title: Sprawy połączone C-162/08 do C-164/08: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 23 listopada 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Monomeles Protodikeio Rethymnis — Grecja) — Geórgios K. Lagoudakis przeciwko Kentro Anoiktis Prostasias Hlikiomenon Dimou Rethymnis (C-162/08), Dimitrios G. Ladakis, Andréas M. Birtas, Konstantinos G. Kyriakopoulos, Emmanouil V. Klamponis, Sofoklis E. Mastorakis przeciwko Dimos Geropotamou (C-163/08) i Michail Zacharioudakis przeciwko Dimos Lampis (C-164/08) (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Klauzule 5 i 8 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony — Umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym — Pierwsza i jedyna umowa — Kolejne umowy — Równoważne rozwiązanie prawne — Obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników — Przepisy mające na celu zapobieganie nadużyciom — Sankcje — Bezwzględny zakaz przekształcenia umów o pracę na czas określony w umowy o pracę na czas nieokreślony w sektorze publicznym — Konsekwencje niewłaściwej implementacji dyrektywy — Zgodna wykładnia)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/16

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 23 listopada 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Monomeles Protodikeio Rethymnis — Grecja) — Geórgios K. Lagoudakis przeciwko Kentro Anoiktis Prostasias Hlikiomenon Dimou Rethymnis (C-162/08), Dimitrios G. Ladakis, Andréas M. Birtas, Konstantinos G. Kyriakopoulos, Emmanouil V. Klamponis, Sofoklis E. Mastorakis przeciwko Dimos Geropotamou (C-163/08) i Michail Zacharioudakis przeciwko Dimos Lampis (C-164/08)
   (Sprawy połączone C-162/08 do C-164/08) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Klauzule 5 i 8 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony - Umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym - Pierwsza i jedyna umowa - Kolejne umowy - Równoważne rozwiązanie prawne - Obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników - Przepisy mające na celu zapobieganie nadużyciom - Sankcje - Bezwzględny zakaz przekształcenia umów o pracę na czas określony w umowy o pracę na czas nieokreślony w sektorze publicznym - Konsekwencje niewłaściwej implementacji dyrektywy - Zgodna wykładnia)
   2010/C 63/25
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Monomeles Protodikeio Rethymnis

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Geórgios K. Lagoudakis (C-162/08), Dimitrios G. Ladakis, Andréas M. Birtas, Konstantinos G. Kyriakopoulos, Emmanouil V. Klamponis, Sofoklis E. Mastorakis (C-163/08), Michail Zacharioudakis (C-164/08)

      Strona pozwana: Kentro Anoiktis Prostasias Hlikiomenon Dimou Rethymnis (C-162/08), Dimos Geropotamou (C-163/08), Dimos Lampis (C-164/08)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Monomeles Protodikeio Rethymnis — Wykładnia klauzul 5 oraz 8 pkt 1 i 3 załącznika do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego ETUC, UNICE i CEEP w sprawie pracy na czas określony (Dz.U. L 175, p. 43) — Zakaz uchwalania przepisów krajowych pod pretekstem implementacji, w przypadku gdy istnieją już krajowe rozwiązania prawne, równoważne w rozumieniu klauzuli 5 pkt 1 dyrektywy, i gdy nowe uregulowania obniżają poziom ochrony pracowników w systemie umów o pracę na czas określony

      Sentencja

               1)

               Wykładni klauzuli 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., załączonego do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego ETUC, UNICE i CEEP w sprawie pracy na czas określony należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przyjęciu przez państwo członkowskie uregulowania krajowego, takiego jak dekret prezydencki 164/2004 dotyczący pracowników zatrudnionych na podstawie umów o pracę na czas określony w sektorze publicznym, które w celu szczególnej implementacji dyrektywy 1999/70 dla zastosowania jej postanowień do sektora publicznego, przewiduje wprowadzenie wymienionych w pkt 1 lit. a)-c) tej klauzuli środków zapobiegających nadużyciom w korzystaniu z kolejnych umów na czas określony lub nawiązywaniu kolejnych stosunków pracy na czas określony, w sytuacji gdy istnieje już w prawie wewnętrznym, czego zbadanie należy do sądu krajowego, „równoważne rozwiązanie prawne” w rozumieniu tej klauzuli, takie jak art. 8 ust. 3 ustawy 2112/1920 o obowiązkowym rozwiązywaniu umów o pracę z pracownikami sektora prywatnego, o ile jednak takie uregulowanie po pierwsze nie narusza skuteczności zapobiegania nadużyciom w korzystaniu z umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony wynikającej ze wspomnianego równoważnego rozwiązania prawnego i po drugie, że przestrzega prawa wspólnotowego, w szczególności klauzuli 8 pkt 3 tego porozumienia.

               2)

               Wykładni klauzuli 5 pkt 1 lit. a) porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony należy dokonywać w ten sposób, że stoi na przeszkodzie temu, by uregulowanie krajowe, takie jak rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym, było stosowane przez władze danego państwa członkowskiego w taki sposób, że przedłużanie kolejnych umów o pracę na czas określony w sektorze publicznym uważa się za uzasadnione „względami obiektywnymi” w rozumieniu tej klauzuli z tego tylko powodu, że podstawą tych umów są przepisy pozwalające na ich przedłużanie celem zaspokojenia pewnych tymczasowych potrzeb, podczas gdy w rzeczywistości potrzeby te są stałe i trwałe. Natomiast ta sama klauzula nie stosuje się do zawarcia pierwszej i jedynej umowy o pracę na czas określony lub nawiązania pierwszego i jedynego stosunku pracy na czas określony.

               3)

               Wykładni klauzuli 8 pkt 3 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony należy dokonywać w ten sposób, że „obniżenie”, o którym mowa w tej klauzuli należy badać w stosunku do ogólnego poziomu ochrony obowiązującego w danym państwie członkowskim, zarówno względem pracowników, którzy zawarli kolejne umowy o pracę na czas określony, jak i względem pracowników, którzy zawarli pierwszą i jedyną umowę na czas określony.

               4)

               Wykładni klauzuli 8 pkt 3 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak dekret prezydencki 164/2004, który w odróżnieniu od wcześniejszej normy prawa wewnętrznego, takiej jak art. 8 ust. 3 ustawy 2112/1920, nie przewiduje już, po pierwsze, w przypadku nadużycia w korzystaniu z umów o pracę na czas określony w sektorze publicznym, przekształcenia tych ostatnich w umowy na czas nieokreślony lub poddaje je pewnym warunkom kumulatywnym i restrykcyjnym i po drugie, wyklucza z korzystania z przewidzianych w nim przepisów ochronnych pracowników, którzy zawarli pierwszą i jedyną umowę na czas określony, jeśli takie zmiany, czego zbadanie należy do sądu krajowego, dotyczą ograniczonej kategorii pracowników, którzy zawarli umowę o pracę na czas określony lub są rekompensowane przyjęciem przepisów zapobiegających nadużyciom w korzystaniu z umów o pracę na czas określony w rozumieniu klauzuli 5 pkt 1 tego porozumienia ramowego.

               5)

               Jednak wdrożenie tego porozumienia ramowego przez uregulowanie krajowe, takie jak dekret prezydencki 164/2004, nie może doprowadzić do obniżenia ochrony istniejącej wcześniej w wewnętrznym porządku prawnym względem pracowników na czas określony do poziomu niższego od określonego przez minimalne przepisy ochronne przewidziane przez to samo porozumienie ramowe. W szczególności przestrzeganie klauzuli 5 pkt 1 tego porozumienia ramowego wymaga, by takie uregulowanie przewidywało, odnośnie do nadużyć w korzystaniu z kolejnych umów o pracę na czas określony, skuteczne i bezwzględnie obowiązujące przepisy zapobiegające takim nadużyciom oraz sankcje mające charakter wystarczająco skuteczny i odstraszający celem zapewnienia pełnej skuteczności tych przepisów zapobiegających. Do sądu krajowego należy tym samym zbadanie, czy przesłanki te zostały spełnione.

               6)

               W okolicznościach takich jak w sprawach w postępowaniach przed sądem krajowym, wykładni porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji gdy wewnętrzny porządek prawny danego państwa członkowskiego obejmuje, w rozpatrywanym sektorze, inne skuteczne przepisy dla unikania, a w odpowiednim przypadku, sankcjonowania nadużyć w korzystaniu z kolejnych umów o pracę na czas określony w rozumieniu klauzuli 5 pkt 1 tego porozumienia, nie stoi ono na przeszkodzie stosowaniu normy prawa krajowego zakazującej w sposób bezwzględny, tylko w sektorze publicznym, przekształcania w umowę na czas nieokreślony kolejnych umów o pracę na czas określony, które z uwagi na zaspokajanie stałych i trwałych potrzeb pracodawcy powinny być uważane za stanowiące nadużycia. Do sądu krajowego należy jednak ocena, w jakim zakresie przesłanki stosowania, jak również skuteczne wdrożenie właściwych przepisów prawa wewnętrznego są odpowiednie dla zapobieżenia, a w odpowiednim przypadku, sankcjonowania nadużyć w korzystaniu przez administrację publiczną z kolejnych umów o pracę na czas określony lub nawiązywania kolejnych stosunków pracy na czas określony.

               7)

               Natomiast ponieważ klauzula 5 pkt 1 tego porozumienia ramowego nie znajduje zastosowania względem pracowników, którzy zawarli pierwszą i jedyną umowę na czas określony, to przepis ten nie zobowiązuje państwa członkowskiego do przyjęcia sankcji, jeśli umowa taka w rzeczywistości obejmuje stałe i trwałe potrzeby pracodawcy.

               8)

               Do sądu krajowego należy dokonanie wykładni właściwych przepisów prawa wewnętrznego zgodnej, w najszerszym możliwym zakresie, z klauzulami 5 pkt 1 i 8 pkt 3 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, jak również ustalenie w ramach tego, czy „równoważne rozwiązanie prawne” w rozumieniu pierwszej z tych klauzul, takie jak przewidziane w art. 8 ust. 3 ustawy 2112/1920, powinno stosować się do sporów w postępowaniach przed sądem krajowym w miejsce innych przepisów prawa krajowego.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa T-281/09: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Deutsche Steinzeug Cremer & Breuer przeciwko OHIM (CHROMA) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego CHROMA — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/12

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Deutsche Steinzeug Cremer & Breuer przeciwko OHIM (CHROMA)
   (Sprawa T-281/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego CHROMA - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 46/22
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Steinzeug Cremer & Breuer AG (Frechen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Albrecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 maja 2009 r. (sprawa R 1429/2008-4), dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia słownego CHROMA jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deutsche Steinzeug Cremer & Breuer AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Sprawa C-85/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-112/13: Mondelez UK Holdings & Services Ltd/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Société des produits Nestlé, wniesione w dniu 15 lutego 2017 r.

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-112/13: Mondelez UK Holdings & Services Ltd/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Société des produits Nestlé, wniesione w dniu 15 lutego 2017 r.
   (Sprawa C-85/17 P)
   (2017/C 178/05)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Mondelez UK Holdings & Services Ltd, dawniej Cadbury Holdings Ltd (przedstawiciele: T. Mitcheson QC, barrister, P. Walsh, J. Blum i S. Dunstan, solicitors) (przedstawiciel: G.S.P. Vos, Advocaat)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Société des produits Nestlé SA

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o stwierdzenie nieważności następujących części wyroku Sądu wydanego w sprawie T-112/13:

               1)

               wniosków dotyczących części drugiej zarzutu pierwszego przedstawionych w pkt 37–44;

               2)

               wniosków dotyczących części pierwszej zarzutu pierwszego przedstawionych w pkt 58–64;

               3)

               wniosków dotyczących części trzeciej zarzutu pierwszego przedstawionych w pkt 78–111; oraz

               4)

               wniosków dotyczących części czwartej zarzutu pierwszego przedstawionych w pkt 144–169, a także części pkt 177, w którym wskazano, że „mimo bowiem że wykazano, iż sporny znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania w Danii, w Niemczech, w Hiszpanii, we Francji, we Włoszech, w Niderlandach, w Austrii, w Finlandii, w Szwecji i w Zjednoczonym Królestwie”.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Wnioski Sądu przedstawione w pkt 37–44 wyroku naruszają prawo w zakresie, w jakim dotyczą części drugiej zarzutu pierwszego. Część druga dotyczy używania znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich towarów, dla których został on zarejestrowany. Sąd popełnił błąd, gdy orzekł, że używanie w obrocie tabliczki czekolady składającej się z czterech paluszków o kształcie trapezu można zakwalifikować jako używanie cukierka lub ciastka.

               2)

               Wnioski Sądu przedstawione w pkt 58–64 wyroku dotyczące części pierwszej zarzutu pierwszego naruszają prawo. Część pierwsza dotyczy używania znaku towarowego w formie, w jakiej został on zarejestrowany. Mondelez podnosi, że znak towarowy wcale nie był używany w formie, w jakiej został zarejestrowany. Sąd zastosował błędne kryteria prawne: i) nie nadając wystarczającego znaczenia swojemu wnioskowi, zgodnie z którym tabliczka ma formę, jaka zwykle przychodzi na myśl w odniesieniu do rozpatrywanych towarów; ii) opierając się na „spontanicznym i natychmiastowym skojarzeniu” między formą a wyrazem KITKAT, wbrew wskazówkom zawartym w wyroku C-215/14.

               3)

               Wnioski Sądu przedstawione w pkt 78–111 wyroku dotyczące części trzeciej zarzutu pierwszego naruszają prawo. Część ta dotyczy braku używania znaku towarowego jako wskazania pochodzenia oraz przedstawionych w tym względzie dowodów. Sąd zastosował błędne kryterium prawne, opierając się na ustaleniach odnoszących się do uznania lub skojarzenia. Prawidłowe stanowisko polega na ustaleniu, czy zainteresowane kręgi postrzegają towar lub usługę oznaczone jedynie zgłoszonym znakiem towarowym – w przeciwieństwie do wszelkiego innego znaku towarowego, jaki także można zawrzeć – jako pochodzące z określonego przedsiębiorstwa, zgodnie z rozumowaniem przedstawionym przez Trybunał w wyroku C-215/14.

               4)

               Wnioski Sądu przedstawione w pkt 144–169 wyroku i we fragmencie zawartym w pkt 177, w którym wskazano, że „mimo bowiem że wykazano, iż sporny znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania w Danii, w Niemczech, w Hiszpanii, we Francji, we Włoszech, w Niderlandach, w Austrii, w Finlandii, w Szwecji i w Zjednoczonym Królestwie”, naruszają prawo w zakresie, w jakim dotyczą części czwartej zarzutu pierwszego. Część czwarta dotyczy braku wykazania charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania znaku towarowego w całej Unii Europejskiej. Sąd słusznie stwierdził, że Nestlé nie wykazała, iż znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w całej Unii Europejskiej, a Mondelez nie zamierza kwestionować tego stwierdzenia. Jednak Mondelez nie przyznaje, że Nestlé kiedykolwiek wykazała uzyskanie charakteru odróżniającego przez znak towarowy w 10 państwach członkowskich UE w odniesieniu do towarów, dla których znak towarowy został zarejestrowany, lub w ogóle uzyskanie charakteru odróżniającego. Sąd naruszył prawo, stosując błędne kryterium prawne w odniesieniu do każdego z rozpatrywanych państw członkowskich, przy uwzględnieniu że ani uznanie, ani przyznanie, ani skojarzenie nie są równoważne postrzeganiu przez właściwych konsumentów znaku towarowego jako wskazującego pochodzenie, jak wymaga tego kryterium wskazane przez Trybunał w wyroku C-215/14.


title: Sprawa C-7/16: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 5 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 11 de Vigo – Hiszpania) – Banco Popular Español SA, PL Salvador SARL/Maria Rita Giraldez Villar, Modesto Martínez Baz (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki umowne — Zbycie wierzytelności — Przysługujące dłużnikowi prawo do wygaszenia swego długu — Warunki wykonania tego uprawnienia)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/17

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 5 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 11 de Vigo – Hiszpania) – Banco Popular Español SA, PL Salvador SARL/Maria Rita Giraldez Villar, Modesto Martínez Baz
   (Sprawa C-7/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki umowne - Zbycie wierzytelności - Przysługujące dłużnikowi prawo do wygaszenia swego długu - Warunki wykonania tego uprawnienia))
   (2016/C 343/26)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 11 de Vigo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Banco Popular Español SA, PL Salvador SARL

      Strona pozwana: Maria Rita Giraldez Villar, Modesto Martínez Baz

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w taki sposób, że nie ma ona zastosowania do przepisów krajowych takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, dotyczących przysługującego dłużnikowi wierzytelności zbytej przez wierzyciela osobie trzeciej prawa do wygaszenia swego długu poprzez zwrot tej osobie trzeciej ceny uiszczonej przez nią z tytułu tej cesji.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa T-202/12: Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2014 r. – Al Assad przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie funduszy — Umieszczenie jednostki w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi — Powiązania osobiste z członkami reżimu — Prawo do obrony — Rzetelny proces — Obowiązek uzasadnienia — Ciężar dowodu — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Proporcjonalność — Prawo własności — Prawo do życia prywatnego)

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/18

         Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2014 r. – Al Assad przeciwko Radzie
   (Sprawa T-202/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie funduszy - Umieszczenie jednostki w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi - Powiązania osobiste z członkami reżimu - Prawo do obrony - Rzetelny proces - Obowiązek uzasadnienia - Ciężar dowodu - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Proporcjonalność - Prawo własności - Prawo do życia prywatnego))
   2014/C 129/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bouchra Al Assad (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci G. Karouni i C. Dumont)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Étienne i M.M. Joséphidès, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie częściowej nieważności, po pierwsze, decyzji wykonawczej Rady 2012/172/WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 87, s. 103), po drugie, decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i uchylającej decyzję 2011/782/WPZiB (Dz.U. L 330, s. 21), po trzecie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 111, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2013, L 127, s. 27), i po czwarte, decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 147, s. 14), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bouchra Al Assad zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Sprawa C-420/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg — Niemcy) — Söll GmbH przeciwko Tetra GmbH (Wprowadzanie do obrotu produktów biobójczych — Dyrektywa 98/8/WE — Artykuł 2 ust. 1 lit. a) — Pojęcie „produktów biobójczych” — Produkt powodujący flokulację organizmów szkodliwych, bez ich niszczenia, odstraszania lub unieszkodliwiania)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg — Niemcy) — Söll GmbH przeciwko Tetra GmbH
   (Sprawa C-420/10) (1)

   (Wprowadzanie do obrotu produktów biobójczych - Dyrektywa 98/8/WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. a) - Pojęcie „produktów biobójczych” - Produkt powodujący flokulację organizmów szkodliwych, bez ich niszczenia, odstraszania lub unieszkodliwiania)
   2012/C 118/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Hamburg — Niemcy

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Söll GmbH

      Strona pozwana: Tetra GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Hamburg — Wykładnia art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 123, s. 1) — Zaklasyfikowanie jako „produktu biobójczego” produktu wywołującego flokulację organizmów szkodliwych, nie niszcząc ich, odstraszając lub unieszkodliwiając — Produkt glonobójczy zawierający substancję chlorek wodorotlenek glinu — Pojęcie „produktu biobójczego”

      Sentencja

   „Produkty biobójcze”, pojęcie znajdujące się w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych, powinno się interpretować w ten sposób, że obejmują one produkty, które działają jedynie w sposób pośredni na odnośne organizmy szkodliwe, ponieważ zawierają jedną lub kilka substancji czynnych powodujących reakcję chemiczną lub biologiczną, stanowiąc integralną część łańcucha przyczynowego, którego celem jest wywołanie skutku hamującego względem tych organizmów.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-47/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 27 stycznia 2016 r. – Valsts ieņēmumu dienests/SIA „Veloserviss”

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 27 stycznia 2016 r. – Valsts ieņēmumu dienests/SIA „Veloserviss”
   (Sprawa C-47/16)
   (2016/C 111/18)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Valsts ieņēmumu dienests

      Strona pozwana: SIA „Veloserviss”

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy obowiązek działania przez importera w dobrej wierze, zapisany w art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1), należy definiować w ten sposób, że:

                           a)

                           obejmuje on obowiązek sprawdzenia przez importera, w jakich okolicznościach wystawiono otrzymane przez eksportera świadectwo „A” (świadectwa części składowych towaru, rola eksportera w wytworzeniu towaru itd.)?

                           b)

                           importer działa w złej wierze przez sam fakt, że eksporter działał w złej wierze (na przykład jeżeli eksporter nie wyjawi prawdziwego pochodzenia kosztów, wartości części składowych towaru itp. organom celnym państwa wywozu)?

                           c)

                           obowiązek działania w dobrej wierze nie jest spełniony przez sam fakt, że eksporter przedstawił nieprawidłowe informacje organom celnym państwa wywozu, nawet jeżeli same te organy celne popełniły błędy przy wystawianiu świadectwa?

               2.

               Czy przestrzeganie obowiązku działania przez importera w dobrej wierze, zapisany w art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, może zostać wykazane w wystarczający sposób w drodze ogólnego opisu sytuacji zawartego w komunikacie OLAF-u oraz w drodze wniosków OLAF-u, czy też krajowe organy celne powinny jednak uzyskać dodatkowe dowody na zachowanie eksportera?

      (1)  Dz.U. 1992 L 302, s. 1.


title: Sprawa T-540/08: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2014 r. – Esso i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek wosków parafinowych — Rynek gaczu parafinowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynków — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Czas trwania naruszenia — Równość traktowania — Proporcjonalność — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/23

         Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2014 r. – Esso i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-540/08) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek wosków parafinowych - Rynek gaczu parafinowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynków - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Czas trwania naruszenia - Równość traktowania - Proporcjonalność - Nieograniczone prawo orzekania))
   2014/C 292/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Esso Société anonyme française (Courbevoie, Francja); Esso Deutschland GmbH (Hamburg, Niemcy); ExxonMobil Petroleum and Chemical BVBA (Antwerpia, Belgia); i Exxon Mobil Corp. (West Trenton, New Jersey, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: R. Subiotto, QC, R. Snelders, L.P. Rudolf i M. Piergiovanni, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i M. Gray, adwokaci)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.181 – Woski do świec), jak również wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Kwotę grzywny nałożonej na Esso Société anonyme française w art. 2 decyzji Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.181 – Woski do świec) ustala się na 6 2 7 12  895 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Esso Société anonyme française.

               4)

               Esso Deutschland GmbH, ExxonMobil Petroleum and Chemical BVBA i Exxon Mobil Corp. pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa C-371/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Danfoss A/S, AstraZeneca A/S przeciwko Skatteministeriet (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 6 ust. 2 — Świadczenie nieodpłatnych usług przez podatnika do celów innych niż związane z jego działalnością — Prawo do odliczenia podatku VAT — Artykuł 17 ust. 6 akapit drugi — Uprawnienie państw członkowskich do utrzymania w mocy przepisów dotyczących wyłączenia prawa do odliczenia obowiązujących w prawie krajowym w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Danfoss A/S, AstraZeneca A/S przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-371/07) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 6 ust. 2 - Świadczenie nieodpłatnych usług przez podatnika do celów innych niż związane z jego działalnością - Prawo do odliczenia podatku VAT - Artykuł 17 ust. 6 akapit drugi - Uprawnienie państw członkowskich do utrzymania w mocy przepisów dotyczących wyłączenia prawa do odliczenia obowiązujących w prawie krajowym w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy)
   (2009/C 32/11)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Vestre Landsret
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Danfoss A/S, AstraZeneca A/S

      Strona pozwana: Skatteministeriet
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Vestre Landsret — Wykładnia art. 6 ust. 2 i art. 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Prawo do odliczenia podatku obciążającego posiłki wydawane nieodpłatnie w stołówce spółki jej klientom i pracownikom — możliwość utrzymania w mocy przez państwa członkowskie przepisów dotyczących wyłączenia prawa do odliczenia obowiązującego w dniu wejścia w życie dyrektywy
   Sentencja

               1)

               Artykuł 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu przez państwo członkowskie, po wejściu w życie szóstej dyrektywy, wyłączenia prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej obciążającego wydatki związane z posiłkami wydawanymi nieodpłatnie przez stołówki należące do przedsiębiorstw partnerom handlowym oraz pracownikom w czasie spotkań służbowych, jeżeli w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy wyłączenie to nie było rzeczywiście stosowane w odniesieniu do wskazanych wydatków ze względu na praktykę administracyjną polegającą na opodatkowaniu świadczeń dokonywanych przez stołówki w oparciu o wysokość ceny wytworzenia obliczonej na podstawie kosztów produkcji, to znaczy ceny składników i kosztów wynagrodzenia związanych z przygotowaniem i sprzedażą żywności i napojów oraz kosztów zarządzania stołówką, przy jednoczesnym przyznaniu prawa do pełnego odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej.

               2)

               Artykuł 6 ust. 2 szóstej dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten, po pierwsze, nie dotyczy nieodpłatnego wydawania posiłków w stołówkach należących do przedsiębiorstw partnerom handlowym w związku ze spotkaniami odbywającymi się w lokalach owych przedsiębiorstw, jeżeli z obiektywnych okoliczności wynika — co winien zbadać sąd krajowy — że posiłki te wydawane są w celach ściśle związanych z działalnością gospodarczą. Po drugie, przepis ten, co do zasady dotyczy nieodpłatnego wydawania posiłków przez przedsiębiorstwo swym pracownikom w lokalach tego przedsiębiorstwa, chyba, że — co również winien zbadać sąd krajowy — potrzeby przedsiębiorstwa, jak na przykład potrzeba zapewnienia sprawnego i nieprzerwanego przebiegu spotkań służbowych, wymagają od pracodawcy zapewnienia takich posiłków.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa T-549/12: Skarga wniesiona w dniu 26 grudnia 2012 r. — Nemeco przeciwko OHIM — Coca-Cola (NU)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/21

         Skarga wniesiona w dniu 26 grudnia 2012 r. — Nemeco przeciwko OHIM — Coca-Cola (NU)
   (Sprawa T-549/12)
   2013/C 63/42
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nemeco (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Gaspar)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: The Coca-Cola Company (Atlanta, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 16 października 2012 r. (sprawa nr R 266/2012-2);

               —

               obciążęnie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „NU” dla towarów z klasy 32 — międzynarodowa rejestracja nr 1 033 122 wskazująca Unię Europejską

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: The Coca-Cola Company

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 5 386 081„NU YU” dla towarów z klas 29, 30 i 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady nr 2007/2009.


               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/1

         2009/C 256/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 244 z 10.10.2009.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 233 z 26.9.2009.

      Dz.U. C 220 z 12.9.2009.

      Dz.U. C 205 z 29.8.2009.

      Dz.U. C 193 z 15.8.2009.

      Dz.U. C 180 z 1.8.2009.

      Dz.U. C 167 z 18.7.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-220/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-256/11 Ahmed Abdelaziz Ezz, Abla Mohammed Fawzi Ali Ahmed, Khadiga Ahmed Ahmed Kamel Yassin, Shahinaz Abdel Azizabdel Wahab Al Naggar przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 5 maja 2014 r. przez Ahmeda Abdelaziza Ezza, Ablę Mohammeda Fawziego Aliego Ahmeda, Khadigę Ahmeda Ahmeda Kamela Yassina, Shahinaza Abdela Azizabdela Wahaba Al Naggara

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-256/11 Ahmed Abdelaziz Ezz, Abla Mohammed Fawzi Ali Ahmed, Khadiga Ahmed Ahmed Kamel Yassin, Shahinaz Abdel Azizabdel Wahab Al Naggar przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 5 maja 2014 r. przez Ahmeda Abdelaziza Ezza, Ablę Mohammeda Fawziego Aliego Ahmeda, Khadigę Ahmeda Ahmeda Kamela Yassina, Shahinaza Abdela Azizabdela Wahaba Al Naggara
   (Sprawa C-220/14 P)
   2014/C 235/09
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ahmed Abdelaziz Ezz, Abla Mohammed Fawzi Ali Ahmed, Khadiga Ahmed Ahmed Kamel Yassin, Shahinaz Abdel Azizabdel Wahab Al Naggar (przedstawiciele: I. Burton, J. Binns, solicitors, J. Lewis QC, B. Kennelly, J. Pobjoy, barristers)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 28 lutego 2014 r. w sprawie T-256/11;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2011/172/WPZiB (1) z dnia 21 marca 2011 r. i rozporządzenia nr 270/2011 (2) z dnia 21 marca 2011 r. w zakresie, w jakim te akty stosują się do wnoszących odwołanie;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem; oraz

               —

               podjęcie wszelkich innych środków, które Trybunał uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   W dniu 20 maja 2011 r. wnoszący odwołanie zwrócili się do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji i rozporządzenia w zakresie, w jakim akty te stosują się do wnoszących odwołanie („skarga”). Sąd oddalił skargę. Wnoszący odwołanie utrzymują, że czyniąc to, Sąd naruszył prawo z następujących powodów:

               1)

               Zarzut pierwszy: Sąd błędnie ustalił, że decyzja został zgodnie z prawem wydana na podstawie art. 29 TUE.

               2)

               Zarzut drugi: Sąd błędnie ustalił, że powód nałożenia środków ograniczających przeciwko każdemu z wnoszących odwołanie był uzasadniony lub spełniał kryteria prawne umieszczenia w wykazie określone w art. 1 ust. 1 decyzji i art. 2 ust. 1 rozporządzenia.

               3)

               Zarzut trzeci: Sąd błędnie ustalił, że Rada wywiązała się z obowiązku uzasadnienia.

               4)

               Zarzut czwarty: Sąd błędnie zbadał zarzuty wnoszących odwołanie w odniesieniu do naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

               5)

               Zarzut piąty: Sąd błędnie ustalił, że ingerencja w przysługującą wnoszącym odwołanie własność lub swobodę prowadzenia działalności gospodarczej jest proporcjonalna.

               6)

               Zarzut szósty: Sąd błędnie ustalił, że Rada nie dopuściła się „oczywistego błędu w ocenie”.

      (1)  Dz.U. L 76, s. 63.

      (2)  Dz.U. L 76, s. 4.


title: Sprawa T-716/14: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2014 r. – Tweedale przeciwko EFSA

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/33

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2014 r. – Tweedale przeciwko EFSA
   (Sprawa T-716/14)
   (2014/C 448/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Antony C. Tweedale (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: B. Kloostra, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że EFSA naruszyła konwencję z Aarhus, rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 i rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 w zakresie dotyczącym decyzji Komisji z dnia 10 sierpnia 2011 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że przyjmując zaskarżoną decyzję EFSA naruszyła art. 4 ust. 4 Konwencji Narodów Zjednoczonych o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (zwanej dalej „konwencją z Aarhus”) zatwierdzonej decyzją Komisji 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. L 124, s. 1), art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13) oraz art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43). Z naruszeniem tych przepisów EFSA nie potwierdziła w zaskarżonej decyzji ciążącego na niej obowiązku ujawnienia zawartych w żądanych dokumentach informacji dotyczących emisji do środowiska.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że przyjmując zaskarżoną decyzję EFSA naruszyła art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr/2001 oraz ciążący na niej na podstawie art. 4 ust. 4 konwencji z Aarhus obowiązek działania zgodnie z przyjętą w tej konwencji wykładnią określonych w art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia powodów odmowy dostępu.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  12 stycznia 2006 r.  w sprawie C-494/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden): Senior Engineering Investments BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Dyrektywa 69/335 — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — System krajowy nakładający na spółkę kapitałową (spółkę zależną) podatek kapitałowy od wkładu kapitałowego dokonanego przez spółkę dominującą (spółkę pośrednio dominującą) na rzecz spółki zależnej (spółki pośrednio zależnej) — Podatek kapitałowy — Podwyższenie kapitału — Wpłata dokonana  na agio  — Zwiększenie majątku — Zwiększenie wartości udziałów spółki — Usługa wykonana przez wspólnika — Wpłata przez wspólnika wspólnika — Płatność na rzecz spółki zależnej —  Rzeczywisty beneficjent  — Jednorazowy pobór podatku kapitałowego (we Wspólnocie) — Artykuł 52 Traktatu WE (obecnie, po zmianach, artykuł 43 WE) — Swoboda przedsiębiorczości — Krajowa praktyka polegająca na zwalnianiu spółki kapitałowej (spółki zależnej) z opodatkowania wyłącznie w przypadku, gdy jej spółka zależna (spółka pośrednio zależna) także ma siedzibę w tym Państwie Członkowskim)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 12 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-494/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden): Senior Engineering Investments BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (1)

   (Dyrektywa 69/335 - Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - System krajowy nakładający na spółkę kapitałową (spółkę zależną) podatek kapitałowy od wkładu kapitałowego dokonanego przez spółkę dominującą (spółkę pośrednio dominującą) na rzecz spółki zależnej (spółki pośrednio zależnej) - Podatek kapitałowy - Podwyższenie kapitału - Wpłata dokonana „na agio” - Zwiększenie majątku - Zwiększenie wartości udziałów spółki - Usługa wykonana przez wspólnika - Wpłata przez wspólnika wspólnika - Płatność na rzecz spółki zależnej - „Rzeczywisty beneficjent” - Jednorazowy pobór podatku kapitałowego (we Wspólnocie) - Artykuł 52 Traktatu WE (obecnie, po zmianach, artykuł 43 WE) - Swoboda przedsiębiorczości - Krajowa praktyka polegająca na zwalnianiu spółki kapitałowej (spółki zależnej) z opodatkowania wyłącznie w przypadku, gdy jej spółka zależna (spółka pośrednio zależna) także ma siedzibę w tym Państwie Członkowskim)
   (2006/C 60/05)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-494/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy), postanowieniem z dnia 21 listopada 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 24 listopada 2003 r., w postępowaniu: Senior Engineering Investments BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 12 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   W takich okolicznościach, jak te w postępowaniu przed sądem krajowym, art. 4 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. w związku z art. 2 ust. 1 oraz motywem szóstym tej dyrektywy sprzeciwia się temu, aby Państwo Członkowskie nakładało na spółkę kapitałową (spółkę zależną) podatek kapitałowy od przysporzenia dokonanego przez spółkę względem niej dominującą (spółkę pośrednio dominującą) na rzecz spółki względem niej zależnej (spółki pośrednio zależnej).

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004.


title: Sprawa T-398/10: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2014 r. – Best-Lock (Europe) przeciwko OHIM – Lego Juris (Kształt zabawkowej figurki)

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/11

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2014 r. – Best-Lock (Europe) przeciwko OHIM – Lego Juris (Kształt zabawkowej figurki)
   (Sprawa T-398/10)
   2014/C 361/14
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Best-Lock (Europe) Ltd (Colne, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat W. Krahl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lego Juris A/S (Billund, Dania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 kwietnia 2014 r. w sprawie R 1896/2013-4 i stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 50  518 w odniesieniu do klasy 28;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie zabawkowej figurki dla towarów z klas 9, 25 i 28 – wspólnotowy znak towarowy nr 50  518

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Lego Juris A/S

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-157/05: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2005 r. przez Deutsche Telekom AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/25

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2005 r. przez Deutsche Telekom AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-157/05)
   (2005/C 171/41)
   Język, w którym sporządzono skargę: niemiecki
   W dniu 25 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Deutsche Telekom AG, z siedzibą w Bonn (Niemcy), reprezentowanej przez adwokata J.-C. Gaedertza przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również PCS Systemtechnik GmbH, z siedzibą w Monachium (Niemcy).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 lutego 2005 r. wydanej w postępowaniu odwoławczym R 248/2004-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Strona skarżąca

               Zgłoszony znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „T-PCS” dla towarów i usług z klas 9, 16, 36, 38, 41 i 42 (zgłoszenie nr 1077304).

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               PCS Systemtechnik GmbH

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Słowny znak towarowy „PCS” dla towarów i usług z klas 9, 37 i 42 (wspólnotowy znak towarowy nr 628149).

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Zasadność sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia nr 1077304.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania.

               Zarzuty:

               Decyzja Izby Odwoławczej stanowi naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) ostatnia część zdania rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, ponieważ pomiędzy konkurującymi znakami nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-304/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 9 lipca 2008 r. — Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV przeciwko Plus Warenhandelsgesellschaft mbH

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 9 lipca 2008 r. — Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV przeciwko Plus Warenhandelsgesellschaft mbH
   (Sprawa C-304/08)
   (2008/C 247/10)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV

      Strona pozwana: Plus Warenhandelsgesellschaft mbH
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 5 ust 2 dyrektywy 2005/29/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, zgodnie z którym zasadniczo niedopuszczalna jest praktyka handlowa, w ramach której udział konsumentów w konkursie z nagrodami lub grze losowej jest uzależniony od nabycia towaru lub usługi, niezależnie od tego, czy w konkretnym przypadku reklama narusza interesy konsumentów?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 22.


title: Sprawa C-672/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék Gazdasági Kollégium – Węgry) – OTP Bank Nyrt/Magyar Állam, Magyar Államkincstár (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Pojęcie pomocy państwa — Przyznana przed przystąpieniem Węgier do Unii Europejskiej pomoc mieszkaniowa dla pewnych kategorii gospodarstw domowych — Rozliczanie pomocy przez instytucję kredytową w zamian za przyznaną gwarancję państwową — Artykuł 108 ust. 3 TFUE — Środek, który nie został uprzednio zgłoszony Komisji Europejskiej — Niezgodność z prawem)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék Gazdasági Kollégium – Węgry) – OTP Bank Nyrt/Magyar Állam, Magyar Államkincstár
   (Sprawa C-672/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Pojęcie pomocy państwa - Przyznana przed przystąpieniem Węgier do Unii Europejskiej pomoc mieszkaniowa dla pewnych kategorii gospodarstw domowych - Rozliczanie pomocy przez instytucję kredytową w zamian za przyznaną gwarancję państwową - Artykuł 108 ust. 3 TFUE - Środek, który nie został uprzednio zgłoszony Komisji Europejskiej - Niezgodność z prawem))
   (2015/C 155/06)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék Gazdasági Kollégium

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: OTP Bank Nyrt

      Strona pozwana: Magyar Állam, Magyar Államkincstár

      Sentencja

   Udzielona wyłącznie instytucjom kredytowym gwarancja przyznana przez państwo węgierskie w § 25 ust. 1 i 2 dekretu rządowego nr 12/2001 z dnia 31 stycznia 2001 r. regulującego kwestię pomocy mającej na celu ułatwienie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych ma a priori znamiona pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Niemniej jednak do sądu odsyłającego należy przeprowadzenie oceny tego, czy rzeczywiście gwarancja ta ma charakter selektywny, w szczególności poprzez ustalenie tego, czy w efekcie zmiany dekretu z 2001 r., jaka miała zostać dokonana w 2008 r., gwarancja ta mogła zostać przyznana również podmiotom gospodarczym innym niż tylko instytucje kredytowe i, jeśli rzeczywiście miało to miejsce, czy za pomocą tej okoliczności można zakwestionować selektywny charakter tej gwarancji.
   Przy założeniu, iż sąd odsyłający uzna tę gwarancję za mającą znamiona pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, należy uznać taką gwarancję za nową pomoc, która na tej podstawie podlega przewidzianemu w art. 108 ust. 3 TFUE obowiązkowi uprzedniego zgłoszenia Komisji Europejskiej. Do sądu odsyłającego należy sprawdzenie tego, czy dane państwo członkowskie wywiązało się z tego obowiązku, i – jeśli sąd ten dojdzie do wniosku, że nie miało to miejsca – uznanie tej pomocy za przyznaną bezprawnie.
   Zgodnie z prawem Unii beneficjentom gwarancji państwowej takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym, która została przyznana z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE i, co za tym idzie, stanowi pomoc przyznaną bezprawnie, nie przysługuje środek zaskarżenia

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.


title: Wyrok Trybunału (pierwszej izby) z dnia 9 września 2004 r. w sprawach połączonych C-184/02 i C-223/02: Królestwo Hiszpanii i Republika Finlandii przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej (Dyrektywa 2002/15/WE — Organizacja czasu pracy przewoźników drogowych — Kierowcy pracujący na własny rachunek — Podstawa prawna — Swobodne wykonywanie zawodu — Zasada równości traktowania — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwszej izby)
   z dnia 9 września 2004 r.
   w sprawach połączonych C-184/02 i C-223/02: Królestwo Hiszpanii i Republika Finlandii przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Dyrektywa 2002/15/WE - Organizacja czasu pracy przewoźników drogowych - Kierowcy pracujący na własny rachunek - Podstawa prawna - Swobodne wykonywanie zawodu - Zasada równości traktowania - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia)
   (2004/C 262/04)
   Język postępowania: hiszpański i fiński
   W sprawach połączonych C-184/02 i C-223/02 w przedmiocie dwóch skarg o stwierdzenie nieważności na mocy art. 230, wniesionych dnia 16 maja i 12 czerwca 2002 r., Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: R. Silva de Lapuerta, następnie N. Díaz Abak) w sprawie C-184/02 i Republika Finlandii (pełnomocnik: T. Pynnä) w sprawie C-223/02 przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (pełnomocnicy: M. Gómez-Leal i C. Pennera (C-184/02) oraz H. von Hertzem i G. Ricci (C-223/02) i Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy A. Lopes Sabino i G.-L. Ramos Ruano (C-184/02) oraz A. Lopes Sabino i H. Erno (C-223/02) popieranym przez Komisję Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: F. Castillo de la Torre i W. Wils (C-184/02) oraz M. Huttunen i W. Wils (C-223/02), Trybunał (pierwsza izba) w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas, S. von Bahr, K. Lenaerts (sprawozdawca) i K. Schiemann, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał dnia 9 września 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skargi zostają odrzucone.

               2)

               Strony skarżące poniosą swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez strony pozwane.

               3)

               Komisja poniesie swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 169 z 13.7.2002.

      Dz.U. C 202 z 24.8.2002.


title: Sprawa T-235/10: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2010 r. — Timehouse przeciwko OHIM (Kształt zegara)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/44

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2010 r. — Timehouse przeciwko OHIM (Kształt zegara)
   (Sprawa T-235/10)
   ()
   2010/C 209/67
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Timehouse GmbH (Eystrup, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. Knies)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie R 0942/2009-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający zegar dla towarów należących do klasy 14

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ zgłoszony znak ma charakter odróżniający.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-434/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Stichting Regionaal Opleidingen Centrum Noord-Kennemerland/West-Friesland (Horizon College) przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. i) i ust. 2 — Udostępnianie personelu nauczycielskiego odpłatnie przez instytucję edukacyjną innej tego rodzaju instytucji)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Stichting Regionaal Opleidingen Centrum Noord-Kennemerland/West-Friesland (Horizon College) przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-434/05) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. i) i ust. 2 - Udostępnianie personelu nauczycielskiego odpłatnie przez instytucję edukacyjną innej tego rodzaju instytucji)
   (2007/C 183/14)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stichting Regionaal Opleidingen Centrum Noord-Kennemerland/West-Friesland (Horizon College)

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 13 część A lit. i) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Zakres przewidzianego tam zwolnienia — Udostępnianie personelu nauczycielskiego odpłatnie przez instytucję edukacyjną innej tego rodzaju instytucji
   Sentencja

               1)

               Artykuł 13 część A ust. 1 lit. i) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że zawarte w tym przepisie pojęcia „edukacji dzieci i młodzieży, szkolnictwa powszechnego i wyższego, szkoleń zawodowych lub zmiany kwalifikacji zawodowych” nie obejmują odpłatnego udostępniania nauczyciela instytucji edukacyjnej w rozumieniu tego przepisu, w której nauczyciel ten tymczasowo prowadzi nauczanie w ramach jej zakresu odpowiedzialności, nawet jeśli instytucja, która udostępnia nauczyciela, sama jest podmiotem prawa publicznego mającym cele edukacyjne lub innym podmiotem określonym przez dane państwo członkowskie jako mający podobne cele.

               2)

               Artykuł 13 część A ust. 1 lit. i) w związku z art. 13 część A ust. 2 szóstej dyrektywy 77/388/EWG należy interpretować w ten sposób, że odpłatne udostępnianie nauczyciela instytucji edukacyjnej, w której nauczyciel ten tymczasowo prowadzi nauczanie w ramach jej zakresu odpowiedzialności, może stanowić czynność zwolnioną od podatku od wartości dodanej jako świadczenie usług „ściśle związanych” z działalnością edukacyjną w rozumieniu tego przepisu, jeśli jest ono środkiem do lepszego korzystania z nauczania traktowanego jako świadczenie główne, o ile jednak sąd krajowy stwierdzi spełnienie następujących warunków:

                           —

                           zarówno to świadczenie główne, jak i ściśle z nim związane udostępnienie nauczyciela dokonywane są przez podmioty, o których mowa w przywołanym art. 13 część A ust. 1 lit. i), z uwzględnieniem ewentualnych warunków, jakie dane państwo członkowskie mogło wprowadzić na podstawie ust. 2 lit. a) tego przepisu,

                           —

                           omawiane świadczenie — polegające na udostępnieniu nauczyciela — ma taki charakter lub taką jakość, że bez odwołania się do tej usługi nie byłoby gwarancji, iż nauczanie prowadzone przez instytucję przejmującą, czyli nauczanie, z którego korzystają jej uczniowie lub studenci, miałoby równoważną wartość, oraz

                           —

                           udostępnienie nauczyciela nie ma głównie na celu osiągnięcia dodatkowego dochodu poprzez dokonywanie transakcji stanowiących bezpośrednią konkurencję w stosunku do działalności przedsiębiorstw wykonujących działalność gospodarczą, objętej podatkiem od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa T-133/13: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2013 r. — Pro-Aqua International przeciwko OHIM — Rexair (WET DUST CAN’T FLY)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/22

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2013 r. — Pro-Aqua International przeciwko OHIM — Rexair (WET DUST CAN’T FLY)
   (Sprawa T-133/13)
   2013/C 123/37
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pro-Aqua International GmbH (Ansbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Raible)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Rexair LLC (Troy, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 17 grudnia 2012 r. (w sprawie R 211/2012-2);

               —

               obciążenie OHIM kosztami, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniach przed OHIM i Izbą Odwoławczą OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „WET DUST CAN’T FLY” dla towarów i usług z klas 3, 7 i 37 (rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 6 668 073)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Rexair LLC

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wniosek o unieważnienie prawa do znaku został oparty na podstawach określonych w art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-106/09: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — adp Gauselmann przeciwko OHIM — Maclean (Archer Maclean's Mercury) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Archer Maclean’s Mercury — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Merkur — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/39

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — adp Gauselmann przeciwko OHIM — Maclean (Archer Maclean's Mercury)
      (Sprawa T-106/09) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Archer Maclean’s Mercury - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Merkur - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
      (2010/C 288/74)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: adp Gauselmann GmbH (Espelkamp, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Archer Maclean (Banbury, Oxfordshire, Zjednoczone Królestwo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2009 r. (sprawa R 1266/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między adp Gauselmann GmbH a Archer Maclean.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  adp Gauselmann GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa C-540/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten w dniu 21 grudnia 2009 r. — Skandinaviska Enskilda Banken AB Momsgrupp przeciwko Skatteverket

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten w dniu 21 grudnia 2009 r. — Skandinaviska Enskilda Banken AB Momsgrupp przeciwko Skatteverket
   (Sprawa C-540/09)
   2010/C 51/40
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Regeringsrätten.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Skandinaviska Enskilda Banken AB Momsgrupp.

      Strona pozwana: Skatteverket.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 13 część B szóstej dyrektywy VAT (1) (art. 135 ust. 1 dyrektywy Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej) należy interpretować interpreter ten sposób, że przewidziane w nimi zwolnienia podatkowe obejmują również usługi polegające na udzielaniu przez instytucję kredytową, za wynagrodzeniem, gwarancji spółce zamierzającej wyemitować akcje, na podstawie której instytucja kredytowa zobowiązuje się do nabycia wszystkich akcji nieobjętych w przewidzianym okresie (underwriting)?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-203/04 Gebrüder Stolle GmbH & Co. KG przeciwko Heidegold Geflügelspezialitäten GmbH (wniosek Landgericht Frankfurt am Main o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Mięso drobiowe — Normy handlowe — Zakaz wskazywania na etykietach niektórych oznaczeń dotyczących rodzaju hodowli — Rozporządzenie (EWG) nr 1538/91)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/20

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-203/04 Gebrüder Stolle GmbH & Co. KG przeciwko Heidegold Geflügelspezialitäten GmbH (1) (wniosek Landgericht Frankfurt am Main o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Mięso drobiowe - Normy handlowe - Zakaz wskazywania na etykietach niektórych oznaczeń dotyczących rodzaju hodowli - Rozporządzenie (EWG) nr 1538/91)
   (2005/C 217/38)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-203/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 7 maja 2004 r., w postępowaniu: Gebrüder Stolle GmbH & Co. KG przeciwko Heidegold Geflügelspezialitäten GmbH, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Borg Barthet (sprawozdawca), A. La Pergola, U. Lõhmus i A. Ó Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1538/91 z dnia 5 czerwca 1991 r. wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu zmienionego przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1321/2002 z dnia 22 lipca 2002 r. należy interpretować w ten sposób, że określenie „chów kontrolowany” („kontrollierte Aufzucht”) stanowi oznaczenie rodzaju hodowli („Haltungsform”) i w związku z tym przepis ten zabrania umieszczenia tego określenia na etykiecie produktu objętego zakresem stosowania wskazanego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 190 z 24.7.2004


title: Sprawa C-314/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny — Rzeczpospolita Polska) — Krzysztof Filipiak przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu (Przepisy prawa w dziedzinie podatku dochodowego — Prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania składek na ubezpieczenie społeczne — Obniżenie podatku dochodowego o kwotę zapłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne — Odmowa, w przypadku gdy składki płacone są w innym państwie członkowskim niż państwo opodatkowania — Zgodność z art. 43 WE i 49 WE — Wyrok krajowego Trybunału Konstytucyjnego — Niekonstytucyjność przepisów krajowych — Odroczenie daty utraty mocy obowiązującej tych przepisów — Pierwszeństwo prawa wspólnotowego — Skutki dla sądu krajowego)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny — Rzeczpospolita Polska) — Krzysztof Filipiak przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu
   (Sprawa C-314/08) (1)

   (Przepisy prawa w dziedzinie podatku dochodowego - Prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania składek na ubezpieczenie społeczne - Obniżenie podatku dochodowego o kwotę zapłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne - Odmowa, w przypadku gdy składki płacone są w innym państwie członkowskim niż państwo opodatkowania - Zgodność z art. 43 WE i 49 WE - Wyrok krajowego Trybunału Konstytucyjnego - Niekonstytucyjność przepisów krajowych - Odroczenie daty utraty mocy obowiązującej tych przepisów - Pierwszeństwo prawa wspólnotowego - Skutki dla sądu krajowego)
   2010/C 24/14
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Krzysztof Filipiak

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (Polska) – Wykładnia art. 10 i 43 traktatu WE – Przepisy krajowe w dziedzinie podatku dochodowego ograniczające możliwość obniżenia podstawy opodatkowania o kwoty składek na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne oraz możliwość obniżenia podatku dochodowego o kwoty składek na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne jedynie do składek zapłaconych w tym państwie członkowskim

      Sentencja

               1)

               Artykuły 43 WE i 49 WE sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego podatnik będący rezydentem może dochodzić, po pierwsze, odliczenia od podstawy opodatkowania kwoty składek na ubezpieczenie społeczne zapłaconych w trakcie roku podatkowego, i po drugie, obniżenia należnego podatku o kwotę składek na ubezpieczenie zdrowotne zapłaconych w tym okresie, tylko wtedy gdy rzeczone składki zostały zapłacone w państwie członkowskim opodatkowania, podczas gdy takich korzyści odmawia się, gdy składki zostały zapłacone w innym państwie członkowskim, nawet wówczas gdy nie zostały one odliczone w tym ostatnim państwie członkowskim.

               2)

               W tych okolicznościach zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego zobowiązuje sąd krajowy do stosowania prawa wspólnotowego i do odstąpienia od stosowania sprzecznych z nim przepisów krajowych, niezależnie od wyroku krajowego sądu konstytucyjnego, który odracza utratę mocy obowiązującej tych przepisów, uznanych za niekonstytucyjne.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa T-290/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Metronia (METRONIA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego METRONIA — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy METRO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Metronia (METRONIA)
   (Sprawa T-290/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego METRONIA - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy METRO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 32/58)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: J.-C. Plate, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Metronia, SA (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciel: J. Riera Blanco, adwokat)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 maja 2007 r. (sprawa R 1315/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG a Metronia, SA.
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 maja 2007 r. (sprawa R 1315/2006-2).

               2)

               OHIM pokrywa koszty własne jak również koszty poniesione przez MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG.

               3)

               Metronia, SA pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa C-89/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 20 lutego 2017 r. – Secretary of State for the Home Department/Rozanne Banger

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 20 lutego 2017 r. – Secretary of State for the Home Department/Rozanne Banger
   (Sprawa C-89/17)
   (2017/C 129/09)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Secretary of State for the Home Department

      Druga strona postępowania: Rozanne Banger

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasady wynikające z wyroku z dnia 7 lipca 1992 r., Singh (C-370/90, EU:C:1992:296) wymagają, aby państwo członkowskie wydało lub ułatwiło uzyskanie dokumentu pobytowego konkubentowi obywatela Unii, który po skorzystaniu z zagwarantowanej traktatem swobody przepływu pracowników do innego państwa członkowskiego, wraca wraz z tym partnerem do państwa członkowskiego swojego obywatelstwa?

               2)

               Ewentualnie, czy istnieje wymóg wydania lub ułatwienia uzyskania takiego dokumentu pobytowego wynikający z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/38/WE w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich („dyrektywy o obywatelstwie”)?

               3)

               Czy w przypadku, gdy decyzja odmawiająca wydania dokumentu pobytowego nie jest oparta na szczegółowej analizie osobistych okoliczności dotyczących wnioskodawcy i nie jest uzasadniona odpowiednimi i wystarczającymi powodami, jest ona sprzeczna z prawem jako niezgodna z art. 3 ust. 2 dyrektywy o obywatelstwie?

               4)

               Czy przepis prawa krajowego wykluczający możliwość wniesienia środka odwoławczego do sądu od decyzji odmawiającej wydania karty pobytowej osobie powołującej się na swoje prawa jako członka rodziny rozszerzonej, jest zgodny z dyrektywą o obywatelstwie?


title: Sprawa C-183/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München w dniu  13 kwietnia 2006 r.  — RUMA GmBH przeciwko Oberfinanzdirektion Nürnberg

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München w dniu 13 kwietnia 2006 r. — RUMA GmBH przeciwko Oberfinanzdirektion Nürnberg
   (Sprawa C-183/06)
   (2006/C 143/51)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht München
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ruma GmBH

      Strona pozwana: Oberfinanzdirektion Nürnberg
   Pytanie prejudycjalne
   Czy Nomenklaturę Scaloną (CN) w wersji załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1789/2003 (1) z dnia 11 września 2003 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej należy interpretować w ten sposób, że folie na klawiatury do telefonów komórkowych zawierające na spodzie nieprzewodzące sztyfty kontaktowe należy sklasyfikować do pozycji 8538?

      (1)  Dz.U. L 281, str. 1.


title: Sprawa T-360/11: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2011 r. — Fercal — Consultadoria e Serviços przeciwko OHIM — Parfums Rochas (PATRIZIA ROCHA)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/19

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2011 r. — Fercal — Consultadoria e Serviços przeciwko OHIM — Parfums Rochas (PATRIZIA ROCHA)
   (Sprawa T-360/11)
   2011/C 298/34
   Język skargi: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Fercal — Consultadoria e Serviços, L.da (Lizbona) (przedstawiciel: adwokat António J. Rodrigues)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Parfums Rochas SAS

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 kwietnia 2011 r. (sprawa R 2355/2010-2) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia Patrizia Rocha/Rochas i w konsekwencji rozpoznanie odwołania wniesionego od decyzji z dnia 27 września 2010 r. wydanej w sprawie sprzeciwu B-001559361

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: PATRIZIA ROCHA

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Parfums Rochas SAS

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie prawa do znaku skarżącej

      Decyzja Izby Odwoławczej: Odrzucenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Termin do wniesienia odwołania przez skarżącą upływał w dniu 28 stycznia 2011 r.
   Skarżąca wniosła odwołanie w dniu 27 stycznia 2011 r., czyli w przeddzień upływu terminu.


title: Sprawa T-125/05: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2005 r. przez Umwelt- und Ingenieurtechnik GmbH Dresden przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/37

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2005 r. przez Umwelt- und Ingenieurtechnik GmbH Dresden przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-125/05)
   (2005/C 115/66)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 18 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Umwelt- und Ingenieurtechnik GmbH Dresden z siedzibą w Dreźnie (Niemcy), reprezentowanej przez H. Robla, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 grudnia 2004 r. o nieudzieleniu zamówienia skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 grudnia 2004 r. o udzieleniu zamówienia All Trade S.r.l.;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 23 grudnia 2004 r., na mocy której skarżącej nie zostało udzielone zamówienie publiczne nr AIDCO/A6/FP/co/2004/D/45370, Umowa nr 90 127, w postępowaniu o udzielenie zamówienia dotyczącego „Projektu modernizacji elektrowni jądrowej w południowej Ukrainie”, Los 2, środka mającego na celu wprowadzenie inteligentnego systemu sterowania jakością wody w elektrowni jądrowej w południowej Ukrainie. Skarżąca kwestionuje również doręczoną jednocześnie decyzję o udzieleniu tego zamówienia konkurentowi, All Trade S.r.l.
   Skarżąca podnosi, iż Komisja

               —

               błędnie stwierdziła, że oferta skarżącej nie spełniła warunków pkt 2.2.6 specyfikacji technicznej, mimo że wszystkie usługi oferowane przez skarżącą były całkowicie zgodne ze specyfikacją, co zostało potwierdzone przez referencje;

               —

               błędnie uznała, że skarżąca nie spełniła warunków pkt 2.3.1 i 2.3.4 specyfikacji technicznej z powodu niedostatecznych wyjaśnień i informacji, mimo że wyjaśnienia skarżącej były kompletne i wyczerpujące;

               —

               naruszyła obowiązek objaśnienia oraz granice swobodnego uznania.

         Ponadto skarżąca podnosi, że w zakresie oszacowania ceny Komisja błędnie i wbrew postanowieniom pkt 1.3 instrukcji dla oferentów bierze pod uwagę wyłącznie podstawową cenę oferowaną, a tym samym nie uwzględnia ustalenia ceny za części zamienne i konserwację, pomimo że ma to znaczenie w tym kontekście.
   Wreszcie skarżąca podnosi, że konkurent, All Trade S.r.l., nie oferuje gwarancji skutecznej realizacji przedmiotowego projektu ze względu na swoje umiejętności, wydajność ekonomiczną i doświadczenie techniczne.


title: Sprawa C-642/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 grudnia 2016 r. – Junek Europ-Vertrieb GmbH/Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 grudnia 2016 r. – Junek Europ-Vertrieb GmbH/Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-642/16)
   (2017/C 104/39)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Junek Europ-Vertrieb GmbH

      Strona pozwana: Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 13 ust. 2 rozporządzenia 207/2009 (1) należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego może sprzeciwić się dalszemu obrotowi wyrobem medycznym sprowadzonym z innego państwa członkowskiego w jego własnym, oryginalnym opakowaniu wewnętrznym i zewnętrznym, na którym podmiot dokonujący przywozu umieścił dodatkową zewnętrzną etykietę, chyba że

               —

               zostanie ustalone, iż powołanie się przez właściciela znaku towarowego na prawa z niego wynikające w celu sprzeciwienia się wprowadzaniu do obrotu produktu z nową etykietą, opatrzonego tym znakiem towarowym, przyczynia się do sztucznego podziału rynków pomiędzy państwami członkowskimi,

               —

               zostanie wykazane, że nowa etykieta nie może naruszyć oryginalnego stanu produktu wewnątrz opakowania,

               —

               na nowym opakowaniu zostanie wyraźnie wymieniony podmiot, który dokonał nałożenia nowej etykiety, jak również nazwa wytwórcy produktu,

               —

               wygląd produktu z nową etykietą nie może zaszkodzić renomie znaku towarowego i podmiotu do niego uprawnionego; etykieta nie może być zatem uszkodzona, złej jakości lub nieschludna, a także

               —

               podmiot dokonujący przywozu poinformuje właściciela znaku towarowego przed wprowadzeniem produktu z nową etykietą do obrotu i dostarczy mu, na żądanie, próbkę tego produktu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa T-140/06: Skarga wniesiona w dniu  8 maja 2006 r.  — Philip Morris Products przeciwko OHIM (kształt paczki papierosów)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/32

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2006 r. — Philip Morris Products przeciwko OHIM (kształt paczki papierosów)
   (Sprawa T-140/06)
   (2006/C 165/63)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Philip Morris Products SA (Neuchâtel, Szwajcaria) (Przedstawiciele: adwokaci T. van Innis i C. S. Moreau)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności wydanej decyzji i obciążenie OHIM kosztami postępowania

               —

               ewentualnie, powołanie biegłego lub biegłych i zlecenie im zadań wskazanych przez skarżącą oraz stwierdzenie, że OHIM zobowiązany będzie pokryć koszty związane z wykonaniem tych zadań.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Przestrzenny znak towarowy przedstawiający paczkę papierosów dla towarów należących do klasy 34 (zgłoszenie nr 2 681 351)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 4 i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94. Skarżąca twierdzi, że zgłoszony znak towarowy ma dostatecznie odróżniający charakter i nie może być uznany za wspólny wszystkim właściwym towarom.


title: Sprawa T-67/14: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2017 r. – Viraj Profiles/Rada (Dumping — Przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii — Określenie kosztów produkcji — Koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne — Obowiązek uzasadnienia — Szkoda — Związek przyczynowy — Skarga — Wszczęcie dochodzenia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/30

         Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2017 r. – Viraj Profiles/Rada
   (Sprawa T-67/14) (1)

   ((Dumping - Przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii - Określenie kosztów produkcji - Koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne - Obowiązek uzasadnienia - Szkoda - Związek przyczynowy - Skarga - Wszczęcie dochodzenia - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2017/C 277/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Viraj Profiles Ltd (Maharasztra, Indie) (przedstawiciele: V. Akritidis i Y. Melin, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo B. Driessen, następnie H. Marcos Fraile, pełnomocnicy, wspierani przez R. Bierwagena, C. Hippa i D. Reicha, adwokatów)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE w celu doprowadzenia do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1106/2013 z dnia 5 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii (Dz.U. 2013, L 298, s. 1), w zakresie w jakim znajduje ono zastosowanie do skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1106/2013 z dnia 5 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii, w zakresie w jakim znajduje ono zastosowanie do Viraj Profiles Ltd.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Viraj Profiles.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa F-6/06: Skarga wniesiona w dniu  13 stycznia 2006 r.  — Scafarto przeciwko Komisji

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/34

         Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2006 r. — Scafarto przeciwko Komisji
   (Sprawa F-6/06)
   (2006/C 96/54)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Nicola Scafarto (Luksemburg, Luksemburg) [Przedstawiciel: A. D'Antuono i G. Somma, avvocati]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie niemożności stosowania, w rozumieniu art. 241 WE, art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               uchylenie domniemanej decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie złożone przez skarżącego na decyzję nr 000617 z dnia 17 marca 2005 r.;

               —

               uchylenie wyżej wspomnianej decyzji w zakresie w jakim organ powołujący zaszeregował skarżącego do grupy A*6, szczebel pierwszy, zamiast do grupy A*8, szczebel pierwszy;

               —

               zobowiązanie strony pozwanej do zastąpienia zakwestionowanej części wspomnianej decyzji postanowieniami, na podstawie których skarżący zostanie powołany do grupy A*8, szczebel pierwszy ze skutkiem wstecznym;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego wszelkich kwot, które nie zostały mu wypłacone w związku z bezprawnością zaskarżonych decyzji, wraz z odsetkami;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, wpisany na listę rezerwową konkursu EUR/A/155/2000 do grupy zaszeregowania A6 i A7, został po wejściu w życie nowego regulaminu pracowniczego zatrudniony przez Komisję i zaszeregowany do grupy A*6.
   W swojej skardze podnosi on w szczególności, że decyzja ustalająca jego grupę zaszeregowania narusza art. 31 regulaminu pracowniczego.
   Podnosi on następnie, że w każdym razie wspomniana decyzja jest bezprawna, w związku z tym, że jej podstawa prawna, czyli art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, jest bezprawny w związku z naruszeniem następujących zasad: pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, niedyskryminacji, równości traktowania, zasady zdrowego rozsądku (ragionevolezza) i dobrej administracji. Skarżący dodaje wreszcie pomocniczo, że zakładając nawet, że zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań nie jest zawsze absolutna, to każdy wyjątek lub odstępstwo od niej muszą być zgodnie z przepisami uzasadnione, który to warunek nie został spełniony w niniejszym przypadku.


title: Sprawa C-294/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2014 r. – ADM Hamburg AG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/37

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2014 r. – ADM Hamburg AG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt
   (Sprawa C-294/14)
   2014/C 315/60
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ADM Hamburg AG

      Strona przeciwna: Hauptzollamt Hamburg-Stadt

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przesłanka faktyczna z art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1) w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1063/2010 z dnia 18 listopada 2010 r. (2), zgodnie z którą produkty zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej muszą być dokładnie tymi samymi produktami, co wywiezione z kraju korzystającego, uznanego za kraj ich pochodzenia, jest spełniona w przypadku takim jak rozpoznawany, gdy kilka partii surowego oleju z nasion palmowych uznanych odpowiednio za produkty pochodzące z różnych krajów wywozu objętych ogólnym systemem preferencji taryfowych (GSP) nie zostaje fizycznie od siebie oddzielonych, wywiezionych i przywiezionych do Unii Europejskiej, lecz w trakcie wywiezienia wszystkie wypełniają ten sam zbiornik statku towarowego, są w nim ze sobą zmieszane i zostają przywiezione do Unii Europejskiej, przy czym można wykluczyć, że w trakcie transportu tych produktów do momentu zgłoszenia do dopuszczenia do swobodnego obrotu w zbiorniku tego statku znalazły się inne, w szczególności nieobjęte preferencjami, produkty?

      (1)  Dz.U. L 253, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 307, s. 1.


title: Sprawa F-88/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 24 kwietnia 2013 r. — BX przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Konkurs EPSO/AD/148/09 — Niewpisanie na listę rezerwy kadrowej)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/84

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 24 kwietnia 2013 r. — BX przeciwko Komisji
   (Sprawa F-88/11) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Konkurs EPSO/AD/148/09 - Niewpisanie na listę rezerwy kadrowej)
   2013/C 225/194
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BX (Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat R. Rata)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę rezerwy kadrowej dla konkursu EPSO/AD/148/09-RO-Administratorzy (AD 5)

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BX pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011, s. 45.