title: Sprawa C-400/19: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Węgry

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/25

      Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Węgry
      (Sprawa C-400/19)
      (2019/C 255/34)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sipos, A. Lewis i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Węgry

         Żądania strony skarżącej

      Komisja wnosi, aby Trybunał:

                  —

                  orzekł, że Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 poprzez ograniczenie ustalania cen sprzedaży produktów rolnych i artykułów żywnościowych, w szczególności z uwagi na art. 3 ust. 2 lit. u) mezőgazdasági és élelmiszeripari termékek vonatkozásában a beszállítókkal szemben alkalmazott tisztességtelen forgalmazói magatartás tilalmáról szóló, 2009. évi XCV. törvény (ustawy XCV z 2009 r. zakazującej dostawcom nieuczciwych praktyk związanych z produktami rolnymi i artykułami żywnościowymi);

                  —

                  obciążył Węgry kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Ustawa XCV z 2009 r. zakazująca dostawcom nieuczciwych praktyk związanych z produktami rolnymi i artykułami żywnościowymi (zwana dalej „Tfmtv”) wprowadziła szczególne przepisy dla sektora związane z ustalaniem cel detalicznych omawianych produktów.
      Komisja uważa, że art. 3 ust. 2 lit. u) Tfmtv nie odnosi się do cech charakterystycznych produktów rolnych i artykułów żywnościowych, a jedynie do sposobu ich sprzedaży, z którego to powodu należy uznać go za przepis dotyczący sposobów sprzedaży w rozumieniu wyroku Keck i Mithouard (zob. wyrok z dnia 24 listopada 1993 r., Keck i Mithouard, C-267/91 i C-268/91, EU:C:1993:905). Oceniając skutki tego przepisu, należy stwierdzić, że jest on równoznaczny z ograniczeniem ilościowym w handlu pomiędzy państwami członkowskimi w rozumieniu art. 34 TFUE.
      Zdaniem Komisji w rzeczywistości art. 3 ust. 2 lit. u) Tfmtv nie dotyczy w równym stopniu produktów krajowych i przywożonych oraz nie jest on odpowiednim ani proporcjonalnym środkiem w stosunku do jakiegokolwiek słusznego z nim związanego celu.


title: Sprawa C-402/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Liège (Belgia) w dniu 24 maja 2019 r. — LM/Centre public d’action sociale de Seraing

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Liège (Belgia) w dniu 24 maja 2019 r. — LM/Centre public d’action sociale de Seraing
      (Sprawa C-402/19)
      (2019/C 255/35)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour du travail de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: LM

         Druga strona postępowania: Centre public d’action sociale de Seraing

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 57 § 2 akapit pierwszy pkt 1 loi du 8 juillet 1976 organique des centres publics d’action sociale (belgijskiej ustawy organicznej z dnia 8 lipca 1976 r. o publicznych centrach opieki społecznej) jest sprzeczny z art. 5 i 13 dyrektywy 2008/115/WE (1) w związku z art. 19 ust. 2 oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jak również w związku z art. 14 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy oraz art. 7 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w rozumieniu nadanym im przez wyrok Trybunału z dnia 18 grudnia 2014 r., Abdida (C-562/13):

                  —

                  po pierwsze, w zakresie, w jakim prowadzi on do pozbawienia obywatela państwa trzeciego, który przebywa nielegalnie na terytorium państwa członkowskiego, środków do zaspokojenia, na ile to możliwe, podstawowych potrzeb w okresie rozpatrywania wniesionej przez niego w imieniu własnym oraz w imieniu dziecka wówczas jeszcze małoletniego, jako jego przedstawiciel, skargi o stwierdzenie nieważności i zawieszenie skierowanej przeciwko decyzji nakazującej im opuszczenie terytorium państwa członkowskiego,

                  —

                  biorąc pod uwagę, że po drugie, dziecko, aktualnie pełnoletnie, cierpi na poważną chorobę, że wykonanie tej decyzji może narazić je na poważne ryzyko ciężkiego i nieodwracalnego pogorszenia stanu zdrowia oraz że obecność rodzica przy pełnoletnim dziecku jest w ocenie lekarzy niezbędna ze względu na szczególną podatność dziecka na zagrożenia związane z jego stanem zdrowia (nawracające ataki anemii sierpowatej i konieczność interwencji chirurgicznej w celu uniknięcia paraliżu)?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. 2008, L 348, s. 98).


title: Sprawa C-410/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 27 maja 2019 r. — The Software Incubator Ltd/Computer Associates (UK) Ltd

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 27 maja 2019 r. — The Software Incubator Ltd/Computer Associates (UK) Ltd
      (Sprawa C-410/19)
      (2019/C 255/36)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court of the United Kingdom

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: The Software Incubator Ltd

         Druga strona postępowania: Computer Associates (UK) Ltd

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy kopia oprogramowania komputerowego, która jest dostarczana klientom zleceniobiorcy drogą elektroniczną, a nie na trwałym nośniku, stanowi „towary” w znaczeniu, w jakim ów termin występuje w definicji przedstawiciela handlowego zawartej w art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (1)?

                  2)

                  Czy w sytuacji, w której oprogramowanie komputerowe jest dostarczane klientom zleceniobiorcy w drodze udzielenia klientowi bezterminowej licencji na używanie kopii owego oprogramowania komputerowego, taka czynność stanowi „sprzedaż towarów” w znaczeniu, w jakim owo pojęcie występuje w definicji przedstawiciela handlowego zawartej w art. 1 ust. 2 dyrektywy 68/653/EWG?

         (1)  Dz.U. 1986, L 382, s. 17.


title: Sprawa C-440/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 28 marca 2019 r. w sprawie T-433/16, Pometon/Komisja, wniesione w dniu 6 czerwca 2019 r. przez Pometon SpA

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/28

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 28 marca 2019 r. w sprawie T-433/16, Pometon/Komisja, wniesione w dniu 6 czerwca 2019 r. przez Pometon SpA
      (Sprawa C-440/19 P)
      (2019/C 255/37)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona wnosząca odwołanie: Pometon SpA (przedstawiciele: E. Fabrizi, V. Veneziani, A. Molinaro, avvocati)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Tytułem głównym — uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim oddala on zarzuty skargi mające na celu uzyskanie stwierdzenia zaskarżonej decyzji w całości, i w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
      tytułem ewentualnym:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd niesłusznie wykluczył przerwanie zarzucanego udziału Pometonu w spornym kartelu między dniem 18 listopada 2005 r. i dniem 20 marca 2007 r., i w konsekwencji obniżenie, w ramach prawa nieograniczonego orzekania, kary pieniężnej nałożonej na Pometon;

                  —

                  obniżenie, w każdym wypadku, w ramach prawa nieograniczonego orzekania, kary pieniężnej nałożonej na Pometon ze względu na naruszenie przez Sąd zasady równego traktowania;

            w każdym wypadku obciążenie Komisji całością kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w postępowaniu w niniejszej instancji i w postępowaniu przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Strona wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty na jego poparcie.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: Sąd błędnie zastosował podstawowe zasady, na których opiera się porządek prawny Unii Europejskiej, mianowicie zasadę domniemania niewinności i zasadę bezstronności postępowania, ponieważ nie stwierdził naruszenia przez Komisję wspomnianych podstawowych zasad.

                  2.

                  Zarzut drugi: Sąd naruszył zasady dotyczące ciężaru dowodu i nie zastosował zasady domniemania niewinności, potwierdzając ustalenia Komisji, zgodnie z którymi Pometon uczestniczył w zarzucanym kartelu; przedstawił ponadto w tym względzie wewnętrznie sprzeczne lub niewystarczające uzasadnienie. Sąd stwierdził winę strony wnoszącej odwołanie na podstawie przypuszczeń i „prawdopodobieństwa”, wskazując ponadto w sposób całkowicie ogólny dokumenty, na których miałyby być oparte takie założenia.

                  3.

                  Zarzut trzeci: Sąd błędnie zastosował zasady dotyczące ciężaru dowodu i nie zastosował domniemania niewinności, stwierdzając, że Komisja w sposób wystarczający wykazała, iż Pometon nie przerwał udziału w naruszeniu w okresie około szesnastu miesięcy, od dnia 18 listopada 2005 r. do dnia 20 marca 2007 r., chociaż w odniesieniu do tego okresu Komisja nie miała dowodów potwierdzających kontakty mające znamiona zmowy; przedstawił ponadto w tym względzie wewnętrznie sprzeczne lub niewystarczające uzasadnienie.

                  4.

                  Zarzut czwarty: Sąd naruszył zasadę równego traktowania przy ustalaniu kwoty grzywny nałożonej na Pometon i przedstawił w tym względzie wewnętrznie sprzeczne lub niewystarczające uzasadnienie. Sąd w szczególności zmienił kwotę kary nałożonej na stronę wnoszącą odwołanie, określając stopę obniżki kwoty podstawowej, która nie jest spójna ze stopami obniżki przyznanymi stronom transakcji przez Komisję, i nie przedstawił żadnego obiektywnego uzasadnienia takiego traktowania.


title: Sprawa T-433/15: Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2019 r. — Bank Saderat/Rada (Odpowiedzialność pozaumowna — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu — Zamrożenie środków finansowych — Ograniczenie w zakresie wjazdu na terytoria państw członkowskich — Naprawienie szkody, jaką miała ponieść skarżąca w związku z decyzjami o umieszczeniu i pozostawieniu jej nazwy w wykazie osób i podmiotów, do których znajdują zastosowanie rozpatrywane środki ograniczające — Wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej przyznającej prawa jednostkom)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/30

      Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2019 r. — Bank Saderat/Rada
      (Sprawa T-433/15) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Zamrożenie środków finansowych - Ograniczenie w zakresie wjazdu na terytoria państw członkowskich - Naprawienie szkody, jaką miała ponieść skarżąca w związku z decyzjami o umieszczeniu i pozostawieniu jej nazwy w wykazie osób i podmiotów, do których znajdują zastosowanie rozpatrywane środki ograniczające - Wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej przyznającej prawa jednostkom)
      (2019/C 255/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bank Saderat plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Jeffrey, S. Ashley, A. Irvine, solicitors, M. Demetriou, QC, i R. Blakeley, barrister)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bishop i N. Rouam, następnie M. Bishop i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. Konstantinidis i D. Gauci, następnie M. Konstantinidis, A. Tizzano i C. Zadra, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkód, jakie miała ponieść skarżąca w związku z umieszczeniem jej nazwy w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi przewidzianymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczącym środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2007, L 103, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2008, L 107, s. 70; Dz.U. 2008, L 239, s. 55), rozporządzeniu Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. 2010, L 281, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2011, L 164, s. 22; Dz.U. 2012, L 31, s. 7) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2012, L 332, s. 31; Dz.U. 2013, L 41, s. 14; Dz.U. 2013, L 205, s. 18; Dz.U. 2013, L 268, s. 18; Dz.U. 2014, L 93, s. 85; Dz.U. 2014, L 194, s. 14).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Bank Saderat plc pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa T-399/17: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Dalli/Komisja (Odpowiedzialność pozaumowna — Dochodzenie OLAF-u — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Krzywda — Związek przyczynowy)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/31

      Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Dalli/Komisja
      (Sprawa T-399/17) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Dochodzenie OLAF-u - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Krzywda - Związek przyczynowy)
      (2019/C 255/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: John Dalli (St. Julians, Malta) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i S. Rodrigues)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.P. Keppenne i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżący miał ponieść ze względu na zarzucane bezprawne działania Komisji i Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), związane z zakończeniem w dniu 16 października 2012 r. pełnienia przez niego obowiązków jako członek Komisji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  John Dalli pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


title: Sprawa T-539/17: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — EBI/Syria (Klauzula arbitrażowa — Umowa pożyczki „Al Thawra” nr 16405 — Niewykonanie umowy — Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Odsetki za opóźnienie — Postępowanie zaoczne)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/31

      Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — EBI/Syria
      (Sprawa T-539/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa pożyczki „Al Thawra” nr 16405 - Niewykonanie umowy - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Odsetki za opóźnienie - Postępowanie zaoczne)
      (2019/C 255/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: początkowo P. Chamberlain, T. Gilliams, F. Oxangoiti Briones i J. Shirran, następnie F. Oxangoiti Briones, J. Klein i J. Shirran, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata D. Artsa i T. Cuswortha, solicitor)

         Strona pozwana: Syryjska Republika Arabska

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 272 TFUE, nakazania Syryjskiej Republice Arabskiej zwrotu kwot należnych w ramach umowy pożyczki „Al Thawra” nr 16405, powiększonych o odsetki za opóźnienie.

         Sentencja

                  1)

                  Nakazuje się Syryjskiej Republice Arabskiej zwrot na rzecz Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI), kwot 404 792,06 EUR, 954 331,07 funtów szterlingów (GBP), 29 130 433,00 jenów japońskich (JPY) i 1 498 184,58 dolarów amerykańskich (USD).

                  2)

                  Wspomniane kwoty są oprocentowane według stawki rocznej wynoszącej 4,52%, naliczanej na podstawie kwot głównych i odsetek umownych, od dnia 9 sierpnia 2017 r. do daty płatności.

                  3)

                  W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Syryjska Republika Arabska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 369 z 30.10.2017.


title: Sprawa T-540/17: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — EBI/Syria (Klauzula arbitrażowa — Umowa pożyczki „Electricity Distribution Project” nr 20948 — Niewykonanie umowy — Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Odsetki za opóźnienie — Postępowanie zaoczne)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/32

      Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — EBI/Syria
      (Sprawa T-540/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa pożyczki „Electricity Distribution Project” nr 20948 - Niewykonanie umowy - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Odsetki za opóźnienie - Postępowanie zaoczne)
      (2019/C 255/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: początkowo P. Chamberlain, T. Gilliams, F. Oxangoiti Briones i J. Shirran, następnie F. Oxangoiti Briones, J. Klein i J. Shirran, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata D. Artsa i T. Cuswortha, solicitor)

         Strona pozwana: Syryjska Republika Arabska

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 272 TFUE, nakazania Syryjskiej Republice Arabskiej zwrotu kwot należnych w ramach umowy pożyczki „Electricity Distribution Project” nr 20948, powiększonych o odsetki za opóźnienie.

         Sentencja

                  1)

                  Nakazuje się Syryjskiej Republice Arabskiej zwrot na rzecz Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI), kwoty 52 657 141,77 EUR.

                  2)

                  Od wspomnianej kwoty nalicza się odsetki za opóźnienie, na podstawie kwot głównych i odsetek umownych, zgodnie z metodą określoną w § 3 ust. 2 umowy pożyczki „Electricity Distribution Project” nr 20948, zawartej między EBI a Syryjską Republiką Arabską w dniu 5 lutego 2001 r. i zmienionej pismami z dnia 3 października 2003 r., 28 lutego 2006 r., 9 maja i 8 października 2007 r., 9 sierpnia 2017 r., do daty płatności.

                  3)

                  W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Syryjska Republika Arabska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 369 z 30.10.2017.


title: Sprawa T-541/17: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — EBI/Syria (Klauzula arbitrażowa — Umowa pożyczki „Electricity Transmission Project” nr 20868 — Niewykonanie umowy — Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Odsetki za opóźnienie — Postępowanie zaoczne)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/33

      Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — EBI/Syria
      (Sprawa T-541/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa pożyczki „Electricity Transmission Project” nr 20868 - Niewykonanie umowy - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Odsetki za opóźnienie - Postępowanie zaoczne)
      (2019/C 255/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: początkowo P. Chamberlain, T. Gilliams, F. Oxangoiti Briones i J. Shirran, następnie F. Oxangoiti Briones, J. Klein i J. Shirran, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata D. Artsa i T. Cuswortha, solicitor)

         Strona pozwana: Syryjska Republika Arabska

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 272 TFUE, nakazania Syryjskiej Republice Arabskiej zwrotu kwot należnych w ramach umowy pożyczki „Electricity Transmission Project” nr 20868, powiększonych o odsetki za opóźnienie.

         Sentencja

                  1)

                  Nakazuje się Syryjskiej Republice Arabskiej zwrot na rzecz Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI), kwot 38 934 400,51 EUR i 3 383 971,66 franków szwajcarskich (CHF).

                  2)

                  Od wspomnianych kwot nalicza się odsetki za opóźnienie, zgodnie z metodą określoną w § 3 ust. 2 umowy pożyczki „Electricity Transmission Project” nr 20868, zawartej między EBI a Syryjską Republiką Arabską w dniu 14 grudnia 2000 r. i zmienionej w dniu 20 grudnia 2004 r., na podstawie kwot głównych i odsetek umownych, od dnia 9 sierpnia 2017 r. do dnia płatności.

                  3)

                  W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Syryjska Republika Arabska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 369 z 30.10.2017.


title: Sprawa T-614/17: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Bonnafous/EACEA (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Zwolnienie po okresie próbnym — Zwykłe warunki okresu próbnego — Mobbing — Zasada dobrej administracji — Obowiązek staranności — Prawo do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym — Oczywisty błąd w ocenie — Nadużycie władzy — Odpowiedzialność)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/34

      Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Bonnafous/EACEA
      (Sprawa T-614/17) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Zwolnienie po okresie próbnym - Zwykłe warunki okresu próbnego - Mobbing - Zasada dobrej administracji - Obowiązek staranności - Prawo do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym - Oczywisty błąd w ocenie - Nadużycie władzy - Odpowiedzialność)
      (2019/C 255/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Laurence Bonnafous (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (przedstawiciele: H. Monet i V. Kasparian, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności wydanych przez EACEA decyzji z dnia 14 listopada 2016 r., a także decyzji oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 2 czerwca 2017 r. oraz, po drugie, o naprawienie szkody, jaką skarżąca w swej ocenie poniosła w wyniku tych decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Laurence Bonnafous zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 374 z 6.11.2017.


title: Sprawa T-616/17 RENV: Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2019 r. — Siragusa/Rada (Służba publiczna — Urzędnicy — Zakończenie służby — Wniosek o przejście na emeryturę — Zmiana przepisów regulaminu pracowniczego po złożeniu wniosku — Cofnięcie wcześniejszej decyzji — Odpowiedzialność)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/34

      Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2019 r. — Siragusa/Rada
      (Sprawa T-616/17 RENV) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zakończenie służby - Wniosek o przejście na emeryturę - Zmiana przepisów regulaminu pracowniczego po złożeniu wniosku - Cofnięcie wcześniejszej decyzji - Odpowiedzialność)
      (2019/C 255/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Sergio Siragusa (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i M. Veiga, następnie M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo M. Rantala i Í. Ní Riagáin Düro, następnie I. Lázaro Betancor i C. González Argüelles, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 12 listopada 2014 r. cofającej wcześniejszą decyzję Rady zatwierdzającą wniosek skarżącego o wcześniejszą emeryturę z dnia 11 lipca 2013 r. oraz, po drugie, o odszkodowanie za straty finansowe i zadośćuczynienie za krzywdę, jakie skarżący w swej ocenie poniósł w wyniku tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 12 listopada 2014 r. o cofnięciu wcześniejszej decyzji Rady zatwierdzającej wniosek Sergia Siragusy o wcześniejszą emeryturę z dnia 11 lipca 2013 r.

                  2)

                  Rady wypłaci S. Siragusie kwotę 5 000 EUR, powiększoną o odsetki za zwłokę, za okres od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia całkowitej zapłaty, według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) dla głównych operacji refinansowania, powiększonej o dwa punkty procentowe.

                  3)

                  W pozostałym zakresie żądania odszkodowawcze zostają oddalone.

                  4)

                  Rada pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez S. Siragusę, w tym koszty związane ze sprawami F-124/15 i T-678/16 P.

                  5)

                  Parlament Europejski pokrywa własne koszty, w tym koszty związane ze sprawami F-124/15 i T-678/16 P.

         (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-124/15 i przekazana Sądowi w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa T-43/18: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Rietze/EUIPO — Volkswagen (Pojazd VW Bus T 5) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający pojazd VW Bus T 5 — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Indywidualny charakter — Poinformowany użytkownik — Inne całościowe wrażenie — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/35

      Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Rietze/EUIPO — Volkswagen (Pojazd VW Bus T 5)
      (Sprawa T-43/18) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający pojazd VW Bus T 5 - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Indywidualny charakter - Poinformowany użytkownik - Inne całościowe wrażenie - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
      (2019/C 255/45)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Rietze GmbH & Co. KG (Altdorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Krogmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Klawitter)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 listopada 2017 r. (sprawa R 1204/2016-3), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Rietze a Volkswagenem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Rietze GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa T-191/18: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Rietze/EUIPO — Volkswagen (Pojazd VW Caddy Maxi) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający pojazd VW Caddy Maxi — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Indywidualny charakter — Poinformowany użytkownik — Inne całościowe wrażenie — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Ciężar dowodu spoczywający na wnoszącym o unieważnienie prawa do wzoru — Wymogi dotyczące przedstawienia wcześniejszego wzoru)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/36

      Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Rietze/EUIPO — Volkswagen (Pojazd VW Caddy Maxi)
      (Sprawa T-191/18) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający pojazd VW Caddy Maxi - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Indywidualny charakter - Poinformowany użytkownik - Inne całościowe wrażenie - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Ciężar dowodu spoczywający na wnoszącym o unieważnienie prawa do wzoru - Wymogi dotyczące przedstawienia wcześniejszego wzoru)
      (2019/C 255/46)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Rietze GmbH & Co. KG (Altdorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Krogmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Klawitter)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2018 r. (sprawa R 1203/2016-3), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Rietze a Volkswagenem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Rietze GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-192/18: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Rietze/EUIPO — Volkswagen (Pojazd VW Caddy) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający pojazd VW Caddy — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Indywidualny charakter — Poinformowany użytkownik — Inne całościowe wrażenie — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Ciężar dowodu spoczywający na wnoszącym o unieważnienie prawa do wzoru — Wymogi dotyczące przedstawienia wcześniejszego wzoru)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/37

      Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Rietze/EUIPO — Volkswagen (Pojazd VW Caddy)
      (Sprawa T-192/18) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający pojazd VW Caddy - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Indywidualny charakter - Poinformowany użytkownik - Inne całościowe wrażenie - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Ciężar dowodu spoczywający na wnoszącym o unieważnienie prawa do wzoru - Wymogi dotyczące przedstawienia wcześniejszego wzoru)
      (2019/C 255/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Rietze GmbH & Co. KG (Altdorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Krogmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Klawitter)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2018 r. (sprawa R 1244/2016-3), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Rietze a Volkswagenem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Rietze GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-209/18: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Porsche/EUIPO — Autec (Pojazdy zmechanizowane) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający pojazd zmechanizowany — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Brak indywidualnego charakteru — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/37

      Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Porsche/EUIPO — Autec (Pojazdy zmechanizowane)
      (Sprawa T-209/18) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający pojazd zmechanizowany - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
      (2019/C 255/48)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Klawitter)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Autec AG (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Krogmann)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 stycznia 2018 r. (sprawa R 945/2016-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy Autec AG a Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa T-210/18: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Porsche/EUIPO — Autec (Samochody osobowe) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający samochód osobowy — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Brak indywidualnego charakteru — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/38

      Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Porsche/EUIPO — Autec (Samochody osobowe)
      (Sprawa T-210/18) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający samochód osobowy - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
      (2019/C 255/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Klawitter)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Autec AG (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Krogmann)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 stycznia 2018 r. (sprawa R 941/2016–3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy Autec AG a Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa T-220/18: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Torrefazione Caffè Michele Battista/EUIPO — Battista Nino Caffè (Battistino) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy Battistino — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy BATTISTA — Częściowe unieważnienie prawa do znaku — Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 64 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/39

      Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Torrefazione Caffè Michele Battista/EUIPO — Battista Nino Caffè (Battistino)
      (Sprawa T-220/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy Battistino - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy BATTISTA - Częściowe unieważnienie prawa do znaku - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 64 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 255/50)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Torrefazione Caffè Michele Battista Srl (Triggiano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci V. Franchini, F. Paesan i R. Bia)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Battista Nino Caffè Srl (Triggiano, Włochy) (przedstawiciel: adwokat D. Russo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 stycznia 2018 r. (sprawa R 400/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Battista Nino Caffè a Torrefazione Caffè Michele Battista.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 stycznia 2018 r. (sprawa R 400/2017-5).

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EUIPO i Battista Nino Caffè Srl zostają obciążeni kosztami postępowania poniesionymi w toku postępowania przed Sądem.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa T-221/18: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Torrefazione Caffè Michele Battista/EUIPO — Battista Nino Caffè (BATTISTINO) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy BATTISTINO — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy BATTISTA — Unieważnienie prawa do znaku — Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 64 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/40

      Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Torrefazione Caffè Michele Battista/EUIPO — Battista Nino Caffè (BATTISTINO)
      (Sprawa T-221/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy BATTISTINO - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy BATTISTA - Unieważnienie prawa do znaku - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 64 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 255/51)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Torrefazione Caffè Michele Battista Srl (Triggiano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci V. Franchini, F. Paesan i R. Bia)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Battista Nino Caffè Srl (Triggiano, Włochy) (przedstawiciel: adwokat D. Russo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 stycznia 2018 r. (sprawa R 402/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Battista Nino Caffè a Torrefazione Caffè Michele Battista.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 stycznia 2018 r. (sprawa R 402/2017-5).

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EUIPO i Battista Nino Caffè Srl zostają obciążeni kosztami poniesionymi w toku postępowania przed Sądem.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa T-229/18: Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2019 r. — Biolatte/EUIPO (Biolatte) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Biolatte — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/41

      Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2019 r. — Biolatte/EUIPO (Biolatte)
      (Sprawa T-229/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Biolatte - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 255/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Biolatte Oy (Turku, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat J. Ikonen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lutego 2018 r. (sprawa R 351/2017-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Biolatte jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Biolatte Oy pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa T-338/19: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2019 r. — UE/Komisja

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/50

      Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2019 r. — UE/Komisja
      (Sprawa T-338/19)
      (2019/C 263/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: UE (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Champetier)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 sierpnia 2018 r. oddalającej wniosek skarżącego o uznanie choroby zawodowej;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 marca 2019 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 5 listopada 2018 r.;

                  —

                  zasądzenie zwrotu poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w interpretacji zasadności okresu, w którym złożono wniosek w sprawie choroby zawodowej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony i obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa T-345/16: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2019 r. — Santini/Parlament

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/51

      Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2019 r. — Santini/Parlament
      (Sprawa T-345/16)
      (2019/C 263/59)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Giacomo Santini (Trydent, Włochy) (przedstawiciel: M. Paniz, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności komunikatu Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego, w którym transponowana została uchwała Prezydium Izby Deputowanych nr 14/2018 z dnia 12 lipca 2018 r. i uchwała Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, a także

                  —

                  stwierdzenie nieważności ponownego określenia i obliczenia świadczenia emerytalnego przyznanego przez Parlament Europejski;

                  —

                  w konsekwencji — stwierdzenie prawa strony skarżącej do utrzymania przedmiotowego świadczenia emerytalnego w uzyskanej wysokości nabytego na podstawie przepisów obowiązujących przed uchwałą Prezydium Izby nr 14/2018 lub uchwałą Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, wraz ze zobowiązaniem Parlamentu Europejskiego do wypłaty na rzecz strony skarżącej wszystkich niesłusznie wstrzymanych kwot powiększonych o rewaluację pieniężną i odsetki ustawowe od daty wstrzymania do dnia zapłaty, oraz

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu wykonania wyroku, który zostanie wydany, oraz natychmiastowego i całkowitego przywrócenia pierwotnej kwoty świadczenia emerytalnego, a także naprawienia wszelkich szkód w zakresie, w jakim okaże się to należne stronie skarżącej;

                  —

                  w każdym wypadku — zasądzenie pełnego zwrotu wydatków, w tym wynagrodzenia adwokata wraz z VAT, opłatami skarbowymi i zryczałtowanymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zastrzeżenia kompetencji Prezydium Parlamentu Europejskiego.
                  Strona skarżąca podnosi bezprawność ponownego obliczenia europejskiego świadczenia emerytalnego, ponieważ zostało ono dokonane jednostronnie i w sposób retroaktywny oraz stały w oparciu o deklarowane (nieistniejące) automatyczne stosowanie uchwały nr 14/2018 izby deputowanych (Włochy), w braku wcześniejszej odnośnej decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego, dla którego zastrzeżone są wszelkie kompetencje w tej dziedzinie (art. 25 wewnętrznego regulaminu Parlamentu Europejskiego).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia wewnętrznych uregulowań Parlamentu Europejskiego.
                  Strona skarżąca podnosi bezprawność ponownego obliczenia europejskiego świadczenia emerytalnego, ponieważ narusza ono art. 1 załącznika III do Regulaminu Parlamentu Europejskiego dotyczącego wydatków i diet obowiązującego przed 2009 r. Po zakończeniu mandatu posła do Parlamentu Europejskiego jego sytuacja w zakresie zabezpieczenia społecznego była ustalana na warunkach przewidzianych wówczas w odniesieniu do włoskich parlamentarzystów krajowych. Ewentualne zmiany tych warunków, wprowadzone po latach, nie mogą ze skutkiem wstecznym wpływać na sytuację już określoną i rozstrzygniętą przez Parlament Europejski na warunkach obowiązujących w chwili nabycia prawa, ponieważ Izba Deputowanych (Włochy) nie ma już od tego momentu żadnej władzy w tym zakresie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 28 statutu posła.
                  Strona skarżąca podnosi bezprawność ponownego obliczenia europejskiego świadczenia emerytalnego, ponieważ narusza ono art. 28 Statutu posła do Parlamentu Europejskiego oraz art. 75 i 76 odpowiednich przepisów wykonawczych, zgodnie z którymi prawa nabyte przed wejściem w życie nowego statutu stanowią prawa nabyte ostatecznie i będą honorowane na warunkach wówczas przewidzianych. Zdaniem skarżącego owe klauzule ochronne nie mogą zostać uchylone, zwłaszcza przez zwykłą uchwałę prezydium izby deputowanych (Włochy) mającą charakter retroaktywny i stały, pod rygorem ich naruszenia, a także naruszenia uzasadnionych oczekiwań podmiotów zainteresowanych, że ich świadczenia emerytalne i ich wysokość nie zostaną zmienione na gorsze, szczególnie jeżeli środek ten jest retroaktywny i wynika z zastosowania odmiennego systemu obliczeń wprowadzonego arbitralnie i retroaktywnie.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy dotkliwego charakteru obniżenia i naruszenia zasad legalności, niedziałania prawa wstecz i niedyskryminacji.
                  Strona skarżąca podnosi bezprawność ponownego obliczenia europejskiego świadczenia emerytalnego, ponieważ ma ono charakter dotkliwy i dyskryminujący w stosunku do tylko jednej kategorii osób (byłych posłów włoskich) i stanowi środek czysto symboliczny, o znaczeniu politycznym niezwiązanym z obiektywnymi celami oszczędnościowymi; ponieważ ponowne obliczenie świadczenia emerytalnego dokonane wstecznie na odmiennych zasadach i ze skutkiem stałym powoduje nieuzasadnione nierówne traktowanie w stosunku do byłych posłów do Parlamentu Europejskiego z innych państw członkowskich, a także do posłów do Parlamentu Europejskiego wybranych po 2009 r. oraz w stosunku do wszystkich innych obywateli w ogólności, wobec których nie jest stosowane tego rodzaju obniżenie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy naruszenia art. 1 protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
                  Zdaniem skarżącego świadczenie emerytalne jest świadczeniem ekonomicznym stanowiącym część indywidualnych aktywów parlamentarzystów, którzy je otrzymują i spełnili warunki jego otrzymywania. Jego nagłe obniżenie, szczególnie kiedy wynika z ponownego obliczenia świadczenia dokonanego retroaktywnie na podstawie różnych kryteriów wypłacania określonych jednostronnie przez izbę deputowanych (Włochy), jest tożsame z opodatkowaniem indywidualnego majątku posłów, które — jako takie — może być przewidziane jedynie ustawą, a w każdym razie powinno być uzasadnione szczególnym interesem publicznym, który w niniejszym przypadku nie został przywołany i który zresztą nie istnieje, zważywszy że owo ponowne określenie świadczenia emerytalnego nie zapewnia żadnych rzeczywistych oszczędności.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy naruszenia zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i ochrony praw nabytych.
                  Strona skarżąca podnosi bezprawność ze względu na oczywiste naruszenie zasad pewności norm i stosunków, a także uzasadnionych oczekiwań i ochrony praw nabytych. Jego zdaniem ponowne obliczenie świadczenia emerytalnego jest retroaktywne, ponieważ narzuca wstecznie odmienną metodologię określania świadczenia powodującą znaczne obniżenie jego wysokości (w niniejszym przypadku o 50 %), ostateczne i stałe, chociaż beneficjent nabył do niego uprawnienie długo przed przyjęciem wspomnianej uchwały. W ten sposób zdradzone zostają naturalne i uzasadnione oczekiwania świadczeniobiorców dotyczące skuteczności i stabilności w czasie świadczenia emerytalnego w braku jakiegokolwiek powodu mogącego uzasadniać taki radykalny i stały skutek w odniesieniu do sytuacji dawno już zaistniałych i zamkniętych.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczy naruszenia zasad racjonalności, równego traktowania, niedyskryminacji i solidarności.
                  Strona skarżąca podnosi bezprawność środka, ponieważ został on przyjęty bez uzasadnienia jego powodów i celów, z przekroczeniem granic wyjątkowości i wyrażenia zgody, co prowadzi do jawnej sprzeczności z zasadą równości i racjonalności.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczy innych powodów naruszenia zasad racjonalności, proporcjonalności, równego traktowania, niedyskryminacji i solidarności
                  Strona podnosi bezprawność środka, ponieważ jest on niezgodny z zasadami racjonalności, proporcjonalności, solidarności, równego traktowania, a ponadto: 1) narzuca retroaktywnie system składkowy podmiotom, którym świadczenie zostało przyznane na długo przed uchwałą izby deputowanych (Włochy) nr 14/2018, jeśli nie przed wejściem w życie systemu składkowego w wyniku tak zwanej reformy Dini (1996 r.); 2) zmienia status prawny składek pobieranych od byłego posła, nie wspominając nic o podatkach bezpośrednich potrącanych przez Izbę jako podatek zastępczy; 3) narzuca retroaktywne stosowania systemu składkowego, który nie ma w sobie nic składkowego zarówno jeśli chodzi o zasady, jak i o cele; 4) stanowi nieracjonalne i błędne zastosowanie współczynników transformacji i kryteriów rachunku prawdopodobieństwa, odnosząc je do już znanej przeszłości, nie zaś do przyszłości; 5) wyraża jasną wolę zrównania świadczeń emerytalnych i świadczeń socjalnych pracowników sektora prywatnego, podczas gdy w rzeczywistości chodzi o uposażenia mające różny charakter.


title: Sprawa C-387/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 17 maja 2019 r. — RTS infra BVBA, Aannemingsbedrijf Norré-Behaegel/Vlaams Gewest

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 17 maja 2019 r. — RTS infra BVBA, Aannemingsbedrijf Norré-Behaegel/Vlaams Gewest
      (Sprawa C-387/19)
      (2019/C 270/21)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: RTS infra BVBA, Aannemingsbedrijf Norré-Behaegel

         Strona pozwana: Vlaams Gewest

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 57 ust. 4 lit. c) i g) w związku z art. 57 ust. 6 i 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE (1) z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on takiemu stosowaniu, zgodnie z którym wykonawca jest zobowiązany do przedstawiania z własnej inicjatywy dowodów podjęcia środków w celu wykazania swojej rzetelności?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy poddany takiej wykładni art. 57 ust. 4 lit. c) i g) w związku z art. 57 ust. 6 i 7 dyrektywy 2014/24 mają skutek bezpośredni?

         (1)  Dz.U. 2014, L 94, s.65.


title: Sprawa C-388/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugalia) w dniu 17 maja 2019 r. — MK/Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugalia) w dniu 17 maja 2019 r. — MK/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-388/19)
      (2019/C 270/22)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: MK

         Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Pytania prejudycjalne

      Czy postanowienia art. 12, 56, 57 i 58 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [obecnie art. 18, 63, 64 i 65 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak ten będący przedmiotem niniejszej sprawy (art. 43 ust. 2 ustawy o PDOF przyjęty dekretem z mocą ustawy nr 442-A/88 z dnia 30 listopada 1988 r., w brzmieniu nadanym mu przez ustawę nr 109-B/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r.), ze zmianami wprowadzonymi ustawą nr 67-A/2007 z dnia 31 grudnia 2007 r. poprzez włączenie ust. 7 i 8 (obecnie ust. 9 i 10) do art. 72 ustawy o PDOF, który ma na celu umożliwienie, by zyski kapitałowe wynikające ze sprzedaży nieruchomości położonych w państwie członkowskim (w Portugalii) przez rezydenta innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej (Francji) nie podlegały na podstawie wyboru obciążeniu podatkowemu wyższemu niż obciążenie podatkowe, które miałoby zastosowanie w transakcjach tego samego rodzaju do zysków kapitałowych uzyskanych przez rezydenta państwa, w którym znajdują się nieruchomości?


title: Sprawa C-392/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 21 maja 2019 r. — VG Bild-Kunst/Stiftung Preußischer Kulturbesitz

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 21 maja 2019 r. — VG Bild-Kunst/Stiftung Preußischer Kulturbesitz
      (Sprawa C-392/19)
      (2019/C 270/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: VG Bild-Kunst

         Druga strona postępowania: Stiftung Preußischer Kulturbesitz

         Pytanie prejudycjalne

      Czy umieszczenie utworu, który za zgodą podmiotu praw autorskich pozostaje do dyspozycji na swobodnie dostępnej stronie internetowej, w witrynie internetowej osoby trzeciej w ramach framingu stanowi publiczne udostępnianie utworu w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1), jeżeli ma ono miejsce przy obejściu środków zabezpieczających przed framingiem, podjętych lub zleconych przez podmiot praw autorskich?

         (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, Dz.U. 2001, L 167, s. 10.


title: Sprawa C-403/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 24 maja 2019 r. — Société Générale SA/Ministre de l’Action et des Comptes publics

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 24 maja 2019 r. — Société Générale SA/Ministre de l’Action et des Comptes publics
      (Sprawa C-403/19)
      (2019/C 270/25)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Société Générale SA

         Strona przeciwna: Ministre de l’Action et des Comptes publics

         Pytanie prejudycjalne

      Czy w świetle art. 56 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, obecnie art. 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, okoliczność, że stosowanie reguł [podatkowych] w celu zrekompensowania podwójnego opodatkowania dywidend wypłacanych spółce podlegającej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w państwie członkowskim jej siedziby przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie, które to dywidendy, w wyniku wykonania przez to państwo przysługujących mu kompetencji podatkowych, podlegały opodatkowaniu podatkiem u źródła, może nieść ze sobą niekorzystne skutki w przypadku transakcji dotyczących papierów wartościowych zagranicznych spółek dokonywanych przez spółki opodatkowane podatkiem dochodowym od osób prawnych w pierwszym państwie, wymaga, aby państwo to, po podjęciu decyzji o zrekompensowaniu podwójnego opodatkowania, podjęło środki dalej idące niż rezygnacja z pobierania przychodów podatkowych, jakie mogłoby czerpać z opodatkowania rozpatrywanych dywidend podatkiem dochodowym od osób prawnych?


title: Sprawa C-441/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats ’s-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 12 czerwca 2019 r. — TQ/Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats ’s-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 12 czerwca 2019 r. — TQ/Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-441/19)
      (2019/C 270/27)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag, zittingsplaats ’s-Hertogenbosch

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TQ

         Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 10 dyrektywy 2008/115/WE (1) (zwanej dalej »dyrektywą powrotową«) w związku z art. 4 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej »kartą«), motywem 22 i art. 5 lit. a) dyrektywy powrotowej oraz art. 15 dyrektywy 2011/95/UE (2) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie kwalifikacji”) należy interpretować w ten sposób, że przed nałożeniem na małoletniego bez opieki obowiązku powrotu państwo członkowskie powinno upewnić się i przeprowadzić dochodzenie w zakresie tego, czy w każdym wypadku w kraju pochodzenia istnieją co do zasady i są dostępne odpowiednie warunki przyjęcia?

                  2)

                  Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy powrotowej w związku z art. 21 karty należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na wprowadzanie rozróżnień w zależności od wieku przy udzielaniu zgody na legalny pobyt na jego terytorium, jeżeli zostanie stwierdzone, że małoletni bez opieki nie kwalifikuje się do uzyskania statusu uchodźcy bądź ochrony uzupełniającej?

                  3)

                  Czy art. 6 ust. 4 dyrektywy powrotowej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy małoletni bez opieki nie wypełnia ciążącego na nim obowiązku powrotu, a państwo członkowskie nie podejmuje i nie będzie podejmować konkretnych działań zmierzających do jego wydalenia, obowiązek powrotu ulega zawieszeniu, a tym samym należy udzielić zezwolenia na legalny pobyt? Czy art. 8 ust. 1 dyrektywy powrotowej należy interpretować w ten sposób, że wydanie wobec małoletniego bez opieki decyzji nakazującej powrót, a następnie niepodejmowanie czynności zmierzających do jego wydalenia do czasu, aż małoletni ten osiągnie osiemnasty rok życia, należy uważać za sprzeczne z zasadą lojalnej współpracy i zasadą lojalności wobec Unii?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. 2008, L 348, s. 98).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).


title: Sprawa C-445/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 6 czerwca 2019 r. — Viasat Broadcasting UK Ltd/TV 2/Danmark A/S, Królestwo Danii

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 6 czerwca 2019 r. — Viasat Broadcasting UK Ltd/TV 2/Danmark A/S, Królestwo Danii
      (Sprawa C-445/19)
      (2019/C 270/28)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Østre Landsret

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Viasat Broadcasting UK Ltd

         Strona przeciwna: TV 2/Danmark A/S, Królestwo Danii

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy spoczywający na sądzie krajowym obowiązek nakazania beneficjentowi pomocy zapłaty odsetek od bezprawnej pomocy (zob. wyrok CELF (1)) ma zastosowanie także w sytuacji takiej jak ta analizowana w niniejszej sprawie, w której bezprawna pomoc państwa stanowiła rekompensatę z tytułu świadczenia usługi publicznej, którą to pomoc następnie uznano za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 106 ust. 2 TFUE, i w której zatwierdzenia dokonano w oparciu o ocenę ogólnej sytuacji finansowej całego przedsiębiorstwa świadczącego usługę publiczną, w tym jego kapitalizacji?

                  2)

                  Czy spoczywający na sądzie krajowym obowiązek nakazania beneficjentowi pomocy zapłaty odsetek od bezprawnej pomocy (zob. wyrok CELF) ma zastosowanie także w odniesieniu do kwot, które — w okolicznościach takich jak te analizowane w niniejszej sprawie — są przekazywane przez beneficjenta pomocy przedsiębiorstwom powiązanym na podstawie publicznoprawnego zobowiązania, lecz które są kwalifikowane w ostatecznej decyzji Komisji jako przysparzające beneficjentowi pomocy korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE?

                  3)

                  Czy spoczywający na sądzie krajowym obowiązek nakazania beneficjentowi pomocy zapłaty odsetek od bezprawnej pomocy (zob. wyrok CELF) ma zastosowanie także w odniesieniu do pomocy państwa, którą beneficjent pomocy, w okolicznościach takich jak te analizowane w niniejszej sprawie, otrzymał od kontrolowanego przez państwo przedsiębiorstwa, jeżeli zasoby takiego przedsiębiorstwa pochodzą częściowo ze sprzedaży usług świadczonych przez beneficjenta pomocy?

         (1)  Wyrok z dnia 12 lutego 2008 r., C-199/06, CELF i Ministre de la Culture et de la Communication, EU:C:2008:79.


title: Sprawa C-475/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 kwietnia 2019 r. w sprawie T-229/17, Republika Federalna Niemiec/Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 czerwca 2019 r. przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/25

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 kwietnia 2019 r. w sprawie T-229/17, Republika Federalna Niemiec/Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 czerwca 2019 r. przez Republikę Federalną Niemiec
      (Sprawa C-475/19 P)
      (2019/C 270/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller, Bevollmächtigter, M. Kottmann, M. Winkelmüller, F. van Schewick, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Finlandii

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  1.

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 10 kwietnia 2019 r. w sprawie T-229/17, Republika Federalna Niemiec/Komisja Europejska;

                  2.

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/133 z dnia 25 stycznia 2017 r. w sprawie utrzymania z ograniczeniem w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesienia do normy zharmonizowanej EN 14342:2013 „Podłogi drewniane — Właściwości, ocena zgodności i oznakowanie” zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 (1);

                  3.

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/145 z dnia 25 stycznia 2017 r. w sprawie utrzymania z ograniczeniem w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesienia do normy zharmonizowanej EN 14904:2006 „Nawierzchnie terenów sportowych — Halowe nawierzchnie sportowe przeznaczone do uprawiania wielu dyscyplin sportowych — Specyfikacja” zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 (2);

                  4.

                  stwierdzenie nieważności komunikatów Komisji w ramach wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 10 marca 2017 r., 11 sierpnia 2017 r., 15 grudnia 2017 i 9 marca 2018 r. (3) w zakresie, w jakim dotyczą one norm zharmonizowanych EN 14342:2013 i EN 14904:2006;

                  5.

                  tytułem ewentualnym wobec żądań drugiego, trzeciego i czwartego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  6.

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi na poparcie żądań następujące zarzuty:
      Po pierwsze, zaskarżony wyrok narusza art. 263 akapit pierwszy TFUE ze względu na to, że uznano w nim za niedopuszczalne żądania Republiki Federalnej Niemiec stwierdzenia nieważności zaskarżonych komunikatów. Sąd nie uwzględnił tego, że zaskarżone komunikaty mają na celu wywołanie wiążących skutków prawnych, które nie są tożsame ze skutkami prawnymi zaskarżonych decyzji.
      Po drugie, zaskarżony wyrok narusza art. 18 ust. 2 w związku z art. 17 ust. 5 rozporządzenia nr 305/2011. Sąd nie uwzględnił tego, że Komisja na mocy tych przepisów była upoważniona, jak również zobowiązana do przyjęcia jednego ze środków proponowanych przez Republikę Federalną Niemiec.
      Po trzecie, zaskarżony wyrok narusza art. 18 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 3 rozporządzenia nr 305/2011. Sąd nie uwzględnił tego, że na mocy tych przepisów Komisja była obowiązana zbadać, czy sporne normy zagrażały przestrzeganiu wymagań zasadniczych mających zastosowanie do obiektów budowlanych.

         (1)  Dz.U. 2017, L 21, s. 113.

         (2)  Dz.U. 2017, L 22, s. 62.

         (3)  Dz.U. 2017, C 76, s. 32; Dz.U. 2017, C 267, s. 16; Dz.U. 2017, C 435, s. 41; Dz.U. 2018, C 92, s. 139.


title: Sprawa C-498/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2019 r. w sprawie T-530/18, Rumunia/Komisja, wniesione w dniu 27 czerwca 2019 r. przez Rumunię

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/27

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2019 r. w sprawie T-530/18, Rumunia/Komisja, wniesione w dniu 27 czerwca 2019 r. przez Rumunię
      (Sprawa C-498/19 P)
      (2019/C 270/30)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Rumunia (przedstawiciele: C.R. Canțăr, E. Gane, O.C. Ichim, M. Chicu, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  Uwzględnienie odwołania, uchylenie w całości postanowienia Sądu w sprawie T-530/18, ponowne rozpatrzenie sprawy T-530/18 oraz uwzględnienie skargi o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/873 z dnia 13 czerwca 2018 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1):

                              a)

                              w odniesieniu do poddziałania 1a w całości (kwota 13 184 846,61 EUR dotycząca lat budżetowych 2015 i 2016);

                              b)

                              w odniesieniu do poddziałań 3a, 5a, 3b i 4b w całości (kwota 45 532 000,96 EUR dotycząca lat budżetowych 2014, 2015 i 2016) i, tytułem żądania ewentualnego, w części za okres przed dniem 19 września 2015 r. (kwota 21 315 857,50 EUR);
                              lub

                  —

                  uwzględnienie odwołania, uchylenie w całości postanowienia Sądu w sprawie T-530/18, przekazanie sprawy T-530/18 w celu ponownego rozpatrzenia Sądowi Unii Europejskiej, który w ramach tego uwzględni skargę o stwierdzenie nieważności i stwierdzi częściową nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/873, jak wskazano powyżej;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  A.

                     Naruszenie art. 263 i 297 TFUE, a także zasady pewności prawa

                              (i)

                                 Sąd nie dokonał właściwej prawnej oceny pełnego i prawidłowego charakteru notyfikowania i błędnie uznał notyfikowanie przez Komisję za czynność powodującą rozpoczęcie biegu terminu przewidzianego w art. 263 TFUE. Takie podejście Sądu jest sprzeczne z zasadą pewności prawa.

                              Rumunia uważa, że występowanie jakiegokolwiek błędu w odniesieniu do zasadniczych elementów decyzji takiej jak decyzja 2018/873 podważa jej notyfikowanie i stawia poważne problemy w świetle zasady pewności prawa. W rezultacie występowanie błędów takich jak te stwierdzone przez Sąd wystarcza, aby notyfikowanie dokonane przez Komisję nie mogło powodować rozpoczęcia biegu terminu, o którym mowa w art. 263 TFUE.
                              Sąd uznał za niewielkie różnice występujące między tekstem decyzji 2018/873 opublikowanym a tekstem notyfikowanym w oparciu o to, że nie mogły one przeszkodzić w zrozumieniu treści decyzji, gdyż wyraz „sumă” (kwota) mógł odpowiadać jedynie rodzajowi korekty „sumă estimată” (szacunek według kwot). Ponieważ tego rodzaju korekta nie istnieje, Rumunia uważa, że rozumowanie Sądu jest obarczone błędem, i można uznać, że zrozumienie tekstu decyzji zostało utrudnione, a jej notyfikowanie podważone.

                              (ii)

                                 Sąd dokonał błędnej interpretacji art. 263 TFUE w związku z art. 297 TFUE, rozważając skutki opublikowania decyzji 2018/873 w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w świetle wymogu skutecznej informacji oraz zasady pewności prawa.

                              Zgodnie z art. 263 akapit szósty TFUE tym, co jest istotne w ramach wykonywania prawa do wniesienia skargi, jest treść zaskarżonego aktu Unii, a nie chwila wejścia tego aktu w życie lub chwila, od której wywołuje on skutki prawne.
                              Bieg dwumiesięcznego terminu na wniesienie skargi o stwierdzenie nieważności aktu takiego jak decyzja 2018/873, który ma być notyfikowany i który zgodnie z utrwaloną praktyką instytucji wydającej ten akt jest również publikowany w Dzienniku Urzędowym, powinien rozpoczynać się od dnia publikacji i być przedłużony o czternaście dni przewidzianych w art. 59 regulaminu postępowania przed Sądem.
                              Narzuca się to tym bardziej w szczególnych okolicznościach, w jakich decyzja 2018/873 została notyfikowana władzom rumuńskim i opublikowana, wskazujących na występowanie różnic między tekstem notyfikowanym a tekstem opublikowanym w odniesieniu do zasadniczych elementów decyzji.

                              (iii)

                                 Sąd naruszył zasadę pewności prawa, uznając, że jedna z różnic wskazanych przez Rumunię [dotycząca rodzaju korekty „sumă estimată” (szacunek według kwot) zamiast „rată forfetară” (zryczałtowana)] stanowiła niewielki błąd redakcyjny, popełniony w tekście notyfikowanym i opublikowanym, ale który nie został popełniony w toku postępowania administracyjnego ani w sprawozdaniu zbiorczym i który nie pozostawia wątpliwości co do charakteru korekty.

                              (iv)

                                 Sąd naruszył art. 263 TFUE, uznając za pozbawione znaczenia i nieskuteczne różnice między tekstem notyfikowanym a tekstem opublikowanym w Dzienniku Urzędowym dotyczące przepisów decyzji 2018/873, skierowanych do innych państw członkowskich Unii, w świetle statusu państwa członkowskiego jako uprzywilejowanego skarżącego.

                  B.

                     Naruszenie zasady kontradyktoryjności również w świetle art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem.

                  Rumunia uznaje, że Sąd naruszył zasadę kontradyktoryjności, nie umożliwiając władzom rumuńskim zajęcia stanowiska w odniesieniu do informacji przekazanych przez Komisję Europejską w odpowiedzi na pytanie Sądu, a które to informacje stanowiły podstawę odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej.

         (1)  Decyzja wykonawcza (UE) 2018/873 wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2018, L 152, s. 29).


title: Sprawa T-488/18: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2019 r. — XC/Komisja

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/29

      Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2019 r. — XC/Komisja
      (Sprawa T-488/18)
      (2019/C 270/31)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: XC (przedstawiciel: adwokat C. Bottino)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 270 TFUE, decyzji o wykluczeniu skarżącego z konkursu otwartego EPSO/AD/338/17;

                  —

                  stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE, decyzji Komisji Europejskiej C(2018) 3969;

                  —

                  stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 270 TFUE, listy rezerwy kadrowej konkursu otwartego EPSO/AD/356/18;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:
      W odniesieniu do żądania stwierdzenia nieważności wykluczenia z konkursu otwartego EPSO/AD/338/17 na podstawie art. 270 TFUE

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 3 i 7 załącznika III do regulaminu pracowniczego, interpretowanych w szczególności w wyrokach T-361/10, Pachitis/Komisja, i T-587/16, HM/Komisja.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że zdaniem skarżącego procedura przygotowania testu e-tray stanowi naruszenie obowiązku zachowania poufności prac komisji konkursowej, o którym mowa w art. 6 załącznika III do regulaminu pracowniczego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że przebieg testu e-tray w sposób przewidziany przez EPSO stanowił dla skarżącego pośrednią dyskryminację ze względu na niepełnosprawność oraz naruszenie obowiązku zapewnienia racjonalnych usprawnień.
                  W odniesieniu do żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2018) 3969 na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasad określonych w wyrokach T-516/14, Alexandrou/Komisja, i C-491/15 P, Typke/Komisja.
                  W odniesieniu do żądania stwierdzenia nieważności listy rezerwowej konkursu otwartego EPSO/AD/356/18 na podstawie art. 270 TFUE

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący braku kompetencji EPSO, ponieważ EPSO nie przesłało komisji konkursowej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie pkt 4.2.2 ogólnych przepisów konkursowych albo ze względu na zastąpienie jej w podjęciu decyzji lub w uzasadnieniu.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia przepisów regulaminu pracowniczego i dyrektywy o dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność.


title: Sprawa C-474/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vänersborgs tingsrätt, mark- och miljödomstolen (Szwecja) w dniu 18 czerwca 2019 r. — Naturskyddsföreningen i Härryda, Göteborgs Ornitologiska Förening/Länsstyrelsen i Västra Götalands län, U.T.B.

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vänersborgs tingsrätt, mark- och miljödomstolen (Szwecja) w dniu 18 czerwca 2019 r. — Naturskyddsföreningen i Härryda, Göteborgs Ornitologiska Förening/Länsstyrelsen i Västra Götalands län, U.T.B.
      (Sprawa C-474/19)
      (2019/C 288/41)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Vänersborgs tingsrätt, mark- och miljödomstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Naturskyddsföreningen i Härryda, Göteborgs Ornitologiska Förening

         Strona przeciwna: Länsstyrelsen i Västra Götalands län, U.T.B.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5 dyrektywy 2009/147/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on praktyce krajowej, w ramach której ochrona obejmuje jedynie te gatunki, które wymieniono w załączniku I do dyrektywy 2009/147 lub które są zagrożone na jakimś poziomie, lub których populacja długotrwale spada?

                  2)

                  Czy określenia „umyślne zabijanie/płoszenie/niszczenie” zawarte w art. 5 lit. a)–d) dyrektywy 2009/147 i art. 12 lit. a)–c) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (2) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one praktyce krajowej, w ramach której, jeżeli cel podejmowanych działań ma być wyraźnie inny niż zabijanie czy płoszenie gatunków (na przykład mają to być działania w zakresie leśnictwa lub zagospodarowania terenu), zakazy mają zastosowanie tylko w przypadku istnienia ryzyka, że podejmowane działania niekorzystnie wpłyną na stan ochrony gatunków?

                  3)

                  Jeżeli na pytanie drugie w jakiejkolwiek części zostanie udzielona odpowiedź, zgodnie z którą aby zakaz obowiązywał, należy ocenić szkodę na poziomie innym niż indywidualny, to czy oceny należy w związku z tym dokonać w którejś z wymienionych niżej skali lub na którymś z wymienionych niżej poziomów:

                              a)

                              określona część populacji ograniczona geograficznie zgodnie z definicją pod lit. a), na przykład w granicach regionu, państwa członkowskiego lub Unii Europejskiej;

                              b)

                              dana lokalna populacja (biologicznie odizolowana od innych populacji gatunku);

                              c)

                              dana metapopulacja;

                              d)

                              cała populacja gatunku w odnośnej regionalnej części biogeograficznej zasięgu gatunku?

                  4)

                  Czy wyrażenie „pogarszanie stanu lub niszczenie” użyte w art. 12 lit. d) dyrektywy 92/43 w odniesieniu do obszaru reprodukcji zwierząt należy interpretować w ten sposób, że wyklucza ono praktykę krajową oznaczającą, iż mimo podjęcia środków zapobiegawczych dochodzi do utraty trwałej ekologicznej funkcjonalności (TEF) siedliska danego gatunku — poprzez wyrządzaną szkodę, niszczenie lub pogarszanie stanu, bezpośrednio lub pośrednio, indywidualnie lub kumulatywnie — w związku z czym zakaz obowiązuje tylko wtedy, kiedy stan ochrony danego gatunku prawdopodobnie pogorszy się na jednym z poziomów wymienionych w pytaniu trzecim?

                  5)

                  Jeżeli odpowiedź na pytanie czwarte będzie w jakimś zakresie przecząca, tzn. w celu zastosowania zakazu trzeba będzie ocenić szkodę na poziomie innym niż poziom siedliska na pojedynczym obszarze, to czy oceny należy w związku z tym dokonać w którejś z wymienionych niżej skali lub na którymś z wymienionych niżej poziomów:

                              a)

                              określona część populacji ograniczona geograficznie zgodnie z definicją pod lit. a), na przykład w granicach regionu, państwa członkowskiego lub Unii Europejskiej;

                              b)

                              dana lokalna populacja (biologicznie odizolowana od innych populacji gatunku);

                              c)

                              dana metapopulacja;

                              d)

                              cała populacja gatunku w odnośnej regionalnej części biogeograficznej zasięgu gatunku?
                              Pytania drugie i czwarte, postawione przez mark- och miljödomstolen (sąd właściwy w sprawach nieruchomości i środowiska), obejmują pytanie o to, czy ścisła ochrona przewidziana w dyrektywach przestaje obowiązywać w odniesieniu do gatunków, w przypadku których osiągnięto cel dyrektywy (właściwy stan ochrony).

         (1)  Dz.U. 2010, L 20, s. 7.

         (2)  Dz.U. 1992, L 206, s. 7.


title: Sprawa C-651/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski građanski sud u Zagrebu — Stalna služba u Sesvetama (Chorwacja) w dniach 30 lipca 2018 r. i 15 stycznia 2019 r. — QB, RA/Jadransko osiguranje d.d.

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski građanski sud u Zagrebu — Stalna služba u Sesvetama (Chorwacja) w dniach 30 lipca 2018 r. i 15 stycznia 2019 r. — QB, RA/Jadransko osiguranje d.d.
      (Sprawa C-651/18)
      (2019/C 295/02)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Općinski građanski sud u Zagrebu — Stalna služba u Sesvetama

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: QB, RA

         Strona pozwana: Jadransko osiguranje d.d

         Postanowieniem z dnia 11 lipca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) orzekł, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski građanski sud u Zagrebu (sąd rejonowy ds. cywilnych w Zagrzebiu) postanowieniami z dnia 30 lipca 2018 r. i z dnia 15 stycznia 2019 r. jest oczywiście niedopuszczalny.


title: Sprawa C-800/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 25 października 2018 r. w sprawie T-122/17, Devin/EUIPO — Haskovo, wniesione w dniu 19 grudnia 2018 r. przez Haskovo Chamber of Commerce and Industry

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/2

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 25 października 2018 r. w sprawie T-122/17, Devin/EUIPO — Haskovo, wniesione w dniu 19 grudnia 2018 r. przez Haskovo Chamber of Commerce and Industry
      (Sprawa C-800/18 P)
      (2019/C 295/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Haskovo Chamber of Commerce and Industry (przedstawiciele: I. Pakidanska i D. Dimitrova, advokati)

         Druga strona postępowania: Devin AD, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 11 lipca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) orzekł, że odwołanie zostaje odrzucone w części jako oczywiście niedopuszczalne, a w części jako oczywiście bezzasadne oraz że Haskovo Chamber of Commerce and Industry pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-170/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2018 r. w sprawie T-565/17, CheapFlights International/EUIPO — Momondo Group, wniesione w dniu 25 lutego 2019 r. przez CheapFlights International Ltd

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/3

      Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2018 r. w sprawie T-565/17, CheapFlights International/EUIPO — Momondo Group, wniesione w dniu 25 lutego 2019 r. przez CheapFlights International Ltd
      (Sprawa C-170/19 P)
      (2019/C 295/04)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: CheapFlights International Ltd (przedstawiciele: A. von Mühlendahl i H. Hartwig, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 10 lipca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) uznał odwołanie za oczywiście bezzasadne.


title: Sprawa C-196/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2018 r. w sprawie T-572/17, UC/Parlament, wniesione w dniu 27 lutego 2019 r. przez UC

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/3

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2018 r. w sprawie T-572/17, UC/Parlament, wniesione w dniu 27 lutego 2019 r. przez UC
      (Sprawa C-196/19 P)
      (2019/C 295/05)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: UC (przedstawiciel: adwokat A. Tymen)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski
      Postanowieniem z dnia 23 lipca 2019 r. Trybunał (ósma izba) odrzucił odwołanie


title: Sprawa C-300/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 12 kwietnia 2019 r. — UQ/Marclean Technologies, S.L.U.

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 12 kwietnia 2019 r. — UQ/Marclean Technologies, S.L.U.
      (Sprawa C-300/19)
      (2019/C 295/06)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: UQ

         Strona pozwana: Marclean Technologies, S.L.U.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1 ust. 1 lit. a) ppkt (i) i (ii) dyrektywy Rady 98/59/WE [z dnia 20 lipca 1998 r.] w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1) należy interpretować w ten sposób, że okres odniesienia wynoszący trzydzieści lub dziewięćdziesiąt dni, ustalony w celu stwierdzenia istnienia zwolnienia grupowego, powinien być zawsze liczony do dnia, w którym miało miejsce zwolnienie indywidualne będące przedmiotem postępowania?

                  2)

                  Czy art. 1 ust. 1 lit. a) ppkt (i) i (ii) dyrektywy Rady 98/59/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych należy interpretować w ten sposób, że okres odniesienia wynoszący trzydzieści lub dziewięćdziesiąt dni, ustalony w celu stwierdzenia istnienia zwolnienia grupowego, może być liczony od dnia, w którym miało miejsce zwolnienie indywidualne będące przedmiotem postępowania, przy czym nie jest konieczne, aby te późniejsze rozwiązania umów zostały uznane za nadużycia?

                  3)

                  Czy okresy odniesienia, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) ppkt (i) i (ii) dyrektywy Rady 98/59/WE w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, dopuszczają taką interpretację, że możliwe jest uwzględnienie zwolnień lub rozwiązań umów mających miejsce w ciągu trzydziestu lub dziewięćdziesięciu dni, gdy zwolnienie będące przedmiotem postępowania nastąpiło w trakcie tych okresów?

         (1)  Dz.U. 1998, L 225, s. 16.


title: Sprawa C-359/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 5 marca 2019 r. w sprawie T-263/18, Meblo Trade/EUIPO — Meblo Int, wniesione w dniu 5 maja 2019 r. przez Meblo Trade d.o.o.

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/4

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 5 marca 2019 r. w sprawie T-263/18, Meblo Trade/EUIPO — Meblo Int, wniesione w dniu 5 maja 2019 r. przez Meblo Trade d.o.o.
      (Sprawa C-359/19 P)
      (2019/C 295/07)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Meblo Trade d.o.o. (przedstawiciel: A. Ivanova, адвокат)

         Pozostałe strony postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Meblo Int, proizvodnja izdelkov za spanje d.o.o.
      Postanowieniem z dnia 10 lipca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostanie przyjęte do rozpoznania, i obciążył Meblo Trade d.o.o. kosztami postępowania.


title: Sprawa C-393/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Apelatiwen syd — Płowdiw (Bułgaria) w dniu 21 maja 2019 r. — postępowanie karne przeciwko OM

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Apelatiwen syd — Płowdiw (Bułgaria) w dniu 21 maja 2019 r. — postępowanie karne przeciwko OM
      (Sprawa C-393/19)
      (2019/C 295/08)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Apelatiwen syd — Płowdiw

         Strona w postępowaniu głównym

      OM

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie — ze względu na naruszenie właściwej równowagi między interesem ogólnym a wymogiem związanym z ochroną prawa własności — krajowemu uregulowaniu prawnemu takiemu jak określone w art. 242 ust. 8 Nakazatelen kodeks (kodeksu karnego Republiki Bułgarii), przewidującemu przepadek na rzecz państwa środka przewozu służącego do popełnienia kwalifikowanego przestępstwa przemytu celnego, stanowiącego własność osoby trzeciej, która nie wiedziała ani nie miała obowiązku i nie mogła wiedzieć o popełnieniu przestępstwa przez jej pracownika[?]

                  2)

                  Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu prawnemu takiemu jak określone w art. 242 ust. 8 Nakazatelen kodeks, umożliwiającemu przepadek środka przewozu stanowiącego własność osoby, która nie popełniła danego przestępstwa i której — jako właścicielowi — nie zapewniono bezpośredniego dostępu do wymiaru sprawiedliwości w celu przedstawienia jej stanowiska[?]


title: Sprawa C-414/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Erding (Niemcy) w dniu 28 maja 2019 r. — E.M., M.S./Eurowings GmbH

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Erding (Niemcy) w dniu 28 maja 2019 r. — E.M., M.S./Eurowings GmbH
      (Sprawa C-414/19)
      (2019/C 295/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Erding

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: E.M., M.S.

         Strona pozwana: Eurowings GmbH

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przy określaniu odległości w świetle art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) 261/2004 (1) w przypadku połączenia lotniczego składającego się z kilku odcinków należy uwzględnić również loty łączone poprzedzające, na które nie miało wpływu zakłócenie, jakie wystąpiło na etapie kolejnego lotu łączonego?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).