title: Sprawa C-211/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Miskolci Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – UO / Készenléti Rendőrség (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Dyrektywa 2003/88/WE – Zakres stosowania – Odstępstwo – Artykuł 1 ust. 3 – Dyrektywa 89/391/EWG – Artykuł 2 ust. 2 – Działania oddziałów interwencyjnych policji)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/22

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Miskolci Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – UO / Készenléti Rendőrség
      (Sprawa C-211/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Dyrektywa 2003/88/WE - Zakres stosowania - Odstępstwo - Artykuł 1 ust. 3 - Dyrektywa 89/391/EWG - Artykuł 2 ust. 2 - Działania oddziałów interwencyjnych policji)
      (2020/C 240/29)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Miskolci Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UO

         Strona pozwana: Készenléti Rendőrség

         Sentencja

      Wykładni art. 1 ust. 3 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że art. 2 pkt 1 i 2 tej dyrektywy ma zastosowanie do członków sił porządkowych, którzy wykonują zadania związane z ochroną granic zewnętrznych państwa członkowskiego w przypadku napływu na te granice obywateli państw trzecich, chyba że w świetle wszystkich istotnych okoliczności okaże się, iż zadania są wykonywane w ramach zdarzeń nadzwyczajnych, których waga i skala wymagają przyjęcia środków niezbędnych do ochrony życia, zdrowia i bezpieczeństwa danej społeczności, a prawidłowe wykonanie tych zadań byłoby zagrożone, gdyby były przestrzegane wszystkie zasady przewidziane w tej dyrektywie, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa C-258/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – EUROVIA Ipari, Kereskedelmi, Szállítmányozási és Idegenforgalmi Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága (Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Dyrektywa 77/388/EWG – Artykuł 10 ust. 2 akapit pierwszy i trzeci, art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 2 akapit pierwszy – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 63, art. 64 ust. 1, art. 66 akapit pierwszy lit. a) – c), art. 167 i art. 179 akapit pierwszy – Świadczenie usług dokonane przed przystąpieniem Węgier do Unii Europejskiej – Dokładne określenie ceny tych usług po przystąpieniu – Wystawiona faktura dotycząca wskazanego świadczenia i jej zapłata po przystąpieniu – Odmowa prawa do odliczenia na podstawie tej faktury ze względu na przedawnienie – Właściwość Trybunału)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/23

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – EUROVIA Ipari, Kereskedelmi, Szállítmányozási és Idegenforgalmi Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-258/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 10 ust. 2 akapit pierwszy i trzeci, art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 2 akapit pierwszy - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 63, art. 64 ust. 1, art. 66 akapit pierwszy lit. a) – c), art. 167 i art. 179 akapit pierwszy - Świadczenie usług dokonane przed przystąpieniem Węgier do Unii Europejskiej - Dokładne określenie ceny tych usług po przystąpieniu - Wystawiona faktura dotycząca wskazanego świadczenia i jej zapłata po przystąpieniu - Odmowa prawa do odliczenia na podstawie tej faktury ze względu na przedawnienie - Właściwość Trybunału)
      (2020/C 240/30)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EUROVIA Ipari, Kereskedelmi, Szállítmányozási és Idegenforgalmi Kft.

         Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Sentencja

      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedstawione przez Kúria (sąd najwyższy, Węgry).

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa C-263/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – T-Systems Magyarország Zrt., BKK Budapesti Közlekedési Központ Zrt. / Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság (Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Udzielanie zamówień publicznych – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 1 ust. 2 i art. 72 – Dyrektywa 2014/25/UE – Artykuł 1 ust. 2 i art. 89 – Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane – Dyrektywa 89/665/EWG – Artykuł 2e ust. 2 – Procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji – Dyrektywa 92/13/EWG – Artykuł 2e ust. 2 – Modyfikacja umowy zawartej w wyniku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego – Brak nowego postępowania o udzielenie zamówienia – Nałożenie grzywien na instytucję zamawiającą i wykonawcę zamówienia – Zasada proporcjonalności)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/23

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – T-Systems Magyarország Zrt., BKK Budapesti Közlekedési Központ Zrt. / Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság
      (Sprawa C-263/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Udzielanie zamówień publicznych - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 1 ust. 2 i art. 72 - Dyrektywa 2014/25/UE - Artykuł 1 ust. 2 i art. 89 - Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane - Dyrektywa 89/665/EWG - Artykuł 2e ust. 2 - Procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji - Dyrektywa 92/13/EWG - Artykuł 2e ust. 2 - Modyfikacja umowy zawartej w wyniku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego - Brak nowego postępowania o udzielenie zamówienia - Nałożenie grzywien na instytucję zamawiającą i wykonawcę zamówienia - Zasada proporcjonalności)
      (2020/C 240/31)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: T-Systems Magyarország Zrt., BKK Budapesti Közlekedési Központ Zrt.g

         Strona przeciwna: Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság

         Przy udziale: Közbeszerzési Hatóság Elnöke

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2e ust. 2 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/66/WE z dnia 11 grudnia 2007 r., art. 2e ust. 2 dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienionej dyrektywą 2007/66, motywy 19–21 dyrektywy 2007/66, a także motywy 12, 113, 115 i 117, art. 1 ust. 2 i art. 89 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylającej dyrektywę 2004/17/WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego, które w ramach postępowania odwoławczego wszczętego z urzędu przez organ nadzorczy pozwala przypisać naruszenie i wymierzyć grzywnę nie tylko instytucji zamawiającej, lecz również wykonawcy zamówienia, w przypadku gdy przy zmianie umowy o udzielenie zamówienia w trakcie realizacji tego zamówienia pominięto w sposób niezgodny z prawem zasady udzielania zamówień publicznych. Jednakże, jeżeli przepisy krajowe przewidują taką możliwość, procedura odwoławcza musi być zgodna z prawem Unii, w tym z jego zasadami ogólnymi, jeżeli dane zamówienie publiczne samo wchodzi w zakres przedmiotowy stosowania dyrektyw w sprawie zamówień publicznych, czy to ab initio, czy też w następstwie jego niezgodnej z prawem zmiany.

                  2)

                  Wysokość grzywny za niezgodną z prawem zmianę umowy o udzielenie zamówienia publicznego zawartej między instytucją zamawiającą a wykonawcą należy ustalać z uwzględnieniem indywidualnego zachowania każdej ze stron.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa C-266/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – EIS GmbH / TO (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2011/83/UE – Artykuł 6 ust. 1 lit. c) i h) oraz art. 6 ust. 4 – Załącznik I część A – Prawo odstąpienia od umowy – Informacje udzielone przez przedsiębiorcę na temat warunków, terminów i procedur korzystania z prawa odstąpienia od umowy – Ciążący na przedsiębiorcy obowiązek podania numeru telefonu, „o ile jest dostępny” – Zakres)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/24

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – EIS GmbH / TO
      (Sprawa C-266/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2011/83/UE - Artykuł 6 ust. 1 lit. c) i h) oraz art. 6 ust. 4 - Załącznik I część A - Prawo odstąpienia od umowy - Informacje udzielone przez przedsiębiorcę na temat warunków, terminów i procedur korzystania z prawa odstąpienia od umowy - Ciążący na przedsiębiorcy obowiązek podania numeru telefonu, „o ile jest dostępny” - Zakres)
      (2020/C 240/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EIS GmbH

         Strona pozwana: TO

         Sentencja

      Wykładni art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji gdy numer telefonu przedsiębiorcy pojawia się w jego serwisie internetowym w taki sposób, że w oczach przeciętnego konsumenta, czyli konsumenta właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego, sugeruje on, że przedsiębiorca ten używa tego numeru telefonu do celów kontaktów z konsumentami, ów numer telefonu należy uznać za „dostępny” w rozumieniu tego przepisu. W takim wypadku wykładni art. 6 ust. 1 lit. c) i h) oraz art. 6 ust. 4 tej dyrektywy, w związku z częścią A załącznika I do niej, należy dokonywać w ten sposób, że przedsiębiorca, który udziela konsumentowi, zanim ten zostanie związany umową zawieraną na odległość lub umową zawieraną poza lokalem przedsiębiorstwa, informacji o procedurach korzystania z prawa do odstąpienia od umowy, posługując się w tym celu wzorem pouczenia zawartym we wspomnianej części A załącznika I, zobowiązany jest podać ten sam numer telefonu w tym wzorze pouczenia, aby zapewnić temu konsumentowi możliwość przekazania przedsiębiorcy ewentualnej decyzji o skorzystaniu z tego prawa przy użyciu tego numeru telefonu.

         (1)  Dz.U. C 230 z 8.7.2019.


title: Sprawa C-276/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 maja 2020 r. – Komisja Europejska / Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Odstępstwa – Środki upraszczające i zapobiegające uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania – Artykuł 395 ust. 2 – Obowiązek państw członkowskich poinformowania Komisji o szczególnych środkach mających na celu uproszczenie procedury poboru VAT – Istotna zmiana pierwotnie zgłoszonego środka)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/26

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 maja 2020 r. – Komisja Europejska / Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
      (Sprawa C-276/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Odstępstwa - Środki upraszczające i zapobiegające uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania - Artykuł 395 ust. 2 - Obowiązek państw członkowskich poinformowania Komisji o szczególnych środkach mających na celu uproszczenie procedury poboru VAT - Istotna zmiana pierwotnie zgłoszonego środka)
      (2020/C 240/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis i J. Jokubauskaitė, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: F. Shibli, pełnomocnik, wspierany przez O. Thomasa, QC, i R. Hilla, barrister)

         Sentencja

                  1)

                  Wprowadzając nowe środki upraszczające, rozszerzające zerową stawkę oraz wyjątek względem podstawowego wymogu prowadzenia ewidencji podatku od wartości dodanej, przewidziane w Value Added Tax (Terminal Markets) Order 1973 [zarządzeniu w sprawie wspólnego podatku od wartości dodanej (rynki terminowe) z 1973 r.], zmienionym Value Added Tax (Terminal Markets) (Amendment) Order 1975 [zarządzeniem w sprawie podatku od wartości dodanej (rynki terminowe) (zmiana) z 1975 r.], bez złożenia wniosku do Komisji Europejskiej w celu uzyskania upoważnienia Rady Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 395 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

                  2)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawy połączone C-924/19 PPU i C-925/19 PPU: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – FMS, FNZ (C-924/19 PPU), SA i SA junior (C-925/19 PPU) / Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Dél-alföldi Regionális Igazgatóság, Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság (Odesłanie prejudycjalne – Polityka azylowa i imigracyjna – Dyrektywa 2013/32/UE – Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej – Artykuł 33 ust. 2 – Podstawy niedopuszczalności – Artykuł 40 – Kolejne wnioski – Artykuł 43 – Procedury na granicy – Dyrektywa 2013/33/UE – Artykuł 2 lit. h) oraz art. 8 i 9 – Zatrzymanie – Zgodność z prawem – Dyrektywa 2008/115/WE – Artykuł 13 – Skuteczne środki odwoławcze – Artykuł 15 – Środek detencyjny – Zgodność z prawem – Prawo do skutecznego środka odwoławczego – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Zasada pierwszeństwa prawa Unii)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/26

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – FMS, FNZ (C-924/19 PPU), SA i SA junior (C-925/19 PPU) / Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Dél-alföldi Regionális Igazgatóság, Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság
      (Sprawy połączone C-924/19 PPU i C-925/19 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka azylowa i imigracyjna - Dyrektywa 2013/32/UE - Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej - Artykuł 33 ust. 2 - Podstawy niedopuszczalności - Artykuł 40 - Kolejne wnioski - Artykuł 43 - Procedury na granicy - Dyrektywa 2013/33/UE - Artykuł 2 lit. h) oraz art. 8 i 9 - Zatrzymanie - Zgodność z prawem - Dyrektywa 2008/115/WE - Artykuł 13 - Skuteczne środki odwoławcze - Artykuł 15 - Środek detencyjny - Zgodność z prawem - Prawo do skutecznego środka odwoławczego - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Zasada pierwszeństwa prawa Unii)
      (2020/C 240/35)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FMS, FNZ (C-924/19 PPU), SA et SA junior (C-925/19 PPU)

         Strona pozwana: Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Dél-alföldi Regionális Igazgatóság, Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego dany obywatel państwa trzeciego może zakwestionować zmianę przez organ administracyjny państwa powrotu wskazanego we wcześniejszej decyzji nakazującej powrót jedynie w drodze odwołania wniesionego do organu administracyjnego, przy czym późniejsza kontrola sądowa decyzji tego organu nie jest zagwarantowana. W takiej sytuacji zasadę pierwszeństwa prawa Unii oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowane w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że zobowiązują one sąd krajowy rozpoznający środek odwoławczy mający na celu podważenie zgodności z prawem w świetle prawa Unii decyzji nakazującej powrót polegającej na takiej zmianie państwa powrotu do uznania się za właściwy do rozpoznania tego środka odwoławczego.

                  2)

                  Artykuł 33 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu pozwalającemu na odrzucenie jako niedopuszczalnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej z tego powodu, iż wnioskodawca przybył na terytorium danego państwa członkowskiego przez państwo, w którym nie jest on narażony na prześladowanie lub ryzyko doznania poważnej krzywdy w rozumieniu przepisu krajowego transponującego art. 15 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony, lub w którym zapewniony jest odpowiedni stopień ochrony.

                  3)

                  Dyrektywę 2013/32 w związku z art. 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasadą lojalnej współpracy wynikającą z art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku decyzji o odrzuceniu wniosku o udzielenie azylu decyzją, którą utrzymano w mocy prawomocnym orzeczeniem sądowym przed stwierdzeniem niezgodności omawianej decyzji o odrzuceniu wniosku z prawem Unii, organ rozstrzygający w rozumieniu art. 2 lit. f) dyrektywy 2013/32 nie jest zobowiązany do ponownego rozpatrzenia tego wniosku z urzędu. Artykuł 33 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2013/32 należy interpretować w ten sposób, że istnienie wyroku Trybunału stwierdzającego niezgodność z prawem Unii uregulowania krajowego pozwalającego na odrzucenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jako niedopuszczalnego ze względu na to, że wnioskodawca przybył na terytorium danego państwa członkowskiego przez państwo, w którym nie jest on narażony na prześladowanie lub ryzyko doznania poważnej krzywdy lub w którym zapewniony jest odpowiedni stopień ochrony, stanowi nowy element dotyczący oceny wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w rozumieniu tego przepisu. Ponadto wspomniany przepis nie ma zastosowania do kolejnego wniosku w rozumieniu art. 2 lit. q) tej dyrektywy, jeżeli organ rozstrzygający stwierdzi, że ostateczne odrzucenie wcześniejszego wniosku jest sprzeczne z prawem Unii. Rzeczony organ ma obowiązek to stwierdzić, gdy sprzeczność ta wynika z wyroku Trybunału lub została w sposób incydentalny stwierdzona przez sąd krajowy.

                  4)

                  Dyrektywę 2008/115/WE i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową należy interpretować w ten sposób, że nałożony na obywatela państwa trzeciego obowiązek stałego przebywania w strefie tranzytowej, której obszar jest ograniczony i zamknięty, w obrębie której przemieszczanie się tego obywatela jest ograniczone i nadzorowane oraz której obywatel ten nie może zgodnie z prawem opuścić według własnej woli w żadnym kierunku, stanowi pozbawienie wolności, jakie cechuje „środek detencyjny” lub „zatrzymanie” w rozumieniu tych dyrektyw.

                  5)

                  Artykuł 43 dyrektywy 2013/32 należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on na zatrzymanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową w strefie tranzytowej przez okres dłuższy niż cztery tygodnie.

                  6)

                  Artykuły 8 i 9 dyrektywy 2013/33 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by, po pierwsze, osoba ubiegająca się o udzielenie ochrony międzynarodowej mogła zostać zatrzymana jedynie z tego powodu, iż nie jest w stanie zaspokoić swoich potrzeb ze względu na brak środków utrzymania, po drugie, zatrzymanie to miało miejsce bez uprzedniego wydania uzasadnionej decyzji nakazującej zatrzymanie i bez badania konieczności i proporcjonalności takiego środka, oraz po trzecie, nie istniała żadna kontrola sądowa zgodności z prawem decyzji administracyjnej nakazującej zatrzymanie tego wnioskodawcy. Natomiast art. 9 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on od państw członkowskich, aby ustanowiły maksymalny okres zatrzymania, pod warunkiem że ich prawo krajowe gwarantuje, iż zatrzymanie może być stosowane jedynie dopóty, dopóki ma zastosowanie uzasadniająca je podstawa, oraz że postępowania administracyjne związane z tą podstawą są prowadzone z zachowaniem należytej staranności.

                  7)

                  Artykuł 15 dyrektywy 2008/115/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by, po pierwsze, wobec obywatela państwa trzeciego można było zastosować środek detencyjny jedynie z tego powodu, iż wydano wobec niego decyzję nakazującą powrót i że nie jest on w stanie zaspokoić swoich potrzeb ze względu na brak środków utrzymania, po drugie, ów środek detencyjny został zastosowany bez uprzedniego wydania uzasadnionej decyzji nakazującej zastosowanie środka detencyjnego oraz bez zbadania konieczności i proporcjonalności takiego środka, po trzecie, nie istniała żadna kontrola sądowa zgodności z prawem decyzji administracyjnej nakazującej zastosowanie środka detencyjnego, oraz po czwarte, czas trwania tego środka detencyjnego mógł przekraczać 18 miesięcy i środek ten mógł być utrzymywany, pomimo że nie trwały już przygotowania do wydalenia lub nie był już on wykonywany z wymaganą należytą starannością.

                  8)

                  Zasada pierwszeństwa prawa Unii oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowane w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w braku przepisu krajowego przewidującego kontrolę sądową zgodności z prawem decyzji administracyjnej nakazującej zatrzymanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową lub obywateli państw trzecich, których wniosek o udzielenie azylu został oddalony, zobowiązują one sąd krajowy do uznania swojej właściwości do orzekania w przedmiocie zgodności z prawem takiego zatrzymania i upoważniają ten sąd do natychmiastowego zwolnienia zainteresowanych osób, jeżeli uzna on, że zatrzymanie to jest sprzeczne z prawem Unii.
                  Artykuł 26 dyrektywy 2013/33/UE należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, aby osoba ubiegająca się o udzielenie ochrony międzynarodowej, której zatrzymanie uznane za niezgodne z prawem ustało, mogła powołać się przed sądem właściwym zgodnie z prawem krajowym na przysługujące jej prawo do uzyskania albo świadczenia pieniężnego umożliwiającego jej zakwaterowanie, albo zakwaterowania w naturze, przy czym sąd ten ma zgodnie z prawem Unii możliwość zarządzenia środków tymczasowych do czasu wydania prawomocnego orzeczenia.
                  Zasadę pierwszeństwa prawa Unii i prawo do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowane w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w braku przepisu krajowego przewidującego kontrolę sądową prawa do zakwaterowania w rozumieniu art. 17 dyrektywy 2013/33 nakładają one na sąd krajowy obowiązek uznania się za właściwy do rozpoznania środka prawnego zmierzającego do zagwarantowania takiego prawa.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa T-310/20: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2020 r. – Comercializadora Eloro / EUIPO – Zumex Group (JUMEX)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/29

      Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2020 r. – Comercializadora Eloro / EUIPO – Zumex Group (JUMEX)
      (Sprawa T-310/20)
      (2020/C 240/36)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Comercializadora Eloro, SA (Ecatepec, Meksyk) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Gracia Albero, P. Merino Baylos i E. Cebollero González)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zumex Group, SA (Moncada, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy JUMEX – zgłoszenie nr 12 329 181

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 marca 2020 r. w sprawie R 534/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie kosztami niniejszego postępowania strony pozwanej, a kosztami wynikającymi z postępowania przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą odwoławczą – przez stronę wnoszącą sprzeciw.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit.b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-311/20: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2020 r. – France Agro/EUIPO – Chafay (Choumicha Saveurs)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/29

      Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2020 r. – France Agro/EUIPO – Chafay (Choumicha Saveurs)
      (Sprawa T-311/20)
      (2020/C 240/37)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: France Agro (Avignon, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. de Haas)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Choumicha Chafay (Casablanca, Maroko)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Choumicha Saveurs w kolorach czerwonym, pomarańczowym, żółtym, bordowym, złotym i białym – unijny znak towarowy nr 13 866 553

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 marca 2020 r. w sprawie R 1621/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w ramach niniejszego postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-317/20: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – EnergieVerbund Dresden / Komisja

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/30

      Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – EnergieVerbund Dresden / Komisja
      (Sprawa T-317/20)
      (2020/C 240/38)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: EnergieVerbund Dresden GmbH (Drezno, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Zenke i T. Heymann)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 26 lutego 2019 r. stwierdzającej zgodność koncentracji „RWE/E.ON Assets” z rynkiem wewnętrznym, sprawa M.8871 (Dz.U. 2020, C 111, s.1);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest oparta na trzech zarzutach, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-312/20, EVH/Komisja, lub podobne do nich.


title: Sprawa T-318/20: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – eins energie in sachsen / Komisja

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/31

      Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – eins energie in sachsen / Komisja
      (Sprawa T-318/20)
      (2020/C 240/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: eins energie in sachsen GmbH & Co. KG (Chemnitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Zenke i T. Heymann)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 26 lutego 2019 r. stwierdzającej zgodność koncentracji „RWE/E.ON Assets” z rynkiem wewnętrznym, sprawa M.8871 (Dz.U. 2020, C 111, s.1);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest oparta na trzech zarzutach, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-312/20, EVH/Komisja, lub podobne do nich.


title: Sprawa T-319/20: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – GGEW / Komisja

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/31

      Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – GGEW / Komisja
      (Sprawa T-319/20)
      (2020/C 240/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: GGEW, Gruppen-Gas- und Elektrizitätswerk Bergstraße AG (Bensheim, Deutschland) (przedstawiciele: adwokaci I. Zenke i T. Heymann)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 26 lutego 2019 r. stwierdzającej zgodność koncentracji „RWE/E.ON Assets” z rynkiem wewnętrznym, sprawa M.8871 (Dz.U. 2020, C 111, s.1);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest oparta na trzech zarzutach, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-312/20, EVH/Komisja, lub podobne do nich.


title: Sprawa T-323/20: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – Hell Energy Magyarország / EUIPO (HELL)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/32

      Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – Hell Energy Magyarország / EUIPO (HELL)
      (Sprawa T-323/20)
      (2020/C 240/41)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Hell Energy Magyarország Kft. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci Á. László i B. Mező)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „HELL” – zgłoszenie nr 18002048

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 marca 2020 r. w sprawie R 1712/2019-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zobowiązanie EUIPO do dalszego prowadzenia postępowania rejestracyjnego w odniesieniu do odrzuconych towarów;

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-327/20: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2020 r. – Group Nivelles/EUIPO – Easy Sanitary Solutions (syfon prysznicowy)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/32

      Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2020 r. – Group Nivelles/EUIPO – Easy Sanitary Solutions (syfon prysznicowy)
      (Sprawa T-327/20)
      (2020/C 240/42)
      Język skargi: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Group Nivelles (Gingelom, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J.A.M. Jonkhout)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Easy Sanitary Solutions BV (Oldenzaal, Niderlandy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy (syfon prysznicowy) – wzór wspólnotowy nr 107 834–0025

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 marca 2020 r. w sprawie R 2664/2017-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności wzoru wspólnotowego Easy Sanitary Solutions BV poprzez skorygowanie podstaw, na których został on oparty;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 64 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 63 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-328/20: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2020 r. – Electrodomesticos Taurus/EUIPO – Shenzhen Aukey E-Business (AICOOK)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/33

      Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2020 r. – Electrodomesticos Taurus/EUIPO – Shenzhen Aukey E-Business (AICOOK)
      (Sprawa T-328/20)
      (2020/C 240/43)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Electrodomesticos Taurus, SL (Oliana, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Manresa Medina)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Shenzhen Aukey E-Business Co. Ltd (Shenzhen, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy AICOOK – zgłoszenie nr 17 174 236

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 marca 2020 r. w sprawie R R 2212/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uznanie za udowodnione używanie powołanego w sprzeciwie znaku towarowego w klasie 7 dla „robotów kuchennych”.

                  —

                  odmowę rejestracji znaku towarowego nr 17 174 236 z powodu podobieństwa do znaku towarowego powołanego w sprzeciwie;

                  —

                  SUBSYDIARNIE, na wypadek oddalenia powyższego żądania, orzeczenie wyrokiem i stwierdzenie, że używanie powołanego w sprzeciwie znaku towarowego dla „robotów kuchennych” z klasy 7 jest wykazane;

                  —

                  nakazanie Wydziałowi Sprzeciwów EUIPO17 174 236 rozstrzygnięcia w przedmiocie sprzeciwu B 3006619 (unijny znak towarowy nr 17 174 236 „AICOOK”) z uznaniem za udowodnione używanie znaku towarowego powołanego w sprzeciwie w klasie 7 dla „robotów kuchennych”

         Podniesione zarzuty

                  —

                  naruszenie art. 47 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-336/20: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2020 r. – Hypo Vorarlberg Bank / SRB

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/34

      Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2020 r. – Hypo Vorarlberg Bank / SRB
      (Sprawa T-336/20)
      (2020/C 240/44)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hypo Vorarlberg Bank (Bregenz, Austria) (przedstawiciele: adwokaci G. Eisenberger i A. Brenneis)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 19 marca 2020 r. w sprawie obliczenia składek ex ante Banco Cooperativo Español S.A., Hypo Vorarlberg Bank AG (dawniej Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG) i Portigon AG do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2016 r. (SRB/ES/2020/16) [„Decision of the Single Resolution Board of 19 March 2020 on the calculation of the 2016 ex-ante contributions due by Banco Cooperativo Español S.A., Hypo Vorarlberg Bank AG (formerly: Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG), and Portigon AG to the Single Resolution Fund (SRB/ES/2020/16)”], wraz z załącznikami, a w każdym razie w zakresie, w jakim ta decyzja wraz z załącznikami dotyczy składki ciążącej na skarżącej, oraz

                  —

                  obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne jak zarzuty wniesione w sprawie T-479/19, Hypo Vorarlberg Bank/SRB (1), lub do nich podobne.

         (1)  Dz.U. 2019, C 305, s. 58.


title: Sprawa T-339/20: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2020 r. – Portigon/SRB

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/34

      Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2020 r. – Portigon/SRB
      (Sprawa T-339/20)
      (2020/C 240/45)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Portigon AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Bliesener, V. Jungkind i F. Geber)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 19 marca 2020 r. w sprawie obliczenia składek ex ante na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2016 r. (SRB/ES/2020/16) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej;

                  —

                  zawieszenie postępowania na podstawie art. 69 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia lub w inny sposób zakończenia postępowań w sprawach skarg T-420/17, T-413/18 i T-481/19;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: naruszenie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 (1), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/81 (2) i TFUE poprzez żądanie wniesienia składek na rzecz funduszu od skarżącej.

                              —

                              Pozwana niesłusznie nałożyła na skarżącą obowiązek wniesienia składek na rzecz funduszu, ponieważ rozporządzenie nr 806/2014 i dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE (3) nie przewidują obowiązku wnoszenia składek przez instytucje w likwidacji. Artykuł 114 TFUE zakazuje nakładania składek na instytucje takie jak skarżąca.

                              —

                              Prawodawca nie powinien był opierać obowiązku wnoszenia składek na art. 114 TFUE z powodu braku związku z rynkiem wewnętrznym. Ogólnounijne zharmonizowane rozporządzenia w sprawie składek nie ułatwiały korzystania z podstawowych swobód ani nie utrudniały zauważalnych zakłóceń konkurencji w odniesieniu do instytucji wycofujących się z rynku.

                              —

                              Pozwana niesłusznie nałożyła na skarżącą obowiązek wnoszenia składek, ponieważ instytucja ta nie jest narażona na ryzyko, likwidacja na podstawie rozporządzenia (UE) nr 806/2014 jest wykluczona, a instytucja nie ma znaczenia dla stabilności systemu finansowego.

                              —

                              Skarżąca nie prowadzi żadnej nowej działalności od 2012 r. i znajduje się w stanie likwidacji w wyniku decyzji Komisji w sprawie pomocy. Większość jej pozostałych zobowiązań utrzymuje powierniczo dla innego podmiotu prawnego.

                              —

                              Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 (4) narusza art. 114 TFUE oraz art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE jako podstawową regulację dotyczącą obliczania składek (art. 290 TFUE).

                  2.

                  Zarzut drugi: naruszenie art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), ponieważ metoda obliczania nie pozwala na pełne uzasadnienie obliczenia składki.

                  3.

                  Zarzut trzeci: naruszenie art. 16 i 20 karty, ponieważ ze względu na szczególną sytuację skarżącej zaskarżona decyzja narusza ogólną zasadę równego traktowania. Ponadto zaskarżona decyzja wkracza w sposób nieproporcjonalny w swobodę przedsiębiorczości skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty: naruszenie zasady pewności prawa, ponieważ działanie wstecz nie jest niezbędne dla celu zamierzonego rozporządzeniem nr 806/2014 i w niniejszej sprawie nie jest dopuszczalne dla samego uproszczenia administracyjnego.

                  5.

                  Zarzut piąty: naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, ponieważ pozwana niedostatecznie wyjaśniła stan faktyczny, nie wysłuchała skarżącej przed wydaniem decyzji SRB i niedostatecznie uzasadniła swoją decyzję.

                  6.

                  Zarzut szósty (pomocniczo): naruszenie art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014 w związku z art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE, ponieważ przy obliczaniu kwoty składki pozwana powinna była wyłączyć zobowiązania wolne od ryzyka z istotnych zobowiązań.

                  7.

                  Zarzut siódmy (pomocniczo): naruszenie art. 70 ust. 6 rozporządzenia nr 806/2014 w związku z art. 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia delegowanego nr 2015/63, ponieważ pozwana błędnie obliczyła wysokość składek skarżącej na podstawie podejścia brutto w odniesieniu do umów na instrumenty pochodne.

                  8.

                  Zarzut ósmy (pomocniczo): naruszenie art. 70 ust. 6 rozporządzenia nr 806/2014 w związku z art. 6 ust. 8 lit. a) rozporządzenia delegowanego nr 2015/63, ponieważ pozwana błędnie uznała skarżącą za instytucję podlegającą reorganizacji.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określające jednolite warunki stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 15, s. 1).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).

         (4)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).


title: Sprawa T-590/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2020 r. – Antonakopoulos/Parlament

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/36

      Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2020 r. – Antonakopoulos/Parlament
      (Sprawa T-590/18) (1)

      (2020/C 240/46)
      Język postępowania: francuski
      Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-591/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2020 r. – ZD/Parlament

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/36

      Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2020 r. – ZD/Parlament
      (Sprawa T-591/18) (1)

      (2020/C 240/47)
      Język postępowania: francuski
      Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-255/20: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2020 r. – ClientEarth / Komisja

text:
               27.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/18

      Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2020 r. – ClientEarth / Komisja
      (Sprawa T-255/20)
      (2020/C 247/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ClientEarth AISBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: F. Logue, Solicitor, i J. Kenny, Barrister-at-law)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie GESTDEM nr 2019/6819 odmawiającej w części uwzględnienia wniosku skarżącej o udzielenie dostępu do akt;

                  —

                  orzeczenie o kosztach i obciążenie Komisji Europejskiej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą oraz obciążenie interwenientów ich własnymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy popełnienia przez Komisję oczywistych błędów w ocenie i naruszenia przez nią prawa, co doprowadziło do błędnego zastosowania wyjątku dotyczącego ochrony procesu podejmowania decyzji (art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001) (1), oraz braku uzasadnienia (art. 296 TFUE), ponieważ:

                              —

                              częściowe ujawnienie sekcji 4 protokołu z 79 posiedzenia Komitetu Technicznego ds. Pojazdów Silnikowych, zwołanego w Brukseli w dniu 12 lutego 2019 r. („dokument B”), nie naruszyłoby poważnie żadnego procesu podejmowania decyzji;

                              —

                              Komisja nie wykazała, że częściowe ujawnienie sekcji 4 dokumentu B poważnie naruszyłoby proces podejmowania przez nią decyzji..

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy popełnienia przez Komisję oczywistych błędów w ocenie i naruszenia przez nią prawa, co było powodem błędnego zastosowania kryterium nadrzędnego interesu publicznego przewidzianego w art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001, oraz braku uzasadnienia (art. 296 TFUE).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez Komisję prawa poprzez oparcie się na wzorze regulaminu wewnętrznego dla komitetów, niemającym zastosowania na podstawie art. 277 TFUE.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa T-306/20: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2020 r. – Hijos de Moisés Rodríguez González / EUIPO – Irlanda y Ornua (La Irlandesa 1943)

text:
               27.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/34

      Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2020 r. – Hijos de Moisés Rodríguez González / EUIPO – Irlanda y Ornua (La Irlandesa 1943)
      (Sprawa T-306/20)
      (2020/C 247/45)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Hijos de Moisés Rodríguez González, SA (Las Palmas de Gran Canaria, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. García Domínguez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Irlanda y Ornua Co operative Ltd (Dublin, Irlandia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy La Irlandesa – unijny znak towarowy nr 12 043 436

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Wielkiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 marca 2020 r. w sprawie R 1499/2016-G

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie kosztami EUIPO i, w razie wstąpienia do postępowania, pozostałych uczestników postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. g) i art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-283/20: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2020 r. – Billions Europe i in. / Komisja

text:
               3.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/20

      Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2020 r. – Billions Europe i in. / Komisja
      (Sprawa T-283/20)
      (2020/C 255/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Billions Europe Ltd (Stockton-on-Tees, Zjednoczone Królestwo) i siedmiu innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci J. Montfort, T. Delille i P. Chopova-Leprêtre)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2020/217 (1) (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) w zakresie, w jakim dotyczy ono ditlenku tytanu, a mianowicie: motywu 5 zaskarżonego rozporządzenia, załączników I i II do zaskarżonego rozporządzenia, zmian części 1 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 (2) wprowadzonych w załączniku III do zaskarżonego rozporządzenia, a także umieszczenia ditlenku tytanu w części 3 załącznika VI do rozporządzenia nr 1272/2008 na mocy załącznika III do zaskarżonego rozporządzenia;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że zaskarżone rozporządzenie zostało przyjęte z naruszeniem szeregu bezwzględnie wiążących przepisów rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 regulujących klasyfikowanie substancji w kategorii zagrożenia dla zdrowia ludzi „rakotwórczość”, w tym w szczególności art. 36 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 i pkt 3.6 załącznika I do tego rozporządzenia.

                              —

                              Komitet ds. Oceny Ryzyka („RAC”) popełnił szereg błędów w zakresie ustaleń faktycznych przy ocenie dostępnych informacji oraz nie wykazał w wystarczający sposób, że dostępne dane są „wiarygodne i akceptowalne” i sugerują, że swoistą właściwością TiO2 jest powodowanie raka. Gdyby RAC nie popełnił tego rodzaju błędów, musiałby siłą rzeczy wydać opinię, w której opowiadałby się na „nieklasyfikowaniem” TiO2. Substancja ta nie mogłaby zatem zostać sklasyfikowana zgodnie z prawem.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że w zaskarżonym rozporządzeniu naruszono zasadę pewności prawa. Podmioty gospodarcze, w tym skarżący, zostały pozbawione możliwości poznania dokładnego zakresu ciążących na nich obowiązków i podjęcia stosownych środków prawnych. Niepewność ta istnieje w odniesieniu do zakresu zharmonizowanej klasyfikacji, stosowania uwag oraz wpływu zaskarżonego rozporządzenia na status prawny i regulacyjny produktów wytworzonych z TiO2 lub zawierających tę substancję, jak też klasyfikacji zagrożeń powodowanych przez odpady pochodzące z tych produktów.

                  3.

                  Zarzut trzeci, według którego zaskarżone rozporządzenie zostało przyjęte z naruszeniem zasady proporcjonalności, ponieważ nie jest ono niezbędne (jako że skutki rakotwórcze zostały zaobserwowane jedynie w ramach badań na zwierzętach przeprowadzanych w warunkach skrajnego przeciążenia płuc, które w rzeczywistości nigdy nie wystąpiłyby, nawet przy założeniu najbardziej niekorzystnego scenariusza) a niekorzystne skutki zharmonizowanej klasyfikacji TiO2 są nieproporcjonalne do zamierzonych celów.

                  4.

                  Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że przyjmując zaskarżone rozporządzenie Komisja nieprawidłowo skorzystała z przysługującego jej zakresu uznania oraz naruszyła ciążący na niej obowiązek staranności. Komisja oparła się po prostu na opinii RAC dotyczącej TiO2, bez dokonania wystarczającej oceny wartości dowodowej takiej opinii RAC, a tym samym nie dopełniła obowiązków, jakie ciążą na niej w tym względzie.

                              —

                              Komisja opowiedziała się za szeroką interpretacją wymogów dotyczących klasyfikacji, oznakowania i pakowania regulujących zagrożenie dla zdrowia ludzi określane jako „rakotwórczość” oraz terminu „swoista właściwość” substancji. Oparła się jedynie na opinii RAC, bez zbadania zakresu i skutków tak szerokiej interpretacji czy wyznaczenia właściwych granic, które umożliwiłyby zastosowanie jej w prawidłowy sposób. Komisja oparła przy tym zaskarżone rozporządzenie na nieprawidłowych ustaleniach faktycznych i nie wzięła pod uwagę wszystkich istotnych czynników ani okoliczności zachodzących w rozpatrywanej sytuacji.

                  5.

                  Zarzut piąty, według którego przyjmując zaskarżone rozporządzenie Komisja naruszyła art. 37 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, ciążący na niej obowiązek dobrej administracji i przysługujące skarżącym prawo do bycia wysłuchanym. W szczególności skarżącym nie stworzono adekwatnej możliwości przedstawienia użytecznych uwag w przedmiocie samej opinii RAC, która znacząco odbiegała od pierwotnej propozycji klasyfikacji, zarówno pod względem przedstawionego uzasadnienia naukowego, jak i końcowego wniosku w odniesieniu do klasyfikacji TiO2. Natomiast, gdyby skarżącym stworzono, formalnie i w wystarczającym stopniu, możliwość ustosunkowania się do opinii RAC w toku jej przyjmowania, efektem uwag, które mogłyby one przedstawić, prawdopodobnie byłaby zmiana wyniku procesu podejmowania decyzji.

                  6.

                  Zarzut szósty oparty na twierdzeniu, że przyjmując zaskarżone rozporządzenie bez uprzedniego przeprowadzenia i udokumentowania oceny skutków, Komisja naruszyła zobowiązania ciążące na niej na mocy porozumienia instytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa (3) oraz zasadę dobrej administracji.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2020/217 z dnia 4 października 2019 r. zmieniające, w celu dostosowania do postępu naukowo-technicznego, rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, oraz w sprawie sprostowania tego rozporządzenia (Dz.U. 2020, L 44, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. 2008, L 353, s. 1).

         (3)  Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej a Komisją Europejską w sprawie lepszego stanowienia prawa, zawarte w dniu 13 kwietnia 2016 r. (Dz.U. 2016, L 123, s. 1).


title: Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 11 maja 2020 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Borgarting lagmannsrett w sprawie Tor-Arne Martinez Haugland przeciwko rządowi Norwegii (Sprawa E-4/20) 2020/C 308/07

text:
               17.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 308/21

      Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 11 maja 2020 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Borgarting lagmannsrett w sprawie Tor-Arne Martinez Haugland przeciwko rządowi Norwegii
      (Sprawa E-4/20)
      (2020/C 308/07)
      W dniu 11 maja 2020 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek z dnia 11 maja 2020 r. skierowany do Trybunału EFTA, w którym Borgarting lagmannsrett (sąd apelacyjny Borgarting) zwraca się o wydanie opinii doradczej w sprawie Tor-Arne Martinez Haugland przeciwko rządowi Norwegii w odniesieniu do następujących kwestii:

                  1.

                  W związku z oceną „tego samego zawodu”, zob. art. 1 i 4 dyrektywy, wnosi się o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

                              a)

                              Na czym polega ocena prawna i jakie są istotne pod względem prawnym czynniki przy określaniu, czy dany zawód stanowi „ten sam zawód” w państwie uzyskania kwalifikacji i w państwie przyjmującym?

                              b)

                              Czy przy określaniu „tego samego zawodu” państwo przyjmujące powinno brać pod uwagę działalność zawodową, którą wnioskodawca może prowadzić w państwie uzyskania kwalifikacji jedynie pod nadzorem, pod warunkiem że wnioskodawca rozpoczął dalsze kształcenie lub zobowiązał się do rozpoczęcia go w ciągu dwóch lat? W przypadku odpowiedzi twierdzącej – czy znaczenie ma fakt, że wnioskodawca zdecydował się nie rozpoczynać wspomnianego dalszego kształcenia lub nie zobowiązywać się do tego?

                              c)

                              Jak ważne jest zróżnicowanie poziomu niezależności w wykonywaniu zawodu oraz odpowiedzialności za pacjentów przy określaniu, czy chodzi o „ten sam zawód”?

                  2.

                  Czy możliwość wymagania środków wyrównawczych (zob. art. 14 dyrektywy 2005/36/WE) ma wpływ na interpretację tego, co stanowi „ten sam zawód”? W przypadku odpowiedzi twierdzącej – jak bardzo jest to ważne?

                  3.

                  Na czym polega szczegółowa ocena prawna na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2005/36/WE, zgodnie z którym kształcenie regulowane musi być „w szczególny sposób przystosowane na potrzeby wykonywania określonego zawodu”?

                  4.

                  W związku z art. 28 i 31 Porozumienia EOG wnosi się o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

                              a)

                              Czy w przypadku gdy wnioskodawca nie spełnia wymogów dotyczących posiadania kwalifikacji uznanych na podstawie art. 13 dyrektywy w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych i w związku z jej art. 14, może on powoływać się na art. 28 i 31 Porozumienia EOG jako podstawę do wykonywania zawodu regulowanego w państwie przyjmującym?

                              b)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie z lit. a): co jest wówczas przedmiotem oceny prawnej przeprowadzanej na podstawie art. 28 i 31?


title: Sprawa C-485/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Groupe Lactalis / Premier ministre, Ministre de l'Agriculture et de l'Alimentation, Garde des Sceaux, ministre de la Justice, Ministre de l'Économie et des Finances [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 – Przekazywanie konsumentom informacji na temat żywności – Artykuł 9 ust. 1 lit. i) i art. 26 ust. 2 lit. a) – Obowiązkowe oznaczenie kraju lub miejsca pochodzenia środka spożywczego – Zaniechanie mogące wprowadzić konsumentów w błąd – Artykuł 38 ust. 1 – Kwestie harmonizowane w szczególny sposób – Artykuł 39 ust. 2 – Przyjęcie przepisów krajowych przewidujących dodatkowe obowiązkowe dane dotyczące kraju lub miejsca pochodzenia szczególnych rodzajów lub kategorii środków spożywczych – Warunki – Istnienie udowodnionego związku jednej bądź kilku cech żywności z jej pochodzeniem – Pojęcia „udowodnionego związku” i „cech” – Dowód świadczący o tym, że większość konsumentów przywiązuje znaczną wagę do takiej informacji – Przepis krajowy przewidujący obowiązek wskazania krajowego, europejskiego lub pozaeuropejskiego pochodzenia mleka]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/6

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Groupe Lactalis / Premier ministre, Ministre de l'Agriculture et de l'Alimentation, Garde des Sceaux, ministre de la Justice, Ministre de l'Économie et des Finances
      (Sprawa C-485/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 - Przekazywanie konsumentom informacji na temat żywności - Artykuł 9 ust. 1 lit. i) i art. 26 ust. 2 lit. a) - Obowiązkowe oznaczenie kraju lub miejsca pochodzenia środka spożywczego - Zaniechanie mogące wprowadzić konsumentów w błąd - Artykuł 38 ust. 1 - Kwestie harmonizowane w szczególny sposób - Artykuł 39 ust. 2 - Przyjęcie przepisów krajowych przewidujących dodatkowe obowiązkowe dane dotyczące kraju lub miejsca pochodzenia szczególnych rodzajów lub kategorii środków spożywczych - Warunki - Istnienie udowodnionego związku jednej bądź kilku cech żywności z jej pochodzeniem - Pojęcia „udowodnionego związku” i „cech” - Dowód świadczący o tym, że większość konsumentów przywiązuje znaczną wagę do takiej informacji - Przepis krajowy przewidujący obowiązek wskazania krajowego, europejskiego lub pozaeuropejskiego pochodzenia mleka)
      (2020/C 399/08)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Groupe Lactalis

         Strona przeciwna: Premier ministre, Ministre de l'Agriculture et de l'Alimentation, Garde des Sceaux, ministre de la Justice, Ministre de l'Économie et des Finances

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 należy interpretować w ten sposób, że obowiązkowe oznaczenie kraju lub miejsca pochodzenia w przypadku mleka i mleka wykorzystywanego jako składnik należy uznać za „kwestię zharmonizowaną w szczególny sposób” przez to rozporządzenie w rozumieniu art. 38 ust. 1 tego rozporządzenia, jeżeli zaniechanie wskazania kraju lub miejsca pochodzenia mogłoby wprowadzać w błąd konsumenta, a przepis ów nie stoi na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie przyjmowały przepisy ustanawiające wymóg podania dodatkowych obowiązkowych danych szczegółowych na podstawie art. 39 owego rozporządzenia, pod warunkiem że przepisy te są zgodne z celem zamierzonym przez prawodawcę Unii za pomocą harmonizacji w szczególny sposób kwestii obowiązkowego oznaczenia kraju lub miejsca pochodzenia i że tworzą spójną całość z tym oznaczeniem.

                  2)

                  Artykuł 39 rozporządzenia nr 1169/2011 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku przepisów krajowych, które byłyby uzasadnione względami ochrony konsumentów na podstawie ust. 1 owego artykułu, obu wymogów, o których mowa w ust. 2 owego artykułu – dotyczących, po pierwsze, „udowodnionego związku pewnych cech środka spożywczego z jego pochodzeniem”, a po drugie, „dowodu świadczącego o tym, że większość konsumentów przywiązuje znaczną wagę do tej informacji” – nie należy interpretować we wzajemnym powiązaniu, w taki sposób, że ocena istnienia udowodnionego związku nie może opierać się jedynie na elementach subiektywnych, związanych ze znaczeniem powiązania, jakie większość konsumentów może dostrzegać między pewnymi cechami środka spożywczego a jego pochodzeniem.

                  3)

                  Artykuł 39 ust. 2 rozporządzenia nr 1169/2011 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „cechy środka spożywczego” nie obejmuje wytrzymałości środka spożywczego na transport i ryzyko pogorszenia jego stanu podczas przewozu, w związku z czym cecha ta nie może odgrywać roli w ocenie istnienia ewentualnego „udowodnionego związku pewnych cech środka spożywczego z jego pochodzeniem” dla celów stosowania rzeczonego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa C-601/18 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 września 2020 r. – Prysmian SpA, Prysmian Cavi e Sistemi Srl / Komisja Europejska, The Goldman Sachs Group Inc., Pirelli & C. SpA [Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych – Podział rynku w ramach projektów – Jednolite i ciągłe naruszenie – Następstwo podmiotów prawnych – Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia – Zasada równego traktowania – Przeinaczenie dowodów – Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 – Artykuł 20 – Uprawnienia Komisji Europejskiej w sprawach karteli – Uprawnienie do kopiowania danych bez uprzedniego badania i do ich późniejszego zbadania w pomieszczeniach Komisji – Grzywny]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/7

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 września 2020 r. – Prysmian SpA, Prysmian Cavi e Sistemi Srl / Komisja Europejska, The Goldman Sachs Group Inc., Pirelli & C. SpA
      (Sprawa C-601/18 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych - Podział rynku w ramach projektów - Jednolite i ciągłe naruszenie - Następstwo podmiotów prawnych - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Zasada równego traktowania - Przeinaczenie dowodów - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 20 - Uprawnienia Komisji Europejskiej w sprawach karteli - Uprawnienie do kopiowania danych bez uprzedniego badania i do ich późniejszego zbadania w pomieszczeniach Komisji - Grzywny)
      (2020/C 399/09)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Prysmian SpA, Prysmian Cavi e Sistemi Srl (przedstawiciele: początkowo C. Tesauro i L. Armati, avvocati, następnie C. Firth i C. Griesenbach, solicitors)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, C. Sjödin, T. Vecchi i P. Rossi, pełnomocnicy), The Goldman Sachs Group Inc. (przedstawiciele: J. Koponen, advokat, i A. Mangiaracina, avvocatessa), Pirelli & C. SpA (przedstawiciele: G. Rizza i M. Siragusa, avvocati)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Prysmian SpA i Prysmian Cavi e Sistemi Srl zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Pirelli & C. SpA pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa C-649/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris – Francja) – A / Daniel B, UD, AFP, B, L [Odesłanie prejudycjalne – Produkty lecznicze stosowane u ludzi, które nie podlegają obowiązkowi wydania recepty lekarskiej – Sprzedaż przez Internet – Reklama strony internetowej apteki stacjonarnej – Ograniczenia – Zakazy przyznawania rabatu w przypadku zamówienia przekraczającego określoną ilość oraz posługiwania się odpłatnym serwisem reklamy kontekstowej – Obowiązek przedstawienia pacjentowi do wypełnienia kwestionariusza o stanie zdrowia przed potwierdzeniem jego pierwszego zamówienia na stronie internetowej – Ochrona zdrowia publicznego – Dyrektywa 2000/31/WE – Handel elektroniczny – Artykuł 2 lit. a) – Usługa społeczeństwa informacyjnego – Artykuł 2 lit. h) – Dziedzina podlegająca koordynacji – Artykuł 3 – Zasada kraju pochodzenia – Odstępstwa – Względy uzasadniające – Ochrona zdrowia publicznego – Ochrona godności zawodu farmaceuty – Zapobieganie nadużywaniu produktów leczniczych]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/8

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris – Francja) – A / Daniel B, UD, AFP, B, L
      (Sprawa C-649/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Produkty lecznicze stosowane u ludzi, które nie podlegają obowiązkowi wydania recepty lekarskiej - Sprzedaż przez Internet - Reklama strony internetowej apteki stacjonarnej - Ograniczenia - Zakazy przyznawania rabatu w przypadku zamówienia przekraczającego określoną ilość oraz posługiwania się odpłatnym serwisem reklamy kontekstowej - Obowiązek przedstawienia pacjentowi do wypełnienia kwestionariusza o stanie zdrowia przed potwierdzeniem jego pierwszego zamówienia na stronie internetowej - Ochrona zdrowia publicznego - Dyrektywa 2000/31/WE - Handel elektroniczny - Artykuł 2 lit. a) - Usługa społeczeństwa informacyjnego - Artykuł 2 lit. h) - Dziedzina podlegająca koordynacji - Artykuł 3 - Zasada kraju pochodzenia - Odstępstwa - Względy uzasadniające - Ochrona zdrowia publicznego - Ochrona godności zawodu farmaceuty - Zapobieganie nadużywaniu produktów leczniczych)
      (2020/C 399/10)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: A

         Druga strona postępowania: Daniel B, UD, AFP, B, L

         Sentencja

      Wykładni dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym) należy dokonywać w ten sposób, że:

                  —

                  nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przez państwo członkowskie przeznaczenia w odniesieniu do usługi sprzedaży przez Internet produktów leczniczych, które nie podlegają obowiązkowi wydania recepty lekarskiej, względem usługodawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim uregulowania krajowego zakazującego aptekom zwracania się z ofertą do klientów za pomocą określonych metod i środków, w szczególności takich, które polegają na masowej dystrybucji listów z reklamami i ulotek reklamowych przeznaczonych do celów reklamowych poza ich lokalem, pod warunkiem jednak, iż uregulowanie to nie prowadzi do uniemożliwienia odnośnemu usługodawcy prowadzenia jakiejkolwiek reklamy poza lokalem jego apteki, bez względu na nośnik lub zakres tej reklamy, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego;

                  —

                  nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przez państwo członkowskie przeznaczenia w odniesieniu do usługi sprzedaży przez Internet produktów leczniczych, które nie podlegają obowiązkowi wydania recepty lekarskiej, względem usługodawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim uregulowania krajowego zakazującego aptekom stosowania ofert promocyjnych mających na celu przyznanie rabatu od całkowitej kwoty zamówienia produktów leczniczych w przypadku przekroczenia pewnej kwoty pod warunkiem jednak, że zakaz taki ma wystarczająco określony zakres i w szczególności jest skierowany wyłącznie do produktów leczniczych, a nie do zwykłych produktów parafarmaceutycznych, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego;

                  —

                  nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przez państwo członkowskie przeznaczenia w odniesieniu do usługi sprzedaży przez Internet produktów leczniczych, które nie podlegają obowiązkowi wydania recepty lekarskiej, względem usługodawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim uregulowania krajowego zobowiązującego apteki sprzedające takie produkty lecznicze do udostępnienia w trakcie procesu zamawiania produktów leczniczych przez Internet kwestionariusza o stanie zdrowia;

                  —

                  stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przez państwo członkowskie przeznaczenia w odniesieniu do usługi sprzedaży przez Internet produktów leczniczych, które nie podlegają obowiązkowi wydania recepty lekarskiej, względem usługodawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim uregulowania krajowego zakazującego aptekom sprzedającym takie produkty lecznicze posługiwania się odpłatnym serwisem reklamy kontekstowej w wyszukiwarkach i porównywarkach cen, chyba że zostanie należycie wykazane przed sądem odsyłającym, że uregulowanie to jest odpowiednie dla zagwarantowania realizacji celu ochrony zdrowia publicznego oraz nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

         (1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.


title: Sprawa C-157/19 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. – Ehab Makhlouf / Rada Unii Europejskiej [Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej – Środki zastosowane wobec wiodących przedsiębiorców działających w Syrii – Wykaz osób, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazwiska wnoszącego odwołanie w wykazie – Skarga o stwierdzenie nieważności]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/11

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. – Ehab Makhlouf / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-157/19 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej - Środki zastosowane wobec wiodących przedsiębiorców działających w Syrii - Wykaz osób, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska wnoszącego odwołanie w wykazie - Skarga o stwierdzenie nieważności)
      (2020/C 399/13)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ehab Makhlouf (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Ehab Makhlouf zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa C-158/19 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. – Razan Othman / Rada Unii Europejskiej [Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej – Środki zastosowane wobec wiodących przedsiębiorców działających w Syrii – Wykaz osób, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazwiska wnoszącej odwołanie w wykazie – Skarga o stwierdzenie nieważności]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/11

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. – Razan Othman / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-158/19 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej - Środki zastosowane wobec wiodących przedsiębiorców działających w Syrii - Wykaz osób, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska wnoszącej odwołanie w wykazie - Skarga o stwierdzenie nieważności)
      (2020/C 399/14)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Razan Othman (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Razan Othman zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa C-159/19 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. – Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) / Rada Unii Europejskiej [Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej – Środki zastosowane wobec wiodących przedsiębiorców działających w Syrii – Wykaz osób, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazwiska wnoszącej odwołanie w wykazie – Skarga o stwierdzenie nieważności]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/12

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. – Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-159/19 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej - Środki zastosowane wobec wiodących przedsiębiorców działających w Syrii - Wykaz osób, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska wnoszącej odwołanie w wykazie - Skarga o stwierdzenie nieważności)
      (2020/C 399/15)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa C-223/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Wiener Neustadt – Austria) – YS / NK [Odesłanie prejudycjalne – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywy 2000/78/WE i 2006/54/WE – Zakres stosowania – Zakaz dyskryminacji pośredniej ze względu na wiek lub płeć – Uzasadnienie – Ustawodawstwo krajowe przewidujące potrącenie składki z emerytur wypłacanych bezpośrednio osobom uprawnionym przez przedsiębiorstwa kontrolowane w większości przez państwo oraz zaprzestanie indeksacji kwot emerytur – Artykuły 16, 17, 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Stosowanie – Dyskryminacja ze względu na majątek – Naruszenie swobody umów – Naruszenie prawa własności – Artykuł 47 karty praw podstawowych – Prawo do skutecznego środka prawnego]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/12

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Wiener Neustadt – Austria) – YS / NK
      (Sprawa C-223/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyrektywy 2000/78/WE i 2006/54/WE - Zakres stosowania - Zakaz dyskryminacji pośredniej ze względu na wiek lub płeć - Uzasadnienie - Ustawodawstwo krajowe przewidujące potrącenie składki z emerytur wypłacanych bezpośrednio osobom uprawnionym przez przedsiębiorstwa kontrolowane w większości przez państwo oraz zaprzestanie indeksacji kwot emerytur - Artykuły 16, 17, 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Stosowanie - Dyskryminacja ze względu na majątek - Naruszenie swobody umów - Naruszenie prawa własności - Artykuł 47 karty praw podstawowych - Prawo do skutecznego środka prawnego)
      (2020/C 399/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Wiener Neustadt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: YS

         Strona pozwana: NK

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy oraz dyrektywę 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że ich zakresem stosowania są objęte przepisy państwa członkowskiego, na mocy których, po pierwsze, część kwoty emerytury zakładowej, jaką pracodawca zobowiązał się w drodze układu wypłacać bezpośrednio swojemu byłemu pracownikowi, powinna być potrącona u źródła przez wspomnianego pracodawcę, i po drugie, uzgodniona umownie indeksacja kwoty tego świadczenia jest bezskuteczna.

                  2)

                  Artykuł 5 lit. c) i art. 7 lit. a) ppkt (iii) dyrektywy 2006/54 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego osoby uprawnione do emerytury – którą przedsiębiorstwo kontrolowane przez państwo zobowiązało się w drodze układu wypłacać im bezpośrednio i która przekracza określone progi wskazane w tym uregulowaniu – zostają pozbawione, po pierwsze, kwoty potrącanej z części tej emerytury przekraczającej jeden z tych progów, i po drugie, możności skorzystania z umownie uzgodnionej indeksacji wspomnianej emerytury, nawet wówczas gdy odsetek byłych pracowników, na których kwotę emerytury zakładowej wywarło wpływ wspomniane uregulowanie, jest znacznie wyższy w wypadku pracowników płci męskiej objętych jego zakresem stosowania niż w wypadku pracowników płci żeńskiej nim objętych, pod warunkiem że takie skutki są uzasadnione obiektywnymi czynnikami niezwiązanymi z jakąkolwiek dyskryminacją ze względu na płeć, co powinien ustalić sąd odsyłający.

                  3)

                  Artykuł 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego osoby uprawnione do emerytury – którą przedsiębiorstwo kontrolowane przez państwo zobowiązało się w drodze układu wypłacać im bezpośrednio i która przekracza określone progi wskazane w tym uregulowaniu – zostają pozbawione, po pierwsze, kwoty potrącanej z części tej emerytury przekraczającej jeden z tych progów, i po drugie, możności skorzystania z umownie uzgodnionej indeksacji wspomnianej emerytury, z tego tylko powodu, że wspomniane uregulowanie dotyczy jedynie osób uprawnionych, które przekroczyły określony wiek.

                  4)

                  Artykuły 16, 17, 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego osoby uprawnione do emerytury – którą przedsiębiorstwo kontrolowane przez państwo zobowiązało się w drodze układu wypłacać im bezpośrednio i która przekracza określone progi wskazane w tym uregulowaniu – zostają pozbawione, po pierwsze, kwoty potrącanej z części tej emerytury przekraczającej jeden z tych progów, i po drugie, możności skorzystania z umownie uzgodnionej indeksacji wspomnianej emerytury.

                  5)

                  Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie powstrzymaniu się przez państwo członkowskie od określenia w swoim porządku prawnym odrębnego środka prawnego mającego zasadniczo na celu zbadanie zgodności z prawem Unii przepisów krajowych realizujących to prawo, pod warunkiem że istnieje możliwość przeprowadzenia takiego badania w trybie incydentalnym.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa C-233/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Liège – Belgia) – B. / Centre public d’action sociale de Líège [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Dyrektywa 2008/115/WE – Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich – Obywatel państwa trzeciego cierpiący na ciężką chorobę – Decyzja nakazująca powrót – Środek odwoławczy w postępowaniu sądowym – Skutek zawieszający z mocy prawa – Przesłanki – Przyznanie pomocy społecznej – Artykuły 19 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/13

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Liège – Belgia) – B. / Centre public d’action sociale de Líège
      (Sprawa C-233/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2008/115/WE - Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Obywatel państwa trzeciego cierpiący na ciężką chorobę - Decyzja nakazująca powrót - Środek odwoławczy w postępowaniu sądowym - Skutek zawieszający z mocy prawa - Przesłanki - Przyznanie pomocy społecznej - Artykuły 19 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
      (2020/C 399/17)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour du travail de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: B.

         Druga strona postępowania: Centre public d’action sociale de Líège

         Sentencja

      Artykuły 5 i 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich w związku z art. 19 ust. 2 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozpoznający sprawę z zakresu pomocy społecznej, której wynik jest powiązany z ewentualnym zawieszeniem skutków decyzji nakazującej powrót wydanej wobec obywatela państwa trzeciego cierpiącego na ciężką chorobę, powinien uznać, że środek odwoławczy mający na celu stwierdzenie nieważności i zawieszenie tej decyzji pociąga za sobą zawieszenie wykonania owej decyzji z mocy prawa, mimo że zawieszenie to nie wynika z zastosowania uregulowań krajowych, jeżeli:

                  —

                  ten środek odwoławczy zawiera argumentację – która nie wydaje się oczywiście bezzasadna – zmierzającą do wykazania, że wykonanie tej decyzji naraziłoby obywatela państwa trzeciego cierpiącego na ciężką chorobę na poważne ryzyko istotnego i nieodwracalnego pogorszenia stanu zdrowia; oraz

                  —

                  uregulowania te nie przewidują żadnego innego środka odwoławczego, który podlegałby precyzyjnym, jasnym i przewidywalnym przepisom, pociągającego za sobą zawieszenie wykonania takiej decyzji z mocy prawa.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa C-260/19 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. – Bena Properties Co. SA / Rada Unii Europejskiej [Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej – Środki zastosowane wobec wiodących przedsiębiorców działających w Syrii – Wykaz osób, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazwiska wnoszącej odwołanie w wykazie – Skarga o stwierdzenie nieważności]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/14

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. – Bena Properties Co. SA / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-260/19 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej - Środki zastosowane wobec wiodących przedsiębiorców działających w Syrii - Wykaz osób, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska wnoszącej odwołanie w wykazie - Skarga o stwierdzenie nieważności)
      (2020/C 399/18)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Bena Properties Co. SA (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Bena Properties Co. SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa C-261/19 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. – Cham Holding Co. SA / Rada Unii Europejskiej [Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej – Środki zastosowane wobec wiodących przedsiębiorców działających w Syrii – Wykaz osób, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazwiska wnoszącej odwołanie w wykazie – Skarga o stwierdzenie nieważności]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/15

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 października 2020 r. – Cham Holding Co. SA / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-261/19 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej - Środki zastosowane wobec wiodących przedsiębiorców działających w Syrii - Wykaz osób, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska wnoszącej odwołanie w wykazie - Skarga o stwierdzenie nieważności)
      (2020/C 399/19)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Cham Holding Co. SA (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Cham Holding Co. SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa C-331/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Staatssecretaris van Financiën / X [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 98 – Uprawnienie państw członkowskich do zastosowania obniżonej stawki VAT do niektórych dostaw towarów i świadczeń usług – Załącznik III pkt 1 – Pojęcia „środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi” oraz „produktów zwykle przeznaczonych do użytku jako dodatek lub substytut środków spożywczych” – Afrodyzjaki]

text:
               23.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/15

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Staatssecretaris van Financiën / X
      (Sprawa C-331/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 98 - Uprawnienie państw członkowskich do zastosowania obniżonej stawki VAT do niektórych dostaw towarów i świadczeń usług - Załącznik III pkt 1 - Pojęcia „środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi” oraz „produktów zwykle przeznaczonych do użytku jako dodatek lub substytut środków spożywczych” - Afrodyzjaki)
      (2020/C 399/20)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

         Strona przeciwna: X

         Sentencja

      Pojęcia „środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi” oraz „produktów zwykle przeznaczonych do użytku jako dodatek lub substytut środków spożywczych” znajdujące się w pkt 1 załącznika III do dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że dotyczą one wszelkich produktów zawierających substancje odżywcze pełniące w organizmie ludzkim funkcje budulcowe, energetyczne i regulujące, które są niezbędne do utrzymania, funkcjonowania i rozwoju tego organizmu, spożywanych w celu dostarczenia organizmowi tych substancji.

         (1)  Dz.U. C 255 z 29.7.2019.