title: Sprawa C-247/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln — Niemcy) — Gaz de France — Berliner Investissement SA przeciwko Bundeszentralamt für Steuern (Swobodny przepływ kapitału — Zwolnienie w państwie członkowskim spółki zależnej z opodatkowania u źródła zysków wypłacanych na rzecz spółki dominującej — Pojęcie spółka państwa członkowskiego —  Société par actions simplifiée prawa francuskiego)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln — Niemcy) — Gaz de France — Berliner Investissement SA przeciwko Bundeszentralamt für Steuern
   (Sprawa C-247/08) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Zwolnienie w państwie członkowskim spółki zależnej z opodatkowania u źródła zysków wypłacanych na rzecz spółki dominującej - Pojęcie „spółka państwa członkowskiego” - „Société par actions simplifiée” prawa francuskiego)
   2009/C 282/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Köln

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gaz de France — Berliner Investissement SA

      Strona pozwana: Bundeszentralamt für Steuern

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Köln (Niemcy) — Wykładnia art. art. 43 WE i 48 WE, art. 56 ust. 1 WE i art. 58 ust. 1 lit. a) i ust. 3 WE oraz art. 2 lit. a) w związku z lit. f) załącznika do dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 6) — Pojęcie „spółki państwa członkowskiego” — Odmowa w państwie członkowskim spółki zależnej przyznania zwolnienia zysków od podatku potrącanego u źródła w przypadku gdy spółka dominująca ma formę „société par actions simplifiée”, gdyż taka forma spółki nie była jeszcze w chwili zaistnienia stanu faktycznego ujęta w wykazie spółek figurującym w załączniku do dyrektywy

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 lit. a) dyrektywy Rady z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich w związku z lit. f) załącznika do tej dyrektywy powinien być interpretowany w ten sposób, że spółka prawa francuskiego mająca formę société par actions simplifiée nie może zostać uznana za „spółkę państwa członkowskiego” w rozumieniu tej dyrektywy przed jej zmianą przez dyrektywę Rady 2003/123 z dnia 22 grudnia 2003 r.

               2)

               Ocena pytania drugiego nie wykazała żadnego elementu, który mógłby mieć wpływ na ważność art. 2 lit. a) dyrektywy 90/435 w związku z lit. f) załącznika do niej oraz w związku z art. 5 ust. 1 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.08.2008.


title: Sprawa T-347/11 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 30 września 2011 r. — Gollnisch przeciwko Parlamentowi (Środki tymczasowe — Oddalenie wniosku o skorzystanie z immunitetu członka Parlamentu Europejskiego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/33

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 30 września 2011 r. — Gollnisch przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-347/11 R)
   (Środki tymczasowe - Oddalenie wniosku o skorzystanie z immunitetu członka Parlamentu Europejskiego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Niedopuszczalność)
   2011/C 347/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bruno Gollnisch (Limonest, Francja) (przedstawiciel: G. Dubois, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Passos, D. Moore i K. Zejdová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie oddalenia wniosku o skorzystanie z immunitetu i przywilejów skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-233/06: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2006 r. — Casa Editorial El Tiempo przeciwko OHIM — Instituto Nacional de Meteorología (EL TIEMPO)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/23

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2006 r. — Casa Editorial El Tiempo przeciwko OHIM — Instituto Nacional de Meteorología (EL TIEMPO)
   (Sprawa T-233/06)
   (2006/C 261/43)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Editorial El Tiempo SA (Bogota, Columbia) (przedstawiciel: adwokat A. Fernández Lerroux)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Instituto Nacional de Meteorología
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 czerwca 2006 r. wydanej w sprawie R-760/2005-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej i uczestnika postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Casa Editorial El Tiempo SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „EL TIEMPO” (zgłoszenie nr 1685056) dla towarów i usług z klasy 16, 35, 38 i 41

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Instituto Nacional de Meteorología

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowe słowne znaki towarowe: „EL TIEMPO” dla publikacji (niezarejestrowany, lecz powszechnie znany), „TELETIEMPO” dla towarów z klasy 16 (nr 1902923) i usług z klasy 38 (nr 2217494 oraz „TELETIEMPO INSTITUTO NACIONAL DE METEOROLOGÍA” dla usług z klasy 35 (nr 2217493) i 41 (nr 2217492)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie sprzeciwu w stosunku do następujących usług: „reklama; zarządzanie w działalności handlowej; administrowanie w działalności handlowej; prace biurowe” (klasa 35) i „rozrywka; działalność sportowa i kulturalna” (klasa 41)

      Podniesione zarzuty: niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego


title: Sprawa T-200/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 9 kwietnia 2013 r. przez Patrizię De Lucę od wyroku wydanego w dniu 30 stycznia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-20/06 RENV De Luca przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/32

         Odwołanie wniesione w dniu 9 kwietnia 2013 r. przez Patrizię De Lucę od wyroku wydanego w dniu 30 stycznia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-20/06 RENV De Luca przeciwko Komisji
   (Sprawa T-200/13 P)
   2013/C 171/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Patrizia De Luca (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i J.N. Louis)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               orzeczenie, że

                           —

                           wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 30 stycznia 2013 r. w sprawie F-20/06 RENV De Luca przeciwko Komisji zostaje uchylony;

               —

               w drodze nowego rozstrzygnięcia,

               —

               orzeczenie, że

                           —

                           decyzja Komisji Europejskiej z dnia 23 lutego 2005 r. o mianowaniu skarżącej administratorem zostaje uchylona w zakresie, w jakim ustala jej zaszeregowanie do grupy A*9, stopień 2;

                           —

                           Komisja zostaje obciążona kosztami obu instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi szereg zarzutów dotyczących naruszenia prawa:

               —

               gdyż SSP zinterpretował wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie T-563/10 P De Luca przeciwko Komisji w ten sposób, że ogranicza on badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej instancji tylko do skutków zastosowania przez analogię zasad rekrutacji, nie uwzględniając pierwszeństwa przepisów mających zastosowanie do normalnego przebiegu kariery zawodowej;

               —

               gdyż SSP stwierdził, że art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej może zgodnie z prawem stosować się analogicznie, uznając, że nie stanowi to żadnej korzyści dla strony skarżącej pod względem kariery zawodowej i że ograniczona korzyść pod względem wynagrodzenia ostatecznie zniknie;

               —

               gdyż SSP nie przeprowadził badania zgodności z prawem art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego oraz jego stosowania przez analogię do strony skarżącej przy uwzględnieniu zasady równego traktowania i ekspektatywy rozwoju kariery zawodowej;

               —

               gdyż to do SSP należało sprawdzenie — a nie do skarżącej wykazanie — że art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego został zastosowany w sposób oczywisty niewłaściwie;

               —

               gdyż SSP z góry odrzucił, bez dogłębnego badania, argument strony skarżącej dotyczący naruszenia równego traktowania wynikającego z okoliczności, że możliwość uzyskania awansu przez urzędników na podstawie art. 45 regulaminu pracowniczego została zachowana pomimo dokonanych zmian regulaminu, chociaż ze względu na zastosowanie art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego nie odnosi się to do strony skarżącej.


title: Sprawa C-495/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale regionale di giustizia amministrativa di Trento (Włochy) w dniu 6 listopada 2014 r. – Antonio Tita i in. przeciwko Ministero della Giustizia i in.

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale regionale di giustizia amministrativa di Trento (Włochy) w dniu 6 listopada 2014 r. – Antonio Tita i in. przeciwko Ministero della Giustizia i in.
   (Sprawa C-495/14)
   (2015/C 026/15)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale regionale di giustizia amministrativa di Trento

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Antonio Tita, Alessandra Carlin, Piero Constantini

      Strona pozwana: Ministero della Giustizia, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Segretario Generale del Tribunale Regionale di Giustizia Amministrativa di Trento (TRGA)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasady ustanowione w dyrektywie 2007/66/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. oraz w dyrektywach Rady 89/665/EWG (2) i 92/13/EWG (3) w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych, sprzeciwiają się obowiązywaniu włoskich przepisów krajowych, takich jak przepisy dotyczące opłaty sądowej, wprowadzonych na mocy art. 9, 13 ust. 6a i 6a.1 oraz art. 14 ust. 3b D.P.R. (dekretu prezydenta republiki) nr 115 z dnia 30 maja 2002 r. (z późniejszymi zmianami) oraz na mocy art. 1 ust. 27 ustawy nr 228 z dnia 24 grudnia 2012 r., ustanawiających wysokie kwoty opłaty standardowej za dostęp do sądu administracyjnego w dziedzinie zamówień publicznych.

      (1)  Dyrektywa 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (Dz.U. L 335, s. 31).

      (2)  Dyrektywa Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33).

      (3)  Dyrektywa Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynująca przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 76, s. 14).


title: Sprawa T-4/11: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2011 r. — Export Development Bank of Iran przeciwko Radzie

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/22

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2011 r. — Export Development Bank of Iran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-4/11)
   2011/C 72/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Export Development Bank of Iran (przedstawiciel: adwokat J.-M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) 961/2010 w części dotyczącej strony skarżącej;

               —

               orzeczenie, że decyzja 2010/413/WPZiB nie ma zastosowania do strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 16 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia Rady (UE) 961/2010 w części dotyczącej strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady o umieszczeniu nazwy strony skarżącej w wykazie znajdującym się w załączniku VII do I rozporządzenia Rady (UE) 961/2010

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący braku podstawy prawnej rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (1) lub jego art. 16 ust. 2 lit. a) i b)

                           —

                           W pierwszej części tego zarzutu strona skarżąca twierdzi, że art. 215 TFUE nie może służyć jako podstawa prawna rozporządzenia nr 961/2010, ponieważ nie przewiduje tego decyzja 2010/413 WPZiB;

                           —

                           W drugiej części tego zarzutu strona skarżąca podnosi, że art. 215 TFUE nie może służyć jako podstawa prawna rozporządzenia nr 961/2010, ponieważ decyzja 2010/413 WPZiB nie została przyjęta zgodnie z rozdziałem 2 tytułu V TUE. Decyzję tę należy więc uznać za niemającą zastosowania w sprawie.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia w art. 16 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia nr 961/2010 prawa międzynarodowego w ten sposób, że przepisy te nie wykonują decyzji Rady Bezpieczeństwa i naruszają zasadę nieingerencji ustanowioną w prawie międzynarodowym.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 215 TFUE, w zakresie w jakim procedura umieszczania w wykazie z załącznika VIII stoi w sprzeczności z procedurą opisaną w art. 215 TFUE.

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia prawa do obrony, prawa do dobrej administracji oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej, ponieważ Rada nie przestrzegała prawa strony skarżącej do bycia wysłuchaną, nie uzasadniła wystarczająco swoich decyzji oraz nie udostępniła jej akt sprawy.

               5)

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności

                           —

                           W pierwszej kolejności strona skarżąca twierdzi, że zaskarżone decyzje są niewłaściwe, ponieważ zamrożenie funduszy i innych zasobów, którymi zarządza skarżąca, sprowadza się do zamrożenia funduszy i innych środków, którymi nie może ona swobodnie dysponować i należą do jej klientów.

                           —

                           Następnie strona skarżąca wskazuje, że nałożona na nią sankcja jest nieproporcjonalna do zarzucanych jej czynów oraz że została zastosowana w oparciu o dawne i niepotwierdzone fakty.

               6)

               Zarzut szósty, dotyczący naruszenia prawa do poszanowania własności, ponieważ ograniczenie jej prawa własności jest nieproporcjonalne w zakresie w jakim jej prawo do obrony nie było w trakcie postępowania przestrzegane.

               7)

               Zarzut siódmy, dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji, polegającego na ukaraniu strony skarżącej bez udowodnienia, że świadomie i umyślnie uczestniczyła w działaniach, których celem lub skutkiem było obejście środków ograniczających.

      (1)  Dz.U. L 281, s. 1


title: Sprawa C-534/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Niderlandy) — KLG Europe Eersel BV przeciwko Reedereikontor Adolf Zeuner GmbH.

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Niderlandy) — KLG Europe Eersel BV przeciwko Reedereikontor Adolf Zeuner GmbH.
   (Sprawa C-534/08) (1)

   2009/C 220/63

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa T-834/14: Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2016 r. – Forbruger-Kontakt/Komisja

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/45

         Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2016 r. – Forbruger-Kontakt/Komisja
   (Sprawa T-834/14) (1)

   (2016/C 191/60)
   Język postępowania: duński
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa F-45/12: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/21

         Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-45/12)
   2012/C 200/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciele: adwokat N. Visan)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę skarżącego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji delegatury UE w Mołdawii z dni 27-28 lipca 2011 r. w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę ze skarżącą oraz decyzji Komisji DG.HR.D.2 z dnia 16 stycznia 2011 r. oddalającej zażalenie skarżącej nr Rl687/11, złożone na podstawie art. 90 ust. 2.

               —

               Nakazanie Komisji Europejskiej przywrócenie skarżącej do pracy w innej delegaturze UE, z zachowaniem praw nabytych w czasie obowiązywania jej umowy o pracę w latach 2008-2011 w delegaturze w Mołdawii (ukończenie okresu próbnego; przejście na wyższy stopień; punkty awansu) oraz z zapewnieniem, że nowe stanowisko będzie zgodne z profilem konkursu EPSO/CAST, który skarżąca przeszła pomyślnie w 2007 r.

               —

               Nakazanie pozwanej publicznego przyznania się do błędu popełnionego przez delegaturę UE w Mołdawii w momencie, gdy skarżącej zaproponowano objęcie stanowiska „chargé de mission adjoint” — który to błąd doprowadził do niemożności zapewnienia zastosowania zawartej w art. 4 ust. 2 umowy klauzuli dotyczącej przedłużenia umowy, i to od dnia poprzedzającego pierwszy dzień obowiązywania umowy, do zatrudnienia jej na zbyt niskim stanowisku oraz do przydzielenia jej zadań będących poniżej poziomu zadań określonych w opisie stanowiska w latach 2008 — 2011;

               —

               Zasądzenie od pozwanej zapłaty zadośćuczynienia za krzywdę, której skarżąca doznawała w latach 2008 — 2011 z powodu powyższych nieprawidłowości. Odszkodowanie powinno zostać obliczone miesięcznie, jako różnica w wynagrodzeniu między skarżącą a członkiem personelu miejscowego za cały okres 2008 — 2011, a to z tego względu, iż delegatura a) świadomie przydzieliła skarżącej identyczne zadania, jak zadania przydzielone członkowi personelu miejscowego, pomimo znacznych różnic w ich opisach stanowisk, b) dokładała wszelkich starań by nie dopuścić do wykonywania przez skarżącą jej zadań i objęcia właściwych funkcji zgodnie z jej opisem stanowiska, c) nieustannie zaprzeczała, że stanowisko skarżącej wiąże się z pełnieniem funkcji zastępcy kierownika sekcji FCA (Finance/Contrac/Audit).

               —

               Zasądzenie od pozwanej odszkodowania za okres od dnia 10 listopada 2011 r. do czasu przywrócenia skarżącej do pracy w innej delegaturze lub instytucji UE za szkodę materialną i krzywdę wyrządzone skarżącej wskutek decyzji delegatury UE w Mołdawii z dnia 27-28 lipca 2011 r. w sprawie nieprzedłużenia jej umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego kategorii 3a. Kwota odszkodowania powinna zostać obliczona na podstawie miesięcznego wynagrodzenia skarżącej, za cały okres od dnia 10 listopada 2011 r. do dnia przywrócenia do pracy.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-70/09: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2009 r. – Niderlandy przeciwko Komisji

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/34

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2009 r. – Niderlandy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-70/09)
   2009/C 90/52
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i M. Noort, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności w części art. 2 decyzji Komisji C (2008) 8355 z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawie obniżenia udziału Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, przyznanego w ramach jednolitego dokumentu planowania programów dla objętego celem nr 2 regionu Groningen-Drenthe – nr 97.07.13.003 – stosownie do decyzji Komisji C (1997) 1362 z dnia 26 maja 1997 r., w zakresie, w jakim pierwsza z wymienionych decyzji odnosi się do dokonanej korektury ryczałtowej w wysokości 1 139 346,24 EUR i określa kwotę wydatków niekwalifikujących się do dofinansowania łącznie jako 8 441 804 NLG;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi Niderlandy podnoszą w pierwszej kolejności naruszenie zasady pewności prawa, ponieważ zobowiązania zostały nałożone na państwo członkowskie w oparciu o orzecznictwo Trybunału, mimo iż orzecznictwo to zostało wydane dopiero po tym, jak zobowiązania te zostały na państwo członkowskie nałożone, a w chwili tej odnośne zobowiązania nie były dla państwa członkowskiego jasne, określone ani możliwe do przewidzenia.
   Pomocniczo Niderlandy podnoszą naruszenie obowiązku uzasadnienia, ponieważ nie zostało bliżej uzasadnione, na czym polega transgraniczny interes w realizacji przedmiotowego projektu, na który zamówienie zostało udzielone bezpośrednio i którego wartość była niższa aniżeli wartość graniczna określona w dyrektywie o udzielaniu zamówień publicznych.
   W końcu Niderlandy podnoszą również naruszenie art. 211 WE, ponieważ Komisja dokonała obniżenia udziału o 2 % w związku z rzekomym nieprzestrzeganiem przepisów prawa krajowego regulujących realizację projektu, mimo iż jest do tego uprawniona jedynie w związku z nieprzestrzeganiem przepisów prawa wspólnotowego.


title: Sprawa T-328/13: Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Tameio Pronoias Prosopikou Trapezis Kyprou przeciwko Komisji i EBC (Skarga o stwierdzenie nieważności — Program wsparcia stabilności na Cyprze — Oświadczenie Eurogrupy dotyczące restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze — Błędne oznaczenie w skardze strony pozwanej — Niedopuszczalność)

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/22

         Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Tameio Pronoias Prosopikou Trapezis Kyprou przeciwko Komisji i EBC
   (Sprawa T-328/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Program wsparcia stabilności na Cyprze - Oświadczenie Eurogrupy dotyczące restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze - Błędne oznaczenie w skardze strony pozwanej - Niedopuszczalność))
   (2014/C 448/29)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Tameio Pronoias Prosopikou Trapezis Kyprou (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci E. Efstathiou, K. Efstathiou i K. Liasidou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, J.-P. Keppenne i M. Konstantinidis, pełnomocnicy); Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: A. Sáinz de Vicuña Barroso, N. Lenihan i F. Athanasiou, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów W. Bussiana, W. Devroego i D. Artsa)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności oświadczenia Eurogrupy z dnia 25 marca 2013 r., dotyczącego w szczególności restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Tameio Pronoias Prosopikou Trapezis Kyprou pokrywa, poza własnymi kosztami, również koszty poniesione przez Komisję Europejską oraz Europejski Bank Centralny (EBC).

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-327/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 5 grudnia 2013 r. w sprawie T-390/13 Galina Meister przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 2 lipca 2014 r. przez Galinę Maister

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 5 grudnia 2013 r. w sprawie T-390/13 Galina Meister przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 2 lipca 2014 r. przez Galinę Maister
      (Sprawa C-327/14 P)
      (2015/C 107/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Galina Meister (przedstawiciel: adwokat W. Becker)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (szósta izba) odrzucił niniejsze odwołanie i postanowił, że wnosząca odwołanie ma pokryć własne koszty.


title: Sprawa C-415/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht — Niemcy) — Galina Meister przeciwko Speech Design Carrier Systems GmbH (Dyrektywy 2000/43/WE, 2000/78/WE i 2006/54/WE — Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy — Pracownik, który twierdzi, że spełnia warunki określone w ogłoszeniu o rekrutacji — Prawo tego pracownika do uzyskania informacji, czy pracodawca zatrudnił innego kandydata)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht — Niemcy) — Galina Meister przeciwko Speech Design Carrier Systems GmbH
   (Sprawa C-415/10) (1)

   (Dyrektywy 2000/43/WE, 2000/78/WE i 2006/54/WE - Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy - Pracownik, który twierdzi, że spełnia warunki określone w ogłoszeniu o rekrutacji - Prawo tego pracownika do uzyskania informacji, czy pracodawca zatrudnił innego kandydata)
   2012/C 165/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Galina Meister

      Strona pozwana: Speech Design Carrier Systems GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesarbeitsgericht — Wykładnia art. 19 ust. 1 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 204, s. 23) i art. 8 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz.U. L 180, s. 22) a także art. 10 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) — Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy — Ciężar dowodu — Prawo osoby, której kandydatura na stanowisko w przedsiębiorstwie prywatnym nie została uwzględniona do otrzymania wszelkich informacji dotyczących procedury selekcyjnej, tak aby miała ona możliwość wykazania ewentualnej dyskryminacji

      Sentencja

   Artykuł 8 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, art. 10 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy i art. 19 ust. 1 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że nie ustanawiają one prawa pracownika, który twierdzi w sposób przekonujący, że spełnia warunki określone przez pracodawcę w ogłoszeniu o rekrutacji, ale jego kandydatura nie została uwzględniona, do uzyskania informacji na temat tego, czy w wyniku procedury rekrutacyjnej zatrudnił on innego kandydata.
   Nie można jednak wykluczyć, że całkowite odmówienie przez stronę pozwaną dostępu do informacji stanowi jeden z elementów, które należy wziąć pod uwagę w kontekście przedstawienia faktów pozwalających domniemywać istnienie bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji. Do sądu krajowego należy sprawdzenie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności zawisłego przed nim sporu, czy tak jest w rozpatrywanym przezeń przypadku.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-581/14: Postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2015 r. – Vierling/OHIM – IP Leanware (BRAINCUBE) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/33

         Postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2015 r. – Vierling/OHIM – IP Leanware (BRAINCUBE)
   (Sprawa T-581/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 205/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yvonne Vierling (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt i D. Kipping)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. Harrington, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: IP Leanware (Issoire, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 kwietnia 2014 r. (sprawa R 1486/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Yvonne Vierling a IP Leanware.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Yvonne Vierling pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez OHIM.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa C-80/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2008 r. w sprawie T-335/07 Volker Mergel i in. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 23 lutego 2009 r. przez rzeczników patentowych Volkera Mergela, Klausa Kampfenkela, Burkarta Billa i Andreasa Herdena

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/19

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2008 r. w sprawie T-335/07 Volker Mergel i in. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 23 lutego 2009 r. przez rzeczników patentowych Volkera Mergela, Klausa Kampfenkela, Burkarta Billa i Andreasa Herdena
   (Sprawa C-80/09 P)
   2009/C 90/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Volker Mergel, Klaus Kampfenkel, Burkart Bill i Andreas Herden (przedstawiciel: adwokat G.P. Friderichs)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie orzeczenia drugiej izby europejskiego Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. (sprawa T 335/07-33), doręczonego wnoszącym odwołanie w dniu 18 grudnia 2008 r. za pośrednictwem faksu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu z dnia 25 czerwca 2007 r. (sprawa R0299/2007-4);

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem sporu jest kwestia, czy pojęcie „Patentconsult” może podlegać ochronie jako znak towarowy dla usług należących do klas 35, 41 i 42. Sąd Pierwszej Instancji stanął na stanowisku, że „Patentconsult” jest określeniem, które w bezpośredni i konkretny sposób opisuje rzeczone usługi.
   Na poparcie odwołania wnoszący je podnoszą zarzuty dotyczące błędnej wykładni i nieprawidłowego zastosowania art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94.
   W pierwszym zarzucie wnoszący odwołanie wskazują, że Sąd błędnie zakwalifikował rozpatrywany znak towarowy jako neologizm, który nie różni się w znacznym stopniu od zwykłej sumy znaczeń elementów opisowych. Sąd oparł swe stwierdzenie, że rozpatrywany znak towarowy pozbawiony jest charakteru odróżniającego, na tym, że znak towarowy „Patentconsult” ma zwykłą budowę występującą w podobnych określeniach takich jak „patent consulting” czy „patentconsultancy”. Taka kwalifikacja jest jednak błędna, ponieważ określenie „Patentconsult” nie ma właśnie budowy zwykłej, czyli zgodnej z zasadami gramatycznymi, tylko odchodzi od tych zasad i stanowi w związku z tym nowe, przyciągające uwagę określenie, które w znacznym stopniu różni się od zwykłej sumy znaczeń elementów „patent” i „consult”.
   W drugim zarzucie wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd błędnie orzekł, iż znak towarowy „Patentconsult” ma wyłącznie charakter opisowy. Sąd wyszedł z założenia, że przy ocenie charakteru opisowego nie ma znaczenia, czy do opisu chronionych usług można użyć innych określeń. Wnoszący odwołanie uważają jednak, że do opisu tych usług należy wręcz użyć innego określenia niż „Patentconsult”, aby można było sprostać wymogowi konieczności pozostawienia niektórych oznaczeń do swobodnego używania. Błędne z gramatycznego punktu widzenia określenie „Patentconsult” właśnie nie jest właściwe do opisu tych usług.
   W trzecim zarzucie wnoszący odwołanie podnoszą, iż Sąd niesłusznie uznał, że wcześniejsza decyzja Urzędu w sprawie dotyczącej znaku towarowego „Netmeeting” i wyrok Trybunału w sprawie C-383/99 P dotyczącej znaku towarowego „Baby-dry” nie są istotne w niniejszym przypadku. Zgodnie z tymi rozstrzygnięciami sformułowanie dostrzegalnie różniące się od wyrażeń używanych potocznie przez właściwy krąg odbiorców nadaje się właśnie do tego, aby można było stwierdzić wymagany charakter odróżniający. Sąd powinien był dostosować się do tej linii orzeczniczej, aby mogła zostać zapewniona spójność i wiarygodność orzeczeń sądów wspólnotowych.


title: Sprawa C-394/09: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 22 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/38

         Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 22 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-394/09) (1)

   ()
   2010/C 346/68
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa C-292/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Elliniko Dimosio/Stefanos Stroumpoulis i in. (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 80/987/EWG — Zbliżanie ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Zakres stosowania — Niezaspokojone roszczenia płacowe marynarzy zatrudnionych na statku pływającym pod banderą państwa trzeciego — Pracodawca mający siedzibę statutową w tym państwie trzecim — Umowa o pracę podlegająca prawu tego państwa trzeciego — Upadłość pracodawcy ogłoszona w państwie członkowskim, w którym ma on rzeczywistą siedzibę — Artykuł 1 ust. 2 — Załącznik, pkt II, A — Ustawodawstwo krajowe przewidujące gwarancję niezaspokojonych roszczeń płacowych marynarzy mające zastosowanie wyłącznie w wypadku pozostawienia ich za granicą — Poziom ochrony nierównorzędny z poziomem określonym w dyrektywie 80/987)

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Elliniko Dimosio/Stefanos Stroumpoulis i in.
   (Sprawa C-292/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 80/987/EWG - Zbliżanie ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Zakres stosowania - Niezaspokojone roszczenia płacowe marynarzy zatrudnionych na statku pływającym pod banderą państwa trzeciego - Pracodawca mający siedzibę statutową w tym państwie trzecim - Umowa o pracę podlegająca prawu tego państwa trzeciego - Upadłość pracodawcy ogłoszona w państwie członkowskim, w którym ma on rzeczywistą siedzibę - Artykuł 1 ust. 2 - Załącznik, pkt II, A - Ustawodawstwo krajowe przewidujące gwarancję niezaspokojonych roszczeń płacowych marynarzy mające zastosowanie wyłącznie w wypadku pozostawienia ich za granicą - Poziom ochrony nierównorzędny z poziomem określonym w dyrektywie 80/987))
   (2016/C 145/06)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elliniko Dimosio

      Strona pozwana: Stefanos Stroumpoulis, Nikolaos Koumpanos, Panagiotis Renieris, Charalampos Renieris, Ioannis Zacharias, Dimitrios Lazarou, Apostolos Chatzisotiriou

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy interpretować w ten sposób, że – z zastrzeżeniem ewentualnego stosowania art. 1 ust. 2 tej dyrektywy – marynarze przebywający w państwie członkowskim i zatrudnieni w tym państwie przez spółkę mającą siedzibę statutową w państwie trzecim, lecz której rzeczywista siedziba znajduje się we wspomnianym państwie członkowskim, aby na podstawie umowy o pracę wskazującej jako prawo właściwe prawo tego państwa trzeciego pracowali jako pracownicy na statku wycieczkowym stanowiącym własność tej spółki i pływającym pod banderą wspomnianego państwa trzeciego, po ogłoszeniu upadłości wspomnianej spółki przez sąd danego państwa członkowskiego zgodnie z jego prawem powinni korzystać z ochrony, którą określono we wspomnianej dyrektywie w odniesieniu do niezaspokojonych roszczeń płacowych przysługujących im wobec tej spółki.

               2)

               Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy 80/987 należy interpretować w ten sposób, że – co się tyczy pracowników znajdujących się w sytuacji takiej jak sytuacja pozwanych w postępowaniu głównym – nie stanowi „ochrony równorzędnej do tej, którą zapewnia [ta] dyrektywa” w rozumieniu wspomnianego przepisu ochrona taka jak określona na wypadek pozostawienia marynarzy za granicą w art. 29 ustawy 1220/1981 uzupełniającej i zmieniającej przepisy dotyczące organu zarządzającego portem w Pireusie.

      (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa C-672/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék Gazdasági Kollégiuma (Węgry) w dniu 17 grudnia 2013 r. — OTP Bank Nyrt. przeciwko Magyar Állam, Magyar Államkincstár

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék Gazdasági Kollégiuma (Węgry) w dniu 17 grudnia 2013 r. — OTP Bank Nyrt. przeciwko Magyar Állam, Magyar Államkincstár
   (Sprawa C-672/13)
   2014/C 85/25
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék Gazdasági Kollégiuma

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: OTP Bank Nyrt.

      Strona pozwana: Magyar Állam, Magyar Államkincstár

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy gwarancja państwowa udzielona na podstawie dekretu rządowego 12/2001 z dnia 31 stycznia przed przystąpieniem Węgier do Unii Europejskiej jest pomocą państwa, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy jest ona zgodna z rynkiem wewnętrznym?

               2)

               Jeśli udzielona na podstawie ww. dekretu gwarancja państwowa jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym, w jaki sposób można naprawić na podstawie prawa wspólnotowego ewentualne naruszenie interesów zainteresowanych osób?


title: Sprawa T-442/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — CISAC przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/37

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — CISAC przeciwko Komisji
   (Sprawa T-442/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/64
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: International Confederation of Societies of Authors and Composers (CISAC) (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciele: J.-F. Bellis i K. Van Hove, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i A. Biolan, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: European Broadcasting Union (EBU) (Grand-Saconnex, Szwajcaria) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat, i D. Slater, solicitor)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on International Confederation of Societies of Authors and Composers (CISAC).

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa T-481/09: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (maxi BRICOCENTER)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/68

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (maxi BRICOCENTER)
   (Sprawa T-481/09)
   2010/C 24/120
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: ATB Norte, SL (Burgos, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. López Ronda, G. Macías Bonilla, H.L. Curtis-Oliver i G. Marín Raigal)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bricocenter Italia Srl [Rozzano Milanofiori (Mediolan), Włochy]

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 września 2009 r. w sprawie R 1046/2008-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej (OHIM) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bricocenter Italia S.r.l.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „maxi BRICOCENTER” (zgłoszenie nr 4 939 005) dla usług z klasy 35

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne wspólnotowe znaki towarowe zawierające elementy słowne „CENTROS DE BRICOLAGE BRICOCENTRO” (nr 3 262 623) i „ATB CENTROS DE BRICOLAGE BRICOCENTRO” (nr 989 046) dla usług z klas 35, 37 i 39

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: Błędne wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-412/12: Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2013 r. — bpost przeciwko Komisji

text:
               12.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/11

         Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2013 r. — bpost przeciwko Komisji
   (Sprawa T-412/12) (1)

   2013/C 298/18
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012.


title: Sprawa T-295/15: Postanowienie Sądu z dnia 18 kwietnia 2016 r. – Zhang/EUIPO – K & L Ruppert Stiftung (Anna Smith) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Anna Smith — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SMITH — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/21

         Postanowienie Sądu z dnia 18 kwietnia 2016 r. – Zhang/EUIPO – K & L Ruppert Stiftung (Anna Smith)
   (Sprawa T-295/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Anna Smith - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SMITH - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2016/C 200/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Yongyu Zhang (Manchester, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat M. Steinert)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG (Weilheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Kockläuner i O. Nilgen)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 lutego 2015 r. (sprawa R 1559/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG a Yongyu Zhangiem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Yongyu Zhang zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa T-612/15: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2015 r. – Basic Net/OHIM (przedstawienie trzech wertykalnych pasków)

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/31

         Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2015 r. – Basic Net/OHIM (przedstawienie trzech wertykalnych pasków)
   (Sprawa T-612/15)
   (2016/C 007/41)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Basic Net SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciel: adwokat D. Sindico)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy (Przedstawienie trzech wertykalnych pasków) – zgłoszenie nr 12 880 481

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 sierpnia 2015 r. w sprawie R 2845/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
   Tytułem żądania głównego:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w oparciu o argumenty zawarte w niniejszej skardze oraz wynikające z dowodów i dokumentów przedstawionych w obydwu dotychczasowych instancjach i, bez dalszego odroczenia terminu, orzeczenie o rejestracji znaku towarowego nr 12 880 481, ponieważ należy stwierdzić wadliwość zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie, zasadniczo, przepisów zawartych w art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 75 rozporządzenia nr 207/2009, oraz posiłkowo, w art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia.

         Tytułem żądania ewentualnego:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w konsekwencji przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Izbę Odwoławczą;

               —

               określenie wysokości kosztów postępowania, które poniesie OHIM.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-461/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 października 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie a także anulowanie wypłat pomocy realizowanych aktualnie — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak fumus boni iuris i pilnego charakteru)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/15

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 października 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-461/13 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie a także anulowanie wypłat pomocy realizowanych aktualnie - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak fumus boni iuris i pilnego charakteru)
   2013/C 359/28
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2013) 3204 final z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 (C 23/2010) (ex NN 36/2010, ex CP 163/2009) przyznanej przez Królestwo Hiszpanii na rozwinięcie naziemnej telewizji cyfrowej na odległych i mniej zurbanizowanych obszarach (z wyjątkiem Kastylii — La Manczy).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa F-124/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 czerwca 2015 r. – Petsch/Komisja (Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Personel żłobków i świetlic — Reforma regulaminu pracowniczego i WZIP, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2014 r. — Rozporządzenie nr 1023/2013 — Wydłużenie czasu pracy — Comiesięczny dodatek do wynagrodzenia — Artykuł 50 regulaminu postępowania — Hierarchia norm prawnych — Ogólne przepisy wykonawcze do art. 110 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Artykuł 2 załącznika do WZIP — Artykuły 27 i 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/40

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 czerwca 2015 r. – Petsch/Komisja
   (Sprawa F-124/14) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Personel żłobków i świetlic - Reforma regulaminu pracowniczego i WZIP, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2014 r. - Rozporządzenie nr 1023/2013 - Wydłużenie czasu pracy - Comiesięczny dodatek do wynagrodzenia - Artykuł 50 regulaminu postępowania - Hierarchia norm prawnych - Ogólne przepisy wykonawcze do art. 110 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Artykuł 2 załącznika do WZIP - Artykuły 27 i 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej))
   (2015/C 262/54)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Olivier Petsch (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis, R. Metz, D. Verbeke i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o niepodwyższeniu wynagrodzenia skarżącego, będącego członkiem personelu kontraktowego, zatrudnionego w OIB w związku ze zwiększeniem tygodniowego wymiaru czasu pracy do 40 godzin w wyniku wejścia w życie, w dniu 1 stycznia 2014 r., nowego regulaminu pracowniczego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Olivier Petsch pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015, s. 59.


title: Sprawa C-162/14: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/10

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-162/14)
   2014/C 202/11
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: A. Tokár i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez pozostawienie w mocy obowiązującej przyczyn wykluczenia wykonawców z postępowania o udzielenie zamówienia takich jak te zawarte w art.24 ust.l pkt 1 i la ustawy Prawo o zamówieniach publicznych, które wykraczają poza materialnoprawne kryteria zamkniętego katalogu wykluczeń zawartych w art.45 ust.2 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1), Rzeczpospolita Polska uchybiła jej zobowiązaniom wynikającym z tegoż art.45 ust.2 tejże dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przyczyny wykluczenia wykonawcy z przetargu z powodu jego cech zawodowych takich jak te przewidziane w art.24 ust.1 pkt 1 i 1a ustawy o zamówieniach publicznych tzn. z powodu (i) wyrządzenia przez wykonawcę szkody stwierdzonej przez prawomocny wyrok poprzez niewykonanie lub nienależyte wykonanie zamówienia, (ii) jeżeli wykonawca był stroną umowy którą zamawiający rozwiązał, wypowiedział lub odstąpił od niej z powodu okoliczności, za które wykonawca ponosi odpowiedzialność, wykraczają poza zakres przesłanek wykluczenia ustanowionych w art.45 ust.2 i w szczególności art.45 ust.2 lit.d) dyrektywy 2004/18/WE.
   Wykładnia tej ostatniej przesłanki stanowiła przedmiot wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Forposta i ABC Direct Contact C-465/11. Trybunał stwierdził w nim, że poprzez termin „poważne wykroczenia zawodowe” zawarty w art.45 ust.2 lit d) dyrektywy 2004/18/WE należy rozumieć wszelkie zawinione uchybienia wykonawcy wpływające na jego wiarygodność zawodową. Polskie przesłanki wykluczenia natomiast nie ograniczają się jedynie do zachowań wykonawców wykazujących zamiar uchybienia lub stosunkowo poważne niedbalstwo z jego strony i nakazują zamawiającemu automatycznie wykluczyć wykonawcę bez przeprowadzenia uprzedniej oceny zarzucanego mu zawinionego uchybienia.

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 06 Tom 007 P. 132 – 262


title: Sprawa T-136/05: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2005 r. przez EARL Salvat Père Fils i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/34

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2005 r. przez EARL Salvat Père Fils i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-136/05)
   (2005/C 132/61)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 30 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga EARL Salvat Père Fils, z siedzibą w Saint-Paul de Fenouillet (Francja), Comité interprofessionnel des vis doux naturels et vis de liquer à appellations contrôlées, z siedzibą w Perpignan (Francja) i Comité national des interprofessionnels des vis à appellation d'origine, z siedzibą w Paryżu (Francja), reprezentowanych przez adwokatów Huguesa Calveta i Oliviera Billarda, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 i art. 1 ust. 3 decyzji Komisji z dnia 19 stycznia 2005 r. dotyczącej „Planu Rivesaltes” i opłat parafiskalnych CIVDN pobieranych we Francji,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że premia za odłogowanie od hektara finansowana ze składek międzybranżowych w ramach „Planu Rivesaltes” oraz działania reklamowo- promocyjne i dotyczące funkcjonowania nazw pochodzenia „Rivesaltes”, „Grand Rousillon”, „Muscat de Rivesaltes” i „Banyuls” finansowane ze składek międzybranżowych stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 WE.
   Skarżący wnioskują o stwierdzenie nieważności tej decyzji podnosząc najpierw, że jej uzasadnienie jest niewystarczające, co narusza art. 235 WE, ponieważ nie pozwala skarżącym na zrozumienie powodów, które doprowadziły Komisję do uznania, iż kryteria ustanowione przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące pomocy państwa zostały w niniejszej sprawie spełnione. Skarżący podnoszą ponadto, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 87 WE, gdyż Komisja nie udowodniła, że przedmiotowe działania były finansowane ze środków pozostawionych do dyspozycji władz krajowych, ani że składki międzybranżowe, przeznaczone do finansowania działań reklamowo-promocyjnych i dotyczących funkcjonowania nazw pochodzenia mogły zostać przypisane państwu.


title: Sprawa T-677/13: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2015 r. – Axa Versicherung/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie stosowania reguł konkurencji — Wniosek dotyczący ogółu dokumentów — Odmowa dostępu — Wniosek dotyczący pojedynczego dokumentu — Spis treści — Obowiązek przeprowadzenia konkretnej i indywidualnej oceny — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej — Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu — Nadrzędny interes publiczny — Powództwo o odszkodowanie — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/34

         Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2015 r. – Axa Versicherung/Komisja
   (Sprawa T-677/13) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie stosowania reguł konkurencji - Wniosek dotyczący ogółu dokumentów - Odmowa dostępu - Wniosek dotyczący pojedynczego dokumentu - Spis treści - Obowiązek przeprowadzenia konkretnej i indywidualnej oceny - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu - Nadrzędny interes publiczny - Powództwo o odszkodowanie - Obowiązek uzasadnienia])
   (2015/C 279/42)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Axa Versicherung AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: C. Bahr, S. Dethof i A. Malec, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i H. Krämer, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów R. Van der Houta oraz A. Köhler)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Saint-Gobain Sekurit Deutschland GmbH & Co. KG (Akwizgran, Niemcy) (przedstawiciele: B. Meyring i E. Venot, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Gestdem 2012/817 i 2012/3021 z dnia 29 października 2013 r., oddalającej dwa wnioski o udzielenie dostępu do dokumentów zawartych w aktach sprawy COMP/39.125 (Szkło samochodowe).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Gestdem 2012/817 i 2012/3021 z dnia 29 października 2013 r., oddalającej dwa wnioski o udzielenie dostępu do dokumentów zawartych w aktach sprawy COMP/39.125 (Szkło samochodowe), w zakresie, w jakim Komisja odmawia w niej spółce Axa Versicherung AG udzielenia dostępu do odniesień do „dokumentów przekazanych w ramach programu łagodzenia sankcji”, wskazanych w spisie treści tych akt.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Axa Versicherung i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

               4)

               Saint-Gobain Sekurit Deutschland GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa C-68/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 listopada 2015 r. w sprawie T-487/13, Navarra de Servicios y Tecnologías/Komisja, wniesione w dniu 5 lutego 2016 r. przez Navarra de Servicios y Tecnologías, S.A.

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 listopada 2015 r. w sprawie T-487/13, Navarra de Servicios y Tecnologías/Komisja, wniesione w dniu 5 lutego 2016 r. przez Navarra de Servicios y Tecnologías, S.A.
   (Sprawa C-68/16 P)
   (2016/C 118/19)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Navarra de Servicios y Tecnologías, S.A. (przedstawiciele: J. L. Buendía Sierra i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 26 listopada 2015 r.;

               —

               definitywne rozstrzygnięcie skargi o stwierdzenie nieważności oraz stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 czerwca 2013 r. (1);

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżony wyrok potwierdził decyzję Komisji w sprawie pomocy państwa, dotyczącą szeregu środków przyjętych przez hiszpańskie władze publiczne w celu zagwarantowania, aby sygnał naziemnej telewizji cyfrowej (NTC) dotarł do oddalonych regionów terytorium kraju, które zamieszkuje jedynie 2,5 % populacji. W decyzji tej Komisja uznała, że z praktycznego punktu widzenia usługa taka nie zostałaby zaoferowana na rynku, gdyby interwencja władz publicznych nie miała miejsca. Pomimo to Komisja zaprzeczyła, że chodzi tu o usługę w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG) i potwierdziła, że z formalnego punktu widzenia usługa ta nie została „jasno” zdefiniowana i powierzona przez władze publiczne. Instytucja ta stwierdziła także, że w każdym razie władze publiczne nie były uprawnione do wyboru określonej technologii na etapie organizacji UOIG.

      Pierwszy i jedyny zarzut odwołania: naruszenia prawa w zakresie wykładni art. 14, art. 106 ust. 2 i art. 107 ust. 1 TFUE, a także protokołu nr 26 w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym i protokołu nr 29 w sprawie systemu publicznego nadawania w państwach członkowskich.

   W odwołaniu podkreślono w szczególności, że w zaskarżonym wyroku Sąd popełnił następujące błędy:

               —

               ewidentnie naruszył granice „oczywistego błędu” przy badaniu różnych aktów przyjętych przez władze publiczne w związku z definiowaniem i powierzaniem UOIG;

               —

               w sposób nienależyty ograniczył „szeroki zakres uznania” państw członkowskich, którym dysponują one zarówno przy definiowaniu, jak i przy „organizacji” UOIG, i który obejmuje zatem decyzję o wyborze szczegółowych zasad świadczenia UOIG oraz decyzję o wyborze konkretnej technologii, bez względu na to, czy decyzje te zawarte są w akcie definiującym usługę, czy też w odrębnym akcie;

               —

               dokonał błędnej analizy obowiązujących przepisów prawa hiszpańskiego;

               —

               nie uwzględnił okoliczności, że „zdefiniowanie” UOIG i „powierzenie” takiej usługi jednemu przedsiębiorstwu lub większej ich liczbie może zostać dokonane mocą odrębnych aktów;

               —

               nie uwzględnił okoliczności, że dla „zdefiniowania” UOIG i „powierzenia” takiej usługi nie jest wymagane posłużenie się konkretnym sformułowaniem lub wyrażeniem, ale przeprowadzenie analizy merytorycznej i funkcjonalnej;

               —

               zanegował zastosowanie protokołu nr 29 do w sprawie nadawania, dołączonego do TFUE oraz TUE.

      (1)  Decyzja Komisji 2014/489/UE z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 [C 23/2010) (ex NN 36/2010, ex CP 163/2009)] wdrożonej przez Królestwo Hiszpanii na rzecz rozwinięcia naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych (poza regionem Kastylia-La Mancha) (Dz.U. 2014, L 217, s. 52).


20150731034616922015/C 270/531342014TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150608424212Sprawa T-134/14: Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2015 r. – Niemcy/Komisja
 ---documentbreak--- C2702015PL4220120150608PL0053422421Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2015 r. – Niemcy/Komisja
   (Sprawa T-134/14) (
         1
      )2015/C 270/53Język postępowania: niemieckiPrezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa F-32/14: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2014 r. – ZZ przeciwko ESMA

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/45

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2014 r. – ZZ przeciwko ESMA
   (Sprawa F-32/14)
   2014/C 184/76
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzedłużeniu ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego w wyniku niekorzystnego dla niego sprawozdania z oceny, stwierdzenie nieważności ww. sprawozdania z oceny oraz żądanie zadośćuczynienia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji ESMA/2013/ED/33 dotyczącej nieprzedłużenia ze skarżącym umowy o pracę oraz sprawozdania z oceny za lata 2011 i 2012;

               —

               zasądzenie od pozwanego kwoty 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za poniesioną krzywdę;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-110/13: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2013 r. — Republika Litewska przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/23

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2013 r. — Republika Litewska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-110/13)
   2013/C 129/47
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas, R. Krasuckaitė i D. Skara)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej nr FK/fa/D(2012) 1707818 z dnia 10 grudnia 2012 r. w zakresie, w którym załączona do tej decyzji nota obciążeniowa nr 3241213460 odnosi się do projektów wykonywanych przez podmioty, które znalazły się następnie w stanie upadłości oraz nakazanie Komisji zwrotu kwoty 3 148 549,66 EUR;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej nr FK/fa/D(2012) 1707818 z dnia 10 grudnia 2012 r. w zakresie, w którym załączona do tej decyzji nota obciążeniowa nr 3241213460 odnosi się do projektu nr P27010010 oraz nakazanie Komisji zwrotu kwoty 1 060 560,56 EUR;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa Unii.

               1)

               Przyjmując zaskarżoną decyzję bez dokonania z Republiką Litewską podziału strat związanych z zarządzaniem funduszem SAPARD, a w każdym razie nawet bez badania tej kwestii i nie przedstawiwszy jakiegokolwiek uzasadnienia odmowy podziału owych strat Komisja Europejska naruszyła art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 1258/1999 (1) w związku z art. 73 ust. 2 rozporządzenia nr 1605/2002 (2), art. 87 rozporządzenia nr 2342/2002 (3) oraz w związku z zasadą lojalnej współpracy ustanowioną w art. 4 ust. 3 TUE.

               2)

               Nie przedkładając w odpowiednim czasie informacji dotyczącej możliwości umorzenia długu i skreślenia odpowiedniej spółki z listy dłużników Komisja Europejska naruszyła przepisy dotyczące wzajemnych konsultacji zawarte w pkt 7.7.4 części F wieloletniej umowy finansowej dotyczącej specjalnego programu akcesyjnego na rzecz rozwoju rolnictwa i obszarów wiejskich (SAPARD) (4) podpisanej w 2001 r. przez Republikę Litewską i Komisję Europejską w związku z zasadą lojalnej współpracy ustanowioną w art. 4 ust. 3 TUE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 1999 L 160 z dnia 26.6.1999, s. 103).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248 z dnia 16.9.2002, s. 1; sprostowanie
      Dz.U. 2007 L 99 z dnia 14.4.2007, s. 18).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357 z dnia 31.12.2002, s. 1; sprostowanie
      Dz.U. 2005 L 345 z dnia 28.12.2005, s. 35).

      (4)  Valstybės žinios, 29.8.2001, nr 74-2589.


title: Sprawa C-233/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen — Belgia) — Gerhard Dijkman, Maria Dijkman-Lavaleije przeciwko Belgische Staat (Swobodne świadczenie usług — Swobodny przepływ kapitału — Opodatkowanie bezpośrednie — Odmienne traktowanie w zależności od miejsca inwestycji lub oszczędzania)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/13

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen — Belgia) — Gerhard Dijkman, Maria Dijkman-Lavaleije przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-233/09) (1)

   (Swobodne świadczenie usług - Swobodny przepływ kapitału - Opodatkowanie bezpośrednie - Odmienne traktowanie w zależności od miejsca inwestycji lub oszczędzania)
   2010/C 234/18
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van beroep te Antwerpen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gerhard Dijkman, Maria Dijkman-Lavaleije

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) — Ustawodawstwo krajowe w dziedzinie podatku dochodowego — Obliczenie wysokości dodatkowego podatku komunalnego na podstawie kwoty podatku dochodowego — Zaliczka na podatek od dochodów kapitałowych ze skutkiem zwalniającym — Odmienne traktowanie w zależności od miejsca inwestycji lub oszczędzania — Zgodność z art. 56 ust. 1 WE

      Sentencja

   Artykuł 56 WE sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi podatnicy będący rezydentami w tym państwie członkowskim, którzy otrzymują odsetki lub dywidendy pochodzące z oszczędności lub inwestycji dokonanych w innym państwie członkowskim podlegają dodatkowemu podatkowi komunalnemu, jeżeli nie postanowili, aby te dochody z majątku ruchomego zostały im wypłacone przez pośrednika mającego siedzibę w państwie członkowskim ich miejsca zamieszkania, podczas gdy dochody o tym samym charakterze pochodzące z oszczędności lub inwestycji dokonanych w ich państwie członkowskim miejsca zamieszkania, ponieważ są objęte podatkiem u źródła, nie muszą być zadeklarowane i w takim przypadku nie są objęte takim podatkiem.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa T-421/07: Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2011 r. — Deutsche Post przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez władze niemieckie na rzecz Deutsche Post AG — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE — Brak wcześniejszej decyzji ostatecznej — Niedopuszczalność)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/46

      Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2011 r. — Deutsche Post przeciwko Komisji
      (Sprawa T-421/07) (1)

      (Pomoc państwa - Środki przyjęte przez władze niemieckie na rzecz Deutsche Post AG - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE - Brak wcześniejszej decyzji ostatecznej - Niedopuszczalność)
      (2012/C 25/87)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: J. Sedemund i T. Lübbig, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo N. Khan i B. Martenczuk, a następnie B. Martenczuk i D. Grespan, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: UPS Europe NV/SA (Bruksela, Belgia); i UPS Deutschland Inc. & Co. OHG (Neuss, Niemcy) (przedstawiciele: T. Ottervanger i E. Henny, adwokaci)

         Przedmiot

      Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 września 2007 r. o wszczęciu przewidzianego w art. 88 ust. 2 [WE] postępowania dotyczącego pomocy państwa przyznanej przez władze niemieckie na rzecz Deutsche Post AG [pomoc państwa C 36/07 (ex NN 25/07)].

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Deutsche Post AG pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  UPS Europe NV/SA i UPS Deutschland Inc. & Co. OHG pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008


title: Sprawa C-490/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 3 lipca 2013 r. w sprawie T-106/12 Cytochroma Development, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 13 września 2013 r. przez Cytochroma Development, Inc.

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 3 lipca 2013 r. w sprawie T-106/12 Cytochroma Development, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 13 września 2013 r. przez Cytochroma Development, Inc.
   (Sprawa C-490/13 P)
   2013/C 352/13
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Cytochroma Development, Inc. (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, A. Smith, solicitor)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Teva Pharmaceutical Industries, Ltd.

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie T-106/12;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony ze względu na następujące podstawy:

               —

               Sąd naruszył przepisy art. 65 ust. 6 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) oraz art. 1d pkt 1 rozporządzenia nr 216/96 (2) dotyczące środków podejmowanych przez OHIM w celu zastosowania się do wyroku Sądu;

               —

               Sąd naruszył zasadę pewności prawa oraz art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 216/96 z dnia 5 lutego 1996 r. ustanawiające regulamin wewnętrzny izb odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Dz.U. L 28, s. 11).


title: Sprawa T-264/07: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2007 r. — CSL Bering przeciwko Komisji i EMEA

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/12

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2007 r. — CSL Bering przeciwko Komisji i EMEA
   (Sprawa T-264/07)
   (2007/C 235/22)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: CSL Behring GmbH (Marburg, Niemcy) (przedstawiciele: prof. C. König i F. Leinen, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich i Europejska Agencja ds. Oceny Produktów Leczniczych
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 231 akapit pierwszy WE, nieważności decyzji EMEA z dnia 24 maja 2007 r. wydanej w postępowaniu „Human Fibrinogen — Application for Orphan Medicinal Product Designation — EMEA/OD/018/07”, przekazanej skarżącej w dniu 24 maja 2007 r.,

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania na podstawie art. 87 ust. 2 regulaminu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca zaskarża pismo EMEA z dnia 24 maja 2007 r. Zdanie skarżącej pismem tym EMEA odmówiła, ze skutkiem wiążącym, przeprowadzenia postępowania w zakresie przyznania produktowi leczniczemu skarżącej oznaczenia jako sierocego produktu leczniczego, w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 (1).
   Na poparcie swej skargi podnosi ona dwa zarzuty.
   Po pierwsze wskazuje na błąd w interpretacji art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 141/2000, w świetle której wniosek o przyznanie produktowi leczniczemu oznaczenia jako sierocego produktu leczniczego należy przedłożyć przed złożeniem wniosku o pozwolenie na dopuszczenie takiego produktu medycznego do obrotu. Zatem przepis ten został zastosowany w błędny sposób.
   Po drugie skarżąca twierdzi, że art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 141/2000 narusza prawo pierwotne i powinien zostać uznany za niepodlegający stosowaniu, w rozumieniu art. 241 WE, jeśli należałoby go interpretować w ten sposób, że wniosek o przyznanie produktowi leczniczemu oznaczenia jako sierocego produktu leczniczego należy przedłożyć przed złożeniem wniosku o pozwolenie na dopuszczenie takiego produktu medycznego do obrotu. Twierdzi ona w tym zakresie, że taka wykładnia naruszałaby podstawowe prawa wspólnotowe takie jak prawo własności i prawo swobodnego wykonywania działalności gospodarczej, oraz zasady równego traktowania i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

      (1)  Rozporządzenie (WE) NR 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. 2000, L 18, str. 1).


title: Sprawa T-206/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  1 lutego 2006 r.  — Rodrigues Carvalhais przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Graficzny znak towarowy zawierający słowny element  PERFIX  — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający słowny element  cerfix  — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lutego 2006 r. — Rodrigues Carvalhais przeciwko OHIM
   (Sprawa T-206/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Graficzny znak towarowy zawierający słowny element „PERFIX” - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający słowny element „cerfix” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 86/50)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Fernando Rodrigues Carvalhais (Almada, Portugalia) [Przedstawiciele: początkowo adwokat P. Graça, następnie adwokat J. Lopes]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel: J. Novais Gonçalves, pełnomocnik]

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Profilpas Snc (Cadoneghe, Włochy) [Przedstawiciele: początkowo adwokat J.L. Revenga Santos, następnie adwokat J.M. Monravá]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 marca 2004 r. (sprawa R 408/2003-1), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Fernendem Rodriguesem Carvalhaisem a Profilpas Snc
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004


title: Sprawa C-412/12: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 1999/31/WE — Składowanie odpadów — Działanie składowiska pomimo braku planu jego zagospodarowania — Obowiązek zamknięcia)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/19

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej
   (Sprawa C-412/12) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 1999/31/WE - Składowanie odpadów - Działanie składowiska pomimo braku planu jego zagospodarowania - Obowiązek zamknięcia)
   2013/C 260/31
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos i D. Düsterhaus, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Cypryjska (przedstawiciele: M. Chatzigeorgiou i K. Lykourgos, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 14 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, s. 1) — Kontynuacja działania składowisk w Lefkosii i Limassol pomimo braku planu ich zagospodarowania

      Sentencja

               1)

               Nie zamykając wszystkich miejsc niekontrolowanego zbytu odpadów (XADA) działających na terytorium Republiki Cypryjskiej lub nie dostosowując się do wymogów dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów państwo to uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 14 wskazanej dyrektywy.

               2)

               Republika Cypryjska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012


title: Sprawa C-224/15 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 maja 2016 r. – Rose Vision, SL/Komisja Europejska (Odwołanie — Projekty finansowane przez Unię Europejską w dziedzinie badań — Audyty stwierdzające nieprawidłowości we wdrażaniu niektórych projektów — Decyzje Komisji zawieszające płatność kwot należnych w ramach niektórych projektów — Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej — Odrzucenie — Uzasadnienie)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 maja 2016 r. – Rose Vision, SL/Komisja Europejska
   (Sprawa C-224/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Projekty finansowane przez Unię Europejską w dziedzinie badań - Audyty stwierdzające nieprawidłowości we wdrażaniu niektórych projektów - Decyzje Komisji zawieszające płatność kwot należnych w ramach niektórych projektów - Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej - Odrzucenie - Uzasadnienie))
   (2016/C 260/10)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rose Vision, SL (przedstawiciel: J.J. Marín López, abogado)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i M. Siekierzyńska, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Uchyla się wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie Rose Vision i Seseña/Komisja (T-45/13, niepublikowany, EU:T:2015:138), w zakresie w jakim dotyczy on spółki Rose Vision SL.

               2)

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.


title: Sprawa T-445/09: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2009 r. — Centre national de la recherche scientifique przeciwko Komisji

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/54

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2009 r. — Centre national de la recherche scientifique przeciwko Komisji
   (Sprawa T-445/09)
   2010/C 24/97
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Centre national de la recherche scientifique (Paryż, Francja) (przedstawiciel: N. Lenoir, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 sierpnia 2009 r. w części, w jakiej dotyczy ona potrącenia wierzytelności przysługującej CNRS w stosunku do Wspólnoty, powstałej na podstawie umowy Role of Skin, z jednej strony, oraz wierzytelności przysługującej Wspólnocie wobec CNRS, której Wspólnota domaga się z tytułu umowy EURO-THYMAIDE, z drugiej strony;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Centre national de la recherche scientifique (CNRS) wnosi w niniejszej skardze o stwierdzenie nieważności decyzji o potrąceniu zawartej w decyzji BUDG/C3 D(2009) 10.5 — 1232 z dnia 17 sierpnia 2009 r., na podstawie której Komisja przystąpiła do odzyskania kwot wypłaconych skarżącej w ramach umowy EURO-THYMAIDE nr LSHB-CT-2003-503410 dotyczącej projektu szóstego programu ramowego badań i rozwoju technologicznego.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów dotyczących:

               —

               naruszenia prawa do obrony w zakresie, w jakim decyzja została wydana bez wcześniejszego przeanalizowania przez Komisję szczegółowego stanowiska CNRS w przedmiocie sprawozdania końcowego z audytu;

               —

               naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 253 WE wynikającego z braku zasadniczych elementów, które pozwoliłyby na zrozumienie rozumowania Komisji zawartego w decyzji;

               —

               naruszenia prawa i oczywistych błędów w ocenie okoliczności faktycznych, jako że Komisja nie uwzględniła kwalifikowalnych kosztów, zmieniając kryteria kwalifikowania wydatków poniesionych w związku z umową, i niesłusznie pominęła dowody na okoliczność tych kosztów;

               —

               naruszenia art. 73 ust. 1 rozporządzenia finansowego w zakresie, w jakim sporna wierzytelność nie mogła zostać uznana za „pewn[ą], wyrażon[ą] w kwocie pieniężnej i wymagaln[ą]” z powodu charakteru dotyczącego jej zakwestionowania;

               —

               naruszenia zasady pewności prawa wynikającego z okoliczności, że decyzja została wydana na podstawie kryteriów kwalifikowania wydatków, które nie istniały w chwili podpisania umowy.


title: Sprawy połączone C-584/10 P, C-593/10 P i C-595/10 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2013 r. — Komisja Europejska (C-584/10 P), Rada Unii Europejskiej (C-593/10 P), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (C-595/10 P) przeciwko Yassinowi Abdullahowi Kadiemu, Republika Francuska (Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami — Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych osoby umieszczonej w wykazie sporządzonym przez organ Organizacji Narodów Zjednoczonych — Umieszczenie nazwiska tej osoby w wykazie ujętym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Prawa podstawowe — Prawo do obrony — Zasada skutecznej ochrony sądowej — Zasada proporcjonalności — Prawo do poszanowania własności — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2013 r. — Komisja Europejska (C-584/10 P), Rada Unii Europejskiej (C-593/10 P), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (C-595/10 P) przeciwko Yassinowi Abdullahowi Kadiemu, Republika Francuska
   (Sprawy połączone C-584/10 P, C-593/10 P i C-595/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami - Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych osoby umieszczonej w wykazie sporządzonym przez organ Organizacji Narodów Zjednoczonych - Umieszczenie nazwiska tej osoby w wykazie ujętym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawa podstawowe - Prawo do obrony - Zasada skutecznej ochrony sądowej - Zasada proporcjonalności - Prawo do poszanowania własności - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 260/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (C-584/10 P) (przedstawiciele: początkowo P. Hetsch, S. Boelaert, E. Paasivirta i M. Konstantinidis, następnie L. Gussetti, S. Boelaert, E. Paasivirta i M. Konstantinidis, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (C-593/10 P) (przedstawiciele: M. Bishop, E. Finnegan i R. Szostak, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (C-595/10 P) (przedstawiciele: początkowo E. Jenkinson, następnie S. Behzadi-Spencer, pełnomocnicy, wspierane przez J. Wallace’a, QC, D. Bearda, QC, i M. Wooda, barrister)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Yassin Abdullah Kadi (przedstawiciele: D. Vaughan, QC, V. Lowe, QC, J. Crawford, SC, M. Lester i P. Eeckhout, barristers, G. Martin, solicitor, oraz C. Murphy), Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, D. Colas, A. Adam i E. Ranaivoson, pełnomocnicy)

      Interwenienci w postępowaniach odwoławczych (C-584/12 P i C-595/10 P) popierający Komisję Europejską i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej: Republika Bułgarii (przedstawiciele: B. Zaimow, T. Iwanow i E. Petranowa, pełnomocnicy), Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez M. Fiorillego, avvocato dello Stato), Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik), Węgry (przedstawiciele: M. Fehér, K. Szíjjártó, K. Molnár, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i M. Bulterman, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik), Republika Finlandii (przedstawiciel: H. Leppo, pełnomocnik)

      Interwenienci w postępowaniu odwoławczym (C-593/12 P) popierający Radę Unii Europejskiej: Republika Bułgarii (przedstawiciele: B. Zaimow, T. Iwanow i E. Petranowa, pełnomocnicy), Republika Czeska (przedstawiciele: K. Najmanová, E. Ruffer, M. Smolek i D. Hadroušek, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciel: L. Volck Madsen, pełnomocnik), Irlandia (przedstawiciele: początkowo D. O’Hagan, następnie E. Creedon, pełnomocnicy, wspierani przez N. Travers, BL, i P. Benson, solicitor), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. Muñoz Pérez i N. Díaz Abad, pełnomocnicy), Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez M. Fiorillego, avvocato dello Stato), Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik), Węgry (przedstawiciele: M. Fehér, K. Szíjjártó i K. Molnár, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i M. Bulterman, pełnomocnicy), Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik), Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik), Republika Finlandii (przedstawiciel: H. Leppo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołania od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 30 września 2010 r. w sprawie T-85/09 Kadi przeciwko Komisji, którym Sąd uwzględnił skargę o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1190/2008 z dnia 28 listopada 2008 r. zmieniającego po raz 101. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami (Dz.U. L 322, s. 25) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego figuruje w wykazie osób, grup i podmiotów, do których mają zastosowanie te przepisy.

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostają obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Bułgarii, Republika Czeska, Królestwo Danii, Irlandia, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Włoska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Węgry, Królestwo Niderlandów, Republika Austrii, Republika Słowacka i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011 r.