title: Sprawa C-563/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie – Polska) – ORLEN KolTrans sp. z o.o./Prezes Urzędu Transportu Kolejowego [Odesłanie prejudycjalne – Transport kolejowy – Dyrektywa 2001/14/WE – Artykuł 4 – Ustalanie opłat za infrastrukturę decyzją zarządcy – Artykuł 30 ust. 2 – Przysługujące przedsiębiorstwom kolejowym prawo do wniesienia odwołania w trybie administracyjnym – Artykuł 30 ust. 6 – Kontrola sądowa decyzji organu kontrolnego]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/17

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie – Polska) – ORLEN KolTrans sp. z o.o./Prezes Urzędu Transportu Kolejowego
      (Sprawa C-563/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport kolejowy - Dyrektywa 2001/14/WE - Artykuł 4 - Ustalanie opłat za infrastrukturę decyzją zarządcy - Artykuł 30 ust. 2 - Przysługujące przedsiębiorstwom kolejowym prawo do wniesienia odwołania w trybie administracyjnym - Artykuł 30 ust. 6 - Kontrola sądowa decyzji organu kontrolnego)
      (2022/C 165/19)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: ORLEN KolTrans sp. z o.o.

         Strona pozwana: Prezes Urzędu Transportu Kolejowego

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 30 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa, zmienionej dyrektywą 2007/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że nie reguluje on prawa przedsiębiorstwa kolejowego, które korzysta lub zamierza korzystać z infrastruktury kolejowej, do wzięcia udziału w prowadzonym ewentualnie przez organ kontrolny postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji zatwierdzającej lub odrzucającej przedłożony przez zarządcę infrastruktury projekt stawek jednostkowych opłaty podstawowej za minimalny dostęp do infrastruktury.

                  2)

                  Artykuł 30 ust. 6 dyrektywy 2001/14, zmienionej dyrektywą 2007/58, należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo kolejowe, które korzysta lub zamierza korzystać z infrastruktury kolejowej, powinno mieć możliwość zaskarżenia przed właściwym sądem decyzji organu kontrolnego zatwierdzającej ustalone przez zarządcę infrastruktury stawki jednostkowe opłaty podstawowej za minimalny dostęp do tej infrastruktury.

         (1)  Dz.U. C 44 z 8.2.2021.


title: Sprawa C-300/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bund Naturschutz in Bayern e.V./Landkreis Rosenheim [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2001/42/WE – Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko naturalne – Artykuł 2 lit. a) – Pojęcie „planów i programów” – Artykuł 3 ust. 2 lit. a) – Akty przygotowane dla niektórych sektorów określające ramy ewentualnego udzielenia w przyszłości zezwolenia na realizację przedsięwzięć wymienionych w załącznikach I i II do dyrektywy 2011/92/UE – Artykuł 3 ust. 4 – Akty określające ramy ewentualnego udzielenia w przyszłości zezwolenia na realizację przedsięwzięć – Rozporządzenie w sprawie ochrony krajobrazu przyjęte przez organ lokalny]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/10

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bund Naturschutz in Bayern e.V./Landkreis Rosenheim
      (Sprawa C-300/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2001/42/WE - Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko naturalne - Artykuł 2 lit. a) - Pojęcie „planów i programów” - Artykuł 3 ust. 2 lit. a) - Akty przygotowane dla niektórych sektorów określające ramy ewentualnego udzielenia w przyszłości zezwolenia na realizację przedsięwzięć wymienionych w załącznikach I i II do dyrektywy 2011/92/UE - Artykuł 3 ust. 4 - Akty określające ramy ewentualnego udzielenia w przyszłości zezwolenia na realizację przedsięwzięć - Rozporządzenie w sprawie ochrony krajobrazu przyjęte przez organ lokalny)
      (2022/C 165/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Bund Naturschutz in Bayern e.V.

         Druga strona postępowania: Landkreis Rosenheim

         przy udziale: Landesanwaltschaft Bayern, Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje on swoim zakresem stosowania przepisów krajowych, które mają na celu ochronę przyrody i krajobrazu i ustanawiają w tym celu ogólne zakazy i obowiązki uzyskania zezwolenia, przy czym nie przewidują wystarczająco szczegółowych norm dotyczących treści, przygotowania i realizacji przedsięwzięć wymienionych w załącznikach I i II do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 4 dyrektywy 2001/42 należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje on swoim zakresem stosowania przepisów krajowych, które mają na celu ochronę przyrody i krajobrazu i ustanawiają w tym celu ogólne zakazy i obowiązki uzyskania zezwolenia, przy czym nie przewidują wystarczająco szczegółowych norm dotyczących treści, przygotowania i realizacji przedsięwzięć wymienionych w załącznikach I i II do dyrektywy 2011/92.

         (1)  Dz.U. C 304 z 14.9.2020.


title: Sprawa C-582/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie – Rumunia) – SC Cridar Cons SRL/Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Cluj, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj-Napoca [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 167 i 168 – Prawo do odliczenia – Odmowa – Oszustwo podatkowe – Przeprowadzanie dowodów – Zawieszenie postępowania w przedmiocie odwołania w trybie administracyjnym od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego odmawiającej prawa do odliczenia do czasu zakończenia postępowania karnego – Autonomia proceduralna państw członkowskich – Zasada neutralności podatkowej – Prawo do dobrej administracji – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/18

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie – Rumunia) – SC Cridar Cons SRL/Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Cluj, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj-Napoca
      (Sprawa C-582/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 167 i 168 - Prawo do odliczenia - Odmowa - Oszustwo podatkowe - Przeprowadzanie dowodów - Zawieszenie postępowania w przedmiocie odwołania w trybie administracyjnym od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego odmawiającej prawa do odliczenia do czasu zakończenia postępowania karnego - Autonomia proceduralna państw członkowskich - Zasada neutralności podatkowej - Prawo do dobrej administracji - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
      (2022/C 165/20)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC Cridar Cons SRL

         Druga strona postępowania: Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Cluj, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj-Napoca

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które upoważniają krajowe organy podatkowe do zawieszenia postępowania w przedmiocie odwołania w trybie administracyjnym od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego odmawiającej podatnikowi możliwości skorzystania z prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej ze względu na udział tego podatnika w oszustwie podatkowym, w celu uzyskania dodatkowych obiektywnych wskazówek co do tego udziału, pod warunkiem że, po pierwsze, takie zawieszenie nie skutkuje opóźnieniem wyniku postępowania w przedmiocie odwołania w trybie administracyjnym ponad rozsądny okres czasu, po drugie, decyzja o zawieszeniu jest uzasadniona zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym oraz podlega kontroli sądowej oraz, po trzecie, jeżeli ostatecznie okaże się, że odmówiono prawa do odliczenia z naruszeniem prawa Unii, podatnik ten powinien mieć możliwość uzyskania w rozsądnym terminie zwrotu odpowiedniej kwoty oraz ewentualnie odsetek za zwłokę od tej kwoty. W tych okolicznościach nie jest wymagane, by w trakcie tego zawieszenia postępowania rzeczonemu podatnikowi przysługiwało zawieszenie wykonania tej decyzji, chyba że w przypadku poważnych wątpliwości co do zgodności z prawem tej decyzji przyznanie zawieszenia wykonania tej decyzji jest konieczne w celu uniknięcia poważnej i nieodwracalnej szkody dla interesów podatnika.

         (1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.


title: Sprawa C-92/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Fenice – Qualità per l’ambiente SpA/Ministero della Transizione Ecologica i in.

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Fenice – Qualità per l’ambiente SpA/Ministero della Transizione Ecologica i in.
      (Sprawa C-92/22)
      (2022/C 191/19)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fenice – Qualità per l’ambiente SpA

         Strona pozwana: Ministero della Transizione Ecologica, Ministero dello Sviluppo Economico, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy decyzja przyjęta przez Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE (1) oraz wspierania zarządzania planowanych działań protokołu z Kioto) biorąc pod uwagę procedurę przyjmowania, a w szczególności mechanizm dialogu z Komisją Europejską przewidziany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331 (2) w sprawie wpisania instalacji do wykazu dla przydziału uprawnień CO2 może stanowić przedmiot samodzielnego zaskarżenia do Trybunału Unii Europejskiej na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE, jeżeli zaskarżony akt wywołuje wiążące skutki prawne i dotyczy bezpośrednio podmiotu gospodarczego składającego skargę?

                  2)

                  Czy, w przeciwnym razie, prywatny podmiot gospodarczy bezpośrednio poszkodowany wykluczeniem z przydziału uprawnień CO2 na podstawie postępowania przeprowadzonego wspólnie przez Komisję Europejską i Comitato nazionale per la gestione della direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto (krajowy komitet ds. zarządzania dyrektywą 2003/87/WE oraz wspierania zarządzania planowanych działania protokołu z Kioto) może przed Trybunałem Unii Europejskiej, na mocy art. 263 ust. 4 TFU, zakwestionować decyzję przyjętą przez Komisję Europejską w sprawie odmowy wpisania instalacji do wykazu zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33?

                  3)

                  Czy pojęcie „wytwórcy energii elektrycznej” w rozumieniu art. 3 lit. u) dyrektywy 2003/87/WE, w brzmieniu wynikającym z wyroku Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie C-682/17, ExxonMobil Production Deutschland GmbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland, w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego do Trybunału na podstawie art. 267 TFUE przez Verwaltungsgericht Berlin (sąd administracyjny w Berlinie, Niemcy) postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r., obejmuje również sytuacje, w których instalacja wytwarza w niewielkiej części energię elektryczną kogeneratywną, nie wysokosprawną, charakteryzującą się wieloma źródłami energii cieplnej innymi niż kogeneracja, posiadającą cechy wymagane do przyznania bezpłatnych uprawnień emisyjnych?

                  4)

                  Czy taka wykładania definicji „wytwórcy energii elektrycznej” jest zgodna z ogólnymi zasadami prawa unijnego dotyczącymi przestrzegania warunków konkurencji między podmiotami gospodarczymi w przypadku oferowania zachęt i proporcjonalności środka, w przypadku gdy całkowicie wyklucza on instalację charakteryzujący się wieloma źródłami energii, bez wyodrębniania wartości emisji w odniesieniu do źródeł ciepła innych niż kogeneracja, w pełni uprawnionych do uzyskania przewidzianych korzyści?

         (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003, L 275, s. 32).

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2019, L 59, s. 8).


title: Sprawa T-137/22: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2022 r. – Niderlandy/Komisja

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/53

      Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2022 r. – Niderlandy/Komisja
      (Sprawa T-137/22)
      (2022/C 198/77)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i J. Langer, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 6 stycznia 2022 r. [Ares (2022) 99942] oddalającej wniosek Królestwa Niderlandów o przedłużenie o 4 dodatkowe lata 8-letniego terminu na podniesienie żądania zwrotu kwot niesłusznie zapłaconych w sprawie FresQ;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu swojej skargi Królestwo Niderlandów podnosi dwa zarzuty:

                  1.

                  Zarzut pierwszy: zaskarżona decyzja została oparta na nieprawidłowym założeniu, w myśl którego procedura żądania zwrotu w sprawie FresQ nie została jeszcze zakończona.

                  2.

                  Zarzut drugi: Komisja stosuje art. 54 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 1306/2013 w niewłaściwy sposób, ponieważ zakłada, że przekroczenie 8-letniego terminu na podniesienie żądania zwrotu kwot niesłusznie zapłaconych w sprawie FresQ należy przypisać Niderlandom.


title: Sprawa C-221/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 19 stycznia 2022 r. w sprawie T-610/19, Deutsche Telekom/Komisja, wniesione w dniu 28 marca 2022 r. przez Komisję Europejską

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/28

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 19 stycznia 2022 r. w sprawie T-610/19, Deutsche Telekom/Komisja, wniesione w dniu 28 marca 2022 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-221/22 P)
      (2022/C 198/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Calleja Crespo, B. Martenczuk, N. Khan, P. Rossi, L. Wildpanner, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Deutsche Telekom AG

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 19 stycznia 2022 r. w sprawie T-610/19 w zakresie, w jakim zostały w nim uwzględnione żądania Deutsche Telekom AG,

                  —

                  rozstrzygnięcie zawisłych kwestii spornych albo

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego – przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie Deutsche Telekom AG całością kosztów związanych z niniejszym postępowaniem i postępowaniem przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsze odwołanie, mające zdaniem Komisji Europejskiej fundamentalne znaczenie dla wykładni i stosowania art. 266 TFUE, opiera się w istocie na ciążącym na Komisji obowiązku zapłaty odsetek od grzywny nałożonej na nią w dziedzinie prawa ochrony konkurencji, jeżeli grzywna ta zostaje zwrócona. Zgodnie z decyzją Komisji Deutsche Telekom AG uiściła tymczasowo grzywnę nałożoną na nią na podstawie art. 102 TFUE za nadużycie pozycji dominującej, która to grzywna została jednak następnie obniżona przez Sąd (1). Obecnie Komisja kwestionuje nałożony na nią przez Sąd w zaskarżonym wyroku obowiązek zapłaty od części grzywny podlegającej zwrotowi odsetek za zwłokę mających charakter sankcji, zgodnie z wyrokiem Printeos (2).
      W zarzucie pierwszym Komisja podnosi, że Sąd naruszył prawo poprzez uznanie, iż na podstawie art. 266 TFUE w przypadku obniżenia przez Sąd grzywny w dziedzinie prawa ochrony konkurencji na Komisji ciąży bezwzględny i bezwarunkowy obowiązek zapłaty od dnia tymczasowej zapłaty grzywny odsetek za zwłokę mających charakter sankcji.
      W tym względzie Komisja podnosi w szczególności, co następuje:
      Sąd niesłusznie orzekł, że Komisja naruszyła art. 266 TFUE poprzez odmowę zapłaty odsetek za zwłokę w wysokości żądanej przez Deutsche Telekom AG (część pierwsza zarzutu pierwszego).
      Zaskarżony wyrok jest sprzeczny z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości wydanym przed wyrokiem Printeos (część druga zarzutu pierwszego).
      Ponadto kwestia odsetek należnych w wykonaniu wyroków jest regulowana przez prawo wtórne Unii, a Sąd powinien był bądź zastosować to prawo wtórne bądź stwierdzić jego nieważność (część trzecia zarzutu pierwszego).
      Przesłanki wniesienia skargi o odszkodowanie na podstawie art. 340 TFUE nie zostały spełnione, w związku z czym Sąd naruszył prawo, przyznając odsetki za zwłokę tytułem odszkodowania (część czwarta zarzutu pierwszego).
      Skutek ex tunc wyroków nie pociąga za sobą zapłaty odsetek za zwłokę od dnia tymczasowej zapłaty grzywny przez dane przedsiębiorstwo (część piąta zarzutu pierwszego).
      Zapłata odsetek za zwłokę zgodnie z zaskarżonym wyrokiem jest sprzeczna z odstraszającym skutkiem grzywien (część szósta zarzutu pierwszego).
      W zarzucie drugim Komisja podnosi, na wypadek oddalenia jej zarzutu pierwszego, że Sąd naruszył prawo poprzez uznanie, iż w drodze analogii do art. 83 ust. 2 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (3) do odsetek podlegających zapłacie przez Komisję ma zastosowanie stopa procentowa stosowana przez Europejski Bank Centralny (EBC) do jego [głównych] operacji refinansujących, powiększona o trzy i pół punktu procentowego.

         (1)  Wyrok z dnia 13 grudnia 2018 r., Deutsche Telekom/Komisja (T-827/14, EU:T:2018:930).

         (2)  Wyrok z dnia 20 stycznia 2021 r., Komisja/Printeos (C-301/19 P, EU:C:2021:39).

         (3)  (Dz.U. 2012, L 362, s. 1).


title: Sprawa T-132/21: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2022 r. – Telefónica Germany/EUIPO (LOOP) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LOOP – Częściowa odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Cechy obiektywne i nieodłącznie związane z charakterem towarów i usług – Wystarczająco bezpośredni i konkretny związek – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 94 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/41

      Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2022 r. – Telefónica Germany/EUIPO (LOOP)
      (Sprawa T-132/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LOOP - Częściowa odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Cechy obiektywne i nieodłącznie związane z charakterem towarów i usług - Wystarczająco bezpośredni i konkretny związek - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 rozporządzenia 2017/1001)
      (2022/C 198/58)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Telefónica Germany GmbH & Co. OHG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Fottner i M. Müller)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Scardocchia i E. Markakis, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 grudnia 2020 r. (sprawa R 644/2020-4), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego LOOP jako unijnego znaku towarowego

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 17 grudnia 2020 r. (sprawa R 644/2020-4) w części dotyczącej towarów z klasy 9 i usług z klasy 38 i 42 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Telefónica Germany GmbH & Co. OHG pokrywa jedną trzecią własnych kosztów, w tym jedną trzecią kosztów poniesionych w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

                  4)

                  EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, dwie trzecie kosztów poniesionych przez Telefónica Germany, w tym dwie trzecie kosztów poniesionych przez tę ostatnią w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

         (1)  Dz.U. C 148 z 26.4.2021.


title: Sprawa C-659/21: Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 30 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa – Portugalia) – Orbest, SA/CS, QN, OP i in. [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów – Artykuł 5 ust. 3 – Zwolnienie z obowiązku odszkodowania – Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” – Usterka techniczna samolotu spowodowana zderzeniem pojazdu cateringowego należącego do osoby trzeciej z tym samolotem znajdującym się na postoju na lotnisku]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/14

      Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 30 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa – Portugalia) – Orbest, SA/CS, QN, OP i in.
      (Sprawa C-659/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Artykuł 5 ust. 3 - Zwolnienie z obowiązku odszkodowania - Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” - Usterka techniczna samolotu spowodowana zderzeniem pojazdu cateringowego należącego do osoby trzeciej z tym samolotem znajdującym się na postoju na lotnisku)
      (2022/C 198/20)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal da Relação de Lisboa

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Orbest, SA

         Druga strona postępowania: CS, QN, OP i in.

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że usterka techniczna samolotu spowodowana zderzeniem pojazdu cateringowego należącego do osoby trzeciej z tym samolotem znajdującym się na postoju na lotnisku może wchodzić w zakres pojęcia „nadzwyczajnej okoliczności” w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Data złożenia: 2.11.2021.


title: Sprawa C-155/21: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 8 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea Hovrätt – Szwecja) – Republika Włoska/Athena Investments A/S (dawniej Greentech Energy Systems A/S) i in.

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/29

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 8 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea Hovrätt – Szwecja) – Republika Włoska/Athena Investments A/S (dawniej Greentech Energy Systems A/S) i in.
      (Sprawa C-155/21) (1)

      (2022/C 198/40)
      Język postępowania: szwedzki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 206 z 31.5.2021.


title: Sprawa T-146/21: Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2022 r. – Vetpharma Animal Health/EUIPO – Deltavit (DELTATIC) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie unijnego słownego znaku towarowego DELTATIC – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy DELTA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 18 ust. 1 akapit drugi lit. a) i art. 47 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Postać różniąca się pod względem elementów, które nie zmieniają charakteru odróżniającego]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/42

      Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2022 r. – Vetpharma Animal Health/EUIPO – Deltavit (DELTATIC)
      (Sprawa T-146/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie unijnego słownego znaku towarowego DELTATIC - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy DELTA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 18 ust. 1 akapit drugi lit. a) i art. 47 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Postać różniąca się pod względem elementów, które nie zmieniają charakteru odróżniającego)
      (2022/C 198/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Vetpharma Animal Health, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Escudero Pérez

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Deltavit (Janzé, Francja) (przedstawiciel: G. Barbaut, avocat)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 grudnia 2020 r. (sprawa R 776/2020-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Deltavit a Vetpharma Animal Health.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Vetpharma Animal Health, SL pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.

                  3)

                  Deltavit pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 182 z 10.5.2021.


title: Sprawy połączone T-684/19 i T-704/19: Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2022 r. – MEKH i FGSZ/ACER [Energia – Rozporządzenie (UE) 2017/459 – Przyjęty przez Komisję kodeks sieci obejmujący swym zakresem „proces uzyskiwania zdolności przyrostowej” – Decyzja ACER zatwierdzająca uruchomienie projektu zdolności przyrostowej – Zarzut niezgodności z prawem – Brak kompetencji Komisji – Artykuł 6 ust. 11, art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 715/2009]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/30

      Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2022 r. – MEKH i FGSZ/ACER
      (Sprawy połączone T-684/19 i T-704/19) (1)

      (Energia - Rozporządzenie (UE) 2017/459 - Przyjęty przez Komisję kodeks sieci obejmujący swym zakresem „proces uzyskiwania zdolności przyrostowej” - Decyzja ACER zatwierdzająca uruchomienie projektu zdolności przyrostowej - Zarzut niezgodności z prawem - Brak kompetencji Komisji - Artykuł 6 ust. 11, art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 715/2009)
      (2022/C 198/41)
      Języki postępowania: angielski i węgierski

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-684/19: Magyar Energetikai és Közmű-szabályozási Hivatal (MEKH) (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci G. Stanka, J. Burai-Kovács, G. Szikla i Á. Kulcsár)

         Strona skarżąca w sprawie T-704/19: FGSZ Földgázszállító Zrt. (Siófok, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci M. Horányi, N. Niejahr i S. Zakka)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki, (przedstawiciele: w sprawie T-684/19 P. Martinet, D. Lelovitis i N. Keyaerts, pełnomocnicy, których wspierali adwokaci E. Ameye, M. de Sousa Ferro i Cs. Nagy, a w sprawie T-704/19 P. Martinet, D. Lelovitis i N. Keyaerts, pełnomocnicy, których wspierali adwokaci E. Ameye i M. de Sousa Ferro)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Energie-Control Austria für die Regulierung der Elektrizitäts- und Erdgaswirtschaft (E-Control) (przedstawiciel: adwokat S. Polster), Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i A. Sipos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji nr 5/2019 Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) z dnia 9 kwietnia 2019 r. oraz decyzji nr A-004–2019 komisji odwoławczej ACER z dnia 6 sierpnia 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga Magyar Energetikai és Közmű-szabályozási Hivatal (MEKH) jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim odnosi się do decyzji nr 05/2019 Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) z dnia 9 kwietnia 2019 r.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji komisji odwoławczej ACER nr A-004 2019 z dnia 6 sierpnia 2019 r.

                  3)

                  ACER pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez MEKH i FGSZ Földgázszállító Zrt.

                  4)

                  Komisja Europejska i Energie-Control Austria für die Regulierung der Elektrizitäts- und Erdgaswirtschaft (E Control) pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 406 z 2.12.2019.


title: Sprawa T-757/19: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – HB/EBI [Służba publiczna – Personel EBI – Skarga na mobbing – Dochodzenie administracyjne – Decyzja o oddaleniu skargi – Decyzja o oddaleniu wniosku o zawarcie ugody – Prawo do bycia wysłuchanym – Odpowiedzialność]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/31

      Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – HB/EBI
      (Sprawa T-757/19) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBI - Skarga na mobbing - Dochodzenie administracyjne - Decyzja o oddaleniu skargi - Decyzja o oddaleniu wniosku o zawarcie ugody - Prawo do bycia wysłuchanym - Odpowiedzialność)
      (2022/C 198/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: HB (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: G. Faedo i K. Carr, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Skarga, na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dni 20 czerwca i 10 października 2019 r. oddalających, odpowiednio, skargę na mobbing i zastraszanie oraz wniosek o wszczęcie postępowania pojednawczego, a po drugie, o naprawienie szkody, jaką skarżąca miała ponieść w wyniku tych decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Prezesa Europejskiego Banki Inwestycyjnego (EBI) z dnia 20 czerwca 2019 r.

                  2)

                  EBI zostaje zobowiązane do zapłaty na rzecz HB kwoty 1 000 EUR tytułem utraty szansy na uregulowanie sporu w sposób ugodowy.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  EBI zostaje obciążone swoimi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez HB.

         (1)  Dz.U. C 222 z 6.7.2020.


title: Sprawy połączone C-529/18 P i C-531/18 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 marca 2022 r. – PJ/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Erdmann & Rossi GmbH (C-529/18 P), PC/PJ, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Erdmann & Rossi GmbH (C-531/18 P) [Odwołanie – Zasady prawa Unii – Artykuł 19 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Reprezentacja stron w postępowaniach ze skarg bezpośrednich przed sądami Unii – Adwokat lub radca prawny mający status osoby trzeciej w stosunku do strony skarżącej – Wymóg niezależności – Adwokat lub radca prawny wykonujący działalność jako współpracownik w kancelarii – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/2

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 marca 2022 r. – PJ/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Erdmann & Rossi GmbH (C-529/18 P), PC/PJ, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Erdmann & Rossi GmbH (C-531/18 P)
      (Sprawy połączone C-529/18 P i C-531/18 P) (1)

      (Odwołanie - Zasady prawa Unii - Artykuł 19 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - Reprezentacja stron w postępowaniach ze skarg bezpośrednich przed sądami Unii - Adwokat lub radca prawny mający status osoby trzeciej w stosunku do strony skarżącej - Wymóg niezależności - Adwokat lub radca prawny wykonujący działalność jako współpracownik w kancelarii - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
      (2022/C 198/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         (Sprawa C-529/18 P)

         Wnoszący odwołanie: PJ (przedstawiciele: J. Lipinsky i C. von Donat, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: D. Botis i A. Söder, pełnomocnicy), Erdmann & Rossi GmbH (przedstawiciele: H. Kunz-Hallstein i R. Kunz-Hallstein, Rechtsanwälte)

         (Sprawa C-531/18 P)

         Wnoszący odwołanie: PC (przedstawiciele: J. Lipinsky i C. von Donat, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: PJ (przedstawiciele: J. Lipinsky i C. von Donat, Rechtsanwälte), Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: D. Botis i A. Söder, pełnomocnicy), Erdmann & Rossi GmbH (przedstawiciele: H. Kunz-Hallstein i R. Kunz-Hallstein, Rechtsanwälte)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołania zostają oddalone.

                  2)

                  PJ zostaje obciążony kosztami postępowania w sprawie C-529/18 P zarówno w niniejszym postępowaniu odwoławczym, jak i w postępowaniu przed Sądem.

                  3)

                  PC zostaje obciążona kosztami postępowania w sprawie C-531/18 P zarówno w niniejszym postępowaniu odwoławczym, jak i w postępowaniu przed Sądem.

         (1)  Dz.U. C 103 z 30.3.2020.


title: Sprawa T-138/22: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2022 r. – HCP/EUIPO – Timm Health Care (PYLOMED)

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/53

      Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2022 r. – HCP/EUIPO – Timm Health Care (PYLOMED)
      (Sprawa T-138/22)
      (2022/C 198/78)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: HCP GmbH (Hanower, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Suhren)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Timm Health Care BV (Le Borculo, Niderlandy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy PYLOMED – zgłoszenie nr 18 132 059

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 stycznia 2022 r. w sprawie R 814/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-10/20: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2022 r. – Włochy/Komisja [EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – System pomocy obszarowej – Korekty finansowe – Artykuł 52 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 – Artykuł 12 ust. 2 i 6 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 907/2014 – Pojęcie „trwałe użytki zielone” – Artykuł 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 – Organizacja producentów i programy operacyjne – Artykuły 26, 27, 31, 104 i 106 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011 – Artykuł 155 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 – Rozporządzenie delegowane (UE) nr 499/2014 – Procedura udzielenia zamówień publicznych – Artykuł 24 ust. 2 lit. c) i art. 26 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 65/2011 – Artykuł 48 ust. 2 i art. 51 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 809/2014 – Ryzyko poniesienia szkody finansowej]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/31

      Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2022 r. – Włochy/Komisja
      (Sprawa T-10/20) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - System pomocy obszarowej - Korekty finansowe - Artykuł 52 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 - Artykuł 12 ust. 2 i 6 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 907/2014 - Pojęcie „trwałe użytki zielone” - Artykuł 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 - Organizacja producentów i programy operacyjne - Artykuły 26, 27, 31, 104 i 106 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011 - Artykuł 155 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 - Rozporządzenie delegowane (UE) nr 499/2014 - Procedura udzielenia zamówień publicznych - Artykuł 24 ust. 2 lit. c) i art. 26 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 65/2011 - Artykuł 48 ust. 2 i art. 51 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 809/2014 - Ryzyko poniesienia szkody finansowej)
      (2022/C 198/43)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez C. Gerardis, G. Rocchitta i E. Feola, avvocati dello Stato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi, J. Aquilina i F. Moro, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2019/1835 z dnia 30 października 2019 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2019, L 279, s. 98), w zakresie, w jakim dotyczy niektórych wydatków poniesionych przez Republikę Włoską.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2019/1835 z dnia 30 października 2019 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie w jakim nakłada na Republikę Włoską korektę finansową według stawki ryczałtowej w wysokości 2 %, w związku z pomocą obszarową przyznaną Włochom, w wysokości 143 924 279,14 EUR w odniesieniu do lat składania wniosków 2015 i 2016 oraz korektę finansową według stawki ryczałtowej w 10 %, w kwocie 72 704,23 EUR w związku z próbą/płatnością nr 8 w odniesieniu do gminy Campoli Monte Taburno, na podstawie środka 322, stanowiącego część środków rozwoju obszarów wiejskich w odniesieniu do lat składania wniosków 2014, 2015 i 2016.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Republika Włoska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa C-508/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – M.F./J.M. [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 267 TFUE – Niezbędność dokonania wykładni, o którą wniesiono, dla umożliwienia sądowi odsyłającemu wydania wyroku – Pojęcie – Postępowanie dyscyplinarne wszczęte przeciwko sędziemu sądu powszechnego – Wyznaczenie przez Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej (Polska) sądu dyscyplinarnego właściwego do przeprowadzenia tego postępowania – Powództwo cywilne o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego między Prezesem Sądu Najwyższego kierującym pracą Izby Dyscyplinarnej a Sądem Najwyższym – Brak właściwości sądu odsyłającego w zakresie kontrolowania ważności powołania sędziego Sądu Najwyższego i niedopuszczalność takiego powództwa na mocy prawa krajowego – Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – M.F./J.M.
      (Sprawa C-508/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Niezbędność dokonania wykładni, o którą wniesiono, dla umożliwienia sądowi odsyłającemu wydania wyroku - Pojęcie - Postępowanie dyscyplinarne wszczęte przeciwko sędziemu sądu powszechnego - Wyznaczenie przez Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej (Polska) sądu dyscyplinarnego właściwego do przeprowadzenia tego postępowania - Powództwo cywilne o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego między Prezesem Sądu Najwyższego kierującym pracą Izby Dyscyplinarnej a Sądem Najwyższym - Brak właściwości sądu odsyłającego w zakresie kontrolowania ważności powołania sędziego Sądu Najwyższego i niedopuszczalność takiego powództwa na mocy prawa krajowego - Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
      (2022/C 198/03)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: M.F.

         Strona pozwana: J.M.

         Przy udziale: Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, z którym wystąpił Sąd Najwyższy (Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (Polska), jest niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.


title: Sprawa T-196/21: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2022 r. – Lea Nature Services/EUIPO – Debonair Trading Internacional (SO…?) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy SO…? – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter odróżniający – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Brak charakteru opisowego – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/42

      Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2022 r. – Lea Nature Services/EUIPO – Debonair Trading Internacional (SO…?)
      (Sprawa T-196/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy SO…? - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001)
      (2022/C 198/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lea Nature Services (Périgny, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Drageon)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Capostagno, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Debonair Trading Internacional Lda (Funchal, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci J. Quirina i J.-P. Jacquey)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lutego 2021 r. (sprawa R 1235/2020-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Lea Nature Services a Debonair Trading Internacional.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Lea Nature Services zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 217 z 7.6.2021.


title: Sprawa C-608/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad (Bułgaria) w dniu 29 września 2021 r. – XN/Politseyski organ pri 02 RU SDVR

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad (Bułgaria) w dniu 29 września 2021 r. – XN/Politseyski organ pri 02 RU SDVR
      (Sprawa C-608/21)
      (2022/C 198/21)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofiyski rayonen sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący zażalenie: XN

         Strona przeciwna: Politseyski organ pri 02 RU SDVR

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 8 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (1) (Dz.U. 2012, L 142, s. 1) należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one przepisów krajowych, stosowanych korekcyjnie, na podstawie orzecznictwa utrwalonego w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej, zgodnie z którym dopuszczalne jest, by podstawy zatrzymania podejrzanego, w tym za czyn zabroniony, o którego popełnienie jest on podejrzany, nie były zawarte w pisemnym akcie dotyczącym zatrzymania, lecz w innych powiązanych z nim dokumentach (poprzedzających lub kolejnych), których nie przedstawiono niezwłocznie i z którymi osoba ta może się zapoznać następnie przy ewentualnym zaskarżeniu zgodności z prawem zatrzymania w trybie sądowym?

                  2)

                  Czy art. 6 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.U. 2012, L 142, s. 1) należy interpretować w ten sposób, że informacje dotyczące czynu zabronionego, o którego popełnienie zatrzymana osoba jest podejrzana, powinny obejmować dane dotyczące czasu, miejsca i sposobu jego popełnienia, konkretnego uczestnictwa danej osoby w jego popełnieniu i odpowiedniej prawnokarnej kwalifikacji, tak aby zapewnić skuteczne wykonywanie prawa do obrony?

         (1)  Dz.U. 2012, L 142, s. 1.


title: Sprawa C-117/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Bruxelles – Belgia) – bpost SA/Autorité belge de la concurrence [Odesłanie prejudycjalne – Konkurencja – Usługi pocztowe – System taryf przyjęty przez operatora świadczącego usługę powszechną – Grzywna nałożona przez krajowy organ regulacyjny sektora pocztowego – Grzywna nałożona przez krajowy organ ochrony konkurencji – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 50 – Zasada ne bis in idem – Tożsamość czynu – Artykuł 52 ust. 1 – Ograniczenia w stosowaniu zasady ne bis in idem – Kumulacja postępowań i sankcji – Przesłanki – Realizacja celu interesu ogólnego – Proporcjonalność]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Bruxelles – Belgia) – bpost SA/Autorité belge de la concurrence
      (Sprawa C-117/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Usługi pocztowe - System taryf przyjęty przez operatora świadczącego usługę powszechną - Grzywna nałożona przez krajowy organ regulacyjny sektora pocztowego - Grzywna nałożona przez krajowy organ ochrony konkurencji - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 50 - Zasada ne bis in idem - Tożsamość czynu - Artykuł 52 ust. 1 - Ograniczenia w stosowaniu zasady ne bis in idem - Kumulacja postępowań i sankcji - Przesłanki - Realizacja celu interesu ogólnego - Proporcjonalność)
      (2022/C 198/04)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: bpost SA

         Strona przeciwna: Autorité belge de la concurrence

         przy udziale: Publimail SA, Komisja Europejska

         Sentencja

      Artykuł 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z jej art. 52 ust. 1 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie ukaraniu osoby prawnej grzywną za popełnienie naruszenia prawa konkurencji Unii, gdy w odniesieniu do tych samych czynów wobec osoby tej wydano już, po przeprowadzeniu postępowania dotyczącego naruszenia przepisów sektorowych mających za przedmiot liberalizację danego rynku, prawomocne orzeczenie, pod warunkiem że istnieją jasne i precyzyjne zasady pozwalające przewidzieć, jakie czyny i zaniechania mogą stanowić przedmiot kumulacji postępowań i sankcji, oraz zapewniające koordynację pomiędzy dwoma właściwymi organami, że dwa postępowania były prowadzone w sposób wystarczająco skoordynowany i w krótkim czasie oraz że wszystkie nałożone sankcje odpowiadają wadze popełnionych naruszeń.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa T-197/21: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2022 r. – Lea Nature Services/EUIPO – Debonair Trading Internacional (SO…?) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy SO…? – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter odróżniający – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak charakteru opisowego – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/43

      Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2022 r. – Lea Nature Services/EUIPO – Debonair Trading Internacional (SO…?)
      (Sprawa T-197/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy SO…? - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001)
      (2022/C 198/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lea Nature Services (Périgny, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Drageon)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Capostagno, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Debonair Trading Internacional Lda (Funchal, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci J. Quirina i J.-P. Jacquey)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lutego 2021 r. (sprawa R 1234/2020-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Lea Nature Services a Debonair Trading Internacional.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Lea Nature Services zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 217 z 7.6.2021.


title: Sprawa T-113/20: Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2022 r. – BSEF/Komisja [Energia – Dyrektywa 2009/125/WE – Wymogi dotyczące ekoprojektu dla wyświetlaczy elektronicznych – Rozporządzenie (UE) 2019/2021 – Zakaz stosowania fluorowcowanych środków zmniejszających palność w obudowie i podstawie wyświetlaczy elektronicznych – Właściwość organu, który wydał akt – Oczywisty błąd w ocenie – Pewność prawa – Proporcjonalność – Równość traktowania]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/32

      Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2022 r. – BSEF/Komisja
      (Sprawa T-113/20) (1)

      (Energia - Dyrektywa 2009/125/WE - Wymogi dotyczące ekoprojektu dla wyświetlaczy elektronicznych - Rozporządzenie (UE) 2019/2021 - Zakaz stosowania fluorowcowanych środków zmniejszających palność w obudowie i podstawie wyświetlaczy elektronicznych - Właściwość organu, który wydał akt - Oczywisty błąd w ocenie - Pewność prawa - Proporcjonalność - Równość traktowania)
      (2022/C 198/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bromine Science Environnemental Forum (BSEF) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci R. Cana, E. Mullier i H. Widemann)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. De Meester i L. Haasbeek, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2019/2021 z dnia 1 października 2019 r. ustanawiającego wymogi dotyczące ekoprojektu dla wyświetlaczy elektronicznych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE, zmieniającego rozporządzenie Komisji (WE) nr 1275/2008 i uchylającego rozporządzenie Komisji (WE) nr 642/2009 (Dz.U. 2019, L 315, s. 241), w zakresie, w jakim zakazuje stosowania fluorowcowanych środków zmniejszających palność w obudowie i podstawie wyświetlaczy elektronicznych.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Bromine Science Environnemental Forum (BSEF) zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 129 z 20.4.2020.


title: Sprawa T-204/21: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2022 r. – Stryker/EUIPO (RUGGED) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy RUGGED – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Właściwość izby odwoławczej – Artykuł 71 rozporządzenia 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/44

      Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2022 r. – Stryker/EUIPO (RUGGED)
      (Sprawa T-204/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy RUGGED - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Właściwość izby odwoławczej - Artykuł 71 rozporządzenia 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)
      (2022/C 198/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Stryker Corp. (Kalamazoo, Michigan, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci I. Fowler, I. Junkar i B. Worbes)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 stycznia 2021 r. (sprawa R 370/2020-5), dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską słownego znaku towarowego RUGGED.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Stryker Corp pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 217 z 7.6.2021.


title: Sprawa C-151/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Bundeswettbewerbsbehörde/Nordzucker AG, Südzucker AG, Agrana Zucker GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Konkurencja – Artykuł 101 WE – Kartel ścigany przez dwa krajowe organy ochrony konkurencji – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 50 – Zasada ne bis in idem – Tożsamość czynu – Artykuł 52 ust. 1 – Ograniczenia w stosowaniu zasady ne bis in idem – Przesłanki – Realizacja celu interesu ogólnego – Proporcjonalność]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Bundeswettbewerbsbehörde/Nordzucker AG, Südzucker AG, Agrana Zucker GmbH
      (Sprawa C-151/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Artykuł 101 WE - Kartel ścigany przez dwa krajowe organy ochrony konkurencji - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 50 - Zasada ne bis in idem - Tożsamość czynu - Artykuł 52 ust. 1 - Ograniczenia w stosowaniu zasady ne bis in idem - Przesłanki - Realizacja celu interesu ogólnego - Proporcjonalność)
      (2022/C 198/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bundeswettbewerbsbehörde

         Strona pozwana: Nordzucker AG, Südzucker AG, Agrana Zucker GmbH

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego prowadził postępowanie przeciwko przedsiębiorstwu i w stosownym wypadku nakładał na nie grzywnę za naruszenie art. 101 TFUE i odpowiadających mu przepisów krajowego prawa konkurencji ze względu na zachowanie, które miało antykonkurencyjny cel lub skutek na terytorium tego państwa członkowskiego, podczas gdy owo zachowanie zostało już wskazane przez organ ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego w ostatecznej decyzji wydanej przez ten organ w odniesieniu do tego przedsiębiorstwa w następstwie postępowania w sprawie naruszenia art. 101 TFUE i odpowiadających mu przepisów prawa konkurencji tego innego państwa członkowskiego, o ile ta decyzja ta nie opiera się na stwierdzeniu antykonkurencyjnego celu lub skutku na terytorium pierwszego państwa członkowskiego.

                  2)

                  Artykuł 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postępowanie w sprawie egzekwowania prawa konkurencji, w którym ze względu na udział zainteresowanej strony w krajowym programie łagodzenia kar można jedynie stwierdzić naruszenie tego prawa, może podlegać zasadzie ne bis in idem.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa C-743/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 22 września 2021 r. w sprawie T-169/20, Marina Yachting Brand Management/EUIPO, wniesione w dniu 2 grudnia 2021 r. przez Marina Yachting Brand Management Co Ltd

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 22 września 2021 r. w sprawie T-169/20, Marina Yachting Brand Management/EUIPO, wniesione w dniu 2 grudnia 2021 r. przez Marina Yachting Brand Management Co Ltd
      (Sprawa C-743/21 P)
      (2022/C 198/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Marina Yachting Brand Management Co. Ltd (przedstawiciele: A. von Mühlendahl, C. Eckhartt i P. Böhner, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej; Industries Sportswear Co. Srl
      Postanowieniem z dnia 31 marca 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania oraz obciążył Marina Yachting Brand Management Co. Ltd własnymi kosztami.


title: Sprawa T-249/20: Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2022 r. – Sabra/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Błędy w ocenie – Kryterium wiodącego przedsiębiorcy działającego w Syrii – Domniemanie powiązania z reżimem syryjskim – Obalenie domniemania]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/33

      Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2022 r. – Sabra/Rada
      (Sprawa T-249/20) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Błędy w ocenie - Kryterium wiodącego przedsiębiorcy działającego w Syrii - Domniemanie powiązania z reżimem syryjskim - Obalenie domniemania)
      (2022/C 198/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Abdelkader Sabra (Bejrut, Liban) (przedstawiciele: M. Lester, QC, i A. Bradshaw, solicitor)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: T. Haas i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2020/212 z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2020, L 43 I, s. 6), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/211 z dnia 17 lutego 2020 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2020, L 43 I, s. 1), decyzji Rady (WPZiB) 2020/719 z dnia 28 maja 2020 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2020, L 168, s. 66) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/716 z dnia 28 maja 2020 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2020, L 168, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2020/212 z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/211 z dnia 17 lutego 2020 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, decyzji Rady (WPZiB) 2020/719 z dnia 28 maja 2020 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/716 z dnia 28 maja 2020 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim akty te dotyczą Abdelkadera Sabry.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 215 z 29.6.2020.


title: Sprawa T-252/21: Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2022 r. – Hrebenyuk/EUIPO (Kształt kołnierzyka stójkowego) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego – Kształt kołnierzyka stójkowego – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/44

      Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2022 r. – Hrebenyuk/EUIPO (Kształt kołnierzyka stójkowego)
      (Sprawa T-252/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego - Kształt kołnierzyka stójkowego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 198/63)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Anna Hrebenyuk (Griesheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H.-J. Ruhl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Markakis, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 lutego 2021 r. (sprawa R 1902/2020-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt kołnierzyka stójkowego jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Anna Hrebenyuk zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 263 z 5.7.2021.


title: Sprawa C-744/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 22 września 2021 r. w sprawie T-173/20, Henry Cotton's Brand Management/EUIPO, wniesione w dniu 2 grudnia 2021 r. przez Henry Cotton's Brand Management Co. Ltd

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 22 września 2021 r. w sprawie T-173/20, Henry Cotton's Brand Management/EUIPO, wniesione w dniu 2 grudnia 2021 r. przez Henry Cotton's Brand Management Co. Ltd
      (Sprawa C-744/21 P)
      (2022/C 198/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Henry Cotton's Brand Management Co. Ltd (przedstawiciele: A. von Mühlendahl, C. Eckhartt i P. Böhner, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej; Industries Sportswear Co. Srl
      Postanowieniem z dnia 31 marca 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania oraz obciążył Henry Cotton's Brand Management Co. Ltd własnymi kosztami.


title: Sprawa C-245/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Midden-Nederland – Niderlandy) – X, Z/Autoriteit Persoonsgegevens [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Właściwość organu nadzorczego – Artykuł 55 ust. 3 – Operacje przetwarzania dokonywane przez sądy w ramach sprawowania przez nie wymiaru sprawiedliwości – Pojęcie – Udostępnienie dziennikarzowi pochodzących z postępowania sądowego pism procesowych zawierających dane osobowe]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/5

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Midden-Nederland – Niderlandy) – X, Z/Autoriteit Persoonsgegevens
      (Sprawa C-245/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Właściwość organu nadzorczego - Artykuł 55 ust. 3 - Operacje przetwarzania dokonywane przez sądy w ramach sprawowania przez nie wymiaru sprawiedliwości - Pojęcie - Udostępnienie dziennikarzowi pochodzących z postępowania sądowego pism procesowych zawierających dane osobowe)
      (2022/C 198/06)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Midden-Nederland

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X, Z

         Druga strona postępowania: Autoriteit Persoonsgegevens

         Sentencja

      Artykuł 55 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych) należy interpretować w ten sposób, że czasowe udostępnianie dziennikarzom przez sąd pochodzących z postępowania sądowego pism procesowych zawierających dane osobowe w celu umożliwienia tym dziennikarzom pełniejszego relacjonowania przebiegu tego postępowania wchodzi w zakres sprawowania przez ten sąd „wymiaru sprawiedliwości” w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.


title: Sprawa T-333/20: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Fidia farmaceutici/EUIPO – Giuliani (IALO TSP) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego IALO TSP – Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy HYALO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Wyznaczenie członka składu izby odwoławczej – Artykuł 165 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/33

      Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Fidia farmaceutici/EUIPO – Giuliani (IALO TSP)
      (Sprawa T-333/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego IALO TSP - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy HYALO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Wyznaczenie członka składu izby odwoławczej - Artykuł 165 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)
      (2022/C 198/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Fidia farmaceutici SpA (Abano Terme, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunz-Hallstein i H.P. Kunz-Hallstein)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Śliwińska i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Giuliani SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. de Bosio)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 marca 2020 r. (sprawa R 2107/2019-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Fidia farmaceutici a Giuliani.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Fidia farmaceutici SpA zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                  Giuliani SpA pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 255 z 3.8.2020.


title: Sprawa C-433/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien – Austria) – Austro-Mechana Gesellschaft zur Wahrnehmung mechanisch-musikalischer Urheberrechte Gesellschaft mbH/Strato AG [Odesłanie prejudycjalne – Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym – Dyrektywa 2001/29/WE – Artykuł 2 – Zwielokrotnianie – Artykuł 5 ust. 2 lit. b) – Wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny – Pojęcie „dowolnego nośnika” – Serwery należące do osób trzecich udostępnione osobom fizycznym na użytek prywatny – Godziwa rekompensata – Regulacja krajowa nienakładająca opłaty licencyjnej za kopię na użytek prywatny na dostawców usług chmury obliczeniowej]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/5

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien – Austria) – Austro-Mechana Gesellschaft zur Wahrnehmung mechanisch-musikalischer Urheberrechte Gesellschaft mbH/Strato AG
      (Sprawa C-433/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 2 - Zwielokrotnianie - Artykuł 5 ust. 2 lit. b) - Wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny - Pojęcie „dowolnego nośnika” - Serwery należące do osób trzecich udostępnione osobom fizycznym na użytek prywatny - Godziwa rekompensata - Regulacja krajowa nienakładająca opłaty licencyjnej za kopię na użytek prywatny na dostawców usług chmury obliczeniowej)
      (2022/C 198/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Austro-Mechana Gesellschaft zur Wahrnehmung mechanisch-musikalischer Urheberrechte Gesellschaft mbH

         Druga strona postępowania: Strato AG

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy dokonywać w ten sposób, że zawarte w tym przepisie wyrażenie „zwielokrotnianie na dowolnych nośnikach” obejmuje sporządzanie do celów prywatnych zapasowych kopii utworów chronionych prawem autorskim na serwerze, na którym przestrzeń do przechowywania jest udostępniana użytkownikowi przez dostawcę usługi chmury obliczeniowej.

                  2)

                  Wykładni art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu transponującemu wyjątek przewidziany w tym przepisie, które nie nakłada na dostawców usług przechowywania w chmurze obliczeniowej obowiązku zapłaty godziwej rekompensaty z tytułu tworzenia bez zezwolenia kopii zapasowych utworów chronionych prawem autorskim przez osoby fizyczne, które korzystają z tych usług do prywatnego użytku i do celów ani nie bezpośrednio, ani nie pośrednio handlowych, pod warunkiem że uregulowanie takie przewiduje wypłatę godziwej rekompensaty podmiotom praw autorskich.

         (1)  Dz.U. C 414 z 30.11.2020.


title: Sprawa T-456/20: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2022 r. – LA/Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AD/371/19 – Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu – Kryteria oceny doświadczenia zawodowego – Zgodność stosowanych przez komisję kryteriów z ogłoszeniem o konkursie]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/34

      Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2022 r. – LA/Komisja
      (Sprawa T-456/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AD/371/19 - Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu - Kryteria oceny doświadczenia zawodowego - Zgodność stosowanych przez komisję kryteriów z ogłoszeniem o konkursie)
      (2022/C 198/47)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: LA (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Lilamand i I. Melo Sampaio, pełnomocnicy, których wspomagał adwokat A. Dal Ferro)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji komisji konkursowej z dnia 24 września 2019 r. oddalającej wniosek strony skarżącej o ponowne rozpatrzenie niedopuszczenia jej do kolejnego etapu konkursu otwartego EPSO/AD/371/19, a po drugie, decyzji organu powołującego z dnia 6 kwietnia 2020 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej na tamtą decyzję.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursowej z dnia 24 września 2019 r. oddalającej wniosek o ponowne rozpatrzenie wykluczenia LA z konkursu EPSO/AD/371/19.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 287 z 31.8.2020.


title: Sprawa T-281/21: Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2022 r. – Nowhere/EUIPO – Ye (APE TEES) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego APE TEES – Wcześniejsze niezarejestrowane graficzne krajowe znaki towarowe przedstawiające małpę – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) – Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii i z Euratomu]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/45

      Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2022 r. – Nowhere/EUIPO – Ye (APE TEES)
      (Sprawa T-281/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego APE TEES - Wcześniejsze niezarejestrowane graficzne krajowe znaki towarowe przedstawiające małpę - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) - Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii i z Euratomu)
      (2022/C 198/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nowhere Co. Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: adwokat R. Kunze)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Junguo Ye (Elche, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2021 r. (sprawa R 2474/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Nowhere Co. a Junguo Ye.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 10 lutego 2021 r. (sprawa R 2474/2017-2).

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 289 z 19.7.2021.


title: Sprawa C-533/20: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Somogy Megyei Kormányhivatal/Upfield Hungary Kft. [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 – Przekazywanie konsumentom informacji na temat środków spożywczych – Etykietowanie – Obowiązkowe dane szczegółowe – Wykaz składników – Nazwa szczegółowa tych składników – Dodanie witaminy do środka spożywczego – Obowiązek wskazania nazwy szczegółowej tej witaminy – Brak obowiązku wskazania zastosowanej formy chemicznej witaminy]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/6

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Somogy Megyei Kormányhivatal/Upfield Hungary Kft.
      (Sprawa C-533/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 - Przekazywanie konsumentom informacji na temat środków spożywczych - Etykietowanie - Obowiązkowe dane szczegółowe - Wykaz składników - Nazwa szczegółowa tych składników - Dodanie witaminy do środka spożywczego - Obowiązek wskazania nazwy szczegółowej tej witaminy - Brak obowiązku wskazania zastosowanej formy chemicznej witaminy)
      (2022/C 198/08)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Somogy Megyei Kormányhivatal

         Strona pozwana: Upfield Hungary Kft.

         Sentencja

      Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004, a w szczególności jego art. 18 ust. 2, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku dodania do środka spożywczego witaminy wykaz składników tego środka spożywczego nie musi zawierać, poza wskazaniem nazwy tej witaminy, informacji o zastosowanej formie chemicznej tej witaminy.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa T-314/21: Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2022 r. – TA/Parlament [Służba publiczna – Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z oceny za 2019 r. – Ustalenie celów – Przepisy wewnętrzne dotyczące oceny – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/45

      Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2022 r. – TA/Parlament
      (Sprawa T-314/21) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z oceny za 2019 r. - Ustalenie celów - Przepisy wewnętrzne dotyczące oceny - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2022/C 198/65)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: TA (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: C. González Argüelles i R. Schiano, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      W drodze swojej skargi na podstawie art. 270 TFUE skarżąca żąda stwierdzenia nieważności sporządzonego w odniesieniu do niej sprawozdania z oceny za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2019 r., zmienionego decyzją z dnia 29 marca 2021 r. oddalającą w części zażalenie.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  TA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 289 z 19.7.2021.


title: Sprawa C-656/20 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 marca 2022 r. – Hermann Albers eK/Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec, Land Niedersachsen (Niemcy) [Odwołanie – Pomoc państwa – Pojęcie „pomocy” – Publiczny transport pasażerski – Rekompensata kosztów związanych z wykonywaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych – Transfer środków finansowych między organami administracji publicznej – Spoczywający na organach samorządu gminnego organizującego transport obowiązek zapewnienia taryfy ulgowej dla studentów i stażystów – Brak korzyści przyznanej przez państwo na rzecz przedsiębiorstwa – Obowiązek zgłoszenia]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/7

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 marca 2022 r. – Hermann Albers eK/Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec, Land Niedersachsen (Niemcy)
      (Sprawa C-656/20 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Pojęcie „pomocy” - Publiczny transport pasażerski - Rekompensata kosztów związanych z wykonywaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych - Transfer środków finansowych między organami administracji publicznej - Spoczywający na organach samorządu gminnego organizującego transport obowiązek zapewnienia taryfy ulgowej dla studentów i stażystów - Brak korzyści przyznanej przez państwo na rzecz przedsiębiorstwa - Obowiązek zgłoszenia)
      (2022/C 198/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Hermann Albers eK (przedstawiciel: S. Roling, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Tomat i K. Blanck, pełnomocnicy), Republika Federlana Niemiec, Land Niedersachsen (Niemcy) (przedstawiciele: S. Barth i H. Gading, Rechtsanwältinen)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Hermann Albers eK pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

                  3)

                  Land Niedersachsen pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 44 z 8.2.2021.


title: Sprawa T-315/21: Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2022 r. – Laboratorios Ern/EUIPO – Nordesta (APIAL) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego APIAL – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy APIRETAL – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Brak naruszenia renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001 – Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/46

      Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2022 r. – Laboratorios Ern/EUIPO – Nordesta (APIAL)
      (Sprawa T-315/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego APIAL - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy APIRETAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Brak naruszenia renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001 - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem)
      (2022/C 198/66)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Miralles Llorca)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Capostagno i J. Ivanauskas, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Nordesta GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Künzel)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 marca 2021 r. (sprawa R 1560/2020-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Laboratorios Ern a Nordesta.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Laboratorios Ern, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 289 z 19.7.2021.


title: Sprawa T-468/20: Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2022 r. – Kühne/Parlament [Służba publiczna – Urzędnicy – Polityka mobilności personelu Parlamentu – Przeniesienie z urzędu w interesie służby]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/35

      Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2022 r. – Kühne/Parlament
      (Sprawa T-468/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Polityka mobilności personelu Parlamentu - Przeniesienie z urzędu w interesie służby)
      (2022/C 198/48)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Verena Kühne (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Schmechel)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Darie i B. Schäfer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 2 lipca 2020 r. dotycząca przeniesienia skarżącej do Biura Łącznikowego Parlamentu Europejskiego w Luksemburgu (Luksemburg).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Verena Kühne zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 304 z 14.9.2020.


title: Sprawa C-666/20 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 marca 2022 r. – Gesamtverband Verkehrsgewerbe Niedersachsen eV (GVN)/Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec, Land Niedersachsen (Niemcy) [Odwołanie – Pomoc państwa – Pojęcie „pomocy” – Publiczny transport pasażerski – Rekompensata kosztów związanych z wykonywaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych – Transfer środków finansowych między organami administracji publicznej – Spoczywający na organach samorządu gminnego organizującego transport obowiązek zapewnienia taryfy ulgowej dla studentów i stażystów – Brak korzyści przyznanej przez państwo na rzecz przedsiębiorstwa – Pojęcie „przedsiębiorstwa”]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/7

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 marca 2022 r. – Gesamtverband Verkehrsgewerbe Niedersachsen eV (GVN)/Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec, Land Niedersachsen (Niemcy)
      (Sprawa C-666/20 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Pojęcie „pomocy” - Publiczny transport pasażerski - Rekompensata kosztów związanych z wykonywaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych - Transfer środków finansowych między organami administracji publicznej - Spoczywający na organach samorządu gminnego organizującego transport obowiązek zapewnienia taryfy ulgowej dla studentów i stażystów - Brak korzyści przyznanej przez państwo na rzecz przedsiębiorstwa - Pojęcie „przedsiębiorstwa”)
      (2022/C 198/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Gesamtverband Verkehrsgewerbe Niedersachsen eV (GVN) (przedstawiciel: S. Roling, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Tomat i K. Blanck, pełnomocnicy), Republika Federlana Niemiec, Land Niedersachsen (Niemcy) (przedstawiciele: S. Barth i H. Gading, Rechtsanwältinen)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Gesamtverband Verkehrsgewerbe Niedersachsen eV (GVN) pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

                  3)

                  Land Niedersachsen pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 44 z 8.2.2021.


title: Sprawa T-474/20: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2022 r. – LD/Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AD/371/19 – Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu – Kryterium oceny doświadczenia zawodowego – Zgodność kryterium użytego przez komisję konkursową z ogłoszeniem o konkursie]

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/35

      Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2022 r.– LD/Komisja

      (Sprawa T-474/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AD/371/19 - Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu - Kryterium oceny doświadczenia zawodowego - Zgodność kryterium użytego przez komisję konkursową z ogłoszeniem o konkursie)
      (2022/C 198/49)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: LD (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Lilamand i I. Melo Sampaio, pełnomocnicy, wspierani przez adwokat A. Dal Ferra)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji komisji konkursowej z dnia 31 października 2019 r. o oddaleniu wniosku o ponowne rozpatrzenie odmowy dopuszczenia skarżącej do udziału w kolejnym etapie konkursu otwartego EPSO/AD/371/19, a po drugie, decyzji organu powołującego z dnia 22 kwietnia 2020 r. o oddaleniu zażalenia złożonego przez skarżącą na tę decyzję.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursowej z dnia 31 października 2019 r. o oddaleniu wniosku o ponowne rozpatrzenie wykluczenia LD z udziału w konkursie EPSO/AD/371/19.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.