title: Sprawa C-482/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta (Hiszpania) w dniu 24 czerwca 2019 r. — JF i KG/Bankia S.A.

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta (Hiszpania) w dniu 24 czerwca 2019 r. — JF i KG/Bankia S.A.
      (Sprawa C-482/19)
      (2019/C 328/18)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: JF i KG.

         Strona pozwana: Bankia S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego zgodna z prawem Unii jest okoliczność, iż Tribunal Supremo ustalił w wyrokach od 44 do 49 z dnia 23 stycznia 2009 r. jako jednoznaczne kryterium regułę, zgodnie z którą w umowach kredytu hipotecznego zawartych z konsumentami niewynegocjowany warunek stanowiący, że wszystkie koszty związane z uruchomieniem transakcji kredytu hipotecznego muszą zostać przeniesione na kredytobiorcę, jest nieuczciwy, przy czym poszczególne pozycje kosztowe zawarte we wspomnianym nieuczciwym warunku uznanym za nieważny zostają rozdzielone między instytucję bankową, która narzuciła ten warunek, a konsumenta będącego kredytobiorcą — w celu ograniczenia zwrotu kwot nienależnie zapłaconych w wyniku zastosowania ustawodawstwa krajowego?
                  Oraz czy w świetle z dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego jest zgodna z prawem Unii okoliczność, że Tribunal Supremo dokonuje wykładni uzupełniającej warunku nieważnego z powodu jego nieuczciwego charakteru, w przypadku gdy usunięcie tego warunku i wynikających z niego skutków nie wpływa na dalsze obowiązywanie umowy kredytu hipotecznego?

                  2)

                  Ponadto, czy w odniesieniu do art. 394 LEC2, ustanawiającego kryterium obiektywnej wymagalności w zakresie kosztów postępowania, należy uznać, że w przypadku gdy zostanie stwierdzona nieważność nieuczciwego warunku dotyczącego kosztów, lecz skutki tej nieważności są ograniczone do wspomnianego wyżej podziału kosztów, powyższe stanowi naruszenie określonych w prawie Unii Europejskiej zasad skuteczności i braku związania w razie częściowego uwzględnienia żądań w wyroku oraz czy można interpretować tę okoliczność jako wywołującą odwrotny skutek odstraszający, a w konsekwencji brak ochrony uzasadnionych interesów konsumentów i użytkowników?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29.


title: Sprawa C-492/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 26 czerwca 2019 r. — OK

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 26 czerwca 2019 r. — OK
      (Sprawa C-492/19)
      (2019/C 328/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: OK

         Organ, którego działania dotyczy skarga: Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld

         Uczestnik postępowania: Finanzpolizei

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (1) oraz dyrektywę 2014/67/UE (2) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który przewiduje bardzo wysokie grzywny, w szczególności wysokie kary minimalne nakładane łącznie na danego pracownika, za naruszenie formalnych obowiązków w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników, takich jak brak utrzymywanie dokumentów dotyczących wynagrodzeń lub brak zawiadomienia centralnego urzędu koordynacji (zawiadomienia ZKO)?

                  2)

                  W wypadku nieudzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

                              Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE oraz dyrektywę 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie nakładaniu kumulatywnych grzywien za naruszenie obowiązków formalnych w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników bez bezwzględnej górnej granicy?

                  3)

                  Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które w wypadku przedwczesnego zakończenia lub przerwania tymczasowej działalności w państwie przyjmującym przewidują obowiązkowe powiadomienie o zmianie ZKO?

                  4)

                  Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które nie przewidują odpowiedniego terminu na zgłoszenie zmiany?

                  5)

                  Czy art. 56 TFUE i art. 9 dyrektywy 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, że późniejsze przedłożenie odpowiednich i istotnych dokumentów w rozsądnym terminie nie spełnia wymogu udostępnienia dokumentów?

                  6)

                  Czy art. 56 TFUE i art. 9 dyrektywy 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które nakładają na zagranicznego usługodawcę obowiązek przedstawienia dokumentów wykraczających poza zakres dokumentów, o których mowa w art. 9 dyrektywy 2014/67/UE i które nie są ani istotne, ani właściwe i które nie są określone w prawie krajowym, takich jak na przykład: rejestry płac, arkusze kont płac, listy płac, zaświadczenia o potrąceniu podatku, rejestracja i wyrejestrowanie, ubezpieczenie zdrowotne, rejestracja i dodatkowe listy rozliczeniowe, dokumenty związane z klasyfikacją płac, zaświadczenia?

         (1)  Dz.U. 1997, L 18, s. 1.

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniająca rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2014, L 159, s. 11).


title: Sprawa C-493/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 26 czerwca 2019 r. — PL

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 26 czerwca 2019 r. — PL
      (Sprawa C-493/19)
      (2019/C 328/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PL

         Organ, którego działania dotyczy skarga: Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld

         Uczestnik postępowania: Finanzpolizei

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (1) oraz dyrektywę 2014/67/UE (2) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który przewiduje bardzo wysokie grzywny, w szczególności wysokie kary minimalne nakładane łącznie na danego pracownika, za naruszenie formalnych obowiązków w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników, takich jak brak utrzymywania dokumentów dotyczących wynagrodzeń lub brak zawiadomienia centralnego urzędu koordynacji (zawiadomienia ZKO)?

                  2)

                  W wypadku nieudzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

                              Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE oraz dyrektywę 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie nakładaniu kumulatywnych grzywien za naruszenie obowiązków formalnych w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników bez bezwzględnej górnej granicy?

                  3)

                  Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które w wypadku przedwczesnego zakończenia lub przerwania tymczasowej działalności w państwie przyjmującym przewidują obowiązkowe powiadomienie o zmianie ZKO?

                  4)

                  Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które nie przewidują odpowiedniego terminu na zgłoszenie zmiany?

                  5)

                  Czy art. 56 TFUE i art. 9 dyrektywy 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, że późniejsze przedłożenie odpowiednich i istotnych dokumentów w rozsądnym terminie nie spełnia wymogu udostępnienia dokumentów?

                  6)

                  Czy art. 56 TFUE i art. 9 dyrektywy 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które nakładają na zagranicznego usługodawcę obowiązek przedstawienia dokumentów wykraczających poza zakres dokumentów, o których mowa w art. 9 dyrektywy 2014/67/UE i które nie są ani istotne, ani właściwe i które nie są określone w prawie krajowym, takich jak na przykład: rejestry płac, arkusze kont płac, listy płac, zaświadczenia o potrąceniu podatku, rejestracja i wyrejestrowanie, ubezpieczenie zdrowotne, rejestracja i dodatkowe listy rozliczeniowe, dokumenty związane z klasyfikacją płac, zaświadczenia?

         (1)  Dz.U. 1997, L 18, s. 1.

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniająca rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2014, L 159, s.11)


title: Sprawa C-502/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 1 lipca 2019 r. — Postępowanie karne przeciwko Oriolowi Junquerasowi Viesowi

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 1 lipca 2019 r. — Postępowanie karne przeciwko Oriolowi Junquerasowi Viesowi
      (Sprawa C-502/19)
      (2019/C 328/22)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo.

         Strony w postępowaniu głównym

      Oriol Junqueras Vies.

         Pozostałe strony postępowania:

      Ministerio Fiscal
      Abogacía del Estado
      Acusación popular ejercida por el partido político VOX

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (1) znajduje zastosowanie przed rozpoczęciem „sesji” w stosunku do oskarżonego za poważne przestępstwa znajdującego się w zarządzonym przez sąd areszcie tymczasowym za czyny poprzedzające wszczęcie postępowania wyborczego, w wyniku którego to postępowania wyborczego oskarżony ten został ogłoszony wybranym kandydatem do Parlamentu Europejskiego, lecz odmówiono mu w drodze orzeczenia sądu nadzwyczajnego pozwolenia na wyjście z więzienia, co pozwoliłoby mu na spełnienie przesłanek ustanowionych przez krajowe uregulowanie wyborcze, do którego odsyła art. 8 Aktu z dnia 20 września 1976 r. dotyczącego wyborów posłów Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy jeżeli organ wyznaczony w krajowym uregulowaniu wyborczym z uwagi na to, że wybrany kandydat nie spełnił przesłanek ustanowionych w uregulowaniu wyborczym (niemożliwość wynikająca z ograniczenia wolności z uwagi na tymczasowe aresztowanie w postępowaniu w sprawie poważnych przestępstw), powiadomił Parlament Europejski o tym, iż ów wybrany kandydat nie nabywa statusu posła do czasu spełnienia tych przesłanek, nadal należy stosować rozszerzającą wykładnię pojęcia „sesji”, pomimo przejściowej przerwy w oczekiwaniu na rozpoczęcie wykonywania mandatu przez tego kandydata?

                  3)

                  W przypadku, gdy odpowiedź potwierdziłaby wykładnię rozszerzającą, czy w sytuacji, gdy wybrany kandydat pozostaje w areszcie tymczasowym w postępowaniu w sprawie poważnych przestępstw, które rozpoczęło się dość długo przed postępowaniem wyborczym, sąd, który zarządził tymczasowe aresztowanie jest zobowiązany w świetle wyrażenia: „podczas ich podróży do i z miejsca, gdzie odbywa się posiedzenie Parlamentu Europejskiego” z art. 9 Protokołu nr 7 do zniesienia tymczasowego aresztowania w sposób bezwarunkowy, prawie automatycznie, aby pozwolić na spełnienie formalności i przemieszczenie się do Parlamentu Europejskiego, czy też raczej powinien on wziąć pod uwagę kryterium dotyczące wyważania w konkretnym przypadku praw i interesów wynikających z interesu wymiaru sprawiedliwości i prawidłowego postępowania, z jednej strony, oraz interesów i praw związanych z immunitetem, z drugiej strony, zarówno w zakresie zachowania funkcjonalności i niezależności Parlamentu, jak i prawa do wykonywania zadań publicznych przez wybranego kandydata?

         (1)  Dz.U. 2012, C 326, s. 266.


title: Sprawa C-509/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 4 lipca 2019 r. BMW Bayerische Motorenwerke AG/Hauptzollamt München

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 4 lipca 2019 r. BMW Bayerische Motorenwerke AG/Hauptzollamt München
      (Sprawa C-509/19)
      (2019/C 328/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht München

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BMW Bayerische Motorenwerke AG

         Strona pozwana: Hauptzollamt München

         Pytanie prejudycjalne

      Czy koszty opracowania oprogramowania komputerowego, które zostało wykonane w Unii Europejskiej, nieodpłatnie udostępnione sprzedającemu przez kupującego i wgrane na przywożony moduł sterujący, dodaje się do wartości transakcyjnej przywożonego towaru zgodnie z art. 71 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (1), jeżeli nie są one wliczone w faktycznie zapłaconą albo należną cenę przywożonego towaru?

         (1)  Dz.U. 2013, L 269, s. 1.


title: Sprawa C-516/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 9 lipca 2019 r. — NMI Technologietransfer GmbH/EuroNorm GmbH

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 9 lipca 2019 r. — NMI Technologietransfer GmbH/EuroNorm GmbH
      (Sprawa C-516/19)
      (2019/C 328/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NMI Technologietransfer GmbH

         Strona pozwana: EuroNorm GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, która prowadzi działalność gospodarczą, w świetle art. 3 ust. 4 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014 (1) nie można uznać za małe lub średnie przedsiębiorstwo już z tego powodu, że 90 % jej kapitału zakładowego należy do fundacji prawa cywilnego, w której siedemnastoosobowej radzie, nieuprawnionej do prowadzenia spraw fundacji, zasiada dwóch przedstawicieli ministerstw, jeden nadburmistrz miasta, jeden rektor uniwersytetu, trzech profesorów tego uniwersytetu, jeden rektor innej szkoły wyższej i jeden członek zarządu izby przemysłowo-handlowej?

                  2)

                  Czy państwowe uniwersytety i szkoły wyższe oraz niemieckie izby przemysłowo-handlowe są organami publicznymi w rozumieniu art. 3 ust. 4 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014?

                  3)

                  Czy osoby zasiadające w radzie fundacji w ramach wolontariatu są organami publicznymi w rozumieniu art. 3 ust. 4 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014 już z tego powodu, że ich podstawowym rodzajem aktywności zawodowej jest praca w organie publicznym?

                  4)

                  Czy kontrola ze strony organów publicznych w rozumieniu art. 3 ust. 4 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014 zakłada, że gremia organów publicznych mogą w ramach stosunku prawnego wydawać członkom rady fundacji zasiadającym w niej w ramach wolontariatu polecenia dotyczące głosowania w radzie w określony sposób?

                  5)

                  Czy pośrednia kontrola praw głosu przez organy publiczne zakłada, że jest ustalone, iż organy publiczne wpływają na członków rady fundacji, tak aby wykonywali oni prawa głosu w sposób określony przez organy publiczne?

                  6)

                  Czy pośrednia kontrola praw głosu przez organy publiczne ma już miejsce w sytuacji, kiedy istnieje możliwość, że członkowie rady fundacji zasiadający w niej w ramach wolontariatu, w ramach pełnienia swojej funkcji w radzie, uwzględniają interesy organizacji publicznych, z których się wywodzą?

                  7)

                  Czy wyrażenie „kontroluje […] wspólnie” w rozumieniu art. 3 ust. 4 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014 zakłada możliwość stwierdzenia wspólnego procesu decyzyjnego organów publicznych w odniesieniu do praw głosu?

                  8)

                  Czy w przypadku przesłanki „kontroluje” w rozumieniu art. 3 ust. 4 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014 chodzi o rzeczywiste stosowanie statutu przez fundację, czy też o możliwą wykładnię treści statutu?

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2014, L 187, s. 1).


title: Sprawa C-520/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě (Republika Czeska) w dniu 9 lipca 2019 r. — ARMOSTAV MÍSTEK s.r.o./Odvolací finanční ředitelství

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě (Republika Czeska) w dniu 9 lipca 2019 r. — ARMOSTAV MÍSTEK s.r.o./Odvolací finanční ředitelství
      (Sprawa C-520/19)
      (2019/C 328/25)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Krajský soud v Ostravě

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ARMOSTAV MÍSTEK s.r.o.

         Strona przeciwna: Odvolací finanční ředitelství

         Pytanie prejudycjalne

      Czy istnienie wyraźnego uregulowania krajowego o odpowiedzialności za nieuiszczony podatek w ramach łańcucha transakcji stanowiących oszustwo stoi na przeszkodzie odmowie uwzględnienia przez organy administracji finansowej prawa osoby ponoszącej odpowiedzialność za niezapłacony podatek do odliczenia podatku od wartości dodanej zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o oszustwach dotyczących VAT? Czy na przeszkodzie takiemu postępowaniu stoją art. 17 ust. 1, art. 20, art. 52 ust. 1 i 6 oraz art. 54 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?


title: Sprawa C-526/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 9 lipca 2019 r. — Entoma SAS/Ministre de l'Économie et des Finances, Ministre de l'Agriculture et de l'Alimentation

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 9 lipca 2019 r. — Entoma SAS/Ministre de l'Économie et des Finances, Ministre de l'Agriculture et de l'Alimentation
      (Sprawa C-526/19)
      (2019/C 328/26)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Entoma SAS

         Druga strona postępowania: Ministre de l'Économie et des Finances, Ministre de l'Agriculture et de l'Alimentation

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 1 ust. 2 pkt e) rozporządzenia [(WE) nr 258/97] z dnia 27 stycznia 1997 r. (1). należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on swoim zakresem stosowania żywność złożoną z całych zwierząt przeznaczonych do spożycia jako takie lub że ma on zastosowanie wyłącznie do składników żywności pochodzących od owadów?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności (Dz.U. 1997, L 43, s. 1).


title: Sprawa C-530/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 11 lipca 2019 r. — NM jako zarządca w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku NIKI Luftfahrt GmbH/ON

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 11 lipca 2019 r. — NM jako zarządca w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku NIKI Luftfahrt GmbH/ON
      (Sprawa C-530/19)
      (2019/C 328/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NM jako zarządca w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku NIKI Luftfahrt GmbH

         Strona przeciwna: ON

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy przewoźnik lotniczy, który w myśl art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) zobowiązany jest do udzielenia pomocy zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, ponosi na podstawie tego rozporządzenia odpowiedzialność za szkody powstałe w wyniku uszkodzenia ciała, jakiego pasażer doznał wskutek niedbalstwa pracowników hotelu zapewnionego przez przewoźnika lotniczego?

                  2.

                  W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:

                              Czy zobowiązanie przewoźnika lotniczego w świetle art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 ogranicza się do znalezienia pasażerowi hotelu i pokrycia kosztów zakwaterowania, czy też przewoźnik lotniczy jest zobowiązany zapewnić zakwaterowanie jako takie?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-535/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 12 lipca 2019 r. — A/Latvijas Republikas Veselības ministrija

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 12 lipca 2019 r. — A/Latvijas Republikas Veselības ministrija
      (Sprawa C-535/19)
      (2019/C 328/29)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A

         Druga strona postępowania: Latvijas Republikas Veselības ministrija

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy publiczną opiekę zdrowotną należy uznać za objętą pojęciem „świadczeń z tytułu choroby” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004 (1)?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy na podstawie art. 4 rozporządzenia nr 883/2004 i art. 24 dyrektywy 2004/38 państwa członkowskie są uprawnione, w celu uniknięcia nieproporcjonalnych roszczeń o świadczenia socjalne przewidziane w celu zapewnienia opieki zdrowotnej, do odmowy przyznania takich świadczeń, które są przyznawane ich obywatelom i członkom rodziny obywatela Unii posiadającego status pracownika znajdującym się w tej samej sytuacji, obywatelom Unii, którzy w tym czasie nie mają statusu pracownika?

                  3)

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej, czy na podstawie art. 18 i 21 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 24 dyrektywy 2004/38 (2) państwa członkowskie są uprawnione, w celu uniknięcia nieproporcjonalnych roszczeń o świadczenia socjalne przewidziane w celu zapewnienia opieki zdrowotnej, do odmowy przyznania takich świadczeń, które są przyznawane ich obywatelom i członkom rodziny obywatela Unii posiadającego status pracownika znajdującym się w tej samej sytuacji, obywatelom Unii, którzy w tym czasie nie mają statusu pracownika?

                  4)

                  Czy sytuacja, w której obywatelowi Unii Europejskiej korzystającemu z prawa do swobodnego przemieszczania się odmawia się prawa do korzystania z publicznej opieki zdrowotnej pokrywanej z budżetu państwa we wszystkich państwach członkowskich, których dotyczy niniejsza sprawa, jest zgodna z art. 11 ust. 3 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 883/2004?

                  5)

                  Czy sytuacja, w której obywatelowi Unii Europejskiej korzystającemu z prawa do swobodnego przemieszczania się odmawia się prawa do korzystania z publicznej opieki zdrowotnej pokrywanej z budżetu państwa we wszystkich państwach członkowskich, których dotyczy niniejsza sprawa, jest zgodna z art. 18, art. 20 ust. 1 i art. 21 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

                  6)

                  Czy legalność pobytu w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/38 należy rozumieć jako przyznanie osobie prawa dostępu do systemu zabezpieczenia społecznego, a także jako możliwą podstawę wyłączenia tej osoby z zabezpieczenia społecznego? W szczególności czy w niniejszej sprawie należy uznać, że okoliczność, iż wnioskodawca jest objęty pełnym ubezpieczeniem zdrowotnym, co stanowi jedną z przesłanek legalności pobytu na podstawie dyrektywy 2004/38, może uzasadniać odmowę włączenia go do państwowego systemu opieki zdrowotnej?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1).

         (2)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).


title: Sprawa C-539/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 15 lipca 2019 r. — Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V./Telefonica Germany GmbH & Co.OHG

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 15 lipca 2019 r. — Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V./Telefonica Germany GmbH & Co.OHG
      (Sprawa C-539/19)
      (2019/C 328/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht München I

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

         Strona pozwana: Telefonica Germany GmbH & Co.OHG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 6a i art. 6e ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 531/2012 (1) należy interpretować w ten sposób, że dostawcy usług łączności ruchomej z dniem 15 czerwca 2017 r. muszą w sposób automatyczny przełączyć wszystkich klientów na taryfę regulowaną zgodnie z art. 6a rozporządzenia (UE) nr 531/2012, niezależnie od tego, czy klienci ci dotychczas posiadali taryfę regulowaną, czy też specjalną, tak zwaną alternatywną taryfę roamingową?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 531/2012 z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (Dz.U., 2012, L 172, s. 10), w brzmieniu rozporządzenia (UE) 2015/2120 (Dz.U., 2015, L 310, s. 1).


title: Sprawa C-543/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 lipca 2019 r. — Jebsen & Jessen (GmbH & Co.) KG/Hauptzollamt Hamburg

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 lipca 2019 r. — Jebsen & Jessen (GmbH & Co.) KG/Hauptzollamt Hamburg
      (Sprawa C-543/19)
      (2019/C 328/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Jebsen & Jessen (GmbH & Co.) KG

         Strona przeciwna: Hauptzollamt Hamburg

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w warunkach postępowania głównego zwolnieniu z cła antydumpingowego wprowadzonego na mocy art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/82 (1) w świetle art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia stoi na przeszkodzie to, że faktura w ramach zobowiązania w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia wskazuje nie decyzję wykonawczą (UE) 2015/87 (2), o której mowa w pkt 9 załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/82, lecz decyzję 2008/899/WE (3)?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy fakturę w ramach zobowiązania, która spełnia warunki przewidziane w załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/82, można przedłożyć w ramach postępowania w sprawie zwrotu ceł antydumpingowych, aby zgodnie z art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia uzyskać zwolnienie z cła antydumpingowego wprowadzonego na mocy art. 1 tego rozporządzenia?

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) z dnia 21 stycznia 2015 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 oraz częściowych przeglądów okresowych na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. 2015, L 15, s. 8).

         (2)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) z dnia 21 stycznia 2015 r. przyjmująca zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2015, L 15, s. 75).

         (3)  Decyzja Komisji z dnia 2 grudnia 2008 r. przyjmująca zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu kwasu cytrynowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2008, L 323, s. 62).


title: Sprawa C-556/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 22 lipca 2019 r. — Société ECO TLC/Ministre de la transition écologique et solidaire

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 22 lipca 2019 r. — Société ECO TLC/Ministre de la transition écologique et solidaire
      (Sprawa C-556/19)
      (2019/C 328/32)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Société ECO TLC

         Strona pozwana: Ministre de la transition écologique et solidaire

         Uczestnik postępowania: Fédération des entreprises du recyclage

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że przepisy takie jak te opisane w pkt 9–11, na podstawie których organizacja ekologiczna będąca podmiotem prawa prywatnego niemającym celu zarobkowego, upoważniona przez organy publiczne, otrzymuje wkłady finansowe od podmiotów wprowadzających do obrotu pewną kategorię produktów, na podstawie zawartej z nimi w tym celu umowy, w zamian za świadczenie usługi polegającej na zapewnianiu w ich imieniu przetwarzania odpadów pochodzących z tych produktów oraz przekazuje podmiotom odpowiedzialnym za sortowanie tych odpadów i ich odzysk subwencje, których wysokość jest ustalona w upoważnieniu w świetle celów środowiskowych i społecznych, należy uznać za ustanawiające pomoc państwa w rozumieniu tego postanowienia?


title: Sprawa C-570/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 26 lipca 2019 r. — Irish Ferries Ltd/National Transport Authority

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 26 lipca 2019 r. — Irish Ferries Ltd/National Transport Authority
      (Sprawa C-570/19)
      (2019/C 328/34)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Irish Ferries Ltd

         Strona pozwana: National Transport Authority

         Pytania prejudycjalne

                  A.

                  Zastosowanie rozporządzenia (1)

                              1)

                              Czy rozporządzenie (w szczególności art. 18 lub 19) znajduje zastosowanie w okolicznościach, w których pasażerowie dokonali wcześniejszej rezerwacji i zawarli umowy przewozu oraz w których usługi pasażerskie są odwoływane z co najmniej siedmiotygodniowym wyprzedzeniem przed planowanym wypłynięciem z powodu opóźnienia w dostarczeniu nowego statku przewoźnikowi promowemu? Czy w związku z tym dla stosowania rozporządzenia istotne są którekolwiek (lub wszystkie) z poniższych kwestii:

                                          a)

                                          dostawa została ostatecznie opóźniona o 200 dni;

                                          b)

                                          przewoźnik promowy musiał odwołać cały sezon rejsów;

                                          c)

                                          nie można było uzyskać odpowiedniego, alternatywnego statku;

                                          d)

                                          rezerwacje rejsów ponad 20 000 pasażerów zostały zmienione przez przewoźnika promowego na różnych rejsach lub zwrócono pasażerom poniesione koszty;

                                          e)

                                          rejsy odbywały się na nowej trasie otwartej przez przewoźnika promowego bez podobnej alternatywnej usługi na tej trasie?

                  B.

                  Wykładnia art. 18 rozporządzenia
                  Na to pytanie należy odpowiedzieć tylko wówczas, gdy art. 18 może mieć zastosowanie.

                              2)

                              Czy w przypadku zmiany trasy pasażera zgodnie z art. 18 zostaje zawarta nowa umowa transportowa, w związku z czym prawo do odszkodowania na podstawie art. 19 powinno być ustalane zgodnie z tą nową umową, a nie z pierwotną umową przewozu?

                              3)

                                          a)

                                          Jeżeli art. 18 ma zastosowanie, wówczas gdy rejs zostaje odwołany i na tej trasie nie świadczono żadnych usług alternatywnych (tj. nie świadczono żadnych usług bezpośrednio między tymi dwoma portami), czy zapewniając alternatywny rejs na jakiejkolwiek innej trasie lub trasach dostępnych i wybranych przez pasażera, w tym przez „most lądowy” (np. podróżowanie z Irlandii do Zjednoczonego Królestwa promem, a następnie podróż samochodem, przy czym koszty paliwa są zwracane pasażerowi przez przewoźnika promowego, do portu Zjednoczonego Królestwa z połączeniem do Francji i podróżowanie stamtąd do Francji, przy założeniu, że pasażer wybiera każdy z rejsów) stanowi to „zmianę trasy do miejsca docelowego” w rozumieniu art. 18? W przeciwnym wypadku, jakie kryteria należy zastosować przy ustalaniu, czy zmiana trasy odbywa się „w warunkach porównywalnych”?

                                          b)

                                          Czy w przypadku braku alternatywnego rejsu na odwołanej trasie, skutkującego niemożliwością zaoferowania zainteresowanemu pasażerowi bezpośredniego rejsu z pierwotnego portu, w którym pasażer wchodzi na pokład, do miejsca docelowego określonego w umowie przewozu, przewoźnik jest zobowiązany do pokrycia wszelkich dodatkowych kosztów poniesionych przez pasażera, którego trasa została zmieniona w trakcie podróży do i z nowego portu, w którym pasażer wchodzi na pokład lub do i z nowego portu docelowego?

                  C.

                  Wykładnia art. 19 rozporządzenia

                              4)

                                          a)

                                          Czy art. 19 może mieć zastosowanie, jeżeli rejs został już odwołany co najmniej siedem tygodni przed planowanym wypłynięciem? Jeżeli art. 19 ma zastosowanie, to czy jest tak w przypadku, gdy art. 18 został zastosowany, a trasę pasażera zmieniono bez dodatkowych kosztów lub dokonano zwrotu kosztów albo pasażer wybrał późniejszy rejs?

                                          b)

                                          Jeżeli art. 19 ma zastosowanie, czym jest „miejsce docelowe” dla celów art. 19.

                              5)

                              Jeżeli art. 19 może mieć zastosowanie:

                                          a)

                                          W jaki sposób należy mierzyć opóźnienie w takich okolicznościach?

                                          b)

                                          W jaki sposób należy obliczać cenę w rozumieniu art. 19 przy ustalaniu poziomu należnego zwrotu kosztów, a w szczególności czy obejmuje ona koszty związane z usługami dodatkowymi (np. kabiny, klatki dla psów i premium lounge)?

                  D.

                  Wykładnia art. 20 ust. 4

                              6)

                              Jeżeli rozporządzenie ma zastosowanie, czy okoliczności i względy przedstawione w pytaniu pierwszym stanowią „nadzwyczajne okoliczności, których nie można było uniknąć, nawet gdyby podjęto wszelkie racjonalne środki” dla celów art. 20 ust. 4 rozporządzenia?

                  E.

                  Wykładnia art. 24

                              7)

                              Czy art. 24 skutkuje nałożeniem na każdego pasażera domagającego się uzyskania odszkodowania na podstawie art. 19 rozporządzenia bezwzględnego obowiązku złożenia skargi w terminie dwóch miesięcy od dnia, w którym wykonana została usługa lub w którym powinna była ona zostać wykonana?

                  F.

                  Wykładnia art. 25

                              8)

                              Czy jurysdykcja właściwego organu krajowego odpowiedzialnego za wykonanie rozporządzenia ogranicza się do rejsów obejmujących porty określone w art. 25 rozporządzenia, czy też może ona również obejmować rejsy powrotne z portu innego państwa członkowskiego do państwa właściwego organu krajowego?

                  G.

                  Ważność decyzji lub zawiadomień

                              9)

                                          a)

                                          Jakie zasady i przepisy prawa Unii powinien stosować sąd odsyłający przy ocenie ważności decyzji lub zawiadomień krajowego organu odpowiedzialnego za egzekwowanie przepisów poprzez odniesienie do art. 16, 17, 20 lub 47 karty (2) lub zasad proporcjonalności, pewności prawa i równego traktowania?

                                          b)

                                          Czy kryterium nieproporcjonalności, które powinien zastosować sąd odsyłający, stanowi kryterium oczywistego błędu?

                  H.

                  Ważność rozporządzenia 117/2010
                  To pytanie pojawi się tylko w zależności od odpowiedzi na poprzednie pytania.

                              10)

                              Czy rozporządzenie nr 1177/2010 jest ważne na gruncie prawa Unii, biorąc pod uwagę w szczególności:

                                          a)

                                          artykuł 16, 17 i 20 karty?

                                          b)

                                          okoliczność, że przewoźnicy lotniczy nie mają obowiązku wypłaty odszkodowania, jeżeli poinformują pasażera linii lotniczej o odwołaniu lotu co najmniej dwa tygodnie przed planowanym czasem odlotu [art. 5 ust. 1 lit. c) pkt (i) rozporządzenia nr 261/2004 (3)] ?

                                          c)

                                          zasady proporcjonalności, pewności prawa i równego traktowania?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1177/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. o prawach pasażerów podróżujących drogą morską i drogą wodną śródlądową oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.U. L 334 z 17.12.2010, s. 1).

         (2)  Karta praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2012, C 326, s. 2)

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46 z 17.2.2004, s. 1).


title: Sprawa C-578/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 lipca 2019 r. — X/Kuoni Travel Ltd

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 lipca 2019 r. — X/Kuoni Travel Ltd
      (Sprawa C-578/19)
      (2019/C 328/35)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: X

         Strona pozwana: Kuoni Travel Ltd

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w sytuacji gdy doszło do niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków wynikających z umowy o wakacje zorganizowane zawartej pomiędzy organizatorem lub punktem sprzedaży detalicznej a konsumentem, do której zastosowanie ma dyrektywa Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek, a niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy jest wynikiem działań pracownika przedsiębiorstwa hotelarskiego świadczącego usługi, której dotyczy przedmiotowa umowa:

                              a)

                              czy istnieje możliwość zastosowania okoliczności wyłączającej odpowiedzialność, o której mowa w drugiej części art. 5 ust. 2 tiret trzecie; a jeżeli tak,

                              b)

                              jakimi kryteriami powinien kierować się sąd krajowy przy ocenie, czy tego rodzaju okoliczność wyłączająca odpowiedzialność ma zastosowanie?

                  2)

                  Czy w przypadku gdy organizator lub punkt sprzedaży detalicznej zawiera z konsumentem umowę o wakacje zorganizowane, do której zastosowanie ma dyrektywa Rady 90/314/EWG, a usługi, których przedmiotowa umowa dotyczy, świadczy przedsiębiorstwo hotelarskie, to pracownika takiego przedsiębiorstwa hotelarskiego uznaje się za „usługodawcę” dla celów okoliczności wyłączającej odpowiedzialność z art. 5 ust. 2 tiret trzecie dyrektywy?


title: Sprawa C-579/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (United Kingdom) w dniu 30 lipca 2019 r. — R (na wniosek Association of Independent Meat Suppliers i in.)/The Food Standards Agency

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (United Kingdom) w dniu 30 lipca 2019 r. — R (na wniosek Association of Independent Meat Suppliers i in.)/The Food Standards Agency
      (Sprawa C-579/19)
      (2019/C 328/36)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: R (na wniosek Association of Independent Meat Suppliers i in.)

         Druga strona postępowania: The Food Standards Agency

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy rozporządzenia (WE) nr 854/2004 (1) i nr 882/2004 (2) nie stoją na przeszkodzie procedurze, zgodnie z którą na podstawie art. 9 Food Safety Act 1990 (brytyjskiej ustawy o bezpieczeństwie żywności z 1990 r.) sędzia pokoju rozstrzyga sprawę co do istoty i na podstawie powołanych przez każdą ze stron dowodów w postaci opinii biegłych, orzekając, czy tusza nie spełnia wymogów bezpieczeństwa żywności?

                  2)

                  Czy rozporządzenie (WE) nr 882/2004 przyznaje prawo do odwołania się od decyzji wydanej przez urzędowego lekarza weterynarii na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 854/2004, zgodnie z którą mięso z tuszy nie nadaje się do spożycia przez ludzi, a jeśli tak, to czym należy kierować się przy ocenie zasadności decyzji wydanej przez urzędowego lekarza weterynarii w ramach postępowania odwoławczego w takim przypadku?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. 2004, L 139, s. 206).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. 2004, L 165, s. 1).


title: Sprawa C-488/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 26 czerwca 2019 r. – Minister for Justice and Equality/JR

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 26 czerwca 2019 r. – Minister for Justice and Equality/JR
      (Sprawa C-488/19)
      (2019/C 337/05)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona składająca wniosek: Minister for Justice and Equality

         Osoba ścigana: JR

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy decyzja ramowa (1) ma zastosowanie w sytuacji, gdy osoba, której dotyczy wniosek, została uznana za winną i skazana w państwie trzecim, lecz na mocy umowy dwustronnej zawartej między tym państwem trzecim a wydającym nakaz państwem wyrok wydany w państwie trzecim został uznany i wykonany zgodnie z prawem wydającego nakaz państwa?

                  2)

                  Jeżeli tak, to – w sytuacji, w której wykonujące nakaz państwo członkowskie przyjęło w swoim ustawodawstwie krajowym fakultatywne przesłanki odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania wyrażone w art. 4 ust. 1 i art. 4 ust. 7 lit. b) decyzji ramowej – w jaki sposób wykonujący nakaz organ sądowy powinien wydać rozstrzygnięcie w odniesieniu do przestępstwa uznanego za popełnione w państwie trzecim, gdy okoliczności towarzyszące temu przestępstwu świadczą o podjęciu w wydającym nakaz państwie czynności mających stworzyć warunki do jego popełnienia?

         (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa C-124/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T 821/17, Vitromed GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 12 lutego 2019 r. przez Vitromed GmbH

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/8

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T 821/17, Vitromed GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 12 lutego 2019 r. przez Vitromed GmbH
      (Sprawa C-124/19 P)
      (2019/C 372/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Vitromed GmbH (przedstawiciel: M. Linß, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Vitromed Healthcare
      Postanowieniem z dnia 11 września 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (szósta izba) w części odrzucił odwołanie, a w pozostałej części oddalił je, i nakazał wnoszącej odwołanie pokrycie własnych kosztów.


title: Sprawa C-325/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 20 lutego 2019 r. w sprawie T-39/19, Renew Consorzio Energie Rinnovabili/Komisja i Włochy, wniesione w dniu 17 kwietnia 2019 r. przez Renew Consorzio Energie Rinnovabili

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/8

      Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 20 lutego 2019 r. w sprawie T-39/19, Renew Consorzio Energie Rinnovabili/Komisja i Włochy, wniesione w dniu 17 kwietnia 2019 r. przez Renew Consorzio Energie Rinnovabili
      (Sprawa C-325/19 P)
      (2019/C 372/05)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Renew Consorzio Energie Rinnovabili (przedstawiciel: G. Passalacqua, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska i Republika Włoska
      Postanowieniem z dnia 19 września 2019 r. Trybunał (szósta izba) odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne i zdecydował, że Renew Consorzio Energie Rinnovabili pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-358/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 22 marca 2019 r. w sprawie T-566/18, PITEE Fogyasztóvédelmi Egyesület/Komisja Europejska, wniesione w dniu 6 maja 2019 r. przez PITEE Fogyasztóvédelmi Egyesület

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/9

      Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 22 marca 2019 r. w sprawie T-566/18, PITEE Fogyasztóvédelmi Egyesület/Komisja Europejska, wniesione w dniu 6 maja 2019 r. przez PITEE Fogyasztóvédelmi Egyesület
      (Sprawa C-358/19 P)
      (2019/C 372/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: PITEE Fogyasztóvédelmi Egyesület (przedstawiciel: adwokat D. Lázár)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 26 września 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (szósta izba) oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne i postanowił, że wnosząca odwołanie pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-421/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 marca 2019 r. w sprawie T-138/18 Prim/EUIPO – Primed Halberstadt Medizintechnik, wniesione w dniu 29 maja 2019 r. przez Primed Halberstadt Medizintechnik GmbH

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/9

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 marca 2019 r. w sprawie T-138/18 Prim/EUIPO – Primed Halberstadt Medizintechnik, wniesione w dniu 29 maja 2019 r. przez Primed Halberstadt Medizintechnik GmbH
      (Sprawa C-421/19 P)
      (2019/C 372/07)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Primed Halberstadt Medizintechnik GmbH (przedstawiciel: R. Ingerl, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Prim, SA (przedstawiciel: L. Broschat García, abogada), Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 16 września 2019 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odrzucił odwołanie i nakazał Primed Halberstadt Medizintechnik GmbH poniesienie własnych kosztów.


title: Sprawa C-426/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 4 kwietnia 2019 r. w sprawach połączonych T-910/16 i T-911/16 Kurt Hesse i Wedl & Hofmann GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) wniesione w dniu 4 czerwca 2019 r. przez Kurta Hessego

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/10

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 4 kwietnia 2019 r. w sprawach połączonych T-910/16 i T-911/16 Kurt Hesse i Wedl & Hofmann GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) wniesione w dniu 4 czerwca 2019 r. przez Kurta Hessego
      (Sprawa C-426/19 P)
      (2019/C 372/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Kurt Hesse (przedstawiciel: adwokat M. Krogmann)

         Druga strona postępowania: Wedl & Hofmann GmbH, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 24 września 2019 Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) zdecydował o nieprzyjęciu odwołania do rozpoznania i obciążył stronę wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-501/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 28 czerwca 2019 r. – UCMR – ADA Asociația pentru Drepturi de Autor a Compozitorilor/Asociația Culturală „Suflet de Român” prin lichidator Pro Management Insolv IPURL

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 28 czerwca 2019 r. – UCMR – ADA Asociația pentru Drepturi de Autor a Compozitorilor/Asociația Culturală „Suflet de Român” prin lichidator Pro Management Insolv IPURL
      (Sprawa C-501/19)
      (2019/C 372/09)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Înalta Curte de Casație și Justiție

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UCMR – ADA Asociația pentru Drepturi de Autor a Compozitorilor

         Strona pozwana: Asociația Culturală „Suflet de Român” prin lichidator Pro Management Insolv IPURL

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy podmioty praw do utworów muzycznych świadczą w rozumieniu art. 24 ust. 1 i art. 25 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego system podatku od wartości dodanej (1) (dyrektywa VAT) usługi wobec organizatorów spektakli, od których organizacje zbiorowego zarządzania na podstawie zezwolenia o charakterze licencji niewyłącznej otrzymują wynagrodzenie za publiczne udostępnianie utworów muzycznych, we własnym imieniu, ale na rachunek tych podmiotów?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pierwsze pytanie odpowiedzi twierdzącej, gdy organizacje zbiorowego zarządzania otrzymują od organizatorów spektakli wynagrodzenie za prawo do publicznego udostępniania utworów muzycznych, to czy działają one jako podatnik w rozumieniu art. 28 dyrektywy VAT i są zobowiązane do wystawiania faktur zawierających VAT na odpowiednich organizatorów spektakli i czy z kolei autorzy i inne podmioty praw autorskich do utworów muzycznych, gdy otrzymują wynagrodzenie, zobowiązani są do wystawienia faktur zawierających VAT na organizacje zbiorowego zarządzania?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-531/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 11 lipca 2019 r. – PO/Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 11 lipca 2019 r. – PO/Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real
      (Sprawa C-531/19)
      (2019/C 372/10)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PO

         Strona pozwana: Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real

         Pytania prejudycjalne

      Tutejszy sąd pyta Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej o to, czy zgodna z art. 12 [dyrektywy] Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (1) oraz między innymi z wyrokami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2017 r. (sprawa C-636/16 (2)) i z dnia 8 grudnia 2011 r. (sprawa C-371/08 (3)), jest wykładnia sformułowana w wyrokach hiszpańskiego Tribunal Supremo (sądu najwyższego) nr 191/2019 z dnia 19 lutego 2019 r., wydanego w związku ze skargą kasacyjną 5607/2017 (ECLI:ES:TS:2019:580), i nr 257/2019 z dnia 27 lutego 2019 r., wydanego w związku ze skargą kasacyjną 5809/2017 (ECLI:ES:TS:2019:663), zgodnie z którą możliwe jest w oparciu o interpretację dyrektywy 2001/40/WE (4) stwierdzenie, że każdy obywatel państwa trzeciego posiadający zezwolenie na pobyt długoterminowy, który popełnił przestępstwo podlegające karze pozbawienia wolności na okres co najmniej jednego roku, może i powinien być „automatycznie” wydalony, tzn. [bez] konieczności dokonania oceny jego sytuacji osobistej, rodzinnej, społecznej lub sytuacji związanej z zatrudnieniem

         (1)  Dz.U. 2004, L 16, s. 44.

         (2)  Wyrok z dnia 7 grudnia 2017 r. López Pastuzano (C-636/16, EU:C:2017:949).

         (3)  Wyrok z dnia 8 grudnia 2011 r. Ziebell (C-371/08, EU:C:2011:809).

         (4)  Dyrektywa Rady nr 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich (Dz.U. 2001, L 149, s. 34).


title: Sprawa C-533/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 11 lipca 2019 r. – RQ/Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 11 lipca 2019 r. – RQ/Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real
      (Sprawa C-533/19)
      (2019/C 372/11)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: RQ.

         Strona pozwana: Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real

         Pytania prejudycjalne

      Tutejszy sąd pyta Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej o to, czy zgodna z art. 12 [dyrektywy] Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (1) oraz między innymi z wyrokami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2017 r. (sprawa C-636/16 (2)) i z dnia 8 grudnia 2011 r. (sprawa C-371/08 (3)), jest wykładnia sformułowana w wyrokach hiszpańskiego Tribunal Supremo (sądu najwyższego) nr 191/2019 z dnia 19 lutego 2019 r., wydanego w związku ze skargą kasacyjną 5607/2017 (ECLI:ES:TS:2019:580), i nr 257/2019 z dnia 27 lutego 2019 r., wydanego w związku ze skargą kasacyjną 5809/2017 (ECLI:ES:TS:2019:663), zgodnie z którą możliwe jest w oparciu o interpretację dyrektywy 2001/40/WE (4) stwierdzenie, że każdy obywatel państwa trzeciego posiadający zezwolenie na pobyt długoterminowy, który popełnił przestępstwo podlegające karze pozbawienia wolności na okres co najmniej jednego roku, może i powinien być „automatycznie” wydalony, tzn. [bez] konieczności dokonania oceny jego sytuacji osobistej, rodzinnej, społecznej lub sytuacji związanej z zatrudnieniem

         (1)  Dz.U. 2004, L 16, s. 44.

         (2)  Wyrok z dnia 7 grudnia 2017 r. López Pastuzano (C-636/16, EU:C:2017:949).

         (3)  Wyrok z dnia 8 grudnia 2011 r. Ziebell (C-371/08, EU:C:2011:809).

         (4)  Dyrektywa Rady nr 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich (Dz.U. 2001, L 149, s. 34).


title: Sprawa C-534/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 11 lipca 2019 r. – SR/Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 11 lipca 2019 r. – SR/Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real
      (Sprawa C-534/19)
      (2019/C 372/12)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SR

         Strona pozwana: Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real

         Pytania prejudycjalne

      Tutejszy sąd pyta Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej o to, czy zgodna z art. 12 [dyrektywy] Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (1) oraz między innymi z wyrokami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2017 r. (sprawa C-636/16 (2)) i z dnia 8 grudnia 2011 r. (sprawa C-371/08 (3)), jest wykładnia sformułowana w wyrokach hiszpańskiego Tribunal Supremo (sądu najwyższego) nr 191/2019 z dnia 19 lutego 2019 r., wydanego w związku ze skargą kasacyjną 5607/2017 (ECLI:ES:TS:2019:580), i nr 257/2019 z dnia 27 lutego 2019 r., wydanego w związku ze skargą kasacyjną 5809/2017 (ECLI:ES:TS:2019:663), zgodnie z którą możliwe jest w oparciu o interpretację dyrektywy 2001/40/WE (4) stwierdzenie, że każdy obywatel państwa trzeciego posiadający zezwolenie na pobyt długoterminowy, który popełnił przestępstwo podlegające karze pozbawienia wolności na okres co najmniej jednego roku, może i powinien być „automatycznie” wydalony, tzn. [bez] konieczności dokonania oceny jego sytuacji osobistej, rodzinnej, społecznej lub sytuacji związanej z zatrudnieniem

         (1)  Dz.U. 2004, L 16, s. 44.

         (2)  Wyrok z dnia 7 grudnia 2017 r. López Pastuzano (C-636/16, EU:C:2017:949).

         (3)  Wyrok z dnia 8 grudnia 2011 r. Ziebell (C-371/08, EU:C:2011:809).

         (4)  Dyrektywa Rady nr 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich (Dz.U. 2001, L 149, s. 34).


title: Sprawa C-547/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 15 lipca 2019 r. – CY, Asociația „Forumul Judecătorilor din România”/Inspecția Judiciară, Consiliul Superior al Magistraturii, Înalta Curte de Casație și Justiție

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 15 lipca 2019 r. – CY, Asociația „Forumul Judecătorilor din România”/Inspecția Judiciară, Consiliul Superior al Magistraturii, Înalta Curte de Casație și Justiție
      (Sprawa C-547/19)
      (2019/C 372/13)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Înalta Curte de Casație și Justiție

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CY, Asociația „Forumul Judecătorilor din România”

         Strona przeciwna: Inspecția Judiciară, Consiliul Superior al Magistraturii, Înalta Curte de Casație și Justiție

         Pytania prejudycjalne

      Czy wykładni art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 19 ust. 1 tego traktatu oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie interwencji sądu konstytucyjnego (organu, który zgodnie z prawem krajowym nie jest instytucją sądowniczą) w kwestii sposobu interpretacji i zastosowania przez sąd najwyższy aktów podkonstytucyjnych przy tworzeniu składów orzekających?


title: Sprawa C-549/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 17 lipca 2019 r. – DX/Subdelegación del Gobierno en Toledo

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 17 lipca 2019 r. – DX/Subdelegación del Gobierno en Toledo
      (Sprawa C-549/19)
      (2019/C 372/14)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca i wnosząca odwołanie: DX.

         Strona pozwana i druga strona postępowania: Subdelegación del Gobierno en Toledo.

         Pytania prejudycjalne

      Tutejszy sąd pyta Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej o to, czy zgodna z art. 12 dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (1) oraz między innymi z wyrokami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2017 r. (sprawa C-636/16 (2)) i z dnia 8 grudnia 2011 r. (sprawa C-371/08 (3)), jest wykładnia sformułowana w wyrokach hiszpańskiego Tribunal Supremo (sądu najwyższego) nr 191/2019 z dnia 19 lutego 2019 r., wydanego w związku ze skargą kasacyjną 5607/2017 (ECLI:ES:TS:2019:580), i nr 257/2019 z dnia 27 lutego 2019 r., wydanego w związku ze skargą kasacyjną 5809/2017 (ECLI:ES:TS:2019:663), zgodnie z którą możliwe jest w oparciu o interpretację dyrektywy 2001/40/WE (4) stwierdzenie, że każdy obywatel państwa trzeciego posiadający zezwolenie na pobyt długoterminowy, który popełnił przestępstwo podlegające karze pozbawienia wolności na okres co najmniej jednego roku, może i powinien być „automatycznie” wydalony, tzn. [bez] konieczności dokonania oceny jego l sytuacji osobistej, rodzinnej, społecznej lub sytuacji związanej z zatrudnieniem.

         (1)  Dz.U. 2004, L 16, s. 44.

         (2)  Wyrok z dnia 7 grudnia 2017 r., López Pastuzano (C-636/16, EU:C:2017:949).

         (3)  Wyrok z dnia 8 grudnia 2011 r., Ziebell (C-371/08, EU:C:2011:809).

         (4)  Dyrektywa Rady nr 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich (Dz.U. 2001, L 149, s. 34).


title: Sprawa C-558/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj (Rumunia) w dniu 23 lipca 2019 r. – Impresa Pizzarotti & C SPA Italia Sucursala Cluj/Agenția Națională de Administrare Fiscală - Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj (Rumunia) w dniu 23 lipca 2019 r. – Impresa Pizzarotti & C SPA Italia Sucursala Cluj/Agenția Națională de Administrare Fiscală - Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili
      (Sprawa C-558/19)
      (2019/C 372/15)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Impresa Pizzarotti & C SPA Italia Sucursala Cluj

         Strona pozwana: Agenția Națională de Administrare Fiscală - Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 49 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem niniejszej sprawy [art. 11 ust. 2, art. 29 ust. 3 della Legea nr. 571/2003 privind Codul fiscal (ustawy nr 571/2003 ustanawiającej kodeks podatkowy)], które przewidują możliwość zmiany kwalifikacji bankowego przekazu środków pieniężnych z oddziału mającego siedzibę w jednym państwie członkowskim do spółki dominującej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim na „transakcję generującą dochód”, do której mają zastosowanie przepisy dotyczące cen transferowych, chociaż gdyby ta sama transakcja została przeprowadzona między oddziałem a spółką dominującą, które mają siedzibę w tym samym państwie członkowskim, to nie mogłaby ona zostać przekwalifikowana w ten sam sposób, a dotyczące cen transferowych przepisy nie miałyby do niej zastosowania?


title: Sprawa C-560/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 3 de Valencia (Hiszpania) w dniu 23 lipca 2019 r. – GT/Air Nostrum Líneas Aéreas del Mediterráneo S.A.

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 3 de Valencia (Hiszpania) w dniu 23 lipca 2019 r. – GT/Air Nostrum Líneas Aéreas del Mediterráneo S.A.
      (Sprawa C-560/19)
      (2019/C 372/16)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Mercantil no 3 de Valencia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: GT

         Strona pozwana: Air Nostrum Líneas Aéreas del Mediterráneo S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy można uznać, że pojęcie „obsługujący przewoźnik” obejmuje spółkę zajmującą się przewozem lotniczym pasażerów, która sprzedaje bilet, ale nie obsługuje lotu, czyli faktycznie go nie wykonuje?

                  2)

                  W przypadku gdy odpowiedź na powyższe pytanie będzie przecząca, czy pasażerom przysługuje prawo do uzyskania odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia 261/2004 (1)w przypadku gdy na podróż składa się kilka lotów i w wyniku niewielkiego opóźnienia (mniejszego niż trzy godziny) jednego z lotów powstaje duże opóźnienie (powyżej trzech godzin) w miejscu docelowym z powodu utraty połączenia? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy jeśli poszczególne loty są obsługiwane przez różnych przewoźników, przewoźnik obsługujący lot, który miał niewielkie opóźnienie (poniżej trzech godzin), jednak spowodował utratę połączenia, a przez to duże opóźnienie (powyżej trzech godzin) w miejscu docelowym, jest zobowiązany do zapłaty odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia 261/2004?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-565/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu on 8 maja 2019 r. w sprawie T-330/18, Carvalho i in./Parlament i Rada, wniesione w dniu 23 lipca 2019 r. przez Armanda Carvalha i in.

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/16

      Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu on 8 maja 2019 r. w sprawie T-330/18, Carvalho i in./Parlament i Rada, wniesione w dniu 23 lipca 2019 r. przez Armanda Carvalha i in.
      (Sprawa C-565/19 P)
      (2019/C 372/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Armando Carvalho i in. (przedstawiciele: G. Winter, Professeur, R. Verheyen, Rechtsanwältin, H. Leith, Barrister)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony wnoszącej odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnoszą o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego postanowienia;

                  —

                  uznanie skarg za dopuszczalne;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi, aby ten wydał rozstrzygnięcie co do istoty skargi o stwierdzenie nieważności;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi, aby ten wydał rozstrzygnięcie co do istoty skargi o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Unii oraz

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swego odwołania przeciwko wydanemu przez Sąd postanowieniu o odrzuceniu ich skarg jako niedopuszczalnych wnoszący je podnoszą cztery zarzuty.
      Zarzut pierwszy: Sąd dopuścił się błędu uznając, że wnoszący odwołanie uchybili określonym w wyroku Plaumann zasadom dotyczącym indywidualnego oddziaływania. Trzy dotyczące emisji gazów cieplarnianych akty (1) (2) (3) uprawniają do emisji, co oddziałuje na każdego z wnoszących odwołanie w odmienny sposób. Dodatkowo, przyjęte w wyroku Plaumann kryteria zostały spełnione, ponieważ trzy dotyczące emisji gazów cieplarnianych akty naruszają przysługujące wnoszącym odwołanie prawa podstawowe.
      Zarzut drugi: tytułem ewentualnym wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd dopuścił się błędu nie dostosowując przyjętych w wyroku Plaumann kryteriów w kontekście nadrzędnego wyzwania zachodzących zmian klimatycznych i tego, że skarga w pierwszej instancji została wniesiona w oparciu o przysługujące skarżącym prawa podstawowe, do których należy gwarancja skutecznej ochrony sądowej tych praw. TSUE przyjął, że do tego, aby prawo było skuteczne, musi być ono skorelowane z odpowiednim środkiem prawnym, a Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo uznając, iż sądy krajowe (i przewidziane w art. 267 TFEU postępowanie prejudycjalne) czy też środek prawny, za pomocą którego kwestionowane są akty wykonawcze Komisji składają się w niniejszym przypadku na stosowny system ochrony prawnej.
      Sąd ten powinien odpowiednio przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżącym (tak jak na obecnym etapie – wnoszącym odwołanie) nie przysługuje żaden inny sądowy środek odwoławczy, za pomocą którego mogliby oni domagać się ochrony przysługujących im praw podstawowych, wymóg „indywidualnego oddziaływania” jest spełniony, jeśli zostało podniesione i dowiedzione, iż dany akt prawodawczy narusza w znacznym stopniu przysługujące skarżącemu prawo podstawowe czy też, tytułem ewentualnym, że ingeruje on w istotę tego prawa. W niniejszej sprawie wymóg ten został spełniony.
      Zarzut trzeci: oprócz tego, co zostało podniesione w zarzutach pierwszym i drugim, Sąd Unii Europejskiej błędnie odmówił stowarzyszeniu Saminuorra (zrzeszającemu młodych Samów) legitymacji procesowej, nie uwzględniając (bez wyjaśnienia) dowodu świadczącego o tym, że rozpatrywane akty oddziałują na większość członków tego stowarzyszenia indywidualnie i przysługuje im w związku z tym ich własna legitymacja procesowa. Tytułem ewentualnym wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd powinien był złagodzić kryteria służące ustaleniu legitymacji procesowej w przypadku stowarzyszeń zrzeszających rdzenną ludność miejscową.
      Zarzut czwarty: odrzucając jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Sąd przyjął błędne kryterium prawne, nakładając na skarżących nowy wymóg wykazania, że przysługuje im legitymacja procesowa na mocy art. 263 TFUE. Wymóg ten nie znajduje oparcia ani w traktatach, ani w orzecznictwie.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu wzmocnienia efektywnych pod względem kosztów redukcji emisji oraz inwestycji niskoemisyjnych oraz decyzję (UE) 2015/1814 (Dz.U. 2018, L 76, s. 3).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 oraz decyzję nr 529/2013/UE (Dz.U. 2018, L 156, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań na rzecz klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z Porozumienia paryskiego oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Dz.U. 2018, L 156, s. 26).


title: Sprawa C-567/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 25 lipca 2019 r. – LP/Subdelegación del Gobierno en Toledo

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 25 lipca 2019 r. – LP/Subdelegación del Gobierno en Toledo
      (Sprawa C-567/19)
      (2019/C 372/18)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: LP

         Strona pozwana: Subdelegación del Gobierno en Toledo

         Pytania prejudycjalne

      Tutejszy sąd pyta Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej o to, czy zgodna z art. 12 [dyrektywy] Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (1) oraz między innymi z wyrokami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2017 r. (sprawa C-636/16 (2)) i z dnia 8 grudnia 2011 r. (sprawa C-371/08 (3)), jest wykładnia sformułowana w wyrokach hiszpańskiego Tribunal Supremo (sądu najwyższego) nr 191/2019 z dnia 19 lutego 2019 r., wydanego w związku ze skargą kasacyjną 5607/2017 (ECLI:ES:TS:2019:580), i nr 257/2019 z dnia 27 lutego 2019 r., wydanego w związku ze skargą kasacyjną 5809/2017 (ECLI:ES:TS:2019:663), zgodnie z którą możliwy jest w oparciu o interpretację dyrektywy 2001/40/WE (4) wniosek, że każdy obywatel państwa trzeciego posiadający zezwolenie na pobyt długoterminowy, który popełnił przestępstwo podlegające karze pozbawienia wolności na okres co najmniej jednego roku, może i powinien być „automatycznie” wydalony, tzn. [bez] konieczności dokonania oceny, czy stanowi rzeczywiste i aktualne zagrożenie oraz oceny jego sytuacji osobistej, rodzinnej, społecznej lub sytuacji związanej z zatrudnieniem

         (1)  Dz.U. 2004, L 16, s. 44.

         (2)  Wyrok z dnia 7 grudnia 2017 r. López Pastuzano (C-636/16, EU:C:2017:949).

         (3)  Wyrok z dnia 8 grudnia 2011 r. Ziebell (C-371/08, EU:C:2011:809).

         (4)  Dyrektywa Rady nr 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich (Dz.U. 2001, L 149, s. 34).


title: Sprawa C-628/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 czerwca 2019 r. w sprawie T-135/18, Csanád Szegedi/Parlament Europejski, wniesione w dniu 22 sierpnia 2019 r. przez Csanád Szegedi

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/18

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 czerwca 2019 r. w sprawie T-135/18, Csanád Szegedi/Parlament Europejski, wniesione w dniu 22 sierpnia 2019 r. przez Csanád Szegedi
      (Sprawa C-628/19 P)
      (2019/C 372/20)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Csanád Szegedi (przedstawiciel: K. Bodó, ügyvéd)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

      W odwołaniu Csanád Szegedi wnosi do Trybunału:

                  1.

                  Jeżeli chodzi o pierwszy zarzut, dotyczący wysokości kwoty dochodzonej z tytułu zatrudnienia Lászla Tibora Erdélyiego i Dr Józsefa Virága jako akredytowanych asystentów parlamentarnych, o zmianę wyroku Sądu, uznanie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. oraz noty debetowej nr 2017-1635 sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego i generalnej dyrekcji ds. finansów.

                  2.

                  Jeżeli chodzi o drugi zarzut, dotyczący wysokości kwoty dochodzonej z tytułu zatrudnienia Lászla Tibora Erdélyiego i Dr Józsefa Virága jako akredytowanych asystentów parlamentarnych, o uchylenie wyroku Sądu i o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swojego odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty:
      Zarzut pierwszy

                  Naruszenie w postępowaniu w sprawie odzyskania przed sekretarzem generalnym Parlamentu Europejskiego prawa do rzetelnego procesu (art. 6 ust. 1 EKPC i art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej), oraz składających się na nie uprawnień (zasady kontradyktoryjnego postępowania, zasady równości broni oraz zasady prawa do obrony) w zakresie w jakim wnoszący odwołanie nie miał dostępu do sprawozdania OLAF, na którym oparła się decyzja, oraz do dowodów, na których opierało się owo sprawozdanie. Nie mógł on wykonać prawa do wcześniejszego wysłuchania sprzecznie z postanowieniami decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego nr 2009/C 159/01 dotyczącej przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego (zwanych dalej „przepisami wykonawczymi”). Sąd w pkt 44 wyroku naruszył prawo powołując się na art. 11 ust. 4 rozporządzenia nr 883/2013, ponieważ wspomniany artykuł nie reguluje postępowania w sprawie zwrotu przed sekretarzem generalnym, lecz postępowanie przed OLAF. W tym kontekście w pkt 45 wyroku Sąd błędnie zastosował orzecznictwo wynikające z pkt 35 wyroku IMG/Komisja. W pkt 48 wyroku Sąd dokonał wykładni contra legem art. 68 ust. 2 przepisów wykonawczych, zrównując prawo do przedstawienia uwag z prawe do bycia wysłuchanym. W pkt 51 wyroku Sąd dokonał również błędnej wykładni art. 68 przepisów wykonawczych regulujących postepowanie w sprawie odzyskania w zakresie, w jakim właściwy przepis nie ustanawia wobec wnoszącego odwołanie ani praw ani zobowiązań w odniesieniu do przedstawienia dowodów w postępowaniu przed sekretarzem generalnym.

            Zarzut drugi

                  Naruszenie prawa do rzetelnego procesu (art. 6 ust. 1 EKPC i art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej) w postępowaniu przed Sądem w zakresie, w jakim bez żadnego uzasadnienia co do istoty nie dopuszczono dowodu z zeznań świadka Dr Józsefa Virága i Lászla Tibora Erdélyiego. Postanowienie Sądu o niedopuszczeniu dowodu pozbawiło wnoszącego odwołanie możliwości obrony co do istoty.


title: Sprawa C-637/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea Hovrätt – Patent- och marknadsöverdomstolen (Szwecja) w dniu 27 sierpnia 2019 r. – BY/CX

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea Hovrätt – Patent- och marknadsöverdomstolen (Szwecja) w dniu 27 sierpnia 2019 r. – BY/CX
      (Sprawa C-637/19)
      (2019/C 372/21)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Svea Hovrätt – Patent- och marknadsöverdomstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: BY

         Druga strona postępowania: CX

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie „publiczny” użyte w art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1) ma jednolite znaczenie?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej – czy należy uznać, że sąd jest objęty zakresem pojęcia „publiczny” w rozumieniu tych przepisów?

                  3)

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:

                              a)

                              Czy w sytuacji udostępniania chronionego utworu sądowi może on być objęty zakresem pojęcia „publiczny”?

                              b)

                              Czy w sytuacji rozpowszechniania chronionego utworu w sądzie może on być objęty zakresem pojęcia „publiczny”?

                  4)

                  Czy na ocenę kwestii tego, czy przedłożenie chronionego utworu sądowi stanowi „publiczne udostępnianie” lub „publiczne rozpowszechnianie”, ma wpływ fakt, że prawo krajowe przewiduje ogólną zasadę dostępu do dokumentów publicznych, zgodnie z którą każdy może na wniosek uzyskać dostęp do dokumentów procesowych przedłożonych sądowi, chyba że zawierają one informacje poufne?

         (1)  Dz.U. 2001, L 167, s. 10.


title: Sprawa C-647/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 19 czerwca 2019 r. w sprawie T-373/15, Ja zum Nürburgring eV/Komisja Europejska, wniesione w dniu 30 sierpnia 2019 r. przez Ja zum Nürburgring eV

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 19 czerwca 2019 r. w sprawie T-373/15, Ja zum Nürburgring eV/Komisja Europejska, wniesione w dniu 30 sierpnia 2019 r. przez Ja zum Nürburgring eV
      (Sprawa C-647/19 P)
      (2019/C 372/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ja zum Nürburgring eV (przedstawiciele: Prof. Dr. D. Frey i Dr. M. Rudolph, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  1.

                  Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie T-373/15.

                  2.

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 3634 wersja ostateczna z dnia 1 października 2014 r. w zakresie, w jakim stwierdza ona:

                              a)

                              że nabywcy aktywów zbytych w drodze procedury przetargowej, capricorn Nürburgring Besitzgesellschaft GmbH oraz jej spółki zależne, nie dotyczy ewentualne żądanie zwrotu pomocy państwa niezgodnej z rynkiem wewnętrznym; oraz

                              b)

                              że sprzedaż aktywów Nürburgring GmbH, Motorsport Resort Nürburgring GmbH oraz Congress- und Motorsport Hotel Nürburgring GmbH nie stanowiła pomocy państwa na rzecz capricorn Nürburgring Besitzgesellschaft GmbH lub jej spółek zależnych.

                  3.

                  Ewentualnie uchylenie wyroku, o którym mowa w pkt 1 powyżej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.

                  4.

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie na poparcie swojego odwołania podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Naruszenie prawa poprzez zaprzeczenie temu, że sprawa dotyczy wnoszącego odwołanie występującego w charakterze konkurenta:

                              Sąd pominął istotne argumenty przedstawione przez wnoszącego odwołanie, które w oczywisty sposób wynikają z akt sprawy i w ten sposób naruszył obowiązek uzasadnienia. Sąd przedstawił błędne uzasadnienie, a w każdym razie nie uzasadnił wyroku w wystarczającym stopniu. Wnoszący odwołanie podnosi ponadto naruszenie prawa do bycia wysłuchanym oraz prawa wnoszącego odwołanie do skutecznej ochrony sądowej (art. 47 Karty). Po za tym Sąd błędnie zinterpretował i zastosował art. 263 ust. 4 TFUE.

                  2.

                  Naruszenie prawa poprzez zaprzeczenie temu, że sprawa dotyczy wnoszącego odwołanie występującego w charakterze związku:

                              Sąd pominął również istotne argumenty podniesione przez wnoszącego odwołanie, które w oczywisty sposób wynikały z akt sprawy, naruszając tym samym obowiązek uzasadnienia. Sąd przedstawił również błędne uzasadnienia, a w każdym razie jest ono niewystarczające. Wnoszący odwołanie podnosi nadto naruszenie prawa do bycia wysłuchanym oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej wnoszącego odwołanie (art. 47 Karty). Ponadto Sąd przeinaczył fakty i dowody. Do tego jeszcze Sąd błędnie zinterpretował i zastosował art. 263 ust. 4 TFUE.

                  3.

                  Naruszenie prawa materialnego i formalnego poprzez odmowę prawa do wniesienia skargi przysługującej podmiotowi występującemu jako konkurent i jako związek zawodowy w odniesieniu do drugiej zaskarżonej decyzji:

                              Z powodów przedstawionych w zarzutach pierwszym i drugim Sąd naruszył prawo odmawiając wnoszącemu odwołanie uprawnienia do wniesienia skargi w odniesieniu do drugiej zaskarżonej decyzji.

                  4.

                  Naruszenie prawa poprzez zaprzeczenie obowiązkowi Komisji w zakresie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do przyznania nowej pomocy poprzez sprzedaż aktywów Capricorn.

                              Sąd, naruszając art. 107 i 108 ust. 2 TFUE, obowiązek uzasadnienia, prawo do bycia wysłuchanym, prawo do skutecznej ochrony sądowej oraz przeinaczając okoliczności faktyczne i dowody, bezprawnie stwierdził, że przeprowadzono otwartą, przejrzystą, niedyskryminującą i bezwarunkową procedurę przetargową. Cena rynkowa nie została ustalona w ten sposób. Pojawiły się zatem poważne wątpliwości, które powinny były skłonić Komisję do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego.

                  5.

                  Błędne pod względem prawnym uzasadnienie Sądu w odniesieniu do braku uzasadnienia przez Komisję w odniesieniu do drugiej zaskarżonej decyzji:

                              Sąd dopuścił się naruszenia prawa nie stwierdzając, że Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia zaskarżonych decyzji.


title: Sprawa C-650/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 26 czerwca 2019 r. w sprawie T-617/17, Vialto Consulting Kft/Komisja Europejska, wniesione w dniu 3 września 2019 r. przez Vialto Consulting Kft.

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 26 czerwca 2019 r. w sprawie T-617/17, Vialto Consulting Kft/Komisja Europejska, wniesione w dniu 3 września 2019 r. przez Vialto Consulting Kft.
      (Sprawa C-650/19 P)
      (2019/C 372/23)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Vialto Consulting Kft. (przedstawiciel: Dimitrios Sigalas, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 26 stycznia 2019 r. w sprawie T-617/17;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty:

                  1)

                  Zaskarżony wyrok jest obarczony przeinaczeniem okoliczności faktycznych i naruszeniem prawa w odniesieniu do naruszenia art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 2185/96 (1). Sąd nie uwzględnił okoliczności, że rzeczywistym przedmiotem skargi o odszkodowanie była kwestia, czy OLAF naruszył art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 2185/96, gdy zwrócił się do wnoszącej odwołanie o umożliwienie mu zebrania danych, które w żaden sposób nie były związane z jego dochodzeniem. Sąd nie uwzględnił również okoliczności, że wnosząca odwołanie faktycznie umożliwiła OLAF prowadzenie dochodzenia w przedmiocie wszystkich kategorii żądanych przez niego danych.

                  2)

                  Zaskarżony wyrok jest obarczony naruszeniem prawa i brakiem uzasadnienia w odniesieniu do naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Sąd nie wyjaśnił, która spośród trzech określonych w orzecznictwie przesłanek odnośnie do zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań nie została spełniona w niniejszym przypadku.

                  3)

                  Zaskarżony wyrok jest obarczony przeinaczeniem okoliczności faktycznych i naruszeniem prawa w odniesieniu do uchybienia prawa do bycia wysłuchanym. Sąd nie uwzględnił okoliczności, że Komisja zajęła stanowisko wiążące dla instytucji zamawiającej, które mogło zakończyć się wydaniem aktu niekorzystnego dla wnoszącej odwołanie bez uprzedniego wysłuchania wnoszącej odwołanie.

         (1)  Rozporządzenie Rady (EURATOM, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. 1996, L 292, s. 2).


title: Sprawa C-651/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 2 września 2019 r. – JP/Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 2 września 2019 r. – JP/Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides
      (Sprawa C-651/19)
      (2019/C 372/24)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: JP

         Druga strona postępowania: Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 46 dyrektywy 2013/32/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (1) (wersja przekształcona), zgodnie z którym wnioskodawcy powinni mieć prawo do skutecznego środka zaskarżenia decyzji „podjętej w sprawie ich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej”, i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie krajowemu przepisowi proceduralnemu, takiemu jak art. 39/57 ustawy z dnia 15 grudnia 1980 r. w sprawie wjazdu na terytorium, pobytu, osiedlania się i wydalania cudzoziemców w związku z art. 51/2, 57/6 § 3 akapit pierwszy pkt 5o i art. 57/6/2 § 1 tej samej ustawy, zgodnie z którym termin do wniesienia odwołania od decyzji stwierdzającej niedopuszczalność kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego przez obywatela państwa trzeciego wynosi dziesięć dni „kalendarzowych” od dnia doręczenia tejże decyzji administracyjnej, w szczególności gdy doręczenia dokonano na adres siedziby komisariatu generalnego ds. uchodźców i bezpaństwowców, przyjętego za miejsce zamieszkania skarżącego na podstawie domniemania ustawowego?

         (1)  Dz.U. 2013, L 180, s. 60.