title: Sprawa T-257/10: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2010 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/50

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2010 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-257/10)
   ()
   2010/C 221/81
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 marca 2010 r. C(2010) 1711 wersja ostateczna, mającej za przedmiot pomoc państwa nr C 4/2003 (ex NN 102/2002)

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Włoska wniosła do Sądu Unii Europejskiej skargę na decyzję Komisji Europejskiej z dnia 24 marca 2010 r. C(2010) 17711 wersja ostateczna, mającą za przedmiot pomoc państwa nr C-4/2003 (ex NN 102/2002), doręczoną pismem z dnia 25 marca 2010 r. SG Greffe (2010) D/4224. Decyzja ta, wydana w następstwie wyroku Trybunału w sprawie C-494/06 P Komisja przeciwko Włochom oddalającego odwołanie Komisji od wyroku Sądu, który uwzględnił skargę wniesioną przez Włochy i spółkę WAM na decyzję Komisji 2006/117/WE dotyczącą pomocy państwa C 4/2003 (ex NN 102/2002) udzielonej przez Włochy spółce WAM, uznała za niezgodne ze wspólnym rynkiem obniżenie stóp odsetek na rzecz tej spółki, zgodnie z ustawą 394/81, odnoszące się do środków wsparcia włoskiego eksportu w latach 1995 i 2000.
   Na poparcie swej skargi Republika Włoska podniosła następujące zarzuty:

               Zarzut pierwszy. Naruszenie art. 4 i 5 rozporządzenia 659/99/WE (1) i zasady ne bis in idem. W tym zakresie podniesiono, że Sąd Pierwszej Instancji i Trybunał Sprawiedliwości stwierdzili nieważność — w całości i ze skutkiem wstecznym — poprzedniej decyzji Komisji wydanej w 2004 r. i dotycząca tej samej pomocy. Spowodowało to milczenie Komisji w sprawie pomocy po wydaniu decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia w styczniu 2003 r. Ponadto, zastosowanie winna znaleźć zasada ne bis in idem.

               Zarzut drugi. Naruszenie art. 108 ust. 2 i 3 TFUE i art. 4, 6, 7, 10, 13 i 20 rozporządzenia 659/99/WE. Republika Włoska uważa, że nowa decyzja zawiera całkowicie nową ocenę spornej pomocy, a zatem powinna była zostać wydana po przeprowadzeniu formalnego postępowania spornego z udziałem zainteresowanego państwa członkowskiego i zainteresowanych stron.

               Zarzut trzeci. Naruszenie powagi rzeczy osądzonej. Zdaniem skarżącej wyroki wydane przez Sąd i Trybunał w przedmiocie poprzedniej pomocy objęte są powagą rzeczy osądzonej co do faktu, że pomoc nie ułatwia eksportu, lecz ponoszenie kosztów wejścia na rynki trzecie, oraz co do faktu, że same ogólne odwołania do zasad dotyczących pomocy państwa wpływającej bezpośrednio na rynek wewnętrzny nie wystarczają do uzasadnienia decyzji mającej za przedmiot pomoc wpływająca bezpośrednio na rynek trzeci, do tego o nieznacznej wielkości. Tymczasem w swej nowej decyzji Komisja nie uwzględniła powagi rzeczy osądzonej, opierając się jedynie na tych zasadach.

               Zarzut czwarty. Naruszenie zasady kontradyktoryjności i art. 20 rozporządzenia 659/99/WE. Nieprzeprowadzenie dochodzenia. W tej kwesti skarżąca wyjaśnia, że nowa decyzja została wydana w oparciu o kryterium oceny w postaci badania uniwersyteckiego z 2009 r. dotyczącego spółki otrzymującej pomoc, które nie zostało przekazane przez Komisje zainteresowanym stronom, ani z nimi przedyskutowane, przed wydaniem tej decyzji.

               Zarzut piąty. Naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE, art. 1 ust. 1 lit. d) i art. 2 rozporządzenia WE nr 1998/2006. Naruszenie powagi rzeczy osądzonej. Charakter kontradyktoryjny. Republika Włoska uważa, że sporna pomoc objęta jest zakresem rozporządzenia 1998/2006 dotyczącego pomocy de minimis, jako wynosząca mniej niż 200 000 EUR w okresie trzech lat. Dlatego właśnie nie stanowi ona pomocy państwa, a zatem nie musi być notyfikowana. Powyższe rozporządzenie znajdowało zastosowanie, ponieważ okoliczność, że nie chodziło o pomoc dla eksportu objęta była powagą rzeczy osądzonej.

               Zarzut szósty. Naruszenie art. 107 ust. 3 lit. c) i e) TFUE oraz art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 70/2001. W każdym razie, była to pomoc zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. c) i e) TFUE, jako przeznaczona na ułatwianie działalności międzynarodowej przedsiębiorstwom wspólnotowym. Decyzja nie uwzględniła tego aspektu.

               Zarzut siódmy. Naruszenie art. 14 rozporządzenia 659/99/WE i zasady proporcjonalności. W każdym razie kwota pomocy objęta żądaniem zwrotu jest nadmierna: rzeczywista pomoc stanowi różnicę pomiędzy stopami referencyjnymi w dniach zwrotu poszczególnych rat, a stopami obniżonymi, a nie różnicę pomiędzy stopami referencyjnymi obowiązującymi w dniu (znacznie wcześniejszym) przyznania finansowania według obniżonych stóp.

         Ponadto Republika Włoska podnosi naruszenie obowiązku uzasadnienia oraz naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/99 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-299/13: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2013 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Azzedine Alaïa (ALIA)

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/17

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2013 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Azzedine Alaïa (ALIA)
   (Sprawa T-299/13)
   2013/C 215/24
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokaci E. Seijo Veiguela i J.L. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Azzedine Alaïa (Paryż, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 marca 2013 r. w sprawie R 819/2012-2;

               —

               obciążenie OHIM i Azzedine Alaïa kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżący

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ALIA” dla towarów z klas 3, 14, 18 i 25 — zgłoszenie nr 3 788 999

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Azzedine Alaïa

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny międzynarodowy znak towarowy „ALAÏA” i graficzny wspólnotowy znak towarowy „ALAÏA PARIS” dla towarów i usług z klas 3, 16, 18, 20, 25 i 35 oraz wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy „ALAÏA”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie zasady 20 ust. 6 i zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-448/13: Wyrok Sądu z dnia 3 czerwca 2015 r. – Bora Creations/OHIM – Beauté prestige international (essence) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy essence — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/35

         Wyrok Sądu z dnia 3 czerwca 2015 r. – Bora Creations/OHIM – Beauté prestige international (essence)
   (Sprawa T-448/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy essence - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 236/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bora Creations, SL (Ceuta, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci R. Lange, G. Hild i C. Pape)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Beauté prestige international (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 czerwca 2013 r. (sprawa R 1085/2012-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Beauté prestige international a Bora Creations, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bora Creations, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 304 z 19.10.2013.


title: Sprawa C-452/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Firenze — Włochy) — Tonina Enza Iaia, Andrea Moggio, Ugo Vassalle przeciwko Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Università degli studi di Pisa (Dyrektywa 82/76/EWG — Swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług — Lekarze — Uzyskanie tytułu specjalisty — Wynagrodzenie w okresie szkolenia — Przedawnienie po pięciu latach prawa do wypłaty okresowego wynagrodzenia)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Firenze — Włochy) — Tonina Enza Iaia, Andrea Moggio, Ugo Vassalle przeciwko Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Università degli studi di Pisa
   (Sprawa C-452/09) (1)

   (Dyrektywa 82/76/EWG - Swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług - Lekarze - Uzyskanie tytułu specjalisty - Wynagrodzenie w okresie szkolenia - Przedawnienie po pięciu latach prawa do wypłaty okresowego wynagrodzenia)
   2011/C 204/15
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte di Appello di Firenze

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tonina Enza Iaia, Andrea Moggio, Ugo Vassalle

      Strona pozwana: Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Università degli studi di Pisa

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte di Appello di Firenze — Wykładnia dyrektywy Rady 82/76/EWG z dnia 26 stycznia 1982 r. zmieniającej dyrektywę 75/362/EWG w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dowodów posiadania kwalifikacji w dziedzinie medycyny, łącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług oraz dyrektywy 75/363/EWG dotyczącej koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do działalności medycznej (Dz. U. L 43, s. 21) — Kształcenie lekarzy specjalistów — Prawo do odpowiedniego wynagrodzenia w trakcie kształcenia — Bezpośrednia skuteczność przy braku transpozycji dyrektywy — Możliwość podniesienia przez państwo członkowskie zarzutu przedawnienia po pięciu lub dziesięciu latach praw wynikających z rzeczonej dyrektywy w odniesieniu do okresu sprzed przyjęcia pierwszej ustawy transponującej

      Sentencja

   Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi ono na przeszkodzie powołaniu się przez państwo członkowskie na upływ rozsądnego terminu przedawnienia w stosunku do skargi sądowej wniesionej przez jednostkę w celu ochrony praw przyznanych jej przez dyrektywę, chociażby to państwo nie dokonało jej prawidłowej transpozycji, o ile poprzez swe zachowanie nie spowodowało ono opóźnienia we wniesieniu skargi. Stwierdzenie przez Trybunał naruszenia prawa Unii nie ma wpływu na początek biegu terminu przedawnienia, jeżeli naruszenie jest niewątpliwe.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-156/04: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2009 r. — EDF przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc przyznana EDF przez władze francuskie — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Uprawnienia proceduralne beneficjenta pomocy — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi — Kryterium inwestora prywatnego)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/32

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2009 r. — EDF przeciwko Komisji
   (Sprawa T-156/04) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc przyznana EDF przez władze francuskie - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Uprawnienia proceduralne beneficjenta pomocy - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Kryterium inwestora prywatnego)
   2010/C 37/41
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Électricité de France (EDF) (Paryż, Francja) (przedstawiciel: M. Debroux, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Buendía Sierra i C. Giolito, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i A.-L. Vendrolini, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Iberdrola, SA (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Ruiz Calzado i É. Barbier de La Serre, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności art. 3 i 4 decyzji Komisji z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przedsiębiorstwu EDF oraz sektorowi elektrycznemu i gazowemu (C 68/2002, N 504/2003 i C 25/2003).

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 i 4 decyzji Komisji z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przedsiębiorstwu EDF oraz sektorowi elektrycznemu i gazowemu (C 68/2002, N 504/2003 i C 25/2003).

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Électricité de France (EDF).

               3)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

               4)

               Iberdrola, SA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.7.2004.


title: Sprawa T-455/11 P: Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2013 r. — Europol przeciwko Kalmárowi (Odwołanie — Służba publiczna — Personel Europolu — Umowa na czas określony — Zwolnienie — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Odszkodowanie pieniężne)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/12

         Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2013 r. — Europol przeciwko Kalmárowi
   (Sprawa T-455/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Personel Europolu - Umowa na czas określony - Zwolnienie - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Odszkodowanie pieniężne)
   2013/C 377/27
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann, D. El Khoury i J. Arnould, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokatów D. Waelbroecka i E. Antypas)

      Druga strona postępowania: Andreas Kalmár (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat D. Coppens)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu częściowe uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie F-83/09 Kalmár przeciwko Europolowi.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Europejski Urząd Policji (Europol) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Andreasa Kalmára w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa T-96/13: Wyrok Sądu z dnia 28 października 2015 r. – Rot Front/OHIM – Rakhat (Маска) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Маcка — Wcześniejszy niezarejestrowany graficzny znak towarowy Маcка — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Stosowanie prawa krajowego przez OHIM]

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/15

         Wyrok Sądu z dnia 28 października 2015 r. – Rot Front/OHIM – Rakhat (Маска)
   (Sprawa T-96/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Маcка - Wcześniejszy niezarejestrowany graficzny znak towarowy Маcка - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Stosowanie prawa krajowego przez OHIM])
   (2015/C 429/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rot Front OAO (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: początkowo adwokat B. Térauda, następnie adwokaci O. Spuhler i M. Geitz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Rakhat AO (Almaty, Kazachstan)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 listopada 2012 r. (sprawa R 893/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Rot Front OAO a Rakhat AO.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 28 listopada 2012 r. (sprawa R 893/2012-2).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Rot Front OAO.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa C-100/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2015 r. w sprawach połączonych T-233/11 i 262/11, Grecja i Ellinikos Chrysos/Komisja, wniesione w dniu 18 lutego 2016 r. przez Ellinikos Chrysos AE Metalleion kai Viomichanias Chrysou

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2015 r. w sprawach połączonych T-233/11 i 262/11, Grecja i Ellinikos Chrysos/Komisja, wniesione w dniu 18 lutego 2016 r. przez Ellinikos Chrysos AE Metalleion kai Viomichanias Chrysou
   (Sprawa C-100/16 P)
   (2016/C 175/08)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ellinikos Chrysos AE Metalleion kai Viomichanias Chrysou (przedstawiciele: V. Christianos, I. Soufleros, dikigoroi)

      Druga strona postępowania: Republika Grecka, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawach połączonych T-233/11 i T-262/11 i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozstrzygnięcia.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W zaskarżonym wyroku Sąd orzekł, że wszystkie przesłanki z art. 107 ust. 1 TFUE zostały spełnione w odniesieniu do dwóch środków pomocy państwa; pierwszy środek pomocy państwa dotyczy sprzedaży kopalń Kasandry wnoszącej odwołanie po cenie niższej od ich ceny rynkowej. Drugi środek –związany z wartością gruntów kopalń – dotyczy zwolnienia z obowiązku uiszczenia podatków.

               2.

               Wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty na poparcie odwołania: dwa dotyczące pierwszego środka pomocy państwa i jeden dotyczący drugiego środka pomocy państwa. Dokładniej:

                           —

                              Co się tyczy pierwszego środka pomocy państwa: wnoszący odwołanie twierdzi, że ocena istnienia korzyści została dokonana w zaskarżonym wyroku z naruszeniem prawa w połączeniu z brakiem uzasadnienia i nieprawidłowością proceduralną w odniesieniu do wartości kopalń.

                           —

                              Co się tyczy pierwszego środka pomocy państwa: wnoszący odwołanie twierdzi, że ocena istnienia korzyści została dokonana w zaskarżonym wyroku z naruszeniem prawa w połączeniu z brakiem uzasadnienia w odniesieniu do wartości gruntów.

                           —

                              Co się tyczy drugiego środka pomocy państwa: wnoszący odwołanie twierdzi, że ocena istnienia korzyści została dokonana w zaskarżonym wyroku z naruszeniem prawa.


title: Sprawa T-334/14: Wyrok Sądu z dnia 29 października 2015 r. – Roca Sanitario/OHIM – Villeroy & Boch (Kran z jednym uchwytem) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający kran z jednym uchwytem — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Indywidualny charakter — Poinformowany użytkownik — Stopień swobody twórcy — Nasycenie stanu sztuki wzorniczej — Inne całościowe wrażenie — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/22

         Wyrok Sądu z dnia 29 października 2015 r. – Roca Sanitario/OHIM – Villeroy & Boch (Kran z jednym uchwytem)
   (Sprawa T-334/14) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający kran z jednym uchwytem - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Indywidualny charakter - Poinformowany użytkownik - Stopień swobody twórcy - Nasycenie stanu sztuki wzorniczej - Inne całościowe wrażenie - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002])
   (2015/C 429/28)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Roca Sanitario, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Guerras Mazón)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Villeroy & Boch AG (Mettlach, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 lutego 2014 r. (sprawa R 812/2012-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Villeroy & Boch AG a Roca Sanitario, SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Roca Sanitario, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa F-15/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 23 września 2008 r. — Abba i in. przeciwko Parlamentowi

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/67

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 23 września 2008 r. — Abba i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-15/06) (1)

   (2008/C 301/134)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006, s. 37.


title: Sprawa C-89/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords (Zjednoczone Królestwo) — United Utilities plc przeciwko Commissioners of Customs & Excise (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 13 część B lit. f) — Zwolnienie gier hazardowych — Zakres zastosowania — Działalność call centre )

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords (Zjednoczone Królestwo) — United Utilities plc przeciwko Commissioners of Customs & Excise
   (Sprawa C-89/05) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 13 część B lit. f) - Zwolnienie gier hazardowych - Zakres zastosowania - Działalność „call centre”)
   (2006/C 224/20)
   Język postępowania: angelski
   Oznaczenie Sądu krajowego:
   House of Lords
   Strony postępowania przed sądem krajowym:

      Strona wnosząca odwołanie: Unitek Utilites plc

      Strona pozwana: Commissioners of Customs & Excise
   Przedmiot:
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — House of Lords — Wykładnia art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Zwolnienie zakładów, loterii i innych rodzajów hazardu — Zastosowanie do usług świadczonych przez spółkę trzecią przyjmującą zakłady zawierane przez telefon w imieniu i na rachunek innej spółki
   Sentencja:
   Artykuł 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, powinien być interpretowany w ten sposób, że świadczenie usług „call centre” na rzecz organizatora zakładów zawieranych przez telefon, które obejmuje przyjmowanie zakładów w imieniu organizatora przez pracowników podmiotu świadczącego te usługi, nie stanowi umowy zakładu w rozumieniu tego przepisu, a tym samym nie może zostać objęte przewidzianym w tym przepisie zwolnieniem z podatku VAT.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2005


title: Sprawa T-377/13: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2013 r. — ultra air przeciwko OHIM — Donaldson Filtration Deutschland (ultra.air ultrafilter)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/49

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2013 r. — ultra air przeciwko OHIM — Donaldson Filtration Deutschland (ultra.air ultrafilter)
   (Sprawa T-377/13)
   2013/C 260/87
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ultra air GmbH (Hilden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. König)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Donaldson Filtration Deutschland GmbH (Haan, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 maja 2013 r. w sprawie R 110/2011-4;

               —

               obciążenie kosztami Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Donaldson Filtration Deutschland GmbH, w przypadku wstąpienia przez nią do niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „ultra.air ultrafilter” dla towarów i usług z klas 7, 9, 11, 37 i 42 — zgłoszenie nr 7 480 585

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Donaldson Filtration Deutschland GmbH

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Bezwzględna podstawa unieważnienia przewidziana w art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-463/05: Skarga wniesiona w dniu  22 grudnia 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/19

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-463/05)
   (2006/C 48/36)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 22 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Dominique Maidani i Woutera Wilsa, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Królestwu Niderlandów.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2002/47/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych, a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Artykuł 11 dyrektywy 2002/47/WE stanowi, że Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 27 grudnia 2003 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
   Komisja stwierdza, że Królestwo Niderlandów dotychczas nie przyjęło tych przepisów, a w każdym razie nie powiadomiło o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 168 z 2002, str. 43.


title: Sprawa T-92/02: Skarga wniesiona w dniu  26 stycznia 2006 r.  — Stadtwerke Schwäbisch Hall i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Uregulowanie dotyczące zwolnienia podatkowego mającego zastosowanie do rezerw utworzonych przez elektrownie atomowe w Niemczech dla celów usuwania ich odpadów radioaktywnych i ostatecznego zamknięcia ich instalacji — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa po zakończeniu wstępnej fazy badania — Skarga o stwierdzenie nieważności)

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/15

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2006 r. — Stadtwerke Schwäbisch Hall i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-92/02) (1)

   (Pomoc państwa - Uregulowanie dotyczące zwolnienia podatkowego mającego zastosowanie do rezerw utworzonych przez elektrownie atomowe w Niemczech dla celów usuwania ich odpadów radioaktywnych i ostatecznego zamknięcia ich instalacji - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa po zakończeniu wstępnej fazy badania - Skarga o stwierdzenie nieważności)
   (2006/C 74/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH (Schwäbisch Hall, Niemcy), Stadtwerke Tübingen GmbH (Tübingen, Niemcy) i Stadtwerke Uelzen GmbH (Uelzen, Niemcy) [Przedstawiciel: adwokat D. Fouquet]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: pełnomocnik V. Kreuschitz]

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: E.ON Kernkraft GmbH (Hannover, Niemcy), RWE Power AG (Essen, Niemcy), EnBW Energie Baden-Württemberg AG (Karlsruhe, Niemcy) i Hamburgische Electricitäts-Werke AG (Hamburg, Niemcy) [Przedstawiciele: adwokaci U. Karpenstein i D. Sellner]
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2001) 3967 wersja ostateczna z dnia 11 grudnia 2001 r. stwierdzającej, że niemieckie uregulowanie dotyczące zwolnienia podatkowego dla rezerw utworzonych przez elektrownie atomowe dla celów usuwania ich odpadów radioaktywnych i ostatecznego zamykania ich instalacji nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strony pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję i interwenientów.

      (1)  Dz.U. C 144 z 15.6.2002.


title: Sprawa C-426/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 19 maja 2015 r. w sprawie T-397/12, Diputación Foral de Bizkaia/Komisja, wniesione w dniu 3 sierpnia 2015 r. przez Diputación Foral de Bizkaia

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 19 maja 2015 r. w sprawie T-397/12, Diputación Foral de Bizkaia/Komisja, wniesione w dniu 3 sierpnia 2015 r. przez Diputación Foral de Bizkaia
   (Sprawa C-426/15 P)
   (2015/C 337/12)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Diputación Foral de Bizkaia (przedstawiciel: I. Sáenz-Cortabarría Fernández, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               uwzględnienie skargi złożonej w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: Naruszenie prawa przy wykładni i zastosowaniu art. 108 ust. 3 zdanie pierwsze TFUE (obowiązek uprzedniego zgłoszenia), a w szczególności wymienionego w tym postanowieniu pojęcia „przyznawać” w związku z pojęciem „przyznawać” w ramach art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ Sąd potwierdza oświadczenie Komisji (art. 2 zaskarżonej decyzji) (1), zgodnie z którym przewidziana w umowach zgłoszona pomoc jest bezprawna, ponieważ została przyznana w dniu 15 grudnia 2006 r. z naruszeniem obowiązku uprzedniego zgłoszenia. Naruszenie prawa ze względu na niezastosowanie zasady prawa Unii dotyczącej pomocy państwa, zgodnie z którą to zasadą wszelkiej oceny w celu ustalenia momentu, w którym pomoc państwa uznaje się za „przyznaną” należy dokonać w świetle prawa krajowego mającego zastosowanie w rozpatrywanym przypadku. Naruszenie prawa poprzez niewłaściwe zastosowanie ustanowionego w art. 1 lit. f) rozporządzenia nr 659/1999 (2) pojęcia „pomocy przyznanej bezprawnie”. Naruszenie zasady legalności.

      Zarzut drugi: Naruszenie prawa przez Sąd poprzez potwierdzenie przez Sąd istnienia „pomocy przyznanej bezprawnie” w umowie o gruntach na podstawie ustalenia terminu12 miesięcy. Naruszenie prawa poprzez niezastosowanie przez Sąd zasady prawa Unii dotyczącej pomocy państwa, zgodnie z którą to zasadą wszelkiej oceny w celu ustalenia momentu, w którym pomoc państwa uznaje się za „przyznaną” należy dokonać w świetle prawa krajowego mającego zastosowanie w rozpatrywanym przypadku.

      Zarzut trzeci: Naruszenie prawa poprzez niestwierdzenie przez Sąd, że Komisja, gdy wydała zaskarżoną decyzję, naruszyła zasadę dobrej administracji. Naruszenie prawa poprzez niestwierdzenie przez Sąd naruszenia gwarancji proceduralnych przysługujących wnoszącemu odwołanie jako stronie zainteresowanej w postępowaniu przewidzianym w art. 108 ust. 2 TFUE. Naruszenie prawa poprzez stwierdzenie przez Sąd w sposób dorozumiany, że w piśmie z dnia 15 kwietnia 2010 r. Komisja przekazała odpowiedź spełniającą wymogi ww. ogólnej zasady. Przeinaczenie istotnych dowodów. Naruszenie podstawowego prawa do rzetelnego procesu. Naruszenie prawa do obrony.

      (1)  Decyzja Komisji C(2012) 4194 final z dnia 27 czerwca 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA. 28356 (C 37/2009) (ex N 226/2009).

      (2)  Rozporządzenie Rady z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE] (Dz.U. L 83, s. 1)


title: Sprawa T-754/16: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2016 r. – Oakley/EUIPO – Xuebo Ye (Przedstawienie sylwetki w kształcie elipsy)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/40

         Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2016 r. – Oakley/EUIPO – Xuebo Ye (Przedstawienie sylwetki w kształcie elipsy)
   (Sprawa T-754/16)
   (2017/C 014/49)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Oakley, Inc. (Foothill Ranch, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci E. Ochoa Santamaría i V. Rodríguez Pombo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Xuebo Ye (Wenzhou, Chiny)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Xuebo Ye

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie sylwetki w kształcie elipsy) – zgłoszenie nr 13 088 191

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 sierpnia 2016 r. w sprawie R 2608/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               dopuszczenie niniejszej skargi ze wszystkimi załączonymi do niej dokumentami i ich odpowiednimi kopiami;

               —

               przeprowadzenie wszystkich zawnioskowanych dowodów;

               —

               uwzględnienie skargi poprzez stwierdzenie nieważności i pozostawienie bez skutków zaskarżonej decyzji odmawiającej rejestracji unijnego znaku towarowego nr 13 088 191 na podstawie postanowień art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-65/10: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/59

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-65/10)
   2010/C 100/87
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. Rodríguez Cárcamo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2009) 9270 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2009 r. zmniejszającej pomoc z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFOGR) dla programu operacyjnego Andaluzja w ramach celu 1 (1994-1999) w Hiszpanii przyznaną na mocy decyzji C(94) 3456 z dnia 9 grudnia 1994 r. EFOGR nr 94.11.09.001, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze Królestwo Hiszpanii kwestionuje wyżej wymienioną decyzję. Na poparcie swej skargi skarżące państwo podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. (1) z uwagi na użycie w zaskarżonej decyzji metody ekstrapolacji, podczas gdy artykuł ten nie przewidywał możliwości ekstrapolacji nieprawidłowości stwierdzonych w konkretnych działaniach w odniesieniu do wszystkich działań podejmowanych w ramach programów operacyjnych finansowanych ze środków finansowych EFOGR. Korekta dokonana przez Komisję w zaskarżonej decyzji pozbawiona jest podstawy prawnej, ponieważ, zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 6 kwietnia 2000 r. Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji C-443/97 (2) wytyczne Komisji z dnia 15 października 1997 r. dotyczące korekt finansowych netto w ramach stosowania art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 nie mogą wywoływać skutków prawnych w odniesieniu do państw członkowskich oraz ponieważ art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. odnosi się jedynie do zmniejszenia pomocy, której ocena potwierdza istnienie nieprawidłowości, a która to zasada zostaje naruszona przy zastosowaniu korekt opartych na ekstrapolacji.

               —

               tytułem ewentualnym, naruszenie art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. w związku z obecnym art. 4 ust. 3 TUE (zasada lojalnej współpracy) z uwagi na zastosowanie korekty opartej na ekstrapolacji, pomimo, iż nie został wykazany niewystarczający charakter systemu zarządzania, kontroli i badań dotyczący zmienionych umów, ponieważ organy zarządzające zastosowały hiszpańskie przepisy, których Trybunał nie uznał za sprzeczne z prawem Unii Europejskiej. Królestwo Hiszpanii uważa, że przestrzeganie prawa krajowego przez organy zarządzające, nawet w przypadku, gdy może doprowadzić do stwierdzenia przez Komisję istnienia konkretnych nieprawidłowości lub naruszeń prawa Unii Europejskiej, nie może stanowić podstawy dla ekstrapolacji z uwagi na niewystarczający charakter systemu zarządzania w przypadku, gdy Trybunał nie uznał prawa stosowanego przez te organy za niezgodne z prawem Unii Europejskiej, a Komisja nie wniosła na podstawie art. 258 TFUE skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

               —

               tytułem ewentualnym, naruszenie art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. z uwagi na brak reprezentatywności próby użytej w celu zastosowania korekty finansowej opartej na ekstrapolacji. Komisja dobrała próbę w celu zastosowania ekstrapolacji przy użyciu niewielkiej liczby projektów (37 na 5319), nie uwzględniając wszystkich osi programu operacyjnego, włączając wydatki wycofane uprzednio przez władze hiszpańskie, opierając się na wydatkach zadeklarowanych, a nie na przyznanej pomocy, oraz stosując program informatyczny, który zapewniał poziom zaufania dotyczący tego programu poniżej 85 %. W związku z powyższym Królestwo Hiszpanii uważa, że próba nie spełnia wymogów reprezentatywności niezbędnych dla wykorzystania jej jako podstawy ekstrapolacji.

               —

               przedawnienie postępowania zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. (3). Królestwo Hiszpanii podnosi wreszcie, że poinformowanie władz hiszpańskich o istnieniu nieprawidłowości (które miało miejsce w październiku 2004 r. w odniesieniu do większości przypadków nieprawidłowości popełnionych w latach 1997, 1998 i 1999), powinno stanowić moment rozpoczęcia biegu terminu ich przedawnienia, przy zastosowaniu wynoszącego cztery lata okresu przedawnienia przewidzianego w art. 3 rozporządzenia 2988/95.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań pomiędzy, z jednej strony, różnymi funduszami strukturalnymi, i, z drugiej strony, między tymi funduszami a operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 74, s.1)

      (2)  Rec. s. I-2415.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  17 listopada 2005 r.  w sprawie C-476/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/55/WE — Masowy napływ wysiedleńców — Ochrona tymczasowa — Minimalne standardy)

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 17 listopada 2005 r.
   w sprawie C-476/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/55/WE - Masowy napływ wysiedleńców - Ochrona tymczasowa - Minimalne standardy)
   (2006/C 22/03)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-476/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 12 listopada 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Kontoy i C. O'Reilly) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnik: N. Dafniou), Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, pełniący obowiązki prezesa szóstej izby (sprawozdawca), U. Lõhmus i A. Ó Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 17 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w calu zastosowania się do dyrektywy 2001/55/WE Rady z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między Państwami Członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 08.01.2005


title: Sprawa T-412/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 grudnia 2009 r. — Trubion Pharmaceuticals przeciwko OHIM — Merck (TRUBION) ( Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TRUBION — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy TriBion Harmonis — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) )

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 grudnia 2009 r. — Trubion Pharmaceuticals przeciwko OHIM — Merck (TRUBION)
   (Sprawa T-412/08) (1)

   („Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TRUBION - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy TriBion Harmonis - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)”)
   2010/C 37/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Trubion Pharmaceuticals, Inc. (Seattle, Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: C. Hertz-Eichenrode, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Merck KGaA (Darmstadt, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo M. Best i R. Freitag, następnie M. Best i U. Pfleghar, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lipca 2008 r. (spawa R 1605/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Trubion Pharmaceuticals, Inc. a Merck KGaA.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Trubion Pharmaceuticals, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa C-420/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 maja 2016 r. w sprawie T-529/13, Balázs-Árpád Izsák i Attila Dabis/Komisja Europejska, wniesione w dniu 28 lipca 2016 r. przez Balázsa-Árpáda Izsáka i Attilę Dabisa

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 maja 2016 r. w sprawie T-529/13, Balázs-Árpád Izsák i Attila Dabis/Komisja Europejska, wniesione w dniu 28 lipca 2016 r. przez Balázsa-Árpáda Izsáka i Attilę Dabisa
   (Sprawa C-420/16 P)
   (2016/C 392/11)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Balázs-Árpád Izsák i Attila Dabis (przedstawiciel: adwokat D. Sobor)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, Węgry, Republika Grecka, Rumunia i Republika Słowacka

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 10 maja 2016 r. w sprawie T-529/13 i na podstawie art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,

                           —

                           tytułem głównym, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2013) 4975 final z dnia 25 lipca 2013 r. dotyczącej odmowy rejestracji spornej inicjatywy, zgodnie z żądaniem przedstawionym przez skarżących w skardze, oraz wydanie orzeczenia ostatecznego w sprawie;

                           —

                           posiłkowo, na wypadek gdyby Sąd uznał, że stan postępowania nie pozwala na wydanie orzeczenia ostatecznego, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący je podnoszą następujące zarzuty:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 47 karty i art. 92 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, w szczególności ze względu na niedopełnienie obowiązku informacji w odniesieniu do ciężaru dowodu, ponieważ zdaniem wnoszących odwołanie przed wydaniem wyroku Sąd nie powiadomił stron procesowych o tym, że uznaje za kwestie faktyczne, których należy dowieść w postępowaniu, okoliczność, że realizacja polityki spójności Unii zarówno przez Unię, jak i przez państwa członkowskie zagraża swoistym cechom regionów z mniejszością narodową, oraz okoliczność, że swoiste cechy etniczne, kulturowe, religijne lub językowe regionów z mniejszością narodową można by uważać za poważne i trwałe niekorzystne warunki demograficzne w rozumieniu art. 174 akapit trzeci TFUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 11 ust. 4 TUE i art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia w sprawie inicjatywy obywatelskiej (1) z uwagi na to, iż zdaniem wnoszących odwołanie europejska inicjatywa obywatelska, stanowiąca przedmiot sporu, była zgodna z przepisem art. 11 ust. 4 TUE, jako że organizatorzy przedstawili ją w sprawie, w odniesieniu do której ich zdaniem stosowanie traktatów wymaga aktu prawnego Unii, a Komisja Europejska miała kompetencję w zakresie przedkładania odpowiedniego wniosku. Ponadto wnoszący odwołanie twierdzą, że Komisja może odmówić rejestracji proponowanej inicjatywy obywatelskiej z braku kompetencji jedynie, gdy ten brak kompetencji jest oczywisty.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 lit. c) TFUE i art. 174 TUFE z uwagi na to, że art. 174 akapit trzeci TFUE wymienia przykładowo okoliczności zakładające poważne i trwałe niekorzystne warunki przyrodnicze lub demograficzne, ze względu na które w ramach polityki spójności Unii należy poświęcić „szczególną uwagę” danemu regionowi.

               4.

               Motyw czwarty dotyczący naruszenia art. 7 TFUE, art. 167 TFUE, art. 3 ust. 3 TUE, art. 22 karty i postanowień traktatów dotyczących zakazu dyskryminacji z uwagi na to, że europejska inicjatywa obywatelska, stanowiąca przedmiot sporu, służyłaby przewidzianej w art. 7 TFUE spójności polityk i działań Unii, sprzyjając uwzględnieniu różnorodności kulturowej i jej utrzymania w ramach tej polityki spójności.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (Dz.U. 2011, L 65, s. 1).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2004 r. w sprawie T-308/00, Salzgitter AG przeciwko Komisji (Pomoc Państwa — Art. 4 lit. c) WS, art. 67 WS i 95 WS — Interwencje finansowe na rzecz przedsiębiorstwa Salzgitter — Granica z byłą Niemiecką Republiką Demokratyczną i byłą Republiką Czechosłowacką — Pomoc nie notyfikowana — Szósty kodeks pomocy w dziedzinie przemysłu metalurgicznego — Bezpieczeństwo prawne)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/14

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 1 lipca 2004 r.
   w sprawie T-308/00, Salzgitter AG przeciwko Komisji (1)

   (Pomoc Państwa - Art. 4 lit. c) WS, art. 67 WS i 95 WS - Interwencje finansowe na rzecz przedsiębiorstwa Salzgitter - Granica z byłą Niemiecką Republiką Demokratyczną i byłą Republiką Czechosłowacką - Pomoc nie notyfikowana - Szósty kodeks pomocy w dziedzinie przemysłu metalurgicznego - Bezpieczeństwo prawne)
   (2004/C 239/28)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-308/00, Salzgitter AG, z siedzibą w Salzgitter (Niemcy), reprezentowana przez J. Sedemunda oraz T. Lübbiga, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, popierana przez Republikę Federalną Niemiec (pełnomocnicy: W.-D. Plessing oraz K. Schroeter, adwokat) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K.-D. Borchardt oraz V. Kreuschitz, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 czerwca 2000 r. 2000/797/EWWiS, dotyczącej pomocy Państwa wdrożonej przez Niemcy na rzecz Salzgitter AG, Preussag Stahl AG oraz oddziałów metalurgicznych grupy obecnie połączonych pod nazwą Salzgitter AG – Stahl und Technologie (SAG) (D. U. L 323, str. 5), Trybunał (czwarta izba w składzie powiększonym) w składzie V. Tiili, prezes, J. Pirrung, P. Mengozzi, A. W. H. Meij i M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 1 lipca 2004 r. wyrok, który zawiera następujące rozstrzygnięcie.

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 i 3 decyzji Komisji nr 2000/797/EWWiS dotyczącej pomocy państwa, wdrożonej przez Niemcy na rzecz Salzgitter AG, Preussag Stahl AG oraz oddziałów metalurgicznych grupy, obecnie połączonych pod nazwą Salzgitter AG – Stahl und Technologie (SAG).

               2)

               Skarżąca ponosi jedną trzecią kosztów własnych.

               3)

               Komisja ponosi, oprócz kosztów własnych, dwie trzecie kosztów strony skarżącej.

               4)

               Republika Federalna Niemiec ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 335 z 25.11.2000.


title: Sprawa C-330/09: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/43/WE — Prawo spółek — Ustawowe badania rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-330/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/43/WE - Prawo spółek - Ustawowe badania rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2010/C 100/14
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: G. Braun i M. Adam, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (Przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylającej dyrektywę Rady 84/253/EWG (Dz.U. L 157, s. 87) lub brak poinformowania o tych przepisach

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylającej dyrektywę Rady 84/253/EWG, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009.


title: Sprawa C-269/14: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez Kansaneläkelaitos (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 1 ust. 4 — Koncesja na usługi — Pojęcie — Pakiet umów zawartych między instytucją ubezpieczeń społecznych a spółkami taksówkowymi przewidujący elektroniczna procedurę bezpośredniej refundacji kosztów transportu osób ubezpieczonych i system rezerwacji środków transportu)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/18

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez Kansaneläkelaitos
   (Sprawa C-269/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 1 ust. 4 - Koncesja na usługi - Pojęcie - Pakiet umów zawartych między instytucją ubezpieczeń społecznych a spółkami taksówkowymi przewidujący elektroniczna procedurę bezpośredniej refundacji kosztów transportu osób ubezpieczonych i system rezerwacji środków transportu))
   (2015/C 236/24)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

   Kansaneläkelaitos

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 4 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że można uznać, iż pakiet umów, taki jak ten będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, stanowi „koncesję na usługi” w rozumieniu tego przepisu, pod warunkiem że instytucja zamawiająca przeniosła w całości lub z znaczącej części ponoszone gospodarcze ryzyko świadczenia usług, co powinien sprawdzić sąd krajowy, z uwzględnieniem wszystkich cech właściwych czynnościom, których dotyczy ten pakiet umów.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa C-297/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Laufen (Niemcy) w dniu 18 czerwca 2012 r. — Postępowanie karne przeciwko Gjokowi Filewowi i Adnanowi Osmaniemu

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Laufen (Niemcy) w dniu 18 czerwca 2012 r. — Postępowanie karne przeciwko Gjokowi Filewowi i Adnanowi Osmaniemu
   (Sprawa C-297/12)
   2012/C 250/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Amtsgericht Laufen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Gjoko Filew, Adnan Osmani

      Druga strona: Prokuratura Traunstein

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 ust. 2 dyrektywy 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on państwom członkowskim przewidywania kary z tytułu naruszenia administracyjnoprawnych środków w przedmiocie wydalenia lub doprowadzenia do granicy, gdy wydalenie lub doprowadzenie do granicy miało miejsce ponad pięć lat przed ponownym wjazdem?

               2)

               Czy art. 11 ust. 2 dyrektywy [2008/115] należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on Republice Federalnej Niemiec przewidywania kary z tytułu naruszenia administracyjnoprawnych środków w przedmiocie wydalenia lub doprowadzenia do granicy, które zostały wydane ponad pięć lat przed wejściem w życie niemieckiej ustawy transpozycyjnej z dnia 22 listopada 2011 r.?

               3)

               Czy przepis prawa krajowego przewidujący, że skutki środków w przedmiocie wydalenia lub doprowadzenia do granicy nie są co do zasady ograniczone w czasie, chyba że zainteresowany złoży wniosek o ograniczenie takich skutków w czasie, jest zgodny z prawem Unii, a w szczególności z art. 11 ust. 2 dyrektywy [2008/115] [?]. Czy tego rodzaju norma czyni zadość wymogom motywu 4 wspomnianej dyrektywy dotyczącym dobrze zarządzanej polityki migracyjnej dzięki jasnym, przejrzystym i sprawiedliwym przepisom?

               4)

               Czy dyrektywę [2008/115] należy interpretować w ten sposób, że zakazuje ona państwom członkowskim przewidywania, że środki w przedmiocie wydalenia/doprowadzenia do granicy, które miały co najmniej pięć lat w okresie, w którym dyrektywa nie była przetransponowana, mogą później znowu stanowić podstawę postępowania karnego, jeżeli wydalenie/doprowadzenie do granicy opierało się na skazaniu karnym?

      (1)  Dyrektywa 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98).


title: Sprawa C-60/13: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/11

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-60/13)
   2013/C 141/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros, L. Flynn, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że odmawiając udostepnienia kwoty 20 061 462,11 GBP dotyczącej ceł przywozowych świeżego czosnku, który podlegał błędnej wiążącej informacji taryfowej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 8 decyzji 2000/597/WE (1) oraz art. 2, 6, 9, 10 i 11 rozporządzenia (WE) nr 1150/2000 (2);

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi w skardze, że organy administracji Zjednoczonego Królestwa spowodowały stratę w tradycyjnych środkach własnych, wydając z brakiem należytej staranności dokumentację wiążącej informacji taryfowej, co umożliwiło przywóz świeżego czosnku z Chin poza kontyngentem. Komisja uważa, że w razie wystąpienia po stronie administracji błędu, przez co niezgodnie z prawem środki własne nie zostały ustanowione, Unia Europejska powinna otrzymać równowartość kwoty utraconych środków własnych. Tym samym organy Zjednoczonego Królestwa powinny udostępnić Komisji całkowitą kwotę rzeczonych należności celnych, szacowaną na 20 061 462,11 GBP, wraz z odsetkami za zwłokę na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 1150/2000.

      (1)  Decyzja Rady 2000/597/WE, Euratom z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 253, s. 42)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1)


title: Sprawa C-216/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Laufen – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko Gavrilowi Covaciemu (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach karnych — Dyrektywa 2010/64/UE — Prawo do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym — Język postępowania — Wyrok nakazowy skazujący na karę grzywny — Możliwość wniesienia sprzeciwu w języku innym niż język postępowania — Dyrektywa 2012/13/UE — Prawo do informacji w postępowaniu karnym — Prawo do informacji dotyczących oskarżenia — Doręczenie wyroku nakazowego — Tryby — Obowiązkowe ustanowienie pełnomocnika przez podejrzanego względnie oskarżonego — Termin na wniesienie sprzeciwu biegnący od momentu doręczenia wyroku pełnomocnikowi)

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Laufen – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko Gavrilowi Covaciemu
   (Sprawa C-216/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach karnych - Dyrektywa 2010/64/UE - Prawo do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym - Język postępowania - Wyrok nakazowy skazujący na karę grzywny - Możliwość wniesienia sprzeciwu w języku innym niż język postępowania - Dyrektywa 2012/13/UE - Prawo do informacji w postępowaniu karnym - Prawo do informacji dotyczących oskarżenia - Doręczenie wyroku nakazowego - Tryby - Obowiązkowe ustanowienie pełnomocnika przez podejrzanego względnie oskarżonego - Termin na wniesienie sprzeciwu biegnący od momentu doręczenia wyroku pełnomocnikowi))
   (2015/C 406/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Laufen

      Strona (Strony) w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Gavril Covaci.

      Sentencja

               1)

               Artykuły 1–3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/64/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego takiemu jak stanowiące przedmiot postępowania głównego, które w ramach postępowania karnego nie pozwala osobie, wobec której został wydany wyrok nakazowy, na wniesienie środka zaskarżenia od tego orzeczenia na piśmie w języku innym aniżeli język postępowania, nawet jeśli osoba ta nie włada tym ostatnim językiem, chyba że właściwe władze uznają – zgodnie z art. 3 ust. 3 owej dyrektywy – że w kontekście danego postępowania i okoliczności danej sprawy sprzeciw ten stanowi dokument istotny.

               2)

               Artykuł 2, art. 3 ust. 1 lit. c) oraz art. 6 ust. 1 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak stanowiące przedmiot postępowania głównego, które w ramach postępowania karnego nakłada na oskarżonego niebędącego rezydentem tego państwa członkowskiego obowiązek ustanowienia pełnomocnika do doręczeń dla celów wydanego wobec niego wyroku nakazowego, pod warunkiem że osoba ta ma faktyczną możliwość wykorzystania w całości terminu na wniesienie sprzeciwu od owego wyroku.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa T-421/15: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2015 r. – Systran/Komisja

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/29

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2015 r. – Systran/Komisja
   (Sprawa T-421/15)
   (2015/C 337/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Systran SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J. Hoss, E. Omes i P. Hoffmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               połączenie niniejszej sprawy ze sprawą T-481/13;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 czerwca 2015 r., wydanej przez Komisję Europejską, a może Unię Europejską;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej i Unii Europejskiej całością kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, w której – w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 kwietnia 2013 r., Komisja/Systran i Systran Luxembourg, C-103/11 P, Zb.Orz., EU:C:2013:245, – Komisja postanowiła o pobraniu odsetek wyrównaczych powiększonych o odsetki za zwłokę od dnia 19 sierpnia 2013 r. od kwoty, jaką Komisja zapłaciła skarżącej tytułem odszkodowania w następstwie wyroku Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r., Systran i Systran Luxembourg/Komisja, T-19/07, Zb.Orz., EU:T:2010:526, uchylonego wyrokiem Trybunału.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty, co do istoty identyczne jak zarzuty podniesione w ramach sprawy T-481/13, Systran/Komisja (1) lub do nich podobne.

      (1)  Dz.U. 2013, C 336, s. 27.


title: Sprawa C-558/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 2 listopada 2015 r. – Alberto José Vieira Azevedo i in./CED Portugal Unipessoal, Lda, Instituto de Seguros de Portugal – Fundo de Garantia Automóvel

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 2 listopada 2015 r. – Alberto José Vieira Azevedo i in./CED Portugal Unipessoal, Lda, Instituto de Seguros de Portugal – Fundo de Garantia Automóvel
   (Sprawa C-558/15)
   (2016/C 016/26)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação do Porto

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Alberto José Vieira Azevedo, Maria da Conceição Ferreira da Silva, Carlos Manuel Ferreira Alves, Rui Dinis Ferreira Alves, Vítor José Ferreira Alves

      Strona pozwana: CED Portugal Unipessoal, Lda, Instituto de Seguros de Portugal – Fundo de Garantia Automóvel

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy motyw 16a oraz art. 4 czwartej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych (dyrektywy Parlamentu i Rady 2000/26/WE (1) z dnia 16 maja 2000 r. po zmianach wprowadzonych dyrektywą Parlamentu i Rady 2005/14/WE (2) z dnia 11 maja 2005 r.) w związku z art. 4 ust. 4, 5 i 8 tej dyrektywy, rozpatrywanymi łącznie (i transponowanymi do prawa portugalskiego w drodze art. 43 dekretu z mocą ustawy nr 522/85 z dnia 31 grudnia 1985 r. po zmianach wprowadzonych dekretem z mocą ustawy nr 72-A/2003 z dnia 14 kwietnia 2003 r.) umożliwiają pozwanie przedstawiciela towarzystwa ubezpieczeniowego, które nie prowadzi działalności w państwie, w którym wniesiony został pozew o odszkodowanie za straty poniesione w związku z wypadkiem drogowym na podstawie umowy obowiązkowego ubezpieczenia komunikacyjnego w zakresie odpowiedzialności cywilnej zawartej w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy ta możliwość pozwania jest uzależniona od treści postanowień zawartej między tym przedstawicielem a towarzystwem ubezpieczeniowym umowy przedstawicielstwa?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/26/WE z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG i 88/357/EWG (czwarta dyrektywa w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych) (Dz.U. L 181, s. 65, Polskie wydanie specjalne: Rozdział 06 Tom 003 s. 331-340)

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/14/WE z dnia 11 maja 2005 r. zmieniająca dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 149, s. 14)


title: Sprawa C-381/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Wien (Austria) w dniu 29 lipca 2010 r. — Astrid Preissl KEG przeciwko Landeshauptmann von Wien

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Wien (Austria) w dniu 29 lipca 2010 r. — Astrid Preissl KEG przeciwko Landeshauptmann von Wien
   (Sprawa C-381/10)
   ()
   2010/C 274/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unabhängiger Verwaltungssenat Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Astrid Preissl KEG

      Strona pozwana: Landeshauptmann von Wien

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy postanowienia zawarte w załączniku II Rozdział I pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 (1), zgodnie z którymi „musi być dostępna odpowiednia liczba umywalek do mycia rąk zaopatrzonych w ciepłą i zimną bieżącą wodę” należy interpretować w ten sposób, że użyte w niemieckiej wersji językowej pojęcie „Handwaschbecken” (umywalka do mycia rąk) obejmuje wszystkie urządzenia (zaopatrzone w ciepłą wodę), które przeznaczone są do mycia rąk czy też pojęcie to obejmuje tylko umywalki służące wyłącznie do mycia rąk?

               2)

               Na podstawie jakich kryteriów należy ustalić czy dostosowano się do postanowień dotyczących wymaganej higieny zawartych w załączniku II Rozdział I pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 852/2004, takich jak na przykład te, które odnoszą się do sformułowania „[umywalki do mycia rąk] muszą być zaopatrzone w środki do mycia rąk i do higienicznego ich suszenia”? Czy ten przepis załącznika należy interpretować w ten sposób, że urządzenie do suszenia rąk tudzież kran tylko wtedy spełniają wymogi dotyczące higieny zawarte w załączniku II Rozdział I pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 jeżeli mogą być używane bez potrzeby dotknięcia ich ręką?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.U. L 139, s. 1).


title: Sprawa C-115/07: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/29

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-115/07)
   (2007/C 95/54)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Stromsky i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie że Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 dyrektywy 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE (1) w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, nie ustanawiając wszelkich środków prawnych i administracyjnych niezbędnych dla transpozycji tej dyrektywy lub nie powiadamiając Komisji o tych środkach,

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin dla dokonania transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 30 października 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 136 z dnia 30 kwietnia 2004 r., str. 34.


title: Sprawa T-789/14: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2014 r. – Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen/OHIM – Meissen Keramik (MEISSEN)

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/29

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2014 r. – Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen/OHIM – Meissen Keramik (MEISSEN)
   (Sprawa T-789/14)
   (2015/C 127/41)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH (Meißen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spuhler i M. Geitz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Meissen Keramik GmbH (Meißen, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Meissen Keramik GmbH

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „MEISSEN” – zgłoszenie nr 9 4 13  527

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2014 r. w sprawie R 1182/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 15 ust. 1 art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-115/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Koblenz – Niemcy) – RegioPost GmbH & Co. KG/Stadt Landau in der Pfalz (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 56 TFUE — Swoboda świadczenia usług — Ograniczenia — Dyrektywa 96/71/WE — Artykuł 3 ust. 1 — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 26 — Zamówienia publiczne — Usługi pocztowe — Przepisy jednostki administracji regionalnej państwa członkowskiego wymagające od oferentów oraz ich podwykonawców zobowiązania się do zapłaty minimalnego wynagrodzenia pracownikom wykonującym usługi stanowiące przedmiot zamówienia)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Koblenz – Niemcy) – RegioPost GmbH & Co. KG/Stadt Landau in der Pfalz
   (Sprawa C-115/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Ograniczenia - Dyrektywa 96/71/WE - Artykuł 3 ust. 1 - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 26 - Zamówienia publiczne - Usługi pocztowe - Przepisy jednostki administracji regionalnej państwa członkowskiego wymagające od oferentów oraz ich podwykonawców zobowiązania się do zapłaty minimalnego wynagrodzenia pracownikom wykonującym usługi stanowiące przedmiot zamówienia))
   (2016/C 016/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Koblenz

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: RegioPost GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Stadt Landau in der Pfalz

      Przy udziale: PostCon Deutschland GmbH, Deutsche Post AG

      Sentencja

               1)

               Artykuł 26 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, zmienionej rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1251/2011 z dnia 30 listopada 2011 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu jednostki administracji regionalnej państwa członkowskiego, takiemu jak to będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które nakazuje oferentom i ich podwykonawcom przedstawienie przy składaniu oferty pisemnego zobowiązania do zapłaty pracownikom zatrudnionym przy realizacji usług będących przedmiotem danego zamówienia publicznego minimalnego wynagrodzenia określonego przez wspomniane uregulowanie.

               2)

               Artykuł 26 dyrektywy 2004/18, zmienionej rozporządzeniem nr 1251/2011, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu jednostki administracji regionalnej państwa członkowskiego, takiemu jak to będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które wymaga wykluczenia z udziału w przetargu publicznym oferentów i ich podwykonawców, którzy odmówią przedstawienia przy składaniu oferty pisemnego zobowiązania do zapłaty pracownikom zatrudnionym przy realizacji usług będących przedmiotem danego zamówienia publicznego minimalnego wynagrodzenia określonego przez wspomniane uregulowanie.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


title: Sprawa C-29/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 19 stycznia 2017 r. – Novartis Farma SpA/Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 19 stycznia 2017 r. – Novartis Farma SpA/Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)
   (Sprawa C-29/17)
   (2017/C 195/13)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Novartis Farma SpA

      Druga strona postępowania: Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy dyrektywy 2001/83/WE (1) ze zmianami, a szczególnie jej art. 5 i 6, w związku także z motywem drugim tej dyrektywy, stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego (wielokrotnie przytaczanego art. 1 ust. 4a decreto legge), który celem ograniczenia wydatków umieszcza dany produkt leczniczy w wykazie leków refundowanych przez krajowy system opieki zdrowotnej, zachęcając tym samym do stosowania tego produktu leczniczego poza wskazaniem terapeutycznym zatwierdzonym w odniesieniu do ogółu pacjentów, niezależnie od jakichkolwiek względów potrzeb terapeutycznych indywidualnego pacjenta i bez względu na istnienie i dostępność na rynku produktów leczniczych zatwierdzonych w odniesieniu do konkretnego wskazania terapeutycznego?

               2)

               Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE (formuła recepturowa) może znaleźć zastosowanie w sytuacji, w której preparat produktu farmaceutycznego, wykonany chociażby w aptece na podstawie recepty dla indywidualnego pacjenta, jest jednak wyrabiany seryjnie, w równych dawkach i wielokrotnie, bez uwzględnienia szczególnych potrzeb indywidualnego pacjenta, a produkt jest wydawany w strukturze szpitalnej a nie pacjentowi (mając na względzie, że produkt został zakwalifikowany w klasie H-OSP) i jest używany w ramach innej infrastruktury niż ta, w której został wytworzony?

               3)

               Czy przepisy rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (2) ze zmianami, a szczególnie jego art. 3, 25 i 26 oraz załącznik, które przyznają Europejskiej Agencji Leków (EMA) wyłączną kompetencję w zakresie oceny jakości, bezpieczeństwa i skuteczności produktów leczniczych, w odniesieniu do których wskazaniem terapeutycznym jest leczenie schorzeń onkologicznych, zarówno w ramach procedury wydawania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu (obowiązkowa procedura scentralizowana), jak i celem monitorowania i koordynowania działań nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu, stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego, który zastrzega dla krajowego organu regulacyjnego (AIFA) prawo do oceny bezpieczeństwa produktów leczniczych w zakresie ich stosowania off-label, którego zatwierdzenie należy do wyłącznych kompetencji Komisji Europejskiej, na podstawie ocen technicznych i naukowych przeprowadzonych przez Europejską Agencję Leków (EMA)?

               4)

               Czy przepisy dyrektywy 89/105/EWG, ze zmianami, a szczególne jej art. 1 ust. 3, stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego, który zezwala państwu członkowskiemu, w ramach podejmowania własnych decyzji w przedmiocie refundacji wydatków na opiekę zdrowotną poniesionych przez ubezpieczonego, na refundację produktu leczniczego stosowanego do celów innych niż wskazania terapeutyczne określone w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu wydanym przez Komisję Europejską lub przez wyspecjalizowaną agencję europejską w wyniku scentralizowanej procedury oceny, bez spełnienia warunków przewidzianych w art. 3 i 5 dyrektywy 2001/83/WE?

      (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136, s. 1).


title: Sprawa T-113/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Oleaginosa Moreno Hermanos przeciwko Radzie

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/56

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Oleaginosa Moreno Hermanos przeciwko Radzie
   (Sprawa T-113/14)
   2014/C 112/73
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Oleaginosa Moreno Hermanos SACIFI y A (Bahia Blanca, Argentyna) (przedstawiciele: J. F. Bellis i R. Luff, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 315, s. 2) w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczenia się przez instytucje oczywistego błędu w ocenie stanu faktycznego poprzez stwierdzenie, że miało miejsce zakłócanie cen nasion soi i oleju sojowego uzasadniające zastosowanie art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, tak jak został zinterpretowany przez instytucje w niniejszej sprawie, nie może mieć zastosowania do przywozów z państwa będącego członkiem WTO, ponieważ jest to niezgodne z Porozumieniem antydumpingowym WTO.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że ocena szkody nie uwzględnia czynników, które przerywają związek przyczynowy między podnoszoną szkodą a przywozami uważanymi za dumpingowe z naruszeniem art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51)


title: Sprawa T-409/14: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2014 r. – Marcuccio przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/30

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2014 r. – Marcuccio przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa T-409/14)
   2014/C 245/42
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avvocato)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji, bez względu na jej formę, w drodze której strona pozwana odrzuciła przedstawiony przez skarżącego Trybunałowi Sprawiedliwości wniosek z dnia 22 stycznia 2014 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego 25  000 EUR lub jakiejkolwiek wyższej lub niższej kwoty, uznanej przez Sąd za słuszną i właściwą, tytułem naprawienia szkody, jaką skarżący uważa, że poniósł z uwagi na przewlekłe postępowanie sądowe, które zostało przez niego wszczęte, albo tytułem odszkodowania za przewlekłość wspomnianego postępowania;

               —

               obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy szkody, jaką skarżący uważa, że poniósł ze względu na przewlekłość postępowania w sprawie T-236/02 Marcuccio przeciwko Komisji.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi dwa zarzuty:

               1.

               Pierwszy zarzut dotyczący całkowitego braku uzasadnienia, także ze względu na całkowity brak pouczenia, i naruszenia obowiązku dobrej administracji.

               2.

               Drugi zarzut dotyczący naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie C-22/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 — Statki rybackie — Wprowadzenie systemu monitorowania pozycji przez satelitę — Brak transpozycji w terminie)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/12

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-22/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 - Statki rybackie - Wprowadzenie systemu monitorowania pozycji przez satelitę - Brak transpozycji w terminie)
   (2005/C 143/14)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-22/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 26 stycznia 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Condou-Durande i T. van Rijn) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnicy: A. Samoni-Rantou i S. Chala), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, J. Makarczyk i P. Kūris (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: H. von Holstein wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie zapewniając, aby statki rybackie pływające pod jego banderą, które muszą być wyposażone w urządzenia do monitorowania pozycji przez satelitę, zostały rzeczywiście w nie zaopatrzone w zależności od typu statku nie później niż do dnia 30 czerwca 1998 r. lub do dnia 1 stycznia 2000 r., Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 686/97 z dnia 14 kwietnia 1997 r.

               2.

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U C 85 z 3.4.2004.


title: Sprawa T-397/09: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2009 r. — Prinz von Hannover Herzog zu Braunschweig und Lüneburg przeciwko OHIM (graficzny znak towarowy przedstawiający herb)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/29

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2009 r. — Prinz von Hannover Herzog zu Braunschweig und Lüneburg przeciwko OHIM (graficzny znak towarowy przedstawiający herb)
   (Sprawa T-397/09)
   2009/C 297/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ernst August Prinz von Hannover Herzog zu Braunschweig und Lüneburg (Hannover, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Stötzel i J. Hilger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 lipca 2009 r. w sprawie R 1361/2008-1 dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5 627 245 i dopuszczenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5 627 245 do publikacji w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający herb w kolorze dla towarów i usług z klas 16, 25, 28, 32, 33, 35, 39, 41 i 43 (zgłoszenie nr 5 627 245)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: W szczególności naruszenie art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 207/2009 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy nie jest ani identyczny z przeciwstawianym mu godłem, ani nie stanowi jego naśladownictwa z heraldycznego punktu widzenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa T-301/15: Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2016 r. – Jochen Schweizer/EUIPO (Du bist, was du erlebst.) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Du bist, was du erlebst. — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/29

         Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2016 r. – Jochen Schweizer/EUIPO (Du bist, was du erlebst.)
   (Sprawa T-301/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Du bist, was du erlebst. - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 251/33)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Jochen Schweizer GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. González Hähnlein)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: R. Pethke i M. Fischer)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 kwietnia 2015 r. (sprawa R 3114/2014-4), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Du bist, was du erlebst. jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jochen Schweizer GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 270 z 17.8.2015.