title: Sprawa T-13/14: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2014 r. — Węgry przeciwko Komisji

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/25

      Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2014 r. — Węgry przeciwko Komisji
      (Sprawa T-13/14)
      (2014/C 71/48)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér y K. Szíjjártó, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2013) 7136 final z dnia 31 października 2013 r. dotyczącej częściowego zwrotu państwowej pomocy finansowej przyznanej organizacjom producentów w odniesieniu do programów operacyjnych realizowanych na Węgrzech w 2011 r.

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że Komisja przekroczyła granice w wykonywaniu swych kompetencji, naruszając właściwe przepisy prawa Unii przy określaniu wysokości częściowego zwrotu przez Węgry krajowej pomocy finansowej przyznanej w 2011 r. organizacjom producentów działającym w sektorze owoców i warzyw.
      Zdaniem skarżącej prawo Unii nie przewiduje możliwości, by w decyzji dotyczącej częściowego zwrotu wspólnotowego państwowej pomocy finansowej przyznanej na podstawie art. 103f rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (1) organizacjom producentów działającym w sektorze owoców i warzyw, Komisja domagała się tylko zwrotu tych kwot pomocy, które zostały wskazane przez Węgry jako kwoty „szacunkowe” lub „przewidywalne” we wniosku o zezwolenie na przyznanie pomocy krajowej.
      Skarżąca uważa, że zgodnie z art. 103f rozporządzenia nr 1234/2007 zezwolenie Komisji na pomoc krajową dotyczy przyznania pomocy a nie ustanowienia przez Komisję maksymalnej granicy pomocy, jaka może zostać przyznana. Zdaniem skarżącej taka maksymalna granica została przewidziana w sposób jednoznaczny w rozporządzeniu nr 1234/2007, które stanowi, że pomoc krajowa nie może przekraczać 80 % wkładów finansowych na fundusze operacyjne członków lub organizacji producentów. Przepisy dotyczące częściowego zwrotu wspólnotowego pomocy krajowej również nie upoważniają Komisji do tego, aby przy ustanawianiu takiego zwrotu ustalała, jako maksymalną granicę zwrotu kwotę, jaką państwo członkowskie zakomunikowało Komisji we wniosku o zezwolenia, jak również całkowitą kwotę pomocy, jak również wysokość pomocy przewidzianej dla niektórych organizacji producentów, tym bardziej wówczas, gdy we wspomnianej informacji rząd węgierski przedstawił rzeczone kwoty jako kwoty jedynie programowane lub szacunkowe.
      Podobnie skarżąca twierdzi, że Komisja ma prawo sprawdzić, czy faktycznie wypłacona pomoc nie przekroczyła ww. maksymalnej wysokości 80 %, oraz czy zażądany zwrot nie przekracza 60 % przyznanej pomocy, jednakże nie może ustanowić jako maksymalnej wysokości zwrotu, kwot wskazanych we wniosku o zezwolenie, tym bardziej, że w tym wniosku podkreślono tymczasowy lub szacunkowy charakter danych. Jeżeli z określonych powodów zmienia się w trakcie roku wysokość pomocy krajowej udzielonej jakiejkolwiek organizacji producentów, częściowy zwrot wspólnotowy dokonywany jest według rzeczywiście wypłaconej kwoty, o ile spełnione zostały przesłanki ustanowione w prawie Unii w tym zakresie.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz.U. L 299, s. 1).


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie T-184/01 IMS Health, Inc. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zawieszenie wykonania a następnie uchylenie zaskarżonej decyzji w toku instancji — Umorzenie postępowania)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/20

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawie T-184/01 IMS Health, Inc. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Zawieszenie wykonania a następnie uchylenie zaskarżonej decyzji w toku instancji - Umorzenie postępowania)
   (2005/C 155/40)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T- 184/01, IMS Health Inc., z siedzibą w Fairfield, Connecticut (Stany Zjednoczone), reprezentowanej przez N. Levy'ego, J. Temple-Langa, solicitors, oraz R. O'Donoghue, barrister, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: A. Whelan, É. Gippini Fournier oraz F. Siredey-Garnier, następnie M. Whelan, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) popieranej przez NDC Health Corp., poprzednio National Data Corp., z siedzibą w Atlancie, Georgia (Stany Zjednoczone), (początkowo reprezentowana przez I. Forrestera, QC, F. Fine'a, solicitor, adwokatów C. Price'a oraz A. Gagliardiego, nastepnie adwokatów Price'a, J. Bourgeois oraz M. Fine'a, w końcu przez M. Fine'a), przez NDC Health GmbH & Co. KG, z siedzibą w Bad Camberg (Niemcy) (początkowo reprezentowana przez I. Forrestera, QC, F. Fine'a oraz M. Powella, solicitors, adwokatów C. Price'a oraz A. Gagliardiego, następnie przez M. Fine'a, adwokatów Price'a oraz J. Bourgeois, w końcu przez M. Fine'a), przez AzyX Deutschland GmbH Geopharma Information Services, z siedzibą w Neu-Isenburg (Niemcy) (początkowo reprezentowana przez adwokatów G. Vandersandena, L. Leviego oraz D. Dugois, następnie przez adwokatów Vandersandena oraz Leviego) mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/165/WE z dnia 3 lipca 2001 r. w sprawie zastosowania procedury z art. 82 WE (Sprawa COMP D3/38.044 NDC Health/IMS Health: środki tymczasowe) (Dz.U. 2002, L 59, str. 18), Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 10 marca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2

               Każda ze stron poniesie własne koszty, włączając w to koszty wynikłe z postępowania w sprawie zarządzenia środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 303 z 27.10.2001


title: Sprawa T-43/12: Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2014 r. – Hamcho i Hamcho International przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko Syrii — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Częściowa niedopuszczalność — Interes prawny — Ciężar dowodu — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/28

         Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2014 r. – Hamcho i Hamcho International przeciwko Radzie
   (Sprawa T-43/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko Syrii - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Częściowa niedopuszczalność - Interes prawny - Ciężar dowodu - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności))
   (2015/C 007/31)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamad Hamcho (Damaszek, Syria); Hamcho International (Damaszek) (przedstawiciele: adwokaci M. Ponsard, D. Amaudruz i A. Boesch)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo G. Étienne i S. Kyriakopoulou, następnie G. Étienne, S. Kyriakopoulou i B. Driessen a wreszcie G. Étienne i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 121, s. 1), rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 121, s. 1), decyzji wykonawczej Rady 2011/302/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273/WPZiB (Dz.U. L 136, s. 91), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 504/2011 z dnia 23 maja 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 442/2011 (Dz.U. L 136, s. 45 ), decyzji wykonawczej Rady 2011/367/WPZiB z dnia 23 czerwca 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273 (Dz.U. L 164, s. 14), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 611/2011 z dnia 23 czerwca 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011 (Dz.U. L 164, s. 1), decyzji wykonawczej Rady 2011/488/WPZiB z dnia 1 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273 (Dz.U. L 199, s. 74), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 755/2011 z dnia 1 sierpnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011 (Dz.U. L 199, s. 33 ), decyzji wykonawczej Rady 2011/515/WPZiB z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273 (Dz.U. L 218, s. 20), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 843/2011 z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011 (Dz.U. L 218, s. 1), decyzji Rady 2011/522/WPZiB z dnia 2 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273 (Dz.U. L 228, s. 16), rozporządzenia Rady (UE) nr 878/2011 z dnia 2 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 228, s. 1), decyzji Rady 2011/628/WPZiB z dnia 23 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273 (Dz.U. L 247, s. 17), rozporządzenia Rady (UE) nr 950/2011 z dnia 23 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 247, s. 3), decyzji Rady 2011/684/WPZiB z dnia 13 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273 (Dz.U. L 269, s. 33), rozporządzenia Rady (UE) nr 1011/2011 z dnia 13 października 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 269, s. 18), decyzji Rady 2011/735/WPZiB z dnia 14 listopada 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273 (Dz.U. L 296, s. 53), decyzji wykonawczej Rady 2011/736/WPZiB z dnia 14 listopada 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273 (Dz.U. L 296, s. 55), rozporządzenia Rady (UE) nr 1150/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 296, s. 1), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1151/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011 (Dz.U. L 296, s. 3 ), decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273 (Dz.U. L 319, s. 56), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1244/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011 (Dz.U. L 319, s. 8), rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 16, s. 1), decyzji wykonawczej Rady 2012/37/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782 (Dz.U. L 19, s. 33), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 55/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. w sprawie wykonania art. 33 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 19, s. 6), decyzji wykonawczej Rady 2012/172/WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782 (Dz.U. L 87, s. 103), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 266/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 87, s. 45 ), decyzji Rady 2012/206/WPZiB z dnia 23 kwietnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/782 (Dz.U. L 110, s. 36), decyzji wykonawczej Rady 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782 (Dz.U. L 126, s. 9), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 410/2012 z dnia 14 maja 2012 r. w sprawie wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 126, s. 3 ), rozporządzenia Rady (UE) nr 509/2012 z dnia 15 czerwca 2012 r. zmieniającego rozporządzenie nr 36/2012 (Dz.U. L 156, s. 10), decyzji Rady 2012/322/WPZiB z dnia 20 czerwca 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/782 (Dz.U. L 165, s. 45), decyzji wykonawczej Rady 2012/335/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782 (Dz.U. L 165, s. 80), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 544/2012 z dnia 25 czerwca 2012 r. w sprawie wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 165, s. 20), rozporządzenia Rady (UE) nr 545/2012 z dnia 25 czerwca 2012 r. zmieniającego rozporządzenie nr 36/2012 (Dz.U. L 165, s. 23), decyzji Rady 2012/420/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/782 (Dz.U. L 196, s. 59), decyzji wykonawczej Rady 2012/424/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782 (Dz.U. L 196, s. 81), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 673/2012 z dnia 23 lipca 2012 r. w sprawie wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 196, s. 8), decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i uchylającej decyzję 2011/782 (Dz.U. L 330, s. 21), decyzji wykonawczej Rady 2013/185/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. dotyczącej wykonania decyzji 2012/739 (Dz.U. L 111, s. 77), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 111, s. 1 ), oraz decyzji 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 147, s. 14), w zakresie, w jakim te akty prawne dotyczą skarżących.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna, ponieważ została wniesiona z przekroczeniem terminu, w zakresie, w jakim dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady 2011/302/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, decyzji wykonawczej Rady 2011/367/WPZiB z dnia 23 czerwca 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273 w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 504/2011 z dnia 23 maja 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 611/2011 z dnia 23 czerwca 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii.

               2)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, decyzji wykonawczej Rady 2011/488/WPZiB z dnia 1 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 755/2011 z dnia 1 sierpnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011, decyzji wykonawczej Rady 2011/515/WPZiB z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 843/2011 z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011, decyzji Rady 2011/522/WPZiB z dnia 2 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273, rozporządzenia Rady (UE) nr 878/2011 z dnia 2 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011, decyzji Rady 2011/628/WPZiB z dnia 23 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273, rozporządzenia Rady (UE) nr 950/2011 z dnia 23 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011, decyzji Rady 2011/684/WPZiB z dnia 13 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273, rozporządzenia Rady (UE) nr 1011/2011 z dnia 13 października 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011, decyzji Rady 2011/735/WPZiB z dnia 14 listopada 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273, decyzji wykonawczej Rady 2011/736/WPZiB z dnia 14 listopada 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273, rozporządzenia Rady (UE) nr 1150/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1151/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1244/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011, decyzji wykonawczej Rady 2012/37/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 55/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. w sprawie wykonania art. 33 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, decyzji Rady 2012/206/WPZiB z dnia 23 kwietnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, decyzji wykonawczej Rady 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 410/2012 z dnia 14 maja 2012 r. w sprawie wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, rozporządzenia Rady (UE) nr 509/2012 z dnia 15 czerwca 2012 r. zmieniającego rozporządzenie nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, decyzji Rady 2012/322/WPZiB z dnia 20 czerwca 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, decyzji wykonawczej Rady 2012/335/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 544/2012 z dnia 25 czerwca 2012 r. w sprawie wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, rozporządzenia Rady (UE) nr 545/2012 z dnia 25 czerwca 2012 r. zmieniającego rozporządzenie nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, decyzji Rady 2012/420/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, decyzji wykonawczej Rady 2012/424/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 673/2012 z dnia 23 lipca 2012 r. w sprawie wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, ponieważ te akty prawne nie dotyczą Mohamada Hamcha i Hamcho International.

               3)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim jest skierowana przeciwko pismu z dnia Rady Unii Europejskiej z dnia 21 grudnia 2011 r. do M. Hamcha i do Hamcho International.

               4)

               Umarza się postępowanie w sprawie w zakresie, w jakim dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273, decyzji wykonawczej Rady 2012/172/WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782, decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i uchylającej decyzję 2011/782 oraz decyzji wykonawczej Rady 2013/185/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. dotyczącej wykonania decyzji 2012/739, ponieważ te akty prawne zostały uchylone i zastąpione innymi.

               5)

               W zakresie, w jakim akty te dotyczą M. Hamcha i Hamcho International stwierdza się nieważność:

                           —

                           rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie nr 442/2011;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 266/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 36/2012;

                           —

                           decyzji 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii.

               6)

               Skutki decyzji i rozporządzeń, których nieważność stwierdzono, zostają utrzymane w mocy względem M. Hamcha i Hamcho International do dnia upływu terminu do wniesienia odwołania lub, gdy odwołanie zostanie wniesione w terminie, do dnia ewentualnego oddalenia lub odrzucenia tego odwołania.

               7)

               Rada pokrywa własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez M. Hamchę i przez Hamcho International.

               8)

               Mohamad Hamcho i Hamcho International pokrywają dwie trzecie swoich kosztów.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.


title: Sprawa C-513/08: Postanowienie Trybunału z dnia 9 grudnia 2009 r. — Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Wyraźne oddalenie wniosku o zwrot w 100 % określonych kosztów leczenia poniesionych przez urzędnika — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/11

         Postanowienie Trybunału z dnia 9 grudnia 2009 r. — Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-513/08) (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Wyraźne oddalenie wniosku o zwrot w 100 % określonych kosztów leczenia poniesionych przez urzędnika - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   2010/C 100/16
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy oraz adwokat A. dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 9 września 2008 r. wydanego w sprawie T-143/08 Marcuccio przeciwko Komisji, którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalne żądanie stwierdzenia nieważności decyzji biura ds. rozliczeń wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego dla instytucji Wspólnot Europejskich odmawiającej przejęcia w 100 % niektórych kosztów leczenia poniesionych przez skarżącego oraz zwrotu kosztów wizyty u lekarza odbytej zgodnie z przepisami stosującymi się do konsultacji ze specjalistami z dziedziny medycyny, a także żądanie nakazania Komisji zapłaty określonych kwot odpowiadających kosztom leczenia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 07.02.2009.


title: Sprawa T-44/11: Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2015 r. – Włochy/Komisja (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFFROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Pomoc na produkcję mleka odtłuszczonego w proszku — Nieprawidłowości lub zaniedbania, które można przypisać organom administracji lub instytucjom państw członkowskich — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia — Zasada ne bis in idem — Rozsądny termin)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/28

         Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2015 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-44/11) (1)

   ((EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFFROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Pomoc na produkcję mleka odtłuszczonego w proszku - Nieprawidłowości lub zaniedbania, które można przypisać organom administracji lub instytucjom państw członkowskich - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia - Zasada ne bis in idem - Rozsądny termin))
   (2015/C 279/34)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez L. Ventrellę i G. Fienga, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2010/668/UE z dnia 4 listopada 2010 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 288, s. 24) w zakresie, w jakim wyłącza ona niektóre wydatki dokonane przez Republikę Włoską.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-18/10: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2011 r. — Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 1007/2009 — Handel produktami z fok — Zakaz przywozu i sprzedaży — Wyjątek na rzecz społeczności Eskimosów — Zastosowanie art. 263 akapit czwarty TFUE — Pojęcie aktu regulacyjnego — Akt niedotyczący bezpośrednio i indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/20

         Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2011 r. — Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-18/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 1007/2009 - Handel produktami z fok - Zakaz przywozu i sprzedaży - Wyjątek na rzecz społeczności Eskimosów - Zastosowanie art. 263 akapit czwarty TFUE - Pojęcie „aktu regulacyjnego” - Akt niedotyczący bezpośrednio i indywidualnie - Niedopuszczalność)
   2011/C 319/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Inuit Tapiriit Kanatami (Ottawa, Kanada), Nattivak Hunters and Trappers Association (Qikiqtarjuaq, Kanada), Pangnirtung Hunters’ and Trappers’ Organisation (Pangnirtung, Kanada), Jaypootie Moesesie (Qikiqtarjuaq), Allen Kooneeliusie (Qikiqtarjuaq), Toomasie Newkingnak (Qikiqtarjuaq), David Kuptana (Ulukhaktok, Kanada), Karliin Aariak (Iqaluit, Kanada), Efstathios Andreas Agathos (Ateny, Grecja), Canadian Seal Marketing Group (Quebec, Kanada), Ta Ma Su Seal Products (Cap-aux-Meules, Kanada), Fur Institute of Kanada (Ottawa), NuTan Furs, Inc (Catalina, Kanada), GC Rieber Skinn AS (Bergen, Norwegia), Inuit Circumpolar Conference Greenland (ICC) (Nuuk, Grenlandia, Dania), Johannes Egede (Nuuk), Kalaallit Nunaanni Aalisartut Piniartullu Kattuffiat (KNAPK) (Nuuk) (przedstawiciele: początkowo J. Bouckaert, M van der Woude i H. Viaene, następnie J. Bouckaert i H. Viaene, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: I. Anagnostopoulou i L. Visaggio, pełnomocnicy) oraz Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i K. Michoel, pełnomocnicy)
   Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, Y. de Vries, J. Tanger i M. Noort, pełnomocnicy) oraz Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo É. White, P. Oliver i J.-B. Laignelot, następnie É. White, P. Oliver i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie handlu produktami z fok (Dz.U. L 286, s. 36).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Inuit Tapiriit Kanatami, Nattivak Hunters and Trappers Association, Pangnirtung Hunters’ and Trappers’ Association, Jaypootie Moesesie, Allen Kooneeliusie, Toomasie Newkingnak, David Kuptana, Karliin Aariak, Efstathios Andreas Agathos, Canadian Seal Marketing Group, Ta Ma Su Seal Products, Fur Institute of Canada, NuTan Furs, Inc., GC Rieber Skinn AS, Inuit Circumpolar Conference Greenland (ICC), Johannes Egede i Kalaallit Nunaanni Aalisartut Piniartullu Kattuffiat (KNAPK) zostają obciążeni własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Królestwo Niderlandów i Komisja ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010


title: Sprawa T-5/14: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2014 r. — Anudal przeciwko Komisji

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/50

         Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2014 r. — Anudal przeciwko Komisji
   (Sprawa T-5/14)
   2014/C 52/98
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Anudal, SL (Badalona, Hiszpania) (przedstawiciele: J. García Muñoz, J. Jiménez-Blanco i J. Corral García, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1–6 zaskarżonego aktu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności jego art. 4 w zakresie, a jakim zawiera on nakaz odzyskania pomocy oraz

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami związanymi z postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-3/14 Anudal Industrial przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-420/05 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia  4 kwietnia 2006 r.  w sprawie Vischim przeciwko Komisji (Środek tymczasowy — Wniosek o zawieszenie wykonania aktu — Dyrektywa 91/414/EWG — Okoliczności niecierpiące zwłoki — Brak)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/31

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 kwietnia 2006 r. w sprawie Vischim przeciwko Komisji
   (Sprawa T-420/05 R)
   (Środek tymczasowy - Wniosek o zawieszenie wykonania aktu - Dyrektywa 91/414/EWG - Okoliczności niecierpiące zwłoki - Brak)
   (2006/C 143/62)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Vischim Srl (Cesano Maderno, Włochy) [przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i K. Van Maldegem]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciel: B. Doherty, pełnomocnik]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek zmierzający, po pierwsze, do zawieszenia stosowania dyrektywy Komisji 2005/53/WE z dnia 16 września 2005 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia chlorotalonilu, chlorotoluronu, cypermetryny, daminozydu i tiofanatu metylu jako substancji czynnych (Dz.U. L 241, str. 51), a po drugie zarządzenia innych środków tymczasowych.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-329/15: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2015 r. – Certuss Dampfautomaten/OHIM – Universal for Engineering Industries (Universal 1800 TC)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/44

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2015 r. – Certuss Dampfautomaten/OHIM – Universal for Engineering Industries (Universal 1800 TC)
   (Sprawa T-329/15)
   (2015/C 279/54)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Certuss Dampfautomaten GmbH & Co. KG (Krefeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Sroka)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Universal for Engineering Industries SAE (Giza, Egipt)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Universal 1800 TC” – zgłoszenie nr 10 632 503

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 kwietnia 2015 r. w sprawie R 1303/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-41/14: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/34

         Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-41/14)
   2014/C 235/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: Christophe Bernard-Glanz, prawnik)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej za 2012 r. oraz decyzji w sprawie przyznania jej jednego punktu za osiągnięcia w 2012 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności spornego sprawozdania z oceny, decyzji w sprawie przyznania punktów za osiągnięcia oraz, jeśli zajdzie taka potrzeba, decyzji w sprawie oddalenia zażalenia;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone C-606/12 i C-607/12: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 marca 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Commissione tributaria provinciale Genova – Włochy) – Dresser Rand SA przeciwko Agenzia delle Entrate Direzione Provinciale Ufficio Controlli [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 17 ust. 2 lit. f) — Przesłanka obejmująca odesłanie towaru z powrotem do państwa członkowskiego, z którego został on pierwotnie wysłany lub przetransportowany]

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/5

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 marca 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Commissione tributaria provinciale Genova – Włochy) – Dresser Rand SA przeciwko Agenzia delle Entrate Direzione Provinciale Ufficio Controlli
   (Sprawy połączone C-606/12 i C-607/12) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 17 ust. 2 lit. f) - Przesłanka obejmująca odesłanie towaru z powrotem do państwa członkowskiego, z którego został on pierwotnie wysłany lub przetransportowany])
   2014/C 129/06
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria provinciale Genova

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dresser Rand SA

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate Direzione Provinciale Ufficio Controlli

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Commissione tributaria provinciale di Genova – Wykładnia art. 17 ust. 2 lit. f) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) – Przemieszczenie do innego państwa członkowskiego – Pojęcie prac dotyczących towaru – Działania polegające na sprawdzeniu możliwości dostosowania do innych towarów – Przesłanka odesłania towaru z powrotem do państwa członkowskiego, z którego został pierwotnie wysłany lub przetransportowany – Możliwość traktowania wysyłki jako przemieszczenia do innego państwa członkowskiego w przypadku dalszego wysłania do państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie, z którego nastąpiła pierwotna wysyłka

      Sentencja

   Artykuł 17 ust. 2 lit. f) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że aby wysyłka lub transport towaru nie zostały uznane za przemieszczenie do innego państwa członkowskiego, towar ten po dokonaniu względem niego prac w państwie członkowskim zakończenia wysyłki lub transportu rzeczonego towaru musi być odesłany z powrotem do podatnika w państwie członkowskim, z którego został pierwotnie wysłany lub przetransportowany.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa T-164/04: Skarga wniesiona dnia 10 maja 2004 r. przez Patricię Wauthier i Viviane Deveen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/18

         Skarga wniesiona dnia 10 maja 2004 r. przez Patricię Wauthier i Viviane Deveen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-164/04)
   (2004/C 190/30)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 10 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Patricię Wauthier i Viviane Deveen, zamieszkałe w Belgii, reprezentowane przez Gillesa Bounéou i Frédérica Frabettiegio, avocats, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               uchylenie, w zakresie dotyczącym skarżących, przeprowadzenia oceny za okres 2001-2002;

               —

               ewentualnie, uchylenie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej (REC/CDR) skarżących za okres od 1 lipca 2001 r. do 31 grudnia 2002 r.;

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów, wydatków i honorariów oraz zasądzenie ich od Komisji Wspólnot Europejskich.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty powołane w niniejszej sprawie przez skarżące są identyczne z tymi, jakie zostały podniesione przez skarżących w sprawach T-43/04 i T-47/04.


title: Sprawa T-126/16: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2016 r. – 1. FC Köln/EUIPO (SPÜRBAR ANDERS)

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/19

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2016 r. – 1. FC Köln/EUIPO (SPÜRBAR ANDERS)
   (Sprawa T-126/16)
   (2016/C 165/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: 1. FC Köln GmbH & Co. KGaA (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt, V. Töbelmann i S. Stier)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SPÜRBAR ANDERS” – zgłoszenie nr 13 468 103

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 stycznia 2016 r. w sprawie R 718/2015-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-118/16: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2016 r. – Deutsche Post/EUIPO – bpost (BEPOST)

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/18

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2016 r. – Deutsche Post/EUIPO – bpost (BEPOST)
   (Sprawa T-118/16)
   (2016/C 165/20)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci K. Hamacher, G. Müllejans)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: bpost NV (Bruksela, Belgia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: bpost NV

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „BEPOST” – zgłoszenie nr 8 897 829

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 stycznia 2016 r. w sprawie R 3107/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-150/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank 's-Hertogenbosch, Niderlandy) — Jean Leon Van Straaten przeciwko Staat der Nederlanden, Republiek Italië (Konwencja wykonawcza do układu z Schengen — Zasada ne bis in idem — Pojęcia tego samego czynu i  czynu objętego wyrokiem — Wywóz w jednym państwie członkowskim a przywóz w innym państwie członkowskim — Uniewinnienie oskarżonego)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/14

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank 's-Hertogenbosch, Niderlandy) — Jean Leon Van Straaten przeciwko Staat der Nederlanden, Republiek Italië
   (Sprawa C-150/05) (1)

   (Konwencja wykonawcza do układu z Schengen - Zasada ne bis in idem - Pojęcia „tego samego czynu” i „czynu objętego wyrokiem” - Wywóz w jednym państwie członkowskim a przywóz w innym państwie członkowskim - Uniewinnienie oskarżonego)
   (2006/C 294/23)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank 's-Hertogenbosch
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jean Leon Van Straaten

      Strona pozwana: Staat der Nederlanden, Republiek Italië
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank 's-Hertogenbosch — Wykładnia art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw unii gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz.U. 2000, L 239, str. 19) — Zasada ne bis in idem — „Ten sam czyn” oraz „wyrok” — Ściganie przestępstwa zakwalifikowanego jako wywóz w jednym Państwie i przywóz w drugim — Prawomocny wyrok w przypadku uniewinnienia?
   Sentencja

               1)

               Wykładni art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen, z dnia 14 czerwca 1985r., między rządami państw unii gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w dniu 19 czerwca 1990r. w Schengen, należy dokonywać następujący sposób:

                           —

                           decydujące kryterium dla celów zastosowania tego przepisu stanowi kryterium tożsamości zdarzenia, rozumianego jako istnienie całości, na którą składają się nierozdzielnie ze sobą związane zachowania, niezależnie od kwalifikacji prawnej tych zachowań lub chronionego interesu prawnego;

                           —

                           co się tyczy przestępstw związanych ze środkami odurzającymi, nie jest wymagane, aby ilości narkotyków lub osoby występujące w sprawach w obu zainteresowanych państwach członkowskich były tożsame;

                           —

                           czyn karalny polegający na wywozie i przywozie tych samych środków odurzających ścigany w różnych umawiających się państwach jest zasadniczo uznawany za „ten sam czyn” w rozumieniu tegoż art. 54, przy czym ostateczna ocena w tym zakresie należy do właściwych instancji krajowych.

               2)

               Zasada ne bis in idem, zawarta w art. 54 tej konwencji, stosuje się do orzeczenia organów sądowych umawiającego się państwa, na mocy którego oskarżony został prawomocnie uniewinniony z powodu braku dostatecznych dowodów.

      (1)  Dz.U. C 155 z.25.06.2005


title: Sprawa F-91/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 maja 2016 r. – Chatel/Rada (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury — Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym — Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii — Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, przyjęta przez zainteresowanego i oparta na nowych ogólnych przepisach wykonawczych — Pojęcie aktu niekorzystnego — Oczywista niedopuszczalność — Artykuł 81 regulaminu postępowania)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/43

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 maja 2016 r. – Chatel/Rada
   (Sprawa F-91/14) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii - Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, przyjęta przez zainteresowanego i oparta na nowych ogólnych przepisach wykonawczych - Pojęcie aktu niekorzystnego - Oczywista niedopuszczalność - Artykuł 81 regulaminu postępowania))
   (2016/C 222/56)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Zlata Chatel (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, M. de Abreu Caldas i J.N. Louis, następnie adwokaci D. de Abreu Caldas i J.N. Louis, a wreszcie, adwokat J.N. Louis)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i E. Rebasti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącej do systemu emerytalnego Unii, w której zastosowano nowe ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014, s. 63.


title: Sprawa T-78/08: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. — Baldesberger przeciwko OHIM (kształt pincety)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/33

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. — Baldesberger przeciwko OHIM (kształt pincety)
   (Sprawa T-78/08)
   (2008/C 107/56)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Fides B. Baldesberger (Lugano, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat F. Nielsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 12 grudnia 2007 r. przez Czwartą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego w sprawie R 1405/2007-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający pincetę dla towarów z klasy 8 (zgłoszenie nr 5 480 108).

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy ma wymagane minimum charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-515/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 14 listopada 2012 r. — UAB 4finance przeciwko Valstybinė vartotojų teisių apsaugos tarnyba i Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 14 listopada 2012 r. — UAB 4finance przeciwko Valstybinė vartotojų teisių apsaugos tarnyba i Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-515/12)
   2013/C 26/62
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UAB 4finance

      Strony pozwane: Valstybinė vartotojų teisių apsaugos tarnyba i Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pkt 14 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że zakładanie, prowadzenie lub propagowanie systemów promocyjnych typu „piramida” należy uważać za praktykę handlową wprowadzającą w błąd w każdych okolicznościach wyłącznie wtedy, gdy konsument jest zobowiązany do wykonania świadczenia w zamian za otrzymanie wynagrodzenia przede wszystkim za wprowadzenie innych konsumentów do systemu, a nie za sprzedaż lub konsumpcję produktów?

               2)

               Jeśli jest konieczne, aby konsument wykonał świadczenie w zamian za prawo do otrzymania wynagrodzenia, to czy wysokość świadczenia wykonanego przez konsumenta w zamian za możliwość otrzymania wynagrodzenia przede wszystkim za wprowadzenie innych konsumentów do systemu a nie za sprzedaż lub konsumpcję produktów, ma wpływ na zakwalifikowanie systemu promocyjnego typu „piramida” do praktyk handlowych wprowadzających w błąd w rozumieniu pkt 14 załącznika I do dyrektywy? Czy świadczenia wykonane przez konsumentów, które stanowią kwotę czysto symboliczną i są wpłacane w celu umożliwienia identyfikacji konsumentów mogą być uważane za wykonanie świadczenia w zamian za możliwość otrzymania wynagrodzenia w rozumieniu pkt 14 załącznika I do dyrektywy?

               3)

               Czy pkt 14 załącznika I do dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że aby uznać system promocyjny typu „piramida” za praktykę handlową wprowadzającą w błąd wyłączne znaczenie ma to, aby wynagrodzenie zostało zapłacone konsumentowi już zarejestrowanemu przede wszystkim za wprowadzenie innych konsumentów do systemu, a nie za sprzedaż lub konsumpcję produktów, czy ma też znaczenie zakres, w jakim wynagrodzenie wypłacone uczestnikom tego systemu za wprowadzenie nowych konsumentów jest finansowane poprzez wkłady nowych członków? Czy w niniejszej sprawie wynagrodzenie wypłacone już zarejestrowanym uczestnikom systemu promocyjnego typu „piramida” powinno być w całości lub w znacznej części finansowane poprzez wkłady członków nowowprowadzonych do tego systemu?


title: Sprawa T-424/07: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2007 r. — Pioneer Hi-Bred International przeciwko OHIM (OPTIMUM)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/29

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2007 r. — Pioneer Hi-Bred International przeciwko OHIM (OPTIMUM)
   (Sprawa T-424/07)
   (2008/C 8/51)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Pioneer Hi-Bred International Inc. (Johnston, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger, R. Kunze i T. Wittmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 11 września 2007 r. w sprawie R 288/2007-2, dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 4 893 053 „OPTIMUM”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „OPTIMUM” dla towarów z klasy 1 — zgłoszenie nr 4 893 053

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c), art. 7 ust. 2, art. 73 i art. 74 rozporządzenia Rady nr 40/94 polegające na nieuwzględnieniu okoliczności, że dane towary przeznaczone są dla wyspecjalizowanych odbiorców oraz nieuwzględnieniu przy wydawaniu rozstrzygnięcia dowodów dotyczących używania zgłoszonego znaku towarowego.


title: Sprawa C-68/06: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 24 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/24

         Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 24 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-68/06) (1)

   (2006/C 331/47)

      Język postępowania: grecki

   Prezes piątej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa T-135/13: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2013 r. — Hitachi Chemical Europe i in. przeciwko ECHA

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/26

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2013 r. — Hitachi Chemical Europe i in. przeciwko ECHA
   (Sprawa T-135/13)
   2013/C 129/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hitachi Chemical Europe GmbH (Düsseldorf, Niemcy), Polynt SpA (Scanzorosciate, Włochy) i Sitre Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: K. Van Maldegem i C. Mereu, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA).

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i uzasadnioną;

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności decyzji ED/169/2012 ECHA w sprawie włączenia bezwodnika metyloheksahydroftalowego, 4 metyloheksahydroftalowego, bezwodnika 1-metyloheksahydroftalowego i bezwodnika 3-metyloheksahydroftalowego (zwanych dalej „MHHPA”) jako substancji spełniających zgodnie z art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) („REACH”) kryteria z art. 57 lit. f) tego rozporządzenia, w zakresie dotyczącym MHHPA i ich monomery;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie lub oczywistego naruszenia prawa: a) alergeny inhalacyjne nie podpadają pod zakres art. 57 lit. f) REACH oraz b) ECHA nie dostarczyła ani wystarczającego uzasadnienia, ani dowodów, że MHHPA stanowią „substancji budzące równoważne obawy” jak czynniki rakotwórcze, mutagenne lub środek działający szkodliwie na rozrodczość („CMR”) kategorii 1, ponieważ:

                           —

                           środki CMR wywołują nieodwracalne skutki, natomiast w przypadku MHHPA uczulające działanie na drogi oddechowe nie ma nieodwracalnego skutku;

                           —

                           nie zachodzi przypadek narażenia na działanie MHHPA po stronie konsumentów lub załogi zakładu;

                           —

                           badanie MHHPA oparte jest na starych i nieaktualnych danych;

                           —

                           badanie nie uwzględnia miarodajnych danych;

                           —

                           badanie w pierwszej kolejności oparte jest na analogii z inną substancją, co z naukowego punktu widzenia jest wątpliwe i co ukazuje, że dla celów badania MHHPA zastosowano jedynie niewielką ilość ograniczonych danych.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony. Skarżące nie miały okazji do obrony w odpowiednim zakresie z uwagi na brak obiektywnych kryteriów dla oceny, czy w przypadku substancji chodziło o substancję budzącą równoważne obawy zgodnie z art. 57 lit. f) REACH, w szczególności w przypadku alergenów inhalacyjnych, takich jak MHHPA oraz ponieważ ECHA nie wzięła pod uwagę wszystkich informacji, jakie dostarczyli przedstawiciele tego sektora przemysłu w terminie do dostarczenia stanowisk.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności. ECHA dokonała względem MHHPA wyboru środków i poprzez zaszeregowanie MHHPA jako substancji wzbudzających szczególnie duże obawy przysporzyła skarżącym niedogodności, które z punktu widzenia realizowanych celów są nieproporcjonalne.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE


title: Sprawa C-390/07: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/10

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-390/07)
   (2007/C 283/18)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán, X. Lewis i H. van Vliet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   Żądania strony skarżącej

               1.

               Stwierdzenie, że:

                           —

                           nie określając ujścia rzeki Humber, ujść rzek Wash, Deben i Colne, ujścia Tamizy (Outer Thames), Southampton Water oraz wschodnio-północnego Morza Irlandzkiego — z wyjątkiem Solway Firth — jako obszary wrażliwe ze względu na eutrofizację;

                           —

                           nie poddając bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu zrzutów ścieków komunalnych z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców (RLM) większej niż 10 000 do ujścia rzeki Humber, ujść rzek Wash, Deben i Colne, ujścia Tamizy (Outer Thames), Southampton Water oraz wschodnio-północnego Morza Irlandzkiego — z wyjątkiem Solway Firth — oraz do jezior Lough Neagh, Upper Lough Erne i Lower Lough Erne,

                     Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 5 ust. 3 i art. 5 ust. 5 dyrektywy Rady 91/271/EWG (1) dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych oraz na mocy załącznika II do tej dyrektywy.

               2.

               Obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Według Komisji Zjednoczone Królestwo przyjęło nadmiernie restrykcyjne podejście do określania obszarów wrażliwych. Jest ono takie nie tylko dlatego, że wymagania Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do dowodów potrzebnych do uznania danych wód za eutroficzne są stosunkowo wysokie ale także dlatego, iż Zjednoczone Królestwo nie uwzględnia potrzeby określenia również tych wód, które są zagrożone i które mogą stać się eutroficzne w bliskiej przyszłości, jeśli nie zostaną podjęte działania ochronne.
   Ponieważ Zjednoczone Królestwo nie określiło jako obszary wrażliwe ujścia rzeki Humber, ujść rzek Wash, Deben i Colne, ujścia Tamizy (Outer Thames), Southampton Water oraz wschodnio-północnego Morza Irlandzkiego (z wyjątkiem Solway Firth), ścieki z aglomeracji o RLM ponad 10 000, odprowadzających ścieki do tych obszarów a także z tych aglomeracji, które są położone w odpowiednich zlewniach tych obszarów, nie zostały poddane obowiązkom oczyszczania i zbierania przewidzianym przez dyrektywę w odniesieniu do obszarów wrażliwych w terminie do 31 grudnia 1998 r.
   Londyn, Liverpool, Manchester, Leeds, Kingston upon Hull i Southampton są wśród tych aglomeracji. Oznacza to, że Zjednoczone Królestwo naruszyło zobowiązania ciążące na nim na mocy dyrektywy a w szczególności te, które są przewidziane w art. 3 ust. 1 i 2 oraz w art. 5 ust. 2, 3 i 5 oraz w załączniku II do tej dyrektywy.
   Komisja uważa również, że Zjednoczone Królestwo nie zapewniło, przed upływem terminu wyznaczonego na dnia 31 grudnia 1998 r., całkowitego przestrzegania zobowiązań ustanowionych w art. 5 ust. 2, 3 i 5 dyrektywy w stosunku do pewnej liczby aglomeracji odprowadzających ścieki do obszarów jezior Lough Neagh, Upper Lough Erne i Lower Lough Erne, określonych jako wrażliwe.

      (1)  Dyrektywa Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. Dz 135, str. 40).


title: Sprawa T-237/05: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2010 r. — Éditions Jacob przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie koncentracji przedsiębiorstw — Rozporządzenie (WE) nr 4064/89 — Rozporządzenie (WE) nr 139/2004 — Rozporządzenie (WE) nr 802/2004 — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony czynności dochodzeniowych i związanych z audytem — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji — Wyjątek dotyczący ochrony opinii prawnych)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/32

         Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2010 r. — Éditions Jacob przeciwko Komisji
   (Sprawa T-237/05) (1)

   (Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie koncentracji przedsiębiorstw - Rozporządzenie (WE) nr 4064/89 - Rozporządzenie (WE) nr 139/2004 - Rozporządzenie (WE) nr 802/2004 - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony czynności dochodzeniowych i związanych z audytem - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Wyjątek dotyczący ochrony opinii prawnych)
   2010/C 209/45
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Éditions Odile Jacob SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo W. van Weert i O. Fréget, a następnie O. Fréget, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis, P. Costa de Oliveira i O. Beynet, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Lagardère SCA (przedstawiciele: początkowo A. Winckler, S. Sorinas Jimeno i I. Girgenson, a następnie A. Winckler, F. de Bure i J.-B. Pinçon, adwokaci)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 kwietnia 2005 r. oddalającej częściowo złożony przez skarżącą wniosek o przyznanie jej dostępu do pewnych dokumentów dotyczących postępowania w sprawie koncentracji przedsiębiorstw (Sprawa COMP/M.2978 — Lagardère/Natexis/VUP)

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie zgodności z prawem decyzji Komisji Wspólnot Europejskich D(2005) 3286 z dnia 7 kwietnia 2005 r. w zakresie, w jakim Komisja w tej decyzji odmówiła dostępu, zarówno pełnego, jak i częściowego, do dokumentów, o których mowa w pkt 1 lit. a)- c) oraz w pkt 2 lit. h)- j) niniejszego wyroku.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji D(2005) 3286 w zakresie, w jakim Komisja odmówiła w niej pełnego dostępu do dokumentów, o których mowa w pkt 1 lit. d), e), g) i h) oraz w pkt 2 lit. b) — d), f), g) i i) niniejszego wyroku, za wyjątkiem opinii służby prawnej Komisji, o której mowa w pkt 1 lit. g) niniejszego wyroku.

               3)

               Stwierdza się nieważność decyzji D(2005) 3286 w zakresie, w jakim Komisja odmówiła w niej częściowego dostępu do dokumentów, o których mowa w pkt. 1 lit. d), e), g) i h) oraz w pkt 2 lit. b) — d), f), g) i i) niniejszego wyroku.

               4)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               5)

               Komisja pokrywa swe własne koszty oraz dziewięć dziesiątych kosztów poniesionych przez Éditions Odile Jacob SAS.

               6)

               Lagardère SCA pokrywa swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005


title: Sprawa T-197/15: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2015 r. – Costa/Parlament

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/44

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2015 r. – Costa/Parlament
   (Sprawa T-197/15)
   (2015/C 198/60)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Paolo Costa (Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Orsoni i M. Romeo)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie decyzji przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 25 lutego 2015 r. i wszystkich poprzedzających ją, związanych z nią i wynikających z niej aktów, w tym noty obciążeniowej (note de débit) doręczonej w dniu 27 lutego 2015 r., za nieważne w rozumieniu art. 263 i 264 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego wszystkimi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty odpowiadają tym podniesionym w sprawie T-15/15, Costa/Parlament.


title: Sprawa C-136/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 15 marca 2017 r. – G. C., A. F., B. H., E. D./Commission nationale de l'informatique et des libertés (CNIL)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 15 marca 2017 r. – G. C., A. F., B. H., E. D./Commission nationale de l'informatique et des libertés (CNIL)
   (Sprawa C-136/17)
   (2017/C 168/33)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: G. C., A. F., B. H., E. D.

      Strona pozwana: Commission nationale de l'informatique et des libertés (CNIL)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Uwzględniając szczególne zobowiązania, kompetencje i możliwości operatora wyszukiwarki, czy zakaz nałożony na innych administratorów danych przetwarzania danych objętych art. 8 ust. 1 i 5 dyrektywy z dnia 24 października 1995 r. (1), z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w tym akcie, ma również zastosowanie do tego operatora jako administratora danych odpowiedzialnego za ich przetwarzanie, dokonywane w ramach tej wyszukiwarki?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie przedstawione w pkt 1):

                           —

                           czy przepisy art. 8 ust. 1 i 5 dyrektywy z dnia 24 października 1995 r. należy interpretować w ten sposób, że nałożony w nich na operatora wyszukiwarki, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w tej dyrektywie, zakaz przetwarzania danych objętych tymi przepisami zobowiązuje go do systematycznego uwzględniania żądań usunięcia linków prowadzących do stron internetowych przetwarzających takie dane?

                           —

                           w tym kontekście, jak należy interpretować wyjątki przewidziane w art. 8 ust. 2 lit. a) i e) dyrektywy z dnia 24 października 1995 r., kiedy mają one zastosowanie do operatora wyszukiwarki biorąc pod uwagę jego szczególne zobowiązania, kompetencje i możliwości? W szczególności, czy taki operator może odmówić uwzględnienia żądania usunięcia linków, jeśli stwierdzi, że rozpatrywane linki prowadzą do treści, które jakkolwiek zawierają dane objęte kategoriami wymienionymi w art. 8 ust. 1, to jednak objęte są również zakresem wyjątków przewidzianych w ust. 2 tego samego artykułu, w szczególności w lit. a) i e)?

                           —

                           podobnie, czy przepisy dyrektywy z dnia 24 października 1995 r. należy interpretować w ten sposób, że kiedy linki, których usunięcia się żąda, prowadzą do przetwarzania danych osobowych dokonywanego wyłącznie w celach dziennikarskich lub w celu uzyskania wyrazu artystycznego lub literackiego, a więc zgodnie z art. 9 dyrektywy z dnia 24 października 1995 r., możliwe jest gromadzenie i przetwarzanie tych danych należących do kategorii wymienionych w art. 8 ust. 1 i 5 tej dyrektywy, operator wyszukiwarki może z tego powodu odmówić uwzględnienia żądania usunięcia linków?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie przedstawione w pkt 1):

                           —

                           jakie szczególne wymogi zawarte w dyrektywie z dnia 24 października 1995 r. powinien spełnić operator wyszukiwarki, biorąc pod uwagę jego obowiązki, kompetencje i możliwości?

                           —

                           czy jeśli stwierdzi on, że strony internetowe, do których prowadzą linki, których usunięcia się żąda, zawierają dane, których publikacja na omawianych stronach jest niezgodna z prawem, przepisy dyrektywy z dnia 24 października 1995 r. należy interpretować w ten sposób:

                                       —

                                       że nakazują one operatorowi wyszukiwarki usunięcie tych linków z wyświetlonej listy wyników wyszukiwania dokonanego za pomocą nazwiska wnioskującego?

                                       —

                                       lub że wymagają one jedynie, aby uwzględnił on tę okoliczność przy dokonywaniu oceny zasadności żądania usunięcia linków?

                                       —

                                       lub że okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę, jaką winien on przeprowadzić?

                     Ponadto, jeśli ta okoliczność nie jest bez znaczenia, jak należy oceniać zgodność z prawem publikacji spornych danych na stronach internetowych, pochodzących z przetwarzania nieobjętego terytorialnym zakresem stosowania dyrektywy z dnia 24 października 1995 r., a w konsekwencji ustawodawstwa krajowego transponującego je?

               4)

               Bez względu na odpowiedź udzieloną na pytanie przedstawione w pkt 1):

                           —

                           niezależnie od zgodności z prawem publikacji danych osobowych na stronach internetowych, do których prowadzą sporne linki, czy przepisy dyrektywy z dnia 24 października 1995 r. należy interpretować w ten sposób, że:

                                       —

                                       kiedy wnioskujący wykaże, iż te dane stały się niekompletne, niedokładne lub nieaktualne, czy operator wyszukiwarki jest zobowiązany do uwzględnienia żądania usunięcia odpowiednich linków?

                                       —

                                       dokładniej rzecz ujmując, kiedy wnioskodawca wykaże, że biorąc pod uwagę przebieg postępowania sądowego, informacje dotyczące wcześniejszego etapu postępowania nie odpowiadają już jego rzeczywistej sytuacji, czy operator wyszukiwarki jest zobowiązany do usunięcia linków prowadzących do stron internetowych zawierających takie informacje?

                           —

                           czy przepisy art. 8 ust. 5 dyrektywy z dnia 24 października 1995 r. należy interpretować w ten sposób, że informacje dotyczące postępowania prowadzonego wobec jednostki lub relacjonujące proces oraz wyrok skazujący, który w nim zapada, stanowią dane dotyczące przestępstw i wyroków skazujących? Ogólnie rzecz ujmując, kiedy strona internetowa zawiera dane informujące o wyrokach skazujących lub o postępowaniach sądowych, których przedmiotem jest osoba fizyczna, czy są one objęte zakresem tych przepisów?

      (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31).


title: Sprawa T-239/10: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2010 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/31

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2010 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-239/10)
   2010/C 195/50
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Calmieri, avvocato dello Stato, P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Unieważnienie, na podstawie art. 264 TFUE, noty obciążeniowej nr 3241001630, wydanej w dniu 1 marca 2010 r. przez Komisję Europejską a doręczonej skarżącej w dniu 11 marca 2010 r., będącej wykonaniem decyzji Komisji Europejskiej DG. Polityka regionalna nr C(2009) 10350 z dnia 22 grudnia 2009 r., notyfikowanej w dniu 23 grudnia 2009 r., w sprawie anulowania części wkładu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego do włoskiego Programu Operacyjnego POR Puglia w zakresie Celu 1 2000-2006

               —

               Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Żądania i główne argumenty pokrywają się z podniesionymi w sprawie T-223/10 Regione Puglia przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-387/16: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2016 r. – Terna/Komisja

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/31

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2016 r. – Terna/Komisja
   (Sprawa T-387/16)
   (2016/C 326/54)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Terna – Rete elettrica nazionale SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: A. Police, L. Di Via, F. Degni, F. Covone, D. Carria)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej – Dyrekcja Generalna ds. Mobilności i Transportu (Dyrekcja Generalna ds. Energii – SRD.3 – Financial management) nr. ref. ENER/SRD.3/JCM/cID(2016)2952913 z dnia 23 maja 2016 r. potwierdzającej jedynie wcześniejszą decyzję Move.srd.3.dir(2015)2669621 oraz decyzji Komisji Europejskiej Dyrekcja Generalna ds. Mobilności i Transportu (Dyrekcja Generalna ds. Energii – SRD.3 – Financial management) nr. ref. SRD.3/JCM/cl/D(2016)4477388 z dnia 14 czerwca 2016 r. w której przekazuje się notę debetową nr 3241608548 nakazującą zapłatę 494 871,39 EUR do dnia 28 lipca 2016 r. i uchyla w skutek tego decyzję Komisji Europejskiej (Dyrekcja Generalna ds. Energii – SRD.3 – Financial management) nr. ref. Move.srd3.dir(2015)2669621 z dnia 6 lipca 2015 r. w części w której wykluczony zostaje zwrot kosztów poniesionych przez Ternę w związku z projektami nr 2009-E255/09-ENER/09-TEN-E-564583 i nr 2007-E221/07/2007-TREN/07/TEN-E-S07.91403 i nałożony obowiązek zwrotu kwot przyznanych w związku ze wspomnianymi projektami w zakresie wskazanym w tabeli załączonej do zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej – Dyrekcja Generalna ds. Mobilności i Transportu nr ref. ENER/SRD.3/JCM/cID (2016)2952913 z dnia 23 maja 2016 r. wraz z decyzją Komisji Europejskiej – Dyrekcja Generalna ds. Mobilności i Transportu nr ref. Move.srd3.dir(2015)2669621 z dnia 6 lipca 2015 r. w części w której nie zmniejszono ona zwrotu kosztów poniesionych przez Ternę w związku z projektami nr 2009-E255/09-ENER/09-TEN-E-SI2.564583 i nr 2007-E221/07/2007-TREN/07/TEN-E-S07.91.403 w zakresie odpowiadającym tylko zyskom osiągniętym przez CESI.

      Zarzuty i główne argumenty

   Decyzje zaskarżone w niniejszej sprawie mają jedynie charakter potwierdzenia wcześniejszych ustaleń Komisji, które zostały już terminowo zaskarżone przez skarżącą w skardze zawisłej przed Sądem w sprawie T-544/15.
   W niniejszej sprawie podnoszone są zarzuty i główne argumenty podniesione w owej sprawie.


title: Sprawa T-202/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Group’Hygiène przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko — Dyrektywa 94/62/WE — Opakowania i odpady opakowaniowe — Dyrektywa 2013/2/UE — Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał — Stowarzyszenie zawodowe — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/50

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Group’Hygiène przeciwko Komisji
   (Sprawa T-202/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko - Dyrektywa 94/62/WE - Opakowania i odpady opakowaniowe - Dyrektywa 2013/2/UE - Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał - Stowarzyszenie zawodowe - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   2014/C 315/85
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Group’Hygiène (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.F. Brakeland, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 37, s. 10) w zakresie, w jakim Komisja umieszcza rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał, z wyjątkiem rolek, tub i cylindrów będących częścią urządzeń produkcyjnych i nieużywanych do prezentacji produktów w opakowaniach detalicznych, w wykazie przykładów produktów ilustrujących zastosowanie kryteriów wyjaśniających pojęcie „opakowania”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonego przez Sphère France SAS i Schweitzer SAS.

               3)

               Group’Hygiène zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa C-583/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Versailles (Francja) w dniu 17 listopada 2016 r. – Green Yellow Canet en Roussillon SNC/Enedis, SA

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Versailles (Francja) w dniu 17 listopada 2016 r. – Green Yellow Canet en Roussillon SNC/Enedis, SA
   (Sprawa C-583/16)
   (2017/C 038/13)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Versailles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Green Yellow Canet en Roussillon, SNC.

      Druga strona postępowania: Enedis SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że mechanizm przewidujący obowiązek zakupu energii elektrycznej wytworzonej przez instalacje korzystające z energii słonecznej po cenie wyższej od ceny rynkowej, który jest finansowany przez odbiorców końcowych energii elektrycznej, taki jak ten wynikający z zarządzeń ministerialnych z dnia 10 lipca 2006 r. (JORF nr 171 z dnia 26 lipca 2006 r, s. 11133) oraz z dnia 12 stycznia 2010 r. (JORF nr 0011 z dnia 14 stycznia 2010 r., s. 727) określających warunki zakupu tej energii elektrycznej, w związku z art. 10 ustawy nr 2000–108 z dnia 10 lutego 2000 r. o modernizacji i rozwoju energetyki publicznej oraz art. 8 ww. dekretu z dnia 10 maja 2001 r., stanowi pomoc państwa?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że brak uprzedniego zgłoszenia tego mechanizmu Komisji Europejskiej wpływa na ważność ww. zarządzeń skutkujących wprowadzeniem spornego środka pomocy w życie?


title: Sprawa C-432/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 marca 2007 r. (wniosek Högsta domstolen — Szwecja o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Unibet (London) Ltd, Unibet (International) Ltd przeciwko Justitiekanslern (Zasada ochrony sądowej — Ustawodawstwo krajowe nie przewidujące odrębnego środka prawnego dla kontroli zgodności przepisów prawa krajowego z prawem wspólnotowym — Autonomia proceduralna — Zasady równoważności i skuteczności — Ochrona tymczasowa)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 marca 2007 r. (wniosek Högsta domstolen — Szwecja o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Unibet (London) Ltd, Unibet (International) Ltd przeciwko Justitiekanslern
   (Sprawa C-432/05) (1)

   (Zasada ochrony sądowej - Ustawodawstwo krajowe nie przewidujące odrębnego środka prawnego dla kontroli zgodności przepisów prawa krajowego z prawem wspólnotowym - Autonomia proceduralna - Zasady równoważności i skuteczności - Ochrona tymczasowa)
   (2007/C 95/15)
   Język postępowania: szwedzki
   Sad krajowy
   Högsta domstolen
   Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Unibet (London) Ltd, Unibet (International) Ltd

      Strona pozwana: Justitiekanslern
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Högsta domstolen — Wykładnia art. 49 WE — Ustawodawstwo krajowe nie przewidujące środka prawnego pozwalającego na stwierdzenie niezgodności przepisu ustawy z normą wyższego rzędu — Prawo jednostek do skutecznej ochrony sądowej ich praw wynikających ze wspólnotowego porządku prawnego
   Sentencja

               1)

               Zasadę skutecznej ochrony sądowej uprawnień podmiotów prawa mających źródło w prawie wspólnotowym należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga ona istnienia w porządku prawnym państwa członkowskiego odrębnego środka prawnego, którego głównym przedmiotem byłaby kontrola zgodności przepisów prawa krajowego z art. 49 WE, pod warunkiem, że inne środki prawne, nie mniej korzystne niż w przypadku podobnych spraw o charakterze krajowym, pozwalają dokonać takiej kontroli w sposób incydentalny, co ustalić winien sąd krajowy.

               2)

               Zasadę skutecznej ochrony sądowej uprawnień podmiotów prawa mających źródło w prawie wspólnotowym należy interpretować w ten sposób, że wymaga ona istnienia w porządku prawnym państwa członkowskiego możliwości skorzystania ze środków tymczasowych polegających na zawieszeniu stosowania przepisów krajowych do czasu wydania przez właściwy sąd rozstrzygnięcia w przedmiocie ich zgodności z prawem wspólnotowym, jeżeli ich zastosowanie jest konieczne w celu zapewnienia całkowitej skuteczności przyszłemu orzeczeniu w przedmiocie istnienia uprawnień dochodzonych na podstawie prawa wspólnotowego.

               3)

               Zasadę skutecznej ochrony uprawnień podmiotów prawa mających źródło w prawie wspólnotowym należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wątpliwości co do zgodności przepisów krajowych z prawem wspólnotowym ewentualne zastosowanie środków tymczasowych w celu zawieszenia stosowania tych przepisów do czasu wydania przez właściwy sąd rozstrzygnięcia w przedmiocie ich zgodności z prawem wspólnotowym podlega kryteriom określonym w prawie krajowym, na podstawie którego sąd ten orzeka, pod warunkiem, że kryteria te nie są mniej korzystne niż w przypadku podobnych wniosków o charakterze wewnętrznym i nie powodują w praktyce, że tymczasowa ochrona uprawnień wynikających z prawa wspólnotowego stanie się niemożliwa lub nadmiernie utrudniona.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006.


title: Sprawa C-285/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 18 marca 2016 r. w sprawie T-33/15 Grupo Bimbo/EUIPO (Bimbo), wniesione w dniu 23 maja 2016 r. przez Grupo Bimbo, S.A.B. de C.V.

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 18 marca 2016 r. w sprawie T-33/15 Grupo Bimbo/EUIPO (Bimbo), wniesione w dniu 23 maja 2016 r. przez Grupo Bimbo, S.A.B. de C.V.
   (Sprawa C-285/16 P)
   (2016/C 475/13)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Grupo Bimbo, S.A.B. de C.V. (przedstawiciel: M. Edenborough QC)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   Postanowieniem z dnia 13 października 2016 r. Trybunał (szósta izba) w części odrzucił, a w pozostałym zakresie oddalił odwołanie i postanowił, że Grupo Bimbo, S.A.B. de C.V. pokryje własne koszty.


title: Sprawa T-296/15: Postanowienie Sądu z dnia 16 lutego 2016 r. – Industrias Químicas del Vallés/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki ochrony roślin — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/408 — Ustanowienie wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia — Wpisanie metaxylu do tego wykazu — Brak indywidualnego oddziaływania — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Niedopuszczalność]

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/35

         Postanowienie Sądu z dnia 16 lutego 2016 r. – Industrias Químicas del Vallés/Komisja
   (Sprawa T-296/15) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki ochrony roślin - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/408 - Ustanowienie wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia - Wpisanie metaxylu do tego wykazu - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Niedopuszczalność])
   (2016/C 136/50)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Industrias Químicas del Vallés, SA (Mollet del Vallès, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci C. Fernández Vicién, I. Moreno-Tapia Rivas i C. Vila Gisbert)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Galindo Martín, P. Ondrůšek i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/408 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wykonania art. 80 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin oraz w sprawie ustalenia wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia (Dz.U. L 67, s. 18).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Industrias Químicas del Vallés, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Sprawa C-232/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/9

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-232/10) (1)

   2011/C 120/18
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa F-5/11: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2011 r. — Mariën przeciwko Komisji

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/30

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2011 r. — Mariën przeciwko Komisji
   (Sprawa F-5/11)
   2011/C 139/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Peter Mariën (Elsene, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci B. Theeuwes i F. Pons, attorneys)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji szefa delegacji UE w Afganistanie nakazującej członkom delegacji opuszczenie hotelu i przeprowadzenie się do mieszkania udostępnionego personelowi delegacji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Specjalnego Przedstawiciela UE i szefa delegacji w Afganistanie, zawartej w wiadomości e-mailowej z dnia 11 stycznia 2011 r., nakazującej skarżącemu przeprowadzkę w dniu 14 stycznia 2011 r. do kwatery w Kabulu, Afganistan;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami związanymi z tymczasowymi środkami mieszkaniowymi;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego zadośćuczynienia w wysokości 10 000 EUR za stres i wyrządzoną krzywdę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-172/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Rumunia) w dniu 7 kwietnia 2014 r. – ING Pensii Societate de Administrare a unui Fond de Pensii Administrat Privat SA przeciwko Consilul Concurenței

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Rumunia) w dniu 7 kwietnia 2014 r. – ING Pensii Societate de Administrare a unui Fond de Pensii Administrat Privat SA przeciwko Consilul Concurenței
   (Sprawa C-172/14)
   2014/C 212/15
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ING Pensii Societate de Administrare a unui Fond de Pensii Administrat Privat SA.

      Strona pozwana: Consilul Concurenței

      Pytania prejudycjalne

   Czy w wypadku praktyki polegającej na podziale klientów konkretna ostateczna liczba tych klientów ma istotne znaczenie dla uznania, że został spełniony warunek dotyczący wywierania znaczącego wpływu na konkurencję w rozumieniu art. 101 ust. 1 lit. c) TFUE?


title: Sprawa T-420/10: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2010 r. — Armani przeciwko OHIM — Annunziata Del Prete (AJ AMICI JUNIOR)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/61

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2010 r. — Armani przeciwko OHIM — Annunziata Del Prete (AJ AMICI JUNIOR)
   (Sprawa T-420/10)
   ()
   2010/C 301/97
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Armani SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Rapisardi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Annunziata del Prete (Neapol, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 1360/2009-2 Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 8 lipca 2010 r. z uwagi na błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w zakresie w jakim uznano, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd;

               —

               uwzględnienie argumentów przedstawionych przez skarżącą w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów, zgodnie z jego ustaleniami;

               —

               odrzucenie w całości zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 6314462 dokonanego przez Annunziata del Prete na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 dla towarów i usług w nim oznaczonych;

               —

               nakazanie OHIM wykonania decyzji o odmowie rejestracji znaku towarowego „AJ AMICI JUNIOR”;

               —

               obciążenie OHIM, ewentualnie wraz z Annunziata del Prute, obowiązkiem zwrotu całości kosztów postępowania poniesionych przez GIORGIO ARMANI SpA;

               —

               stwierdzenie, że w związku ze stwierdzeniem nieważności skarżący otrzyma zwrot kosztów poniesionych w ramach postępowania włącznie z tymi, które poniesione zostały na etapie odwołania zgodnie z art. 91b regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Annunziata del Prete

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „AJ Amici Junior” (zgłoszenie nr 6314462) dla towarów i usług należących do klas 9, 25 i 35

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Włoski graficzny znak towarowy zawierający element słowny „AJ Armani Jeans” (nr 912114) dla towarów należących do klas 9, 25 i 35 oraz włoski słowny znak towarowy zawierający element słowny „ARMANI JUNIOR” (nr 998554) dla towarów należących do klas 25 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w zakresie okoliczności, że między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi i oznaczonymi przez nie towarami istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-192/12: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2012 r. — PAN Europe przeciwko Komisji

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/26

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2012 r. — PAN Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-192/12)
   2012/C 194/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Rutteman)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie decyzji Komisji z dnia 9 marca 2012 r. za niezgodną z rozporządzeniem nr 1367/2006/WE (1) i Konwencją o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska („Konwencją z Aarhus”);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 marca 2012 r.;

               —

               nakazanie Komisji dokonania oceny co do istoty wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej z dnia 20 grudnia 2010 r. w terminie wyznaczonym przez Sąd;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana niesłusznie uznała, iż skarżąca nie spełniała przesłanek ustanowionych w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006, ponieważ w chwili złożenia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej skarżąca istniała już dłużej niż dwa lata.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że pozwana niesłusznie stwierdziła, iż rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1143/2011 (2) nie można uznać za akt administracyjny w rozumieniu art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 lit. g) tego rozporządzenia, ponieważ decyzja zatwierdzająca prochloraz jest w wystarczającym stopniu zindywidualizowana, jeśli chodzi o jej skutki i treść, aby stanowić akt administracyjny w rozumieniu art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1143/2011 z dnia 10 listopada 2011 r. w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej prochloraz, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 i decyzji Komisji 2008/934/WE (Dz.U L 293, s. 26)