title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (piąta izba w składzie powiększonym) z dnia 14 kwietnia 2005 r. # Sniace, SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Pomoc państwa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Decyzja dotycząca indywidualnie skarżącej. # Sprawa T-88/01.

text:
      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba w składzie powiększonym)
      z dnia 14 kwietnia 2005 r.(*)

      Pomoc państwa – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Decyzja dotycząca indywidualnie skarżącej
      W sprawie T-88/01
      Sniace SA, z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), reprezentowana przez adwokatów J. Baró Fuentesa, Gómeza de Liaño y Botellę oraz F. Rodrígueza
         Carretera,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez  D. Triantafyllou oraz J. Buendíę Sierrę, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń
         w Luksemburgu,

      strona pozwana,
      popieranej przez
      Republikę Austrii, reprezentowaną przez H. Dossiego i M. Burgstallera, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      przez
      Lenzing Lyocell GmbH & Co. KG, z siedzibą w Heiligenkreuz im Lafnitztal (Austria),

      i przez
      Land Burgenland (Austria),

      reprezentowane przez adwokata U. Soltésza,
      interwenienci,
      mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2001/102/WE z dnia 19 lipca 2000 r. dotyczącej pomocy
         państwa przyznanej przez Austrię na rzecz Lenzing Lyocell GmbH & Co. KG (Dz.U. 2001, L 38, str. 33),

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (piąta izba w składzie powiększonym),
      w składzie: P. Lindh, prezes, r. García-Valdecasas, J. D. Cooke, P. Mengozzi i M. E. Martins Ribeiro, sędziowie,
      sekretarz: J. Palacio González, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 17 czerwca 2004 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
      1       Sniace SA (zwana dalej „skarżącą”) jest hiszpańską spółką zajmującą się głównie produkcją i sprzedażą włókien sztucznych i
         syntetycznych, celulozy, włókien celulozy (włókien nieciągłych wiskozy), włókien ciągłych poliamidu, filcu nietkanego oraz
         siarczanu sodowego, jak również leśnictwem i koprodukcją energii elektrycznej.

      2       Lenzing Lyocell GmbH & Co. KG (zwana dalej „LLG”) jest austriacką spółką zależną austriackiej spółki Lenzing AG, która produkuje
         w szczególności włókna wiskozy i modalu. LLG zajmuje się produkcją i sprzedażą lyocellu, nowego rodzaju włókna wytwarzanego
         z czystej naturalnej celulozy. Włókno to jest również produkowane przez brytyjską spółkę Courtaulds plc, która sprzedaje je
         pod nazwą „Tencel”.

      3       W 1995 r. LLG rozpoczęła budowę fabryki w celu produkcji lyocellu w parku przemysłowym Heiligenkreuz-Szentgotthárd, usytuowanym
         w strefie przygranicznej pomiędzy Austrią a Węgrami. Fabryka znajduje się w austriackiej części strefy, w Land Burgenland.

      4       W 1995 r. austriacki organ publiczny Wirtschaftsbeteiligungs AG (zwany dalej „WiBAG”) poinformował nieoficjalnie Komisję,
         że ma zamiar przyznać LLG pomoc publiczną na realizację projektu inwestycyjnego. Pismem z dnia 30 sierpnia 1995 r. Republika
         Austrii zawiadomiła Komisję, że pomoc ta zostanie przyznana w ramach programu pomocy regionalnej o numerze referencyjnym N
         589/95, na który Komisja wyraziła zgodę pismem z dnia 3 sierpnia 1995 r. Pismem z dnia 5 października 1995 r. Komisja poinformowała
         Republikę Austrii, że indywidualne zgłoszenie pomocy planowanej w postaci subwencji nie było konieczne, ponieważ mieściła
         się ona w ramach programu pomocy, na który udzielono już zezwolenia, wzywając ją jednak do nieprzyznawania LLG pomocy w postaci
         gwarancji bez uprzedniego poinformowania Komisji.

      5       W dniu 21 kwietnia 1997 r. władze austriackie skierowały do Komisji wnioski o współfinansowanie ze środków Europejskiego Funduszu
         Rozwoju Regionalnego (EFRR) dwóch dużych projektów inwestycyjnych w parku przemysłowym, które miały zostać zrealizowane przez
         Business Park Heiligenkreuz GmbH (zwaną dalej „BPH”) i Wirtschaftspark Heiligenkreuz Servicegesellschaft mbH (zwaną dalej
         „WHS”).

      6       Z powodu informacji znajdujących się w tych wnioskach oraz w umowie zawartej w 1995 r. między Land Burgenland i LLG Komisja
         postanowiła zbadać ponownie sprawę dotyczącą pomocy przyznanej LLG. Po spotkaniu z władzami austriackimi i wymianie z nimi
         korespondencji podjęła decyzję o wpisaniu tej sprawy do rejestru pomocy niezgłoszonej. Następnie miały miejsce kolejne spotkania
         i wymiana korespondencji między Komisją a władzami austriackimi.

      7       Pismem z dnia 29 października 1998 r. Komisja poinformowała rząd austriacki o swojej decyzji z dnia 14 października 1998 r.
         o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 93 ust. 2 Traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 2 WE) w stosunku do różnych środków
         przyjętych przez władze austriackie na rzecz LLG (zwanej dalej „decyzją o wszczęciu postępowania”). Na przedmiotowe środki
         składały się poręczenia państwa za subwencje i pożyczki w wysokości 50,3 miliona EUR, zaoferowanie korzystnej ceny sprzedaży
         120 hektarów terenu przemysłowego w wysokości 4,4 EUR za metr kwadratowy i gwarancje stałych cen podstawowych usług ogólnospołecznych
         przez 30 lat. Komisja nakazała rządowi austriackiemu, zgodnie z zasadami ustanowionymi przez Trybunał w wyroku z dnia 13 kwietnia
         1994 r. w sprawach połączonych C-324/90 i C-342/90 Niemcy i Pleuger Worthington przeciwko Komisji, Rec. str. I‑1173, aby udzielił
         jej pewnych informacji, po to, aby umożliwić jej zbadanie zgodności tych środków ze wspólnym rynkiem.

      8       Komisja nakazała również rządowi austriackiemu, zgodnie z zasadami ustanowionymi przez Trybunał w wyroku z dnia 5 października
         1994 r. w sprawie C-47/91 Włochy przeciwko Komisji, zwanej „Italgrani” (Rec. str. I‑4635, pkt 21-24), aby udzielił jej informacji
         pozwalających na ocenę, czy określone inne środki przyjęte przez władze austriackie na rzecz LLG były objęte programem dozwolonej
         lub istniejącej pomocy. Poprzez publikację tego pisma w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich z dnia 13 stycznia 1999 r. (Dz.U. C 9, str. 6) pozostałe państwa członkowskie i zainteresowane strony zostały poinformowane
         o wszczęciu postępowania i wezwane do przedstawienia ewentualnych uwag.

      9       Rząd austriacki odpowiedział na pismo Komisji pismami z dnia 15 marca, 16 i 28 kwietnia 1999 r. Zjednoczone Królestwo i zainteresowane
         podmioty, w tym skarżąca (pismem z dnia 12 lutego 1999 r.) przedstawiły również swoje uwagi.

      10     Po zbadaniu informacji udzielonych jej przez władze austriackie Komisja, pismem z dnia 14 lipca 1999 r., poinformowała rząd
         austriacki o swojej decyzji z dnia 23 czerwca 1999 r. w sprawie rozszerzenia postępowania wszczętego na podstawie art. 88
         ust. 2 WE (zwanej dalej „decyzją o rozszerzeniu postępowania”) na cztery inne środki przyjęte na rzecz LLG. Chodziło o następujące
         środki: pomoc inwestycyjną ad hoc w wysokości 0,4 miliona EUR na zakup terenu, udział w kapitale o wartości 21,8 miliona EUR,
         który mógł być wypowiedziany dopiero po 30 latach i mający przynosić 1 % zysku rocznie, pomoc w nieznanej wysokości dla przedsiębiorstwa
         na stworzenie własnej infrastruktury oraz pomoc na ochronę środowiska w wysokości 5,4 miliona EUR, która wydawała się być
         przyznana niezgodnie z programem istniejącej pomocy. Komisja wezwała rząd austriacki do przedstawienia uwag. Poprzez publikację
         tego pisma w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w dniu 4 września 1999 r. (Dz.U. C 253, str. 4) pozostałe Państwa Członkowskie i zainteresowane strony zostały poinformowane
         o rozszerzeniu postępowania i wezwane do przedstawienia ewentualnych uwag. Rząd austriacki przedstawił swoje uwagi pismem
         z dnia 4 października 1999 r. Zjednoczone Królestwo i zainteresowane podmioty, w tym skarżąca (pismem z dnia 4 października
         1999 r.) przedstawiły również swoje uwagi. Pismami z dnia 25 lutego 2000 r. i z dnia 27 kwietnia 2000 r. rząd austriacki udzielił
         dodatkowych informacji.

      11     W dniu 19 lipca 2000 r. Komisja przyjęła decyzję 2001/102/WE dotyczącą pomocy państwa przyznanej przez Austrię na rzecz LLG
         (Dz.U. 2001, L 38, str. 33, zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”).

      12     Treść tej decyzji jest następująca:
      „Artykuł 1
      Pomoc, którą Austria przyznała na rzecz […] (LLG) z Heiligenkreuz poprzez udzielenie poręczenia na kwotę 35,80 miliona EUR
         [poręczenie konsorcjum banków komercyjnych i państwowych w wysokości 21,8 miliona EUR i trzy poręczenia […] (WHS) na kwoty
         1,4 miliona EUR, 10,35 miliona EUR i 2,25 miliona EUR], jak również zaoferowanie ceny 4,4 EUR za metr kwadratowy na zakup
         120 hektarów terenu przemysłowego, gwarancje stałych cen usług ogólnospołecznych ze strony Land [...] Burgenland oraz pomoc
         w nieznanej wysokości dla przedsiębiorstwa na stworzenie własnej infrastruktury nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art.
         87 ust. 1 [WE].

      Artykuł 2
      Pomoc przyznana przez Austrię na rzecz LLG poprzez udzielenie przez WiBAG poręczenia na kwotę 14,5 miliona EUR jest zgodna
         z zatwierdzoną przez Komisję zasadą [o numerze referencyjnym] N 542/95 dotyczącą poręczeń.

      Pomoc na ochronę środowiska w wysokości 5,37 miliona EUR jest zgodna z zatwierdzoną przez Komisję zasadą [o numerze referencyjnym]
         N 93/148 dotyczącą finansowania ochrony środowiska.

      Artykuł 3
      Pomoc indywidualna przyznana przez Austrię w wysokości 0,4 miliona EUR w postaci pomocy na zakup terenu i pomoc w wysokości
         21,8 miliona EUR w postaci udziału w kapitale są zgodne ze wspólnym rynkiem.

      Artykuł 4
      Niniejsza decyzja jest skierowana do Republiki [Austrii]”.
       Postępowanie
      13     Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 17 czerwca 2001 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę.
      14     Pismami złożonymi odpowiednio w dniu 6 czerwca, 16 lipca i 26 lipca 2001 r. LLG, Republika Austrii i Land Burgenland złożyły
         wniosek o dopuszczenie do udziału w niniejszym sporze w charakterze interwenientów popierających żądania Komisji.

      15     Listem z dnia 16 października 2001 r. skarżąca wniosła o zarządzenie środków organizacji postępowania mających za przedmiot
         przedstawienie przez Komisję dokumentów wspomnianych w jej odpowiedzi na skargę i w zaskarżonej decyzji oraz określonych informacji,
         w szczególności dotyczących przedmiotowego rynku produktowego. W dniu 14 listopada 2001 r. Komisja została wezwana, w ramach
         środków organizacji postępowania, do przedstawienia niektórych z tych dokumentów. Zastosowała się do tego wezwania w wyznaczonym
         terminie.

      16     Pismem z dnia 10 grudnia 2001 r. skarżąca wniosła o poufne traktowanie, w stosunku do LLG, Republiki Austrii i Land Burgenland,
         pewnych danych zawartych w załącznikach 14 i 15 do skargi.

      17     Postanowieniem z dnia 18 lutego 2002 r. prezes piątej izby w składzie powiększonym rozpatrzył pozytywnie wnioski o dopuszczenie
         do udziału w sprawie w charakterze interwenientów i o poufne traktowanie.

      18     W dniu 21 maja 2002 r. LLG i Land Burgenland złożyły wspólny wniosek interwencyjny.
      19     W dniu 23 maja 2002 r. Republika Austrii złożyła swój wniosek interwencyjny.
      20     Odpowiednio w dniach 19 lipca i 6 września 2002 r. Komisja i skarżąca złożyły uwagi w odpowiedzi na wnioski interwencyjne.
      21     Po zapoznaniu się ze sprawozdaniem sędziego sprawozdawcy Sąd (piąta izba w składzie powiększonym) postanowił otworzyć procedurę
         ustną.

      22     Na rozprawie, która odbyła się dnia 17 czerwca 2004 r., wysłuchane zostały wystąpienia stron i ich odpowiedzi na pytania Sądu.

       Żądania stron
      23     Skarżąca wnosi do Sądu o:
      –       stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;
      –       stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stanowi, że udzielenie poręczenia na kwotę
         35,8 miliona EUR nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE;

      –       stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stanowi, że pomoc przyznana przez Republikę
         Austrii na rzecz LLG poprzez udzielenie przez WiBAG poręczenia na kwotę 14,5 miliona EUR jest zgodna z zatwierdzoną przez
         Komisję zasadą o numerze referencyjnym N 542/95 dotyczącą poręczeń;

      –       stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji;
      –       ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stanowi, że gwarancje stałych
         cen usług ogólnospołecznych ze strony Land Burgenland oraz pomoc w nieznanej wysokości dla przedsiębiorstwa na stworzenie
         własnej infrastruktury nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE;

      –       obciążenie Komisji kosztami postępowania.
      24     W swojej replice skarżąca wnosi do Sądu również o stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim
         Komisja stanowi, że pomoc na ochronę środowiska w wysokości 5,37 miliona EUR jest zgodna z zatwierdzoną przez Komisję zasadą
         o numerze referencyjnym N 93/148 dotyczącą finansowania ochrony środowiska.

      25     Komisja wnosi do Sądu o:
      –       odrzucenie nieudowodnionych zarzutów i nowych zarzutów powołanych przez skarżącą jako niedopuszczalnych;
      –       w każdym razie oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej;
      –       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
      26     Interwenienci wnoszą do Sądu o:
      –       odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, a w każdym razie jako bezpodstawnej;
      –       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
       W przedmiocie dopuszczalności
       Argumenty stron
      27     Interwenienci podnoszą zarzut niedopuszczalności skargi, utrzymując, że zaskarżona decyzja nie dotyczy indywidualnie skarżącej.
      28     Republika Austrii przypomina, że w dziedzinie kontroli pomocy państwa decyzja Komisji kończąca postępowanie wszczęte na podstawie
         art. 88 ust. 2 WE dotyczy indywidualnie przedsiębiorstw wtedy, gdy za ich przyczyną została złożona skarga do Komisji, która
         doprowadziła do wszczęcia tego postępowania, i gdy przedstawiły one swoje uwagi oraz gdy te uwagi miały wpływ na przebieg
         postępowania, jeżeli środek pomocowy będący przedmiotem tej decyzji ma znaczący wpływ na ich pozycję rynkową (wyrok Trybunału
         z dnia 28 stycznia 1986 r. w sprawie 169/84 COFAZ i in. przeciwko Komisji, Rec. str. 391, pkt 24 i 25).

      29     Republika Austrii uważa, po pierwsze, że okoliczność, iż skarżąca może być zainteresowanym podmiotem w rozumieniu art. 88
         ust. 2 WE, nie nadaje jej legitymacji czynnej w postępowaniu przeciwko zaskarżonej decyzji. Przypomina, że zgodnie z orzecznictwem
         jedynie decyzja Komisji odmawiająca wszczęcia przewidzianej w art. 88 ust. 2 WE fazy wyjaśniającej w odniesieniu do pomocy
         może dotyczyć indywidualnie osoby fizycznej lub prawnej z powodu jej statusu zainteresowanego podmiotu (wyrok Sądu z dnia
         15 września 1998 r. w sprawie T-11/95 BP Chemicals przeciwko Komisji, Rec. str. II‑3235, pkt 88 i 89). W tym przypadku bowiem
         jedynie możliwość zakwestionowania tej decyzji przed sądem wspólnotowym może zapewnić tej osobie poszanowanie przysługujących
         jej gwarancji proceduralnych (ww. wyrok w sprawie BP Chemicals przeciwko Komisji, pkt 89). Z drugiej strony, gdy – tak jak
         w niniejszej sprawie – Komisja wydała decyzję po zakończeniu fazy wyjaśniającej, zainteresowane strony skorzystały w rzeczywistości
         ze swoich gwarancji proceduralnych, co oznacza, że nie można uważać jedynie z powodu ich statusu zainteresowanych podmiotów,
         jakoby decyzja ta dotyczyła ich indywidualnie.

      30     Republika Austrii dodaje, że przewidziany w art. 88 ust. 2 WE udział skarżącej w postępowaniu nie wystarcza do zindywidualizowania
         jej w sposób analogiczny do adresata zaskarżonej decyzji (wyrok Sądu z dnia 11 lutego 1999 r. w sprawie T-86/96 Arbeitsgemeinschaft
         Deutscher Luftfahrt-Unternehmen i Hapag-Lloyd przeciwko Komisji, Rec. str. II‑179, pkt 50). Z orzecznictwa wynika bowiem,
         że w dziedzinie pomocy państwa udział w tym postępowaniu stanowi, w niektórych przypadkach, jedynie jedną z okoliczności pozwalających
         na ustalenie, że decyzja, o której stwierdzenie nieważności wnosi osoba fizyczna lub prawna, dotyczy jej indywidualnie (ww.
         wyrok w sprawie COFAZ i in. przeciwko Komisji, pkt 25 i postanowienie Sądu z dnia 18 lutego 1998 r. w sprawie T-189/97 Comité
         d’entreprise de la Société française de production i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑335, pkt 44).

      31     Po drugie, Republika Austrii utrzymuje, że skarżąca nie może opierać swojego argumentu na okoliczności, że na jej interesy
         ma wpływ przyznanie spornej pomocy w rozumieniu wyroku Trybunału z dnia 14 listopada 1984 r. w sprawie 323/82 Intermills przeciwko
         Komisji, Rec. str. 3809, pkt 16. Powołany fragment tego wyroku nie dotyczy bowiem legitymacji czynnej.

      32     Po trzecie, Republika Austrii uważa, że skarżąca nie udowodniła, jakoby zaskarżone środki miały znaczący wpływ na jej pozycję
         rynkową. Przypomina, że środki te dotyczą wyłącznie budowy fabryki produkcji lyocellu – produktu, którego skarżąca nie wytwarza.
         Dodaje, że pomiędzy tym produktem a produktami skarżącej nie ma żadnego związku konkurencyjnego. Uważa w szczególności, że
         Komisja słusznie uznała w zaskarżonej decyzji, że włókna wiskozy i lyocell należą do różnych rynków.

      33     Odnośnie do tego ostatniego punktu Republika Austrii twierdzi, po pierwsze, że z punktu widzenia nabywców włókna lyocellu
         i włókna wiskozy nie są substytutywne. Na poparcie swojego twierdzenia podnosi, że lyocell ma szczególne cechy, które odróżniają
         go od wiskozy, takie jak wysoka wytrzymałość w suszeniu i na wilgoć, niewielkie jedynie zbieganie się w wodzie, duża podatność
         na absorbowanie barwników, miękkość w dotyku, podobieństwo do jedwabiu i możliwość mieszania go z innymi włóknami tekstylnymi.
         Jego szczególne „cechy powierzchniowe” i tendencja do fibrylacji pozwalają na tworzenie nowych produktów o nowych właściwościach,
         których nie można byłoby uzyskać przy użyciu włókien wiskozy, takich jak efekt „marmurkowy” albo „skórki brzoskwini”. Ponadto
         w niektórych dziedzinach, w których używa się lyocellu, przykładowo przy produkcji denimu, użycie włókien wiskozy byłoby technicznie
         niemożliwe. Wysoka wytrzymałość lyocellu zapewnia mu szczególnie wysoką produktywność w przędzalnictwie i tkactwie. Ponieważ
         produkcja lyocellu jest droższa, produkt ten jest przeznaczony do segmentów rynku, gdzie towary są lepszej jakości i droższe.
         Republika Austrii odwołuje się również do pewnych stwierdzeń, które poczyniła Komisja w decyzji z dnia 17 października 2001 r.
         w sprawie COMP/M.2187 – CVC przeciwko Lenzing.

      34     Z drugiej strony, Republika Austrii stwierdza, że metody produkcji lyocellu i włókien wiskozy są całkowicie różne. Produkcja
         wiskozy opiera się na procesie przemiany chemicznej, podczas gdy lyocell uzyskuje się na podstawie metody fizycznej, to znaczy
         przy użyciu roztworu wodnego tlenku azotanometylometyloksyetanu (NMMO). Podkreśla, że proces produkcji lyocellu wymagał przeprowadzenia
         znaczących badań i że jest mniej szkodliwy dla środowiska od procesu produkcji włókien wiskozy, który wymaga znacznego użycia
         wielu substancji chemicznych. Precyzuje, że „nowa technologia stosowana przy produkcji włókien [l]yocellu charakteryzuje się
         […] mniejszą liczbą etapów produkcji, krótszymi terminami, mniejszym użyciem substancji chemicznych i zamkniętymi cyklami
         produkcji”.

      35     Republika Austrii dodaje, że nie należy przypisywać utraty udziałów w rynku i spadku obrotu, na które powołuje się skarżąca,
         przyznaniu spornej pomocy na rzecz LLG, ale finansowym i gospodarczym trudnościom i wysokiemu zadłużeniu skarżącej przez wiele
         lat na początku lat 90. Odsyła w tym względzie do decyzji Komisji 1999/395/WE z dnia 28 października 1998 r. dotyczącej pomocy
         państwa przyznanej przez Królestwo Hiszpanii na rzecz Sniace SA, z siedzibą w Torrelavega (Kantabria) (Dz.U. 1999, L 149,
         str. 40).

      36     LLG i Land Burgenland podnoszą, że LLG i skarżąca nie konkurują ze sobą, gdyż ta druga nie działa w sektorze produkcji lyocellu.
         Przywołują w tym względzie te same, opisane wyżej argumenty, które przedstawiła Republika Austrii.

      37     W swojej duplice Komisja wzywa Sąd do rozważenia z urzędu kwestii legitymacji czynnej skarżącej w celu ustalenia, czy zachodzi
         niedopuszczalność skargi ze względu na bezwzględne przeszkody procesowe. Wyraża ona poważne wątpliwości co do okoliczności,
         jakoby zaskarżone środki miały znaczący wpływ na konkurencyjną pozycję skarżącej, gdyż dotyczą one wyłącznie produkcji lyocellu,
         który należy do rynku odrębnego od rynku wiskozy. Podkreśla ona w szczególności, że cena lyocellu jest znacznie wyższa od
         ceny włókien wiskozy i że te dwa rodzaje włókien nie mają takiego samego przeznaczenia. Ponadto Komisja zauważa, że skarżąca
         w uwagach, które przedstawiła w toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, jedynie „powtórzyła wątpliwości zawarte
         w decyzji [o wszczęciu postępowania]”.

      38     Skarżąca przede wszystkim przypomina, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem interwenient nie ma legitymacji do podniesienia
         zarzutu niedopuszczalności skargi, jeżeli zarzut ten nie został podniesiony w żądaniach strony pozwanej (wyroki Sądu z dnia
         27 listopada 1997 r. w sprawie T-290/94 Kaysersberg przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2137, pkt 76 i z dnia 21 stycznia 1999 r.
         w sprawach połączonych T-185/96, T-189/96 i T-190/96 Riviera Auto Service i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑93, pkt 25).
         Pozostawia do decyzji Sądu kwestię rozważenia z urzędu niedopuszczalności skargi z powodu braku legitymacji czynnej.

      39     Skarżąca następnie utrzymuje, że zaskarżona decyzja dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie.
      40     W odniesieniu do warunku, że decyzja musi dotyczyć indywidualnie danej osoby, skarżąca podkreśla, po pierwsze, że uczestniczyła
         aktywnie w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi poprzez przedstawienie uwag na piśmie.

      41     Po drugie, skarżąca podnosi, że przyznanie na rzecz LLG spornej pomocy miało dla niej niekorzystne skutki, „zgodnie z orzecznictwem
         Trybunału, w szczególności w [ww.] wyroku […] w sprawie Intermills przeciwko Komisji”.

      42     Po trzecie, skarżąca uważa, że środki te spowodowały utratę przez nią korzyści „w postaci utraty udział[ów] w rynku, spadku
         obrotu i zmniejszenia wartości niematerialnych”. W celu wykazania istnienia i zasięgu tej szkody odsyła do notatki zawartej
         w załączniku 14 do skargi.

      43     W notatce tej skarżąca czyni następujące uwagi:
      –       europejski i światowy rynek wiskozy cechuje zmniejszenie mocy produkcyjnej i konsumpcji;
      –       sytuacji tej „nie sprzyja stworzenie nowego substytutywnego przemysłu, który korzysta z preferencyjnego finansowania europejskiego”;
      –       „[l]yocell jest wykorzystywany albo zamiast włókien tradycyjnej wiskozy, albo zamiennie z nią, uzyskując jednocześnie mniej
         lub bardziej znaczącą przewagę nad konkurencją”;

      –       podaż lyocellu produkowanego przez LLG odpowiada 3,5 % europejskiego rynku wiskozy;
      –       „[n]ie ulega wątpliwości, że podaż odpowiadająca 3,5 % rynku implikuje zmianę cen, warunków itp., tym bardziej że – z powodu
         kosztu inwestycji/amortyzacji – może konkurować w nieuczciwy sposób ze szkodą dla innych włókien mających gorszą pozycję gospodarczą
         i stąd mogących przynieść straty, podczas gdy włókna [l]yocellu, które nie muszą zostać zamortyzowane, mogą przynosić zyski”;

      –       skarżąca zatem zaprzestała produkcji, a więc i sprzedaży, następujących wielkości wiskozy: […](1) ton w 1997 r., […] ton w 1998 r., […] ton w 1999 r., […] ton w 2000 r., a od 2001 r. przewidziane jest zmniejszenie o […]
         ton rocznie;

      –       jest to równe utracie dochodów netto w wysokości […] peset hiszpańskich (ESP) w 1997 r., […] ESP w 1998 r., […] ESP w 1999 r.,
         […] ESP w 2000 r., [….] ESP zgodnie z przewidywaniami na 2001 r. oraz […] ESP w latach 2001-2007;

      –       podaż lyocellu produkowanego przez LLG spowodowała również „zmianę cen na rynku o co najmniej […] %”, czyli poniesienie przez
         skarżącą następujących strat: […] ESP w 1997 r., […] ESP w 1998 r., […] ESP w 1999 r., […] ESP w 2000 r., […] ESP zgodnie
         z przewidywaniami na 2001 r. oraz […] ESP w latach 2002 – 2007;

      –       ponadto LLG co roku wprowadza na rynek „kanałami sprzedaży specjalnej, które następnie sprzedają po szczególnie niskich cenach”,
         około 1000 ton „podproduktów” (czyli „produktów substandardowych”), co zmusiło skarżącą do obniżenia cen „produktów tej samej
         jakości”;

      –       spowodowało to utratę przez skarżącą dochodów w wysokości […] ESP rocznie.
      44     W swojej replice skarżąca powołuje się na okoliczność, że LLG produkuje i sprzedaje, opatrzony znakiem towarowym „Pro-Viscose”,
         produkt stworzony z mieszanki wiskozy i lyocellu (zwany dalej „prowiskozą”) i podkreśla, że produkt ten konkuruje z wiskozą.
         Z notatki dołączonej do repliki wynika, że LLG zaoferowała wielu klientom skarżącej prowiskozę „w cenie zbliżonej do ceny
         tradycyjnej wiskozy”.

      45     W swoich uwagach przedstawionych w odpowiedzi na wnioski interwencyjne skarżąca utrzymuje, że jest ona „niezaprzeczalnie”
         przedsiębiorstwem konkurującym z LLG. Włókna wiskozy, które produkuje, konkurują bowiem bezpośrednio z produktami wytwarzanymi
         przez LLG, to jest z lyocellem, „substandardowym lyocellem” i prowiskozą. Na poparcie tego ostatniego twierdzenia skarżąca
         przedstawia ekspertyzę przeprowadzoną przez „niezależnego konsultanta”, F. Marsala Amenósa oraz poświadczenie „niezależnego
         pośrednika”, spółki Manfib Sas. Ich zdaniem, lyocell jest jedynie „ulepszonym włóknem wiskozy”, „w większości zastosowań”
         sybstytutywnym w stosunku do niej. Skarżąca przyznaje, że koszt włókien lyocellu jest wyższy od kosztu włókien wiskozy i uważa,
         że prowiskoza została stworzona po to, aby „zręcznie ominąć ten problem”. Podkreśla ona w tym zakresie, że LLG wprowadziła
         na rynek, biorąc pod uwagę wyższą cenę lyocellu, prowiskozę i „substandardowy [l]yocell (gorszej jakości)” w „cenach zbliżonych
         do cen wiskozy”. Dodaje, że włókna lyocellu zdobyły ważną część, to znaczy pomiędzy 5 a 10 %, europejskiego rynku ciętych
         włókien celulozowych, zaopatrywanego wcześniej wyłącznie przez europejskich producentów wiskozy.

      46     Podczas rozprawy skarżąca podniosła, że LLG wprowadziła na rynek „substandardowy lyocell” dla określonych zastosowań (filtry
         papierosów, wilgotne ścierki, szmatki itp). Wskazała również, że lyocell jest produktem lepszej jakości od wiskozy, w szczególności
         jeżeli chodzi o jego wytrzymałość, że ma pewne właściwości techniczne oraz że cena „czystego lyocellu” jest wyższa od ceny
         wiskozy. W odniesieniu do tej ostatniej kwestii sprecyzowała, że lyocell może być oferowany po cenach konkurencyjnych wobec
         cen wiskozy, gdy zostanie zmieszany z innymi produktami.

      47     Na koniec skarżąca przyznaje, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sama okoliczność, że akt może mieć wpływ na stosunki konkurencji
         istniejące na danym rynku, nie wystarcza, aby akt ten uznać za dotyczący bezpośrednio i indywidualnie każdego podmiotu gospodarczego
         mającego jakikolwiek związek konkurencyjny z adresatem aktu (wyrok Trybunału z dnia 10 grudnia 1969 r. w sprawach połączonych
         10/68 i 18/68 Eridania i in. przeciwko Komisji, Rec. str. 459, pkt 7). Niemniej jednak kładzie ona nacisk na okoliczność,
         że na rynku przedmiotowych produktów istnieje jedynie ograniczona liczba producentów [jej zdaniem, w segmencie rynku obejmującym
         włókna nieciągłe wiskozy o zwykłej jakości („commodity viscose staple fibres”) działa jedynie pięciu wytwórców, a na rynku
         przędzonej wiskozy farbowanej („spundyed viscose staple fibres”) – trzech] i że projekt inwestycyjny spowoduje poważny wzrost
         mocy produkcyjnej.

      48     W odniesieniu do warunku, zgodnie z którym decyzja musi dotyczyć bezpośrednio danej osoby, skarżąca podnosi, że zaskarżona
         decyzja pozostawiła w całości wszystkie skutki zaskarżonych środków, podczas gdy ona zwróciła się do Komisji o wydanie decyzji
         je znoszącej lub zmieniającej (ww. wyrok w sprawie COFAZ i in. przeciwko Komisji, pkt 30 i wyrok Sądu z dnia 6 lipca 1995 r.
         w sprawach połączonych od T-447/93 do T-449/93 AITEC i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1971, pkt 41).

       Ocena Sądu
      49     Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 40 akapit czwarty Statutu Trybunału Sprawiedliwości wniosek interwencyjny nie może mieć
         innego przedmiotu niż poparcie jednej ze stron. Ponadto zgodnie z art. 116 § 3 regulaminu Sądu interwenient akceptuje stan
         sprawy, w jakim się ona znajduje w chwili jego wstąpienia.

      50     W swoich żądaniach Komisja ograniczyła się do wniesienia o oddalenie skargi co do istoty i nie zakwestionowała legitymacji
         czynnej skarżącej.

      51     Republika Austrii, LLG i Land Burgenland jako interwenienci nie mają więc legitymacji do powołania zarzutu niedopuszczalności
         skargi.

      52     Jednakże, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, Sąd może, na mocy art. 113 regulaminu, w każdym czasie rozważyć z urzędu, czy
         zachodzi niedopuszczalność skargi ze względu na bezwzględne przeszkody procesowe, w tym przeszkody powołane przez interwenientów
         (wyroki Sądu z dnia 22 października 1996 r. w sprawie T-266/94 Skibsvaerftsforeningen i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1399,
         pkt 40; z dnia 24 października 1997 r. w sprawie T-239/94 EISA przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1839, pkt 26 i z dnia 17 czerwca
         1998 r. w sprawie T-174/95 Svenska Journalistförbundet przeciwko Radzie, Rec. str. II‑2289, pkt 79; zob. również podobnie
         wyroki Trybunału z dnia 11 lipca 1990 r. w sprawach połączonych C-305/86 i C-160/87 Neotype Techmashexport przeciwko Komisji
         i Radzie, Rec. str. I‑2945, pkt 18; z dnia 24 marca 1993 r. w sprawie C-313/90 CIRFS i in. przeciwko Komisji, Rec. str. I‑1125,
         pkt 23 i z dnia 15 czerwca 1993 r. w sprawie C-225/91 Matra przeciwko Komisji, Rec. str. I‑3203, pkt 13).

      53     W niniejszym przypadku niedopuszczalność skargi, na którą powołują się interwenienci, ma związek z istnieniem bezwzględnych
         przeszkód procesowych w zakresie, w jakim dotyczy legitymacji czynnej skarżącej (zob. podobnie postanowienie Trybunału z dnia
         5 lipca 2001 r. w sprawie C-341/00 P Conseil national des professions de l’automobile i in. przeciwko Komisji, Rec. str. I‑5263,
         pkt 32 i ww. wyrok w sprawie EISA przeciwko Komisji, pkt 27). Sąd może więc rozważyć z urzędu, czy niedopuszczalność ta zachodzi.

      54     Należy przypomnieć w tym względzie, że zgodnie z art. 230 akapit czwarty WE każda osoba fizyczna lub prawna może wnieść, na
         tych samych warunkach, skargę na decyzje, których jest adresatem, oraz na decyzje, które mimo przyjęcia w formie rozporządzenia
         lub decyzji skierowanej do innej osoby dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie. Skoro zaskarżona decyzja była skierowana
         do Republiki Austrii, należy zbadać, czy skarżąca spełnia te dwa warunki.

      55     Należy przypomnieć w odniesieniu do kwestii, czy zaskarżona decyzja dotyczy skarżącej indywidualnie, że z utrwalonego orzecznictwa
         wynika, iż podmioty inne niż adresaci decyzji mogą utrzymywać, iż decyzja ta dotyczy ich indywidualnie, tylko wtedy, gdy ma
         ona wpływ na ich sytuację ze względu na szczególne dla nich cechy charakterystyczne lub na sytuację faktyczną, która odróżnia
         je od wszelkich innych osób i w związku z tym indywidualizuje w sposób podobny jak adresata decyzji (wyroki Trybunału z dnia
         15 lipca 1963 r. w sprawie 25/62 Plaumann przeciwko Komisji, Rec. str. 197, pkt 223; z dnia 23 maja 2000 r. w sprawie C-106/98 P
         Comité d’entreprise de la Société française de production i in. przeciwko Komisji, Rec. str. I‑3659, pkt 39 i wyrok Sądu z
         dnia 27 kwietnia 1995 r. w sprawie T-435/93 ASPEC i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1281, pkt 62).

      56     Gdy chodzi w szczególności o dziedzinę pomocy państwa, uznano, że decyzja Komisji kończąca postępowanie wszczęte na podstawie
         art. 88 ust. 2 WE w sprawie pomocy indywidualnej dotyczyła indywidualnie, poza przedsiębiorstwem – beneficjentem pomocy, przedsiębiorstw
         konkurujących z nim, które brały aktywny udział w tym postępowaniu, o ile środek pomocowy będący przedmiotem zaskarżonej decyzji
         ma znaczący wpływ na ich pozycję rynkową (ww. wyrok w sprawie COFAZ i in. przeciwko Komisji, pkt 25).

      57     Przedsiębiorstwo nie może więc powoływać się jedynie na swój status konkurenta przedsiębiorstwa – beneficjenta pomocy, ale
         musi ponadto udowodnić, uwzględniając stopień swojego ewentualnego udziału w postępowaniu i znaczenie wpływu środka na jego
         pozycję rynkową, że znajduje się ono w sytuacji, która indywidualizuje je w sposób podobny jak adresata decyzji (ww. wyrok
         w sprawie Comité d’entreprise de la Société française de production i in. przeciwko Komisji, pkt 41).

      58     W niniejszym przypadku należy zbadać, w jakim stopniu udział skarżącej w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 88 ust.
         2 WE i wpływ środka na jej pozycję rynkową mogą ją zindywidualizować zgodnie z art. 230 WE.

      59     Po pierwsze, należy stwierdzić, że rola skarżącej w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi do sądu była drugorzędna.
         Nie złożyła ona bowiem do Komisji żadnej skargi. Ponadto wydaje się, że uwagi, które przedstawiła w pismach z dnia 12 lutego
         i 4 października 1999 r. nie miały znaczącego wpływu na przebieg tego postępowania (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie COFAZ
         i in. przeciwko Komisji, pkt 24). W uwagach z dnia 12 lutego 1999 r. skarżąca powtarza jedynie w ogólnym zarysie pewne stwierdzenia,
         które Komisja poczyniła w decyzji o wszczęciu postępowania, komentując je zwięźle bez przedstawienia żadnego konkretnego dowodu.
         Podobnie w uwagach z dnia 4 października 1999 r. ogranicza się do stwierdzenia, bez sprecyzowania lub przedstawienia jakiegokolwiek
         dowodu, że środki, o których mowa w decyzji o rozszerzeniu postępowania, stanowią pomoc państwa i że powinny być uznane za
         niezgodne ze wspólnym rynkiem.

      60     Po drugie, gdy chodzi o znaczenie wpływu środka na pozycję rynkową skarżącej, należy przypomnieć tytułem wstępu, że, jak to
         wynika z pkt 28 ww. wyroku w sprawie COFAZ i in. przeciwko Komisji, do sądu wspólnotowego nie należy orzekanie w definitywny
         sposób, na etapie badania dopuszczalności skargi, o stosunkach konkurencji pomiędzy skarżącą a przedsiębiorstwem – beneficjentem
         pomocy. W tym kontekście to skarżąca powinna wskazać w należyty sposób przyczyny, dla których decyzja Komisji może zaszkodzić
         jej uzasadnionym interesom poprzez znaczący wpływ na jej pozycję na rynku właściwym.

      61     Ponadto należy podnieść, że w niniejszej sprawie środki, o których mowa w zaskarżonej decyzji, dotyczą wyłącznie fabryki produkcji
         lyocellu i że nie ulega wątpliwości, iż skarżąca nie produkuje tego typu włókien i nie planuje tego czynić w przyszłości.

      62     Mimo to skarżąca powołuje trzy argumenty w celu udowodnienia, że zaskarżona decyzja może mieć znaczący wpływ na jej pozycję
         rynkową.

      63     Po pierwsze, w swojej skardze powołuje się zasadniczo na okoliczność, że wiskoza i lyocell bezpośrednio ze sobą konkurują.

      64     Jako że nie ma potrzeby na etapie badania dopuszczalności skargi ustalać w definitywny sposób definicji właściwego rynku produktowego,
         wystarczy stwierdzić, że różne elementy akt sprawy osłabiają to twierdzenie.

      65     Z jednej strony, lyocell ma szczególne cechy fizyczne, które odróżniają go wyraźnie od włókien wiskozy. Skarżąca podnosi bowiem
         wyraźnie w pkt 23 skargi, że „[l]yocell jest tkaniną o pochodzeniu naturalnym i ulega rozkładowi naturalnemu, [że] używany
         rozpuszczalnik nie jest toksyczny, jest wielokrotnego użytku, spełnia normy dotyczące braku substancji toksycznych, jest szczególnie
         wytrzymały tak [w] kondycjonowaniu, [jak i na] wilgoć i zbiega się jedynie w niewielkim stopniu”. Podobnie podczas rozprawy
         przyznała, że lyocell ma „przewagę na płaszczyźnie technicznej”, jest lepszej jakości niż włókna wiskozy i jest bardzo wytrzymały.
         Ponadto nie zakwestionowała ona, że lyocell cechuje skłonność do fibrylacji, co pozwala na wytwarzanie doskonale drapujących
         się tkanin jedwabistych w dotyku. Skarżąca stwierdziła jedynie, odnośnie do tej ostatniej właściwości lyocellu, że „wyszła
         z mody i nie jest […] już dziś ceniona” (pkt 26 skargi).

      66     Twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym lyocell jest substytutywny w odniesieniu do wiskozy „w większości zastosowań” nie
         jest przekonywające. W szczególności „ekspertyza” przeprowadzona przez „niezależnego konsultanta” dołączona przez nią do uwag
         przedstawionych w odpowiedzi na wnioski interwencyjne w celu poparcia tego twierdzenia nie jest rozstrzygająca. Jest to bowiem
         jedynie jednostronicowy dokument, który zawiera tylko kilka ustępów i bardzo powierzchowną analizę problemu. Dokument ten
         zawiera ponadto wyraźnie niedokładne twierdzenia, takie jak duże podobieństwo pomiędzy procesami produkcji i właściwościami
         lyocellu i włókien wiskozy (zob. pkt 65 powyżej i pkt 69 poniżej). Odnośnie do poświadczenia „niezależnego pośrednika”, które
         skarżąca również dołączyła do uwag przedstawionych w odpowiedzi na wnioski interwencyjne, dowodzi ono co najwyżej, że dla
         pewnych szczególnych zastosowań niektórzy klienci skarżącej zastąpili wiskozę lyocellem lub prowiskozą w swoich produktach.

      67     Ponadto twierdzeniu skarżącej przeczy oświadczenie LLG złożone podczas pewnego sympozjum, które skarżąca powołuje na poparcie
         swojej tezy (pkt 30 skargi i załącznik 14 do skargi) i zgodnie z którym lyocell stanowi „włókno uzupełniające, którego zastosowania
         są różne”.

      68     Z drugiej strony, nie ulega wątpliwości, że cena lyocellu jest znacznie wyższa od ceny włókien wiskozy. Skarżąca wyraźnie
         zgodziła się z tą okolicznością, tak w swoich pismach (pkt 26 skargi i pkt 77 i 78 uwag przedstawionych w odpowiedzi na wnioski
         interwencyjne), jak i podczas rozprawy. Przyznała zatem wielokrotnie, że lyocell może być sprzedawany po cenach konkurencyjnych
         w stosunku do cen włókien wiskozy jedynie wtedy, gdy został zmieszany z innymi produktami.

      69     Wreszcie, zgodnie z oświadczeniami samej skarżącej, proces produkcji lyocellu i proces produkcji włókien wiskozy znacznie
         się różnią. Wskazuje ona bowiem w pkt 23 skargi, że „do produkcji [l]yocellu […] używa się rozpuszczalnika celulozy (rodzaj
         NMMO), podczas gdy produkcja klasycznej wiskozy zawiera etapy merceryzacji i ksantogenyzacji ” oraz że „w porównaniu z procesem
         produkcji klasycznej wiskozy, [...] [l]yocell [produkuje się,] używając rozpuszczalnika zamiast przechodzenia przez tradycyjne
         etapy produkcji wiskozy”. Ponadto w pkt 36 repliki skarżąca podnosi, że „z punktu widzenia metody produkcji zgadza [..] się
         z twierdzeniem Komisji, że lyocell jest produkowany metodami innymi niż tradycyjne metody wytwarzania wiskozy”.

      70     W każdym razie, gdyby nawet założyć, że lyocell i włókna wiskozy bezpośrednio ze sobą konkurują, należy stwierdzić, że twierdzenia
         zawarte w pismach skarżącej, a w szczególności w notatce znajdującej się w załączniku 14 do skargi nie dowodzą w wystarczający
         sposób znaczącego wpływu zaskarżonej decyzji na pozycję rynkową skarżącej. Twierdzenia zawarte w tej notatce opierają się
         bowiem na w żaden sposób nieudowodnionych założeniach, takich jak okoliczność, że produkcja lyocellu zastąpiła od 1997 r.
         w całości produkcję wiskozy i że jest ona przeznaczona wyłącznie na rynek europejski. Ponadto w tej notatce skarżąca stwierdza,
         że ze względu na fakt, iż „podaż lyocellu [produkowanego przez LLG] odpowiada 3,5 % rynku”, zaprzestała ona od 1997 r. produkcji,
         a więc i sprzedaży, pewnych ilości wiskozy. Nie popiera tej tezy jednakże jakimkolwiek dowodem ani nie wyjaśnia, w jaki sposób
         obliczyła te wielkości. Podobnie należy podnieść, że nie dostarcza ona żadnego dowodu na poparcie swojego twierdzenia, jakoby
         owa „podaż” spowodowała „zmianę cen na rynku o co najmniej […] %”.

      71     Po drugie, skarżąca powołuje się na istnienie – obok „czystego lyocellu” i prowiskozy – „substandardowego lyocellu”, który
         nazywa również lyocellem „gorszej jakości”. W notatce zawartej w załączniku 14 do skargi wskazuje ona, że LLG sprzedaje „kanałami
         sprzedaży specjalnej” i „po szczególnie niskich cenach”, 1 000 ton tych „podproduktów” rocznie, co zmusiło skarżącą do obniżenia
         cen o [….] ESP za kilogram „produktów tej samej jakości”.

      72     Należy w tym względzie stwierdzić, że zawartość akt sprawy nie pozwala na wyciągnięcie wniosku, jakoby istniały różne jakości
         lyocellu. Trzeba podkreślić w szczególności, że w swoich pismach skarżąca nie sprecyzowała, co obejmuje pojęcie „substandardowego
         lyocellu”. Ponadto nie zakwestionowała ona wiarygodnie twierdzenia wielokrotnie powtórzonego przez LLG i Land Burgenland podczas
         rozprawy, zgodnie z którym nie istnieje lyocell gorszej jakości. Jeśli chodzi o poświadczenie „niezależnego pośrednika”, załączone
         do uwag skarżącej przedstawionych w odpowiedzi na wnioski interwencyjne, nie wnosi ono tu żadnego wyjaśnienia, gdyż ogranicza
         się on do uznania „produktów substandardowych” za należące – tak jak lyocell i prowiskoza – do „zmodyfikowanych włókien” produkowanych
         przez LLG.

      73     Gdyby nawet założyć, że LLG produkuje lyocell gorszej jakości i że sprzedaje go po szczególnie niskich cenach, należy podnieść,
         że skarżąca nie udowodniła w żaden sposób swojej tezy, zgodnie z którą musiała ona z tego powodu obniżyć ceny „produktów tej
         samej jakości”. Ponadto nie uzasadniła w żaden sposób wielkości i obniżki cen, na które się powołuje.

      74     Po trzecie, w swojej replice i uwagach przedstawionych w odpowiedzi na wnioski interwencyjne skarżąca opiera się przede wszystkim
         na konkurencji, która, jej zdaniem, istnieje pomiędzy prowiskozą a wiskozą. Utrzymuje, że okoliczności, że LLG sprzedaje prowiskozę
         po cenach konkurencyjnych do cen wiskozy i że klienci wolą tę pierwszą od tej drugiej ze względu na jej lepszą jakość, mają
         wpływ na jej pozycję rynkową.

      75     Należy stwierdzić w tym względzie, że skarżąca ponownie ogranicza się do przedstawienia niewystarczająco udowodnionych twierdzeń.
      76     Z jednej strony, notatka dołączona przez nią do repliki na poparcie jej twierdzeń nie jest w żaden sposób przekonywająca,
         gdyż jest to jedynie opracowany przez jej wewnętrzny dział zwykły dokument, który ogranicza się do przedstawienia bardzo ogólnych
         informacji uzyskanych podczas rozmów z niektórymi z jej klientów.

      77     Z drugiej strony, gdyby nawet założyć, że prowiskoza i wiskoza mają takie same zastosowanie i są sprzedawane po podobnych
         cenach, należy podnieść, że skarżąca nie udziela żadnej, nawet lakonicznej informacji co do strat i innych negatywnych konsekwencji,
         które poniosła z powodu podaży prowiskozy produkowanej przez LLG. W tym względzie takie informacje byłyby tym bardziej potrzebne,
         gdyż nie ulega wątpliwości, że prowiskoza stanowi nowy produkt, wytworzony i wprowadzony do obrotu dopiero w roku następującym
         po roku, w którym wydano zaskarżoną decyzję.

      78     Z powyższych rozważań wynika, że skarżąca nie wskazała w należyty sposób przyczyn, dla których zaskarżona decyzja mogłaby
         zaszkodzić jej uzasadnionym interesom poprzez znaczący wpływ na jej pozycję rynkową.

      79     Uwzględniając tę okoliczność oraz ograniczoną rolę skarżącej w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi (zob. pkt 59
         powyżej), należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie dotyczy jej indywidualnie.

      80     Wynika z tego, że skargę należy uznać za niedopuszczalną. Stąd nie ma potrzeby rozważać, czy zaskarżona decyzja dotyczy skarżącej
         bezpośrednio.

      81     Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku skarżącej z dnia 16 października 2001 r. o zarządzenie środków organizacji
         postępowania w zakresie, w jakim dotyczy on dokumentów i informacji nieobjętych środkami organizacji postępowania zarządzonymi
         w dniu 14 listopada 2001 r., gdyż zawartość akt sprawy i wyjaśnienia udzielone podczas rozprawy są wystarczające, aby Sąd
         mógł orzec w niniejszej sprawie.

       W przedmiocie kosztów
      82     Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem Komisji – obciążyć ją jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi
         przez Komisję.

      83     Republika Austrii pokrywa własne koszty zgodnie z art. 87 § 4 akapit pierwszy regulaminu. Zgodnie z art. 87 § 4 akapit trzeci
         regulaminu LLG i Land Burgenland pokrywają własne koszty.

      Z powyższych względów
      SĄD (piąta izba w składzie powiększonym)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.
      2)      Skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.
      3)      Interwenienci pokrywają własne koszty.

               Lindh

                García-Valdecasas

                Cooke

               Mengozzi

                Martins Ribeiro

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 14 kwietnia 2005 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               H. Jung

                      P. Lindh

         * Język postępowania: hiszpański.

      1–		Dane poufne ukryte.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 grudnia 2008 r.#The Wellcome Foundation Ltd przeciwko Paranova Pharmazeutika Handels GmbH.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Oberster Gerichtshof - Austria.#Znaki towarowe - Produkty lecznicze - Przepakowywanie - Przywóz równoległy - Istotna zmiana wyglądu opakowania - Obowiązek wcześniejszego zawiadomienia.#Sprawa C-276/05.

text:
      Sprawa C-276/05
      The Wellcome Foundation Ltd
      przeciwko
      Paranova Pharmazeutika Handels GmbH
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof)
      Znaki towarowe – Produkty lecznicze – Przepakowywanie – Przywóz równoległy – Istotna zmiana wyglądu opakowania – Obowiązek wcześniejszego zawiadomienia
      Streszczenie wyroku
      1.        Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Towar wprowadzony do obrotu w jednym państwie członkowskim przez
            właściciela znaku towarowego lub za jego zgodą – Przywóz do innego państwa członkowskiego po przepakowaniu i ponownym umieszczeniu
            znaku towarowego – Sprzeciw właściciela
      (dyrektywa Rady 89/104, art. 7 ust 2)
      2.        Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Przywóz równoległy po przepakowaniu produktów leczniczych i ponownym
            umieszczeniu na nich znaku towarowego – Sprzeciw właściciela
      (dyrektywa Rady 89/104, art. 7 ust. 2)
      1.        Wykładni art. 7 ust. 2 dyrektywy 89/102 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków
         towarowych w brzmieniu zmienionym porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. należy dokonywać
         w ten sposób, że właściciel znaku towarowego może zasadnie sprzeciwiać się dalszej sprzedaży produktu leczniczego, jeżeli
         podmiot dokonujący przywozu tego produktu przepakował go i ponownie umieścił na nim znak towarowy, chyba że:

      – zostanie ustalone, iż korzystanie przez właściciela znaku towarowego w celu sprzeciwienia się sprzedaży przepakowanych towarów
         z tym znakiem towarowym przyczynia się do sztucznego podziału rynków pomiędzy państwami członkowskimi; będzie tak w szczególności,
         gdy właściciel znaku towarowego wprowadził do obrotu w różnych państwach członkowskich taki sam produkt leczniczy w różnych
         opakowaniach, a przepakowanie tego produktu przez podmiot dokonujący jego przywozu jest, po pierwsze, niezbędne do sprzedaży
         tego produktu w państwie członkowskim przywozu, a po drugie, dokonywane w takich okolicznościach, że oryginalny stan produktu
         nie może przez to zostać naruszony;

      – zostanie wykazane, że przepakowywanie nie może naruszyć oryginalnego stanu produktu wewnątrz opakowania;
      – na nowym opakowaniu zostanie wyraźnie wymieniony podmiot, który dokonał przepakowania, jak również nazwa wytwórcy produktu;
      – wygląd przepakowanego produktu nie będzie w stanie zaszkodzić renomie znaku towarowego i renomie jego właściciela; opakowanie
         nie może być zatem uszkodzone, złej jakości lub nieschludne; oraz

      – podmiot dokonujący przywozu zawiadomi właściciela znaku towarowego przed wprowadzeniem przepakowanego produktu do sprzedaży
         i dostarczy mu, na żądanie, próbkę przepakowanego produktu.

      W przypadku ustalenia, iż przepakowanie produktu leczniczego polegające na zastosowaniu nowego opakowania jest niezbędne w celu
         dalszej sprzedaży danego produktu w państwie członkowskim przywozu, to sposób przedstawienia takiego opakowania winien być
         oceniany wyłącznie w świetle wymogu, zgodnie z którym nie może on być w stanie zaszkodzić renomie znaku towarowego i jego
         właściciela.

      (zob. pkt 23, 30; pkt 1 sentencji
      2.        Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy Rady 89/104 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków
         towarowych w brzmieniu zmienionym porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. należy interpretować
         w ten sposób, że do podmiotu dokonującego przywozu równoległego należy dostarczenie właścicielowi znaku towarowego niezbędnych
         i wystarczających informacji, tak żeby mógł on sprawdzić, czy przepakowanie produktu oznaczonego tym znakiem towarowym jest
         konieczne w celu sprzedaży tego produktu w państwie członkowskim przywozu.

      Ponadto rodzaj informacji, które należy dostarczyć, zależy od okoliczności każdego przypadku. Nie można a priori wykluczyć,
         że będą one w wyjątkowych przypadkach dotyczyć wskazania państwa członkowskiego wywozu, w sytuacji gdy brak takiej informacji
         stałby na przeszkodzie dokonaniu przez właściciela znaku towarowego oceny konieczności przepakowania. W przypadku gdy okazałoby
         się, iż dostarczone informacje wykorzystywane są przez właściciela znaku towarowego w celu wykrycia słabych punktów w jego
         organizacji sprzedaży i tym samym w celu zwalczania równoległego obrotu handlowego jego produktami, to zgodnie z postanowieniami
         traktatu dotyczącymi konkurencji podmioty zaangażowane w równoległy obrót handlowy winny domagać się ochrony przed działaniami
         tego drugiego rodzaju.

      (por. pkt 34–37; pkt 2 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (druga izba)
      z dnia 22 grudnia 2008 r.(*)

      Znaki towarowe – Produkty lecznicze – Przepakowywanie – Przywóz równoległy – Istotna zmiana wyglądu opakowania – Obowiązek wcześniejszego zawiadomienia
      W sprawie C‑276/05
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberster
         Gerichtshof (Austria) postanowieniem z dnia 24 maja 2005 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 6 lipca 2005 r., w postępowaniu

      The Wellcome Foundation Ltd
      przeciwko
      Paranova Pharmazeutika Handels GmbH,
      TRYBUNAŁ (druga izba),
      w składzie: C.W.A. Timmermans, prezes izby, J.C. Bonichot, J. Makarczyk, L. Bay Larsen (sprawozdawca) i C. Toader, sędziowie,
      rzecznik generalny: E. Sharpston,
      sekretarz: K. Sztranc‑Sławiczek, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 3 kwietnia 2008 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu The Wellcome Foundation Ltd przez L. Wiltscheka oraz E. Tremmela, Rechtsanwälte,
      –        w imieniu Paranova Pharmazeutika Handels GmbH przez R. Schneidera, Rechtsanwalt,
      –        w imieniu rządu greckiego przez O. Patsopoulou, G. Alexaki oraz M. Apessosa, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu portugalskiego przez L. Ineza Fernandesa, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez W. Wilsa oraz H. Krämera, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 9 października 2008 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 7 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia
         1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40,
         s. 1) w brzmieniu zmienionym porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. (Dz.U. 1994, L 1, s. 3)
         (zwanej dalej „dyrektywą 89/104”).

      2        Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy The Wellcome Foundation Ltd (zwaną dalej „Wellcome”), właścicielką
         austriackiego znaku towarowego ZOVIRAX, a Paranova Pharmazeutika Handels GmbH (zwaną dalej „Paranovą”) dotyczącego leków objętych
         znakiem towarowym ZOVIRAX, które zostały wprowadzone do obrotu w państwach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego
         (zwanego dalej „EOG”) przez Wellcome lub osoby trzecie, a jednocześnie były przedmiotem przywozu równoległego dokonanego przez
         Paranovę i w nowym opakowaniu były sprzedawane przez nią w Austrii.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3        Artykuł 7 dyrektywy 89/104 zatytułowany „Wyczerpanie praw przyznanych przez znak towarowy” stanowi:

      „1.      Znak towarowy nie uprawnia właściciela do zakazania używania tego znaku w odniesieniu do towarów, które zostały wprowadzone
         do obrotu na terytorium Wspólnoty pod tym znakiem towarowym przez właściciela lub za jego zgodą.

      2.      Ustęp 1 nie ma zastosowania, jeżeli właściciel ma prawnie uzasadnione powody, aby sprzeciwiać się dalszemu obrotowi towarami,
         szczególnie w przypadku, gdy stan towarów zmienił się lub pogorszył po wprowadzeniu ich do obrotu”.

      4        Zgodnie z art. 65 ust. 2 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym w związku z załącznikiem XVII pkt 4 do tego porozumienia
         art. 7 ust. 1 dyrektywy został zmieniony dla celów porozumienia przez zastąpienie wyrażenia „na terytorium Wspólnoty” wyrażeniem
         „na rynek umawiającej się strony”.

       Uregulowania krajowe
      5        Na podstawie § 10b ust. 1 ustawy o ochronie znaków (Markenschutzgesetz) znak towarowy nie przyznaje jego właścicielowi prawa
         do zakazania osobie trzeciej używania tego znaku w odniesieniu do towarów, które zostały wprowadzone do obrotu na obszarze
         EOG pod tym znakiem towarowym przez właściciela lub za jego zgodą. Zgodnie z § 10b ust. 2 tej ustawy, ust. 1 tego paragrafu
         nie ma zastosowania, jeżeli właściciel ma prawnie uzasadnione powody, aby sprzeciwiać się dalszemu obrotowi towarami, szczególnie
         w przypadku, gdy stan towarów zmienił się lub pogorszył po wprowadzeniu ich do obrotu.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      6        Wellcome jest między innymi właścicielem dwóch austriackich słownych znaków towarowych ZOVIRAX a także austriackiego słowno-graficznego
         znaku towarowego ZOVIRAX, chronionych w ramach klasy produktów leczniczych. W Austrii znaki te są normalnie używane przez
         GlaxoSmithKline Pharma GmbH za zgodą Wellcome.

      7        Paranova jest hurtownikiem leków. Handluje głównie w Austrii lekami oznaczonymi marką ZOVIRAX w opakowaniach zawierających
         60 tabletek po 400 mg (ZOVIRAX 400/60), które zostały wprowadzone do obrotu w państwach członkowskich EOG przez Wellcome lub
         osoby trzecie za zgodą tej spółki i wykupione przez spółkę dominującą Paranovy w ramach zwyczajowego obrotu rynkowego lekami.

      8        Paranova handluje tymi lekami w nowym opakowaniu, które wygląda zupełnie inaczej niż opakowanie produktu oryginalnego. Na
         przedniej stronie nowego opakowania figuruje zapisana pogrubioną czcionką wzmianka: „przepakowane i importowane przez Paranovę”.
         Oznaczenie producenta figuruje na bocznej i tylnej stronie opakowania i zapisane jest zwykłą czcionką. Na krawędziach tego
         nowego opakowania umieszczony został niebieski pasek, taki jak ten, którym Paranova zwykle oznacza sprzedawane przez siebie
         leki.

      9        W piśmie z dnia 12 maja 2003 r. Paranova powiadomiła austriacką spółkę zależną Wellcome o swoim zamiarze podjęcia sprzedaży
         produktu ZOVIRAX 400/60 w Austrii. Załączyła do niego kolorowe wydruki opakowań zewnętrznych, opakowań wewnętrznych oraz instrukcję
         opisującą sposób stosowania tego leku. Siostrzana spółka Wellcome z Anglii zwróciła się do spółki Paranova, by w przyszłości
         przekazywała informacje dotyczące jej sprzedaży do GlaxoSmithKline Corporate Intellectual Property (zwanej dalej „Glaxo”),
         dołączając kompletną próbkę każdego rodzaju opakowania, a także ujawniając państwo wywozu oraz dokładne przyczyny przepakowania
         produktu.

      10      Paranova przedstawiła przyczyny przepakowania, nie wskazując jednak państwa wywozu danego leku, dlatego też Glaxo ponownie
         zwróciła się do Paranovy o wskazanie państwa wywozu oraz dokładnych przyczyn przepakowania. Paranovie przy tej okazji zostało
         zakomunikowane, że nie ma powodu przedstawiania informacji dotyczących podmiotu dokonującego przywozu równoległego w sposób
         tak widoczny, poprzez zapisanie grubszym i bardziej czytelnym drukiem niż nazwę producenta. Odróżniające przedstawienie tej
         nazwy na dwóch kolorowych paskach umieszczonych na krawędziach opakowania zostało także zakwestionowane.

      11      Ponadto Glaxo zażądała przedstawienia próbki każdego rodzaju opakowania.

      12      W dniu 4 czerwca 2003 r. Paranova powiadomiła, że ze względów technicznych związanych z produkcją nie może dostarczyć kompletnej
         próbki opakowania, chyba że Glaxo gotowa byłaby pokryć koszty.

      13      Paranova przywozi ZOVIRAX 400/60 z Grecji. Lek ten jest tam sprzedawany w opakowaniach zawierających 70 tabletek. W Austrii
         dopuszczalne opakowanie jest przewidziane dla 60 tabletek.

      14      W postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego przed Handelsgericht Wien Wellcome wniosła o zakazanie spółce Paranova oferowania
         lub sprzedaży w celach konkurencyjnych w Austrii przepakowanych leków, a w szczególności ZOVIRAXU, którego opakowanie zawiera
         nowo umieszczone lub zachowane znaki towarowe, które są chronione w Austrii na rzecz Wellcome, jeżeli:

      –        wskazanie spółki, która dokonuje przepakowania produktu, będzie przedstawiane na opakowaniu przy użyciu grubszej czcionki
         i jest bardziej czytelne lub znajduje się w miejscu bardziej widocznym niż nazwa producenta;

      –        na krawędziach nowego opakowania będą umieszczane kolorowe paski, konkretnie niebieskie, o szerokości ok. 5 mm, takie jak
         często używane na produktach sprzedawanych przez Paranovę oraz

      –        Paranova nie poinformuje należycie Wellcome przed wprowadzeniem na rynek przepakowanego produktu o planowanej sprzedaży, wskazując
         w szczególności również państwo wywozu oraz dokładne przyczyny przepakowania produktu.

      15      Postanowieniem z dnia 7 maja 2004 r. Handelsgericht Wien częściowo uwzględnił wniosek Wellcome. W postępowaniu odwoławczym
         Oberlandesgericht Wien w dniu 28 stycznia 2005 r. uwzględnił ten wniosek w zakresie, w jakim dotyczył on ww. punktu pierwszego
         i trzeciego, a oddalił w odniesieniu do punktu drugiego.

      16      Obydwie strony postępowania przed sądem krajowym wniosły skargę kasacyjną do Oberster Gerichtshof.

      17      Sąd ten wskazuje, że aby dokonać oceny dopuszczalności nowego opakowania należy przede wszystkim ustalić, czy dowód na to,
         iż przepakowanie produktu jest konieczne w celu niezakłócania skutecznego dostępu do rynku, winien zostać przedstawiony jedynie
         w odniesieniu do przepakowania produktu jako takiego. W przypadku odpowiedzi twierdzącej pojawia się pytanie, jakie są kryteria,
         zgodnie z którymi należy dokonywać oceny wyglądu nowego opakowania. Istnieją dwie możliwości: a mianowicie ocena w świetle
         zasady możliwie najmniejszej ingerencji w znak towarowy lub ocena wyglądu nowego znaku z uwagi na to, czy jest on zdolny zaszkodzić
         renomie znaku towarowego i jego właściciela. Sąd krajowy zastanawia się także nad zakresem obowiązku powiadomienia spoczywającym
         na podmiocie dokonującym przywozu równoległego.

      18      W takich warunkach Oberster Gerichtshof postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami
         prejudycjalnymi:

      „1)      a)     Czy art. 7 dyrektywy 89/104[…], jak również dotyczące go dotychczasowe orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości należy interpretować
         w ten sposób, że dowód na to, iż powołanie się na prawa ze znaku towarowego przyczyniłoby się do sztucznego podziału rynku,
         należy przedłożyć nie tylko w odniesieniu do przepakowywania jako takiego, ale również w odniesieniu do wyglądu nowego opakowania?

      W przypadku udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi przeczącej:
      b)      Czy wygląd nowego opakowania należy oceniać w świetle zasady możliwie najmniejszej ingerencji, czy też (jedynie) z uwagi na
         to, czy jest ono zdolne zaszkodzić renomie znaku towarowego i jego właściciela?

      2)      Czy art. 7 dyrektywy 89/104[…], jak również dotyczące go dotychczasowe orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości należy interpretować
         w ten sposób, że podmiot dokonujący przywozu równoległego spełnia swój obowiązek powiadomienia jedynie wtedy, gdy informuje
         właściciela znaku towarowego również o państwie wywozu i szczegółowych przyczynach przepakowania?”.

       Postępowanie przed Trybunałem
      19      Decyzją z dnia 20 września 2005 r. prezes Trybunału zawiesił postępowanie do momentu ogłoszenia wyroku Trybunału w sprawie
         C‑348/04.

      20       Trybunał wydał wyrok w sprawie C‑348/04 Boehringer Ingelheim i in. w dniu 26 kwietnia 2007 r., Zb.Orz. s. I‑3391.

      21      W piśmie z dnia 30 maja 2007 r. sąd krajowy stwierdził, że podtrzymuje swój wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym
         w odniesieniu do pytania pierwszego lit. b) i pytania drugiego.

      22      Decyzją z dnia 15 czerwca 2007 r. prezes Trybunału postanowił podjąć postępowanie w sprawie.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       W przedmiocie pytania pierwszego lit. b)
      23      W pkt 3 sentencji swojego wyroku z dnia 11 lipca 1996 r. w sprawach połączonych C‑427/93, C‑429/93 i C‑436/93 Bristol‑Myers
         Squibb i in., Rec. s. I‑3457 Trybunał orzekł, że wykładni art. 7 ust. 2 dyrektywy 89/102 należy dokonywać w ten sposób, że
         właściciel znaku towarowego może zasadnie sprzeciwiać się dalszej sprzedaży produktu leczniczego, jeżeli podmiot dokonujący
         przywozu tego produktu przepakował go i ponownie umieścił na nim znak towarowy, chyba że:

      –        zostanie ustalone, iż korzystanie przez właściciela znaku towarowego w celu sprzeciwienia się sprzedaży przepakowanych towarów
         z tym znakiem towarowym przyczynia się do sztucznego podziału rynków pomiędzy państwami członkowskimi; będzie tak w szczególności,
         gdy właściciel znaku towarowego wprowadził do obrotu w różnych państwach członkowskich taki sam produkt leczniczy w różnych
         opakowaniach, a przepakowanie tego produktu przez podmiot dokonujący jego przywozu jest, po pierwsze, niezbędne do sprzedaży
         tego produktu w państwie członkowskim przywozu, a po drugie, dokonywane w takich okolicznościach, że oryginalny stan produktu
         nie może przez to zostać naruszony;

      –        zostanie wykazane, że przepakowywanie nie może naruszyć oryginalnego stanu produktu wewnątrz opakowania;
      –        na nowym opakowaniu zostanie wyraźnie wymieniony podmiot, który dokonał przepakowania, jak również nazwa wytwórcy produktu;

      –        wygląd przepakowanego produktu nie będzie w stanie zaszkodzić renomie znaku towarowego i renomie jego właściciela; opakowanie
         nie może być zatem uszkodzone, złej jakości lub nieschludne; oraz

      –        podmiot dokonujący przywozu zawiadomi właściciela znaku towarowego przed wprowadzeniem przepakowanego produktu do sprzedaży
         i dostarczy mu, na żądanie, próbkę przepakowanego produktu.

      24      Ten ostatni wymóg pozwala właścicielowi znaku towarowego na sprawdzenie, czy przepakowanie nie zostało dokonane w sposób mogący
         wpłynąć bezpośrednio lub pośrednio na pierwotny stan produktu, oraz czy jego wygląd po przepakowaniu nie jest w stanie zaszkodzić
         renomie znaku towarowego (ww. wyroki w sprawie Bristol‑Myers Squibb i in., pkt 78; wyrok w sprawie Boehringer Ingelheim i in.,
         pkt 20).

      25      Wymóg, by przepakowanie produktu leczniczego, w szczególności w drodze zastosowania nowego opakowania, było niezbędne w celu
         dalszej sprzedaży tego produktu w państwie członkowskim przywozu, odnosi się wyłącznie do faktu przepakowania, a nie do sposobu
         lub stylu, w jakim zostało ono dokonane (zob. ww. wyrok w sprawie Boehringer Ingelheim i in., pkt 38 i 39).

      26      Zatem wspomniany wymóg odnosi się wyłącznie do faktu dokonania przepakowania produktu, w szczególności polegającego na zastosowaniu
         nowego opakowania, a nie do sposobu przedstawienia tego nowego opakowania.

      27      Ponieważ sposób przedstawienia nowego opakowania produktu nie jest oceniany z punktu widzenia wymogu niezbędności w celu dalszej
         sprzedaży tego produktu, to tym bardziej nie może być on oceniany według kryterium, zgodnie z którym ingerencja w znak towarowy
         powinna być możliwie najmniejsza.

      28      Dlatego też niekonsekwentnym byłoby przyjąć, że nie ma potrzeby sprawdzenia, czy sposób przedstawienia nowego opakowania danego
         towaru wybrany przez podmiot dokonujący przywozu równoległego jest konieczny w celu dalszego obrotu danym towarem, i jednocześnie
         wymagać, aby sposób ten spełniał kryterium możliwie najmniejszej ingerencji w znak towarowy.

      29      Jak to wynika z pkt 23 i 24 niniejszego wyroku, ochrona właściciela znaku towarowego w zakresie sposobu przedstawienia opakowania
         produktu leczniczego wybranego przez podmiot dokonujący przywozu równoległego jest zagwarantowana co do zasady poprzez spełnienie
         wymogu, zgodnie z którym wygląd przepakowanego towaru nie może, jako taki, być w stanie zaszkodzić renomie znaku towarowego
         i jego właściciela.

      30      W rezultacie odpowiedź na pytanie pierwsze lit. b) winna brzmieć, że art. 7 ust. 2 dyrektywy 89/104 należy interpretować w taki
         sposób, że w przypadku ustalenia, iż przepakowanie produktu leczniczego polegające na zastosowaniu nowego opakowania jest
         niezbędne w celu dalszej sprzedaży danego produktu w państwie członkowskim przywozu, to sposób przedstawienia takiego opakowania
         winien być oceniany wyłącznie w świetle wymogu, zgodnie z którym nie może on być w stanie zaszkodzić renomie znaku towarowego
         i jego właściciela.

       W przedmiocie pytania drugiego
      31      Wellcome zasadniczo twierdzi, że zawiadomienie właściciela znaku towarowego o państwie wywozu i dokładnych przyczynach przepakowania
         pozwala właścicielowi kontrolować, czy przepakowanie było konieczne.

      32      W ramach sporu zawisłego przed sądem krajowym pomiędzy właścicielem znaku towarowego a podmiotem dokonującym przywozu równoległego,
         który sprzedaje w państwie członkowskim produkt leczniczy przywieziony z innego państwa członkowskiego w nowym opakowaniu,
         to do tego podmiotu dokonującego przywozu równoległego należy wykazanie w szczególności zaistnienia przesłanki, zgodnie z którą
         powoływanie się na prawa wynikające ze znaku towarowego przez jego właściciela w celu sprzeciwienia się sprzedaży przepakowanych
         produktów oznaczonych tym znakiem towarowym przyczyniłoby się do sztucznego podziału rynku pomiędzy państwa członkowskie (zob.
         ww. wyrok w sprawie Boehringer Ingelheim i in., pkt 24 i 54).

      33      Zgodnie z tym, co zostało przypomniane w pkt 23 niniejszego wyroku, jest tak w szczególności, gdy właściciel wprowadził na
         rynek w kilku państwach członkowskich identyczny produkt leczniczy w różnych opakowaniach i gdy przepakowanie, którego dokonał
         podmiot dokonujący przywozu, jest niezbędne w celu sprzedaży tego produktu w państwie członkowskim przywozu.

      34      Mając na uwadze powyższe i uwzględniając fakt, że właściwe funkcjonowanie systemu zawiadomień oparte jest na założeniu, że
         strony dokładają szczerych starań dla wzajemnego poszanowania swych uzasadnionych interesów (wyrok z dnia 23 kwietnia 2002 r.
         w sprawie C‑143/00 Boehringer Ingelheim i in., Rec. s. I‑3759, pkt 62), do podmiotu dokonującego przywozu równoległego należy
         dostarczenie właścicielowi znaku towarowego niezbędnych i wystarczających informacji, tak żeby mógł on sprawdzić, czy przepakowanie
         produktu oznaczonego tym znakiem towarowym jest konieczne w celu sprzedaży tego produktu w państwie członkowskim przywozu.

      35      Ponadto rodzaj informacji, które należy dostarczyć, zależy od okoliczności każdego przypadku. Nie można a priori wykluczyć,
         że będą one w wyjątkowych przypadkach dotyczyć wskazania państwa członkowskiego wywozu, w sytuacji gdy brak takiej informacji
         stałby na przeszkodzie dokonaniu przez właściciela znaku towarowego oceny konieczności przepakowania.

      36      W tym względzie należy przypomnieć, że w przypadku gdy okaże się, iż dostarczone informacje wykorzystywane są przez właściciela
         znaku towarowego w celu wykrycia słabych punktów w jego organizacji sprzedaży i tym samym w celu zwalczania równoległego obrotu
         handlowego jego produktami, to zgodnie z postanowieniami traktatu dotyczącymi konkurencji podmioty zaangażowane w równoległy
         obrót handlowy winny domagać się ochrony przed działaniami tego drugiego rodzaju (zob. podobnie wyrok z dnia 11 listopada
         1997 r. w sprawie C‑349/95 Loendersloot, Rec. s. I‑6227, pkt 43).

      37      Odpowiedź na pytanie drugie winna zatem brzmieć, że wykładni art. 7 ust. 2 dyrektywy 89/104 należy dokonywać w taki sposób,
         że do podmiotu dokonującego przywozu równoległego należy dostarczenie właścicielowi znaku towarowego niezbędnych i wystarczających
         informacji, tak żeby mógł on sprawdzić, czy przepakowanie produktu oznaczonego tym znakiem towarowym jest konieczne w celu
         sprzedaży tego produktu w państwie członkowskim przywozu.

       W przedmiocie kosztów
      38      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
      1)      Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych
            w brzmieniu zmienionym porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. należy interpretować w ten
            sposób, że w przypadku ustalenia, iż przepakowanie produktu leczniczego polegające na zastosowaniu nowego opakowania jest
            niezbędne w celu dalszej sprzedaży danego produktu w państwie członkowskim przywozu, to sposób przedstawienia takiego opakowania
            winien być oceniany wyłącznie w świetle wymogu, zgodnie z którym nie może on być w stanie zaszkodzić renomie znaku towarowego
            i jego właściciela.
      2)      Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy Rady 89/104/EWGz dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych
            w brzmieniu zmienionym porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. należy interpretować w ten
            sposób, że do podmiotu dokonującego przywozu równoległego należy dostarczenie właścicielowi znaku towarowego niezbędnych i wystarczających
            informacji, tak żeby mógł on sprawdzić, czy przepakowanie produktu oznaczonego tym znakiem towarowym jest konieczne w celu
            sprzedaży tego produktu w państwie członkowskim przywozu.
      Podpisy
      * Język postępowania: niemiecki.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (trzecia izba) z dnia 13 lipca 1995 r. # Monique Saby przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnicy - Skarga o odszkodowanie - Dopuszczalność. # Sprawa T-44/93.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (druga izba) z dnia 19 września 2001 r. # E przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnicy - Odrzucenie kandydatury. # Sprawa T-152/00.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (trzecia izba w składzie powiększonym) z dnia 24 października 2000 r. # Fresh Marine Company SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa T-178/98.