada wydała rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych
         przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. L 344, s. 70, sprostowanie Dz.U. L 52,
         s. 58).

      11      Motyw 5 rozporządzenia nr 2580/2001 brzmi następująco:

      „Konieczne jest podjęcie przez Wspólnotę działań zmierzających do wprowadzenia w życie środków objętych zakresem [wspólnej
         polityki zagranicznej i bezpieczeństwa], przewidzianych we wspólnym stanowisku 2001/931/WPZiB”.

      12      Zgodnie z art. 2 tego rozporządzenia:

      „1.      Poza wyjątkami dopuszczonymi na mocy art. 5 i 6:
      a)      wszystkie fundusze, inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze należące do i będące własnością lub posiadane przez osobę fizyczną
         lub osobę prawną, grupę lub podmiot wymienione [w wykazie określonym] w ust. 3, zostają zamrożone;

      b)      fundusze, inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze nie zostają udostępnione, bezpośrednio lub pośrednio, osobie fizycznej
         lub prawnej, grupie lub podmiotowi wymienionym [w wykazie określonym] w ust. 3 ani na ich rzecz.

      2.      Poza wyjątkami dopuszczonymi na mocy art. 5 i 6 zakazane jest świadczenie usług finansowych osobie fizycznej lub prawnej,
         grupie lub podmiotowi wymienionym [w wykazie określonym] w ust. 3 ani na ich rzecz.

      3.      Rada, stanowiąc jednomyślnie, ustanawia, przegląda i zmienia [wykaz] osób, grup i podmiotów, do których stosuje się niniejsze
         rozporządzenie, zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 1 ust. 4, 5 i 6 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB […]”.

      13      PMOI została ujęta w wykazie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 na mocy decyzji Rady 2002/334/WE z dnia
         2 maja 2002 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 i uchylającej decyzję 2001/927/WE (Dz.U. L 116,
         s. 33).

      14      Następnie umieszczenie PMOI w tym wykazie było potwierdzane w późniejszych decyzjach Rady, przyjmowanych zgodnie z art. 2
         ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001, w tym w spornej decyzji.

      15      PMOI została usunięta z tego wykazu decyzją Rady 2009/62/WE z dnia 26 stycznia 2009 r. wykonującą art. 2 ust. 3 rozporządzenia
         nr 2580/2001 i uchylającą decyzję 2008/583/WE (Dz.U. L 23, s. 25).

      16      Zgodnie z motywem 5 decyzji 2009/62:

      „W następstwie [zaskarżonego] wyroku do wykazu osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 2580/2001,
         nie została włączona jedna z grup”.

      17      Poza sporem jest, że grupą, której dotyczy ten motyw, jest PMOI.

       Okoliczności powstania sporu
      18      W zakresie opisu początkowych okoliczności powstania niniejszego sporu punkt 1 zaskarżonego wyroku odsyła do wyroku Sądu z dnia
         12 grudnia 2006 r. w sprawie T‑228/02 Organisation des Modjahedines du peuple d’Iran przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II‑4665,
         pkt 1–26 oraz wyroku z dnia 23 października 2008 r. w sprawie T‑256/07 People’s Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie,
         Zb.Orz. s. II‑3019, pkt 1–37.

      19      W pkt 1, 2, 12 i 16 ww. wyroku w sprawie Organisation des Modjahedines du peuple d’Iran przeciwko Radzie wskazano:

      „1      Z akt sprawy wynika, że [PMOI] została założona w 1965 r. i postawiła sobie za cel zastąpienie rządów szachów w Iranie, a następnie
         rządów mollahów, rządami demokratycznymi. Organizacja ta uczestniczyła w utworzeniu w 1981 r. Narodowej Rady Ruchu Oporu Iranu
         (National Council of Resistance of Iran – NCRI), organizacji określającej się jako irański »parlament ruchu oporu na wygnaniu«.
         W czasie zdarzeń leżących u podstaw niniejszego postępowania organizacja ta składała się z pięciu odrębnych organizacji oraz
         z niezależnej sekcji, stanowiącej ramię zbrojne działające w Iranie. Jednakże [PMOI] stwierdza, że ona sama oraz jej członkowie
         wyraźnie odstąpili od działalności zbrojnej w czerwcu 2001 r. i do chwili obecnej nie dysponuje już ona strukturami zbrojnymi.

      2      Decyzją z dnia 28 marca 2001 r. Secretary of State for the Home Department (minister spraw wewnętrznych w Zjednoczonym Królestwie,
         zwany dalej »Home Secretary«) włączył [PMOI] do wykazu organizacji, których działalność została zakazana na podstawie Terrorism
         Act 2000 (ustawy w sprawie terroryzmu z 2000 r.). [PMOI] wniosła jednocześnie dwa środki prawne odnośnie do tej decyzji: odwołanie
         (appeal) do Proscribed Organisations Appeal Commission (komisji apelacyjnej ds. zakazanych organizacji – POAC) oraz skargę
         (judicial review) do High Court of Justice (England and Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) [Wysoki Trybunał
         (Anglia i Walia), Wydział Ławy Królewskiej (sąd Administracyjny)] […].

      […]
      12      Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2002 r. [sąd ten] odrzucił skargę wniesioną przez [PMOI] na decyzję Home Secretary z dnia 28  marca
         2001 r. […], uznając w istocie, że to POAC była właściwym organem do wysłuchania argumentów [PMOI], w tym także tych dotyczących
         naruszenia prawa do przedstawienia stanowiska.

      […]
      16      Wyrokiem z dnia 15 listopada 2002 r. POAC oddaliła odwołanie wniesione przez [PMOI] od decyzji Home Secretary z dnia 28 marca
         2001 r. […], uznając w szczególności, że nie istniał wymóg uprzedniego przesłuchania skarżącej, a przesłuchanie to byłoby
         zresztą niemożliwe w praktyce lub niepożądane w ramach uregulowań skierowanych przeciw organizacjom terrorystycznym. Zgodnie
         z tym rozstrzygnięciem uregulowania Terrorism Act 2000 przewidują rzeczywistą możliwość przedstawienia przez [PMOI] jej punktu
         widzenia przed POAC”.

      20      Ostatnio zaistniałe okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu zostały przedstawione w sposób następujący w pkt 2–10 zaskarżonego
         wyroku:

      „2      Wyrokiem z dnia 7 maja 2008 r. Court of Appeal (England & Wales) [sąd apelacyjny (Anglii i Walii), Zjednoczone Królestwo,
         zwany dalej »Court of Appeal«] oddalił wniosek [Home Secretary] mający na celu otrzymanie zgody na wniesienie do tego sądu
         odwołania od decyzji [POAC] z dnia 30 listopada 2007 r., uwzględniającej skargę wniesioną przeciwko decyzji Home Secretary
         z dnia 1 września 2006 r., odmawiającej uchylenia delegalizacji [PMOI] jako organizacji uczestniczącej w aktach terrorystycznych
         i nakazała Home Secretary przedstawić Parlamentowi Zjednoczonego Królestwa projekt zarządzenia (order) skreślającego [PMOI]
         z wykazu organizacji zdelegalizowanych w Zjednoczonym Królestwie na podstawie Terrorism Act 2000 […].

      3      W tej decyzji POAC w szczególności uznała za »przewrotne« (perverse) stwierdzenie Home Secretary zawarte w decyzji z dnia
         1 września 2006 r. odmawiającej uchylenia delegalizacji [PMOI], zgodnie z którym [PMOI] na tę chwilę w dalszym ciągu »uczestniczyła
         w aktach terrorystycznych« ([was] concerned in terrorism) w rozumieniu Terrorism Act 2000. […]

      […]
      5      W wyżej wymienionym wyroku Court of Appeal przychylił się do oceny POAC. Sąd ten wskazał ponadto, że poufne informacje przedstawione
         przez Home Secretary potwierdzają wniosek, jakoby Home Secretary nie mógł racjonalnie twierdzić, że PMOI miała intencję dalszego
         prowadzenia działalności terrorystycznej w przyszłości.

      6      Zarządzeniem z dnia 23 czerwca 2008 r., które weszło w życie w dniu 24 czerwca, Home Secretary skreślił zatem nazwę PMOI z wykazu
         organizacji zdelegalizowanych na podstawie Terrorism Act 2000. Skreślenie to zostało zatwierdzone przez dwie izby Parlamentu
         Zjednoczonego Królestwa.

      7      [Sporną decyzją] Rada utrzymała jednakże między innymi nazwę [PMOI] w wykazie stanowiącym załącznik do [rozporządzenia nr 2580/2001]
         […].

      8      Punkt 5 motywów [spornej] decyzji, co do którego bezsporne jest, że dotyczy PMOI, stanowi:
      »W przypadku jednej grupy Rada wzięła pod uwagę fakt, że decyzja właściwej władzy, na podstawie której została ona umieszczona
         w wykazie, nie obowiązywała już od dnia 24 czerwca 2008 r. Jednak Rada powzięła wiadomość o nowych informacjach dotyczących
         tej grupy. Rada uważa, że te nowe informacje uzasadniają ujęcie jej [w] tym wykazie«.

      9      Zaskarżona decyzja została notyfikowana [PMOI] za pośrednictwem pisma Rady z dnia 15 lipca 2008 r. […]. W piśmie tym Rada
         wskazała w szczególności:

      »Rada ponownie zdecydowała o ujęciu [PMOI] w wykazie […]. Rada powzięła wiedzę, iż decyzja właściwej władzy uzasadniająca
         ujęcie [PMOI] w wykazie nie jest już w mocy od dnia 24 czerwca 2008 r. Niemniej jednak Rada powzięła wiadomość o nowych informacjach
         mających znaczenie dla ujęcia jej w tym wykazie. Po wzięciu pod uwagę tych informacji Rada zdecydowała, że [PMOI] powinna
         w dalszym ciągu być ujęta w wyżej wymienionym wykazie. W związku z tym Rada dokonała zmiany odnośnego uzasadnienia«.

      10      W uzasadnieniu [spornej decyzji] dołączonym do pisma notyfikującego […] Rada stwierdziła, co następuje:
      »[PMOI] jest organizacją, która została założona w 1965 r. i której pierwotnym celem było obalenie reżimu szachów. Jej członkowie
         wzięli udział w eliminacji kilku tysięcy ‘agentów’ starego reżimu i należą do osób odpowiedzialnych za wzięcie zakładników
         w ambasadzie Stanów Zjednoczonych w Teheranie. O ile początkowo organizacja ta należała do najbardziej radykalnych uczestników
         rewolucji islamskiej, po jej zdelegalizowaniu PMOI zaczęła działać w ukryciu i dokonała rozlicznych działań wymierzonych przeciwko
         panującemu reżimowi w Teheranie. Organizacja ta była również odpowiedzialna za zamachy terrorystyczne […]. Ponadto członkowie
         tej organizacji, ulokowani w różnych państwach Unii Europejskiej, są obecnie ścigani w związku z popełnieniem przestępstw
         związanych z finansowaniem ich działalności. Czyny te należą do zakresu przepisów art. 1 ust. 3 lit. a), c), d), f), g), h)
         i i) wspólnego stanowiska 2001/931 i zostały popełnione w celu określonym w art. 1 ust. 3 [ppkt] (i) i (iii).

      [PMOI] jest objęta zakresem art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001.
      W kwietniu 2001 r. wydział prokuratury ds. zwalczania terroryzmu tribunal de grande instance de Paris (sądu pierwszej instancji)
         wszczął, na warunkach przewidzianych w prawie francuskim przez ustawę 96/647 z dnia 22 lipca 1996 r., sądowe postępowanie
         wyjaśniające dotyczące ‘tworzenia związku przestępczego w celu przygotowania aktów terrorystycznych’. Śledztwa prowadzone
         w ramach tego postępowania wyjaśniającego okazały się skierowane przeciwko rzekomym członkom [PMOI] w związku z serią przestępstw
         pozostających w związku, bezpośrednim albo pośrednim, ze zbiorowym przedsięwzięciem mającym na celu poważne zakłócenie porządku
         publicznego w drodze zastraszenia lub terroru. Poza wyżej wymienionym czynem postępowanie dotyczyło również ‘finansowania
         organizacji terrorystycznej’ na warunkach określonych przez prawo francuskie w ustawie 2001/1062 z dnia 15 listopada 2001 r.
         w sprawie bezpieczeństwa życia codziennego.

      W dniach 19 marca 2007 r. i 13 listopada 2007 r. wydział prokuratury ds. zwalczania terroryzmu w Paryżu przedstawił rzekomym
         członkom [PMOI] dodatkowe zarzuty. Postępowania te zostały uzasadnione przez konieczność przeprowadzenia dochodzenia w przedmiocie
         nowych informacji wynikających z dochodzeń przeprowadzonych między rokiem 2001 a 2007. Dotyczyły one w szczególności zarzutów
         ‘wprowadzania do legalnego obrotu bezpośrednich lub pośrednich produktów przestępstwa oszustwa osób szczególnie bezbronnych
         oraz oszustwa popełnionego przez zorganizowaną grupę’ w związku z przedsięwzięciem terrorystycznym, na warunkach przewidzianych
         przez prawo francuskie w ustawie 2003/706 z dnia 2 sierpnia 2003 r.

      W konsekwencji decyzja dotycząca [PMOI] została podjęta przez właściwą władzę w rozumieniu art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska
         2001/931.

      Rada zauważa, że postępowania te są nadal w toku oraz że ich zakres uległ rozszerzeniu w 2007 r. w ramach zwalczania operacji
         finansowych prowadzonych przez ugrupowania terrorystyczne. Rada uważa, że powody objęcia [PMOI] wykazem osób i podmiotów poddanych
         środkom przewidzianym w art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2580/2001 pozostają nadal aktualne.

      Biorąc pod uwagę powyższe informacje, Rada postanowiła, że [PMOI] powinna w dalszym ciągu być poddana środkom przewidzianym
         w art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2580/2001«.”.

       Skarga przed Sądem i zaskarżony wyrok
      21      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 21 lipca 2008 r. PMOI wniosła skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji,
         domagając się od Sądu:

      –        stwierdzenia nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim jej dotyczy, oraz
      –        obciążenia Rady kosztami postępowania.
      22      Republika Francuska oraz Komisja Europejska zostały dopuszczone do udziału w postępowaniu przed Sądem w charakterze interwenientów
         popierających żądania Rady.

      23      Na poparcie swoich żądań PMOI podniosła zasadniczo pięć zarzutów, z których pierwszy dotyczył oczywistego błędu w ocenie,
         drugi dotyczył naruszenia art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931, art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 oraz zasad
         dotyczących ciężaru dowodu, trzeci dotyczył naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej, czwarty dotyczy naruszenia prawa
         do obrony i obowiązku uzasadnienia, a piąty – nadużycia władzy lub obejścia procedury.

      24      Jeżeli chodzi o zarzut czwarty, dotyczący naruszenia praw do obrony, Sąd wskazał w pkt 36 zaskarżonego wyroku, że bezsprzeczne
         jest, że Rada przyjęła sporną decyzję bez uprzedniego poinformowania skarżącej o nowych informacjach lub nowych elementach
         akt sprawy, które jej zdaniem uzasadniały utrzymanie PMOI w wykazie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001,
         a mianowicie o postępowaniu wyjaśniającym wszczętym przez wydział prokuratury ds. zwalczania terroryzmu tribunal de grande
         instance de Paris w kwietniu 2001 r. oraz dwóch dodatkowych zarzutach postawionych w marcu i listopadzie 2007 r. Sąd dodał,
         że a fortiori Rada nie umożliwiła PMOI przedstawienia w sposób użyteczny swojego punktu widzenia w tym przedmiocie, zanim
         przyjęta została sporna decyzja.

      25      Sąd wywiódł stąd, w pkt 37 zaskarżonego wyroku, że należało stwierdzić, iż sporna decyzja została przyjęta z naruszeniem zasad
         wymienionych w szczególności w pkt 120, 126 i 131 ww. wyroku w sprawie Organisation des Modjahedines du peuple d’Iran przeciwko
         Radzie w kontekście przestrzegania praw do obrony.

      26      Ponadto w pkt 39–44 zaskarżonego wyroku Sąd w pierwszej kolejności dokonał analizy argumentu Rady, zgodnie z którym instytucja
         miała prawo działać w ten sposób z uwagi na szczególną sytuację, w jakiej się znajdowała, w szczególności na potrzebę pilnego
         wydania spornej decyzji.

      27      W tej kwestii Sąd stwierdził w pkt 40 zaskarżonego wyroku, że podnoszona pilność nie została w żaden sposób wykazana.

      28      Sąd wskazał, że pomiędzy dniem 7 maja 2008 r., tj. dniem wydania przez Court of Appeal orzeczenia, które definitywnie unicestwiło
         możliwość dalszego opierania się przez Radę na decyzji Home Secretary z dnia 28 marca 2001 r., a dniem 15 lipca 2008 r., tj.
         datą przyjęcia zaskarżonej decyzji, upłynęły ponad dwa miesiące. Tymczasem Rada nie wyjaśniła, dlaczego nie było możliwe podjęcie
         przez nią natychmiast po dniu 7 maja 2008 r. kroków zmierzających do usunięcia przez nią PMOI z wykazu, o którym mowa w art. 2
         ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 lub pozostawienia jej w tym wykazie na podstawie nowych informacji.

      29      W pkt 41 zaskarżonego wyroku Sąd uznał ponadto, że nawet przy założeniu, że te nowe informacje zostały przekazane Radzie dopiero
         w czerwcu 2008 r., nie wyjaśnia to, dlaczego od razu nie została o nich powiadomiona PMOI, jeżeli Rada zamierzała te informacje
         wykorzystać przeciwko niej.

      30      Sąd dodał, że o ile w sprawie People’s Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie zakończonej ww. wyrokiem z dnia 23 października
         2008 r. Rada wprost zadeklarowała w swoich uwagach zamiar pilnego zajęcia stanowiska w sprawie tych „nowych materiałów” podanych
         do jej wiadomości, instytucja ta zaniechała powiadomienia o nich PMOI, nie powołując się w tej mierze na jakąkolwiek niemożność
         natury faktycznej lub prawnej, i to w sytuacji, gdy Sąd, ww. wyrokiem w sprawie Organisation des Modjahedines du peuple d’Iran
         przeciwko Radzie stwierdził nieważność jednej z jej wcześniejszych decyzji właśnie z tego powodu, że w jej kontekście nie
         dokonano takiego uprzedniego powiadomienia.

      31      W pkt 42 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że ani wyrok Court of Appeal z dnia 7 maja 2008 r., ani zarządzenie Home Secretary
         z dnia 23 czerwca 2008 r. nie miały automatycznego i natychmiastowego wpływu na obowiązującą wówczas decyzję Rady 2007/868/WE
         z dnia 20 grudnia 2007 r. wykonującą art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 i uchylająca decyzję 2007/445/WE (Dz.U.
         L 340, s. 100), gdyż ta decyzja pozostawała w mocy, ze statusem prawa, korzystając z domniemania ważności przysługującego
         aktom Unii, do czasu jej wycofania, stwierdzenia nieważności w wyniku skargi o stwierdzenie nieważności lub zapytania prejudycjalnego,
         lub zarzutu niezgodności z prawem.

      32      W drugiej kolejności Sąd oddalił argument Komisji, zgodnie z którym uzasadnienie notyfikowane PMOI pozwoliło przestrzegać
         jej praw do obrony.

      33      W tej kwestii Sąd orzekł w pkt 46 zaskarżonego wyroku, że ta argumentacja wynika z pomylenia gwarancji przestrzegania prawa
         do obrony w ramach postępowania administracyjnego z gwarancją związaną z prawem do skutecznego sądowego środka zaskarżenia
         aktu niekorzystnego wydanego na zakończenie tego postępowania.

      34      W pkt 47 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że skoro zarzut czwarty okazał się zasadny, należało stwierdzić nieważność spornej
         decyzji w zakresie, w jakim dotyczyła ona PMOI.

      35      Sąd wskazał w pkt 48 zaskarżonego wyroku, że mimo iż nie uważał za konieczne orzekania w przedmiocie pozostałych zarzutów
         podniesionych w skardze, postanowił dokonać jednak oceny zarzutów drugiego i trzeciego ze względu na ich znaczenie dla prawa
         podstawowego do skutecznej ochrony sądowej.

      36      Co się tyczy tych zarzutów, Sąd uznał w pkt 78 zaskarżonego wyroku, że, po pierwsze, że nie zostało ustalone w dostatecznym
         stopniu, by zaskarżona decyzja została przyjęta w zgodzie z przepisami art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931 oraz art. 2
         ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001, i po drugie, że już same okoliczności jej przyjęcia naruszały prawo podstawowe PMOI do
         skutecznej kontroli sądowej.

      37      W związku z tym Sąd orzekł w pkt 79 zaskarżonego wyroku, że zarzuty drugi i trzeci były zasadne.

       Żądania stron w postępowaniu odwoławczym
      38      Wnosząca odwołanie wnosi w nim do Trybunału o:

      –        uchylenie zaskarżonego wyroku oraz
      –        wydanie orzeczenia ostatecznego w sprawie w drodze oddalenia skargi wniesionej przez PMOI lub przekazanie sprawy Sądowi.
      39      PMOI wnosi do Trybunału o:

      –        uznanie odwołania za niedopuszczalne;
      –        subsydiarnie, że nie jest konieczne orzekanie w przedmiocie tego odwołania;
      –        w dalszej kolejności, ewentualnie, o oddalenie tego odwołania oraz
      –        w każdym razie, obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami strony przeciwnej.
       W przedmiocie odwołania
      40      Republika Francuska podnosi trzy zarzuty, dotyczące wypadków naruszenia prawa przez Sąd przy ocenie, odpowiednio, zasad dotyczących
         praw do obrony, art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931 oraz zasad dotyczących skutecznej ochrony sądowej.

       W przedmiocie dopuszczalności odwołania
       Argumentacja stron
      41      PMOI – przypominając, że sporna decyzja została uchylona i zastąpiona decyzją 2009/62, która nie powtarza już jej nazwy w wykazie,
         o którym mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 – podnosi, że Republika Francuska nie ma interesu w popieraniu niniejszego
         odwołania i że jest ono w związku z tym niedopuszczalne. Subsydiarnie twierdzi, że Trybunał powinien odmówić orzekania w przedmiocie
         odwołania, albowiem jest ono bezprzedmiotowe.

      42      Republika Francuska uważa, że odwołanie jest dopuszczalne, i podnosi w tej kwestii w szczególności, że na podstawie art. 56
         akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości nie musi udowadniać swej legitymacji czynnej.

       Ocena Trybunału
      43      Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że istnienie legitymacji czynnej wnoszącego odwołanie oznacza, że odwołanie, poprzez swój
         wynik, może przynieść korzyść stronie, która je wnosi (zob. w szczególności wyrok z dnia 3 września 2009 r. w sprawie C‑535/06
         P Moser Baer India przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. I‑7051, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo).

      44      Jednak, skoro Republika Francuska wystąpiła w postępowaniu przed Sądem w charakterze interwenienta, z art. 56 akapit drugi
         statutu Trybunału wynika, że to państwo członkowskie może wnieść odwołanie, nawet jeżeli orzeczenie Sądu nie dotyczy go bezpośrednio.

      45      Ponadto z akapitu trzeciego tego postanowienia wynika, że państwa członkowskie, niezależnie od tego, czy były stronami sporu
         w pierwszej instancji, nie muszą wykazywać żadnego interesu prawnego, by wnieść odwołanie od wyroku Sądu (wyrok z dnia 8 lipca
         1999 r. w sprawie C‑49/92 P Komisja przeciwko Anic Partecipazioni, Rec. s. I‑4125, pkt 171).

      46      Ponadto wbrew twierdzeniom PMOI niniejsze odwołanie nie stało się bezprzedmiotowe z tego powodu, że sporna decyzja umieszczająca
         PMOI w wykazie wymienionym w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 została uchylona i zastąpiona decyzją 2009/62, która,
         w związku z zaskarżonym wyrokiem, nie powtarza jej nazwy w zaktualizowanej wersji tego wykazu.

      47      Po pierwsze bowiem, gdyby Trybunał uwzględnił odwołanie i oddalił skargę PMOI o stwierdzenie nieważności spornej decyzji,
         wynikałoby stąd – jak słusznie wskazuje Republika Francuska – że ta decyzja znalazłaby się ponownie w porządku prawnym Unii,
         jeśli chodzi o okres między dniem 16 lipca 2008 r., tj. datą wejścia w życie spornej decyzji, a dniem 27 stycznia 2009 r.,
         tj. datą wejścia w życie decyzji 2009/62, którą uchylono, bez mocy wstecznej, sporną decyzję i usunięto nazwę PMOI z wykazu
         wymienionego w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001.

      48      Po drugie, nie wydaje się również, by przyjęcie decyzji 2009/62 spowodowało zakończenie sporu między stronami i by w związku
         z tym odwołanie stało się bezprzedmiotowe z powodu zakończenia tego sporu (zob. podobnie w szczególności postanowienie z dnia
         1 grudnia 2004 r. w sprawie C‑498/01 P OHIM przeciwko Zapf Creation, Zb.Orz. s. I‑11349, pkt 12).

      49      Republika Francuska obstaje bowiem przy twierdzeniu, że uzasadnione było umieszczenie PMOI, w drodze spornej decyzji, w wykazie,
         o którym mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001, a ponadto podnosi przed Trybunałem, że nadal ma interes w tym,
         by naruszenia prawa, jakich dopuścił się Sąd w zaskarżonym wyroku, zostały potwierdzone przez Trybunał, co umożliwi zażądanie
         od Rady ponownego umieszczenia PMOI w tym wykazie.

      50      W tych okolicznościach, skoro odwołanie nie stało się bezprzedmiotowe, Trybunał ma obowiązek je rozpoznać.

       Co do istoty
       W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia prawa przy ocenie zasad dotyczących praw do obrony
      –       Argumentacja stron
      51      Republika Francuska zarzuca Sądowi, że w pkt 37 zaskarżonego wyroku orzekł, iż sporna decyzja została przyjęta z naruszeniem
         zasad dotyczących praw do obrony, ponieważ Rada przyjęła ją bez uprzedniego poinformowania PMOI o nowych informacjach lub
         nowych elementach akt sprawy, które jej zdaniem uzasadniały pozostawienie jej nazwy w wykazie, o którym mowa w art. 2 ust. 3
         rozporządzenia nr 2580/2001.

      52      Zdaniem tego państwa z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że od konieczności uprzedniego notyfikowania środka w postaci
         zamrożenia funduszy istnieją wyjątki, w szczególności w wypadku pierwotnej decyzji o zamrożeniu funduszy, jeżeli takie notyfikowanie
         odbyłoby się ze szkodą dla skuteczności tego rodzaju środków restrykcyjnych (wyrok z dnia 3 września 2008 r. w sprawach połączonych
         C‑402/05 i C‑415/05 P Kadi i Al Barakaat International Foundation przeciwko Radzie i Komisji, Zb.Orz. s. I‑6351, pkt 339–341).

      53      Republika Francuska twierdzi, że w czasie, gdy była przyjmowana sporna decyzja, istniało oczywiste zagrożenie wstrzymania
         środka w postaci zamrożenia funduszy mającego zastosowanie do PMOI, a zatem również poważne ryzyko zaszkodzenia skuteczności
         takiego środka.

      54      Od chwili, gdy – zarządzeniem z dnia 23 czerwca 2008 r., które weszło w życie następnego dnia – Home Secretary wykreślił nazwę
         PMOI z wykazu organizacji zdelegalizowanych na podstawie Terrorism Act 2000, zarządzenie Home Secretary z dnia 28 marca 2001 r.,
         decyzja właściwej władzy uzasadniająca wydanie decyzji 2007/868 nie mogła już służyć jako podstawa umieszczenia PMOI w wykazie,
         o którym mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001, gdyż oznaczałoby naruszenie art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska
         2001/931.

      55      Republika Francuska dodaje, że o ile bez wątpienia wspomniane zarządzenie z dnia 23 czerwca 2008 r. nie miało automatycznego
         i natychmiastowego wpływu na decyzję 2007/868, to jednak Rada nie mogła dopuścić do dalszego trwania sytuacji, w której decyzja
         ta była pozbawiona podstawy, lecz musiała jak najszybciej wyciągnąć stąd wnioski.

      56      Jako że Rada otrzymała w dniu 9 czerwca 2008 r. od władz francuskich nowe materiały, tj. dotyczące sądowego postępowania wyjaśniającego
         wszczętego w dniu 9 kwietnia 2001 r. przeciwko 17 domniemanym członkom PMOI i wszczęcia postępowania przeciwko 24 osobom uzasadniające
         zdaniem tych władz, ich wniosek o umieszczenie PMOI w wykazie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001,
         Rada powinna była – w celu zapewnienia skuteczności sankcji – uniknąć wszelkiego wstrzymania zamrożenia funduszy i w konsekwencji
         jak najszybciej przyjąć nową decyzję o umieszczeniu PMOI w tym wykazie.

      57      Republika Francuska przypomina ponadto, że zgodnie z art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931, na koniec czerwca 2008 r.
         Rada była zobowiązana do jak najszybszego skontrolowania wykazu w brzmieniu ustalonym decyzją 2007/868.

      58      PMOI twierdzi, że w zaskarżonym wyroku Sąd słusznie oddalił tę argumentację, przedstawioną przez Radę i powtórzoną w niniejszym
         odwołaniu, orzekając, że Rada nie była uprawniona do odstąpienia od uprzedniego notyfikowania jej nowych materiałów sprawy
         na tej podstawie, że w przeciwnym razie zaistniałoby niebezpieczeństwo wstrzymania zamrożenia funduszy PMOI. Ocena Sądu opiera
         się ponadto, w jej przekonaniu, na okolicznościach faktycznych, których nie można kwestionować w postępowaniu odwoławczym.

      –       Ocena Trybunału
      59      W pkt 36 i 37 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że Rada, przyjmując sporną decyzję bez uprzedniego poinformowania PMOI o nowych
         informacjach lub elementach akt sprawy, które jej zdaniem uzasadniały pozostawienie PMOI w wykazie, o którym mowa w art. 2
         ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 oraz – a fortiori – bez umożliwienia jej przedstawienia w sposób użyteczny swego stanowiska
         w tej kwestii przed zapadnięciem tej decyzji, naruszyła zasady dotyczące praw do obrony, wymienione w szczególności pkt 120,
         126 i 131 ww. wyroku w sprawie Organisation des Modjahedines du peuple d’Iran przeciwko Radzie.

      60      Zasady, na które w ten sposób powołał się Sąd i które nie zostały w żaden sposób zakwestionowane przez Republikę Francuską,
         wynikają także z orzecznictwa Trybunału [zob., w kontekście rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego
         niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem,
         siecią Al‑Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług
         do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do
         talibów w Afganistanie (Dz.U. L 139, s. 9), ww. wyrok w sprawie Kadi i Al Barakaat International Foundation przeciwko Radzie
         i Komisji, pkt 338–341)].

      61      W tej kwestii należy przypomieć, że w wypadku pierwotnej decyzji o zamrożeniu funduszy Rada nie miała obowiązku uprzedniego
         poinformowania zainteresowanej osoby lub podmiotu o powodach, na których instytucja ta zamierzała oprzeć umieszczenie tej
         osoby lub podmiotu w wykazie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001. Taki środek bowiem, aby jego skuteczność
         nie była zagrożona, musi mieć możliwość wykorzystania elementu zaskoczenia i być natychmiast zastosowany. W takim wypadku
         zasadniczo wystarczy, by instytucja powiadomiła o powodach zainteresowaną osobę lub podmiot i umożliwiła im bycie wysłuchanym
         równocześnie z przyjęciem decyzji lub bezpośrednio po jej przyjęciu.

      62      Natomiast w wypadku kolejnej decyzji o zamrożeniu funduszy, na podstawie której nazwisko osoby lub nazwa podmiotu figurujących
         już w wykazie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001, są w tym wykazie pozostawione, ten efekt zaskoczenia
         nie jest już konieczny w celu zapewnienia skuteczności środka, a zatem taka decyzja co do zasady powinna być poprzedzona powiadomieniem
         o materiałach zgromadzonych przeciwko tej osobie lub podmiotowi, a także umożliwieniem im bycia wysłuchanym.

      63      W zaskarżonym wyroku Sąd zastosował te zasady do rozpatrywanego przypadku i słusznie uznał, że skoro na podstawie spornej
         decyzji nazwa PMOI została pozostawiona w wykazie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001, tj. w wykazie,
         w którym figurowała od czasu pierwotnego jej umieszczenia w dniu 3 maja 2002 r. na podstawie decyzji 2002/334, Rada nie mogła,
         jak to uczyniła w niniejszej sprawie, dokonać powiadomienia o nowych materiałach zgromadzonych przeciwko PMOI jednocześnie
         z przyjęciem spornej decyzji. Rada bezwzględnie powinna była zapewnić przestrzeganie praw PMOI do obrony, tj. zagwarantować
         powiadomienie jej o zgromadzonych przeciwko niej materiałach oraz prawo do bycia wysłuchaną przed przyjęciem tej decyzji.

      64      W tej kwestii należy podkreślić, jak to uczyniła rzecznik generalna w pkt 103 opinii, że element ochrony udzielanej przez
         wymóg notyfikacji oraz prawo do składania oświadczeń przed przyjęciem środka takiego jak sporna decyzja, który uruchamia stosowanie
         środków restrykcyjnych, ma znaczenie fundamentalne i zasadnicze dla praw do obrony. Stwierdzenie to jest tym bardziej prawdziwe,
         że takie środki mają istotny wpływ na prawa i wolności objętych nimi osób i grup.

      65      Zasada bowiem, zgodnie z którą adresat niekorzystnej decyzji musi mieć możliwość przedstawienia swoich uwag przed jej wydaniem,
         ma na celu umożliwienie właściwemu organowi skutecznego uwzględnienia wszystkich elementów mających znaczenie dla sprawy.
         W celu zapewnienia skutecznej ochrony tego adresata zasada ta ma na celu również umożliwienie mu skorygowania błędu lub podniesienia
         takich elementów dotyczących sytuacji osobistej, które przemawiają za jej przyjęciem, za jej nieprzyjęciem lub za taką czy
         inną treścią tej decyzji. (zob. podobnie wyrok z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie C‑349/07 Sopropé, Zb.Orz. s. I‑10369, pkt 49).

      66      To prawo podstawowe do przestrzegania praw do obrony w trakcie postępowania poprzedzającego wydanie środka restrykcyjnego
         takiego jak sporna decyzja jest zresztą wyraźnie przewidziane w art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,
         której art. 6 ust. 1 TUE przyznaje taką samą moc prawną, jaką mają traktaty.

      67      Jeśli, jak przypomniano w pkt 61 niniejszego wyroku, odstępstwo od tego prawa podstawowego zostało uznane za dopuszczalne
         w odniesieniu do pierwotnych decyzji o zamrożeniu funduszy, to jest ono uzasadnione koniecznością zapewnienia skuteczności
         zamrożenia funduszy i, w ostatecznym rozrachunku, względami nadrzędnymi dotyczącymi bezpieczeństwa lub utrzymywania stosunków
         międzynarodowych Unii i jej państw członkowskich (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Kadi i Al Barakaat International Foundation
         przeciwko Radzie i Komisji, pkt 342).

      68      W pkt 39–44 zaskarżonego wyroku Sąd zbadał jednak argumentację Rady, zgodnie z którą instytucja ta była uprawniona do poinformowania
         o nowych materiałach zgromadzonych przeciwko PMOI równocześnie z przyjęciem spornej decyzji, a nie przed jej przyjęciem, mimo
         iż nie chodziło tu o pierwotną decyzję o zamrożeniu funduszy, z powodu szczególnej sytuacji, w jakiej znajdowała się ta instytucja,
         a konkretniej z powodu pilnej potrzeby wydania tej decyzji.

      69      Tę argumentację zasadniczo powtórzyła Republika Francuska w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

      70      Zauważyć należy, z jednej strony, że Sąd ustalił, iż z dniem 7 maja 2008 r., tj. dniem wydania wyroku przez Court of Appeal,
         Rada definitywnie utraciła możliwość opierania się na zarządzeniu Home Secretary z dnia 28 marca 2001 r. jako na decyzji właściwej
         władzy w rozumieniu art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931 w celu pozostawienia wpisu dotyczącego PMOI w wykazie, o którym
         mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001. Ponadto zarządzeniem z dnia 23 czerwca 2008 r., które weszło w życie w dniu
         następnym, Home Secretary skreślił, w następstwie tego wyroku, nazwę PMOI z wykazu organizacji zdelegalizowanych na podstawie
         Terrorism Act 2000.

      71      Z drugiej strony bezsporne jest, że Rada otrzymała w dniu 9 czerwca 2008 r. od Republiki Francuskiej nowe informacje dotyczące
         postępowań sądowych wszczętych we Francji przeciwko domniemanym członkom PMOI; informacje te zdaniem tego państwa członkowskiego
         mogły uzasadniać pozostawienie tej organizacji w wykazie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001.

      72      W tej kwestii należy wskazać, że Rada powinna była w jak najkrótszym czasie zbadać te nowe materiały i na tej podstawie albo
         podjąć decyzję, że mogły one stanowić decyzję właściwej władzy w rozumieniu art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931 mogącą
         uzasadniać pozostawienie PMOI w tym wykazie, albo zdecydować o bezzwłocznym usunięciu jej z tego wykazu.

      73      O ile bez wątpienia prawdą jest – jak twierdziła Republika Francuska – że Rada nie mogła dopuścić do dalszego trwania sytuacji,
         w której decyzja 2007/868 była pozbawiona podstawy, lecz jak najszybciej wyciągnąć stąd wnioski, prawdą jest również i to
         – co zresztą przyznaje to państwo członkowskie i na co słusznie zwrócił uwagę Sąd w pkt 42 zaskarżonego wyroku, że ani wyrok
         Court of Appeal z dnia 7 maja 2008 r., ani zarządzenie Home Secretary z dnia 23 czerwca 2008 r. nie miały automatycznego i natychmiastowego
         wpływu na będącą wtedy w mocy decyzję 2007/868.

      74      Ta ostatnia decyzja pozostawała bowiem w mocy ze względu na zasadę domniemania zgodności z prawem aktów instytucji Unii, która
         – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału – oznacza, że akty te wywołują skutki prawne do czasu ich cofnięcia albo stwierdzenia
         ich nieważności w wyniku skargi o stwierdzenie nieważności, odesłania prejudycjalnego lub zarzutu niezgodności z prawem (zob.
         w szczególności wyrok z dnia 12 lutego 2008 r. w sprawie C‑199/06 CELF i ministre de la Culture et de la Communication, Zb.Orz.
         s. I‑469, pkt 60 i przytoczone tam orzecznictwo).

      75      W konsekwencji, mając również na uwadze fundamentalne znacznie, jakie należy przypisać – jak wskazano w pkt 64 i 65 niniejszego
         wyroku – przestrzeganiu praw do obrony w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji takiej jak sporna decyzja, należy stwierdzić,
         że Sąd nie naruszył prawa, orzekając w pkt 39 i 43 zaskarżonego wyroku, że Rada nie wykazała, że istniała potrzeba tak pilnego
         przyjęcia spornej decyzji, że nie było możliwe poinformowanie PMOI przez tę instytucję o nowych materiałach zgromadzonych
         przeciwko niej ani umożliwienie wysłuchania jej przed wydaniem spornej decyzji.

      76      Z całokształtu rozważań wynika, że zarzut pierwszy jest bezzasadny.

       W przedmiocie zarzutów drugiego i trzeciego
      77      Zarzuty drugi i trzeci, dotyczące odpowiednio naruszenia art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931 oraz naruszenia prawa
         przy ocenie zasad dotyczących skutecznej ochrony sądowej, są wymierzone przeciwko drugiej części wyroku, w której Sąd zbadał
         zarzuty drugi i trzeci, jakie podniosła przed nim PMOI oraz uznał je za zasadne.

      78      W tej kwestii należy stwierdzić, że po orzeczeniu w pkt 47 zaskarżonego wyroku, iż należy stwierdzić nieważność spornej decyzji
         z uwagi na naruszenie praw do obrony PMOI, Sąd uznał w pkt 48 tego wyroku, że – choć nie jest w tych okolicznościach konieczne
         wypowiadanie się w przedmiocie pozostałych zarzutów skargi – zbada jednak podniesione przed nim zarzuty drugi i trzeci z uwagi
         na ich znaczenie w świetle prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej.

      79      Tymczasem, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, zarzuty skierowane przeciwko uzupełniającym punktom uzasadnienia orzeczenia
         Sądu Trybunał na wstępie oddala, ponieważ nie mogą one prowadzić do uchylenia tego wyroku, a zatem nie mają znaczenia dla
         sprawy (zob. w szczególności wyroki: z dnia 2 września 2010 r. w sprawie C‑399/08 P Komisja przeciwko Deutsche Post, Zb.Orz.
         s. I‑7831, pkt 75; z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie C‑96/09 P Anheuser‑Busch przeciwko Budějovický Budvar, Zb.Orz. s. I‑2131,
         pkt 211 przytoczone tam orzecznictwo).

      80      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że zarzuty drugi i trzeci są nieskuteczne.

      81      Jako że żaden z zarzutów podniesionych przez Republikę Francuską nie został uwzględniony, odwołanie należy oddalić.

       W przedmiocie kosztów
      82      Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 118 tego
         regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Republika Francuska
         przegrała sprawę, a PMOI wniosła o obciążenie jej kosztami postępowania, należy ją tymi kosztami obciążyć.

      Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
      1)      Odwołanie zostaje oddalone.
      2)      Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.
      Podpisy
      *  Język postępowania: angielski.