title: Sprawa C-453/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 29 września 2014 r. – Vorarlberger Gebietskrankenkasse, Alfred Knauer

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 29 września 2014 r. – Vorarlberger Gebietskrankenkasse, Alfred Knauer
   (Sprawa C-453/14)
   (2014/C 462/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący rewizję: Vorarlberger Gebietskrankenkasse, Alfred Knauer

      Pozwany organ: Landeshauptmann von Vorarlberg

      Przy udziale: Rudolf Mathis

      Pytanie prejudycjalne

   Czy biorąc pod uwagę art. 45 TFUE art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji i systemów zabezpieczenia społecznego (1) należy interpretować w ten sposób, że emerytury z systemu emerytalnego ubezpieczeń zawodowych (inicjowanego i gwarantowanego przez państwo, który ma umożliwić w odpowiedni sposób utrzymanie dotychczasowego poziomu życia, funkcjonującego według zasady kapitalizacji, zasadniczo obowiązkowego, który jednak może przewidywać składki „dodatkowe” przekraczające ustawowy zakres minimalny i odpowiednio wyższe świadczenia i którego realizacja jest obowiązkiem instytucji zabezpieczenia stworzonej lub wykorzystanej do tego celu przez pracodawców – tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie w systemie emerytalnym „drugiego filara” w Liechtensteinie) oraz emerytury z ustawowego systemu emerytalnego (także inicjowanego i gwarantowanego przez państwo, który ma umożliwić w odpowiedni sposób utrzymanie dotychczasowego poziomu życia, jednakże funkcjonującego na zasadzie repartycji, obowiązkowego i którego realizacja jest obowiązkiem stworzonych na mocy ustawy zakładów emerytalnych – tak jak w niniejszej sprawie austriacki system emerytalny) są „równoważne” w rozumieniu wskazanego przepisu?

      (1)  Dz.U. L 166, s. 1.


title: Sprawa C-612/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 18 listopada 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Kolewowi i in.

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 18 listopada 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Kolewowi i in.
   (Sprawa C-612/15)
   (2016/C 048/22)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Specializiran nakazatelen syd

      Strony w postępowaniu głównym

   Kolew i in.

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy krajowa ustawa jest zgodna z obowiązkiem państwa członkowskiego związanym z określeniem skutecznego ścigania karnego za przestępstwa urzędników celnych, jeśli ustawa ta stanowi, że postępowanie karne – prowadzone przeciwko urzędnikom celnym z powodu uczestnictwa w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu dokonywanie przestępstw korupcyjnych przy wykonywaniu swoich obowiązków (poprzez przyjmowanie kwot pieniężnych za odstąpienie od dokonania kontroli celnej) oraz z powodu konkretnych łapówek i z powodu ukrywania wziętych łapówek – umarza się na następujących warunkach bez rozpoznania co do istoty przez sąd podniesionych zarzutów: а) upłynął dwuletni termin od oskarżenia; b) oskarżony wniósł o zakończenie postępowania przygotowawczego; с) sąd przyznał prokuratorowi trzymiesięczny termin na zakończenie postępowania przygotowawczego; d) dokonanie przez prokuratorа „istotnych naruszeń proceduralnych” w tym okresie (polegających na wniesieniu aktu oskarżenia zawierającego sprzeczności, nienależytym wniesieniu uzupełniającego oskarżenia i nieprzedstawieniu akt śledztwa); е) przyznanie prokuratorowi przez sąd nowego miesięcznego terminu na usunięcie tych „istotnych naruszeń proceduralnych”; [f)] nieusunięcie przez prokuratorа tych „istotnych naruszeń proceduralnych” w tym terminie – jeśli za ich powstanie w pierwszym trzymiesięcznym terminie i za ich nieusunięcie w ostatnim miesięcznym terminie odpowiada zarówno prokurator (nieusunięcie sprzeczności w akcie oskarżenia; brak wykonywania rzeczywistych działań w przeważającej części tych okresów), jak i obrona (brak obowiązkowej współpracy w celu wniesienia oskarżenia i przedstawienia akt śledztwa ze względu na pobyt oskarżonych w szpitalu i powoływanie się na inne obowiązki służbowe przez adwokatów); [g)] powstanie prawa podmiotowego oskarżonego do umorzenia postępowania karnego ze względu na nieusunięcie „istotnych naruszeń proceduralnych” w określonych terminach?

               2.

               W wypadku odpowiedzi przeczącej, od zastosowania której części wyżej wspomnianych uregulowań prawnych sąd krajowy powinien odstąpić, aby zapewnić skuteczne stosowanie prawa Unii: 2.1. umorzenia postępowania karnego w wypadku upływu miesięcznego terminu; lub 2.2. określenia wyżej wskazanych uchybień jako „istotnych naruszeń proceduralnych”; lub 2.3. ochrony powstałego zgodnie z [lit. g)] prawa podmiotowego – jeśli istnieje możliwość skutecznego usunięcia tego naruszenia w postępowaniu sądowym?

                           2.1.

                           Czy rozstrzygnięcie w sprawie odstąpienia od zastosowania krajowego przepisu dotyczącego umorzenia postępowania karnego powinno być uzależnione od:

                                       A)

                                       przyznania prokuratorowi dodatkowego terminu na usunięcie „istotnego naruszenia proceduralnego” równego okresowi, w którym prokurator obiektywnie nie mógł tego ucznić ze względu na przeszkody związane z działaniami obrony?

                                       B)

                                       w wypadku określonym w lit. А) – ustalenia przez sąd, że przeszkody te wynikają z „nadużycia prawa”?

                                       C)

                                       w wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej w odniesieniu do kwestii określonej w lit. А) – ustalenia przez sąd, że w krajowej ustawie przewidziano wystarczające gwarancje zakończenia postępowania przygotowawczego w rozsądnym terminie?

                           2.2.

                           Czy rozstrzygnięcie w sprawie odstąpienia od zastosowania krajowego określenia wyżej wskazanych uchybień jako „istotnych naruszeń proceduralnych” jest zgodne z prawem Unii, a mianowicie:

                                       A)

                                       czy określone w art. 6 ust. 3 dyrektywy nr 2012/13/UE (1) [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym] prawo do przedstawienia obronie szczegółowych informacji na temat oskarżenia jest należycie chronione, jeśli:

                                                   –1)

                                                   informacje te zostaną przedstawione po faktycznym wniesieniu oskarżenia do sądu, lecz przed rozpoznaniem go przez sąd, a również wcześniej przed wniesieniem oskarżenia do sądu pełne informacje dotyczące zasadniczych elementów oskarżenia zostały przedstawione obronie (w odniesieniu do osk. Christowa)?

                                                   –2)

                                                   w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie wskazane w 2.2.А)–1) – informacje te zostaną przedstawione po faktycznym wniesieniu oskarżenia do sądu, lecz przed rozpoznaniem go przez sąd, a również wcześniej przed wniesieniem oskarżenia do sądu częściowe informacje dotyczące zasadniczych elementów oskarżenia zostały przedstawione obronie; powodem częściowego zakresu przedstawionych informacji są przeszkody związane z działaniami obrony (w odniesieniu do osk. Kolewa i osk. Kostadinowa)?

                                                   –3)

                                                   informacje te zawierają sprzeczności co do konkretnego oświadczenia korupcyjnego (raz wskazano, że inny oskarżony słownie zażądał łapówki, a osk. Christow z grymasem wyraził swoje niezadowolenie, gdy osoba poddana kontroli celnej zaproponowała bardzo małą kwotę środków pieniężnych, a następnie wskazano, że osk. Christow skierował konkretne słowa zawierające żądanie łapówki)?

                                       B)

                                       Czy określone w art. 7 ust. 3 dyrektywy nr 2012/13/UE prawo do udzielenia obronie dostępu do materiałów sprawy „najpóźniej w chwili przekazania podstawy oskarżenia do oceny sądu” jest należycie chronione, jeśli obrona miała dostęp do zasadniczej części materiałów wcześniej, a obronie przyznano również możliwość zapoznania się z materiałami, lecz obrońcy nie skorzystali z tej możliwości ze względu na przeszkody (choroba, obowiązki służbowe) i ze względu na powoływanie się na krajową ustawę, zgodnie z którą należy ich wezwać w celu udzielenia im dostępu do materiałów przynajmniej z trzydniowym wyprzedzeniem? Czy niezbędne jest przyznanie drugiej możliwości po ustaniu przeszkód oraz przynajmniej z trzydniowym wyprzedzeniem? Czy niezbędne jest zbadanie, czy przeszkody te obiektywnie istnieją czy też stanowią nadużycie prawa?

                                       C)

                                       Czy określony w art. 6 ust. 3 i art. 7 ust. 3 dyrektywy nr 2012/13/UE wymóg prawny „najpóźniej w chwili przekazania podstawy oskarżenia do oceny sądu” ma jedno i to samo znaczenie w obydwu przepisach? Jakie jest jego znaczenie – przed faktycznym wniesieniem oskarżenia do sądu czy też najpóźniej razem z wniesieniem oskarżenia do sądu czy też po wniesieniu oskarżenia do sądu, lecz przed podjęciem przez sąd działań związanych z rozpoznaniem tego oskarżenia?

                                       D)

                                       Czy wymóg prawny dotyczący przedstawienia informacji odnoszących się do oskarżenia oraz dostępu do materiałów sprawy w taki sposób, aby zapewnić „skuteczne wykonywanie prawa do obrony” oraz „rzetelność postępowania” wskazane w art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 2 i 3 dyrektywy nr 2012/13/UE, ma jedno i to samo znaczenie w obydwu przepisach? Czy wymóg ten będzie spełniony, jeśli:

                                                   –1)

                                                   szczegółowe informacje dotyczące oskarżenia zostaną przedstawione obronie wprawdzie po wniesieniu oskarżenia do sądu, lecz przed podjęciem działań dotyczących rozpoznania tego oskarżenia co do istoty, a obronie zostanie przyznany wystarczający termin na przygotowanie obrony? Wcześniej informacje dotyczące oskarżenia zostały przedstawione w niepełny i częściowy sposób.

                                                   –2)

                                                   Dostęp do wszystkich materiałów zostanie udzielony obronie wprawdzie po wniesieniu oskarżenia do sądu, lecz przed podjęciem działań dotyczących rozpoznania oskarżenia co do istoty, a także zostanie przyznany wystarczający termin na przygotowanie obrony? Wcześniej obronie udzielono dostępu do większej części materiałów sprawy.

                                                   –3)

                                                   Sąd podejmie działania, poprzez które zagwarantuje obronie, iż wszystkie oświadczenia, które obrona złoży po zapoznaniu się ze szczegółami oskarżenia i wszystkimi materiałami w sprawie, będą miały taki sam skutek, jaki miałyby, gdyby te oświadczenia zostały złożone przed prokuratorem przed wniesieniem oskarżenia do sądu?

                                       E)

                                       Czy „rzetelność postępowania” wskazana w art. 6 ust. 1 i 4 dyrektywy nr 2012/13/UE, jak i „skuteczne wykonywanie prawa do obrony” wskazane w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy będą zapewnione, jeśli sąd rozstrzygnie o wszczęciu postępowania sądowego na podstawie ostatecznego oskarżenia, które zawiera sprzeczność odnoszącą się do oświadczenia korupcyjnego, lecz następnie przyzna prokuratorowi możliwość usunięcia tej sprzeczności, a także przyzna stronom możliwość wykonywania w pełnym zakresie takich praw, jakie strony te miałyby, gdyby oskarżenie zostało wniesione bez takiej sprzeczności?

                                       F)

                                       Czy wskazane w art. 3 ust. 1 dyrektywy nr 2013/48/UE (2) [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2013 r. w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności] prawо do obrony przez adwokata jest należycie chronione, jeśli w fazie postępowania przygotowawczego adwokatowi przyznano możliwość stawienia się w celu powiadomienia o tymczasowym oskarżeniu i uzyskania pełnego dostępu do wszystkich materiałów sprawy, lecz nie stawił się on ze względu na obowiązki służbowe i powoływanie się na krajową ustawę dotyczącą wezwania przynajmniej z trzydniowym wyprzedzeniem? Czy niezbędne jest przyznanie nowego terminu, po ustaniu tych obowiązków i przynajmniej z trzydniowym wyprzedzeniem? Czy niezbędne jest rozpatrzenie, czy przyczyna tego [nie]stawienia się jest uzasadniona czy też nie, a także czy ma miejsce nadużycie prawa?

                                       G)

                                       Czy naruszenie wskazanego w art. 3 ust. 1 dyrektywy nr 2013/48/UE prawa do obrony przez adwokata w fazie postępowania przygotowawczego będzie miało wpływ na „rzeczywiste i skuteczne wykonywanie prawa do obrony”, jeśli po wniesieniu oskarżenia do sądu sąd udzieli adwokatowi pełnego dostępu do ostatecznego i szczegółowego oskarżenia oraz do wszystkich materiałów sprawy, a następnie podejmie działania, poprzez które zagwarantuje adwokatowi, że wszystkie oświadczenia, które adwokat złoży po zapoznaniu się ze szczegółami oskarżenia i z wszystkimi materiałami sprawy, będą miały ten sam skutek, który miałyby, gdyby zostały złożone przed prokuratorem przed wniesieniem oskarżenia do sądu?

                           2.3.

                           Czy powstałe podmiotowe prawo oskarżonego do umorzenia postępowania karnego (w wypadku zaistnienia wyżej wskazanych przesłanek) jest zgodne z prawem Unii, chociaż istnieje możliwość pełnego usunięcia szkodliwego skutku – wynikającego z nieusunięcia przez prokuratora „istotnego naruszenia proceduralnego” – poprzez działania podjęte przez sąd w postępowaniu sądowym, tak aby ostatecznie sytuacja prawna oskarżonego była identyczna z sytuacją, w której znajdowałby się on, gdyby owo naruszenie usunięto we właściwym czasie?

               3.

               Czy należy zastosować korzystniejsze uregulowania krajowe dotyczące prawa do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie, prawa do informacji i prawa do obrony przez adwokata, jeśli uregulowania te – łącznie z innymi okolicznościami (postępowaniem opisanym w pkt 1) – skutkowałyby umorzeniem postępowania karnego?

               4.

               Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy nr 2013/48/UE należy interpretować w ten sposób, że uprawnia on krajowy sąd do wyłączenia od udziału w postępowaniu sądowym adwokata, który reprezentuje dwóch oskarżonych, z których jeden złożył wyjaśnienia w odniesieniu do okoliczności faktycznych, które odnoszą się do interesów drugiego oskarżonego, który nie złożył wyjaśnień?

         W wypadku odpowiedzi twierdzącej, czy określone w art. 3 ust. 1 dyrektywy prawо do obrony przez adwokata będzie zagwarantowane przez sąd, który – po dopuszczeniu do udziału w postępowaniu sądowym adwokata broniącego dwóch oskarżonych o sprzecznych interesach – wyznaczy dla każdego z nich różnych nowych obrońców z urzędu?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym, Dz.U. L 142, s. 1.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/48/UE z dnia 22 października 2013 r. w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności, Dz.U. L 294, s. 1.


title: Sprawa F-146/07: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/67

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-146/07)
   (2008/C 64/110)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Skarga na oddalenie przez Komisję wniosku skarżącego o przeprowadzenie lub zakończenie badania okoliczności, iż w dniu 29 października 2001 r., w pomieszczeniach Delegacji Komisji w Angoli, w których w służbach Komisji skarżący pracował jako urzędnik, skarżący, podczas swojego czasu pracy, przypadkowo zetknął się białym proszkiem nieznanego rodzaju, o udzielenie wszelkich informacji dotyczących miejsca przechowania próbki tego proszku i postępowania związanego z jej przechowywaniem, jak również o udostępnienie mu tej próbki.
   W uzasadnieniu argumentów dotyczących oddalenia wniosku przez pozwaną skarżący podnosi trzy następujące zarzuty: 1. Całkowity brak uzasadnienia, również ze względu na nielogiczność, rozbieżności, brak możliwości zrozumienia, zawiłość, błędne umiejscowienie wywodów i brak, bądź niedostateczne ustalenia; 2. Poważne, oczywiste i ewidentne naruszenie prawa; 3. Naruszenie obowiązku opieki i dobrej administracji.
   Żądania strony skarżącej
   Skarżący wnosi o:

               —

               stwierdzenie w niezbędnym zakresie nieważności pisma z dnia 23 lutego 2007 r. opatrzonego sygnaturą ADMINB.2/MB/nb D(07)4623;

               —

               stwierdzenie nieważności w jakikolwiek sposób wydanej decyzji, w której pozwana oddaliła wniosek skarżącego skierowany do organu powołującego w dniu 10 października 2006 r.;

               —

               stwierdzenie w niezbędnym zakresie nieważności w jakikolwiek sposób wydanej decyzji, w której zażalenie wniesione przez skarżącego do organu powołującego w dniu 27 kwietnia 2007 r. zostało oddalone;

               —

               stwierdzenie w niezbędnym zakresie nieważności pisma z dnia 4 września 2007 r. opatrzonego sygnaturą ADMIN.B.2/MB/ls D(07)19393;

               —

               stwierdzenie, że pozwana nie przeprowadziła lub nie zakończyła stosowanego badania — włącznie ze środkami przygotowawczymi i oczywiście również pozostałymi — mającego na celu ustalenie wszystkich, również wcześniejszych lub późniejszych okoliczności, które są w jakikolwiek sposób związane z faktem, że w dniu 29 października 2001 r., w pomieszczeniach Delegacji Komisji w Angoli, w których w służbach Komisji skarżący pracował jako urzędnik, skarżący, podczas swojego czasu pracy, przypadkowo zetknął się białym proszkiem nieznanego rodzaju;

               —

               zbadanie i stwierdzenie niezgodności z prawem zaniechania przeprowadzenia badania;

               —

               zobowiązanie pozwanej do przeprowadzenia badania lub jego zakończenia, szeroko pojętego działania po jego zakończeniu, udzielenia skarżącemu szeregu informacji związanych ze zdarzeniem, które miało miejsce w dniu 29 października 2001 r. i udostępnienia skarżącemu próbki proszku;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odszkodowania z tytułu dotychczas nieodwracalnie powstałej części szkody spowodowanej przez zaniechanie badania w wysokości 3 000 000 EUR, względnie wyższej bądź niżej kwoty, którą Sąd uzna za słuszną;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odszkodowania z tytułu nadal powstającej części szkody spowodowanej przez zaniechanie badania, za każdy dzień, który nastąpi począwszy od dnia dzisiejszego do dnia, w którym po przeprowadzeniu badania, włącznie ze wszystkimi środkami przygotowawczymi i pozostałymi, pozwana poinformuje skarżącego o wynikach badania i poda jej w stosowny sposób do ogólnej wiadomości w pomieszczeniach Delegacji Komisji i w siedzibie Dyrekcji Generalnej Rozwoju i Stosunków Zewnętrznych Komisji Wspólnot Europejskich, w wysokości 300 EUR, względnie wyższej bądź niżej kwoty, którą Sąd uzna za słuszną;

               —

               ustalenie zachowania pozwanej — z pominięciem zaniechania badania — przed, w trakcie jak również w związku z wydarzeniem, które miało miejsce w dniu 29 października 2001 r.;

               —

               zbadanie i stwierdzenie niezgodności z prawem tego zachowania;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odszkodowania z tytułu szkody spowodowanej przez to zachowanie w wysokości 5 000 000 EUR, względnie wyższej bądź niżej kwoty, którą Sąd uzna za słuszną;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami środków prawnych i honorariów, które skarżący poniósł w związku z postępowaniem, włącznie z kosztami sporządzenia opinii, która w stosownym przypadku zostanie sporządzona w celu wykazania spełnienia przesłanek zasądzenia od pozwanej na rzecz skarżącego zapłaty wszystkich wyżej wymienionych kwot, jak również, ogólniej rzecz ujmując, w celu wykazania wszystkich okoliczności mających znaczenie dla wyroku, który zostanie wydany w niniejszej sprawie.


title: Sprawa C-92/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia  23 listopada 2005 r.  w sprawie T-396/04, Soffass SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM), wniesione przez Soffass SpA w dniu  10 lutego 2006 r.

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/3

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 23 listopada 2005 r. w sprawie T-396/04, Soffass SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM), wniesione przez Soffass SpA w dniu 10 lutego 2006 r.
   (Sprawa C-92/06 P)
   (2006/C 121/05)
   Język postępowania: włoski
   Strony:

      Strona odwołująca się: Soffass SpA (przedstawiciele: adwokaci V. Bilardo, C. Bacchini i M. Mazzitelli)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)
   Pozostałe strony postępowania: Sodipan, SCA, interwenient
   Żądania odwołującej się:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Pierwszą Izbę Odwoławczą OHIM w dniu 16 lipca 2004 r. w postępowaniu nr R0699/2003-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok wydany został z naruszeniem art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 2 lit. a) pkt ii) rozporządzenia nr 40/94/WE (1), który to artykuł stanowi, że „[…] znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli […] z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej [odbiorców] na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony […]”. W zaskarżonym wyroku Sąd Pierwszej Instancji nieprawidłowo zinterpretował pojęcie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie stosując się do jego wykładni ustalonej przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
   Zdaniem odwołującej się między znakami towarowymi, których dotyczy postępowanie, nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd z uwagi na oczywiste różnice fonetyczne, wizualne, graficzne i koncepcyjne.

      (1)  Dz.U. L 11z 14.01.1994, str. 1


title: Sprawa T-398/06: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2006 r. — Unicredito Italiano SpA przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds (1 Unicredit)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/33

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2006 r. — Unicredito Italiano SpA przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds (1 Unicredit)
   (Sprawa T-398/06)
   (2007/C 42/59)
   Język, w którym została sporządzona skarga: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Unicredito Italiano SpA (Genua, Włochy) (przedstawiciele: G. Floridia i R. Floridia, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Union Investment Privatfonds GmbH.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Unicredito Italiano SpA

      Zgłoszony znak towarowy: graficzny znak towarowy „1 Unicredit”, zgłoszenie nr 2.055.069 dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36, 38, 39, 41 i 42

      Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Union Investment Privatfonds GmbH

      Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemieckie słowne znaki towarowe „UNIFONDS” (nr 881.995) i „UNIRAK” (nr 991.997) oraz graficzny znak towarowy „UNIZINS” (nr 2.016.954) dla usług z klasy 36 (inwestycje kapitałowe).

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie teorii rozszerzonej ochrony „seryjnych znaków towarowych” sformułowanej przez Sąd Pierwszej Instancji w wyroku z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie T-194/03 Il Ponte Finanziaria przeciwko OHIM (Bainbridge), dotychczas nieopublikowanym w Zbiorze.


title: Sprawa T-56/15: Wyrok Sądu z dnia 18 października 2016 r. – Raimund Schmitt Verpachtungsgesellschaft/EUIPO (BRAUWELT) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego BRAUWELT — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 — Prawo do bycia wysłuchanym — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/18

      Wyrok Sądu z dnia 18 października 2016 r. – Raimund Schmitt Verpachtungsgesellschaft/EUIPO (BRAUWELT)
      (Sprawa T-56/15) (1)

      ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego BRAUWELT - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 - Prawo do bycia wysłuchanym - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
      (2016/C 441/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Raimund Schmitt Verpachtungsgesellschaft mbH & Co. KG (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: M. Höfler, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 grudnia 2014 r. (sprawa R 1121/2014-4), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego BRAUWELT jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Raimund Schmitt Verpachtungsgesellschaft mbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  17 listopada 2005 r.  w sprawie C-73/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2000/34/WE — Organizacja czasu pracy)

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 17 listopada 2005 r.
   w sprawie C-73/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2000/34/WE - Organizacja czasu pracy)
   (2006/C 22/04)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-73/05, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 15 lutego 2005 r.Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: N. Yerrell) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i O. Christmann), Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, pełniący obowiązki prezesa szóstej izby (sprawozdawca), U. Lõhmus i A. Ó Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 17 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2000/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 2000 r. zmieniającej dyrektywę Rady 93/104/WE dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy, w celu objęcia sektorów i działalności wyłącz[onych] z tej dyrektywy, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.04.2005


title: Wykreślenie sprawy C-51/04

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/34

         Wykreślenie sprawy C-51/04 (1)

   (2005/C 182/61)

      (Język postępowania: grecki)

   Postanowieniem z dnia 22 marca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-51/04, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej.

      (1)  Dz.U. C 85 z 3.4.2004


title: Sprawa T-725/16: Postanowienie Sądu z dnia 27 marca 2017 r. – Palos Caravina/CdT (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Urzędnicy — Zatrudnienie — Przekazanie informacji dotyczących powołania osoby trzeciej — Artykuł 25 akapit trzeci regulaminu pracowniczego — Umorzenie postępowania)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/21

         Postanowienie Sądu z dnia 27 marca 2017 r. – Palos Caravina/CdT
   (Sprawa T-725/16) (1)

   ((Służba publiczna - Personel tymczasowy - Urzędnicy - Zatrudnienie - Przekazanie informacji dotyczących powołania osoby trzeciej - Artykuł 25 akapit trzeci regulaminu pracowniczego - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 178/29)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Maria José Palos Caravina (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci A. Salerno i P. Singer)

      Strona pozwana: Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CdT) (przedstawiciele: M. Garnier i J. Rikkert, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności po pierwsze, decyzji odmownej CdT z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie przekazania skarżącej informacji dotyczących powołania osoby trzeciej a po drugie, decyzji CdT z dnia 5 lipca 2016 r. oddalającej zażalenie skarżącej na tę decyzję odmowną.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi.

               2)

               Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CdT) pokrywa własne koszty jak również koszty poniesione przez Marię José Palos Caravinę.

      (1)  Dz.U. C 462 z 12.12.2016.


title: Sprawa F-148/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 23 października 2013 r. — Solberg przeciwko EMCDDA (Służba publiczna — Były członek personelu tymczasowego — Sprawozdanie z oceny — Interes prawny — Obowiązek uzasadnienia — Zakres uznania)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/26

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 23 października 2013 r. — Solberg przeciwko EMCDDA
   (Sprawa F-148/12) (1)

   (Służba publiczna - Były członek personelu tymczasowego - Sprawozdanie z oceny - Interes prawny - Obowiązek uzasadnienia - Zakres uznania)
   2013/C 352/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ulrik Solberg (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, S. Orlandi, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA) (przedstawiciele: D. Storti, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie sporządzenia sprawozdania z oceny skarżącego za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2011 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               U. Solberg pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013, s. 30.


title: Sprawa T-242/17: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2017 r. – SC/Eulex Kosovo

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/28

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2017 r. – SC/Eulex Kosovo
   (Sprawa T-242/17)
   (2017/C 231/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SC (przedstawiciele: adwokaci L. Moro i A. Kunst)

      Strona pozwana: Eulex Kosovo

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana naruszyła umowne oraz pozaumowne zobowiązania wobec strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie, że konkurs wewnętrzny w 2016 r. był niezgodny z prawem i w związku z tym nieodnowienie umowy ze stroną skarżącą było niezgodne z prawem;

               —

               zasądzenie na jej rzecz odszkodowania z tytułu straty spowodowanej niezgodnym z prawem nieodnowieniem z nią umowy w wysokości 19 miesięcznych wynagrodzeń brutto wraz z dziennymi świadczeniami wyrównującymi i dodatkami do wynagrodzenia w rozumieniu „Wynagrodzeń międzynarodowego personelu kontraktowego” oraz „Wskaźnikowym poziomem świadczeń”;

               —

               zasądzenie na jej rzecz zadośćuczynienia za krzywdy doznane w konsekwencji bezprawnych działań i decyzji strony pozwanej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia § § 4 i 6 Standardowych procedur operacyjnych (SOP) w sprawie reorganizacji, określających odpowiednio zasady, funkcję i obowiązki kierownika Wydziału ds. Zasobów Ludzkich, oraz § § 5 (Zasady) i 7 (Selekcje), a w szczególności § § 7.1 a) i b), 7.2 c), f) i k) oraz 7.3 c) SOP w sprawie naboru personelu (uchybienia mające źródło w umowie).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia § § 7.2 f) i 7.3 c) SOP w sprawie naboru personelu oraz art. 3.2 kodeksu dobrego postępowania strony pozwanej, umownych zasad sprawiedliwości i dobrej wiary (uchybienia mające źródło w umowie) oraz prawa strony skarżącej do dobrej administracji wynikającego z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (uchybienia niemające źródła w umowie).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady bezstronności i prawa strony skarżącej do dobrej administracji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa strony skarżącej do należytych i sprawiedliwych warunków pracy (art. 31 karty), Decyzji Memorandum z dnia 26 stycznia 2011 r. (propozycja wprowadzenia oceny umiejętności w zakresie kierowania pojazdami) oraz wymogów określonych w wezwaniu do wniesienia wkładu z 2014 r., jak również prawa do dobrej administracji.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa do należytych i sprawiedliwych warunków pracy (art. 31 karty).


title: Sprawa C-399/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 lipca 2016 r. – X NV/Staatssecretaris van Financiën

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 lipca 2016 r. – X NV/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-399/16)
   (2016/C 371/06)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: X N.V.

      Strona przeciwna w postępowaniu kasacyjnym: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 43 i 48 WE (obecnie art. 49 i 54 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że stoją one przeszkodzie przepisom krajowym, na podstawie których spółka dominująca z siedzibą w państwie członkowskim w odniesieniu do kwoty, którą zainwestowała w spółkę zależną z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie może uwzględnić straty wynikającej z różnicy kursowej, podczas gdy mogłaby to uczynić, gdyby ww. spółka zależna została włączona do podmiotu podatkowego – spełniającego cechy niderlandzkiego podmiotu podatkowego – z tą spółką dominującą mająca siedzibę w pierwszym państwie członkowskim, co należy uzasadnić konsolidacją w ramach podmiotu podatkowego?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie 1 odpowiedzi twierdzącej: czy w tym wypadku można albo należy przy obliczaniu straty wynikającej z różnic kursowych wyjść z założenia, że również (jedna albo kilka) z zainteresowanych spółek dominujących poprzez – za pośrednictwem tej spółki zależnej – posiadanie udziałów w pośrednich i bezpośrednich spółkach zależnych z siedzibą w Unii Europejskiej zostałyby włączone do jednego podmiotu podatkowego?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie 1 odpowiedzi twierdzącej: czy w tym wypadku uwzględnieniu podlegają jedynie straty będące konsekwencją różnic kursowych, które uwydatniły się przy włączeniu do podmiotu podatkowego spółki dominującej w okresie objętym sporem, czy uwzględnieniu podlegają również wyniki kursowe, które uzewnętrzniły się we wcześniejszych latach?


title: Sprawa F-44/05 RENV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 23 października 2012 r. — Strack przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia — Uchylenie immunitetu pracowników instytucji za wypowiedzi ustne i pisemne, które padły w ramach postępowania sądowego — Powołanie na stanowisko kierownika wydziału — Odrzucenie kandydatury — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny odrzuconego kandydata — Powaga rzeczy osądzonej — Uchybienie proceduralne — Wyważenie wchodzących w grę interesów — Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie — Krzywda doznana z racji zachowania niezgodnego prawem)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/25

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 23 października 2012 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa F-44/05 RENV)
   (Służba publiczna - Urzędnicy - Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia - Uchylenie immunitetu pracowników instytucji za wypowiedzi ustne i pisemne, które padły w ramach postępowania sądowego - Powołanie na stanowisko kierownika wydziału - Odrzucenie kandydatury - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny odrzuconego kandydata - Powaga rzeczy osądzonej - Uchybienie proceduralne - Wyważenie wchodzących w grę interesów - Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie - Krzywda doznana z racji zachowania niezgodnego prawem)
   2013/C 46/44
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. A. Lödler i H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Krämer i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania po uchyleniu rozstrzygnięcia — Służba publiczna — Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odrzucającej kandydaturę skarżącego na stanowisko kierownika wydziału „Przetargi i zamówienia publiczne” i powołującej innego kandydata na to stanowisko, a po drugie, żądanie odszkodowania (wcześniej T-225/05).

      Sentencja wyroku

               1)

               Wniosek o uchylenie immunitetu przysługującego pracownikom Komisji Wspólnot Europejskich w sprawie F-44/05 Strack przeciwko Komisji zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

               2)

               Wniosek o odszkodowanie za przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego w celu obsadzenia stanowiska oraz za przewlekłość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi zostaje oddalony jako bezzasadny.

               3)

               Stwierdza się nieważność decyzji w sprawie powołania A oraz decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 19 listopada 2004 r. w sprawie odrzucenia kandydatury G. Stracka na stanowisko kierownika wydziału „Przetargi i zamówienia publiczne” w Urzędzie Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty w sprawach F-44/05 Strack przeciwko Komisji, T-526/08 P Komisja przeciwko Strackowi i F-44/05 RENV Strack przeciwko Komisji i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez G. Stracka w tych sprawach.


title: Sprawa C-341/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  2 maja 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court) w sprawie Eurofood IFSC Ltd — Enrico Bondi przeciwko Bank of America N.A., Pearse Farell, Official Liquidator, Director of Corporate Enforcement, Certificate/Note holders (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Postępowanie upadłościowe — Orzeczenie o wszczęciu postępowania — Główny ośrodek podstawowej działalności — Uznanie postępowania upadłościowego — Porządek publiczny)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/11

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 maja 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court) w sprawie Eurofood IFSC Ltd — Enrico Bondi przeciwko Bank of America N.A., Pearse Farell, Official Liquidator, Director of Corporate Enforcement, Certificate/Note holders
   (Sprawa C-341/04) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Postępowanie upadłościowe - Orzeczenie o wszczęciu postępowania - Główny ośrodek podstawowej działalności - Uznanie postępowania upadłościowego - Porządek publiczny)
   (2006/C 143/20)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Supreme Court
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Enrico Bondi

      Strona pozwana: Bank of America N.A., Pearse Farell, Official Liquidator, Director of Corporate Enforcement, Certificate/Note holders
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supreme Cour — Wykładnia art. 1, 2, 3, i 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, str. 1) — Postanowienie powołujące zarządcę tymczasowego przed wydaniem postanowienia o likwidacji — Możliwość uznania tego postanowienia za orzeczenie wszczynające postępowanie upadłościowe — Sąd właściwy dla wszczęcia postępowania upadłościowego
   Sentencja

               1)

               Gdy dłużnikiem jest spółka zależna, której siedziba określona w statucie znajduje się w innym państwie członkowskim aniżeli siedziba spółki nadrzędnej, domniemanie sformułowane w art. 3 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego, zgodnie z którym głównym ośrodkiem podstawowej działalności spółki zależnej jest jej siedziba określona w statucie może zostać obalone jedynie wtedy, gdy obiektywne i możliwe do zweryfikowania przez osoby trzecie kryteria umożliwiają stwierdzenie, że rzeczywista sytuacja jest odmienna niż ta, która wynikałaby z położenia przedsiębiorstwa w miejscu statutowej siedziby spółki. Taka sytuacja może mieć miejsce w szczególności w przypadku spółki, która nie prowadzi żadnej działalności na terytorium państwa członkowskiego, na którym ma swoją statutową siedzibę. Jednakże, jeżeli spółka prowadzi działalność na terytorium państwa członkowskiego, na którym znajduje się jej statutowa siedziba, sama okoliczność, że jej decyzje ekonomiczne są lub mogą być kontrolowane przez spółkę nadrzędną, mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, nie jest wystarczająca dla obalenia domniemania ustanowionego w rozporządzeniu.

               2)

               Artykuł 16 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1346/2000 należy poddać wykładni, zgodnie z którą wszczęcie głównego postępowania upadłościowego przez sąd jednego państwa członkowskiego powinno zostać uznane przez sądy innych państw członkowskich, bez możliwości badania przez te sądy oceny właściwości dokonanej przez sąd państwa wszczęcia postępowania.

               3)

               Artykuł 16 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia należy poddać wykładni, zgodnie z którą orzeczenie o wszczęciu postępowania upadłościowego w rozumieniu tego przepisu stanowi orzeczenie sądu państwa członkowskiego, do którego w związku z niewypłacalnością dłużnika wpłynął wniosek o wszczęcie postępowania określonego w załączniku A do tego rozporządzenia, jeżeli orzeczenie to skutkuje zajęciem majątku dłużnika oraz powołaniem zarządcy określonego w załączniku C do tego rozporządzenia. Zajęcie majątku oznacza utratę przez dłużnika prawa zarządu swoim majątkiem.

               4)

               Artykuł 26 rozporządzenia nr 1346/2000 należy poddać wykładni, zgodnie z którą państwo członkowskie może odmówić uznania postępowania upadłościowego wszczętego w innym państwie członkowskim, jeżeli wszczęcie postępowania nastąpiło z wyraźnym naruszeniem prawa podstawowego do bycia wysłuchanym przysługującego jednemu z uczestników tego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 9.10.2004.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 marca 2005 r. w sprawie T-33/03, Osotspa Co. Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy SHARK — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejsze krajowe i wspólnotowe graficzne znaki towarowe — Wniosek o rejestrację słownego znaku towarowego Hai — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/20

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 9 marca 2005 r.
   w sprawie T-33/03, Osotspa Co. Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy SHARK - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejsze krajowe i wspólnotowe graficzne znaki towarowe - Wniosek o rejestrację słownego znaku towarowego Hai - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 115/38)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-33/03, Osotspa Co. Ltd, z siedzibą w Bangkoku (Tajlandia), reprezentowana przez adwokata C. Gassauer-Fleissner, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: A. von Mühlendahl, T. Eichenberg oraz G. Schneider), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem Pierwszej Instancji w charakterze interwenienta, jest Distribution & Marketing GmbH, z siedzibą w Salzburgu (Austria), początkowo reprezentowana przez adwokata C. Hauer, następnie przez adwokatów V. von Bomhard, A. Renck oraz A. Pohlmann, mającej za przedmiot skargę wniesioną na decyzję trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 listopada 2002 r. (sprawa R 296/2002-3) wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Osotspa Co. Ltd a Distribution & Marketing GmbH, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes izby, V. Tiili i V. Vadapalas, sędziowie; sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał w dniu 9 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 7.6.2003


title: Sprawa T-34/15: Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. – Wolf Oil/EUIPO – SCT Lubricants (CHEMPIOIL) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy CHEMPIOIL — Wcześniejszy graficzny znak towarowy CHAMPION — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Artykuły 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/26

         Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. – Wolf Oil/EUIPO – SCT Lubricants (CHEMPIOIL)
   (Sprawa T-34/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy CHEMPIOIL - Wcześniejszy graficzny znak towarowy CHAMPION - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Artykuły 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 251/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wolf Oil Corp. (Hemiksem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Maeyaert i J. Muyldermans)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: UAB SCT Lubricants (Kłajpeda, Litwa) (przedstawiciele: adwokat S. Labesius)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 października 2014 r. (sprawa R 1596/2013-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Wolf Oil Corp. a UAB SCT Lubricants.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wolf Oil Corp. pokrywa koszty, w tym koszty poniesione przez UAB SCT Lubricants w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa T-577/12: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2012 r. — NIOC i in. przeciwko Radzie

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/19

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2012 r. — NIOC i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-577/12)
   2013/C 79/35
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: National Iranian Oil Company PTE Ltd (NIOC) (Singapur, Singapur); National Iranian Oil Company International Affairs Ltd (NIOC International Affairs) (Londyn, Zjednoczone Królestwo); Iran Fuel Conservation Organization (IFCO) (Teheran, Iran); Karoon Oil & Gas Production Co. (Ahwaz, Iran); Petroleum Engineering & Development Co. (PEDEC) (Teheran, Iran); Khazar Exploration and Production Co. (KEPCO) (Teheran, Iran); National Iranian Drilling Co. (NIDC) (Ahwaz, Iran); South Zagros Oil & Gas Production Co. (Shiraz, Iran); Maroun Oil & Gas Co. (Ahwaz, Iran); Masjed-Soleyman Oil & Gas Co. (MOGC) (Khouzestan, Iran); Gachsaran Oil & Gas Co. (Ahmad, Iran); Aghajari Oil & Gas Production Co. (AOGPC) (Omidieh, Iran); Arvandan Oil & Gas Co. (AOGC) (Khoramshar, Iran); West Oil & Gas Production Co. (Kermanshah, Iran); East Oil & Gas Production Co. (EOGPC) (Mashhad, Iran); Iranian Oil Terminals Co. (IOTC) (Teheran, Iran); Pars Special Economic Energy Zone (PSEEZ) (Boushehr, Iran) i Iran Liquefied Natural Gas Co. (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.-M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r., w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżących;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. w zakresie, w jakim dotyczący ona skarżących;

               —

               stwierdzenie, że rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. nie ma do nich zastosowania;

               —

               stwierdzenie, że decyzja 2012/635/WPZiB nie ma do nich zastosowania;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy braku uzasadnienia i naruszenia art. 296 TFUE, ponieważ rozporządzenie wykonawcze, dokonujące wpisania nazw skarżących do wykazu osób i podmiotów objętych sankcjami, nie wskazuje wyraźnie podstawy prawnej, na której zostało przyjęte.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy braku podstawy prawnej, ponieważ podstawą prawną przyjęcia rozporządzenia wykonawczego nr 945/2012 (1) jest rozporządzenie nr 267/2012 (2), które należy uznać za niemające zastosowania do skarżących, ponieważ, po pierwsze, zostało ono przyjęte z naruszeniem art. 296 TFUE i art. 215 TFUE i, po drugie, jego art. 23 ust. 2 lit. d), stanowiący podstawę prawną dla wpisu skarżących do wykazu stanowiącego załącznik IX do rozporządzenia nr 267/2012, narusza traktaty i Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej.

               3)

               Zarzuty trzeci, czwarty, piąty i szósty, powołane w uzasadnieniu twierdzenia co do nieważności wpisu skarżących do wykazu stanowiącego załącznik IX do rozporządzenia nr 267/2012 i załącznik do decyzji 2012/635/WPZiB (3), dotyczą i) naruszenia prawa, ii) błędu w ustaleniach okoliczności faktycznych, iii) faktu, że wpis ten narusza prawo do obrony, prawo do rzetelnej administracji i skutecznej ochrony sądowej oraz iv) faktu, że wpis ten jest niezgodny z zasadą proporcjonalności.

               4)

               Zarzut siódmy dotyczy braku zastosowania do skarżących art. 1 pkt 8) decyzji 2012/635/WPZiB, który stanowi podstawę prawną dla wpisania ich do wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi, ponieważ przepis ten jest niezgodny z traktatami, Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej i zasadą proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 16)

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1)

      (3)  Decyzja Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r., zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 58)


title: Sprawa T-578/08: Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2010 r. — DVB Projekt przeciwko OHMI — Eurotel (DVB)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/56

         Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2010 r. — DVB Projekt przeciwko OHMI — Eurotel (DVB)
   (Sprawa T-578/08) (1)

   ()
   2011/C 30/100
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-536/10: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2013 r. — Kessel przeciwko OHIM — Janssen-Cilag (Premeno) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „Premeno” — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy „Pramino” — Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Ograniczenie towarów wskazanych w zgłoszeniu znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/11

         Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2013 r. — Kessel przeciwko OHIM — Janssen-Cilag (Premeno)
   (Sprawa T-536/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „Premeno” - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy „Pramino” - Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Ograniczenie towarów wskazanych w zgłoszeniu znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 377/26
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kessel Marketing & Vertriebs GmbH (Mörfelden-Walldorf, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo S. Bund, następnie A. Jacob, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo B. Schmidt, następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Janssen-Cilag GmbH (Neuss, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Wenz)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję R 708/2010-4 Czwartej Izby Odwoławczej (OHIM) z dnia 21 września 2010 r. wydana w postępowaniu w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy Janssen-Cilag GmbH a Kessel Marketing & Vertriebs GmbH

      Sentencja

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM) z dnia 21 września 2010 r. (sprawa R 708/2010-4).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Kessel Marketing & Vertriebs GmbH.

               3)

               Janssen-Cilag GmbH pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011


title: Sprawa T-94/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  28 listopada 2005 r.  — EEB i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zarzut niedopuszczalności — Dyrektywa 2003/112/WE — Legitymacja czynna)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/32

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 listopada 2005 r. — EEB i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-94/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Zarzut niedopuszczalności - Dyrektywa 2003/112/WE - Legitymacja czynna)
   (2006/C 48/63)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: European Environmental Bureau (EEB) (Bruksela, Belgia), Pesticides Action Network Europe (Londyn, Zjednoczone Królestwo), International Union of Food, Agricultural, Hotel, Restaurant, Catering, Tobacco and Allied Workers' Associations (IUF) (Genewa, Szwajcaria), European Federation of Trade Unions in the Food, Agricultural and Tourism sectors and allied branches (EFFAT) (Bruksela), Stichting Natuur en Milieu (Utrecht, Niderlandy) et Svenska Naturskyddföreningen (Sztokholm, Szwecja) [Przedstawiciele: P. van den Biesen, G. Vandersanden i B. Arentz, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: B. Doherty, pełnomocnik]

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Syngenta Ltd (Guilford, Zjednoczone Królestwo) [Przedstawiciele: C. Simpson, solicitor, i D. Abrahams, barrister]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności dyrektywy Komisji 2003/112/WE z dnia 1 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG dotyczącą włączenia parakwatu jako substancji biologicznie czynnej (Dz.U. L 321, str. 32).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący poniosą własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Interwenient poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z dnia 30.04.2004.


title: Wykreślenie sprawy T-163/02

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/33

         Wykreślenie sprawy T-163/02 (1)

   (2005/C 155/62)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2005 r. prezes piątej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-163/02 Montan Gesellschaft Voss mbH Stahlhandel e.a. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 191 z 10.8.2002


title: Sprawa C-536/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 10 września 2010 r. w sprawie T-233/08 MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 19 listopada 2010 r. przez MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/24

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 10 września 2010 r. w sprawie T-233/08 MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 19 listopada 2010 r. przez MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor
   (Sprawa C-536/10 P)
   ()
   2011/C 30/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor (przedstawiciel: adwokat W. Göpfert)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim skarga została oddalona zgodnie z podniesionymi przed Sądem żądaniami;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 15 kwietnia 2008 r. w sprawie R 1525/2006-4; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania odwoławczego i postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               W niniejszym odwołaniu strona wnosząca je domaga się uchylenia wyroku Sądu, na mocy którego wniesiona przez nią skarga została oddalona z takim uzasadnieniem, że Czwarta Izba Odwoławcza Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) nie naruszyła art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, odmawiając rejestracji słownego znaku towarowego „ROI ANALYZER” dla towarów należących do klasy 9 (oprogramowanie komputerowe) i usług należących do klas 35 i 42 (doradztwo gospodarcze oraz rozwój itp. programów do przetwarzania danych).

               2)

               Sąd, opierając się na fałszywym stanie faktycznym, przyjął, że chodziło tutaj w szczególności o towary i usługi, które są skierowane wyłącznie do specjalistów wykazujących znajomość dziedziny zarządzania przedsiębiorstwem i zainteresowanie nią. Pominięty został przy tym fakt, że towary „oprogramowanie komputerowe” należące do klasy 9 zostały zgłoszone jedynie „w szczególności” dla gromadzenia i przetwarzania danych związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa. W tym zakresie zgłoszony znak towarowy może też być używany dla oprogramowania wykraczającego poza tę działalność. Ponadto z oprogramowaniem zgłaszającej pracują również inżynierowie, jak też osoby, które nie znają się na fachowej terminologii z dziedziny zarządzania przedsiębiorstwem. Dokonana przez Sąd ocena opiera się zatem w tym zakresie na fałszywej podstawie faktycznej.

         Co więcej, Sąd, znów na podstawie fałszywego stanu faktycznego, zajmuje stanowisko, że element „ROI” ma wprawdzie różne znaczenie w poszczególnych językach, jednak w połączeniu ze słowem „ANALYZER” odbiorcy będą postrzegać element „ROI” jako „Return On Investment”. Argumentacja Sądu jest chybiona, ponieważ właściwy dla zgłoszonego znaku towarowego krąg odbiorców bez głębszego zastanowienia będzie postrzegać ten znak jako określenie „Instruments für die Analyse der Rentabilitätsrate von Investitionen” (instrumenty do dokonywania analizy stopnia rentowności inwestycji).
   Ponadto Sąd błędnie ocenił rozpatrywane towary i usługi, stwierdzając, że istnieją podstawy odmowy rejestracji w odniesieniu do sprzętu komputerowego. Po wcześniejszym rozdzieleniu znaków oznaczenie dla tych towarów, a także dla usług należących do klas 35 i 42, zostało skutecznie zarejestrowane już wcześniej.
   Wreszcie argument dotyczący wcześniejszych rejestracji w Unii Europejskiej, zwłaszcza wspólnotowych znaków towarowych, został odrzucony z takim uzasadnieniem, że znaki krajowe nie podlegają uwzględnieniu. Również tutaj miało miejsce przyjęcie za podstawę oceny fałszywego stanu faktycznego.


title: Sprawa T-646/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Karanikas/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/60

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Karanikas/Parlament
   (Sprawa T-646/15)
   (2016/C 048/68)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Harry Karanikas (Chalandri, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8594 C Parlamentu Europejskiego z dnia 14 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa C-20/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 17 stycznia 2014 r. – BGW Marketing- & Management-Service GmbH przeciwko Bodo Scholz

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 17 stycznia 2014 r. – BGW Marketing- & Management-Service GmbH przeciwko Bodo Scholz
   (Sprawa C-20/14)
   2014/C 129/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: BGW Marketing- & Management-Service GmbH

      Strona pozwana: Bodo Scholz

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2008/95/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku identycznych i podobnych towarów i usług można przyjąć istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia odbiorców w błąd wówczas, gdy odróżniający ciąg liter, który stanowi dominujący element wcześniejszego, mającego przeciętnie odróżniający charakter słowno-graficznego znaku towarowego, zostaje przejęty w późniejszym oznaczeniu słownym należącym do osoby trzeciej w taki sposób, że owemu ciągowi liter towarzyszy opisowa kombinacja słowna, która stanowi objaśnienie tego ciągu liter jako skrótu?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 299, s. 25).


title: Sprawa C-412/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Finanzgericht – Niemcy) – TMD Gesellschaft für transfusionsmedizinische Dienste mbH/Finanzamt Kassel II – Hofgeismar [Odesłanie prejudycjalne — Opodatkowanie — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Zwolnienia niektórych rodzajów działalności w interesie publicznym — Artykuł 132 ust. 1 lit. d) — Dostarczanie organów ludzkich, krwi i mleka ludzkiego — Zakres — Osocze z krwi ludzkiej przetworzone i wykorzystane do celów przemysłowych]

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/3

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Finanzgericht – Niemcy) – TMD Gesellschaft für transfusionsmedizinische Dienste mbH/Finanzamt Kassel II – Hofgeismar
      (Sprawa C-412/15) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Opodatkowanie - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienia niektórych rodzajów działalności w interesie publicznym - Artykuł 132 ust. 1 lit. d) - Dostarczanie organów ludzkich, krwi i mleka ludzkiego - Zakres - Osocze z krwi ludzkiej przetworzone i wykorzystane do celów przemysłowych])
      (2016/C 441/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Hessisches Finanzgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TMD Gesellschaft für transfusionsmedizinische Dienste mbH

         Strona pozwana: Finanzamt Kassel II – Hofgeismar

         Sentencja

      Artykuł 132 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że dostawy krwi ludzkiej, jakie państwa członkowskie są zobowiązane objąć zwolnieniem na podstawie tego przepisu, nie obejmują dostaw osocza uzyskanego z krwi ludzkiej, jeżeli to osocze nie jest przeznaczone bezpośrednio do celów leczniczych, lecz wyłącznie do wytwarzania produktów leczniczych.

         (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawa F-32/13: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/58

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-32/13)
   2013/C 207/96
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej żądanie zwrotu pozostałej do wypłacenia kwoty, którą Komisja powinna była wypłacić skarżącemu z tytułu odprawy

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 stycznia 2013 r., na mocy której oddaliła ona żądanie skarżącego oraz wniesione przez niego zażalenie dotyczące uzyskania zwrotu pozostałej do wypłacenia kwoty, którą Komisja powinna była wypłacić skarżącemu, jako że podał się on do dymisji. W niezbędnym zakresie przedmiotem skargi jest również stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 13 kwietnia 2012 r., w którym Komisja zajmuje po raz pierwszy stanowisko w przedmiocie żądania strony skarżącej dotyczącego ponownego obliczenia kwoty, którą Komisja powinna wypłacić skarżącemu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-200/05 P: Odwołanie wniesione w dniu  9 maja 2005 r.  przez Carlosa Correia de Matos od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia  23 lutego 2005 r.  w sprawie T-454/04 Carlos Correia de Matos przeciwko Komisji

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/21

         Odwołanie wniesione w dniu 9 maja 2005 r. przez Carlosa Correia de Matos od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie T-454/04 Carlos Correia de Matos przeciwko Komisji
   (Sprawa C-200/05 P)
   (2006/C 143/37)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Carlos Correia de Matos [Przedstawiciel: C. Correia de Matos]

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Postanowieniem z dnia 16 marca 2006r. Trybunał Sprawiedliwości stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawy połączone T-217/03 i T-245/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2006 r. — FNCBV i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Artykuł 81 ust. 1 WE — Wołowina i cielęcina francuska — Zawieszenie importu — Ustalenie skali cen związkowych — Rozporządzenie nr 26 — Związki przedsiębiorstw — Ograniczenie konkurencji — Akcja związkowa — Wpływ na handel między państwami członkowskimi — Obowiązek uzasadnienia — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Zasada proporcjonalności — Waga i czas trwania naruszenia — Okoliczności obciążające i łagodzące — Niekumulowanie sankcji — Prawo do obrony)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2006 r. — FNCBV i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-217/03 i T-245/03) (1)

   (Konkurencja - Artykuł 81 ust. 1 WE - Wołowina i cielęcina francuska - Zawieszenie importu - Ustalenie skali cen związkowych - Rozporządzenie nr 26 - Związki przedsiębiorstw - Ograniczenie konkurencji - Akcja związkowa - Wpływ na handel między państwami członkowskimi - Obowiązek uzasadnienia - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Zasada proporcjonalności - Waga i czas trwania naruszenia - Okoliczności obciążające i łagodzące - Niekumulowanie sankcji - Prawo do obrony)
   (2006/C 331/71)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strony skarżące: w sprawie T-217/03 Fédération nationale de la coopération bétail et viande (FNCBV) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci R. Collin, M. Ponsard i N. Decker,) oraz w sprawie T-245/03 Fédération nationale des syndicats d'exploitants agricoles (FNSEA) (Paryż); Fédération nationale bovine (FNB) (Paryż); Fédération nationale des producteurs de lait (FNPL) (Paryż); oraz Jeunes agriculteurs (JA) (Paryż) (przedstawiciele: adwokaci B. Neouze i V. Ledoux)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Olivier, A. Bouquet i O. Beynet, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo G. de Bergues, F. Million i R. Abraham, a następnie G. de Bergues, E. Belliard i S. Ramet, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/600/WE z dnia 2 kwietnia 2003 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/C.38.279/F3 — Wołowina i cielęcina francuska) (Dz.U. L 209, str. 12) i ewentualnie wniosek o zniesienie lub obniżenie kwot grzywien nałożonych w tej decyzji.
   Sentencja wyroku

               1.

               Kwotę grzywny nałożonej na Fédération nationale de la coopération bétail et viande, będącą skarżącą w sprawie T-217/03, ustala się na 360 000 EUR.

               2.

               Kwotę grzywien, które zostały nałożone na skarżące w sprawie T-245/03 ustala się odpowiednio w wysokości 9 000 000 EUR dla Fédération nationale des syndicats d'exploitants agricoles, 1 080 000 EUR dla Fédération nationale bovine, 1 080 000 EUR dla Fédération nationale des producteurs de lait i 450 000 EUR dla Jeunes agriculteurs.

               3.

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               4.

               Skarżący pokrywają własne koszty związane z postępowaniem przed sądem krajowym i trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję w związku z tym postępowaniem.

               5.

               Komisja pokrywa jedną czwartą własnych kosztów związanych z postępowaniem przed sądem krajowym i wszystkie koszty związane z postępowaniem w sprawie zastosowania środka tymczasowego.

               6.

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003.


title: Sprawa T-488/13: Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. – GEA Group/OHIM (engineering for a better world) (Wspólnotowy znak towarowy — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Doręczenie decyzji izby odwoławczej faksem — Otrzymanie faksu — Przekroczenie terminu — Brak siły wyższej lub nieprzewidywalnych okoliczności — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/26

         Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. – GEA Group/OHIM (engineering for a better world)
   (Sprawa T-488/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Doręczenie decyzji izby odwoławczej faksem - Otrzymanie faksu - Przekroczenie terminu - Brak siły wyższej lub nieprzewidywalnych okoliczności - Oczywista niedopuszczalność))
   (2015/C 089/31)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GEA Group AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Schneiders)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, następnie S. Hanne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 marca 2013 r. (sprawa R 935/2012-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego engineering for a better world jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               GEA Group AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa T-546/11: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2011 r. — Technion — Israel Institute of Technology i Technion Research & Development przeciwko Komisji

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/28

         Skarga wniesiona w dniu 11 października 2011 r. — Technion — Israel Institute of Technology i Technion Research & Development przeciwko Komisji
   (Sprawa T-546/11)
   2011/C 355/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Technion — Israel Institute of Technology (Haifa, Izrael) i Technion Research & Development Foundation Ltd (Haifa) (przedstawiciele: D. Grisay i D. Piccininno, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przyjęcie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi oraz,

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie zasadności skargi jak też stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej Społeczeństwo Informacyjne i Media Komisji Europejskiej z dnia 2 sierpnia 2011 r.,

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu istotnych wymogów proceduralnych, dzieli się na dwie części, dotyczące:

                           —

                           po pierwsze, braku uzasadnienia i niedostatecznego charakteru tego uzasadnienia, w zakresie w jakim Komisja w odniesieniu do dwóch z czterech istotnych w tej sprawie umów nie przedstawiła uzasadnienia ani środków dowodowych będących w zaskarżonej decyzji podstawą dokonania korekty kosztów kwalifikujących się do zwrotu;

                           —

                           po drugie, naruszenia prawa do obrony w zakresie w jakim Komisja odmówiła Technion — Israel Institute of Technology możliwości zapoznania się z dokumentami, które były podstawą zaskarżonej decyzji i przedstawienia uwag w ich kwestii.

               2)

               Zarzut drugi oparty na oczywistym błędzie w ocenie w zakresie w jakim zaskarżona decyzja nie wykazuje, na podstawie wskazanych elementów, że świadczenia, których zwrotu domaga się Komisja nie zostały rzeczywiście wykonane.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i proporcjonalności w zakresie w jakim Komisja:

                           —

                           przyjęła decyzję o dokonaniu korekty kosztów kwalifikujących się do zwrotu podczas gdy zatwierdziła koszty przy tworzeniu wskazanych projektów przed podpisaniem umów oraz

                           —

                           żąda korekty kosztów kwalifikujących się do zwrotu w odniesieniu do kwoty przekraczającej kwotę, co do której twierdzi ona, że przedstawiła dowody.


title: Sprawa C-353/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n ° 2 de Terrassa (Hiszpania) w dniu 22 lipca 2014 r. – Elisabet Rion Bea przeciwko Bankia S.A. i in.

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa (Hiszpania) w dniu 22 lipca 2014 r. – Elisabet Rion Bea przeciwko Bankia S.A. i in.
   (Sprawa C-353/14)
   2014/C 339/15
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elisabet Rion Bea.

      Strona pozwana: Bankia S.A., Sección Sindical UGT, Sección Sindical CCOO, Sección Sindical ACCAM, Sección Sindical CSICA, Sección Sindical SATE y Fondo de Garantía Salarial.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 56 Estatuto de los Trabajadores -Real Decreto Legislativo 1/1995 de 24 de marzo (kodeksu pracy – dekret królewski z mocą ustawy 1/1995 z dnia 24 marca), piąty przepis przejściowy Ley 3/2012, de 6 de julio, de medidas urgentes para la reforma del mercado laboral (ustawy 3/2012 z dnia 6 lipca o pilnych środkach w celu reformy rynku pracy) i art. 123 oraz 124 ust. 13 Ley Reguladora de la Jurisdicción Social -Ley 36/2011 de 10 de octubre- (ustawy regulującej sądownictwo ds. społecznych – ustawa 36/2011 z dnia 10 października) –(w drodze dorozumianego odesłania do wcześniejszych przepisów), są sprzeczne z art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – w wersji ujednoliconej – jeżeli przepisy te materialnie zwiększają odszkodowanie, na które zezwolono w decyzji Komisji w postępowaniu „State aid SA.35253 (2012/N) Spain. Restructuring and Recapitalisation of the BFA Group”?

               2)

               Czy sprzeczna z ww. prawem Unii oraz z decyzją Komisji Europejskiej wydaną w postępowaniu „State aid SA.35253 (2012/N) Spain. Restructuring and Recapitalisation of the BFA Group” jest taka wykładnia rzeczonych przepisów, która zezwalałaby sądowi na zmianę odszkodowania w przypadku orzeczenia o zasadności zwolnienia na minimalne ustawowe odszkodowanie ustalone w prawie krajowym?

               3)

               Czy sprzeczna z ww. prawem Unii oraz z decyzją Komisji Europejskiej wydaną w postępowaniu „State aid SA.35253 (2012/N) Spain. Restructuring and Recapitalisation of the BFA Group” jest taka wykładnia rzeczonych przepisów, która zezwalałaby sądowi na zmianę odszkodowania w przypadku orzeczenia o niezasadności zwolnienia do wysokości kwot ustalonych w porozumieniu w okresie negocjacji, o ile są one wyższe od minimalnego ustawowego odszkodowania lecz niższe od maksymalnego ustawowego odszkodowania?


title: Sprawa T-439/15: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2015 r. – Amrita i in./Komisja

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/24

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2015 r. – Amrita i in./Komisja
   (Sprawa T-439/15)
   (2015/C 328/23)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Soc. coop. Amrita arl (Scorrano, Włochy), Marta Cesi (Alliste, Włochy), Comune Agricola Lunella – Soc. Mutua Coop Agricola (Galatone, Włochy), Loredana Faustina Mustich (Lequile, Włochy), Olga Rollo (Lecce, Włochy), Claudia Borrello (Salve, Włochy), Società agricola Merico Maria Rosa di Consiglia, Marta e Vito Lisi (Miggiano, Włochy), Luigi Marzo (Specchia, Włochy), Azienda Agricola Piccapane di Pellegrino Giuseppe (Castrignano del Capo, Włochy), Azienda Agricola Le Lame di Russo Antonello e Russo Gianluigi Ss (Cutrofiano, Włochy), Ivana Lanzieri (Ugento, Włochy), Giovanni Stendardo (Presicce, Włochy), Anna Maria Stasi (Castrignano del Capo, Włochy), Azienda Agricola Crie di Miggiano Gianluigi (Muro Leccese, Włochy), Maria Grazia Castriota (Galatone, Włochy), Emanuele Gabrieli Tommasi (Calimera, Włochy), Azienda Agricola di Canioni Fiorella (Melendugno, Włochy), Azienda Agricola Spirdo Ss agricola (Ruffano, Włochy), Silvia Coppola (Guagnano, Włochy), Fondazione le Costantine (Uggiano la Chiesa, Włochy), Impresa Agricola Stefania Stamerra (Lecce, Włochy), Azienda Agricola Clemente Pezzuto di Pezzuto Francesco (Trepuzzi, Włochy), Cooperativa Sociale Terrarossa (Tricase, Włochy), Irene Vaglio (Tricase, Włochy), Cosimo Antonio Simone (Morciano di Leuca, Włochy), Azienda Agrituristica „Gli Ulivi” di Baglivo Cesaria (Tricase, Włochy), Osvaldo Preite (Taurisano, Włochy), Masseria Alti Pareti Società Agricola arl (Maglie, Włochy), Società Agricola Li Matonni Sas di Sammarco Ascanio & C. (Erchie, Włochy) (przedstawiciele: L. Paccione i V. Stamerra, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/789 z dnia 18 maja 2015 r. w sprawie środków zapobiegających wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu w niej organizmu Xylella fastidiosa (Wells et al.), opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U. L 125 z 21.5.2015, s. 36), po niezastosowaniu w razie potrzeby dyrektywy Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r., opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U. L 169 z 10.07.2000, s. 1), ze wszystkimi konsekwencjami prawnymi w szczególności w odniesieniu do kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Decyzji zaskarżonej w niniejszym postępowaniu dotyczą również sprawy T-436/15 Consorzio Vivaisti viticoli pugliesi i Negro/Komisja oraz T-437/15 Eden Green Vivai Piante di Verdesca Giuseppe i in./Komisja.
   W uzasadnieniu strona skarżąca podnosi szesnaście zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący niezgodności z prawem dyrektywy 2000/29 ze względu na naruszenie art. 48 TUE w związku z art. 3 TFUE i art. 5 TUE, braku kompetencji i naruszenia zasady lojalnej współpracy.

                           —

                           W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że Komisja powierzyła Unii w dyrektywie wyłączną kompetencję nieprzyznaną traktatami.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący niezgodności z prawem dyrektywy 2000/29 ze względu na brak kompetencji i naruszenie art. 5 TUE w związku z zasadami lojalnej współpracy i pomocniczości.

                           —

                           W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że w dyrektywie przyznano Komisji nieprzyznane traktatami kompetencje do uchylenia środków przyjętych przez państwo członkowskie w zakresie regulacji wymogów fitosanitarnych odnoszących się do roślin.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący niezgodności z prawem decyzji Komisji 2015/789 z powodu niezgodności z prawem dyrektywy 2000/29, jak wynika z powyższych pkt 1 i 2.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący wewnętrznej niezgodności z prawem decyzji 2015/789 ze względu na naruszenie art. 6 TUE w związku z zasadą skutecznej ochrony sądowej wcześniej przyznanej stronie skarżącej przez włoski sąd administracyjny.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący wewnętrznej niezgodności z prawem decyzji 2015/789 ze względu na naruszenie art. 5 TUE w związku z zasadami lojalnej współpracy i pomocniczości, zważywszy na całkowity brak uzasadnienia w odniesieniu do rozstrzygającej kwestii ewentualnego niewystarczającego charakteru działań w zakresie zwalczania przez państwo członkowskie bakterii Xylella fastidiosa.

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący wewnętrznej niezgodności z prawem decyzji 2015/789 ze względu na naruszenie art. 5 TUE w związku z zasadami proporcjonalności i ostrożności.

                           —

                           W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że treść normatywna zaskarżonej decyzji jest niewspółmierna do wyznaczonych celów.

               7.

               Zarzut siódmy, dotyczący wewnętrznej niezgodności z prawem decyzji Komisji 2015/789 ze względu na naruszenie standardu ISPM nr 9 w związku z art. 5 TUE i z Protokołem (nr 2) TFUE w sprawie stosowania zasad proporcjonalności i ostrożności.

               8.

               Zarzut ósmy, dotyczący wewnętrznej niezgodności z prawem decyzji 2015/789 w części, w jakiej z naruszeniem art. 5 TUE i uregulowanej w nim zasady proporcjonalności, Komisja określiła całą prowincję Lecce jako „strefę zakażoną”, a pas co najmniej 10 km na Północ od wspomnianej prowincji jako „strefę buforową”. Zaskarżona decyzja została ponadto wydana z naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych ze względu na brak pouczenia i braki w uzasadnieniu oraz zawiera błędy i niesłuszne przekonania.

               9.

               Zarzut dziewiąty, dotyczący wewnętrznej niezgodności z prawem decyzji 2015/789 ze względu na naruszenie art. 5 TUE i przez brak kompetencji, zważywszy, że tylko państwo włoskie mogło wskazać i wyznaczyć ewentualną strefę zakażoną.

               10.

               Zarzut dziesiąty, dotyczący wewnętrznej niezgodności z prawem decyzji 2015/789 ze względu na naruszenie art. 5 TUE i ze względu na brak kompetencji w części, w jakiej Komisja zakazała sadzenia roślin żywicielskich w „strefie zakażonej” i ze względu na naruszenie art. 1 Protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, skutkiem czego zaskarżona decyzja stanowi nieskodyfikowane ograniczenie przysługujących skarżącym na posiadanych przez nich nieruchomościach rolnych praw rzeczowych.

               11.

               Zarzut jedenasty, dotyczący wewnętrznej niezgodności z prawem decyzji 2015/789 przez naruszenie zasady ostrożności i art. 5 TUE w związku z dyrektywą wspólnotową 2001/42 w zakresie, w jakim środek dotyczący usunięcia zakażonych i zdrowych roślin w promieniu 100 m w związku z wymogami dotyczącymi obowiązkowych zabiegów fitosanitarnych w celu zwalczania owadów-wektorów określonego organizmu i roślin, które mogą być żywicielami tych wektorów, niekorzystnie oddziałuje na środowisko naturalne i zmienia krajobraz Salento w braku strategicznej oceny oddziaływania na środowisko oraz badań zagrożeń dla środowiska naturalnego i zdrowia ludzi.

               12.

               Zarzut dwunasty, dotyczący wewnętrznej niezgodności z prawem decyzji 2015/789 ze względu na naruszenie art. 11 i 191 TFUE i dyrektywy wspólnotowej nr 43/1992, ponieważ przyjęte środki nie obejmują oceny zagrożeń, jakie usunięcie, zwalczanie i środki ochrony roślin mogą spowodować na szczególnie chronionych prawem Unii częściach obszaru, zważywszy, że zostały one sklasyfikowane jako obszary specjalnej ochrony, parki i tereny mające znaczenie dla Wspólnoty.

               13.

               Zarzut trzynasty, dotyczący wewnętrznej niezgodności z prawem decyzji 2015/789 ze względu na naruszenie Europejskiej konwencji krajobrazowej podpisanej we Florencji w dniu 20 października 2000 r. i naruszenie art. 191 i 11 TFUE w związku z dyrektywą wspólnotową nr 43/1992.

                           —

                           W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że postanowienie Unii nakłada obowiązek usunięcia wszelkich drzew oliwnych z obowiązkiem zastosowania pestycydów chemicznych w szczególności zakazanych w rolnictwie ekologicznym, co oznacza w rzeczywistości zaprzestanie działalności skarżących gospodarstw, które od wielu lat prowadzą ekologiczną uprawę oliwek.

               14.

               Zarzut czternasty, dotyczący wewnętrznej niezgodności z prawem decyzji 2015/789 ze względu na naruszenie rozporządzenia nr 178 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. oraz art. 11 i 191 TFUE w szczególności w odniesieniu do dyrektywy 2009/128/WE i ze względu na naruszenie zasady proporcjonalności oraz istotnych wymogów proceduralnych.

                           —

                           W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że Komisja zobowiązała stronę skarżącą w decyzji Unii do zastosowania niedozwolonych w rolnictwie ekologicznym substancji chemicznych i do wykorzenienia roślin nawet tylko w przypadku podejrzenia zakażenia. Środki te są sprzeczne ze wskazaniami opinii naukowych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, a także oparte na poglądzie, który nie został dotychczas wykazany, iż istnieje związek przyczynowy pomiędzy szybkim usychaniem drzew oliwnych a bakterią Xylella.

               15.

               Zarzut piętnasty, dotyczący wewnętrznej niezgodności z prawem decyzji 2015/789 w zakresie, w jakim Komisja Europejska, zamiast podjąć tymczasowe środki zarządzania ryzykiem konieczne do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia, miała czysto hipotetyczne podejście do ryzyka, które w szczególności Trybunał Sprawiedliwości wyklucza.

               16.

               Zarzut szesnasty, dotyczący wewnętrznej niezgodności z prawem decyzji 2015/789 ze względu na naruszenie art. 5 TUE, naruszenie istotnych wymogów proceduralnych i naruszenie zasady proporcjonalności.

                           —

                           W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że stosowanie pestycydów i środek zwalczania – uznane przez EFSA za nieskuteczne i niewykonalne – nie są konieczne do osiągnięcia celu przepisów UE poprzez dyrektywę 2000/29/WE, a zatem naruszają one zasadę proporcjonalności.