title: Sprawa C-438/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie rozszerzonym) wydanego w dniu 5 maja 2021 r. w sprawie T-611/18, Pharmaceutical Works Polpharma / EMA, wniesione w dniu 14 lipca 2021 r. przez Komisję Europejską

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/12

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie rozszerzonym) wydanego w dniu 5 maja 2021 r. w sprawie T-611/18, Pharmaceutical Works Polpharma / EMA, wniesione w dniu 14 lipca 2021 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-438/21 P)
      (2021/C 391/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Haasbeek, S. Bourgois, A. Sipos, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Pharmaceutical Works Polpharma S.A., European Medicines Agency, Biogen Netherlands BV

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie Pharmaceutical Works Polpharma S.A. kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie skierowane jest przeciwko pkt 181–218, 224–238, 248–265, 273–275, 280–282, 288, 289 i 292 zaskarżonego wyroku, a także przeciwko wnioskom zawartym w pkt 295 i 296 oraz przeciwko sentencji.
      Na poparcie odwołania Komisja podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Sąd w sposób oczywisty przeinaczył okoliczności faktyczne, co spowodowało oczywiste naruszenie prawa, ponieważ swoje rozumowanie w zaskarżonym wyroku oparł na błędnym założeniu, że ocena Fumadermu została przeprowadzona przez German Bundesinstitut für Arzneimittel und Mediczinprodukte C) po raz pierwszy i jedyny w 1994 r.

                  2.

                  Sąd naruszył art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83 (1), taki jak interpretuje go orzecznictwo Trybunału, wymagając – jako części przeprowadzanej przez EMA i przez Komisję oceny, czy dwa produkty lecznicze są objęte tym samym ogólnym pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu (zwanym dalej „OPDO”) – ponownej oceny składu jakościowego pierwotnego produktu leczniczego pod względem substancji czynnych.
                  Po pierwsze, Sąd niezgodnie z prawem włączył do OPDO ocenę stanowiącą część postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu pierwotnego produktu leczniczego. Po drugie Sąd niezgodnie z prawem stworzył dwa odmienne pojęcia OPDO, w zależności od tego, czy ocena do celów OPDO jest przeprowadzana przez Komisję i EMA, czy też przez właściwy organ krajowy.

                  3.

                  Sąd naruszył system zdecentralizowanego stosowania przepisów farmaceutycznych Unii ustanowiony rozporządzeniem 726/2004 (2) i dyrektywą 2001/83, zasadę przyznania kompetencji i zasadę pomocniczości ustanowione w art. 5 TUE, zasadę wzajemnego zaufania, a także art. 6 ust. 1, art. 30 i 31 dyrektywy 2001/83, oraz art. 60 rozporządzenia nr 726/2004, stwierdzając, że Komisja i EMA mają kompetencję i obowiązek– w ramach oceny, czy dwa produkty lecznicze są objęte tym samym OPDO – przeprowadzenia przez właściwy organ krajowy ponownej oceny bądź weryfikacji wcześniejszej oceny składu jakościowego jednego z tych produktów leczniczych pod względem substancji czynnych.

                  4.

                  Sąd przekroczył granice kontroli sądowej, zastępując swoją własną ocean naukową ocenę dokonaną przez właściwe organy regulacyjne.

         (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1).


title: Sprawa C-439/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie rozszerzonym) wydanego w dniu 5 maja 2021 r. w sprawie T-611/18, Pharmaceutical Works Polpharma / EMA, wniesione w dniu 14 lipca 2021 r. przez Biogen Netherlands BV

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie rozszerzonym) wydanego w dniu 5 maja 2021 r. w sprawie T-611/18, Pharmaceutical Works Polpharma / EMA, wniesione w dniu 14 lipca 2021 r. przez Biogen Netherlands BV
      (Sprawa C-439/21 P)
      (2021/C 391/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Biogen Netherlands BV (przedstawiciel: C. Schoonderbeek, advocaat)

         Druga strona postępowania: Pharmaceutical Works Polpharma S.A., Europejska Agencja Leków, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  Uwzględnienie odwołania;

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy odwołania: Sąd niewłaściwie zastosował art. 277 TFUE, nie uznając, że zarzut niezgodności z prawem podniesiony przeciwko decyzji Komisji z dnia 30 stycznia 2014 r. przyznającej pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Tecfidera jest niedopuszczalny, ponieważ od tej decyzji Polpharma mogła odwołać się bezpośrednio, gdyż jest to akt regulacyjny, który nie wymaga środków wykonawczych i dotyczy jej bezpośrednio.
      Zarzut drugi odwołania: oceniając zarzut niezgodności z prawem, Sąd dokonał błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania pojęcia ogólnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83/EC (1).
      Zarzut trzeci odwołania: Sąd dokonał błędnej wykładni wymogów prawnych, którym podlegało dopuszczenie do obrotu skojarzonych produktów leczniczych w 1994 r., i badając tę kwestię, nie uznał, odnowienia pozwolenia dotyczącego Fumadermu w 2013 r.
      Zarzut czwarty odwołania: Sąd dokonał błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania zasady wzajemnego uznawania ocen i decyzji wydawanych przez organy krajowe, stwierdzając, że w rozpatrywanym przypadku zasada ta nie ma zastosowania do EMA i Komisji.
      Zarzut piąty odwołania: Sąd niewłaściwie zastosował stopień kontroli sądowej mającej zastosowanie w odniesieniu do ocen naukowych i dowodów naukowych, dokonując własnej oceny danych naukowych zawartych w aktach sprawy.

         (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67).


title: Sprawa C-440/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 5 maja 2021 r. w sprawie T-611/18, Pharmaceutical Works Polpharma / EMA, wniesione w dniu 15 lipca 2021 r. przez Europejską Agencję Leków

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 5 maja 2021 r. w sprawie T-611/18, Pharmaceutical Works Polpharma / EMA, wniesione w dniu 15 lipca 2021 r. przez Europejską Agencję Leków
      (Sprawa C-440/21 P)
      (2021/C 391/20)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Europejska Agencja Leków (przedstawiciel(-e): S. Marino, S. Drosos, H. Kerr, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Pharmaceutical Works Polpharma S.A., Komisja Europejska, Biogen Netherlands BV

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności w sprawie T-611/18 oraz

                  —

                  obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania w sprawie T-611/18 i kosztami postępowania związanymi z niniejszym postępowaniem odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania EMA podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  W zarzucie pierwszym odwołania EMA podnosi, że Sąd popełnił podwójny błąd, ponieważ z faktu niedawnego odnowienia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu skojarzonego produktu leczniczego nie wywiódł, że odnowienie to zostało dokonane wbrew dowodom dostępnym w chwili odnowienia i unormowaniom regulacyjnym mającym wówczas zastosowanie.

                  2.

                  W zarzucie drugim odwołania EMA podnosi, że Sąd naruszył prawo, uznając, że EMA i Komisja pełnią szczególną funkcję, która wymaga, aby ta ostatnia zweryfikowała skutki terapeutyczne jednej z substancji czynnych produktu skojarzonego dopuszczonego na poziomie krajowym, ustalając prawa do ochrony danych dopuszczonej zgodnie z procedurą scentralizowaną monoterapii zawierającej jedną z substancji czynnych produktu skojarzonego.

                  3.

                  W zarzucie trzecim odwołania EMA podnosi, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 6 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2001/83/WE (1), uznając, że przeprowadzenie oceny do celów ogólnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wymaga zweryfikowania przez Komisje skutku terapeutycznego jednej z substancji czynnych produktu skojarzonego dopuszczonego na poziomie krajowym.

                  4.

                  W zarzucie czwartym odwołania EMA podnosi, że Sąd przekroczył zakres swoich uprawnień w zakresie kontroli sądowej, przystępując do dokonania ponownej oceny niektórych dowodów naukowych i zarzucając Komisji niezbadanie rzekomych wątpliwości towarzyszących jakoby tym dowodom naukowym.

         (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67).


title: Sprawa C-456/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats ’s-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 23 lipca 2021 r. – E, F / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats ’s-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 23 lipca 2021 r. – E, F / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-456/21)
      (2021/C 391/21)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag, zittingsplaats ’s Hertogenbosch

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszące odwołanie: E, F

         Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 10 ust. 1 lit. d) dyrektywy w sprawie kwalifikowania (1) należy interpretować w ten sposób, że zachodnie normy, wartości i zachowania przejęte przez obywateli państw trzecich, w sytuacji gdy obywatele ci przebywali w państwie członkowskim przez znaczną część tej fazy życia, podczas której kształtowała się ich tożsamość, oraz uczestniczyli w pełni w życiu społecznym, powinny być uznawane za nieusuwalną wspólną przeszłość lub też rys na tyle istotny z punktu widzenia tożsamości, że nie należy nikogo zmuszać do wyrzeczenia się go?

                  2)

                  W przypadku gdy na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, czy obywatele państw trzecich, którzy – niezależnie od motywów – przejęli tego rodzaju zachodnie normy i wartości na skutek faktycznego pobytu w państwie członkowskim w trakcie fazy życia, podczas której kształtowała się ich tożsamość, powinni być uznawani za „członków szczególnej grupy społecznej” w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. d) dyrektywy w sprawie kwalifikowania? Czy kwestię tego, czy w danej sytuacji jest mowa o „szczególnej grupie społecznej, która posiada odrębną tożsamość w danym państwie”, należy przy tym oceniać z perspektywy państwa członkowskiego, czy też przepis ten rozpatrywany w związku z art. 10 ust. 2 dyrektywy w sprawie kwalifikowania należy interpretować w ten sposób, że kwestią decydującą jest to, czy cudzoziemiec uprawdopodobni, że w państwie pochodzenia zostanie uznany za członka szczególnej grupy społecznej, a przynajmniej taka przynależność zostanie mu przypisana? Czy wymóg, zgodnie z którym westernizacja stanowi podstawę otrzymania statusu uchodźcy tylko wtedy, gdy wynika ona z motywów religijnych lub politycznych, jest zgodny z art. 10 dyrektywy w sprawie kwalifikowania rozpatrywanym w związku z zasadą non-refoulement oraz prawem do azylu?

                  3)

                  Czy praktyka krajowa, zgodnie z którą organ decyzyjny, dokonując oceny wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, dokonuje wyważenia dobra dziecka bez wcześniejszego ustalenia (bądź zlecenia takiego ustalenia) (w każdym postępowaniu), na czym konkretnie to dobro polega, jest zgodne z prawem Unii, a w szczególności z art. 24 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej: „kartą praw podstawowych”) w związku z art. 51 ust. 1 tej karty? Czy odpowiedź na powyższe pytanie będzie inna, jeżeli państwo członkowskie będzie musiało rozpatrzeć wniosek o pozwolenie na pobyt na zasadach ogólnych, a dobro dziecka będzie musiało zostać uwzględnione w ramach decyzji w przedmiocie takiego wniosku?

                  4)

                  W jaki sposób i na którym etapie rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej należy w świetle art. 24 ust. 2 karty praw podstawowych uwzględnić i dokonać wyważenia dobra dziecka, w szczególności krzywdy, jakiej doznał małoletni na skutek długotrwałego faktycznego pobytu w państwie członkowskim? Czy ma przy tym znaczenie to, czy ten faktyczny pobyt był legalny? Czy w ramach dokonywanego w trakcie rozpatrywania wniosku, o którym mowa powyżej, wyważenia dobra dziecka znaczenie ma to, czy państwo członkowskie wydało decyzję w przedmiocie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w terminie przewidzianym na wydanie takiej decyzji zgodnie z prawem Unii, czy zastosowano się do wcześniej nałożonego zobowiązania do powrotu i czy państwo członkowskie po wydaniu wcześniej decyzji nakazującej powrót nie wykonało jednak tej decyzji, na skutek czego faktyczny pobyt małoletniego w tym państwie członkowskim mógł trwać nadal?

                  5)

                  Czy praktyka krajowa, zgodnie z którą dokonuje się rozróżnienia pomiędzy pierwszym oraz kolejnym wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej, w tym sensie, że w przypadku kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej nie bada się, czy zachodzą ogólne podstawy umożliwiające uzyskanie prawa pobytu, jest w świetle art. 7 karty praw podstawowych w związku z art. 24 ust. 2 karty zgodna z prawem Unii?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).


title: Sprawa C-479/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 3 sierpnia 2021 r. – postępowania karne przeciwko SN i SD. Pozostałe strony: Governor of Cloverhill Prison, Irlandia, Attorney General, Governor of Mountjoy prison

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 3 sierpnia 2021 r. – postępowania karne przeciwko SN i SD. Pozostałe strony: Governor of Cloverhill Prison, Irlandia, Attorney General, Governor of Mountjoy prison
      (Sprawa C-479/21)
      (2021/C 391/22)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court

         Postępowania karne przeciwko

      SN i SD

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy postanowienia umowy o wystąpieniu, które przewidują dalsze utrzymanie systemu ENA (1) w odniesieniu Zjednoczonego Królestwa w przewidzianym w tej umowie okresie przejściowym, można uznać za wiążące dla Irlandii, biorąc pod uwagę, że należą one w istotnym zakresie do PWBS (2)?

                  2)

                  Czy postanowienia umowy o handlu i współpracy, które przewidują utrzymanie systemu ENA w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa po upływie odpowiedniego okresu przejściowego, można uznać za wiążące dla Irlandii, biorąc pod uwagę, że należą one w istotnym zakresie do PWBS?

         (1)  Europejskiego nakazu aresztowania.

         (2)  Przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.


title: Sprawa C-480/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 3 sierpnia 2021 r. – W O, J L / Minister for Justice and Equality

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 3 sierpnia 2021 r. – W O, J L / Minister for Justice and Equality
      (Sprawa C-480/21)
      (2021/C 391/23)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: W O, J L

         Strona pozwana: Minister for Justice and Equality

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy należy stosować kryterium określone w wyroku LM [wyroku z dnia 25 lipca 2018 r., Minister for Justice and Equality (Nieprawidłowości w systemie sądownictwa), C-216/18 PPU, ECLI:EU:C:2018:586] i potwierdzone w wyroku L i P [wyroku z dnia 17 grudnia 2020 r., Openbaar Ministerie (Niezależność wydającego nakaz organu sądowego), C-354/20 PPU i C-412/20 PPU, EU:C:2020:1033], jeżeli istnieje rzeczywiste ryzyko, że wnoszący odwołanie będą sądzeni przed sądami, które nie są ustanowione ustawą?

                  2)

                  Czy należy stosować kryterium określone w wyroku LM i potwierdzone w wyroku L i P w sytuacji, gdy osoba zamierzająca zakwestionować wniosek złożony w kontekście ENA nie może spełnić tego kryterium z tej przyczyny, że w danym momencie nie jest możliwe ustalenie składu sądów, przed którymi będzie sądzona, ze względu na sposób losowego przydzielania spraw?

                  3)

                  Czy brak skutecznego środka odwoławczego umożliwiającego zakwestionowanie ważności powołania sędziów w Polsce, w okolicznościach, w których jest oczywiste, że wnoszący odwołanie nie mogą w tym momencie ustalić, że sądy, przed którymi będą sądzeni, będą składały się z sędziów, którzy nie zostali ważnie powołani, stanowi naruszenie istoty prawa do rzetelnego procesu sądowego wymagające od wykonującego nakaz państwa odmowy przekazania wnoszących odwołanie?


title: Sprawa C-500/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 9 czerwca 2021 r. w sprawie T-235/19, Health Information Management (HIM) / Komisja, wniesione w dniu 13 sierpnia 2021 r. przez Health Information Management (HIM)

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 9 czerwca 2021 r. w sprawie T-235/19, Health Information Management (HIM) / Komisja, wniesione w dniu 13 sierpnia 2021 r. przez Health Information Management (HIM)
      (Sprawa C-500/21 P)
      (2021/C 391/24)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Health Information Management (HIM) (przedstawiciel: adwokat P. Zeegers)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i w konsekwencji zasadności niniejszego odwołania;

                  —

                  uchylenie pkt 93–97 i 117–185 wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 czerwca 2021 r. wydanego w sprawie T-235/19, Health Information Management / Komisja;

                  —

                  uchylenie pkt 1, 2, 3 i 5 sentencji zaskarżonego wyroku;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi, aby mógł rozpoznać żądanie wniesione przez wnoszącego odwołanie w jego skardze złożonej w dniu 4 kwietnia 2019 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów, w tym kosztami i honorariami jej doradcy, których wysokość została wstępnie ustalona na 15 000 EUR bez VAT.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania Health Information Management podnosi trzy zarzuty: (i) naruszenie prawa do obrony i prawa do dobrej administracji zapisanych w art. 41 karty praw podstawowych; (ii) naruszenie obowiązku uzasadnienia na podstawie art. 296 akapit drugi TFUE; i (iii) naruszenie i błędne zastosowanie art. 272 TFUE i w konsekwencji naruszenie zasad bezstronności i proporcjonalności.


title: Sprawa T-130/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 lipca 2021 r. – CCPL i in. / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej – Decyzja nakładająca grzywny – Gwarancja finansowa – Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. – Zdolność płatnicza – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak fumus boni iuris]

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/18

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 lipca 2021 r. – CCPL i in. / Komisja
      (Sprawa T-130/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej - Decyzja nakładająca grzywny - Gwarancja finansowa - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Zdolność płatnicza - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak fumus boni iuris)
      (2021/C 391/25)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: CCPL – Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC (Reggio Emilia, Włochy), Coopbox Group SpA (Bibbiano, Włochy), Coopbox Eastern s.r.o. (Nowe Miasto nad Wagiem, Słowacja) (przedstawiciele: E. Cucchiara i E. Rocchi, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i T. Baumé, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparty na art. 278 i 279 TFUE wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2020) 8940 final z dnia 17 grudnia 2020 r., zastępującej grzywny nałożone decyzją Komisji C(2015) 4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG w odniesieniu do CCPL – Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC, Coopbox Group SpA i Coopbox Eastern s.r.o. (sprawa AT.39563 – Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej) w zakresie, w jakim nakłada na skarżące obowiązek dostarczenia gwarancji finansowej lub tymczasowej zapłaty nałożonych grzywien.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-189/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 lipca 2021 r. – Aloe Vera of Europe / Komisja [Środki tymczasowe – Rozporządzenie (WE) nr 1925/2006 – Substancje, których stosowanie podlega zakazowi, ograniczeniu lub kontroli przez Wspólnotę – Rozporządzenie (UE) 2021/468 – Zakaz preparatów z liści gatunków Aloe zawierającego pochodne hydroksyantracenu – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/18

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 lipca 2021 r. – Aloe Vera of Europe / Komisja
      (Sprawa T-189/21 R)
      (Środki tymczasowe - Rozporządzenie (WE) nr 1925/2006 - Substancje, których stosowanie podlega zakazowi, ograniczeniu lub kontroli przez Wspólnotę - Rozporządzenie (UE) 2021/468 - Zakaz preparatów z liści gatunków Aloe zawierającego pochodne hydroksyantracenu - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 391/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aloe Vera of Europe BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: B. Van Vooren, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Farrell i B. Rous Demiri, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania rozporządzenia Komisji (UE) 2021/468 z dnia 18 marca 2021 r. zmieniającego załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do gatunków roślin zawierających pochodne hydroksyantracenu (Dz.U. 2021, L 96, s. 6) na okres 9 miesięcy od daty wydania niniejszego postanowienia.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-285/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 27 lipca 2021 r. – Alliance française de Bruxelles / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Zamówienia publiczne na usługi – Usługi szkolenia językowego – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru]

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/19

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 27 lipca 2021 r. – Alliance française de Bruxelles / Komisja
      (Sprawa T-285/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Zamówienia publiczne na usługi - Usługi szkolenia językowego - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 391/27)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Alliance française de Bruxelles Europe (Bruksela, Belgia) i pozostałych 7 skarżących wymienionych w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat E. van Nuffel d’Heynsbroeck)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Araujo Arce i M. Ilkova, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 19 kwietnia 2021 t. o udzieleniu części nr 4 (nauka języka francuskiego) zamówienia dotyczącego umów ramowych na szkolenia językowe dla instytucji, organów i agencji Unii Europejskiej (HR/2020/OP/0014) na pierwszym miejscu konsorcjum CLL Centre de Langues – Allingua, a dopiero na drugim miejscu – konsorcjum Alliance Europe Multilingue, złożonemu ze skarżących, oraz o zastosowanie dowolnych innych środków tymczasowych, jakie Sąd uzna za stosowne.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-457/21: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2021 r. – Coulter Ventures / EUIPO – iWeb (R)

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/20

      Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2021 r. – Coulter Ventures / EUIPO – iWeb (R)
      (Sprawa T-457/21)
      (2021/C 391/29)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Coulter Ventures LLC (Columbus, Ohio, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat R. Dissmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: iWeb GmbH (Berlin, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego R – zgłoszenie nr 13 750 849

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 czerwca 2021 r. w sprawie R 2789/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed EUIPO.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-475/21: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2021 r. – Francja / Komisja

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/21

      Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2021 r. – Francja / Komisja
      (Sprawa T-475/21)
      (2021/C 391/30)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Francuska, (przedstawiciele: F. Alabrune, T. Stéhelin, A-L. Desjonquères, G. Bain, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności w części decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/988 z dnia 16 czerwca 2021 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim stosuje korektę w kwocie 45 869 990,19 EUR w odniesieniu do „dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją” w oparciu o podstawy brzmiące „Środek 24 – Rok składania wniosków 2017 (rok budżetowy 2018)” oraz „Środek 24 – Rok składania wniosków 2017 (rok budżetowy 2019)” dla lat 2018 i 201;

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca względem zaskarżonej decyzji podnosi jedyny zarzut.
      Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła prawo, dokonując błędnej wykładni art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 (1), uznając, że rośliny strączkowe uprawiane w mieszance z trawami nie mogą kwalifikować się do fakultatywnego systemu wsparcia związanego z wielkością produkcji.
      Po pierwsze, art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 umożliwia państwom członkowskim ustanowienie systemu wsparcia związanego z wielkością produkcji w odniesieniu do wszystkich wspólnych i utrwalonych praktyk w danym państwie członkowskim w sektorze roślin wysokobiałkowych, który jest ukierunkowany na rośliny strączkowe uprawiane ze względu na wysoką zawartość białka.
      Po drugie, art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 należy interpretować w ten sposób, że sektor roślin wysokobiałkowych obejmuje praktykę, powszechną w szczególności we Francji, polegającą na uprawie mieszanek składających się w przeważającej mierze z pastewnych roślin strączkowych z trawami.
      W związku z tym, uznając przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, że uprawa mieszanek z przewagą pastewnych roślin strączkowych z trawami nie może kwalifikować się do fakultatywnego wsparcia związanego z wielkością produkcji przewidzianego w art. 52 rozporządzenia nr 1307/2013, Komisja naruszyła prawo.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. 2013 L 347, s. 608).


title: Sprawa T-476/21: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2021 r. – TransnetBW / ACER

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/22

      Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2021 r. – TransnetBW / ACER
      (Sprawa T-476/21)
      (2021/C 391/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: TransnetBW GmbH (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Burmeister i P. Kistner)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej ACER z dnia 28 maja 2021 r., sprawa nr A-001–2021 (cons.), dotyczącej odwołania od decyzji ACER nr 30/2020 w sprawie metody podziału kosztów redysponowania i zakupów przeciwnych (zwanej) dla rdzenia regionu wyznaczania zdolności przesyłowych (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”);

                  —

                  obciążenie ACER kosztami postępowania poniesionymi przez TransnetBW GmbH.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem zakresu metody podziału kosztów redysponowania i zakupów przeciwnych potwierdzonej w zaskarżonej decyzji. Metoda podziału kosztów redysponowania i zakupów przeciwnych potwierdzona w zaskarżonej decyzji w sposób niezgodny z prawem rozszerza zakres stosowania zasady „zanieczyszczający płaci” na podział kosztów działań zaradczych prowadzonych w zasadzie na wszystkich elementach sieci przesyłowej w rdzeniu regionu wyznaczania zdolności przesyłowych, mimo że zgodnie z prawem zasada ta ma stanowić zwolnienie ze spoczywającego na właścicielach sieci ogólnego obowiązku utrzymywania i rozbudowy sieci stosownie do potrzeb rynku (zasada „właściciel płaci”).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem określenia wspólnego progu przepływu kołowego na poziomie 10 % w ramach metody podziału kosztów redysponowania i zakupów przeciwnych potwierdzonej w zaskarżonej decyzji. ACER nie miała kompetencji do określenia wspólnego progu przepływu kołowego, a tym samym Komisja Odwoławcza ACER nie miała kompetencji do potwierdzenia wspólnego progu przepływu kołowego. Wspólny próg przepływu kołowego ustalono na zbyt niskim poziomie wynoszącym 10 % i oparto na niewystarczających i kwestionowanych danych.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem penalizacji przepływów kołowych powyżej progu. Penalizacja przepływów kołowych powyżej progu w porównaniu z przepływami wewnętrznymi nie ma podstawy prawnej, narusza zasadę „zanieczyszczający płaci”, zasadę niedyskryminacji i zasadę proporcjonalności oraz ustanawia niewłaściwe zachęty.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja Odwoławcza ACER niezgodnie z prawem przeprowadziła jedynie ograniczoną kontrolę złożonych ocen o charakterze technicznym i ekonomicznym, jakich ACER miała dokonać w toku procedury zatwierdzania metody podziału kosztów redysponowania i zakupów przeciwnych, co narusza obowiązkową dogłębność kontroli dokonywanej przez Komisję Odwoławczą ACER, określoną przez Sąd w wyroku w sprawie Aquind (wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2020 r., sprawa nr T-735/18).


title: Sprawa T-480/21: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – British Airways / Komisja

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/23

      Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – British Airways / Komisja
      (Sprawa T-480/21)
      (2021/C 391/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: British Airways plc (Harmondsworth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci A. Lyle-Smythe i R. O’Donoghue)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasądzenie od Komisji natychmiastowej zapłaty kwoty odsetek za zwłokę, odpowiadającej odsetkom za zwłokę od sumy 104 040 000 EUR według stopy refinansowania EBC powiększonej o 3,5 % za okres od dnia 14 lutego 2011 r. do dnia 8 lutego 2016 r. (po odliczeniu kwoty już zapłaconej tytułem „gwarantowanego zwrotu”) lub ewentualnie według stopy, którą Sąd uzna za odpowiednią;

                  —

                  zasądzenie od Komisji zapłaty odsetek składanych (lub ewentualnie odsetek za zwłokę) od kwoty odsetek za zwłokę (lub innej kwoty, której zapłatę Sąd zasądzi od Komisji zgodnie z powyższym żądaniem) według stopy refinansowania EBC powiększonej o 3,5 % lub według innej stopy, którą Sąd uzna za odpowiednią;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej zapłaty wspomnianych wyżej kwot w jej pismach z dnia 30 kwietnia 2021 r. i z dnia 2 lipca 2021 r. oraz uznanie jej za nieważną i niebyłą;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania i innymi wydatkami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na tym, że British Airways jest uprawniona do żądania zapłaty kwoty odsetek za zwłokę w drodze skargi na podstawie art. 266 akapit pierwszy TFUE, ponieważ Komisja była zobowiązana do zapłaty tej kwoty w celu wykonania wyroku Sądu w sprawie T-48/11.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na tym, że British Airways jest ewentualnie uprawniona do żądania zapłaty kwoty odsetek za zwłokę w drodze skargi o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej na podstawie art. 266 akapit drugi, art. 268 i art. 340 TFUE.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na tym, że w każdym wypadku British Airways ma zgodnie z art. 266 akapit pierwszy TFUE lub ewentualnie zgodnie z art. 266 akapit drugi, art. 268 i art. 340 TFUE prawo do zapłaty odsetek składanych od sumy, która powinna była zostać jej zapłacona w dniu 8 lutego 2016 r.

                  4.

                  Zarzut czwarty oparty na tym, że odmowa zapłaty przez Komisję kwoty odsetek za zwłokę i odsetek składanych, zawarta w jej pismach z dnia 30 kwietnia 2021 r. (1).. i z dnia 2 lipca 2021 r. (2), opiera się na naruszeniu traktatów (to jest art. 266 TFUE) lub ogólnej zasady prawa Unii, zgodnie z którą instytucje Unii są zobowiązane dokonać zwrotu w następstwie wyroku stwierdzającego nieważność danego środka. Strona skarżąca utrzymuje zatem, że należy stwierdzić nieważność tej decyzji zgodnie z art. 263 TFUE.

         (1)  Pismo Komisji do skarżącej z dnia 30 kwietnia 2021 r.

         (2)  Pismo Komisji do skarżącej z dnia 2 lipca 2021 r., ARES(2021)4317994.


title: Sprawa T-487/21: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2021 r. – Neoperl / EUIPO (Przedstawienie cylindrycznej wbudowanej części sanitarnej)

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/24

      Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2021 r. – Neoperl / EUIPO (Przedstawienie cylindrycznej wbudowanej części sanitarnej)
      (Sprawa T-487/21)
      (2021/C 391/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Neoperl AG (Reinach, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci H. Börjes Pestalozza i U. Kaufmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Pozycyjny unijny znak towarowy (Przedstawienie cylindrycznej wbudowanej części sanitarnej) – zgłoszenie nr 15 786 544

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie R 2327/2019-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-494/21: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2021 r. – Ryanair i Malta Air / Komisja

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/25

      Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2021 r. – Ryanair i Malta Air / Komisja
      (Sprawa T-494/21)
      (2021/C 391/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) i Malta Air ltd. (Pietà, Malta) (przedstawiciele: adwokaci F-C. Laprévote, E. Vahida, V. Blanc, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 kwietnia 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.59913 (2021/N) – France – COVID-19 – Recapitalisation of Air France and the Air France – KLM Holding (1); i

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: pozwana błędnie wyłączyła KLM z zakresu zaskarżonej decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi: pozwana błędnie zastosowała Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19.

                  3.

                  Zarzut trzeci: pozwana błędnie zastosowała art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE.

                  4.

                  Zarzut czwarty: zaskarżona decyzja narusza konkretne postanowienia TFUE oraz ogólne zasady prawa Unii, które leżą u podstaw liberalizacji unijnego transportu powietrznego od końca lat 80 (czyli niedyskryminacji, swobody świadczenia usług (2) i swobody przedsiębiorczości).

                  5.

                  Zarzut piąty: pozwana pomimo istnienia poważnych trudności nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego i naruszyła prawa proceduralne strony skarżącej.

                  6.

                  Zarzut szósty: pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia.

                  7.

                  Zarzut siódmy: zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów art. 342 TFUE i rozporządzenia 1/58 (3) dotyczących języka aktów urzędowych instytucji Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. 2021, C 240, s. 13.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (Wersja przekształcona) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2008, L 293, s. 3).

         (3)  Rada EWG: Rozporządzenie nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 1958, 17, s. 385).


title: Sprawa T-498/21: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2021 r. – Lotion / EUIPO (BLACK IRISH)

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/26

      Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2021 r. – Lotion / EUIPO (BLACK IRISH)
      (Sprawa T-498/21)
      (2021/C 391/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lotion LLC (Woodland Hills, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Deutsch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy BLACK IRISH – zgłoszenie nr 18 189 156

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 czerwca 2021 r. w sprawie R 199/2021-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie spornego zgłoszenia dla spornych towarów oraz towarów objętych wnioskiem

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasad ogólnych prawa Unii, w szczególności zasady równości traktowania oraz zasady dobrej administracji.


title: Sprawa T-499/21: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2021 r. – Ryanair / Komisja

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/27

      Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2021 r. – Ryanair / Komisja
      (Sprawa T-499/21)
      (2021/C 391/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F-C. Laprévote, V. Blanc, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 kwietnia 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.62304 (2021/N) – Portugal – COVID-19: Damage compensation to TAP Portugal (1); i

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: pozwana błędnie zastosowała art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i popełniła oczywisty błąd w ocenie proporcjonalności pomocy względem szkody wyrządzonej przez kryzys COVID-19.

                  2.

                  Zarzut drugi: pozwana naruszyła konkretne postanowienia TFUE oraz ogólne zasady prawa Unii, które leżą u podstaw liberalizacji unijnego transportu powietrznego od końca lat 80 (czyli niedyskryminacji, swobody świadczenia usług (2) i swobody przedsiębiorczości).

                  3.

                  Zarzut trzeci: pomimo istnienia poważnych trudności pozwana nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego i naruszyła prawa proceduralne strony skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty: pozwana uchybiła spoczywającemu na niej obowiązkowi uzasadnienia.

         (1)  Dz.U. 2021, C 240, s. 33.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (Wersja przekształcona) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2008, L 293, s. 3).


title: Sprawa T-500/21: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2021 r. – Philip Morris Products / EUIPO (TOGETHER. FORWARD.)

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/28

      Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2021 r. – Philip Morris Products / EUIPO (TOGETHER. FORWARD.)
      (Sprawa T-500/21)
      (2021/C 391/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Philip Morris Products SA (Neuchâtel, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat L. Alonso Domingo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy TOGETHER. FORWARD. – zgłoszenie nr 18 288 035

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 czerwca 2021 r. w sprawie R 417/2021-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie EUIPO pokrycia własnych kosztów oraz kosztów skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, a w konsekwencji art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia poprzez błędną ocenę sposobu postrzegania właściwego dla zainteresowanych konsumentów;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w odniesieniu do spornego znaku towarowego.


title: Sprawa T-501/21: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2021 r. – Philip Morris Products / EUIPO (Przedstawienie połączenia czarno-białych linii tworzących kąt sześciościanu)

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/28

      Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2021 r. – Philip Morris Products / EUIPO (Przedstawienie połączenia czarno-białych linii tworzących kąt sześciościanu)
      (Sprawa T-501/21)
      (2021/C 391/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Philip Morris Products SA (Neuchâtel, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat L. Alonso Domingo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie połączenia czarno-białych linii tworzących kąt sześciościanu) – zgłoszenie nr 18 252 130

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie R 79/2021-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie EUIPO pokrycia własnych kosztów oraz kosztów skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, a w konsekwencji art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia poprzez błędną ocenę sposobu postrzegania właściwego dla zainteresowanych konsumentów;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w odniesieniu do spornego znaku towarowego.


title: Sprawa T-502/21: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2021 r. – Philip Morris Products / EUIPO (Przedstawienie połączenia czarno-białych linii tworzących kwadrat)

text:
               27.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 391/29

      Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2021 r. – Philip Morris Products / EUIPO (Przedstawienie połączenia czarno-białych linii tworzących kwadrat)
      (Sprawa T-502/21)
      (2021/C 391/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Philip Morris Products SA (Neuchâtel, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat L. Alonso Domingo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie połączenia czarno-białych linii tworzących kwadrat) – zgłoszenie nr 18 252 146

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 maja 2021 r. w sprawie R 78/2021-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie EUIPO pokrycia własnych kosztów oraz kosztów skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, a w konsekwencji art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia poprzez błędną ocenę sposobu postrzegania właściwego dla zainteresowanych konsumentów;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w odniesieniu do spornego znaku towarowego.


title: Sprawa C-760/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Lasithiou – Grecja) – M.V. i in. / Organismos Topikis Aftodioikisis (O.T.A.) „Dimos Agiou Nikolaou” [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 1999/70/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 5 – Środki mające na celu zapobieganie nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony – Umowy o pracę na czas określony zawierane w sektorze publicznym – Kolejne umowy lub przedłużona pierwsza umowa – Równoważne rozwiązanie prawne – Bezwzględny konstytucyjny zakaz przekształcania umów o pracę na czas określony w umowy na czas nieokreślony – Obowiązek wykładni zgodnej]

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/2

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Lasithiou – Grecja) – M.V. i in. / Organismos Topikis Aftodioikisis (O.T.A.) „Dimos Agiou Nikolaou”
      (Sprawa C-760/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 5 - Środki mające na celu zapobieganie nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony - Umowy o pracę na czas określony zawierane w sektorze publicznym - Kolejne umowy lub przedłużona pierwsza umowa - Równoważne rozwiązanie prawne - Bezwzględny konstytucyjny zakaz przekształcania umów o pracę na czas określony w umowy na czas nieokreślony - Obowiązek wykładni zgodnej)
      (2021/C 128/02)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Monomeles Protodikeio Lasithiou

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M.V. i in.

         Strona pozwana: Organismos Topikis Aftodioikisis (O.T.A.) „Dimos Agiou Nikolaou”

         Sentencja

                  1)

                  Klauzulę 1 i klauzulę 5 pkt 2 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC, należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nich wyrażenie „kolejnych umów o pracę zawieranych na czas określony” obejmuje również przedłużanie z mocy prawa umów o pracę na czas określony pracowników sektora oczyszczania jednostek samorządu terytorialnego, które nastąpiło zgodnie z wyraźnymi przepisami krajowymi i niezależnie od tego, że forma pisemna, co do zasady przewidziana w celu zawarcia kolejnych umów, nie została zachowana.

                  2)

                  Klauzulę 5 pkt 1 porozumienia ramowego należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy doszło do nadużyć wynikających z wykorzystywania kolejnych umów o pracę na czas określony w rozumieniu tego przepisu, obowiązek dokonania przez sąd odsyłający, tak dalece, jak jest to możliwe, wykładni i stosowania wszystkich istotnych przepisów prawa krajowego, włącznie ze stosownym ukaraniem tych nadużyć i usunięciem skutków naruszenia prawa Unii, obejmuje ocenę kwestii, czy przepisy nadal obowiązującego wcześniejszego krajowego uregulowania pozwalające na przekształcanie kolejnych umów o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony mogą w danym wypadku mieć zastosowane do celów tej wykładni zgodnej, nawet jeśli krajowe przepisy konstytucyjne zakazują w sposób bezwzględny takiego przekształcania w sektorze publicznym.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.03.2019.


title: Sprawa C-56/19 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 lutego 2021 r. – RFA International LP / Komisja Europejska [Odwołanie – Dumping – Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Rosji – Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 – Artykuł 11 ust. 9 i 10 – Oddalenie wniosków o zwrot uiszczonych ceł antydumpingowych – Konstruowana cena eksportowa – Ocena odzwierciedlenia ceł antydumpingowych w cenach odsprzedaży i dalszych cenach sprzedaży w Unii Europejskiej – Obowiązek stosowania tej samej metody co w dochodzeniu, które doprowadziło do nałożenia cła antydumpingowego – Zmiana okoliczności – Odliczenie uiszczonych ceł antydumpingowych – Istotne dowody]

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/3

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 lutego 2021 r. – RFA International LP / Komisja Europejska
      (Sprawa C-56/19 P) (1)

      (Odwołanie - Dumping - Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Rosji - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 11 ust. 9 i 10 - Oddalenie wniosków o zwrot uiszczonych ceł antydumpingowych - Konstruowana cena eksportowa - Ocena odzwierciedlenia ceł antydumpingowych w cenach odsprzedaży i dalszych cenach sprzedaży w Unii Europejskiej - Obowiązek stosowania tej samej metody co w dochodzeniu, które doprowadziło do nałożenia cła antydumpingowego - Zmiana okoliczności - Odliczenie uiszczonych ceł antydumpingowych - Istotne dowody)
      (2021/C 128/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: RFA International LP (przedstawiciele: B. Evtimov, advokat, M. Krestiyanova, E. Borovikov, avocats, N. Tuominen, avocată i D. O’Keeffe, solicitor)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J.-F. Brakeland, A. Demeneix i P. Němečková, a następnie J.-F. Brakeland i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  RFA International LP zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawy połączone C-407/19 i C-471/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 lutego 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Raad van State, Grondwettelijk Hof – Belgia) – Katoen Natie Bulk Terminals NV, General Services Antwerp NV (C-407/19), Middlegate Europe NV (C-471/19) / Belgische Staat (C-407/19), Ministerraad (C-471/19) [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 45 TFUE – Swobodny przepływ pracowników – Artykuł 49 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Artykuł 56 TFUE – Swoboda świadczenia usług – Wykonywanie działalności portowej – Pracownicy portowi – Dostęp do zawodu i zatrudnienie – Zasady uznawania pracowników portowych – Pracownicy portowi niewłączeni do kontyngentu pracowników przewidzianego przez przepisy krajowe – Ograniczenie do czasu trwania umowy o pracę – Mobilność pracowników portowych między strefami portowymi – Pracownicy wykonujący pracę logistyczną – Certyfikat bezpieczeństwa – Nadrzędne względy interesu ogólnego – Bezpieczeństwo w strefach portowych – Ochrona pracowników – Proporcjonalność]

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 lutego 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Raad van State, Grondwettelijk Hof – Belgia) – Katoen Natie Bulk Terminals NV, General Services Antwerp NV (C-407/19), Middlegate Europe NV (C-471/19) / Belgische Staat (C-407/19), Ministerraad (C-471/19)
      (Sprawy połączone C-407/19 i C-471/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 45 TFUE - Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Wykonywanie działalności portowej - Pracownicy portowi - Dostęp do zawodu i zatrudnienie - Zasady uznawania pracowników portowych - Pracownicy portowi niewłączeni do kontyngentu pracowników przewidzianego przez przepisy krajowe - Ograniczenie do czasu trwania umowy o pracę - Mobilność pracowników portowych między strefami portowymi - Pracownicy wykonujący pracę logistyczną - Certyfikat bezpieczeństwa - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Bezpieczeństwo w strefach portowych - Ochrona pracowników - Proporcjonalność)
      (2021/C 128/04)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sądy odsyłające

      Raad van State, Grondwettelijk Hof

         Strony w postępowaniach głównych

         Strony skarżące: Katoen Natie Bulk Terminals NV, General Services Antwerp NV (C-407/19), Middlegate Europe NV (C-471/19)

         Strony przeciwne: Belgische Staat (C-407/19), Ministerraad (C-471/19)

         przy udziale: Katoen Natie Bulk Terminals NV, General Services Antwerp NV, Koninklijk Verbond der Beheerders van Goederenstromen (KVBG) CVBA, MVH Logistics en Stuwadoring BV

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które zobowiązuje osoby lub przedsiębiorstwa zamierzające wykonywać w strefach portowych działalność portową, w tym działalność inną niż załadunek i rozładunek statków w ścisłym znaczeniu, do korzystania wyłącznie z pracowników portowych, którzy zostali uznani za takich zgodnie z warunkami i zasadami ustanowionymi na podstawie owego uregulowania, o ile owe warunki i zasady z jednej strony opierają się na kryteriach, które są obiektywne, niedyskryminacyjne, uprzednio znane i które umożliwiają pracownikom portowym z innych państw członkowskich wykazanie, że w swoim państwie pochodzenia spełniają oni wymogi równoważne z wymogami stosowanymi wobec krajowych pracowników portowych, a z drugiej strony nie prowadzą do utworzenia ograniczonego kontyngentu pracowników mogących podlegać takiemu uznaniu.

                  2)

                  Artykuły 45, 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego:

                              —

                              uznawanie pracowników portowych należy do komitetu administracyjnego, złożonego parytetowo z członków wyznaczanych przez organizacje pracodawców i organizacje pracowników;

                              —

                              komitet ten, uwzględniając zapotrzebowanie na siłę roboczą, decyduje również o tym, czy uznani pracownicy powinni zostać włączeni do kontyngentu pracowników portowych, przy czym okres uznania pracowników portowych niewłączonych do owego kontyngentu jest ograniczony do czasu trwania ich umowy o pracę, w związku z czym za każdym razem, gdy zawierają oni nową umowę o pracę, konieczne jest wszczęcie ponownego postępowania w przedmiocie uznania;

                              —

                              nie przewiduje się maksymalnego terminu, w którym komitet ten powinien podjąć decyzję.

                  3)

                  Artykuły 45, 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym uznanie pracownika za pracownika portowego uzależnione jest od spełnienia wymienionych poniżej wymogów, chyba że pracownik ten może wykazać, że w innym państwie członkowskim spełnia wymogi równoważne:

                              —

                              pracownik musi zostać uznany za zdolnego pod względem medycznym do wykonywania pracy portowej przez zewnętrzną instytucję ds. prewencji i ochrony w miejscu pracy, do której przynależy organizacja, do której obowiązkowo powinni przystąpić wszyscy pracodawcy działający w danej strefie portowej;

                              —

                              pracownik musi pomyślnie przejść testy psychotechniczne przeprowadzane przez organ wyznaczony do tego celu przez ową organizację pracodawców;

                              —

                              pracownik musi odbyć trzytygodniowe szkolenie przygotowawcze z zakresu bezpieczeństwa w miejscu pracy, którego celem jest także uzyskanie kwalifikacji zawodowych;

                              —

                              pracownik musi uzyskać pozytywny wynik na egzaminie końcowym,
                              o ile zadania powierzone organizacji pracodawców, a ewentualnie także związkom zawodowym uznanych pracowników portowych, w zakresie wyznaczania organów odpowiedzialnych za przeprowadzanie takich badań, testów lub egzaminów nie podważają przejrzystości, obiektywności i bezstronności owych badań, testów lub egzaminów.

                  4)

                  Artykuły 45, 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego pracownicy portowi uznani za takich zgodnie z systemem prawnym, który miał wobec nich zastosowanie przed wejściem w życie owego uregulowania, zachowują status uznanych pracowników portowych i zostają włączeni do przewidzianego przez wspomniane uregulowanie kontyngentu pracowników portowych.

                  5)

                  Artykuły 45, 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że przeniesienie pracownika portowego do kontyngentu pracowników właściwego dla strefy portowej innej niż ta, w której pracownik ten uzyskał uznanie, podlega warunkom i zasadom określonym w drodze układu zbiorowego pracy, o ile owe warunki i zasady są niezbędne i proporcjonalne w świetle celu polegającego na zapewnieniu bezpieczeństwa w każdej strefie portowej, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

                  6)

                  Artykuły 45, 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że pracownicy logistyczni muszą posiadać „certyfikat bezpieczeństwa” wydawany po okazaniu ich dowodu tożsamości i umowy o pracę oraz że zasady wydawania tego certyfikatu i procedurę, jaką należy przejść w celu jego uzyskania, określa układ zbiorowy pracy, o ile warunki wydania takiego certyfikatu są niezbędne i proporcjonalne w stosunku do celu polegającego na zagwarantowaniu bezpieczeństwa w strefach portowych, a procedura, jaką należy przejść w celu jego uzyskania, nie wiąże się z nieuzasadnionymi i nieproporcjonalnymi obciążeniami administracyjnymi.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.

         Dz.U. C 348 z 14.10.2019.


title: Sprawa C-77/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Irlandia) – postępowanie karne przeciwko K.M. [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka rybołówstwa – Rozporządzenie (WE) nr 1224/2009 – System kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa – Wykorzystanie na pokładzie statku rybackiego urządzenia umożliwiającego automatyczne sortowanie ryb ze względu na rozmiar – Artykuł 89 – Środki zapewniające przestrzeganie przepisów – Artykuł 90 – Sankcje karne – Zasada proporcjonalności]

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/5

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Irlandia) – postępowanie karne przeciwko K.M.
      (Sprawa C-77/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rybołówstwa - Rozporządzenie (WE) nr 1224/2009 - System kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa - Wykorzystanie na pokładzie statku rybackiego urządzenia umożliwiającego automatyczne sortowanie ryb ze względu na rozmiar - Artykuł 89 - Środki zapewniające przestrzeganie przepisów - Artykuł 90 - Sankcje karne - Zasada proporcjonalności)
      (2021/C 128/05)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal

         Strona w głównym postępowaniu karnym

      K.M.

         przy udziale: Director of Public Prosecutions

         Sentencja

      Artykuły 89 i 90 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylającego rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006, w świetle zasady proporcjonalności ustanowionej w art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy – z zastrzeżeniem ustaleń, których dokonanie jest zadaniem sądu odsyłającego – interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisowi prawa krajowego, który w ramach sankcji za naruszenie art. 32 rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 227/2013, przewiduje nie tylko nałożenie grzywny, ale również bezwzględny przepadek znalezionych na pokładzie danego statku połowów oraz zakazanych lub niespełniających przewidzianych prawem kryteriów narzędzi połowowych.

         (1)  Dz.U. C 137 z 27.4.2020.


title: Sprawa C-356/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 czerwca 2020 w sprawie T-83/19 AL / Komisja, wniesione w dniu 31 lipca 2020 r. przez AL

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/5

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 czerwca 2020 w sprawie T-83/19 AL / Komisja, wniesione w dniu 31 lipca 2020 r. przez AL
      (Sprawa C-356/20 P)
      (2021/C 128/06)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: AL (przedstawiciele: S. Rodrigues, A. Blot, avocats)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2020 r. Trybunał (szósta izba) odrzucił odwołanie jako oczywiście bezzasadne.


title: Sprawa C-561/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige ondernemingsrechtbank Brussel (Belgia) w dniu 26 października 2020 r. – Q, R, S / United Airlines, Inc.

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige ondernemingsrechtbank Brussel (Belgia) w dniu 26 października 2020 r. – Q, R, S / United Airlines, Inc.
      (Sprawa C-561/20)
      (2021/C 128/07)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Nederlandstalige ondernemingsrechtbank Brussel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Q, R, S

         Strona pozwana: United Airlines, Inc.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 ust. 1 lit. a) i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1), w rozumieniu nadanym im przez Trybunał, należy interpretować w ten sposób, że pasażerowi przysługuje prawo do odszkodowania pieniężnego od niewspólnotowego przewoźnika lotniczego, w sytuacji, gdy dotrze on do swojego miejsca docelowego z co najmniej trzygodzinnym opóźnieniem, które nastąpiło w trakcie ostatniego lotu, rozpoczynającego i kończącego się na terytorium państwa trzeciego, w trakcie którego nie miało miejsca międzylądowanie na terytorium państwa członkowskiego, a który odbył się w ramach ciągu lotów łączonych, rozpoczynającego się na lotnisku położonym na terytorium państwa członkowskiego, a które to loty były faktycznie obsługiwane przez niewspólnotowego przewoźnika lotniczego i wszystkie one były przedmiotem jednej rezerwacji dokonanej przez pasażera u wspólnotowego przewoźnika lotniczego, który jednak faktycznie nie obsługiwał tych lotów?

                  2)

                  Czy w przypadku udzielenia na pierwsze pytanie odpowiedzi twierdzącej, rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, w rozumieniu nadanym mu w pytaniu pierwszym, narusza prawo międzynarodowe, a w szczególności zasadę całkowitej i wyłącznej suwerenności każdego państwa na jego terytorium i w przestrzeni powietrznej nad nim w ten sposób, że interpretacja ta powoduje, iż prawo Unii ma zastosowanie do sytuacji, która ma miejsce na terytorium państwa trzeciego?

         (1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-579/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Den Haag, zittingsplaats Haarlem (Niderlandy) w dniu 2 listopada 2020 r. – F, A, G, H, I / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Den Haag, zittingsplaats Haarlem (Niderlandy) w dniu 2 listopada 2020 r. – F, A, G, H, I / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-579/20)
      (2021/C 128/08)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Den Haag, zittingsplaats Haarlem

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: F, A, G, H, I

         Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 15 zdanie wprowadzające i lit. c) dyrektywy w sprawie kwalifikowania (1) ma na celu zapewnienie ochrony wyłącznie w wyjątkowej sytuacji, w której masowa przemoc w ramach międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego osiągnęła poziom na tyle wysoki, że istnieją istotne podstawy, aby uznać, iż jeśli dana osoba wróci do omawianego państwa lub regionu, może narazić się na rzeczywiste ryzyko doznania krzywdy, o której mowa w przywołanej jednostce redakcyjnej tego przepisu ze względu na sam fakt przebywania na tym obszarze? Czy ta wyjątkowa sytuacja jest objęta zakresem znaczeniowym pojęcia „most extreme case of general violence” w rozumieniu wyroku w sprawie N.A. przeciwko Zjednoczonemu Królestwu (2)?
                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pierwszą część pytania pierwszego:

                  2)

                  Czy art. 15 zdanie wprowadzające i lit. c) dyrektywy w sprawie kwalifikowania należy interpretować w ten sposób, że również niższy poziom masowej przemocy, niż ten, o którym mowa w opisanej powyżej wyjątkowej sytuacji, w powiązaniu z indywidualnymi elementami właściwymi sytuacji osobistej wnioskodawcy, może oznaczać istnienie istotnych podstaw, aby uznać, że jeśli wnioskodawca wróci do omawianego państwa lub regionu, może narazić się na rzeczywiste ryzyko doznania krzywdy, o której mowa w przywołanej jednostce redakcyjnej tego przepisu?
                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:

                  3)

                  Czy w tym kontekście należy stosować ruchomą skalę wyróżniającą możliwe poziomy przemocy masowej i odpowiadające im poziomy okoliczności charakteryzujących indywidualną sytuację [wnioskodawcy]? Jakie elementy właściwe sytuacji osobistej i indywidualnej mogą być brane pod uwagę przy ocenie dokonywanej przez organ rozstrzygający i sąd krajowy?
                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                  4)

                  Czy wymogi art. 15 dyrektywy w sprawie kwalifikowania są spełnione, gdy wnioskodawcy, znajdującemu się w sytuacji przemocy masowej, której poziom jest niższy, niż ten o którym mowa w wyżej wymienionej sytuacji wyjątkowej, będącemu w stanie wykazać, że dana sytuacja dotyczy go konkretnie ze względu na (między innymi) występowanie okoliczności charakteryzujących jego sytuację osobistą, zostanie udzielona wyłącznie ochrona uzupełniająca na podstawie art. 15 zdanie wprowadzające lit. a) lub b) tej dyrektywy?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony, Dz.U. 2011, L 337, s. 9.

         (2)  ETPC, 17 lipca 2008 r., CE:ECHR:2008:07l7JUDO02590407.


title: Sprawa C-624/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam (Niderlandy) w dniu 24 listopada 2020 r. – E.K. / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam (Niderlandy) w dniu 24 listopada 2020 r. – E.K. / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-624/20)
      (2021/C 128/09)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: E.K..

         Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy określenie, czy prawo pobytu oparte na art. 20 TFUE ma jako takie charakter tymczasowy czy stały należy do kompetencji państw członkowskich, czy też powinno to zostać określone na poziomie prawa Unii?

                  2)

                  Jeżeli należy dokonać wykładni na poziomie prawa Unii, to czy na gruncie stosowania dyrektywy 2003/109 (1) istnieje [zatem] różnica pomiędzy poszczególnymi zależnymi prawami pobytu, które mogą przysługiwać obywatelom państw trzecich na mocy prawa Unii, takimi jak zależne prawo pobytu przyznawane członkowi rodziny obywatela Unii na mocy dyrektywy pobytowej i prawo pobytu oparte na art. 20 TFUE?

                  3)

                  Czy prawo pobytu oparte na art. 20 TFUE, które ze swej natury jest zależne od istnienia stosunku zależności pomiędzy obywatelem państwa trzeciego a obywatelem Unii, a zatem jest ograniczone w czasie, ma charakter tymczasowy?

                  4)

                  Jeżeli prawo pobytu oparte na art. 20 TFUE ma charakter tymczasowy, to czy art. 3 ust. 2 lit. e) dyrektywy [2003/109] należy [zatem] interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wyklucza możliwość uzyskania statusu rezydenta długoterminowego w rozumieniu tej dyrektywy jedynie w przypadku posiadania przez wnioskodawcę zezwolenia na pobyt opartego na prawie krajowym?

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, Dz.U. 2004, L 16, s. 44.


title: Sprawa C-626/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie T-677/19, Polfarmex / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej – Kaminski, wniesione w dniu 23 listopada 2020 r. przez Arkadiusza Kaminskiego

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/8

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie T-677/19, Polfarmex / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej – Kaminski, wniesione w dniu 23 listopada 2020 r. przez Arkadiusza Kaminskiego
      (Sprawa C-626/20 P)
      (2021/C 128/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Arkadiusz Kaminski (przedstawiciele: E. Pijewska, M. Mazurek, W. Trybowski, radcowie prawni)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej Polfarmex S.A
      Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2021 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył Arkadiusza Kaminskiego własnymi kosztami.


title: Sprawa C-665/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 7 grudnia 2020 r. – europejski nakaz aresztowania wydany wobec X / druga strona postępowania: Openbaar Ministerie

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 7 grudnia 2020 r. – europejski nakaz aresztowania wydany wobec X / druga strona postępowania: Openbaar Ministerie
      (Sprawa C-665/20)
      (2021/C 128/11)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Osoba, wobec której wydano europejski nakaz aresztowania: X

         Druga strona postępowania: Openbaar Ministerie

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 pkt 5 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1) rzeczywiście należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy państwo członkowskie zdecyduje się transponować ten przepis do swojego prawa krajowego, wykonujący nakaz organ sądowy powinien dysponować pewnym zakresem swobodnego uznania przy ocenie, czy należy odmówić wykonania ENA?

                  2)

                  Czy użyte w art. 4 pkt 5 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW pojęcie „tych samych czynów” należy interpretować w taki sam sposób, jak to samo pojęcie użyte w art. 3 pkt 2 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, a jeśli nie, to w jaki sposób należy interpretować to pojęcie użyte w pierwszym z wyżej wymienionych przepisów?

                  3)

                  Czy przewidziany w art. 4 pkt 5 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW warunek, zgodnie z którym „orzeczona kara […] została […] wykonana […], albo w myśl prawa kraju skazania nie może być dłużej wykonywana” należy interpretować w ten sposób, że jest on spełniony w sytuacji, gdy osoba, której dotyczy wniosek o przekazanie, została prawomocnie skazana za te same czyny na karę pozbawienia wolności, która została częściowo wykonana w kraju skazania, a w pozostałym zakresie została ona umorzona przez pozasądowy organ tego państwa w ramach ogólnego środka łagodzenia sankcji, który znalazł zastosowanie również wobec skazanych (którzy podobnie jak osoba, której dotyczy wniosek o przekazanie, dopuścili się poważnych czynów) i który nie znajduje oparcia w racjonalnych względach leżących u podstaw polityki karnej?

         (1)  Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, Dz.U. 2002, L 190, s. 1.


title: Sprawa C-674/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 10 grudnia 2020 r. – Airbnb Ireland UC / Région de Bruxelles-Capitale

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 10 grudnia 2020 r. – Airbnb Ireland UC / Région de Bruxelles-Capitale
      (Sprawa C-674/20)
      (2021/C 128/12)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour constitutionnelle

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Airbnb Ireland UC

         Strona przeciwna: Région de Bruxelles-Capitale

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1 ust. 5 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym) (1) należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, – który nakłada na usługodawców świadczących usługę pośrednictwa, która polega na umożliwieniu, za wynagrodzeniem, nawiązania za pośrednictwem platformy elektronicznej kontaktu pomiędzy potencjalnymi najemcami a oferującymi usługę krótkoterminowego zakwaterowania wynajmującymi (będącymi bądź niebędącymi przedsiębiorcami), obowiązek przekazania, na pisemne żądanie organu podatkowego, pod rygorem grzywny administracyjnej, „danych podmiotu prowadzącego oraz danych kontaktowych turystycznych obiektów noclegowych, jak również informacji o liczbie noclegów oraz liczbie obiektów noclegowych prowadzonych w ciągu poprzedniego roku” dla celów identyfikacji podatników regionalnego podatku od turystycznych obiektów noclegowych oraz uzyskanych przez nich dochodów podlegających opodatkowaniu – należy do „dziedziny podatków” i w konsekwencji powinien zostać uznany za wyłączony z zakresu stosowania tej dyrektywy?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 1-3 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (2) należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta ma zastosowanie do przepisu krajowego takiego jak opisany w pierwszym pytaniu prejudycjalnym? Jeżeli tak, to czy art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do takiego przepisu?

                  3)

                  Czy art. 15 ust. 2 dyrektywy 2000/31/WE należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do przepisu krajowego takiego jak opisany w pierwszym pytaniu prejudycjalnym i pozwala na wprowadzenie takiego przepisu?

         (1)  Dz.U. 2000, L 178, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2006, L 376, s. 36.


title: Sprawa C-694/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 21 grudnia 2020 r. – Orde van Vlaamse Balies, IG, Belgian Association of Tax Layers, CD, JU / Vlaamse Regering

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 21 grudnia 2020 r. – Orde van Vlaamse Balies, IG, Belgian Association of Tax Layers, CD, JU / Vlaamse Regering
      (Sprawa C-694/20)
      (2021/C 128/13)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Grondwettelijk Hof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Orde van Vlaamse Balies, IG, Belgian Association of Tax Layers, CD, JU

         Strona przeciwna: Vlaamse Regering

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 1 pkt 2) dyrektywy Rady (UE) 2018/822 z dnia 25 maja 2018 r. zmieniającej dyrektywę 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania w odniesieniu do podlegających zgłoszeniu uzgodnień transgranicznych (1) narusza ustanowione w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawo do rzetelnego procesu oraz ustanowione w art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawo do poszanowania życia prywatnego w zakresie, w jakim wprowadza on do dyrektywy Rady (UE) 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG (2) nowy przepis art. 8ab ust. 5 przewidujący, że jeżeli państwo członkowskie przyjmuje niezbędne środki w celu umożliwienia pośrednikom zwolnienie się z obowiązku przekazywania informacji dotyczących podlegających zgłoszeniu uzgodnień transgranicznych, gdy takie zgłoszenie wiązałby się z naruszeniem przewidzianej prawem tajemnicy zawodowej na mocy prawa krajowego tego państwa członkowskiego, to państwo to musi zobowiązać pośredników do bezzwłocznego powiadomienia każdego innego pośrednika lub, w przypadku braku takiego pośrednika, właściwego podatnika o ciążących na nich obowiązkach zgłoszenia, w zakresie, w jakim zobowiązanie to skutkuje nałożeniem na będącego pośrednikiem adwokata obowiązek ujawnienia innym pośrednikom, niebędącym jego klientami, informacji, które uzyskał w trakcie wykonywania w ramach swojego zawodu zasadniczych czynności, a mianowicie prowadzenia obrony, reprezentowania klienta przed sądem lub udzielania porad prawnych, również poza ramami jakimkolwiek postępowania sądowego?

         (1)  Dz.U. 2018, L 139, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2011, L 64, s. 1.


title: Sprawa C-704/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 23 grudnia 2020 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / C, B

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 23 grudnia 2020 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / C, B
      (Sprawa C-704/20)
      (2021/C 128/14)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Strona pozwana: C, B

         Pytania prejudycjalne

      Czy prawo Unii, a w szczególności art. 15 ust. 2 dyrektywy powrotowej (2008/115/WE) (1) i art. 9 dyrektywy w sprawie przyjmowania (2013/33/UE) (2) w związku z art. 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2007, C 303/01), zobowiązuje do dokonywania kontroli z urzędu w tym znaczeniu, że sąd jest zobowiązany do przeprowadzenia z własnej inicjatywy (ex officio) oceny, czy spełnione zostały wszystkie przesłanki zastosowania środka detencyjnego, z uwzględnieniem tych przesłanek, których wystąpienia cudzoziemiec nie zakwestionował, pomimo że miał taką możliwość?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. 2008, L 348, s. 98).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową (Dz.U. 2013, L 180, s. 96).


title: Sprawa C-712/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 24 grudnia 2020 r. – GJ / Ryanair DAC

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 24 grudnia 2020 r. – GJ / Ryanair DAC
      (Sprawa C-712/20)
      (2021/C 128/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: GJ

         Strona pozwana: Ryanair DAC

         Pytanie prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-713/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 24 grudnia 2020 r. – Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank, Y / X, Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 24 grudnia 2020 r. – Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank, Y / X, Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank
      (Sprawa C-713/20)
      (2021/C 128/16)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Centrale Raad van Beroep

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank, Y

         Druga strona postępowania: X, Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że pracownik, który zamieszkuje w jednym państwie członkowskim, a pracuje w innym państwie członkowskim na podstawie umowy o pracę tymczasową, zgodnie z treścią której stosunek pracy ustaje niezwłocznie po zakończeniu świadczenia pracy tymczasowej, a następnie zostaje wznowiony, podlega, w okresach nieświadczenia pracy, ustawodawstwu tego drugiego państwa członkowskiego, tak długo jak pracownik ten nie zawiesi tymczasowo jej wykonywania?

                  2)

                  Jakie czynniki są istotne dla oceny, czy w tego rodzaju przypadkach dochodzi do tymczasowego zawieszenia świadczenia pracy?

                  3)

                  Po upływie jakiego okresu należy uznać, że – o ile nie istnieją konkretne przesłanki na twierdzenie przeciwne – nie pozostający już w umownym stosunku pracy pracownik zawiesił tymczasowo świadczenie pracy w państwie zatrudnienia?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1).


title: Sprawa C-13/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Miercurea Ciuc (Rumunia) w dniu 4 stycznia 2021 r. – Pricoforest SRL / Inspectoratul de Stat pentru Controlul în Transportul Rutier (ISCTR)

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Miercurea Ciuc (Rumunia) w dniu 4 stycznia 2021 r. – Pricoforest SRL / Inspectoratul de Stat pentru Controlul în Transportul Rutier (ISCTR)
      (Sprawa C-13/21)
      (2021/C 128/18)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Judecătoria Miercurea Ciuc

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pricoforest SRL

         Strona pozwana: Inspectoratul de Stat pentru Controlul în Transportul Rutier (ISCTR)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie „w promieniu do 100 km” zawarte w art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 561/2006 (1) należy interpretować w ten sposób, że linia prosta wytyczona na mapie pomiędzy bazą przedsiębiorstwa a miejscem przeznaczenia musi być krótsza niż 100 km, czy też odległość faktycznie pokonana przez pojazd musi być krótsza niż 100 km?

                  2)

                  Czy przepisy art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 561/2006 należy interpretować w ten sposób, że wykonywanie przewozów takich jak przewidziane w tym przepisie, w tym niektórych w promieniu 100 km od bazy przedsiębiorstwa, a innych wykraczających poza ten promień, w okresie jednego miesiąca, w kontekście wyłączenia sytuacji, o której mowa w art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 561/2006, z zakresu stosowania tego rozporządzenia w drodze przepisu krajowego zakłada, że ze stosowania wspomnianego rozporządzenia zwolnione są wszystkich rozpatrywane przewozy, wyłącznie przewozy przeprowadzone bez przekroczenia promienia 100 km czy też żadne z nich?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. 2006, L 102, s. 1).