title: Sprawa T-586/13: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2013 r. — H.P. Gauff Ingenieure przeciwko OHIM — Gauff (Gauff THE ENGINEERS WITH THE BROADER VIEW)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/27

         Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2013 r. — H.P. Gauff Ingenieure przeciwko OHIM — Gauff (Gauff THE ENGINEERS WITH THE BROADER VIEW)
   (Sprawa T-586/13)
   2014/C 24/49
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: H.P. Gauff Ingenieure GmbH & Co. KG — JBG (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Schneider-Rothhaar)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Gauff GmbH & Co. Engineering KG (Norymberga, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2013 r. (sprawa R 11/2013-1);

               —

               przekazanie sprawy OHIM z nakazem przywrócenia stanu poprzedniego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Gauff THE ENGINEERS WITH THE BROADER VIEW” dla towarów i usług z klas 11, 19, 36, 37, 39, 40, 41 i 42 ‒ zgłoszenie nr 10 028 082

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Gauff GmbH & Co. Engineering KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy i słowny wspólnotowy znak towarowy „Gauff” oraz zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy i graficzny wspólnotowy znak towarowy „GAUFF” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36, 37, 39, 40, 41, 42 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego i odrzucenie odwołania jako niedopuszczalnego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 81 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-526/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-250/04 Combescot przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 listopada 2007 r. przez Philippe Combescota

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/12

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-250/04 Combescot przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 listopada 2007 r. przez Philippe Combescota
   (Sprawa C-526/07 P)
   (2008/C 37/16)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Philippe Combescot (przedstawiciele: A. Maritati i V. Messa, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               w ramach zmiany rozstrzygnięcia wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-250/04 stwierdzenie wystąpienia uszczerbku dla kariery zawodowej i uszczerbku dla zdrowia w następstwie bezprawnego wyłączenia z udziału w konkursie na stanowisko szefa przedstawicielstwa w Kolumbii; następnie określenie wymiaru krzywdy w inny sposób i w konsekwencji stosowne określenie wysokości zadośćuczynienia; w związku z tym uznanie żądań podniesionych już w pierwszej instancji, które zostały sformułowane w następujący sposób: „stwierdzenie, że skarżący doznał uszczerbku w zakresie wizerunku i reputacji zawodowej, z poważnym wpływem na jego równowagę psychiczną, spowodowanym bezprawną decyzją o wyłączeniu go z konkursu; zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 100 000 EUR, tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę”;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołanie zostało wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-250/04 w postępowaniu wszczętym przez skargę urzędnika Philippe Combescota przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarga dotyczyła wyłączenia z konkursu Philippe Combescota, w tamtym okresie doradcy stacjonarnego w Gwatemali, z konkursu COM/091/03 na stanowisko szefa przedstawicielstwa w Kolumbii (dalej: decyzja w sprawie wyłączenia).
   Sąd uznał decyzję za niezgodną z prawem i z tego względu podniesione przez skarżącego żądanie zadośćuczynienia za zasadne, nie uznał jednak jakoby skarżący doznał uszczerbku dla kariery zawodowej i uszczerbku dla zdrowia i ograniczył się do uznania, że skarżący doznał bliżej nieokreślonej krzywdy, za którą przyznał urzędnikowi kwotę 3 000,00 EUR tytułem zadośćuczynienia.
   Wnosząc niniejsze odwołanie przedstawiciele wnoszącego odwołanie wnoszą o zmianę rozstrzygnięcia wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w części dotyczącej odmowy uznania jakoby skarżący doznał uszczerbku dla kariery zawodowej i uszczerbku dla zdrowia i stosownego określenia wysokości zadośćuczynienia, przy czym Sąd uznał jedynie krzywdę podniesioną przez skarżącego. W związku z tym przedstawiciele wnoszącego odwołanie wnoszą o stwierdzenie, że w następstwie wydanie niezgodnej z prawem decyzji o wyłączeniu z konkursu urzędnik doznał nie tylko uszczerbku w zakresie wizerunku i reputacji zawodowej, lecz że decyzja o wyłączeniu spowodowała również poważne cierpienie psychiczne i niepokój wewnętrzny, które następnie, co dokumentują akta sprawy i potwierdzają lekarze pozwanego organu, spowodowały poważny stan depresyjny. Ponadto wnoszą oni o obszerną ocenę towarzyszących okoliczności stanu faktycznego i uznanie ich wszystkich za mające znaczenie dla określenia wymiaru krzywdy doznanej przez wnoszącego odwołanie, chociażby z punktu widzenia słuszności, na wyższą kwotę, która ze względu na perspektywy kariery, których urzędnik został pozbawiony przez decyzję o wyłączeniu oraz ze względu na uprawdopodobnione, daleko idące jej skutki, byłaby również bezpośrednio proporcjonalna.
   Z tego względu żądanie zadośćuczynienia, sformułowane tak jak na początkowym etapie postępowania, zostaje podtrzymane.
   Kwestionowane są wnioski, do których Sąd doszedł w odniesieniu do konkretyzacji uszczerbku dla kariery zawodowej; dodatkowo wnioski te wyraźnie wskazują na okoliczność, że skarżącemu, mimo iż o to wnioskował, nigdy nie zostały przedstawione informacje dotyczące kryteriów zastosowanych przez Komisję w konkursie na stanowisko szefa przedstawicielstwa w Kolumbii.
   Jeżeli chodzi o zadośćuczynienie za uszczerbek na zdrowiu to dowodu wpływu bezprawnego działania [Komisji] na stan zdrowia wnoszącego odwołanie dostarcza związek czasowy występujący między nimi. Wyłączenie z konkursu stanowi poza tym ostatnie z serii bezprawnych działań Komisji wymierzonych przeciwko urzędnikowi. W końcu, jeżeli chodzi o określenie wymiaru krzywdy doznanej przez wnoszącego odwołanie, przedstawiciele wnoszącego odwołanie wnoszą o dokonanie tego w stosowny sposób, zgodnie z zasadą słuszności, uwzględniające szkodliwe skutki w formie stanów lękowych, stresu, lecz również nieprzyjemności doznanych przez urzędnika w następstwie wyłączenia z konkursu.


title: Sprawa T-129/08: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2008 r. — Sahlstedt i in. przeciwko Komisji

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/35

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2008 r. — Sahlstedt i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-129/08)
   (2008/C 128/75)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Markku Sahlstedt (Karkkila, Finlandia), Juha Kankkunen (Laukaa, Finlandia), Mikko Tanner (Vihti, Finlandia), Toini Tanner (Helsinki, Finlandia), Liisa Tanner (Helsinki), Eeva Jokinen (Helsinki), Aili Oksanen (Helsinki), Olli Tanner (Lohja, Finlandia), Leena Tanner (Helsinki), Aila Puttonen (Ristiina, Finlandia), Risto Tanner (Espoo, Finlandia), Tom Järvinen (Espoo, Finlandia), Runo K. Kurko (Espoo), Maa- ja metsätaloustuottajain keskusliitto MTK ry [centralny związek producentów rolnych i leśnych] (Helsinki), Maataloustuottajain Keskusliiton Säätiö [fundacja centralnego związku producentów rolnych] (Helsinki) (przedstawiciel: adwokat K. Marttinen)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona wszystkich wymienionych w niej terenów mających znaczenie dla Wspólnoty (tereny SCI) w Republice Finlandii;

               —

               w drugiej kolejności, jeżeli Trybunał nie uzna powyższego za możliwe, stwierdzenie nieważności tej decyzji w odniesieniu do terenów SCI wymienionych w rozdziale 6.2.2.7 skargi;

               —

               Żądania udzielenia informacji i dostarczenia dowodów:
               Jeżeli skarga nie zostanie uwzględniona na podstawie przytoczonych w niej dowodów zgodnie z powyższymi żądaniami głównymi, Sąd Pierwszej Instancji powinien:

                           1.

                           zobowiązać Komisję Wspólnot Europejskich do przekazania skarżącym na dysku CD-rom propozycji, które złożyła jej Finlandia, wraz ze wszystkimi zawartymi w tej propozycji i wspomnianymi w motywie 7 decyzji informacjami o terenach, których dotyczy zaskarżona decyzja,

                           2.

                           zobowiązać Komisję Wspólnot Europejskich do przekazania skarżącym na dysku CD-rom posiadanych przez nią i wspomnianych w motywie 8 decyzji informacji przyrodniczych i innych o wszystkich terenach Republiki Finlandii, których dotyczy zaskarżona decyzja, oraz wspomnianych w motywie 9 mapach terenów w wersji papierowej,

                           3.

                           zobowiązać Komisję Wspólnot Europejskich do przekazania skarżącym na dysku CD-rom całości akt dotyczących terenów Republiki Finlandii, które zostały sporządzone lub trafiły do Komisji w ramach współpracy, o której mowa w motywie 10, oraz map w postaci papierowej,

                           4.

                           zobowiązać Komisję Wspólnot Europejskich do przekazania skarżącym opinii Komitetu Siedliskowego, o której mowa w motywie 15 zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, które ponieśli skarżący, w pełnej wysokości wraz z odsetkami ustawowymi.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem skarżących decyzja (1) narusza prawo wspólnotowe, w szczególności art. 3 i 4 dyrektywy siedliskowej oraz jej załącznik III, do którego odsyła art. 4. Podnoszą oni cztery główne zarzuty naruszenia prawa wspólnotowego:

               a)

               Dyrektywa siedliskowa nie pozwala na uchylanie decyzji, które dotyczą pierwotnego wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty (tereny SCI), w drodze nowych decyzji w sposób i z powodów, które zostaną poniżej przytoczone. Przepisy proceduralne dyrektywy siedliskowej są wiążące również dla Komisji. Inna wykładnia prowadzi do braku pewności prawa w odniesieniu do krajowych przepisów transponujących i do ochrony prawnej właścicieli gruntów.

               b)

               Sieć Natura 2000 stanowi zgodnie z art. 3 dyrektywy siedliskowej spójną europejską sieć obszarów ochrony, która ma umożliwić ich zachowanie we właściwym stanie ochrony zgodnie z dyrektywą. Spójność sieci jest gwarantowana, a cel zachowania we właściwym stanie ochrony osiągany w ten sposób, że art. 4 i załącznik III do dyrektywy, które dotyczą wyboru obszarów, jako szczegółowe przepisy techniczne obowiązują pod względem materialnoprawnym zarówno państwa członkowskie, jak i Komisję. Tereny nie mogą być uznane za tereny SCI, jeżeli nie przestrzegano art. 4 i załącznika III w obu etapach. Spójny cel zachowania we właściwym stanie ochrony wymaga, aby tereny były wybierane w danych państwach członkowskich według jednolitych kryteriów odpowiadających art. 4 i załącznikowi III do dyrektywy siedliskowej.

               c)

               Etap 1 (w państwach członkowskich) i etap 2 (w Komisji) załącznika III stanowią całość prawnie wiążących działań. Postępowanie w etapie 2 i decyzja w sprawie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty nie są zgodne z dyrektywą siedliskową, jeżeli propozycja etapu 1 nie spełnia wymogów dyrektywy.

               d)

               Finlandia przy sporządzaniu swojej propozycji terenów SCI regionu borealnego naruszyła art. 4 dyrektywy siedliskowej i przepisy dotyczące etapu 1 załącznika III. Ponieważ propozycja Finlandii została przyjęta decyzją Komisji w sposób niezmieniony w odniesieniu do wszystkich terenów, z tego powodu również decyzja Komisji w sprawie terenów SCI narusza dyrektywę.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 12 listopada 2007 r. przyjmująca, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, pierwszy zaktualizowany wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, składających się na borealny region biogeograficzny (Dz.U. L 12 str. 118).


title: Sprawa T-109/10: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2010 r. — Luksemburg przeciwko Komisji

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/39

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2010 r. — Luksemburg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-109/10)
   2010/C 134/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: C. Schiltz i P. Kinsch, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona Wielkiego Księstwa Luksemburga;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące państwo członkowskie domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 10712, wydanej w dniu 23 grudnia 2009 r. i dotyczącej zmniejszenia pomocy przyznanej programowi inicjatywy wspólnotowej Interreg II C „Inondation Rhin-Meuse” (IRMA — ochrona przeciwpowodziowa w rejonie Ren — Moza) w Królestwie Belgii, Republice Federalnej Niemiec, Republice Francuskiej, Wielkim Księstwie Luksemburga oraz Królestwie Niderlandów z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na podstawie decyzji Komisji C(97) 3742 z dnia 18 grudnia 1997 r. (EFRR nr 970010008) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy Wielkiego Księstwa Luksemburga.
   Skarżące państwo członkowskie opiera swą skargę na dwóch zarzutach.
   W swym pierwszym zarzucie twierdzi ono, że jeśli skargi o stwierdzenie nieważności skargi wniesione przez władze niderlandzkie i niemieckie zostaną uwzględnione, rozstrzygnięcie to powinno dotyczyć również Wielkiego Księstwa Luksemburga. Jeśli wydane zostanie orzeczenie, że błędy lub słabości, rzekomo systemowe, jakie zdaniem Komisji zostały wykryte w ramach przeprowadzonego przez nią audytu w odniesieniu do realizacji ww. programu w Niderlandach i Niemczech, w rzeczywistości nie miały miejsca, sama określona w zaskarżonej decyzji podstawa rozumowania okaże się bezzasadna, a wraz z nią — liniowa korekta finansowa, jaka została zastosowana w odniesieniu do projektów realizowanych w Luksemburgu.
   Drugi zarzut skargi jest oparty na bezprawności objęcia Wielkiego Księstwa Luksemburga korektą finansową, która jest ewentualnie uzasadniona jedynie w odniesieniu do innych państw członkowskich. Nie stwierdzono żadnego odstępstwa od normy w realizacji tego programu w Wielkiego Księstwa Luksemburga. Okoliczność, że Luksemburg zgodził się na uczestnictwo we wspólnym projekcie wraz z Niemcami, Belgią, Francją i Niderlandami, nie uzasadnia ponoszenia przezeń negatywnych konsekwencji — w postaci korekt finansowych swych własnych projektów — błędów lub słabości, jakie miały zostać wykryte w ramach przeprowadzonego audytu projektów niderlandzkich i niemieckich, i które polegały niemal wyłącznie na rzekomym nieuwzględnieniu przepisów dotyczących postępowania przetargowego. Pomimo zaś tego, że pięć państw członkowskich uczestniczyło w jednym i tym samym programie, ustalanie zasad postępowania przetargowego należy do wyłącznych uprawnień władz krajowych poszczególnych państw członkowskich.


title: Sprawa C-23/10: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/15

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-23/10)
   2010/C 100/24
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez systematyczne przyjmowanie przez portugalskie organy celne zgłoszeń o dopuszczenie do swobodnego obrotu świeżych bananów, przy czym organy te wiedziały, lub w rozsądny sposób powinny wiedzieć o tym, że zadeklarowana masa nie odpowiadała rzeczywistej masie bananów, a także poprzez odmowę przez portugalskie organy udostępnienia środków własnych odpowiadających utraconym przypływom i należnym odsetkom za zwłokę, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 68 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 (1), art. 290a rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 (2) i załącznika 38 B do tego rozporządzenia, a także art. 2, 6, 9, 10 i 11 rozporządzeń (EWG, Euratom) nr 1552/89 (3) i (WE, Euratom) nr 1150/2000 (4);

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 290a rozporządzenia nr 2454/93 stanowi, iż: „Badanie bananów objętych kodem CN 0803 00 19 do celów kontroli masy netto w przywozie obejmuje minimalną liczbę 10 % zgłoszeń o dopuszczeniu do swobodnego obrotu dokonywanych w ciągu roku w danym urzędzie celnym. Badania bananów dokonuje się w chwili dopuszczenia do swobodnego obrotu, zgodnie z zasadami określonymi w załączniku 38b”.
   Załącznik 38b przewiduje, że: „1. Do celów stosowania art. 290a organy celne urzędu celnego, w którym złożone zostało zgłoszenie o dopuszczeniu do swobodnego obrotu świeżych bananów, ustalają masę netto, biorąc za podstawę próbkę jednostek opakowań bananów dla każdego typu opakowania i dla każdego miejsca pochodzenia […]”.
   Biorąc pod uwagę uregulowanie wspólnotowe, a w szczególności ww. art. 290a i załącznik 38b rozporządzenia nr 2454/93, które jako takie miały zastosowanie w okresie zaistnienia okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, Komisja twierdzi, że nie można zgodzić się z argumentami przedstawionymi przez organy portugalskie w celu nie postawienia do dyspozycji kwoty należnych środków własnych i odsetek za zwłokę należnych na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 1150/2000 oraz że bezsporne jest, iż ww. art. 290a i załącznik były całkowicie jasne w odniesieniu do wagi, jaka powinna stanowić podstawę przy nakładaniu ceł.
   Wyżej wymienione art. 290a i załącznik 38b w sposób jednoznaczny określają, iż to „masę netto”, to znaczy „masę rzeczywistą” bananów, należy wskazać na zgłoszeniu o dopuszczeniu do swobodnego obrotu bananów, oraz że to owa „waga rzeczywista” powinna w związku z tym służyć za podstawę przy nakładaniu ceł.
   Komisja nie miała żadnego obowiązku prawnego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Seria C ogłoszenia do importerów o tym, aby nie stosowali oni masy 18,14 kg lub średniej masy ryczałtowej przy wypełnianiu deklaracji celnych.
   Ponieważ ww. artykuły 290a i załącznik 38b są wyraźne w odniesieniu do kwestii masy, jaką należy brać pod uwagę przy obliczaniu należności celnych, podmioty gospodarcze działające zwyczajowo w sektorze przywozu bananów, znające tym samym właściwe przepisy prawa stosowane w tego rodzaju działalności, mogły z łatwością dowiedzieć się, iż zgłoszenie celne, które miały złożyć, powinno zawierać „masę netto”, to jest rzeczywistą wagę bananów, a nie masę „handlową”, która stanowi, co w większości przypadków zostało udowodnione, masę fikcyjną.
   Portugalskie organy celne nie mogą zarzucać Komisji braku spełnienia ewentualnego obowiązku ostrzeżenia państw członkowskich w wyniku informacji otrzymanych przez nią od organów włoskich. W rzeczywistości bowiem portugalskie organy celne, które działały w urzędzie oclenia przywożonych bananów, miały bez wątpienia możliwość wykrycia — bez jakichkolwiek informacji ze strony Komisji — że zgłoszenia celne nie odpowiadały prawdzie, ponieważ w większości przypadków masa rzeczywista była wyższa od zadeklarowanej masy „wzorcowej”. W związku z tym, to do portugalskich organów celnych należało w ramach zakresu ich działań i kontroli zweryfikowanie prawdziwości tych zgłoszeń.
   Artykuł 13 Wspólnotowego kodeksu Celnego przyznaje organom celnym prawo do zastosowania „wszelkich środków kontroli, które uznają za niezbędne do prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego”.
   Organy portugalskie wiedziały, że przyjęła się powszechna praktyka składania przez podmioty gospodarcze zgłoszeń celnych o dopuszczeniu do swobodnego obrotu przyjmujących za podstawę masę handlowa 18,14 kg na skrzynię.
   W tych okolicznościach organy te nie mogą twierdzić, iż ww. art. 290a zobowiązywał je do badania jedynie 10 % zgłoszeń o dopuszczeniu do swobodnego obrotu bananów.
   Uprawnienie przyznane organom celnym do dokonywania dodatkowych kontroli celnych dotyczących masy bananów, przekraczających minimalne 10 % [zgłoszeń], o których mowa w ww. art. 290a przekształca się w obowiązek dokonywania kontroli dodatkowych w przypadku stwierdzenia w trakcie przeprowadzonych kontroli istnienia niebezpieczeństwa przyjęcia nieprawidłowych zgłoszeń, z uwagi na konieczność skutecznej ochrony środków własnych Wspólnot.
   Za każdym razem, gdy organy celne wykażą, że masa zadeklarowana nie odpowiada masie rzeczywistej oraz że istnieje ryzyko przyjęcia nieprawidłowych deklaracji, organy te nie powinny zezwalać na dopuszczenie do swobodnego obrotu bananów bez przystąpienia do kontroli masy, pomimo, iż osiągnięty już został minimalny procent kontroli w wysokości 10 % w danym urzędzie celnym w odnośnym roku.
   Zgłoszenie handlowej masy „wzorcowej” samo w sobie wystarcza do zakwestionowania rzeczywistego charakteru deklarowanej masy, uzasadniając w ten sposób kontrolę ze strony organów administracyjnych w celu ustalenia masy rzeczywistej.
   Na podstawie art. 8 decyzji 94/728/WE (5) państwa członkowskie są zobowiązane i odpowiedzialne w dziedzinie poboru środków własnych za utworzenie odpowiedniej infrastruktury, która umożliwi im przeprowadzanie kontroli koniecznych do tego, aby banany dopuszczone do swobodnego obrotu zostały prawidłowo oclone, to znaczy na podstawie ich rzeczywistej masy.
   Praktyka portugalskich organów, która polega na systematycznym przyjmowaniu deklaracji celnych, przy czym organy te wiedzą, lub w rozsądny sposób powinny wiedzieć o tym, że zadeklarowana masa nie odpowiadała rzeczywistej masie przywożonych bananów, bez przeprowadzania jakichkolwiek kontroli, jak również odmowa przez te organy przyjęcia odpowiedzialności związanej ze skutkami finansowych dla budżetu wspólnotowego jest sprzeczna ze skuteczną ochroną środków własnych w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonujące decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, s. 1)

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1).

      (5)  Decyzja Rady 94/728/WE, Euratom z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 293, s. 9).


title: Sprawa C-645/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Barcelona (Hiszpania) w dniu 5 grudnia 2013 r. — Cajas Rurales Unidas, Sociedad Cooperativa de Crédito przeciwko Evaristo Méndez Sena i in.

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Barcelona (Hiszpania) w dniu 5 grudnia 2013 r. — Cajas Rurales Unidas, Sociedad Cooperativa de Crédito przeciwko Evaristo Méndez Sena i in.
      (Sprawa C-645/13)
      (2014/C 71/12)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Cajas Rurales Unidas, Sociedad Cooperativa de Crédito

         Strona pozwana: Evaristo Méndez Sena, Edelmira Pérez Vicente, Daniel Méndez Senas, Victoriana Pérez Bicéntez

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy [art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 93/13/EWG] należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy ustawodawstwo państwa członkowskiego nie przewiduje środka odwoławczego do sądu wyższej instancji w razie oddalenia w ramach postępowania egzekucyjnego z mienia obciążonego hipoteką wniosku o stwierdzenie nieważności warunku umownego ze względu na jego nieuczciwy charakter, oznacza to, iż nie zapewniono stosownych i skutecznych środków w celu zapobieżenia stałemu stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach zawieranych pomiędzy sprzedawcami i dostawcami a konsumentami oraz że nie jest przestrzegane uprawnienie konsumenta do zwrócenia się do właściwych sądów, aby te określiły, czy pewne warunki umowne, sporządzone do celów ogólnego wykorzystania, mają nieuczciwy charakter, oraz zastosowały stosowne i skuteczne środki w celu zapobieżenia stałemu stosowaniu wspomnianych nieuczciwych warunków?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy w celu zapewnienia odpowiedniej i skutecznej ochrony konsumenta przed nieuczciwymi warunkami umownymi sąd krajowy może z urzędu przyznać konsumentowi prawo do kontroli przez sąd wyższej instancji orzeczenia sądu pierwszej instancji oddalającego wniosek o stwierdzenie nieważności warunku umownego ze względu na jego nieuczciwy charakter?


title: Sprawa T-619/14: Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2015 r. – Bionorica/Komisja [Skarga na bezczynność — Ochrona konsumentów — Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności — Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 — Substancje botaniczne — Termin do wniesienia skargi — Brak interesu prawnego — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność]

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/32

         Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2015 r. – Bionorica/Komisja
   (Sprawa T-619/14) (1)

   ([Skarga na bezczynność - Ochrona konsumentów - Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności - Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 - Substancje botaniczne - Termin do wniesienia skargi - Brak interesu prawnego - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność])
   (2015/C 381/36)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bionorica Bionorica SE (Neumark, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Weidner, T. Guttau i N. Hußmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wilderspin i S. Grünheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia bezczynności Komisji, jako że niezgodnie z prawem nie nakazała ona Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) dokonania oceny oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji botanicznych jako wstępnego warunku przyjęcia ostatecznego wykazu dopuszczalnych oświadczeń zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404, s. 9).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Bionorica SE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa T-28/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  17 października 2005 r.  — First Data i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Artykuł 81 WE — System kart płatniczych Visa — Zasada zabraniająca włączania sprzedawców do systemu bez wydawania kart — Atest negatywny — Zasada zniesiona w trakcie postępowania — Interes prawny — Umorzenie postępowania)

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/20

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 października 2005 r. — First Data i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-28/02) (1)

   (Konkurencja - Artykuł 81 WE - System kart płatniczych Visa - Zasada zabraniająca włączania sprzedawców do systemu bez wydawania kart - Atest negatywny - Zasada zniesiona w trakcie postępowania - Interes prawny - Umorzenie postępowania)
   (2006/C 10/40)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: First Data Corp. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone), FDR Ltd (Dover, Delaware, Stany Zjednoczone) i First Data Merchant Services Corp. (Sunrise, Floryda, Stany Zjednoczone) [Przedstawiciele: początkowo adwokaci P. Bos i M. Nissen, a następnie P. Bos]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: początkowo pełnomocnicy R. Wainwright, W. Wils i V. Superti, a następnie R. Wainwright i T. Christoforou]
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności art. 1 tiret piąte decyzji Komisji 2001/782/WE z dnia 9 sierpnia 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia EOG (Sprawa COMP/29.373 — Visa International) (Dz.U. L 293, str. 24)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Skarżące i Komisja ponoszą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002.


title: Sprawa T-160/11: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Petroci przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające w związku z sytuacją w Wybrzeżu Kości Słoniowej — Zamrożenie funduszy — Wniosek o zawieszenie wykonania — Umorzenie postępowania głównego — Umorzenie postępowania)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/49

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Petroci przeciwko Radzie
   (Sprawa T-160/11)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające w związku z sytuacją w Wybrzeżu Kości Słoniowej - Zamrożenie funduszy - Wniosek o zawieszenie wykonania - Umorzenie postępowania głównego - Umorzenie postępowania)
   2011/C 269/110
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société nationale d’opérations pétrolières de la Côte d’Ivoire Holding (Petroci Holding) (Abidjan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat M. Ceccaldi)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: B. Driessen i A. Vitro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zmierzający, zgodnie z art. 278 TFUE, do zawieszenia wykonania, po pierwsze, decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 36) i z drugiej strony rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie wniosku o zastosowanie środka tymczasowego zostaje umorzone.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Sprawa C-470/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd vo Svidníku (Republika Słowacka) w dniu 19 października 2012 r. — Pohotovosť, s.r.o. przeciwko Miroslavowi Vašucie

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd vo Svidníku (Republika Słowacka) w dniu 19 października 2012 r. — Pohotovosť, s.r.o. przeciwko Miroslavowi Vašucie
   (Sprawa C-470/12)
   2013/C 46/21
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Okresný súd vo Svidníku

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pohotovosť, s.r.o.

      Strona pozwana: Miroslav Vašuta

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) [z dnia 5 kwietnia 1993 r.] w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich w związku z art. 47 i 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie krajowemu przepisowi, takiemu jak art. 37 ust. 1 i 3 Exekučného poriadku, który nie pozwala na uczestnictwo stowarzyszenia ochrony praw konsumentów w postępowaniu egzekucyjnym w charakterze interwenienta?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie brzmi, iż powyższy przepis nie jest sprzeczny z prawem [Unii], to czy wykładni art. 37 ust. 1 i 3 Exekučného poriadku należy dokonywać w ten sposób, iż przepis ten nie stoi na przeszkodzie temu, aby sąd krajowy w oparciu o art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 [rzeczonej dyrektywy] przyznał stowarzyszeniu ochrony praw konsumentów status interwenienta w postępowaniu egzekucyjnym?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa C-20/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – BGW Beratungs-Gesellschaft Wirtschaft mbH, dawniej BGW Marketing- & Management-Service GmbH/Bodo Scholz (Odesłanie prejudycjalne — Znaki towarowe — Dyrektywa 2008/95/WE — Dalsze podstawy odmowy rejestracji znaku towarowego lub unieważnienia prawa do niego — Słowny znak towarowy — Taki sam ciąg liter jak we wcześniejszym znaku towarowym — Dodanie kombinacji wyrazów — Istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – BGW Beratungs-Gesellschaft Wirtschaft mbH, dawniej BGW Marketing- & Management-Service GmbH/Bodo Scholz
   (Sprawa C-20/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Dalsze podstawy odmowy rejestracji znaku towarowego lub unieważnienia prawa do niego - Słowny znak towarowy - Taki sam ciąg liter jak we wcześniejszym znaku towarowym - Dodanie kombinacji wyrazów - Istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd))
   (2015/C 414/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: BGW Beratungs-Gesellschaft Wirtschaft mbH, dawniej BGW Marketing- & Management-Service GmbH

      Strona pozwana: Bodo Scholz

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku identycznych lub podobnych towarów i usług można przyjąć, iż w odczuciu właściwego kręgu odbiorców może zachodzić prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy wcześniejszym znakiem towarowym złożonym z ciągu liter, mającego charakter odróżniający i stanowiącego dominujący element tego znaku – który sam w sobie ma średni charakter odróżniający – a późniejszym znakiem towarowym, który powiela ten ciąg liter, jednocześnie dodając do niego kombinację słowną złożoną z wyrazów, których pierwsze litery są takie same jak litery tego ciągu, skutkiem czego odbiorcy postrzegają ten ciąg jako skrót owej kombinacji.

      (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  9 lutego 2006 r.  w sprawie C-473/04 Plumex przeciwko Young Sports NV (wniosek Hof van Cassatie o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Współpraca sądowa — Rozporządzenie (WE) nr 1348/2000 — Artykuły 4-11 i 14 — Doręczenia dokumentów sądowych — Doręczenie za pośrednictwem agencji — Doręczenie pocztą — Związek pomiędzy sposobami przekazywania i doręczania dokumentów sądowych — Pierwszeństwo — Termin do wniesienia apelacji)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 9 lutego 2006 r.
   w sprawie C-473/04 Plumex przeciwko Young Sports NV (1) (wniosek Hof van Cassatie o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Współpraca sądowa - Rozporządzenie (WE) nr 1348/2000 - Artykuły 4-11 i 14 - Doręczenia dokumentów sądowych - Doręczenie za pośrednictwem agencji - Doręczenie pocztą - Związek pomiędzy sposobami przekazywania i doręczania dokumentów sądowych - Pierwszeństwo - Termin do wniesienia apelacji)
   (2006/C 86/15)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C- 473/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 68 WE i art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) postanowieniem z dnia 22 października 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 9 listopada 2004 r., w postępowaniu: Plumex przeciwko Young Sports NV, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J. Malenovský (sprawozdawca), A. La Pergola, S. von Bahr i A. Borg Barthet, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 9 lutego 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie ustanawia ono żadnej hierarchii pomiędzy sposobami przekazywania i doręczania dokumentów, o których mowa w art. 4–11 i 14, i że w rezultacie możliwe jest doręczenie dokumentu sądowego za pomocą jednego z tych sposobów lub łącznie za pomocą obu.

               2.

               Rozporządzenie nr 1348/2000 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy miało miejsce łączne zastosowanie sposobów przekazywania i doręczania, o których mowa w art. 4–11 i 14, to w celu ustalenia rozpoczęcia biegu terminu procesowego związanego z doręczeniem dokumentu adresatowi należy odnieść się do daty pierwszego doręczenia dokonanego zgodnie z prawem.

      (1)  Dz.U. C 19 z 22.01.2005 r.


title: Sprawa C-440/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Metropol Spielstätten Unternehmergesellschaft (haftungsbeschränkt) przeciwko Finanzamt Hamburg-Bergedorf (Podatki — Podatek VAT — Gry losowe lub hazardowe — Przepisy państwa członkowskiego, na mocy których użytkowanie automatów do gier z ograniczoną możliwością uzyskania wygranej podlega w sposób kumulatywny podatkowi VAT i podatkowi specjalnemu — Dopuszczalność — Podstawa opodatkowania — Przysługująca podatnikowi możliwość przerzucenia ciężaru podatku VAT)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/19

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Metropol Spielstätten Unternehmergesellschaft (haftungsbeschränkt) przeciwko Finanzamt Hamburg-Bergedorf
   (Sprawa C-440/12) (1)

   (Podatki - Podatek VAT - Gry losowe lub hazardowe - Przepisy państwa członkowskiego, na mocy których użytkowanie automatów do gier z ograniczoną możliwością uzyskania wygranej podlega w sposób kumulatywny podatkowi VAT i podatkowi specjalnemu - Dopuszczalność - Podstawa opodatkowania - Przysługująca podatnikowi możliwość przerzucenia ciężaru podatku VAT)
   2013/C 367/33
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Metropol Spielstätten Unternehmergesellschaft (haftungsbeschränkt)

      Strona pozwana: Finanzamt Hamburg-Bergedorf

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 1 ust. 2 zdanie pierwsze, art. 73, art. 135 ust. 1 lit. i) oraz art. 401 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Opodatkowanie gier losowych lub hazardowych — Przepisy państwa członkowskiego, na mocy których użytkowanie automatów do gier z ograniczoną możliwością uzyskania wygranej podlega w sposób kumulatywny podatkowi VAT i podatkowi specjalnemu

      Sentencja

               1)

               Artykuł 401 w związku z art. 135 ust. 1 lit. i) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej powinien być interpretowany w ten sposób, że podatek od wartości dodanej i krajowy podatek specjalny od gier losowych mogą być pobierane w sposób kumulatywny, pod warunkiem że drugi ze wskazanych podatków nie ma charakteru podatku obrotowego.

               2)

               Artykuł 1 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 73 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one krajowej regulacji lub praktyce, zgodnie z którą w przypadku użytkowania automatów do gier z możliwością wygranej podstawę wymiaru podatku stanowi kwota przychodów z kas tych automatów po upływie określonego okresu czasu.

               3)

               Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on krajowemu systemowi regulującemu podatek niezharmonizowany, w ramach którego to systemu podatek od wartości dodanej podlegający zapłacie jest dokładnie zaliczany na poczet owego pierwszego ze wskazanych podatków.

      (1)  Dz.U. C 389 z 15.12.2012.


title: Sprawa C-498/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 14 października 2010 r. — X NV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 14 października 2010 r. — X NV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-498/10)
   ()
   2011/C 13/33
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: X NV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że ma miejsce ograniczenie swobodnego świadczenia usług, gdy odbiorca usługi świadczonej przez usługodawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim na podstawie przepisów państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę usługobiorca i w którym jest świadczona usługa, jest zobowiązany do dokonania poboru u źródła podatków od wynagrodzenia należnego za rzeczoną usługę, podczas gdy ów obowiązek dokonania poboru u źródła nie powstaje, gdy dotyczy to usługodawcy mającego siedzibę w tym samym państwie członkowskim, co usługobiorca?

               2a)

               Jeżeli odpowiedź na powyższe pytanie brzmi w ten sposób, że przepis, który przewiduje opodatkowanie usługobiorcy prowadzi do ograniczenia swobodnego świadczenia usług, to czy wówczas takie ograniczenie może być uzasadnione koniecznością zagwarantowania poboru i windykacji podatków od spółek zagranicznych, które tylko na krótki okres zatrzymują się w Niderlandach i które trudno jest kontrolować, co czyni problematycznym realizację kompetencji podatkowych przyznanych Niderlandom?

               2b)

               Czy w tym wypadku ma znaczenie, że przepis w późniejszym stadium okoliczności faktycznych niż w niniejszej sprawie został zmieniony w ten sposób, iż następuje jednostronne zrzeczenie się poboru podatku, ponieważ nie mógł on być dokonany w sposób prosty i skuteczny?

               3)

               Czy przepis ten, z uwzględnieniem możliwości, jakie w szczególności oferuje dyrektywa 76/308/EWG (1) w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń dotyczących podatków, idzie dalej, niż jest to konieczne?

               4)

               Czy dla odpowiedzi na powyższe pytania ma znaczenie, czy podatek należny od wynagrodzenia w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę usługobiorca, może być zaliczony na poczet podatku należnego od wynagrodzenia w tym innym państwie członkowskim?

      (1)  Dyrektywa Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń wynikających z operacji będących częścią systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz rolniczych opłat wyrównawczych i opłat celnych (Dz.U. L 73, s. 18).


title: Sprawa T-2/07: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Fundusz Spójności — Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 — Projekty dotyczące rekultywacji dorzecza rzeki Júcar (Hiszpania) — Częściowe cofnięcie pomocy finansowej — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Kryteria udzielania zamówień — Najkorzystniejsza ekonomicznie oferta — Równość traktowania — Przejrzystość — Kwalifikowalność wydatków — Ustalanie korekt finansowych — Artykuł H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94 — Proporcjonalność)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/19

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-2/07) (1)

   (Fundusz Spójności - Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 - Projekty dotyczące rekultywacji dorzecza rzeki Júcar (Hiszpania) - Częściowe cofnięcie pomocy finansowej - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Kryteria udzielania zamówień - Najkorzystniejsza ekonomicznie oferta - Równość traktowania - Przejrzystość - Kwalifikowalność wydatków - Ustalanie korekt finansowych - Artykuł H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1164/94 - Proporcjonalność)
   2013/C 325/31
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo J. M. Rodríguez Cárcamo, następnie A. Rubio González, abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Steiblytė i L. Escobar Guerrero, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Canala Fontcubertę, następnie A. Steiblytė i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 5102 z dnia 20 października 2006 r. zmniejszającej wymiar pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na rzecz grupy projektów noszących oznaczenie 2001.ES.16.C.PE.050 i dotyczących uzdatniania wód w dorzeczu rzeki Júcar (Hiszpania).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa T-143/13: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2013 r. — Zhejiang Heda Solar Technology przeciwko Komisji

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/23

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2013 r. — Zhejiang Heda Solar Technology przeciwko Komisji
   (Sprawa T-143/13)
   2013/C 123/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Zhejiang Heda Solar Technology (Fuyang, Chiny) (przedstawiciele: V. Akritidis i Y. Melin, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 263 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, nieważności decyzji Komisji Europejskiej doręczonej pismem z dnia 3 stycznia 2013 r., o numerze H4/JN/Ref.t13.000011, w którym Komisja informuje skarżącą, że nie rozpatrzy jej wniosku o uznanie za przedsiębiorstwo działające w warunkach gospodarki rynkowej, złożonego na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia Rady nr 1225/2009 w ramach postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu ogniw fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ich głównych komponentów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, wszczętego w dniu 6 września 2012 r. (AD 590);

               —

               stwierdzenie, że do skarżącej w postępowaniu w przedmiocie skargi nie ma zastosowania zgodnie z art. 277 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1168/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 344, s. 1);

               —

               w związku z powyższym obciążenie Komisji i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia zasad pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań i proporcjonalności, z tego względu że na mocy zaskarżonej decyzji skarżącą pozbawiono ze skutkiem retroaktywnym nabytego już prawa do rozpatrzenia przez Komisję wniosku o uznanie za przedsiębiorstwo działające w warunkach gospodarki rynkowej, czego nie uzasadnia żaden nadrzędny interes.


title: Sprawa C-348/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Paris (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — Thomson Sales Europe SA przeciwko Administration des douanes (Direction Nationale du Renseignement et des Enquêtes douanières)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Paris (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — Thomson Sales Europe SA przeciwko Administration des douanes (Direction Nationale du Renseignement et des Enquêtes douanières)
   (Sprawa C-348/11)
   2011/C 282/09
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal d'instance de Paris

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Thomson Sales Europe SA

      Strona pozwana: Administration des douanes (Direction Nationale du Renseignement et des Enquêtes douanières)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dochodzenie przeprowadzone przez OLAF w Tajlandii i wszczęte na podstawie przepisów dotyczących pochodzenia preferencyjnego jest nieważne jako sprzeczne z prawem międzynarodowym, tj. z zasadą pełnej suwerenności i Deklaracją o niedopuszczalności interwencji w sprawy wewnętrzne państw i ochronie ich niezawisłości i suwerenności podjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 21 grudnia 1965 r.?

               2)

               Czy dochodzenie przeprowadzone przez OLAF w Tajlandii i wszczęte na podstawie przepisów dotyczących pochodzenia preferencyjnego jest nieważne, jeżeli w przypadku takim, jak w niniejszej sprawie OLAF nie przestrzegał ściśle przepisów art. 94 rozporządzenia wykonawczego do Wspólnotowego Kodeksu Celnego?

               3)

               Czy dochodzenie przeprowadzone przez OLAF w Tajlandii jest nieważne oraz czy informacje zebrane w trakcie dochodzenia OLAF mogą być wykorzystane do podważenia pochodzenia objętego prawem powszechnym w sytuacji, w której:

                           —

                           o informacje wystąpiono w ramach dochodzenia dotyczącego pochodzenia preferencyjnego;

                           —

                           OLAF naruszył przepisy wspólnotowe, a w szczególności rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 (1) w zakresie, w jakim nie działał w szczególności „zgodnie z umowami o współpracy, w państwach trzecich”;

                           —

                           właściwe władze lokalne nie zobowiązały się prawnie do udzielenia pomocy;

                           —

                           uzyskane informacje nie zostały przekazane za zgodą właściwych władz lokalnych ani zgodnie z ich wewnętrznymi przepisami dotyczącymi przekazywania danych osobowych państwom trzecim;

                           —

                           dochodzenie zostało przeprowadzone w sposób nieoficjalny, poufnie i bez poszanowania prawa do obrony?

               4)

               Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 710/95 z dnia 27 marca 1995 r., nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz odbiorników telewizji kolorowej pochodzących z Malezji, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei, Singapuru i Tajlandii (2) oraz zmieniające je rozporządzenie Rady nr 2584/98 z dnia 27 listopada 1998 r. (3) są nieważne, ponieważ zastosowanie obniżenia do stawki zero w obliczeniach średniego ważonego marginesu dumpingu nie zostało wymienione ani w ich motywach, ani w motywach wcześniejszego rozporządzenia, tj. rozporządzenia Komisji (WE) nr 2376/94 z dnia 27 września 1994 r. ustanawiającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz odbiorników telewizji kolorowej pochodzących z Malezji, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei, Singapuru i Tajlandii (4)?

               5)

               Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 710/95 z dnia 27 marca 1995 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz odbiorników telewizji kolorowej pochodzących z Malezji, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei, Singapuru i Tajlandii oraz zmieniające je rozporządzenie Rady nr 2584/98 z dnia 27 listopada 1998 r. są nieważne w zakresie, w jakim Rada Unii Europejskiej zastosowała, w celu ustalenia marginesu dumpingu dotyczącego produktu objętego dochodzeniem, metodę obniżenia do zera ujemnych marginesów dumpingu dla każdego typu produktów, których to dotyczy?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (Dz.U. L 136, s. 1).

      (2)  Dz.U. L 73, s. 3.

      (3)  Dz.U. L 324, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 255, s. 50.


title: Sprawa C-696/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 października 2015 r. w sprawach połączonych T-659/13 i T-660/13, Republika Czeska/Komisja, wniesione w dniu 23 grudnia 2015 r. przez Republikę Czeską

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 października 2015 r. w sprawach połączonych T-659/13 i T-660/13, Republika Czeska/Komisja, wniesione w dniu 23 grudnia 2015 r. przez Republikę Czeską
   (Sprawa C-696/15 P)
   (2016/C 078/09)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i T. Müller, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku,

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzeń nr 885/2013 (1) i nr 886/2013 (2), w całości, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

         ewentualnie o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku,

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 ust. 1, art. 8 i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 885/2013 oraz art. 5 ust. 1, art. 9 i art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 886/2013, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty.
   Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasady pewności prawa. W zaskarżonym wyroku Sąd naruszył prawo, dochodząc do wniosku, że obowiązki przewidziane w rozporządzeniach nr 885/2013 i nr 886/2013 nie mają zastosowania do państwa członkowskiego, które nie zdecydowało się jeszcze na wdrożenie na swym terytorium aplikacji i usług w zakresie inteligentnych systemów transportowych, chociaż wniosek taki nie wynika ze wskazanych rozporządzeń.
   Zarzut drugi jest oparty na naruszeniu art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W zaskarżonym wyroku Sąd naruszył prawo, dochodząc do wniosku, że w sytuacji gdy Komisja przyjmuje akt w ramach uprawnień delegowanych, dysponuje ona zakresem uznania wystarczająco szerokim, aby nie musiała działać w granicach wyznaczonych przez konkretne przepisy delegujące.
   Zarzut trzeci dotyczy uchybień proceduralnych w postępowaniu przed Sądem. W zaskarżonym wyroku Sąd istotnie przeinaczył niektóre argumenty podniesione przez Republikę Czeską, a do niektórych z podniesionych przez to państwo argumentów nie odniósł się wcale. Te uchybienia proceduralne miały zasadniczy wpływ na dokonaną przez Sąd ocenę zarzutów.

      (1)  Dz.U. L 247, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 247, s. 6.


title: Sprawa C-444/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 8 sierpnia 2016 r. – Immo Chiaradia SPRL/État belge

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 8 sierpnia 2016 r. – Immo Chiaradia SPRL/État belge
   (Sprawa C-444/16)
   (2016/C 410/05)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Mons

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Immo Chiaradia SPRL

      Druga strona postępowania: État belge

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zgodna z zasadami sporządzania bilansu ustanowionymi w czwartej dyrektywie Rady z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek (dyrektywa 78/660/EWG, Dz.U. L 222 z dnia 14 sierpnia 1978 r., s. 11), które to zasady stanowią, że:

               —

               roczne sprawozdanie finansowe winno przedstawiać w sposób prawdziwy i rzetelny stan aktywów i pasywów spółki, jej sytuację finansową oraz wynik finansowy (art. 2 ust. 3 dyrektywy);

               —

               rezerwy na zobowiązania i koszty mają pokrywać straty lub zobowiązania, których charakter jest jasno określony, a których poniesienie według stanu na dzień bilansowy jest prawdopodobne lub pewne, ale nie jest znana ich dokładna kwota lub data wystąpienia (art. 20 ust. 1 dyrektywy);

               —

               wycena musi odbywać się zgodnie z zasadą ostrożnej wyceny, w szczególności:

                           —

                           można uwzględniać jedynie zyski zrealizowane do dnia bilansowego;

                           —

                           należy uwzględnić wszystkie przewidywalne zobowiązania i potencjalne straty powstające w trakcie danego roku obrotowego lub roku poprzedniego, nawet jeżeli takie zobowiązania czy straty pojawiły się między datą bilansu a dniem, na który został on sporządzony [art. 31 ust. 1 lit. c) pkt aa) i bb) dyrektywy];

               —

               należy uwzględnić przychody i koszty dotyczące danego roku obrotowego, niezależnie od daty płatności takiego przychodu lub poniesienia kosztu [art. 31 ust. 1 lit. d) dyrektywy];

               —

               składniki pozycji aktywów i pasywów muszą być wyceniane odrębnie; [art. 31 ust. 1 lit. e) dyrektywy];

         jest sytuacja, gdy w celu uwzględnienia ryzyka, które przyjmuje wystawca opcji w wyniku podjętego zobowiązania, spółka będąca wystawcą opcji może zaksięgować cenę zbycia opcji jako przychód w trakcie roku obrachunkowego, w którym rzeczona opcja zostaje zrealizowana, lub po upływie okresu jej obowiązywania, zamiast zaksięgować ją w trakcie roku obrotowego, w którym nastąpiło zbycie opcji i otrzymana została ostatecznie jej cena, a ryzyko obciążające wystawcę opcji wycenić oddzielnie poprzez utworzenie rezerwy?


title: Sprawa T-323/13: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2013 r. — Pure Fishing przeciwko OHIM — Łabowicz (NANOFIL)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/31

         Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2013 r. — Pure Fishing przeciwko OHIM — Łabowicz (NANOFIL)
   (Sprawa T-323/13)
   2013/C 252/52
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pure Fishing, Inc. (Spirit Lake, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: J. Dickerson, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Edward Łabowicz (Kłodzko, Polska)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej w sprawie nr R 1241/2012-2;

               —

               dopuszczenie rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 9611872; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „NANOFIL” dla towarów z klasy 28 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 611 872

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Edward Łabowicz

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy „NANO” dla towarów z klasy 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-333/08: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/16

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-333/08)
   (2008/C 285/27)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: B. Stromsky, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że wprowadzając — przy braku poszanowania zasady proporcjonalności — wymóg uzyskania uprzedniego zezwolenia dla pomocniczych środków technologicznych i środków spożywczych, przy wytworzeniu których wykorzystano pomocnicze środki technologiczne pochodzące z innych państw członkowskich, w których są one legalnie produkowane lub wprowadzane do obrotu, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 traktatu WE;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W skardze Komisja kwestionuje ograniczenia handlu wynikające z francuskich przepisów dotyczących pomocniczych środków technologicznych. Ustanawiając wymóg uzyskania uprzedniego pozwolenia na te produkty oraz na środki spożywcze, przy wytworzeniu których wykorzystano pomocnicze środki technologiczne pochodzące z innych państw członkowskich, w których są one legalnie produkowane lub wprowadzane do obrotu, przepisy te w istocie utrudniają i podrażają wprowadzanie do obrotu tych środków spożywczych i środków pomocniczych i w związku z tym stanowią przeszkodę w wymianie handlowej we Wspólnocie.
   Zdaniem Komisji, wymóg uzyskania uprzedniego zezwolenia może zostać w niektórych okolicznościach uzasadniony względami zdrowia publicznego, jednak wymóg ten musiałby w każdym razie spełniać kryteria proporcjonalności i być zgodny z warunkami wskazanymi w orzecznictwie, w szczególności w wyroku Trybunału z dnia 5 lutego 2004 r. w sprawie C-24/00 Komisja przeciwko Francji. Jednak w niniejszej sprawie wiele z tych warunków nie zostało spełnionych, bowiem procedury przewidziane w omawianych przepisach nie są ani łatwo dostępne, ani szybkie i nie przewidują możliwości wniesienia do sądu środka odwoławczego w przypadku odmowy udzielenia zezwolenia.


title: Sprawa C-49/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 31 stycznia 2012 r. — Her Majesty’s Revenue and Customs przeciwko Sunico ApS, M & B Holding ApS i Sunilowi Kumarowi Harwaniemu

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 31 stycznia 2012 r. — Her Majesty’s Revenue and Customs przeciwko Sunico ApS, M & B Holding ApS i Sunilowi Kumarowi Harwaniemu
   (Sprawa C-49/12)
   2012/C 118/17
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Apelujący: Her Majesty’s Revenue and Customs

      Druga strona postępowania: Sunico ApS, M & B Holding ApS i Sunil Kumar Harwani

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że zakres zastosowania tego rozporządzenia obejmuje powództwo, w ramach którego władze państwa członkowskiego domagają się naprawienia szkody przez przedsiębiorstwa i osoby fizyczne, mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa członkowskiego, na podstawie zarzucanego im — na podstawie prawa krajowego pierwszego państwa członkowskiego — udziału w niedozwolonym porozumieniu mającym na celu popełnienie oszustwa, polegającego na uchylaniu się od podatku VAT należnego w pierwszym państwie członkowskim?

      (1)  Dz.U. L 12, s. 1.


title: Sprawa C-454/14: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/9

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-454/14)
   (2014/C 448/12)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin, E. Sanfrutos Cano i D. Loma-Osorio Lerena, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjąwszy w przypadku każdego ze składowisk odpadów wskazanych w pkt 26 niniejszej skargi [składowiska odpadów innych niż odpady niebezpieczne w Ortuella w Kraju Basków i Zurita oraz Juan Grande na Wyspach Kanaryjskich] środków niezbędnych do wezwania podmiotu zajmującego się składowiskiem do przygotowania planu zagospodarowania i zapewnienia pełnego wykonania wspomnianego planu zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (1), z wyjątkiem wymogów wymienionych w pkt 1 załącznika, w ciągu ośmiu lat od daty ustanowionej w art. 18 ust. 1 tej dyrektywy, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które w odniesieniu do każdego ze składowisk odpadów ciążą na nim na mocy art. 14 lit. c) wspomnianej dyrektywy

               —

               stwierdzenie, że nie przyjąwszy w przypadku każdego ze składowisk odpadów wskazanych w pkt 37 niniejszej skargi [9 składowisk odpadów innych niż odpady niebezpieczne [Vélez Rubio (Almería), Alcolea de Cinca (Huesca), Sariñena (Huesca), Tamarite de Litera (Huesca), Somontano – Barbastro (Huesca), Barranco de Sedases (Fraga, Huesca), Barranco Seco (Puntallana, La Palma), Jumilla (Murcia) i Legazpia (Guipuzkoa)] oraz 19 składowisk odpadów obojętnych [Sierra Valleja (Arcos de la Frontera, Kadyks), Carretera Pantano del Rumblar (Baños de la Encina, Jaén), Barranco de la Cueva (Bélmez de la Moraleda, Jaén), Cerrajón (Castillo de Locubín, Jaén), Las Canteras (Jimena y Bedmar, Jaén), Hoya del Pino (Siles, Jaén), Bellavista (Finca El Coronel, Alcalá de Guadaira, Sewilla), El Patarín (Alcalá de Guadaira, Sewilla), Carretera de Arahal-Morón de la Frontera (Arahal, Sewilla), Carretera de Almadén de la Plata (Cazalla de la Sierra, Sewilla), El Chaparral (Écija, Sewilla), Carretera A-92, KM 57,5 (Morón de la Frontera, Sewilla), Carretera 3118 Fuente Leona – Cumbres mayores (Colina Barragona, Huelva), Llanos del Campo (Grazalema – Benamahoma, Kadyks) Andrada Baja (Alcalá de Guadaira, Sewilla), Las Zorreras (Aldeira, Grenada), Carretera de los Villares (Andújar, Jaén) La Chacona (Cabra, Kordoba) i el Chaparral – La Sombrerera (Puerto Serrano, Kadyks)]] niezbędnych środków mających na celu, zgodnie z art. 7 lit. g) i art. 13 dyrektywy 1999/31, zamknięcie jak najszybciej składowisk, które nie uzyskały, zgodnie z art. 8 tej dyrektywy, zezwolenia na kontynuację działania, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim w odniesieniu do każdego ze wskazanych składowisk na mocy art. 14 lit. b) wspomnianej dyrektywy.

               —

               Obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Dochodzenie prowadzone przez Komisję w trakcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego 2001/2071 i analiza odpowiedzi udzielonych przez władze hiszpańskie pozwoliły na wykazanie uchybienia zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy 1999/31 wskazanym w wezwaniu do usunięcia uchybienia, ciążących na tych władzach na mocy art. 14 lit. a) i c) dyrektywy 1999/31 oraz zobowiązań ciążących na nich na mocy art. 14 lit. b) wspomnianej dyrektywy.
   Niniejsza skarga dotyczy ponadto składowiska odpadów Barranco de Sedases będącego przedmiotem postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego 2012/4068 połączonego z ww. postępowaniem z uwagi na uchybienie przez Królestwo Hiszpanii w odniesieniu do tego składowiska zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 14 lit. b) dyrektywy 1999/31.
   Analiza tych odpowiedzi umożliwiła Komisji wykluczenie z postępowania przypadków 45 składowisk odpadów, które nie mogą być uznane za istniejące składowiska odpadów w dniu 16 lipca 2001 r. lub zostały zatwierdzone i zagospodarowane zgodnie z przepisami dyrektywy 1999/31. Jednakże w świetle tego, że uchybienie nadal trwa, ponieważ władze hiszpańskie nie podjęły w niektórych wypadkach niezbędnych środków mających na celu wezwanie podmiotu zajmującego się składowiskiem do przygotowania planu zagospodarowania i zapewnienie pełnego wykonania wspomnianego planu zgodnie z wymogami dyrektywy i nie podjęły w pozostałych wypadkach niezbędnych środków mających na celu zamknięcie jak najszybciej składowisk, które nie uzyskały zezwolenia na kontynuację działania, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 14 lit. c) i b) dyrektywy 1999/31, Komisja podjęła decyzję o wniesieniu do Trybunału niniejszej skargi.

      (1)  Dz.U. L 182, s. 1.


title: Sprawa T-444/08: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — FIFA przeciwko OHIM — Ferrero (WORLD CUP 2006)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/49

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — FIFA przeciwko OHIM — Ferrero (WORLD CUP 2006)
   (Sprawa T-444/08)
   (2008/C 313/88)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Fédération Internationale de Football Association (FIFA) (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: D. Alexander, QC, A Barav, barrister, adwokaci R. Buchel i C. Rassmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą było również: Ferrero OHG mbH (Stadtallendorf, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w całości decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie R 1466/2005-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „WORLD CUP 2006” dla towarów i usług należących do klas 1, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 14, 15, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 152 817

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Ferrero OHG mbH

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: i) naruszenie art. 73 i 74 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 40/94 w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza w dużej mierze oparła swą decyzję na art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, na który to przepis nie powołali się ani Ferrero OHG mbH w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, ani Wydział Sprzeciwów; ii) posiłkowo naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza nie dokonała oceny zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego będącego przedmiotem wniosku o unieważnienie jako całości z perspektywy przeciętnego konsumenta i nie zastosowała właściwych przepisów odnoszących się do oceny charakteru opisowego względem zgłoszonych towarów lub usług; iii) naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie jest pozbawiony wymaganego minimum charakteru odróżniającego; oraz iv) naruszenie art. 8 ust. 3 i art. 51 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 70/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie nie nabył charakteru odróżniającego dla usług należących do klasy 41.


title: Sprawa T-14/12: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2012 r. — Kazino Parnithas przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/19

         Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2012 r. — Kazino Parnithas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-14/12)
   2012/C 65/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżące: Elliniko Kazino Parnithas AE (Maroussi, Grecja) (przedstawiciele: F. Carlin, Barrister i adwokaci N. Niejahr, Q. Azau, F. Spyropoulos, I. Dryllerakis i K. Spyropoulos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Grecję na rzecz niektórych kasyn w Grecji [środek pomocy państwa C 16/10 (ex NN 22/10, ex CP 318/09)] (Dz.U. 2011 L 285, s. 25);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim dotyczy strony skarżącej.

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim nakazuje ona stronie skarżącej odzyskanie otrzymanych kwot pomocy oraz

               —

               obciążenie stlony pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżąca w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argument

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdzając, że analizowany środek stanowi pomoc państwa, ponieważ:

                           —

                           strona skarżąca odniosła korzyść gospodarczą w postaci „dyskryminacji podatkowej”, w kwocie 7,20 EUR za każdy bilet;

                           —

                           omawiany środek wiązał się z utratą zasobów państwowych;

                           —

                           środek ten był selektywny na korzyść strony skarżącej; oraz

                           —

                           środek ten zakłócił konkurencję i wywarł wpływ na handel między państwami członkowskimi.

               2)

               Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana naruszyła art. 296 TFUE, ponieważ nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia, by strona skarżąca mogła zrozumieć, a Trybunał dokonać kontroli wnioskowania, w oparciu o które strona pozwana doszła do wniosku, że strona skarżąca odniosła korzyść selektywną, że każda korzyść tego rodzaju wiąże się z utratą zasobów państwowych oraz może zakłócić konkurencję i wywrzeć wpływ handel między państwami członkowskimi.

               3)

               Zarzut trzeci, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja nakazuje odzyskanie kwot pomocy od strony skarżącej, akt ten narusza:

                           —

                           art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (1), zgodnie z którym odzyskanie odnosi się do pomocy otrzymanej przez beneficjenta, gdyż w zaskarżonej decyzji strona pozwana nie określiła prawidłowo kwoty pomocy, jaką strona skarżąca mogła otrzymać; oraz

                           —

                           art. 14 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999, gdyż odzyskanie pomocy narusza w tym wypadku ogólne zasady prawa Unii, a mianowicie zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadę pewności prawa i zasadę proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-170/11: Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2011 r. — Rivella International przeciwko OHIM — Baskaya di Baskaya & C. (BASKAYA)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/34

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2011 r. — Rivella International przeciwko OHIM — Baskaya di Baskaya & C. (BASKAYA)
   (Sprawa T-170/11)
   2011/C 145/57
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rivella International AG (Rothrist, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci C. Spintig, U. Sander i H. Förster)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Baskaya di Baskaya & C. s.a.s. (Grosseto, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 stycznia 2011 r. w sprawie R 534/2010-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Baskaya di Baskaya & C. s.a.s.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „BASKAYA“ dla towarów należących do klas 29, 30 i 32

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny międzynarodowy znak towarowy zawierający element słowny „Passaia“ dla towarów należących do klasy 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 42 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ Izba Odwoławcza nie zastosowała art. 5 niemiecko-szwajcarskiego porozumienia z dnia 13 kwietnia 1892 r. dotyczącego wzajemnej ochrony patentów, wzorów i znaków towarowych i dlatego niezgodnie z prawem nie wzięła pod uwagę przedstawionych przez skarżącą dowodów używania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-274/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf. (Niemcy) w dniu 13 maja 2016 r. – flightright GmbH/Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA.

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf. (Niemcy) w dniu 13 maja 2016 r. – flightright GmbH/Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA.
   (Sprawa C-274/16)
   (2016/C 343/33)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: flightright GmbH

      Strona pozwana: Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA

      Pytania prejudycjalne

   Czy w wypadku przewozu osób w ramach połączenia lotniczego składającego się z dwóch lotów bez znacznego postoju w przesiadkowym porcie lotniczym, miejsce przylotu w ramach drugiego odcinka podróży można uznać za miejsce wykonania w rozumieniu art. 7 pkt 1 lit. a) tiret drugie rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (1), jeśli powództwo skierowane jest przeciwko przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu pierwszy odcinek połączenia lotniczego, na którym doszło do nieprawidłowości i przewóz w ramach drugiego odcinka został wykonany przez innego przewoźnika lotniczego?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. L 351, s.1.


title: Sprawa T-12/17: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2017 r. – Mellifera/Komisja

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/40

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2017 r. – Mellifera/Komisja
   (Sprawa T-12/17)
   (2017/C 063/52)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mellifera (Rosenfeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Willand)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Ares (2016) 6306335 z dnia 8 listopada 2016 r., doręczonej skarżącemu w dniu 11 listopada 2016 r.;

               —

               nakazanie Komisji ponownego rozstrzygnięcia co do zasadności wniosku skarżącego o przeprowadzenie wewnętrznej procedury odwoławczej odnośnie do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1096 w przedmiocie przedłużenia okresu zatwierdzenia glifosatu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 10 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (1) z konwencją z Aarhus (2)

                           —

                           Skarżący podnosi w ramach zarzutu pierwszego, że przedłużenie zatwierdzenia substancji czynnej glifosat jest aktem administracyjnym, który może być przedmiotem wewnętrznej procedury odwoławczej na podstawie art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 (3)

                           —

                           Skarżący podnosi, że Komisja nie była uprawniona do przedłużenia okresu zatwierdzenia dla substancji czynnej glifosat na podstawie wspomnianego wyżej przepisu, gdyż regulacja ta w niniejszym przypadku w ogóle nie miała zastosowania.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).

      (2)  Konwencja Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska.

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009, L 309, s. 1).


title: Sprawa T-145/13: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2013 r. — Ningbo Qixin Solar Electrical Appliance przeciwko Komisji

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/24

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2013 r. — Ningbo Qixin Solar Electrical Appliance przeciwko Komisji
   (Sprawa T-145/13)
   2013/C 123/42
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ningbo Qixin Solar Electrical Appliance Co. Ltd (Zhejiang, Chiny) (przedstawiciele: V. Akritidis i Y. Melin, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 263 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, nieważności decyzji Komisji Europejskiej doręczonej pismem z dnia 3 stycznia 2013 r., o numerze H4/JN/Ref.t13.000011, w którym Komisja informuje skarżącą, że nie rozpatrzy jej wniosku o uznanie za przedsiębiorstwo działające w warunkach gospodarki rynkowej, złożonego na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia Rady nr 1225/2009 w ramach postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu ogniw fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ich głównych komponentów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, wszczętego w dniu 6 września 2012 r. (AD 590);

               —

               stwierdzenie, że do skarżącej w postępowaniu w przedmiocie skargi nie ma zastosowania zgodnie z art. 277 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1168/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 344, s. 1);

               —

               w związku z powyższym obciążenie Komisji i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, identyczny z zarzutem podniesionym w sprawie T-143/13 Zhejiang Heda Solar Technology przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-192/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Centrale Raad van Beroep wydanym dnia 22 kwietnia 2005 r. w sprawie K. Tas-Hagen i R. A. Tas przeciwko Raadskamer WUBO van de Pensioen- en Uitkeringsraad

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Centrale Raad van Beroep wydanym dnia 22 kwietnia 2005 r. w sprawie K. Tas-Hagen i R. A. Tas przeciwko Raadskamer WUBO van de Pensioen- en Uitkeringsraad
   (Sprawa C-192/05)
   (2005/C 182/44)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 29 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) wydanym dnia 22 kwietnia 2005 r. w sprawie K. Tas-Hagen i R. A. Tas przeciwko Raadskamer WUBO van de Pensioen- en Uitkeringsraad.
   Centrale Raad van Beroep zwróciła się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy prawo wspólnotowe, w szczególności art. 18 WE nie sprzeciwia się krajowemu uregulowaniu, które, tak jak w postępowaniu przed sądem krajowym, odmawia przyznania świadczenia na rzecz cywilnych ofiar wojennych wyłącznie na tej podstawie, że wnioskodawca, który posiada obywatelstwo danego Państwa Członkowskiego, w chwili złożenia wniosku nie zamieszkuje na jego terytorium, lecz ma terytorium innego Państwa Członkowskiego?


title: Sprawa C-93/14: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 9 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Navarra – Hiszpania) – Miguel Angel Zurbano Belaza, Antonia Artieda Soria przeciwko Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/16

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 9 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Navarra – Hiszpania) – Miguel Angel Zurbano Belaza, Antonia Artieda Soria przeciwko Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA
   (Sprawa C-93/14) (1)

   (2014/C 431/24)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa C-262/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln — Niemcy) — Wienand Meilicke, Heidi Christa Weyde, Marina Stöffler przeciwko Finanzamt Bonn-Innenstadt (Swobodny przepływ kapitału — Podatki dochodowe — Zaświadczenie w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych faktycznie zapłaconego związanego z dywidendami zagranicznymi — Unikanie podwójnego opodatkowania dywidend — Zaliczenie na poczet podatku w związku z dywidendami wypłacanymi przez spółki będące rezydentami — Dowody wymagane w odniesieniu do zagranicznego podatku podlegającego zaliczeniu)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln — Niemcy) — Wienand Meilicke, Heidi Christa Weyde, Marina Stöffler przeciwko Finanzamt Bonn-Innenstadt
   (Sprawa C-262/09) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Podatki dochodowe - Zaświadczenie w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych faktycznie zapłaconego związanego z dywidendami zagranicznymi - Unikanie podwójnego opodatkowania dywidend - Zaliczenie na poczet podatku w związku z dywidendami wypłacanymi przez spółki będące rezydentami - Dowody wymagane w odniesieniu do zagranicznego podatku podlegającego zaliczeniu)
   2011/C 252/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Köln

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wienand Meilicke, Heidi Christa Weyde, Marina Stöffler

      Strona pozwana: Finanzamt Bonn-Innenstadt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Köln — Wykładnia art. 56 i art. 58 ust. 1 lit. a) i ust. 3 WE oraz zasad skuteczności i effet utile — Wypłata dywidend przez spółkę z siedzibą w jednym państwie członkowskim osobie opodatkowanej w drugim państwie członkowskim — Zgodność z prawem wspólnotowym systemu podatku dochodowego w drugim państwie członkowskim, który z jednej strony przewiduje „zaliczenie na poczet podatku” w wysokości 3/7 dywidend brutto, chociaż praktycznie nie jest możliwe określenie podatku dochodowego od osób prawnych obciążającego te dywidendy w przypadku spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim, i który z drugiej strony uzależnia to „zaliczenie na poczet podatku” od złożenia deklaracji dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych sporządzonej zgodnie z jego własnymi przepisami podatkowymi, chociaż wydaje się praktycznie niemożliwe, aby podatnik złożył ją w odniesieniu do spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim

      Sentencja

               1)

               W celu obliczenia kwoty zaliczenia na poczet podatku, do którego ma prawo akcjonariusz podlegający nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w państwie członkowskim w związku z dywidendami wypłaconymi przez spółkę kapitałową mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, w braku przedstawienia dowodów wymaganych na podstawie przepisów pierwszego państwa członkowskiego, art. 56 WE i 58 WE sprzeciwiają się stosowaniu przepisu takiego jak § 36 ust. 2 zdanie drugie pkt 3 Einkommensteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) z dnia 7 września 1990 r., ze zmianami wynikającymi z ustawy z dnia 13 września 1993 r., zgodnie z którym podatek dochodowy od osób prawnych obciążający dywidendy zagraniczne podlega zaliczeniu na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych należnego od akcjonariusza w wysokości ułamka podatku dochodowego od osób prawnych należnego od dywidend brutto wypłacanych przez spółki pierwszego państwa członkowskiego.
               Obliczenie zaliczenia na poczet podatku powinno być dokonane w zależności od stawki opodatkowania wypłaconych zysków z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych mającej zastosowanie do spółki wypłacającej według prawa państwa członkowskiego jej siedziby, przy czym kwota podlegająca zaliczeniu nie może przekroczyć kwoty podatku dochodowego od osób fizycznych podlegającego zapłacie od dywidend otrzymanych przez akcjonariusza otrzymującego dywidendy w państwie członkowskim, w którym podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

               2)

               W odniesieniu do stopnia szczegółowości, jaki powinny spełniać dowody wymagane w celu uzyskania zaliczenia na poczet podatku w odniesieniu do dywidend wypłaconych przez spółkę kapitałową mającą siedzibę w państwie członkowskim innym niż to, w którym podmiot otrzymujący dywidendy podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, art. 56 WE i 58 WE sprzeciwiają się stosowaniu przepisu takiego jak § 36 ust. 2 zdanie drugie pkt 3 zdanie czwarte lit. b) Einkommensteuergesetz z dnia 7 września 1990 r., ze zmianami wynikającymi z ustawy z dnia 13 września 1993 r., zgodnie z którym stopień szczegółowości oraz forma przedstawienia dowodów, jakie powinien dostarczyć taki podmiot powinny być takie same jak te wymagane, gdy spółka wypłacająca ma siedzibę w państwie członkowskim opodatkowania tego podmiotu otrzymującego dywidendy.
               Organy podatkowe tego ostatniego państwa członkowskiego mają prawo wymagać od tego podmiotu, aby dostarczył on dowody pozwalające im w sposób jasny i precyzyjny skontrolować, czy spełnione są warunki uzyskania zaliczenia na poczet podatku przewidziane przez przepisy krajowe, bez możliwości dokonania oszacowania tego zaliczenia.

               3)

               Zasada skuteczności sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu takiemu jak wynikające z przepisu § 175 ust. 2 zdanie drugie Abgabenordnung (ordynacji podatkowej), zmienionej przez Gesetz zur Umsetzung von EU-Richtlinien in nationales Steuerrecht und zur Änderung weiterer Vorschriften (ustawę o transpozycji dyrektyw Unii Europejskiej do krajowego prawa podatkowego i o zmianie innych przepisów) w związku z art. 97 § 9 ust. 3 Einführungsgesetz zur Abgabenordnung (ustawy wprowadzającej ordynację podatkową) z dnia 14 grudnia 1976 r., ze zmianami, które w sposób retroaktywny i bez ustanowienia okresu przejściowego nie pozwala na uzyskanie zaliczenia zagranicznego podatku dochodowego od osób prawnych obciążającego dywidendy wypłacone przez spółkę kapitałową mającą siedzibę w innym państwie członkowskim poprzez przedstawienie zaświadczenia w sprawie tego podatku zgodnego z przepisami państwa członkowskiego, w którym podmiot otrzymujący dywidendy podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu albo dowodów umożliwiających organom podatkowym tego państwa członkowskiego w sposób jasny i precyzyjny skontrolowanie, czy spełnione są warunki uzyskania korzyści podatkowej. Do sądu krajowego należy stwierdzenie, jaki jest rozsądny termin do przedstawienia rzeczonego zaświadczenia lub rzeczonych dowodów.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.