title: Sprawa T-287/04: Skarga wniesiona dnia 13 lipca 2004 r. przez Lorte, Sociedad Limitada, Oleo Unión, Federación Empresarial de Organizaciones de Productores de Aceite de Oliva i Unaproliva, Unión de organizaciones de productores de Aceite de Oliva przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/17

         Skarga wniesiona dnia 13 lipca 2004 r. przez Lorte, Sociedad Limitada, Oleo Unión, Federación Empresarial de Organizaciones de Productores de Aceite de Oliva i Unaproliva, Unión de organizaciones de productores de Aceite de Oliva przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-287/04)
   (2004/C 284/37)
   Język postępowania: hiszpański
   Dnia 13 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej przez Lorte, Sociedad Limitada, z siedzibą w Estepie, Oleo Unión, Federación Empresarial de Organizaciones de Productores de Aceite de Oliva (federacja organizacji producentów oliwy z oliwek), z siedzibą w Sewilli i Unaproliva, Unión de organizaciones de productores de Aceite de Oliva (związek organizacji producentów oliwy z oliwek), z siedzibą w Jaén (wszystkie ww. w Hiszpanii), reprezentowane przez Rafaela Illescasa Ortiza, adwokata przy Ilustre Colegio de Madrid.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uznanie za zasadną skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzeń Rady (WE) nr 864/2004 i 865/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r., a w szczególności:

               —

               w odniesieniu do rozporządzenia nr 864/2004, wnosi się o stwierdzenie nieważności następujących przepisów:

                           i)

                           art. 1 pkt. 7, który dodaje nowy akapit w art. 37 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r.;

                           ii)

                           art. 1 pkt. 11, który dodaje nowy akapit w art. 44 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. (Dz.U. L 270 z 21 października 2003);

                           iii)

                           art. 1 pkt. 20, który dodając nowy tytuł 10b – „Pomoc z tytułu gajów oliwnych” [tłumaczenie nieoficjalne] – w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. (Dz.U. L 270 z 21 października 2003) – dodaje nowy art. 110h, a w szczególności pkt b tego artykułu;

                           iv)

                           załącznika, który zmienia zał. VI do rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. (Dz.U. L 270 z 21 października 2003), dodając do niego cztery nowe rzędy, a w szczególności drugi rząd, odnoszący się do oliwy z oliwek, w którym powołany jest art. 5 rozporządzenia 136/66/EWG – Pomoc produkcyjna w odniesieniu do oliwy z oliwek – który ustala krajową gwarantowaną ilość (NGQ) dla Hiszpanii w wysokości 760 027 ton;

               —

               w odniesieniu do rozporządzenia 865/2004 wnosi się do Sądu Pierwszej Instancji o stwierdzenie nieważności następującego przepisu:

                           —

                           art. 22, w którym skreśla się art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1638/98, w części dotyczącej wyłącznie akapitu drugiego i trzeciego, i jedynie w zakresie, w jakim stanowią one podstawowe kryteria ustalenia wsparcia dochodowego dla plantatorów oliwek, ustanowionego zgodnie z nowym systemem na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca twierdzi, że zaskarżone rozporządzenia oznaczają wprowadzenie do wspólnej polityki rolnej nowego systemu wsparcia dla producentów oliwy z oliwek i oliwek stołowych, a także nowego wspólnego porządku rynkowego dla tych produktów, między innymi, uchylającego wprost przepisy historycznego już rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1986 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów. W odróżnieniu od historycznego mechanizmu pomocy produkcyjnej, nowy system ustanowiony zaskarżonymi rozporządzeniami opiera się na rozdziale wsparcia bezpośredniego dla producentów i wprowadzeniu systemu płatności jednolitych, co spowoduje, w sektorze oliwy z oliwek, począwszy od 2006 r., przechodzenie od polityki wsparcia cen i wsparcia produkcyjnego do nowej polityki wsparcia dochodowego dla plantatorów oliwek.
   Strona skarżąca ocenia, że reforma ta nie jest poparta prawidłowymi informacjami i analizami na temat tego sektora, ponieważ rezygnuje z utrzymywania 760 027 ton oliwy z oliwek, pierwotnie jako krajowej gwarantowanej ilości (NGQ), a obecnie, w nowym systemie pomocy, jako podstawowego wskaźnika referencyjnego dla ustalania wysokości nowych rodzajów pomocy, które mają zastąpić likwidowaną pomoc produkcyjną.
   Na poparcie swoich roszczeń strona skarżąca stawia następujące zarzuty:

               —

               Naruszenia zasady ochrony zaufania do prawa. W odniesieniu do tego zarzutu strona skarżąca twierdzi, że z jednej strony producenci, których dotyczy zmiana, zawiedli się w sposób szczególny w swoich oczekiwaniach, wynikających ze wspólnej organizacji rynku, poddanej obecnie reformie, jako że chodzi tu o plantatorów oliwek, którzy ze względu na uwarunkowania sektora, podejmowali decyzje inwestycyjne na podstawie bardzo długoterminowych prognoz rentowności, a z drugiej strony, że lata referencyjne dla nowych rodzajów pomocy (od 1999/2000 do 2002/2003) pokrywają się z okresami, w których plantatorzy, którzy sadzili w 1998 r., nie osiągnęli znaczącej produkcji.

               —

               Nadużycia władzy. Strona skarżąca powołuje się w szczególności w tym zakresie na to, iż w 1998 r. został przyjęty przez Komisję i Radę kompromis, potwierdzony w 2001 r., w sprawie pozyskania wiarygodnych informacji na temat sektora oliwy z oliwek, jako wstępnego warunku reformy tego sektora oraz w sprawie konieczności wzięcia pod uwagę zmian w produkcji i zdolności produkcyjnych gajów oliwnych w Hiszpanii i Portugalii. Jednakże, według strony skarżącej, wiarygodne informacje na temat produkcji oliwy w Hiszpanii zostały już przekazane właśnie przez Komisję Consejo Oleícola Internacional (międzynarodowa rada ds. oliwy), co oznacza, że ani Komisja, ani Rada nie mogły nie posiadać wiedzy na temat tych informacji.

               —

               Niedopełnienia obowiązku uzasadnienia, zawartego w art. 253 Traktatu WE.

               —

               Naruszenia zakazu dyskryminacji pomiędzy wspólnotowymi producentami, wynikającego z art. 12 akapit 1 Traktatu WE.


title: Sprawa T-407/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 października 2008 r. — Miguelez Herreras przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie — Służba publiczna — Awans — Przyznanie punktów pierwszeństwa)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 października 2008 r. — Miguelez Herreras przeciwko Komisji
   (Sprawa T-407/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie - Służba publiczna - Awans - Przyznanie punktów pierwszeństwa)
   (2008/C 313/45)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Benedicta Miguelez Herreras (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo M. van der Woude i V. Landes a następnie M. van der Woude, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo H. Tserepa-Lacombe i V. Joris a następnie V. Joris i G. Berscheid, pełnomocnicy, wspierani przez D. Waelbroecka, adwokata)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności:

               —

               decyzji dyrektora generalnego służby prawnej Komisji przyznającej skarżącej tylko 2 punkty pierwszeństwa dyrekcji generalnej w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r. doręczonej skarżącej w dniu 2 lipca 2003 r. i utrzymanej w mocy decyzją organu powołującego doręczoną w dniu 16 grudnia 2003;

               —

               następujących decyzji: decyzji organu powołującego przyznającej skarżącej w sumie 23 punktów w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r.; listy zasług urzędników grupy zaszeregowania C2 w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r. opublikowanej w biuletynie Informations administratives nr 71-2003 z dnia 25 listopada 2003 r.; listy urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania C1 w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r. opublikowanej w biuletynie Informations administratives nr 76-2003 z dnia 3 grudnia 2003 r.; w każdym razie, decyzji odmawiającej wpisania nazwiska skarżącej na te listy;

               —

               o ile zachodzi taka potrzeba, decyzji organu powołującego z dnia 17 czerwca 2004 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącą w dniu 24 lutego 2004 r.;

               —

               decyzji organu powołującego z dnia 17 kwietnia 2007 r. nieprzyznającej skarżącej żadnego punktu dodatkowego pierwszeństwa w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r.;

         i żądanie uznania za nieistniejące wszystkich decyzji wydanych w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r. zaskarżonych w niniejszej skardze, które nie zostały zastąpione w 2007 r., a w szczególności listy zasług urzędników grupy zaszeregowania C2 w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r. opublikowanej w biuletynie Informations administratives nr 71-2003 z dnia 25 listopada 2003 r. i listy urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania C1 w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r. opublikowanej w biuletynie Informations administratives nr 76-2003 z dnia 3 grudnia 2003 r. a także żądanie 5 tys. EUR odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji ustalających sumę punktów awansu skarżącej na 23 i odmawiających wpisania skarżącej na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania C1 w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004.


title: Sprawa F-60/10: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2010 r. — Chiavegato przeciwko Komisji

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/28

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2010 r. — Chiavegato przeciwko Komisji
   (Sprawa F-60/10)
   ()
   2010/C 260/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fulvia Chiavegato (Bettembourg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności listy urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2009 oraz, posiłkowo, aktów przygotowujących tę decyzję.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności listy urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2009 sporządzonej przez organ powołujący w dniu 13 listopada 2009 r. w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera nazwiska skarżącej, oraz, posiłkowo, aktów przygotowujących tę decyzję;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Wykreślenie sprawy T-324/04 R

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/41

         Wykreślenie sprawy T-324/04 R
   (2005/C 57/71)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2004 r. Prezes Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-324/04 R, F przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.


title: Sprawa C-486/04: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/9

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-486/04)
   (2005/C 31/18)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 25 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez M. Van Beeka, F. Louisa i A. Capobianco, występujących w charakterze pełnomocników, przeciwko Republice Włoskiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               Stwierdzenie, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1, 2 i 3 dyrektywy 85/337/EWG (1) w brzmieniu zmienionym dyrektywą 97/11/EWG (2):

                           1)

                           nie poddając przedsięwzięcia dotyczącego urządzenia do spalania odpadów i biomasy w Massafrze, które figuruje pośród urządzeń wymienionych w załączniku I do dyrektywy 85/337/EWG w brzmieniu zmienionym dyrektywą 97/11/EWG, procedurze oceny wpływu na środowisko zgodnie z art. 5 do10 dyrektywy 85/337/EWG;

                           2)

                           nie przyjmując przepisu [art. 3 ust. 1 lit i) i l) DPCM z dnia 3 września 1999 r., zmieniający załącznik A do DPR z dnia 12 kwietnia 1996 r.], który wyłącza spod procedury oceny wpływu na środowisko pewne przedsięwzięcia wymienione w załączniku I do dyrektywy 85/337 w zmienionym brzmieniu. (przedsięwzięcia dotyczące urządzeń do odzysku niebezpiecznych i bezpiecznych odpadów o wydajności powyżej 100 ton dziennie, poddanych uproszczonej procedurze zezwolenia zgodnie z art. 11 dyrektywy 75/442/EWG (3)), oraz

                           3)

                           przyjmując przepisu [art. 3 ust. 1 lit. i) i l) DPCM z dnia 3 września 1999 r. zmieniający załącznik A do DPR z dnia 12 kwietnia 1996 r.], który w celu określenia, czy przedsięwzięcie wymienione w załączniku II do dyrektywy 85/337 w zmienionym brzmieniu powinno być poddane ocenie wpływu na środowisko, czy nie, ustala niewłaściwe kryterium, w zakresie, w jakim może to doprowadzić do wyłączenia obowiązku oceny niektórych przedsięwzięć o znacznym wpływie na środowisko;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja podnosi, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy 85/337/EWG w brzmieniu zmienionym dyrektywą 97/11/EWG z powodów wskazanych we wnioskach w skardze.

      (1)  Dz.U. L 175 z 5.7.1985, str. 40

      (2)  Dz.U. L 73 z 14.3.1997, str. 5.

      (3)  Dz.U. L 194, str. 39.


title: Sprawa C-601/15 PPU: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – J.N./Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie [Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Normy dotyczące przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową — Dyrektywa 2008/115/WE — Legalny pobyt — Dyrektywa 2013/32/UE — Artykuł 9 — Prawo do pozostania na terytorium państwa członkowskiego — Dyrektywa 2013/33/UE — Artykuł 8 ust. 3 akapit pierwszy lit. e) — Zatrzymanie — Ochrona bezpieczeństwa narodowego lub porządku publicznego — Ważność — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 6 i 52 — Ograniczenie — Proporcjonalność]

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/13

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – J.N./Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-601/15 PPU) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Normy dotyczące przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową - Dyrektywa 2008/115/WE - Legalny pobyt - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 9 - Prawo do pozostania na terytorium państwa członkowskiego - Dyrektywa 2013/33/UE - Artykuł 8 ust. 3 akapit pierwszy lit. e) - Zatrzymanie - Ochrona bezpieczeństwa narodowego lub porządku publicznego - Ważność - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 6 i 52 - Ograniczenie - Proporcjonalność])
   (2016/C 145/15)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: J.N.

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Sentencja

   Badanie art. 8 ust. 3 akapit pierwszy lit. e) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową nie wykazało żadnej okoliczności mogącej mieć wpływ na ważność tego przepisu w świetle art. 6 i art. 52 ust. 1 i 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa F-131/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 4 maja 2016 r. – Dun/Komisja (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Emerytury — Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym — Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii — Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, przedłożona przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę, nieprzyjęta niezwłocznie przez zainteresowanego — Nowa propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby, oparta na nowych ogólnych przepisach wykonawczych — Pojęcie aktu niekorzystnego — Oczywista niedopuszczalność — Artykuł 81 regulaminu postępowania)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/39

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 4 maja 2016 r. – Dun/Komisja
   (Sprawa F-131/11) (1)

   ((Służba publiczna - Personel tymczasowy - Emerytury - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii - Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, przedłożona przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę, nieprzyjęta niezwłocznie przez zainteresowanego - Nowa propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby, oparta na nowych ogólnych przepisach wykonawczych - Pojęcie aktu niekorzystnego - Oczywista niedopuszczalność - Artykuł 81 regulaminu postępowania))
   (2016/C 222/50)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Peter Dun (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi, następnie adwokaci D. de Abreu Caldas, J.N. Louis i S. Orlandi, a wreszcie, adwokat J.N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Martin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, następnie J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik, a wreszcie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu uprawnień emerytalnych nabytych przed wstąpieniem do służby w Komisji, na podstawie propozycji urzędu do spraw administrowania i rozliczania należności indywidualnych (PMO), w której dokonano ich ponownego obliczenia.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Peter Dun pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012, s. 23.


title: Sprawa T-88/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 czerwca 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/58

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 czerwca 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji
   (Sprawa T-88/08) (1)

   (2008/C 223/106)

      Język postępowania: grecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa C-207/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/29

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-207/09) (1)

   2010/C 51/54

      Język postępowania: słowacki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa C-226/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Expedia Inc. przeciwko Autorité de la concurrence i in. (Konkurencja — Artykuł 101 ust. 1 TFUE — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Odczuwalne ograniczenie konkurencji — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 3 ust. 2 — Krajowy organ ochrony konkurencji — Praktyka mogąca wpłynąć na handel między państwami członkowskimi — Ściganie i sankcje — Brak przekroczenia progów udziałów rynkowych określonych w komunikacie de minimis — Ograniczenia ze względu na cel)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Expedia Inc. przeciwko Autorité de la concurrence i in.
   (Sprawa C-226/11) (1)

   (Konkurencja - Artykuł 101 ust. 1 TFUE - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Odczuwalne ograniczenie konkurencji - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 3 ust. 2 - Krajowy organ ochrony konkurencji - Praktyka mogąca wpłynąć na handel między państwami członkowskimi - Ściganie i sankcje - Brak przekroczenia progów udziałów rynkowych określonych w komunikacie de minimis - Ograniczenia ze względu na cel)
   2013/C 38/05
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Expedia Inc.

      Strona pozwana: Autorité de la concurrence, Ministre de l'Économie, de l’Industrie et de l’Emploi, Société nationale des chemins de fer français (SNCF), Voyages-SNCF.Com, Agence Voyages-SNCF.Com, VFE Commerce, IDTGV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Francja) — Wykładnia art. 101 ust. 1 TFUE i art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L, s. 1) — Stosunek pomiędzy art. 101 i 102 TFUE a krajowymi prawami konkurencji — Możliwość ścigania i karania przez sądy i krajowe organy ochrony konkurencji porozumień, które mogą wpłynąć na handel pomiędzy państwami członkowskimi, ale nie przekraczają progów udziału w rynku określonych przez Komisję — Porozumienie mające cel antykonkurencyjny

      Sentencja

   Artykuł 101 ust. 1 TFUE i art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 (WE) i 82 (WE) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby krajowy organ ochrony konkurencji stosował art. 101 ust. 1 TFUE do porozumienia przedsiębiorstw, które może mieć wpływ na handel między państwami członkowskimi, ale które nie osiąga progów ustalonych przez Komisję w komunikacie Komisji w sprawie porozumień o mniejszym znaczeniu, które nie ograniczają odczuwalnie konkurencji na mocy art. 81 ust. 1 (WE) (de minimis), pod warunkiem że porozumienie to skutkuje odczuwalnym ograniczeniem konkurencji w rozumieniu wskazanego postanowienia.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa C-481/15: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/16

         Skarga wniesiona w dniu 10 września 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-481/15)
   (2015/C 371/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls, F. Wilman, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

               —

               Nie zapewniając regularnych kontroli pewnych wspólnych podstawowych norm w zakresie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego w niezbędnym zakresie i z niezbędną częstotliwością oraz nie oddelegowując odpowiedniej liczby audytorów na potrzeby przeprowadzenia kontroli jakości, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 11 rozporządzenia (WE) nr 300/2008 (1) oraz pkt 4.1, 4.2, 7.5 i 14 załącznika II do tego rozporządzenia;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi co następuje:
   Artykuł 11 rozporządzenia (WE) nr 300/2008 oraz pkt 4.1, 4.2, 7.5 i 14 załącznika II do tego rozporządzenia zobowiązują każde państwo członkowskie do zapewnienia regularnych kontroli pewnych wspólnych podstawowych norm w zakresie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego w niezbędnym zakresie i z niezbędną częstotliwością oraz do oddelegowania odpowiedniej liczby audytorów na potrzeby przeprowadzenia kontroli jakości.
   Niemcy uchybiły temu zobowiązaniu.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 300/2008 z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 (Dz.U. L 97, s. 72) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (UE) nr 18/2010 z dnia 8 stycznia 2010 r. (Dz.U. L 7, s. 3).


title: Sprawa T-30/10: Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2014 r. – Reagens przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek cynowych stabilizatorów termicznych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Ustalanie cen, podział rynków i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych — Czas trwania naruszenia — Grzywny — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Kwota podstawowa — Okoliczności łagodzące — Zdolność płatnicza — Równość traktowania — Proporcjonalność — Nieograniczone prawo orzekania — Właściwy charakter kwoty grzywny)

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/17

         Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2014 r. – Reagens przeciwko Komisji
   (Sprawa T-30/10) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek cynowych stabilizatorów termicznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Ustalanie cen, podział rynków i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych - Czas trwania naruszenia - Grzywny - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Kwota podstawowa - Okoliczności łagodzące - Zdolność płatnicza - Równość traktowania - Proporcjonalność - Nieograniczone prawo orzekania - Właściwy charakter kwoty grzywny))
   2014/C 202/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Reagens SpA (San Giorgio di Piano, Włochy) (przedstawiciele: B. O’Connor, solicitor, L. Toffoletti, E. De Giorgi i D. Gullo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Bourke, F. Ronkes Agerbeek et P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C.38.589 – Stabilizatory termiczne) lub, posiłkowo, żądanie uchylenia lub obniżenia wysokości grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Reagens SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-473/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Association nationale pour la protection des eaux et rivières — TOS, Association OABA przeciwko Ministère de l'écologie, du développement et de l'aménagement durables (Zanieczyszczenia i uciążliwości — Dyrektywa 96/61/WE — Załącznik I — Punkt 6.6 lit. a) — Intensywna hodowla drobiu — Definicja — Pojęcie drób — Maksymalna liczba zwierząt przypadających na jedną instalację)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Association nationale pour la protection des eaux et rivières — TOS, Association OABA przeciwko Ministère de l'écologie, du développement et de l'aménagement durables
   (Sprawa C-473/07) (1)

   (Zanieczyszczenia i uciążliwości - Dyrektywa 96/61/WE - Załącznik I - Punkt 6.6 lit. a) - Intensywna hodowla drobiu - Definicja - Pojęcie „drób’ - Maksymalna liczba zwierząt przypadających na jedną instalację)
   (2009/C 69/13)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Association nationale pour la protection des eaux et rivières — TOS, Association OABA

      Strona pozwana: Ministère de l'écologie, du développement et de l'aménagement durables
   przy udziale: Association France Nature Environnement
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État (Francja) — Wykładnia dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 257, s. 26) — Zakres stosowania dyrektywy ratione materiae — Instalacje do intensywnej hodowli drobiu wyposażone w więcej niż 40 000 miejsc (podlegające wymogowi uzyskania pozwolenia) [pkt 6.6. lit. a) załącznika I do dyrektywy] — Pojęcia „drób” i „miejsce” — Czy przepiórki, kuropatwy i gołębie są objęte zakresem stosowania dyrektywy? — W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy uregulowania krajowe przewidujące ważenie liczby zwierząt na jedno miejsce w zależności od gatunku są dopuszczalne?
   Sentencja

               1)

               Pojęcie „drób” użyte w pkt 6.6 lit. a) załącznika I do dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 29 września 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono przepiórki, kuropatwy i gołębie.

               2)

               Punkt 6.6 lit. a) załącznika I do dyrektywy 96/61, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003, stoi na przeszkodzie istnieniu uregulowań krajowych — takich jak uregulowania będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym — prowadzących do obliczania progów, od których wymagane są pozwolenia na funkcjonowanie instalacji do intensywnej hodowli, w oparciu o system równoważników zwierzęcych, który polega na ważeniu liczby zwierząt na jedno miejsce w zależności od gatunku, po to by uwzględnić ilość azotu faktycznie wydalaną przez różne gatunki ptaków.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa T-460/11: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2012 r. — Scandic Distilleries przeciwko OHIM — Bürgerbräu, Röhm & Söhne (BÜRGER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BÜRGER — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Bürgerbräu — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/23

      Wyrok Sądu z dnia 18 września 2012 r. — Scandic Distilleries przeciwko OHIM — Bürgerbräu, Röhm & Söhne (BÜRGER)
      (Sprawa T-460/11) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BÜRGER - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Bürgerbräu - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
      (2012/C 331/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Scandic Distilleries SA (Bihor, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat Á. László)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Bürgerbräu, August Röhm & Söhne KG (Bad Reichenhall, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 maja 2011 r. (sprawa R 1962/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Bürgerbräu, August Röhm & Söhne KG a Scandic Distilleries S.A.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

                  2)

                  Scandic Distilleries SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011.


title: Sprawa C-172/13: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/3

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-172/13)
   2013/C 207/04
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Roels, R. Lyal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nałożenie warunków na ulgi dla transgranicznych grup, które czynią faktycznie niemożliwe w praktyce uzyskanie takiej ulgi, oraz przez ograniczenie takiej ulgi do okresów po dniu 1 kwietnia 2006 r., Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 49 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

               —

               obciążenie Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Iralndii Północnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Postępując zgodnie z wyrokiem w sprawie C-446/03 Marks &Spencer, Zjednoczone Królestwo zmieniło swoje przepisy dotyczące sposobu, w jaki straty poniesione przez spółki, jakie są członkami grupy mogą być przenoszone i wykorzystane przez innego członka grupy w celu zmniejszenia zobowiązania podatkowego (zasady zwolnień dla grup). Przepisy dotyczące strat spółek niebędących rezydentami są obecnie zawarte w części 5 Corporation Tax Act 2010 (ustawy o podatku od korporacji).
   Na podstawie aktualnie obowiązującego prawa Zjednoczonego Królestwa, grupa spółek może uzyskać zaliczenie na poczet podatku strat członka grupy niebędącego rezydentem, tylko wtedy gdy ów członek nie ma możliwości skorzystania z ulgi w państwie jego siedziby. Jeżeli chodzi o możliwość przyszłych ulg, prawo Zjednoczonego Królestwa czyni praktycznie niemożliwym udowodnienie spełnienia tego warunku, ponieważ możliwość ta jest określana „as at the time immediately after the end” (jako w czasie bezpośrednio po końcu) roku, w którym strata powstała. Warunek ten z powodów praktycznych nie jest możliwy do spełnienia. Okazuje się, ze prawo zakazuje jakichkolwiek ulg z tytułu strat spółek zależnych niebędących rezydentami sprzecznie ze swobodą przedsiębiorczości w świetle wykładni dokonanej w wyroku w sprawie C-446/03 Marks &Spencer.
   Po drugie, nowe zasady dotyczące ulg dla grup z tytułu zagranicznych strat mają zastosowanie jedynie do strat poniesionych po dniu 1 kwietnia 2006 r., to jest po dacie wejścia w życie owych przepisów. Owo ograniczenie czasowe (to znaczy wyłączenie ulg na podstawie przepisów dla strat poniesionych przed tą datą) jest sprzeczne ze swobodą przedsiębiorczości.


title: Sprawa T-419/05: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2005 — Bain i in. przeciwko Komisji

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/36

         Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2005 — Bain i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-419/05)
   (2006/C 48/71)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Neil Bain (Bruksela, Belgia), Obhijit Chatterjee (Bruksela, Belgia), Richard Fordham (Bergen, Niderlandy) i Roger Hurst (Bergen, niderlandy) [Przedstawiciel: N. Lhoëst, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności informacji o wynagrodzeniu skarżących za miesiące luty, marzec i kwiecień 2005 r. oraz wszystkich kolejnych w zakresie, w jakim uwzględniają bezprawne przepisy rozporządzenia nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniającego Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, rozporządzenia nr 856/2004 ustalającego nowe współczynniki korygujące oraz rozporządzenia nr 31/2005 przyjmującego te współczynniki;

               —

               o ile to konieczne uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 29 lipca 2005 r. oddalającej zażalenia skarżących (R/458.14/05, R/458.5/05, R/458.12/05 et R/458.2/05);

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z podniesionymi przez skarżącego w sprawie T-393/05.


title: Sprawa T-148/06: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2006 r. — Marie Claire przeciwko OHIM — Marie Claire Album (MARIE CLAIRE)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/23

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2006 r. — Marie Claire przeciwko OHIM — Marie Claire Album (MARIE CLAIRE)
   (Sprawa T-148/06)
   (2006/C 190/42)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Marie Claire, S.A. (Castellón, Hiszpania) (Przedstawiciele: adwokaci T. Fernández Mateos i T. Marín Bataller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Marie Claire Album SA
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 6 marca 2006 r. w sprawie R-530/2004-2;

               —

               stwierdzenie, w konsekwencji, że zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego nie dotyczą podstawy odmowy rejestracji wymienione w art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i że w związku z powyższym przepis ten nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania;

               —

               stwierdzenie, że zgłoszony znak towarowy „MARIE CLAIRE” (nr 77 834) nie wykorzystuje w sposób niesłuszny odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszego znaku towarowego, z którego rejestracji uprawniony jest wnoszący sprzeciw, ani im nie szkodzi bez uzasadnionej przyczyny;

               —

               orzeczenie, że postanowienia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego również nie znajdują zastosowania do zgłoszonego znaku towarowego, zgodnie z tym, co zostało stwierdzone w decyzjach wydanych przez wydział sprzeciwów i izbę odwoławczą;

               —

               zezwolenie na rejestrację na rzecz skarżącej wspólnotowego znaku towarowego „MARIE CLAIRE” (nr 77 834) dla „strojów kąpielowych i artykułów bieliźniarskich” należących do klasy 25 klasyfikacji międzynarodowej;

               —

               obciążenie OHIM oraz ewentualnego interwenienta kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „MARIE CLAIRE” dla towarów należących do klasy 25 — zgłoszenie nr 77 834
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Marie Claire Album SA
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowne i graficzne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe „MARIE CLAIRE” dla towarów i usług należących do klas 1, 3, 14, 16, 18, 20-22, 24-28, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji wydziału sprzeciwów i uwzględnienie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94


title: Sprawa C-252/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour of Appeal (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 maja 2007 r. — Intel Corporation Inc. przeciwko CPM United Kingdom Limited

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour of Appeal (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 maja 2007 r. — Intel Corporation Inc. przeciwko CPM United Kingdom Limited
   (Sprawa C-252/07)
   (2007/C 183/33)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Cour of Appeal (Civil Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Intel Corporation Inc.

      Strona pozwana: CPM United Kingdom Limited
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy do celów stosowania art. 4 ust. 4 lit. a) pierwszej dyrektywy Rady 89/104 z dnia 21 grudnia 1988 r. (1), w sytuacji gdy:

                           a)

                           wcześniejszy znak towarowy dla pewnego rodzaju towarów i usług cieszy się dużą renomą,

                           b)

                           te towary i usługi są zupełnie niepodobne lub w znacznym stopniu niepodobne do towarów i usług dla późniejszego znaku,

                           c)

                           wcześniejszy znak towarowy jest niepowtarzalny w odniesieniu do jakiegokolwiek towaru lub usługi,

                           d)

                           przeciętny konsument natrafia na późniejszy znak używany dla usług z nim związanych, wywołuje to w nim skojarzenie wcześniejszego znaku towarowego

                     ww. okoliczności wystarczają same w sobie aby ustalić (i) „związek” w rozumieniu pkt. [29] i [30] wyroku w sprawie C-408/01 Adidas-Salomon AG przeciwko Fitnessworld Trading Ltd, Rec. str. I-12537 i/lub (ii) stwierdzić nieuzasadnioną korzyść lub szkodę zgodnie z tym artykułem?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest przecząca, jakie czynniki sąd krajowy powinien uznać za wystarczające? W szczególności, w ramach ogólnej oceny istnienia „związku”, jaką wagę należy przyznać towarom i usługom w opisie późniejszego znaku towarowego?

               3)

               W świetle art. 4 ust. 4 lit. a), jakie są przesłanki spełnienia warunku szkody dla odróżniającego charakteru? W szczególności (i) czy wcześniejszy znak towarowy musi być niepowtarzalny, (ii) czy pierwsze kolidujące użycie wystarcza aby stwierdzić szkodę dla odróżniającego charakteru i (iii) czy aby stwierdzić szkodę dla odróżniającego charakteru wcześniejszego znaku towarowego powinien on wywierać wpływ na gospodarczą postawę konsumenta?

      (1)  Dz.U. L 40, 11.2.1989, str. 1.


title: Sprawa T-649/14: Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2017 r. – NTS Energie- und Transportsysteme/EUIPO – Schütz (X-Windwerk) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Ustanowienie nowego pełnomocnika — Bezczynność skarżącej — Umorzenie postępowania)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/47

         Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2017 r. – NTS Energie- und Transportsysteme/EUIPO – Schütz (X-Windwerk)
   (Sprawa T-649/14) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Ustanowienie nowego pełnomocnika - Bezczynność skarżącej - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 283/73)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: NTS Energie- und Transportsysteme GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Mach i W. Plewinski)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Schütz GmbH & Co. KGaA (Selters, Niemcy) (przedstawiciele: D. Oerter i E. Tuchscherer adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 maja 2014 r. (sprawa R 978/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Schütz a NTS Energie- und Transportsysteme.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w niniejszej sprawie zostaje umorzone.

               2)

               NTS Energie- und Transportsysteme GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) oraz przez Schütz GmbH & Co. KGaA.

      (1)  Dz.U. C 395 z 19.11.2014.


title: Sprawa C-533/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Zjednoczone Królestwo) — O2 Holdings Limited & O2 (UK) Limited przeciwko Hutchison 3G UK Limited (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 5 ust. 1 — Wyłączne prawo właściciela znaku towarowego — Używanie oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym lub do niego podobnego w reklamie porównawczej — Ograniczenie skutków znaku towarowego — Reklama porównawcza — Dyrektywy 84/450/EWG i 97/55/WE — Artykuł 3a ust. 1 — Wymogi dopuszczalności reklamy porównawczej — Używanie znaku towarowego konkurenta lub oznaczenia do niego podobnego)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Zjednoczone Królestwo) — O2 Holdings Limited & O2 (UK) Limited przeciwko Hutchison 3G UK Limited
   (Sprawa C-533/06) (1)

   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 5 ust. 1 - Wyłączne prawo właściciela znaku towarowego - Używanie oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym lub do niego podobnego w reklamie porównawczej - Ograniczenie skutków znaku towarowego - Reklama porównawcza - Dyrektywy 84/450/EWG i 97/55/WE - Artykuł 3a ust. 1 - Wymogi dopuszczalności reklamy porównawczej - Używanie znaku towarowego konkurenta lub oznaczenia do niego podobnego)
   (2008/C 209/12)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Appeal
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona powodowa: O2 Holdings Limited & O2 (UK) Limited

      Strona pozwana: Hutchison 3G UK Limited
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia a trybie prejudycjalnym — Court of Appeal — Wykładnia art. 5 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1) oraz art. 3a dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd (Dz.U. L 250, s. 17) — Użycie znaku towarowego konkurenta w reklamie porównawczej celem porównania właściwości, a w szczególności ceny, towarów lub usług oferowanych przez reklamującego z właściwościami towarów lub usług konkurenta
   Sentencja

               1)

               Artykuł 5 ust. 1 i 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych i art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej, zmienionej dyrektywą 97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia października 1997 r., powinny być interpretowane w ten sposób, iż uprawniony do zarejestrowanego znaku towarowego nie może zakazać używania przez osobę trzecią w reklamie porównawczej oznaczenia identycznego z jego znakiem towarowym lub do niego podobnego, jeśli reklama ta spełnia wszystkie warunki dopuszczalności wymienione we wspomnianym art. 3a ust. 1.
               Jednak, w sytuacji, gdy spełnione zostały przesłanki, od wystąpienia których art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104 uzależnia możliwość zakazania używania oznaczenia identycznego z zarejestrowanym znakiem towarowym lub do niego podobnego, nie jest możliwe, by reklama porównawcza, w której wykorzystano to oznaczenie, mogła spełniać wymóg dopuszczalności wymieniony w art. 3a ust. 1 lit. d) dyrektywy 84/450 zmienionej dyrektywą 97/55.

               2)

               Artykuł 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104 należy interpretować w ten sposób, że uprawniony do zarejestrowanego znaku towarowego nie ma prawa domagać się zakazania osobie trzeciej używania w reklamie porównawczej oznaczenia podobnego do tego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak ten został zarejestrowany lub do nich podobnych w sytuacji, gdy używanie to nie wprowadza odbiorców w błąd, i to niezależnie od tego, czy ta reklama porównawcza spełnia wszystkie przesłanki dopuszczalności wymienione w art. 3a dyrektywy 84/450 zmienionej dyrektywą 97/55.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa C-616/15: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/17

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-616/15)
   (2016/C 098/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Owsiany-Hornung i B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że ograniczając zakres zwolnienia z podatku VAT – przewidzianego dla usług świadczonych przez niezależne grupy osób, których działalność jest zwolniona z VAT lub w związku z którą nie są one uznawane za podatników, w celach świadczenia swoim członkom usług bezpośrednio niezbędnych do wykonywania tej działalności, gdy grupy te ograniczają się do żądania od swoich członków całkowitego zwrotu przypadającej im części we wspólnie poniesionych wydatkach – do grup, których członkowie wykonują ściśle określoną liczbę zawodów, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy VAT (1);

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi co następuje:
   Republika Federalna Niemiec ogranicza zakres zwolnienia z podatku VAT – przewidzianego dla czynności świadczonych przez niezależne grupy osób, których działalność jest zwolniona z VAT lub w związku z którą nie są one uznawane za podatników, w celach świadczenia swoim członkom usług bezpośrednio niezbędnych do wykonywania tej działalności – do pewnych ściśle określonych grup osób prowadzących działalność zawodową. Zgodnie z niemieckim przepisami VAT zwolnienie obejmuje jedynie grupy, których członkowie są lekarzami, osobami wykonującymi zawody paramedyczne, względnie szpitalami, bądź placówkami o podobnym charakterze.
   Jest to niezgodne z art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Ani brzmienie, ani cel, ani też historia powstania art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2006/112 nie uzasadniają tego rodzaju ograniczenia zwolnienia z podatku VAT do pewnych grup zawodowych. Zwolnienie należy natomiast przyznać grupom zrzeszającym przedstawicieli wszelkich zawodów, pod warunkiem wykonywania przez nich działalności zwolnionej z podatku VAT.
   Uzasadnienie ograniczenia sformułowanego w niemieckich przepisach VAT nie jest również możliwe w oparciu o ewentualne występowanie zakłócenia konkurencji, ponieważ stwierdzenie występowania towarzyszącego stosowaniu zwolnienia z VAT zakłócenia konkurencji, względnie braku występowania rzeczonego zakłócenia, jest możliwe tylko i wyłącznie w odniesieniu do okoliczności konkretnego przypadku. Nie można dokonać ogólnej oceny występowania zakłócenia konkurencji w odniesieniu do usług świadczonych przez przedstawicieli określonych zawodów i bezpośrednio z nimi związanych czynności dokonywanych przez grupy osób.

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-166/08: Postanowienie Trybunału z dnia 19 maja 2009 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Büdingen — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Guido Weberowi (Artykuł 104 § 3 regulaminu — Dyrektywa 89/397/EWG — Urzędowa kontrola środków spożywczych — Prawo podmiotów podlegających kontroli do drugiej ekspertyzy — Pojęcie podmiotu podlegającego kontroli)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/15

         Postanowienie Trybunału z dnia 19 maja 2009 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Büdingen — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Guido Weberowi
   (Sprawa C-166/08) (1)

   (Artykuł 104 § 3 regulaminu - Dyrektywa 89/397/EWG - Urzędowa kontrola środków spożywczych - Prawo podmiotów podlegających kontroli do drugiej ekspertyzy - Pojęcie podmiotu podlegającego kontroli)
   2009/C 205/27
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Amtsgericht Büdingen

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Guido Weber

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Amtsgericht Büdingen — Wykładnia art. 7 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 89/397/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie urzędowej kontroli środków spożywczych (Dz.U. L 186, s. 23) — Prawo podmiotów podlegających kontroli do drugiej ekspertyzy w ramach urzędowej kontroli środków spożywczych — Uznanie za „podmiot podlegający kontroli” dystrybutora ponoszącego odpowiedzialność karną lub administracyjną za stan i etykietowanie środka spożywczego

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 89/397/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie urzędowej kontroli środków spożywczych należy interpretować w ten sposób, że za „podmiot podlegający kontroli” w rozumieniu tego przepisu powinna zostać uznana spółka, która dokonała importu, a następnie wprowadziła do obrotu produkt spożywczy, i której członek zarządu może na podstawie analizy próbek tego produktu pobranych w sklepie prowadzącym sprzedaż detaliczną zostać pociągnięty do odpowiedzialności za stan i etykietowanie tego produktu w postępowaniu administracyjnym lub karnym.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa C-222/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Teleklagenævnet – Dania) – TDC A/S przeciwko Erhvervsstyrelsen (Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/22/WE — Artykuł 32 — Dodatkowe usługi obowiązkowe — Mechanizm rekompensaty kosztów związanych ze świadczeniem tych usług — Pojęcie „sądu” w rozumieniu art. 267 TFUE — Brak właściwości Trybunału)

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Teleklagenævnet – Dania) – TDC A/S przeciwko Erhvervsstyrelsen
   (Sprawa C-222/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/22/WE - Artykuł 32 - Dodatkowe usługi obowiązkowe - Mechanizm rekompensaty kosztów związanych ze świadczeniem tych usług - Pojęcie „sądu” w rozumieniu art. 267 TFUE - Brak właściwości Trybunału))
   (2014/C 439/05)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Teleklagenævnet

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TDC A/S

      Strona pozwana: Erhvervsstyrelsen

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez Teleklagenævnet (Dania) postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2013 r.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-285/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 30 czerwca 2008 r. — Société Moteurs Leroy Somer przeciwko Société Dalkia France, Société Ace Europe

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 30 czerwca 2008 r. — Société Moteurs Leroy Somer przeciwko Société Dalkia France, Société Ace Europe
   (Sprawa C-285/08)
   (2008/C 236/12)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Moteurs Leroy Somer

      Strona pozwana: Société Dalkia France, Société Ace Europe
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 9 i 13 dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (1) sprzeciwiają się takiej wykładni prawa krajowego lub utrwalonego orzecznictwa krajowego, która umożliwia poszkodowanemu domaganie się naprawienia szkody wyrządzonej przedmiotowi przeznaczonemu do użytku profesjonalnego i używanemu zgodnie z jego przeznaczeniem, jeśli poszkodowany wykaże po prostu wystąpienie szkody, wadę produktu oraz związek przyczynowy między wadą a szkodą?

      (1)  Dz.U. L 210, s. 29.


               9.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/21

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. przez DB Schenker przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-7/12 COSTS)
   (2017/C 73/11)
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 7 grudnia 2016 r. przez spółki Schenker North AB, Schenker Privpak AB oraz Schenker Privpak AS (zwane łącznie „DB Schenker”), reprezentowane przez Jona Midthjella z Advokatfirmaet Midthjell AS, Grev Wedels plass 5, NO-0151 Oslo, Norwegia.
   Strona skarżąca występuje do Trybunału o wydanie następującego orzeczenia:

               1.

               Całkowitą kwotę kosztów pozostających do zapłaty przez Urząd Nadzoru EFTA na rzecz Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS określa się na 125 657 EUR.

               2.

               Do kwoty tej dolicza się odsetki za opóźnienie w płatności za okres począwszy od dnia doręczenia stronom niniejszego orzeczenia do dnia rzeczywistej zapłaty. Stopę odsetek, którą należy zastosować, oblicza się według stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Strony skarżące, zwane łącznie „DB Schenker”, prowadzą działalność gospodarczą na lądzie, na morzu oraz w zakresie transportu kolejowego w Norwegii, Szwecji i Danii. DB Schenker był stroną skarżącą w sprawie E-7/12 przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA przed Trybunałem EFTA.

               —

               Zgodnie z art. 70 ust. 1 Regulaminu Trybunału EFTA:

                  „W razie sporu dotyczącego kosztów podlegających zwrotowi Trybunał, na wniosek zainteresowanej strony i po zapoznaniu się z uwagami strony przeciwnej, wydaje orzeczenie”.

               —

               W swoim orzeczeniu w sprawie E-7/12 Trybunał EFTA obciążył Urząd Nadzoru EFTA kosztami wynikającymi z zaniechania działania oraz połową kosztów poniesionych przez strony skarżące wynikających ze skargi dotyczącej odpowiedzialności pozaumownej.


title: Sprawa C-104/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 29 lutego 2012 r. — Finanzamt Köln-Nord przeciwko Wolframowi Beckerowi

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 29 lutego 2012 r. — Finanzamt Köln-Nord przeciwko Wolframowi Beckerowi
   (Sprawa C-104/12)
   2012/C 138/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca rewizję: Finanzamt Köln-Nord

      Druga strona postępowania rewizyjnego: Wolfram Becker

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy bezpośredni i ścisły związek uważany za miarodajny w dokonanej w orzecznictwie Trybunału wykładni zwrotu „do celów zawieranych transakcji podlegających opodatkowaniu” w rozumieniu art. 17 ust. 2 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG (1) określa się

                           —

                           według obiektywnej treści świadczonych przez podatnika usług (w niniejszej sprawie: czynności obrońcy zmierzające do uniewinnienia osoby fizycznej w postępowaniu karnym), czy

                           —

                           według przyczyny powstania świadczonej usługi (w niniejszej sprawie: działalność gospodarcza podatnika, której towarzyszy rzekomy czyn karalny popełniony przez osobę fizyczną)?

               2)

               Jeśli należy uwzględnić przyczynę powstania: czy podatnik, który zleca usługę wspólnie z pracownikiem, zgodnie z art. 17 ust. 2 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG jest uprawniony do pełnego czy tylko częściowego odliczenia podatku naliczonego i jakie warunki odnoszą się w przypadku odbioru świadczenia przez wielu odbiorców do podziału faktury zgodnie z art. 22 ust. 3 lit. b) tiret piąte dyrektywy 77/388/EWG?

      (1)  Dyrektywa 77/388/EWG: szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U. L 145, s. 1.


title: Sprawa C-575/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa (Łotwa) w dniu 7 grudnia 2012 r. — AS „Air Baltic Corporation” przeciwko Valsts robežsardze

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa (Łotwa) w dniu 7 grudnia 2012 r. — AS „Air Baltic Corporation” przeciwko Valsts robežsardze
   (Sprawa C-575/12)
   2013/C 38/24
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Administratīvā apgabaltiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: AS „Air Baltic Corporation”

      Strona pozwana: Valsts robežsardze

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 z dnia 15 marca 2006 r. (1) ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) należy interpretować w ten sposób, że istnienie ważnej wizy umieszczonej w ważnym dokumencie podróży stanowi niezbędny uprzedni wymóg w celu wjazdu obywateli państw trzecich?

               2)

               Czy zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. (2) ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) unieważnienie dokumentu podróży, w którym umieszczona jest naklejka wizowa, oznacza, że unieważniona zostaje również wydana (danej) osobie wiza?

               3)

               Czy przepisy krajowe przewidujące do celów wjazdu obywateli państw trzecich niezbędny uprzedni wymóg istnienia ważnej wizy umieszczonej w ważnym dokumencie podróży są zgodne z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy)?

      (1)  Dz.U. L 105, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 243, s. 1.


title: Sprawa C-246/08: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/29

         Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-246/08)
   (2008/C 209/43)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Aalto, D. Triantafyllou)

      Strona pozwana: Republika Finlandii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1, 2 i 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, nie pobierając podatku VAT od pomocy prawnej świadczonej przez państwowe biura pomocy prawnej (przez zatrudnionych tam radców prawnych) na podstawie przepisów o pomocy prawnej w zamian za częściową odpłatność, podczas gdy odpowiadające im usługi świadczone przez radców prawnych działających na własny rachunek podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT;

               —

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W Finlandii podmiot otrzymujący pomoc prawną w celu wsparcia go w postępowaniu przed sądem może dokonać wyboru między radcą prawnym zatrudnionym przez państwo i radcą prawnych działającym na własny rachunek. Usługi świadczone za częściową odpłatnością przez radcę prawnego zatrudnionego przez państwo są wolne od podatku VAT, natomiast od usług świadczonych za częściową odpłatnością przez radcę prawnego działającego na własny rachunek pobierany jest podatek VAT. Zdaniem Komisji w niniejszym przypadku zachodzi nierówne traktowanie takich samych usług pod względem opodatkowania podatkiem VAT, które wywiera wpływ na środki własne Wspólnoty.
   Usługi świadczone przez państwowe biura pomocy prawnej w ramach postępowania sądowego nie podlegają zakresowi stosowania art. 4 ust. 5 akapit pierwszy szóstej dyrektywy. Usługi te byłyby niewątpliwie wolne od podatku VAT gdyby nie były świadczone odpłatnie. Jeśli jednak podmiot korzystający z pomocy prawnej dokonuje zapłaty, to usługi świadczone przez państwowe biura pomocy prawnej nie mogą zostać uznane za zwolnione od podatku VAT.
   Zgodnie z art. 4 ust. 5 akapit drugi szóstej dyrektywy instytucje prawa publicznego są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują ich organy, w przypadku gdy odmienne ich traktowanie prowadziłoby do znaczącego zakłócenia konkurencji. Nawet jeśli przyjęto, że państwowe biura pomocy prawnej działają jako organy administracji to wykluczenie ich z kategorii podatników we wspomnianych przypadkach prowadziłoby do znaczącego zakłócenia konkurencji. Z tego względu należy uznać je za podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.


title: Sprawa C-502/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 20 października 2010 r. — Staatssecretaris van Justicie przeciwko M. Singhowi

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 20 października 2010 r. — Staatssecretaris van Justicie przeciwko M. Singhowi
   (Sprawa C-502/10)
   ()
   2010/C 346/61
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Justicie

      Strona pozwana: M. Singh

      Pytania prejudycjalne

   Czy pojęcie „formalnie ograniczone zezwolenie na pobyt” w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. e) dyrektywy Rady 2003/109/WE (1) z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono zezwolenie na pobyt na czas określony, które na podstawie prawa niderlandzkiego nie daje perspektyw uzyskania zezwolenia na pobyt na czas nieokreślony, nawet jeżeli zgodnie z prawem niderlandzkim ważność tego zezwolenia na pobyt na czas określony może być przedłużana co do zasady nieograniczoną ilość razy i jeżeli wskutek tego określona grupa osób, przykładowo przywódcy duchowi i nauczyciele religii, zostaje wyłączona z zastosowania tej dyrektywy?

      (1)  Dz.U. 2004, L 16, s. 44.


title: Sprawa C-139/15 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 września 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii (Odwołanie — Fundusz Spójności — Zmniejszenie pomocy finansowej — Procedura przyjęcia decyzji przez Komisję Europejską — Istnienie terminu — Brak dochowania wyznaczonego terminu — Konsekwencje)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/16

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 września 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-139/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Fundusz Spójności - Zmniejszenie pomocy finansowej - Procedura przyjęcia decyzji przez Komisję Europejską - Istnienie terminu - Brak dochowania wyznaczonego terminu - Konsekwencje))
   (2016/C 419/20)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Interwenient popierający Królestwo Hiszpanii: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: B. Koopman i M. Bulterman, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Niderlandów pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015.


title: Sprawa C-154/08: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/17

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-154/08)
   (2008/C 171/29)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Afonso i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie, że poprzez uznanie, że usługi świadczone na rzecz jednej ze wspólnot autonomicznych przez „registradores de la propiedad” [rejestratorów nieruchomości] działających jako uprawnieni poborcy przy „oficina liquiadora de distrito hipotecario” [urzędzie poborcy wydziału hipotecznego] nie podlegaja podatkowi VAT, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 2 i art. 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy VAT (1)

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Registradores de la propiedad są podmiotami zawodowo trudniącymi się wykonywaniem takiego rodzaju czynności, mianowanymi przez państwo hiszpańskie, którym zleca się zarządzanie Registros de la Propiedad (rejestrami nieruchomości). Prowadzą działalność na własny rachunek i maja swobodę organizacji swojej pracy, wybierają swoich pracowników i pobierają opłaty stanowiące ich przychody. Liczne wspólnoty autonomiczne powierzyły im różne zadania związane z poborem określonych opłat. Za usługi te registradores de la propiedad pobierali określony procent pobranych opłat.

               2.

               Administracja hiszpańska tradycyjnie przyjmowała, jeżeli chodzi o podatek VAT, że registradores de la propiedad przy wykonywaniu tych zadań powinni zostać uznani za podmioty zawodowo trudniące się danym rodzajem działalności świadczące usługi podlegające podatkowi VAT. Argumenty podnoszone w tym względzie przez hiszpańską administrację oparte były głównie na wyrokach Trybunału Sprawiedliwości z dnia 26 marca 1987 r. w sprawie C-235/85 Komisja przeciwko Nierlandom (2) oraz z dnia 25 lipca 1991 r. w sprawie C-202/90 Ayuntamniento de Sevilla (3).

               3.

               Hiszpański Trubunal Supremo w wyroku z dnia 12 lipca 2003 r. stwierdził, że registradores de la propiedad w odniesieniu do szczególnych czynności powierzonych im przez wspólnoty autonomiczne polegające na poborze i przekazywaniu określonych opłat, są zwykłymi funkcjonariuszami i stanowią część administracji publicznej. Od czasu tego wyroku wydanego w postępowaniu kasacyjnym „w interesie prawa”, administracja hiszpańska przyjmuje, ze takie usługi nie podlegają podatkowi VAT.

               4.

               Z kolei Komisja twierdzi, że usługi świadczone na rzecz wspólnot autonomicznych przez registradores de la propiedad powinny podlegać podatkowi VAT zgodnie z ogólną zasadą zawartą w art. 2 szóstej dyrektywy. Wniosek ten wynika z faktu, iż registradores — liquidadores działają jako osoby zawodowo trudniące się wykonywaniem takiego rodzaju działalności, które organizują w sposób autonomiczny i niezależny zasoby ludzkie i materiały w celu świadczenia usług, zgodnie z wymogami art. 4 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, oraz z tego, ze w niniejszej sprawie brak jest cech podporządkowania i zależności, które maja istotne znaczenie dla uznania tych usług za wyświadczone przez urzędnika administracji, do której należy, a tym samym za zwolnione z podatku VAT. Registrator — Liquidador nie jest organem administracji wspólnoty autonomicznej, ani przynależną do niej jednostką, w jej strukturach lub też poza nią, lecz niezależną i odrębną stroną, z którą wspólnota autonomiczna zawiera umowę o odpłatne świadczenie usług.

               5.

               W związku z tym Komisja uważa, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki wymagane przez orzecznictwo dla orzeczenia o odpowiedzialności Królestwa Hiszpanii z tytułu uchybienia wynikającego z interpretacji prawa wspólnotowego niezgodnego z jego duchem i celem ani z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości. Po pierwsze ranga Tribunal Supremo jako najwyższego sądu we wszystkich porządkach prawnych, z wyłączeniem przepisów z dziedziny gwarancji konstytucyjnych. Po drugie, znaczenie i skutki wyroku, który zasadniczo jest sprzeczny z interpretacją przyjętą przez Trybunał Sprawiedliwości, i który spowodował z uwagi na swój wiążący charakter zmianę orzeczeń sadów niższej instancji i dotychczasowej praktyki hiszpańskich organów administracyjnych. Po trzecie, wywołanie szkodliwych skutków w sektorze podatku VAT, które może dotyczyć środków własnych Wspólnoty. W związku z tym administracja hiszpańska nie może opierać się na wyroku wydanym przez Tribunal Supremo dla uzasadnienia uchybienia prawu wspólnotowemu.

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).

      (2)  Rec. s. 1471.

      (3)  Rec. s. I-4247.


title: Sprawa C-629/11 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 października 2012 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Zamówienie publiczne udzielone przez Komisję — Odrzucenie oferty — Obowiązek uzasadnienia — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 — Artykuł 100 ust. 2 — Termin na udzielenie odpowiedzi na żądanie udzielenia informacji — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2342/2002 — Artykuł 149 ust. 2)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/16

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 października 2012 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-629/11 P) (1)

   (Odwołanie - Zamówienie publiczne udzielone przez Komisję - Odrzucenie oferty - Obowiązek uzasadnienia - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 - Artykuł 100 ust. 2 - Termin na udzielenie odpowiedzi na żądanie udzielenia informacji - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2342/2002 - Artykuł 149 ust. 2)
   2012/C 366/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciel: N. Korogiannakis, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Calciu i S. Delaude, pełnomocnicy, wspierani przez P. Wytinck, advocaat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 20 września 2011 r. w sprawie T-298/09 Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji oddalającego skargę mającą za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 maja 2009 r. odrzucającej ofertę wnoszącej odwołanie przedstawioną w ramach postępowania przetargowego EAC/01/2008 dotyczącego świadczenia przez podmiot zewnętrzny usług w zakresie opracowania programów edukacyjnych (EPISEP) (Dz.U. 2008/S 158-212752), a także decyzji o przyznaniu zamówienia innemu oferentowi oraz żądanie odszkodowania — Artykuł 93 ust. 1 lit. f) rozporządzenia finansowego — Okres ważności ofert — Odpowiedzialność pozaumowna

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 49 z 18.2.2012.


title: Sprawa T-284/11: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2011 r. — Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones przeciwko OHIM — MIP Metro (METROINVEST)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/35

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2011 r. — Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones przeciwko OHIM — MIP Metro (METROINVEST)
   (Sprawa T-284/11)
   2011/C 232/61
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 marca 2011 r. w sprawie R 954/2010-1 i uwzględnienie zgłoszenia słownego wspólnotowego znaku towarowego „METROINVEST”;

               —

               pomocniczo i jedynie w przypadku gdy poprzednie żądanie zostanie oddalone, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 marca 2011 r. w sprawie R 954/2010-1; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej i MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „METROINVEST” dla usług z klasy 36 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7112113

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy „METRO” w kolorach niebieskim i żółtym dla gamy towarów i usług z klas 1- 45 zarejestrowany w Niemczech pod nr 30348717; graficzny znak towarowy „METRO” w kolorze żółtym zgłoszony do rejestracji jako wspólnotowy znak towarowy pod nr 779116 dla gamy towarów i usług z klas 1- 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 6 i 14 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawnych wolności dotyczących prawa do rzetelnego procesu sądowego i zakazu dyskryminacji oraz zasady równości traktowania, która jest ogólną zasadą prawa Unii. Naruszenie przez Izbę Odwoławczą art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, ze względu na brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych.


title: Sprawa C-463/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 lipca 2010 r. w sprawie T-570/08 Deutsche Post AG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 września 2010 r. przez Deutsche Post AG

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/17

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 lipca 2010 r. w sprawie T-570/08 Deutsche Post AG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 września 2010 r. przez Deutsche Post AG
   (Sprawa C-463/10 P)
   ()
   2010/C 328/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Deutsche Post AG (przedstawiciele: J. Sedemund i T. Lübbig, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               1)

               uchylenie w całości postanowienia Sądu (pierwsza izba) z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie T-570/08;

               2)

               oddalenie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję przed Sądem;

               3)

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 października 2008 r. w sprawie „nakazu udzielenia informacji” na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 w postępowaniu „Pomoc państwa C 36/2007 — Niemcy; pomoc państwa na rzecz Deutsche Post AG”;

               —

               obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszego odwołania jest postanowienie Sądu, którym odrzucił jako niedopuszczalną skargę wnoszącej odwołanie na skierowany do Republiki Federalnej Niemiec nakaz udzielenia informacji Komisji z dnia 30 października 2008 r. w postępowaniu dotyczącym pomocy państwa na rzecz wnoszącej odwołanie.
   W niniejszym odwołaniu zasadniczą kwestią jest to, czy i w jakich warunkach zaskarżalna jest decyzja Komisji w sprawie udzielenia informacji na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999. Zdaniem wnoszącej odwołanie skarga na decyzję nakazującą udzielenie informacji, którymi dysponuje tylko ona, jest dopuszczalna, jeżeli kwestionuje się w niej dotrzymanie przesłanek proceduralnych art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 i konieczność żądanych informacji.
   Sąd natomiast zaprzeczył dopuszczalności takiej skargi, opierając się zasadniczo na tym, że decyzja w sprawie udzielenia informacji nie ma skutków prawnych. Chodzi o zwykły środek tymczasowy, który służy jedynie przygotowaniu decyzji ostatecznej.
   Wnosząca odwołanie podnosi w nim pięć zarzutów:

               1)

               Sąd nie uwzględnił w zaskarżonym postanowieniu, że decyzja w sprawie udzielenia informacji jako wiążący akt prawny Unii podlega kontroli sądów europejskich. Państwo członkowskie jest bezwzględnie zobowiązane do udzielenia żądanych informacji na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 w związku z art. 288 ust. 4 TFUE i ze względu na zasadę lojalnej współpracy z art. 4 ust. 3 TUE. Ponieważ decyzja ta musi być wykonana przez państwo członkowskie, obowiązek udzielenia informacji przenosi się bezpośrednio na wnoszącą odwołanie, która jest w (wyłącznym) posiadaniu żądanych informacji.

               2)

               Sąd nie uwzględnił ponadto, że byłoby sprzeczne z gwarancją ochrony prawnej w prawie Unii, gdyby państwo członkowskie i bezpośrednio zainteresowane przedsiębiorstwo musiały udzielić każdej dowolnej informacji zażądanej przez Komisję na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 i to bez względu na to, czy w ogóle zostały spełnione przesłanki procesowe określone w art. 10 ust. 3 i czy żądane informacje maja jakikolwiek związek z celem postępowania kontrolnego w zakresie danej pomocy państwa.

               3)

               Sąd dokonał błędnej wykładni art. 10 ust. 3 i art. 13 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia nr 659/1999, nie uwzględniwszy, że decyzja w sprawie udzielenia informacji wywiera bezpośrednie skutki na pozycję prawną państwa członkowskiego i zainteresowanego przedsiębiorstwa, gdyż art. 13 ust. 1 zdanie trzecie umożliwia Komisji w przypadku niezastosowania się do nakazu udzielenia informacji podjęcie decyzji na podstawie dostępnych informacji. Wynikające z tego ułatwienie dowodu dla Komisji prowadzi do istotnego pogorszenia pozycji procesowej zainteresowanego przedsiębiorstwa, które w celu zachowania swoich praw faktycznie zmuszone jest do udzielenia żądanych informacji.

               4)

               Sąd naruszył prawo również z tego powodu, że zaprzeczył skutkom prawnym decyzji w sprawie udzielenia informacji, stwierdzając, że chodzi o zwykły środek tymczasowy, który służy jedynie przygotowaniu decyzji ostatecznej. Sąd nie uwzględnił przy tym, że nie wyklucza to zaskarżalności, jeżeli domniemany środek tymczasowy — jak decyzja na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 — wywiera własne niekorzystne skutki prawne.

               5)

               Sąd nie uwzględnił w końcu, że naruszenia prawa popełnione przez Komisję przy podjęciu decyzji w sprawie udzielenia informacji nie mogłyby zostać uwzględnione wystarczająco w ramach skargi na decyzję kończącą postępowanie, w szczególności ponieważ wtedy niemożliwe byłoby powołanie się na niepełny charakter podstawy faktycznej. Do tego tymczasowe zastosowanie się do sprzecznego z prawem nakazu udzielenia informacji może być jednak związane ze znacznym nakładem czasowym i finansowym ze strony zainteresowanego przedsiębiorstwa.


title: Sprawa C-449/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 20 sierpnia 2015 r. – Regione autonoma della Sardegna/Comune di Portoscuso

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 20 sierpnia 2015 r. – Regione autonoma della Sardegna/Comune di Portoscuso
   (Sprawa C-449/15)
   (2015/C 381/19)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Regione autonoma della Sardegna

      Strona pozwana: Comune di Portoscuso

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasady swobody przedsiębiorczości, niedyskryminacji i ochrony konkurencji ustanowione w art. 49, 56 i 106 TFUE, jak też zawarta w nich zasada słuszności sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które w wyniku następujących po sobie działań legislacyjnych przewiduje powtarzające się przedłużenie terminu wygaśnięcia koncesji na państwowe mienie morskie, jeziorne i rzeczne o znaczeniu gospodarczym, których ważność została przedłużona ustawą o co najmniej jedenaście lat, przez co ten sam koncesjonariusz zachowuje wyłączne prawo gospodarczego wykorzystywania danego mienia, pomimo wygaśnięcia koncesji przyznanej uprzednio temu koncesjonariuszowi, a w konsekwencji dochodzi do wykluczenia innych podmiotów gospodarczych zainteresowanych możliwością przyznania mienia w drodze postępowania o udzielenie zamówienia publicznego?


title: Sprawa T-466/10: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — Hannigan przeciwko Komisji

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/47

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — Hannigan przeciwko Komisji
   (Sprawa T-466/10)
   ()
   2010/C 328/75
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eugene Hannigan (Killybegs, Irlandia) (przedstawiciele: A. Collins SC, N. Travers, Barrister i D. Barry, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4754 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie ze względów bezpieczeństwa zdolności połowowej nowego kutra rybackiego Niamh Eoghan, oraz zastąpienie decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12m (Dz.U. 2003 L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji Zb.Orz. 2006 II-1699; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący, na podstawie art. 263 TFUE, żąda w skardze stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4754 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie ze względów bezpieczeństwa zdolności połowowej nowego kutra rybackiego Niamh Eoghan oraz zastąpienia decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12m (Dz.U. 2003 L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji Zb.Orz. 2006 II-1699.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze skarżący twierdzi, że Komisja działała bez podstawy prawnej. Artykuł 4 ust. 2 decyzji 97/413/WE z dnia 26 czerwca 1997 r. w sprawie celów i szczególnych zasad restrukturyzacji sektora rybołówstwa wspólnotowego, w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2001 r., w celu osiągnięcia trwałej równowagi pomiędzy zasobami i ich eksploatacją (Dz.U. 1997 L 175, s. 27), stanowi w dalszym ciągu podstawę prawną zaskarżonej decyzji i w związku z tym, jak twierdzi skarżący, Komisja nie miała podstaw prawnych do wydania zaskarżonej decyzji jako decyzji ad hoc.

               Po drugie, skarżący twierdzi, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne. Podnosi on, że zaskarżona decyzja wydana na podstawie decyzji Rady nr 97/413/WE, winna była zostać przyjęta w ramach procedury komitetów zarządzających, oraz że decydując o wydaniu decyzji jako decyzji ad hoc, Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne.

               Po trzecie, skarżący twierdzi, że dokonując błędnej wykładni art. 4 ust. 2 decyzji Rady nr 97/413/WE Komisja nadużyła swych uprawnień, w szczególności opierając się na niemających znaczenia kryteriach i pomijając definicję pojęcia „nakład połowowy” ustanowioną w decyzji Komisji nr 97/413/WE i w regulacjach wspólnotowych w dziedzinie rybołówstwa obowiązujących w momencie składania przez skarżącego wniosku o zwiększenie tonażu ze względów bezpieczeństwa w grudniu 2001 r.

               Ponadto skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja w zakresie w jakim ocenia jego wniosek o zwiększenie tonażu ze względów bezpieczeństwa jest obarczona licznymi oczywistymi błędami. W szczególności skarżący twierdzi, że decyzja Komisji o oddaleniu jego wniosku na taj podstawie, iż wykorzystano nową zdolność połowową wielu mniejszych kutrów na rzecz Niamh Eoghan jest bezpodstawna, oznacza bowiem, że nie odnotowano zwiększenia całkowitej zdolności połowowej wielozadaniowych jednostek floty irlandzkiej kiedy kuter ten rejestrowano.

               Wreszcie skarżący twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji. Skarżący podnosi, że odmowa Komisji rozpatrzenia wniosku pod względem merytorycznym stanowi naruszenie obowiązku Komisji wynikającego z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności prawa do rozpatrzenia jego wniosku „w sposób bezstronny i w rozsądnym terminie” zgodnie z art. 4 ust. 2 decyzji Rady nr 97/413/WE.


title: Sprawa F-150/12: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/36

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-150/12)
   2013/C 147/70
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: G. Maximini, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji strony pozwanej w sprawie odmowy przyznania skarżącemu części dodatku na ponowne zagospodarowanie i zwrotu niektórych kosztów podróży.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 29 marca 2012 r. w zakresie, w jakim odmówiono w niej przyznania skarżącemu drugiej połowy dodatku na zagospodarowanie określonego w art. 6 załącznika VII do regulaminu pracowniczego oraz pełnego zwrotu kosztów podróży określonych w art. 7 ww. załącznika;

               —

               nakazanie stronie pozwanej wypłacenia skarżącemu drugiej połowy dodatku na zagospodarowanie w kwocie dodatkowego miesięcznego wynagrodzenia, a także pełnej kwoty kosztów podróży do jego miejsca pochodzenia z racji zakończenia służby dla niego, jego żony oraz pozostającego z nim we wspólnym gospodarstwie domowym głęboko niepełnosprawnego syna;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania i wszelkimi kosztami, których poniesienie przez skarżącego było niezbędne.


title: Sprawa C-180/05: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  27 kwietnia 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/100/EWG — Prawa pokrewne prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej — Prawo publicznego użyczenia — Brak transpozycji w zakreślonym terminie)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/20

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 kwietnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-180/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/100/EWG - Prawa pokrewne prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej - Prawo publicznego użyczenia - Brak transpozycji w zakreślonym terminie)
   (2006/C 143/35)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: W. Wils, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (Przedstawiciel: S. Schreiner, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 i 5 dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. L 346, str. 61)
   Sentencja

               1)

               Nie stosując przepisów dotyczących prawa publicznego użyczenia zawartych w dyrektywie Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 1 i 5 tej dyrektywy;

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005