title: Sprawa T-227/06: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2006 r. — RSA Security Ireland przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/15

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2006 r. — RSA Security Ireland przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-227/06)
   (2006/C 249/37)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: RSA Security Ireland Ltd (Shannon, Irlandia) (Przedstawiciele: B. Conway, Barrister i S. Daly, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 888/2006 z dnia 16 czerwca 2006 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej z uwagi na to, że towar skarżącej nie został zaklasyfikowany dla potrzeb klasyfikacji taryfowej w Nomenklaturze Scalonej poprzez odniesienie do obiektywnych cech i właściwości towaru.

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 888/2006 z uwagi na fakt, że jego przyjęcie było wynikiem nadużycia władzy przez Komisję lub/i naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

               —

               stwierdzenie, że klasyfikacja taryfowa towaru powinna być dokonana na podstawie nieodłącznej cechy towaru, który ma charakter maszyny do automatycznego przetwarzania danych i powinien zostać zaklasyfikowany do działu 8471 Nomenklatury Scalonej.

               —

               ewentualnie stwierdzenie, że istotną cechą towaru jest jego szczególna zdolność do generowania i przetwarzania matematycznych obliczeń określonych przez użytkownika w dniu zakupu oraz że towar powinien być w rezultacie zaklasyfikowany, jako urządzenie liczące, do działu 8470 Nomenklatury Scalonej.

               —

               stwierdzenie, że zgodnie z przyjętymi zasadami klasyfikacji towarów na potrzeby celne, urządzenie zabezpieczające umożliwiające dostęp do rekordów przechowywanych w pamięci maszyny do automatycznego przetwarzania danych lub w inny sposób, nie stanowi istotnej cechy towaru.

               —

               nakazanie zwrotu na rzecz skarżącej ceł zapłaconych przez nią z tytułu przywozu towaru do Wspólnoty od dnia wejścia w życie rozporządzenia nr 888/2006 wraz z odsetkami.

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca dokonuje przywozu i sprzedaży towaru „RSA SecurID authenticator” we Wspólnocie. Spółka zwraca się o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji nr 888/2006 (1), w którym towar został zaklasyfikowany do pozycji 8543 Nomenklatury Scalonej.
   Skarżąca twierdzi, że Komisja, przyjmując rozporządzenie nr 888/2006, nie zidentyfikowała istotnych cech towaru i że w opisie towarów w załączniku do rozporządzenia nr 888/2006 błędnie określiła ona towar jako „urządzenie zabezpieczające” i jako urządzenie „[które] umożliwia użytkownikowi dostęp do rekordów przechowywanych w pamięci maszyny ADP”. Skarżąca uważa, że takie uchybienie stanowi naruszenie prawa, które powinno prowadzić do stwierdzenia nieważności rozporządzenia.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 888/2006 z dnia 16 czerwca 2006 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej (Dz.U. L 165, str. 6).


title: Sprawa T-76/13: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2015 r. – Compagnie des montres Longines, Francillon/OHIM – Staccata (QUARTODIMIGLIO QM) [Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego QUARTODIMIGLIO QM – Wcześniejsze graficzne, wspólnotowy i międzynarodowe, znaki towarowe przedstawiające dwa rozpostarte skrzydła i wcześniejsze graficzne międzynarodowe znaki towarowe LONGINES – Względne podstawy odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Brak naruszenia renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/25

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2015 r. – Compagnie des montres Longines, Francillon/OHIM – Staccata (QUARTODIMIGLIO QM)
      (Sprawa T-76/13) (1)

      ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego QUARTODIMIGLIO QM - Wcześniejsze graficzne, wspólnotowy i międzynarodowe, znaki towarowe przedstawiające dwa rozpostarte skrzydła i wcześniejsze graficzne międzynarodowe znaki towarowe LONGINES - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak naruszenia renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009])
      (2015/C 107/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Compagnie des montres Longines, Francillon SA (Saint-Imier, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Staccata Srl (Como, Włochy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 listopada 2012 r. (sprawa R 62/2012-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Compagnie des montres Longines, Francillon SA a Staccata Srl.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Compagnie des montres Longines, Francillon SA zostaje obciążona kosztami.

         (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/27

         Złożenie ślubowania przez nowych sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej
   (2005/C 271/50)
   Mianowani decyzją Rady z dnia 22 lipca 2005 r. (1) sędziami Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej od dnia 1 października 2005 r.: Irena Boruta, Stéphane Gervasoni, Heikki Kanninen, Horstpeter Kreppel, Paul J. Mahoney, Haris Tagaras i Sean van Raepenbusch, złożyli w dniu 5 października 2005 r. ślubowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości.

      (1)  Decyzja Rady Unii Europejskiej z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie mianowania sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (Dz.U. L 197 z 28.7.2005, str. 28)


title: Sprawa C-104/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/11

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-104/07) (1)

   (2007/C 235/20)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa T-458/10: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — McBride przeciwko Komisji

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/39

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — McBride przeciwko Komisji
   (Sprawa T-458/10)
   ()
   2010/C 328/67
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Peter McBride (Downings, Irlandia) (przedstawiciele: A. Collins SC, N. Travers, Barrister i D. Barry, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4758 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie ze względów bezpieczeństwa zdolności połowowej nowego kutra rybackiego Peadar Elanie, II oraz zastąpienie decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12m (Dz.U. 2003 L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji Zb.Orz. 2006 II-1699; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący, na podstawie art. 263 TFUE, żąda w skardze stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4758 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie ze względów bezpieczeństwa zdolności połowowej nowego kutra rybackiego Peadar Elaine II oraz zastąpienia decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12m (Dz.U. 2003 L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji Zb.Orz. 2006 II-1699.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze skarżący twierdzi, że Komisja działała bez podstawy prawnej. Artykuł 4 ust. 2 decyzji 97/413/WE z dnia 26 czerwca 1997 r. w sprawie celów i szczególnych zasad restrukturyzacji sektora rybołówstwa wspólnotowego, w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2001 r., w celu osiągnięcia trwałej równowagi pomiędzy zasobami i ich eksploatacją (Dz.U. 1997 L 175, s. 27), stanowi w dalszym ciągu podstawę prawną zaskarżonej decyzji i w związku z tym, jak twierdzi skarżący, Komisja nie miała podstaw prawnych do wydania zaskarżonej decyzji jako decyzji ad hoc.

               Po drugie, skarżący twierdzi, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne. Podnosi on, że zaskarżona decyzja wydana na podstawie decyzji Rady nr 97/413/WE, winna była zostać przyjęta w ramach procedury komitetów zarządzających, oraz że decydując o wydaniu decyzji jako decyzji ad hoc, Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne.

               Po trzecie, skarżący twierdzi, że dokonując błędnej wykładni art. 4 ust. 2 decyzji Rady nr 97/413/WE Komisja nadużyła swych uprawnień, w szczególności opierając się na niemających znaczenia kryteriach i pomijając definicję pojęcia „nakład połowowy” ustanowioną w decyzji Komisji nr 97/413/WE i w regulacjach wspólnotowych w dziedzinie rybołówstwa obowiązujących w momencie składania przez skarżącego wniosku o zwiększenie tonażu ze względów bezpieczeństwa w grudniu 2001 r.

               Ponadto skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja w zakresie w jakim ocenia jego wniosek o zwiększenie tonażu ze względów bezpieczeństwa jest obarczona licznymi oczywistymi błędami. W szczególności skarżący twierdzi, że decyzja Komisji o oddaleniu jego wniosku na taj podstawie, iż wykorzystano nową zdolność połowową wielu mniejszych kutrów na rzecz Peadar Elaine II jest bezpodstawna, oznacza bowiem, że nie odnotowano zwiększenia całkowitej zdolności połowowej wielozadaniowych jednostek floty irlandzkiej kiedy kuter ten rejestrowano.

               Wreszcie skarżący twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji. Skarżący podnosi, że odmowa Komisji rozpatrzenia wniosku pod względem merytorycznym stanowi naruszenie obowiązku Komisji wynikającego z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności prawa do rozpatrzenia jego wniosku „w sposób bezstronny i w rozsądnym terminie” zgodnie z art. 4 ust. 2 decyzji Rady nr 97/413/WE.


title: Sprawa T-444/10: Wyrok Sądu z dnia 21 lutego 2013 r. — Esge przeciwko OHIM — De’Longhi Benelux (KMIX) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego KMIX — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BAMIX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/21

         Wyrok Sądu z dnia 21 lutego 2013 r. — Esge przeciwko OHIM — De’Longhi Benelux (KMIX)
   (Sprawa T-444/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego KMIX - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BAMIX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 108/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Esge AG (Bussnang, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat J. Klink)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: De’Longhi Benelux SA, dawniej Kenwood Appliances Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: P. Strickland, solicitor, i L. St Ville, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 lipca 2010 r. (sprawa R 1249/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Esge AG a Kenwood Appliances Luxembourg SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Esge AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa C-108/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 października 2014 r. w sprawie T-330/13 Lella Chatziioannou/Komisja i Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 4 marca 2015 r. przez Lellę Chatziioannou

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/5

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 października 2014 r. w sprawie T-330/13 Lella Chatziioannou/Komisja i Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 4 marca 2015 r. przez Lellę Chatziioannou
   (Sprawa C-108/15 P)
   (2015/C 178/05)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Lella Chatziioannou (przedstawiciele: E. Efstathiou, K. Efstathiou i K. Liasidou, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia;

               —

               uchylenie wniosku Sądu o uwzględnieniu zarzutu niedopuszczalności, w szczególności wniosku, iż „nie można […] uważać, że deklaracja Eurogrupy stanowi akt zmierzający do wywarcia skutków prawnych wobec podmiotów” i w konsekwencji wobec wnoszącej odwołanie oraz że w zakwestionowanej deklaracji Eurogrupa „dokonała w bardzo ogólny sposób streszczenia pewnych środków uzgodnionych na płaszczyźnie politycznej z Republiką Cypryjską”;

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia, w którym Republice Cypryjskiej przypisano zmniejszenie wartości depozytów bez przypisania zachowania, aktu lub decyzji Eurogrupie, pozwanym lub tym ostatnim za pośrednictwem Eurogrupy;

               —

               uchylenie obciążenia wnoszącej odwołanie kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty na poparcie swojego odwołania. W szczególności:

               —

               Zaskarżone postanowienie zostało niewystarczająco uzasadnione i zostało wydane na podstawie błędnej interpretacji pod względem faktycznym i prawnym w odniesieniu do instytucji, która w rzeczywistości przyjęła decyzję w przedmiocie zmniejszenia wartości depozytów „bail in”.

               —

               Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem ogólnych zasad prawa, gdyż Sąd przeinaczył okoliczność, że niezależnie od rodzaju i formy, w jakiej zapadła zakwestionowana decyzja Eurogrupy, decyzja ta stanowiła w niniejszym przypadku akt podlegający zaskarżeniu w drodze skargi o stwierdzenie nieważności.

               —

               Zaskarżone postanowienie jest wadliwe, jako że Sąd, wydając postanowienie, nie zbadał stosunków prawnych i faktycznych między Komisją Europejską, Europejskim Bankiem Centralnym i Eurogrupą ani nie zbadał okoliczności, że na podstawie zasady Legal Causation i kryterium podmiotu ponoszącego w rzeczywistości odpowiedzialność akty Eurogrupy stanowiły akty Europejskiego Banku Centralnego i Komisji Europejskiej, które powinny były postępować zgodnie z traktatem i protokołami Unii Europejskiej, jak również na podstawie prawa wtórnego i pochodnego.
               Wobec powyższego Sąd nie zbadał istoty argumentów i sprawy wnoszącej odwołanie i tym samym błędnie odrzucił skargę o stwierdzenie nieważności.

               —

               W przypadku uwzględnienia niniejszego odwołania wnosząca odwołanie nie powinna zostać obciążona kosztami niniejszego postępowania ani kosztami poniesionymi w pierwszej instancji.


title: Sprawa T-137/06: Skarga wniesiona w dniu  5 maja 2006 r.  — Abdrabbah przeciwko Radzie

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/30

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2006 r. — Abdrabbah przeciwko Radzie
   (Sprawa T-137/06)
   (2006/C 165/60)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ghunia Abdrabba (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciele: N. Garcia, Solicitor, S. Cox, Barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 561/2003 z dnia 27 marca 2003 r. oraz przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 246/2006 z dnia 10 lutego 2006 r. oraz wykreślenie wpisu dotyczącego skarżącego w załączniku I do tego rozporządzenia;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są identyczne z podniesionymi w sprawie T-135/06 Al-Faqih przeciwko Radzie.


title: Sprawa C-224/08: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/29

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-224/08)
   (2008/C 171/46)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. Huvelin, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób, w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2006/100/WE upłynął w dniu przystąpienia Rumunii i Bułgarii do Unii Europejskiej, tj. w dniu 1 stycznia 2007 r. Tymczasem na dzień wniesienia niniejszej skargi strona pozwana wciąż nie przyjęła środków niezbędnych w celu całkowitej transpozycji dyrektywy, w szczególności w zakresie zawodów medycznych, prawników i architektów.

      (1)  Dz.U. L 363, str. 141.


title: Sprawa C-548/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 14 października 2009 r. w sprawie T-390/08 Bank Melli Iran przeciwko Radzie, wniesione w dniu 23 grudnia 2009 r. przez Bank Melli Iran

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/10

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 14 października 2009 r. w sprawie T-390/08 Bank Melli Iran przeciwko Radzie, wniesione w dniu 23 grudnia 2009 r. przez Bank Melli Iran
   (Sprawa C-548/09 P)
   2010/C 80/17
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bank Melli Iran (przedstawiciel: L. Defalque, avocate)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Republika Francuska i Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego w dniu 14 października 2009 r. przez druga izbę Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-390/08 Bank Melli Iran przeciwko Radzie, doręczonego wnoszącemu odwołanie w dniu 15 października 2009 r.;

               —

               uznanie żądań wnoszącego odwołanie podniesionych przez niego przed Sądem;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania w dwóch instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty tytułem głównym oraz trzy zarzuty tytułem subsydiarnym.
   W ramach zarzutu pierwszego podnosi on, że Sąd naruszył prawo nieuznając za istotny wymóg formalny, którego nieposzanowanie prowadzi do stwierdzenia nieważności aktu, obowiązku osobistego podania do wiadomości, przewidzianego w art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr 423/2007 (1). Otóż podanie do wiadomości decyzji o zamrożeniu funduszy paryskiej filii wnoszącego odwołanie przez Francuską Komisję Bankową a nie przez Radę, nie może jego zdaniem spełniać wymogów podania do wiadomości przewidzianych przez rozporządzenie i stanowi naruszenie bezwzględnie obowiązującego przepisu prawa wspólnotowego.
   W ramach zarzutu drugiego wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo dokonując wykładni podstaw prawnych rozporządzenia nr 423/2007. Akceptując, że rozporządzenie oraz zaskarżona decyzja zostały przyjęte większością kwalifikowaną wyłącznie na podstawie art. 60 i 301 WE, Sąd naruszył istotny wymóg formalny przewidziany przez traktat. Jako że rozporządzenie to oraz ww. decyzja dotyczą w istocie podmiotów, które uczestniczą, są związane lub wspierają rozwój materiałów jądrowych, wykraczają one poza zakres zastosowania art. 60 i art. 301 WE i powinny zostać oparte również na art. 308 WE, który ustanawia wymóg jednomyślności.
   W ramach zarzutu trzeciego Bank Melli Iran podnosi, że Sąd naruszył prawo dokonując wykładni koncepcji prawa do obrony, a w jej ramach zasady skutecznej ochrony sądowej, gdy uznał, że jest dostatecznie poinformowany na potrzeby wykonania kontroli, podczas gdy nie otrzymał ze strony Rady żadnego dowodu stanowiącego uzasadnienie dla zaskarżonej decyzji, ani przed, ani po wniesieniu skargi.
   Tytułem subsydiarnym wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi po pierwsze naruszenie prawa i popełnienie błędu w ocenie okoliczności stanu faktycznego, gdyż Sąd uznał, że Rada dysponuje, na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 423/2007, kompetencją do samodzielnego podejmowania decyzji, podczas gdy jest ona związana przyjęciem środków ograniczających przez Radę Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych.
   Po drugie wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd dokonał błędnej z punktu widzenia prawa oceny jego prawa własności orzekając, że znaczenie celów realizowanych przez sporne uregulowanie, mianowicie utrzymania pokoju i bezpieczeństwa narodowego, uzasadnia ograniczenia praw podstawowych, wśród nich prawa własności i prawa do prowadzenia działalności gospodarczej.
   W końcu wnoszący odwołanie twierdzi, że Sad dopuścił się oczywistego błędu w ocenie okoliczności stanu faktycznego wpisując go na listę podmiotów, których fundusze zostają zamrożone w zakresie, w jakim wnoszący odwołanie nie przyczynił się do rozwoju irańskiego programu jądrowego i nie jest związany z podmiotami, które się do niego przyczyniły.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczące środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 103, s. 1).


               4.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/12

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 22 maja 2015 r. w sprawie Ferskar kjötvörur ehf. przeciwko Republice Islandii
   (Sprawa E-17/15)
   (2016/C 199/08)
   W dniu 16 czerwca 2015 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA w dniu 22 maja 2015 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku), o wydanie opinii doradczej w sprawie Ferskar kjötvörur ehf. przeciwko Republice Islandii w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy zakres stosowania Porozumienia EOG, zgodnie z definicją w art. 8 tego porozumienia, oznacza, że państwu członkowskiemu będącemu stroną porozumienia przysługuje swobodne uznanie w zakresie określenia zasad przywozu surowych produktów mięsnych i w związku z tym nie jest ono związane postanowieniami porozumienia i aktami na nim opartymi?

               2.

               Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest przecząca, to pojawia się pytanie, czy jest on zgodna z przepisami dyrektywy Rady 89/662/EWG stanowiącymi, że państwo członkowskie Porozumienia EOG powinno określać przepisy, zgodnie z którymi importer surowych produktów mięsnych składa wniosek o specjalne zezwolenie, zanim produkty są przywożone, oraz nakładać wymóg składania, w tym celu, zgłoszenia przywozowego, informacji o kraju pochodzenia i produkcji, rodzaju produktu i producenta, i wymagane świadectwa, w tym świadectwa potwierdzające, że produkty te były przechowywane zamrożone przez pewien okres przed odprawą celną.

               3.

               Sąd krajowy zwraca się do Trybunału o opinię, czy przepisy rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady są istotne dla udzielenia odpowiedzi na drugie pytanie.

               4.

               W następstwie drugiego i trzeciego pytania, zwraca się o opinię, aby ustalić, czy za techniczną przeszkodę dla handlu w rozumieniu art. 18 Porozumienia EOG uznaje się określenie zasad przez państwo EOG, na jakich przywóz do tego państwa surowych produktów mięsnych nie jest dozwolony.

               5.

               Zwraca się także o opinię, aby ustalić, czy ma to wpływ na odpowiedź udzieloną na pytanie czwarte, czy jest dopuszczalne, na mocy przepisów państwa przeznaczenia EOG, przyznawanie odstępstw od ogólnego zakazu, o którym mowa w tym pytaniu.

               6.

               Jeśli odpowiedź na pytanie czwarte lub piąte jest twierdząca, zwraca się z pytaniem, w jakich przypadkach taki zakaz przywozu produktów z surowego mięsa z uwzględnieniem, w stosownych przypadkach, okoliczności opisanych w pytaniu piątym, może być uznany za uzasadniony w odniesieniu do art. 13 Porozumienia EOG. Ponadto zwraca się o udzielenie odpowiedzi na pytanie, jakie wymagania dotyczące dowodów powinny być dokonywane w tym zakresie, w szczególności w świetle zasady ostrożności prawa EOG.


title: Sprawa F-104/14: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/52

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-104/14)
   (2015/C 007/63)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieumieszczeniu skarżącego na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/241/12 – GA

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO AD/241/12 – GA o nieumieszczeniu skarżącego na liście laureatów tego konkursu;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-715/13: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2013 r. — Lidl Stiftung przeciwko OHIM — Horno del Espinar (Castello)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/13

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2013 r. — Lidl Stiftung przeciwko OHIM — Horno del Espinar (Castello)
   (Sprawa T-715/13)
   2014/C 78/27
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Wolter, M. Kefferpütz i A. Marx)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Horno del Espinar, SL (El Espinar, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 października 2013 r. w sprawie R 2338/2012-2;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Castello” dla towarów z klas 29, 30 i 31 — Zgłoszenie znaku towarowego nr 6 819 941

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Horno del Espinar, SL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy znak towarowy zarejestrowany pod nr 4 199 907 dla towarów i usług z klas 30, 35 i 39 oraz hiszpańskie znaki towarowe dla towarów i usług z klas 30, 35 i 39

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 75, 79 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-281/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesgerichtshof z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie Montex Holdings Ltd. przeciwko Diesel S.p.A.

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesgerichtshof z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie Montex Holdings Ltd. przeciwko Diesel S.p.A.
   (Sprawa C-281/05)
   (2005/C 243/10)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 13 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesgerichtshof z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie Montex Holdings Ltd. przeciwko Diesel S.p.A.
   Bundesgerichtshof zwrócił się do Trybunału o wydanie orzeczenia w przedmiocie następujących kwestii dotyczących wykładni art. 5 ust. 1 i 3 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1) oraz od art. 28 WE do art. 30 WE:

               a)

               Czy zarejestrowany znak towarowy przyznaje jego właścicielowi prawo zakazu tranzytu towarów opatrzonych oznaczeniem?

               b)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej: czy szczególna ocena może wynikać z faktu, że w państwie przeznaczenia w stosunku do oznaczenia nie przysługuje jakakolwiek ochrona?

               c)

               Czy należy — w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie lit. a) i niezależnie od odpowiedzi udzielonej na pytanie lit. b) — dokonać rozróżnienia według tego, czy towar przeznaczony do Państwa Członkowskiego pochodzi z Państwa członkowskiego, Państwa stowarzyszonego, czy państwa trzeciego? Czy należy przy tym uwzględnić, że produkt został wytworzony w państwie pochodzenia zgodnie z prawem albo z naruszeniem obowiązującego w tym państwie prawa do znaku towarowego właściciela?

      (1)  Dz.U. L 40, str. 1.


title: Sprawa T-181/11: Postanowienie Sądu z dnia 23 października 2012 r. — Chivas przeciwko OHIM — Glencairn Scotch Whisky (LIVE WITH CHIVALRY) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/22

         Postanowienie Sądu z dnia 23 października 2012 r. — Chivas przeciwko OHIM — Glencairn Scotch Whisky (LIVE WITH CHIVALRY)
   (Sprawa T-181/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2012/C 399/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chivas Holdings (IP) Ltd (Paisley, Renfrewshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat A. Carboni)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Glencairn Scotch Whisky Co. Ltd (Glasgow, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat K. Lumsdaine)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2011 r. (sprawa R 1263/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Glencairn Scotch Whisky Co. Ltd a Chivas Holdings (IP) Ltd.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa C-427/13: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Autorità per la Vigilanza sui Contratti pubblici di lavori, servizi e forniture – Włochy) – Emmeci Srl przeciwko Cotral SpA (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Autorità per la Vigilanza sui Contratti pubblici di lavori, servizi e forniture — Artykuł 267 TFUE — Pojęcie „sądu krajowego”  — Brak właściwości Trybunału)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/28

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Autorità per la Vigilanza sui Contratti pubblici di lavori, servizi e forniture – Włochy) – Emmeci Srl przeciwko Cotral SpA
   (Sprawa C-427/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Autorità per la Vigilanza sui Contratti pubblici di lavori, servizi e forniture - Artykuł 267 TFUE - Pojęcie „sądu krajowego” - Brak właściwości Trybunału))
   2014/C 315/44
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Autorità per la Vigilanza sui Contratti pubblici di lavori, servizi e forniture

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Emmeci Srl

      Strona pozwana: Cotral SpA

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez Autorità per la Vigilanza sui Contratti pubblici di lavori, servizi e forniture (Włochy) w postanowieniu z dnia 22 maja 2013 r. (sprawa C-427/13).

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa T-893/16: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2016 r. – Xiaomi/EUIPO – Apple (MI PAD)

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/26

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2016 r. – Xiaomi/EUIPO – Apple (MI PAD)
   (Sprawa T-893/16)
   (2017/C 046/29)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Xiaomi, Inc. (Pekin, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab i C. Tenkhoff)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Apple Inc. (Cupertino, California, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MI PAD” – zgłoszenie nr 12 780 987

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 września 2016 r. w sprawie R 363/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO oraz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;


title: Sprawa F-3/06: Skarga wniesiona w dniu  6 stycznia 2006 r.  — Frankin i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/33

         Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2006 r. — Frankin i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-3/06)
   (2006/C 74/65)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca:: Jacques Frankin (Sorée, Belgia) i in. [przedstawiciele: G. Bounéou i F. Frabetti, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie wyraźnej decyzji z dnia 10 czerwca 2005 r., w której Komisja odmawia skarżącym pomocy określonej w art. 24 regulaminu pracowniczego;

               —

               nakazanie Komisji solidarnego zrekompensowania szkód poniesionych przez urzędników w następstwie tego zdarzenia;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, będący urzędnikami względnie pracownikami Komisji zażądali transferu ich uprawnień emerytalnych nabytych w Belgii do systemu wspólnotowego, zgodnie z przepisami ustawy belgijskiej z 1991 r. W 2003 r. Belgia przyjęła nową ustawę, która zdaniem skarżących przewiduje korzystniejsze warunki w przypadku nowych transferów tego rodzaju. Jednakże skarżący, którzy dokonali już transferu swoich praw nie mogą skorzystać z uregulowań ustawy z 2003 r.
   W związku z tym skarżący wystąpili o udzielenie im pomocy określonej w art. 24 regulaminu pracowniczego. Komisja, która nie miała zamiaru udzielić wsparcia swoim urzędnikom i członkom personelu tymczasowego w uzyskaniu przez nich tychże transferów praw oddaliła ich wniosek decyzją z dnia 10 czerwca 2005 r.
   Wnosząc niniejszą skargę skarżący kwestionują tę decyzję, która odmawiając im pomocy narusza ich zdaniem art. 24 regulaminu pracowniczego. Poza tym ostatnim przepisem skarżący powołują się w uzasadnieniu swojej skargi na naruszenie obowiązku starannego działania, zasady niedyskryminacji, zakazu arbitralnego postępowania, obowiązku uzasadnienia, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady „patere legem quam ipse fecisti” jak również na nadużycie władzy.


title: Sprawa T-590/14: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Zuffa/EUIPO (ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania — Obowiązek uzasadnienia — Właściwy krąg odbiorców — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c), art. 7 ust. 2 i 3 oraz art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/11

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Zuffa/EUIPO (ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP)
   (Sprawa T-590/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania - Obowiązek uzasadnienia - Właściwy krąg odbiorców - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c), art. 7 ust. 2 i 3 oraz art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 232/13)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zuffa, LLC (Las Vegas, Nevada, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, K. Gilbert i C. Balme, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 maja 2014 r. (sprawa R 1425/2013-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 19 maja 2014 r. (sprawa R 1425/2013-2) w zakresie dotyczącym oddalenia odwołania wniesionego przez Zuffa, LLC w odniesieniu do następujących towarów i usług:

                           —

                           „wcześniej zapisane kasety audio; dyski akustyczne; dyski kompaktowe (CD); wcześniej zapisane kasety wideo; wideodyski laserowe; wideodyski cyfrowe; DVD; elektroniczne nośniki zapisu; pendrivy; CD-ROM, wszystkie stanowiące nośniki do zapisu relacji z zawodów, widowisk i układów dotyczących mieszanych sztuk walki; filmy kinematograficzne w dziedzinie mieszanych sztuk walki”, należących do klasy 9;

                           —

                           „udzielanie informacji na temat mieszanych sztuk walki poprzez sieci komunikacji i sieci informatyczne; dostarczanie wiadomości i informacji w dziedzinie sportu, dochodzenia do formy i mieszanych sztuk walki poprzez sieci komunikacyjne i sieci informatyczne”, należących do klasy 41.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Zuffa, LLC i EUIPO pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa C-33/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Dâmboviţa (Rumunia) w dniu 24 stycznia 2007 r. — Ministerul Administraţiei şi Internelor przeciwko Gheorghe Jipa

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Dâmboviţa (Rumunia) w dniu 24 stycznia 2007 r. — Ministerul Administraţiei şi Internelor przeciwko Gheorghe Jipa
   (Sprawa C-33/07)
   (2007/C 140/10)
   Język postępowania: rumuński
   Sąd krajowy
   Tribunal Dâmboviţa
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministerul Administraţiei şi Internelor — Direcţia Generală de Paşapoarte Bucureşti (ministerstwo administracji i spraw wewnętrznych — dyrekcja generalna ds. paszportów w Bukareszcie)

      Strony pozwana: Gheorghe Jipa
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 18 WE (w wersji skonsolidowanej opublikowanej w Dz.U. C 325 z 24.12.2002 r.) powinien być interpretowany jako stający na przeszkodzie temu, aby obowiązujące w Rumunii uregulowania prawne [na mocy art. 38 i 39 ustawy (Legea) 248/2005 w sprawie reżimu swobodnego przemieszczania się obywateli rumuńskich za granicą] wprowadzały przeszkody w wykonywaniu swobody przemieszczania się osób.

               2)

                           a)

                           Czy art. 38 i 39 ustawy 248/205 (przepisy krajowe), które zabraniają określonej osobie (obywatelowi rumuńskiemu, a obecnie, Unii Europejskiej) swobodnego przemieszczania się w innym państwie (w tym przypadku członku Unii Europejskiej) stanowią przeszkodę w swobodnym przepływie osób przewidzianym w art. 18 WE.

                           b)

                           Czy jedno z państw członkowskich Unii Europejskiej (w tym przypadku Rumunia) może wprowadzić ograniczenie w wykonywaniu swobody przepływu obywateli na terytorium innego państwa członkowskiego.

               3.

                           a)

                           Czy „nielegalny pobyt”, o którym mowa w przepisie krajowym zawartym w rozporządzeniu rządowym (Hotărârea Guvernului) 825/2005 zatwierdzającym porozumienie między rządem Rumunii, z jednej strony, a rządami Królestwa Belgii, Wielkiego Księstwa Luksemburga i Królestwa Niderlandów, z drugiej strony, dotyczące ponownego przyjmowania osób, które znajdują się w sytuacji sprzecznej z prawem (przepis, na podstawie którego została wydana decyzja o ponownym przyjęciu pozwanego, który znajduje się w sytuacji „nielegalnego pobytu”) stanowi wzgląd „porządku publicznego” lub „bezpieczeństwa publicznego”, o których mowa w art. 27 dyrektywy 2004/38/WE (1), tak iż można wprowadzić ograniczenie swobodnego przemieszczania się takiej osoby.

                           b)

                           W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy art. 27 dyrektywy 2004/38/WE w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich powinien być interpretowany w ten sposób, że państwa członkowskie mogą stosować ograniczenia w swobodzie przemieszczania się i pobytu obywatela Unii ze względów „porządku publicznego” i „bezpieczeństwa publicznego” w sposób automatyczny, bez weryfikowania „indywidualnego zachowania”.

      (1)  Dz.U. L 158, str. 77.


title: Sprawa C-125/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypru (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywy 2002/21/WE i 2002/20/WE — Prawo drogi — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypru
   (Sprawa C-125/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywy 2002/21/WE i 2002/20/WE - Prawo drogi - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2012/C 174/03
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos, A. Nijenhuis i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Cypru (przedstawiciele: K. Lykourgos i A. Pantazi-Lamprou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 11 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) (Dz. U. L 108 s. 33) — Naruszenie art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) (Dz. U. L 108 s. 21) — Przyznanie przedsiębiorstwu posiadającemu zezwolenie na prowadzenie sieci komunikacji elektronicznej pozwolenia na zainstalowanie urządzeń w miejscach będących własnością publiczną lub prywatną oraz nad tymi miejscami i pod nimi

      Sentencja

               1)

               Nie zapewniając przyznawania prawa drogi w miejscach będących własnością publiczną oraz nad tymi miejscami i pod nimi w oparciu o przejrzyste, stosowane bez dyskryminacji i bez zwłoki procedury zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) Republika Cypru uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tych dyrektyw.

               2)

               Republika Cypru zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa T-129/07: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Irlandia przeciwko Komisji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/35

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Irlandia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-129/07)
   (2007/C 140/59)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, E. Alkin, pełnomocnicy, oraz P. McGarry, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 230 traktatu, w całości bądź w części, decyzji Komisji C(2007) 286 wersja ostateczna z dnia 7 lutego 2007 r. w sprawie zwolnienia od podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy, w zakresie w jakim dotyczy ona zwolnienia od podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Shannon wprowadzonego przez Irlandię;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 286 wersja ostateczna z dnia 7 lutego 2007 r., na mocy której Komisja uznała, że zwolnienia od podatku akcyzowego przyznane przez Francję, Irlandię i Włochy w odniesieniu do olejów ciężkich wykorzystywanych do produkcji tlenku glinu od dnia 1 stycznia 2004 r. stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE oraz, że określona część tej pomocy jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
   Na poparcie swojej skargo strona skarżącą podnosi cztery zarzuty.
   Po pierwsze zdaniem skarżącej Komisja błędnie uznała, że Irlandia nie wykazała, iż zwolnienia podatkowe zgodne są z charakterem i logiką krajowego systemu podatkowego.
   Po drugie skarżąca twierdzi, że na poparcie swego wniosku, że przepisy irlandzkie mogą wpływać na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową i zakłócać lub grozić zakłóceniem konkurencji Komisja nie dokonała odpowiedniej analizy konkurencyjności.
   Po trzecie, skarżąca zarzuca, że zaskarżona decyzja narusza zasadę pewności prawa wobec faktu, że Rada zezwoliła już na określone odstępstwa do końca 2006 r.
   Wreszcie skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo dochodząc do wniosku, iż omawiana pomoc państwa stanowi w istocie nową, a nie już istniejącą, pomoc.


title: Sprawa C-371/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – APEX GmbH Internationale Spedition/Hauptzollamt Hamburg-Stadt (Odesłanie prejudycjalne — Polityka handlowa — Dumping — Gazowe jednorazowe zapalniczki kieszonkowe działające na krzemień — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 11 ust. 2 — Wygaśnięcie — Artykuł 13 — Obchodzenie środków — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 260/2013 — Okres ważności — Rozszerzenie cła antydumpingowego do dnia, w którym nie obowiązuje już rozporządzenie, którym zostało ono ustanowione — Zmiana struktury handlu)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – APEX GmbH Internationale Spedition/Hauptzollamt Hamburg-Stadt
   (Sprawa C-371/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka handlowa - Dumping - Gazowe jednorazowe zapalniczki kieszonkowe działające na krzemień - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 11 ust. 2 - Wygaśnięcie - Artykuł 13 - Obchodzenie środków - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 260/2013 - Okres ważności - Rozszerzenie cła antydumpingowego do dnia, w którym nie obowiązuje już rozporządzenie, którym zostało ono ustanowione - Zmiana struktury handlu))
   (2016/C 068/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: APEX GmbH Internationale Spedition

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Stadt

      Sentencja

   Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 260/2013 z dnia 18 marca 2013 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1458/2007 wobec przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych działających na krzemień pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych działających na krzemień wysyłanych z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, jest nieważne.

      (1)  Dz.U. C 372 z 20.10.2014.


title: Sprawa C-353/09 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 15 lutego 2011 r. — Perfetti Van Melle SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Cloetta AB, następca prawny Cloetta Fazer AB (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy CENTER SHOCK — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CENTER — Badanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/6

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 15 lutego 2011 r. — Perfetti Van Melle SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Cloetta AB, następca prawny Cloetta Fazer AB
   (Sprawa C-353/09 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy CENTER SHOCK - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CENTER - Badanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)
   2011/C 252/09
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Perfetti Van Melle SpA (przedstawiciele: P. Perani i P. Pozzi, avvocati)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Novais Gonçalves, pełnomocnik), Cloetta AB, następca prawny Cloetta Fazer AB (przedstawiciele: M. Fammler, Advocate, M. Treis, R. Niebel i E.M. Strobel, Rechtsanwälte)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie T-16/08 Perfetti Van Melle przeciwko OHIM — Cloetta Fazer, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „CENTER SHOCK”, zarejestrowanego dla towarów należących do klasy 30, na decyzję R 149/2006-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 7 listopada 2007 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień, na mocy której uwzględniono wniosek o unieważnienie prawa do wspomnianego znaku złożony przez właściciela wcześniejszych słownych krajowych znaków towarowych „CENTER” i „CLOETTA CENTER”, zarejestrowanych dla towarów należących między innymi do klasy 30 — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Perfetti Van Melle SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-348/06 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Marie-Claude Girardot (Odwołanie — Członek personelu tymczasowego — Skarga o odszkodowanie — Utrata szansy zatrudnienia — Rzeczywista i pewna szkoda — Określenie zakresu odszkodowania)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Marie-Claude Girardot
   (Sprawa C-348/06 P) (1)

   (Odwołanie - Członek personelu tymczasowego - Skarga o odszkodowanie - Utrata szansy zatrudnienia - Rzeczywista i pewna szkoda - Określenie zakresu odszkodowania)
   (2008/C 92/08)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Marie-Claude Girardot (przedstawiciele: C. Bernard-Glanz i S. Rodrigues, adwokaci)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 6 czerwca 2006 r. w sprawie T-10/02 Girardot przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, w którym Sąd określił wysokość odszkodowania zasądzonego od Komisji na rzecz M.-C. Girardot w wyroku wstępnym Sądu z dnia 31 marca 2004 r. na kwotę 92 785 EUR powiększoną o odsetki stałe stosowane przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania podwyższone o dwa punkty, podlegające naliczeniu od dnia 6 września 2004 r. — Naruszenie art. 236 WE i warunków powstania odpowiedzialności Komisji — Metoda obliczania kwoty należnej od instytucji z tytułu odszkodowania za utratę szansy zatrudnienia przez tę instytucję, spowodowaną przez bezprawną decyzję tej instytucji
   Sentencja

               1)

               Odwołanie główne zostaje części oddalone i w części odrzucone, a odwołanie wzajemne zostaje odrzucone.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami związanymi z odwołaniem głównym.

               3)

               M.-C. Girardot zostaje obciążona kosztami związanymi z odwołaniem wzajemnym.

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006.


title: Sprawa F-10/10: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — Hecq przeciwko Komisji

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/70

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — Hecq przeciwko Komisji
   (Sprawa F-10/10)
   2010/C 100/103
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: André Hecq (Chaumont-Gistoux, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalającej wniosek o zwrot w 100 % określonych kosztów medycznych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji, którą organ powołujący miał podjąć w dniu 7 kwietnia 2009 r., w drodze której został oddalony wniosek skarżącego z dnia 7 grudnia 2008 r., mający na celu uzyskanie, na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego całkowitego zwrotu kosztów odnoszących się do trzech świadczeń medycznych a mianowicie konsultacji psychiatrycznej z dnia 6 października 2008 r., leków przepisanych przez tegoż psychiatrę i dostarczonych skarżącemu w dniu 21 października 2008 r. a także wizyty lekarskiej w dniu 1 grudnia 2008 r.;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej przez organ powołujący w dniu 20 października 2009 r., w drodze której zostało oddalone zażalenie skarżącego na decyzję dorozumianą z dnia 7 kwietnia 2009 r., wniesione przez niego w dniu 25 czerwca 2009 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-228/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) w dniu 10 maja 2010 r. — Union of European Football Associations (UEFA), British Sky Broadcasting Ltd przeciwko Euroview Sport Ltd

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) w dniu 10 maja 2010 r. — Union of European Football Associations (UEFA), British Sky Broadcasting Ltd przeciwko Euroview Sport Ltd
   (Sprawa C-228/10)
   ()
   2010/C 209/25
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Union of European Football Associations (UEFA), British Sky Broadcasting Ltd.

      Strona pozwana: Euroview Sport Ltd.

      Pytania prejudycjalne

   Pytanie 1   Nielegalne urządzenia

               a)

               Czy w przypadku, gdy urządzenie dostępu warunkowego zostało wyprodukowane przez podmiot świadczący usługi lub za jego zezwoleniem i jest sprzedawane z ograniczeniem do korzystania z niego tylko w celu uzyskania dostępu do chronionej usługi w określonych okolicznościach, staje się ono się „nielegalnym urządzeniem” w rozumieniu art. 2 lit. e) dyrektywy 98/84/WE (1), jeśli jest wydawane w celu uzyskania dostępu do tej chronionej usługi w miejscu, w sposób, lub przez osobę spoza zakresu zezwolenia podmiotu świadczącego usługi?

               b)

               Jak należy rozumieć sformułowanie „zaprojektowane lub przystosowane” użyte w art. 2 lit. e) dyrektywy?

         Pytanie 2   Podstawa powództwa
   Gdy pierwszy podmiot świadczący usługi przekazuje zawartość programu w formie kodowanej do drugiego podmiotu świadczącego usługi, który nadaje tę zawartość na zasadzie dostępu warunkowego, jakie czynniki powinny być brane pod uwagę przy określaniu, czy interes pierwszego podmiotu świadczącego usługi chronione doznał uszczerbku w rozumieniu art. 5 dyrektywy 98/84/WE?
   W szczególności:
   W przypadku, gdy pierwsze przedsiębiorstwo przekazuje zawartość programu (składającą się z obrazu, dźwięków otoczenia i komentarza w języku angielskim) w postaci kodowanej do drugiego przedsiębiorstwa, które z kolei nadaje zawartość programu dla publiczności (dodając do niego swoje logo oraz ewentualnie dodatkową ścieżkę dźwiękową z komentarzem):

               a)

               czy przekaz dokonany przez pierwsze przedsiębiorstwo stanowi chronioną usługę „transmisji telewizyjnej” w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 98/84/WE i art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552/EWG (2)?

               b)

               czy aby pierwsze przedsiębiorstwo mogło być uznane za świadczącego chronioną usługę „transmisji telewizyjnej” w rozumieniu art. 2 lit. a) tiret pierwsze dyrektywy 98/84/WE, musi ono być nadawcą w rozumieniu art. 1 lit. b) dyrektywy 89/552/EWG?

               c)

               czy art. 5 dyrektywy 98/84/WE należy rozumieć w ten sposób, że przyznaje on pierwszemu przedsiębiorstwu prawo do wystąpienia z powództwem cywilnym w odniesieniu do nielegalnych urządzeń, które dają dostęp do programu transmitowanego przez drugiego przedsiębiorcę,

                           (i)

                           ze względu na to, że należy uznać, iż takie urządzenia poprzez nadawany sygnał dają dostęp do usług świadczonych przez pierwsze przedsiębiorstwo,

                           (ii)

                           ze względu na to, że pierwsze przedsiębiorstwo jest świadczącym chronione usługi, którego interes doznał uszczerbku w wyniku działalności mającej charakter naruszenia (ponieważ takie urządzenia umożliwiają nieuprawniony dostęp do chronionej usługi świadczonej przez drugie przedsiębiorstwo)?

               d)

               czy dla odpowiedzi na pytanie oznaczone literą c) ma znaczenie, czy pierwsze i drugie przedsiębiorstwo używają różnych systemów dekodujących i różnych systemów dostępu warunkowego?

         Pytanie 3   Artykuł 6 dyrektywy 2001/29/WE (3) — środki technologiczne
   Czy w okolicznościach, w których:

               (i)

               utwory chronione prawem autorskim objęte są nadaniem satelitarnym

               (ii)

               nadanie jest przekazywana w formie zakodowanej

               (iii)

               wyłącznie w celu udostępnienia abonentom nadawcy satelitarnego

               (iv)

               abonenci uzyskują kartę do dekodera, która umożliwia im dostęp do nadania

                           a)

                           kodowanie należy do „środków technologicznych” w rozumieniu art. 6 ust. 3 dyrektywy 2001/29/WE? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy są również „skuteczne” w rozumieniu art. 6 ust. 3 dyrektywy 2001/29/WE?

                           b)

                           wykorzystywanie karty do dekodera, która została wydana przez organizację dokonującą nadania satelitarnego klientowi na podstawie umowy abonenckiej w pierwszym państwie członkowskim w celu uzyskania dostępu w drugim państwie członkowskim do nadań i nadawanych utworów chronionych prawem autorskim, oznacza „obchodzenie” takich środków technologicznych w okolicznościach, w których organizacja nadawcza nie wyraża zgody na takie wykorzystywanie karty do dekodera?

                           c)

                           czy podmiot gospodarczy przywożący karty do dekodera na terytorium drugiego państwa członkowskiego i reklamujący je w celach sprzedaży i użytkowania na tym terytorium należy uznawać za przywożącego lub reklamującego urządzenia, czy też świadczącego usługi, które:

                                       (i)

                                       stanowią przedmiot promocji, reklamy lub sprzedaży w celu obejścia skutecznych środków technologicznych w rozumieniu art. 6 ust.2 lit. a) dyrektywy?

                                       (ii)

                                       posiadają tylko ograniczony, mający handlowe znaczenie cel lub zastosowanie inne niż obejście skutecznych środków technologicznych w rozumieniu art. 6 ust.2 lit. b) dyrektywy?

                                       (iii)

                                       są głównie zaprojektowane, produkowane, dostosowane lub realizowane do celu umożliwienia lub ułatwienia obchodzenia w rozumieniu art. 6 ust.2 lit. c) dyrektywy?

                           d)

                           czy powyższe okoliczności są wyłączone z zakresu art. 6 dyrektywy 2001/29/WE z uwagi na okoliczność, że są bardziej szczegółowo objęte zakresem dyrektywy 98/84/WE?

         Pytanie 4   Prawo do zwielokrotniania
   W przypadku, gdy sekwencyjne fragmenty filmu, nadania, utworu słownego, muzycznego, lub nagrania dźwiękowego (w niniejszej sprawie sekwencje cyfrowego obrazu i dźwięku) zostały utworzone (i) w pamięci dekodera (ii) lub w przypadku filmu, nadania i utworu słownego, na ekranie telewizyjnym, a cały utwór jest zwielokrotniony, jeśli sekwencyjne fragmenty traktowane są jako całość, lecz jedynie ograniczona liczba fragmentów istnieje w danym momencie:

               a)

               czy kwestia, czy utwory te zostały zwielokrotnione w całości, czy częściowo, może zostać rozstrzygnięta w oparciu o krajowe przepisy prawa autorskiego określające, na czym polega zwielokrotnienie utworu chronionego prawem autorskim, mające charakter naruszenia, czy też należy rozstrzygnąć ją w drodze wykładni art. 2 dyrektywy 2001/29/WE?

               b)

               jeśli należy ją rozstrzygnąć w drodze wykładni art. 2 dyrektywy 2001/29/WE, to czy sąd krajowy powinien traktować wszystkie fragmenty każdego utworu jako całość, czy też tylko tę ograniczoną liczbę fragmentów, która istnieje w danym momencie? Jeśli to drugie, to jakie kryterium powinien zastosować sąd krajowy, aby stwierdzić, czy utwory te zostały zwielokrotnione w zasadniczej części w rozumieniu tego artykułu?

               c)

               czy prawo do zwielokrotniania utworu określone w art. 2 dyrektywy 2001/29/WE rozciąga się na tworzenie obrazów, które mają charakter przejściowy, na ekranie telewizora?

         Pytanie 5   Odrębne znaczenie ekonomiczne

               a)

               Czy kopie utworu stworzonego w dekoderze telewizji satelitarnej lub na ekranie telewizora podłączonego do takiego dekodera, mające charakter przejściowy, których jedynym celem jest umożliwienie korzystania z utworu, które nie jest w inny sposób ograniczone przez prawo, posiadają „odrębne znaczenie ekonomiczne” w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE ze względu na fakt, że takie kopie stanowią jedyną podstawę dla umożliwienia podmiotowi praw uzyskania wynagrodzenia za korzystanie z tych praw?

               b)

               Czy na odpowiedź na pytanie 5 a) ma wpływ (i) czy przejściowe kopie mają jakąś samoistną wartość, (ii) czy przejściowe kopie stanowią niewielką część zbioru utworów lub inny przedmiot, z którego korzystanie w inny sposób jest dozwolone bez naruszenia praw autorskich, albo (iii) czy licencjobiorca wyłączny podmiotu praw z innego państwa członkowskiego otrzymał już wynagrodzenie za korzystanie z utworu w tym innym państwie członkowskim?

         Pytanie 6   Publiczne udostępnianie drogą przewodową lub bezprzewodową

               a)

               czy utwór chroniony prawem autorskim należy uważać za publicznie udostępniony drogą przewodową lub bezprzewodową w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2001/29/WE, gdy przekaz satelitarny odbierany jest w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej (na przykład w barze) i udostępniany czy też pokazywany w tym miejscu na jednym ekranie telewizyjnym oraz przy użyciu głośników obecnym tam osobom?

               b)

               czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie 6 a) ma znaczenie, jeżeli:

                           (i)

                           obecne tam osoby stanowią nową publiczność niebraną pod uwagę przez nadawcę programu (w niniejszej sprawie ze względu na to, że domowa karta do dekodera przeznaczona do użytku w jednym państwie członkowskim jest używana dla widowni komercyjnej w innym państwie członkowskim)?

                           (ii)

                           obecne tam osoby nie są zgodnie z prawem krajowym widownią opłacającą oglądanie programu?

               c)

               jeśli odpowiedź na którąkolwiek z części pytania b) jest twierdząca, jakie czynniki należy brać pod uwagę przy określaniu, czy zaistniało udostępnienie utworu z miejsca, gdzie widownia nie jest obecna?

         Pytanie 7   Prawo utrwalania
   W przypadku, gdy sekwencyjne fragmenty transmisji (w niniejszej sprawie sekwencje cyfrowego obrazu i dźwięku) zostały utworzone (i) w pamięci dekodera (ii) lub na ekranie telewizyjnym, a duża część nadania została zwielokrotniona, jeśli sekwencyjne fragmenty traktowane są jako całość, lecz jedynie ograniczona liczba fragmentów istnieje w danym momencie:

               a)

               czy kwestia, czy te sekwencyjne fragmenty stanowią utrwalenie emisji, może zostać rozstrzygnięta w oparciu o krajowe przepisy prawa autorskiego określające, na czym polega zwielokrotnienie utworu chronionego prawem autorskim, mające charakter naruszenia, czy też należy rozstrzygnąć ją w drodze wykładni art. 7 dyrektywy 2006/115 (4)?

               b)

               jeśli należy ją rozstrzygnąć w drodze wykładni art. 7 dyrektywy 2006/115, to czy takie kopie mające charakter przejściowy można w ogóle uznać za „utrwalenie”, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy sąd krajowy powinien brać pod uwagę wszystkie fragmenty każdego utworu jako całość, czy też tylko tę ograniczoną liczbę fragmentów, która istnieje w danym momencie? Jeśli to drugie, to jakie kryterium powinien zastosować sąd krajowy, aby stwierdzić, czy nastąpiło utrwalenie emisji w rozumieniu tego artykułu?

               c)

               Czy prawo do utrwalenia utworu określone w art. 7 dyrektywy 2006/115 rozciąga się na tworzenie obrazów, które mają charakter przejściowy, na ekranie telewizora?

         Pytanie 8   Argumentacja strony pozwanej oparta na dyrektywie 93/83 (5)

   Czy jest zgodny z dyrektywą 93/83/EWG lub z art. 34 TFUE i 36 TFUE lub 56 TFUE krajowy przepis prawa autorskiego, który stanowi, że jeśli przejściowe kopie utworów włączonych do nadania satelitarnego powstają w dekoderze satelitarnym lub na ekranie telewizyjnym, dochodzi do naruszenia prawa autorskiego zgodnie z prawem kraju, w którym nadanie jest odbierane?
   Czy ma znaczenie, że nadanie jest dekodowana przy użyciu karty do dekodera satelitarnego wydanej przez podmiot świadczący usługi nadania satelitarnego w innym państwie członkowskim pod warunkiem, że karta ta przeznaczona jest jedynie do użytku w tym innym państwie członkowskim?
   Pytanie 9   Czy UEFA jest nadawcą w rozumieniu dyrektywy 93/83
   W przypadku, gdy organizacja (zwana dalej „pierwszą organizacją”) bądź to nadaje, bądź też nadała w swoim imieniu sygnały przesyłające obrazy video oraz przekaz audio z wydarzeń sportowych transmitowanych „na żywo” za pomocą zakodowanego multilateralnego przekazu satelitarnego uprawnionej grupie nadawców w różnych krajach, a następnie nadawcy ci przekazują (czy to za pomocą sygnałów telewizji naziemnej, czy też droga satelitarną) programy transmitujące wydarzenia sportowe „na żywo”, zawierające obrazy video oraz przekaz audio, ale również logo identyfikujące ich własną stację i (według przysługującej im swobody edytorskiej) własne komentarze dźwiękowe oraz własne materiały w trakcie, przed oraz po rozegraniu meczu oraz w przerwach pomiędzy połowami meczów („programy należącego do późniejszego ogniwa łańcucha procesu produkcji”):

               a)

               czy zakodowany przekaz multilateralny stanowi „publiczny przekaz satelitarny” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) i art. 1 ust. 2 lit. c) dyrektywy 93/83, gdy środki dekodowania samego przekazu nie są publicznie udostępniane, jednakże są udostępniane środki dekodowania sygnałów przekazujących programy należące do późniejszego ogniwa łańcucha procesu produkcji, gdy przesyłane są one drogą satelitarną, natomiast programy należącego do późniejszego ogniwa łańcucha procesu produkcji są odkodowywane, gdy przekazywane są za pomocą nadajników naziemnych?

               b)

               czy pierwsza organizacja wprowadza do swego przekazu multilateralnego „sygnały będące nośnikami programu przeznaczonego do odbioru publicznego […] do zamkniętego łańcucha przekazu, prowadzącego do satelity i z powrotem na Ziemię”?

               c)

               w sytuacji, gdy art. 1 ust. 2 lit. a) odnosi się do działania, w wyniku którego sygnały wprowadzane są „pod kontrolą organizacji radiowej i telewizyjnej i na jej odpowiedzialność”, czy pierwsza organizacja jest odpowiednią organizacją nadawczą do tego celu lub ewentualnie czy sygnały można uznać za wprowadzane do przekazu multilateralnego pod kontrolą nadawców programów należących do późniejszego ogniwa łańcucha procesu produkcji i na ich odpowiedzialność?

         Pytanie 10   Argumentacja strony pozwanej oparta na art. 34 TFUE i/lub 56 TFUE

               a)

               W razie udzielenia na pytanie 1 odpowiedzi, że urządzenie dostępu warunkowego wyprodukowane przez podmiot świadczący usługi lub za jego zezwoleniem staje się nielegalnym urządzeniem w rozumieniu art. 2 ust. 2 dyrektywy 98/84/WE, jeśli jest wykorzystywane, poza zakresem zezwolenia podmiotu świadczącego usługi, do uzyskania dostępu do chronionej usługi, jaki jest szczególny przedmiot tego prawa przez odniesienie do jego zasadniczej funkcji, jaką przewiduje dyrektywa o warunkowym dostępie?

               b)

               Czy art. 34 TFUE lub 56 TFUE sprzeciwiają się wprowadzeniu w życie w pierwszym państwie członkowskim przepisu prawa krajowego, który zabrania przywozu i sprzedaży kart do dekoderów satelitarnych, wydanych przez podmiot świadczący usługi przekazu satelitarnego w innym państwie członkowskim pod warunkiem, że karty te przeznaczone są jedynie do użytku w tym innym państwie członkowskim?

               c)

               Czy dla odpowiedzi ma znaczenie, że karta do dekoderów satelitarnych przeznaczona jest jedynie do użytku domowego i prywatnego w tym innym państwie członkowskim, natomiast jest używana do celów handlowych w pierwszym państwie członkowskim?

               d)

               W przypadku udzielenia na pytanie 3 odpowiedzi, że korzystanie z karty do dekodera w okolicznościach podanych w tym pytaniu oznacza obejście skutecznego środka technologicznego, czy niemniej jednak art. 34 lub art. 56 TFUE sprzeciwia się wprowadzeniu w życie przepisu prawa krajowego dokonującego transpozycji art. 6 dyrektywy 2001/29/WE?

         Pytanie 11   Czy ochrona przysługująca utworom muzycznym i słownym może być szersza niż udzielana pozostałej części transmisji?

               a)

               Czy art. 34 TFUE i 36 TFUE lub 56 TFUE sprzeciwiają się wprowadzeniu w życie przepisu krajowego prawa autorskiego, który zabrania publicznego wykonywania lub odtwarzania utworu muzycznego, jeśli utwór ten stanowi część chronionej usługi, dostępnej i publicznie odtwarzanej przy użyciu karty do dekoderów satelitarnych wydanej przez podmiot świadczący usługi przekazu satelitarnego w innym państwie członkowskim pod warunkiem, że karta ta przeznaczona będzie jedynie do użytku w tym innym państwie członkowskim? Czy ma znaczenie, że utwór muzyczny jest nieistotnym elementem chronionej usługi jako całości i pokazywanie lub odtwarzanie pozostałych elementów tej usługi nie jest chronione krajowym prawem autorskim?

               b)

               Czy art. 34 TFUE i 36 TFUE lub 56 TFUE sprzeciwiają się wprowadzeniu w życie przepisu krajowego prawa autorskiego, który zabrania publicznego wykonywania lub odtwarzania utworów słownych, jeśli utwory te stanowią część chronionej usługi dostępnej i publicznie odtwarzanej przy użyciu karty do dekoderów satelitarnych wydanej przez podmiot świadczący usługi przekazu satelitarnego w innym państwie członkowskim pod warunkiem, że karta ta przeznaczona jest jedynie do użytku w tym innym państwie członkowskim? Czy ma znaczenie, że utwory słowne są nieistotnym elementem chronionej usługi jako całości i pokazywanie lub odtwarzanie pozostałych elementów tej usługi nie jest chronione krajowym prawem autorskim?

         Pytanie 12   Argumentacja strony pozwanej oparta na art. 101 TFUE
   W przypadku, gdy dostawca treści programu zawiera kolejne umowy licencyjne na wyłączność, z których każda dotyczy terytorium jednego lub większej liczby państw członkowskich i na podstawie których nadawca uzyskuje licencję na nadawanie treści programu tylko na tym terytorium (w tym również drogą satelitarną) oraz zobowiązany jest zapobiec używaniu, poza terytorium objętym umową licencji, swoich kart do dekoderów satelitarnych, umożliwiających odbiór treści programu będącej przedmiotem licencji, jakie kryterium prawne powinien zastosować sąd krajowy i jakie okoliczności powinien wziąć pod uwagę przy ocenie, czy takie umowne ograniczenie sprzeczne jest z zakazem ustanowionym w art. 101 ust. 1 TFUE?
   W szczególności:

               a)

               czy art. 101 ust. 1 TFUE należy rozumieć w ten sposób, że znajduje on zastosowanie wobec takiego zobowiązania jedynie ze względu na to, że może być uznane za mające na celu uniemożliwienie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji?

               b)

               jeśli tak, to czy należy również wykazać, że takie zobowiązanie umowne w sposób zauważalny uniemożliwia, ogranicza lub zakłóca konkurencję, aby znalazło się ono w zakresie zakazu z art. 101 ust. 1 TFUE?

      (1)  Dyrektywa 98/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 1998 r. w sprawie prawnej ochrony usług opartych lub polegających na warunkowym dostępie (Dz.U. L 3320, s. 54).

      (2)  Dyrektywa Rady 89/522/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298, s. 23).

      (3)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).

      (4)  Dyrektywa 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. L 376, s. 28).

      (5)  Dyrektywa Rady 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz.U. L 248, s. 15).


title: Sprawa C-119/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie dyrektywy 92/50/EWG odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi — Udzielenie zamówienia bez przetargu — Powierzenie świadczenia usług transportu medycznego w Toskanii)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-119/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Naruszenie dyrektywy 92/50/EWG odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi - Udzielenie zamówienia bez przetargu - Powierzenie świadczenia usług transportu medycznego w Toskanii)
   (2008/C 22/13)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: pełnomocnicy X. Lewis i D. Recchia oraz adwokat M. Mollina)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: pełnomocnik I. Braguglia oraz adwokaci G. Fiengo i S. Varone)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 11, 15 i 17 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, str. 1) — Udzielenie zamówienia bez opublikowania odpowiedniego ogłoszenia o zamówieniu — Powierzenie świadczenia usług transportu medycznego w Toskanii
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa C-60/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Ragusa — Włochy) — Procura della Repubblica przeciwko Mohamedowi Mradowi

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Ragusa — Włochy) — Procura della Repubblica przeciwko Mohamedowi Mradowi
   (Sprawa C-60/11) (1)

   2011/C 252/66
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Sprawa C-371/03: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  9 marca 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Oberlandesgericht w Kolonii) — Siegfried Aulinger przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Wspólna polityka handlowa — Embargo zastosowane względem Republik Serbii i Czarnogóry — Rozporządzenie (EWG) nr 1432/92 — Przewóz osób)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 marca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Oberlandesgericht w Kolonii) — Siegfried Aulinger przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-371/03) (1)

   (Polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Wspólna polityka handlowa - Embargo zastosowane względem Republik Serbii i Czarnogóry - Rozporządzenie (EWG) nr 1432/92 - Przewóz osób)
   (2006/C 131/10)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht w Kolonii
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Siegfried Aulinger

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht w Kolonii — Wykładnia art. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1432/92 z dnia 1 czerwca 1992 r. zakazującego handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republikami Serbii i Czarnogóry (Dz.U L 151, str. 4) — Kwestia istnienia zakazu przewozu osób do granic Serbii i Czarnogóry lub z powrotem
   Sentencja
   Artykuł 1 lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1432/92 z dnia 1 czerwca 1992 r. zakazującego handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republikami Serbii i Czarnogóry powinien być interpretowany w ten sposób, że komercyjny przewóz osób do Serbii lub Czarnogóry lub z powrotem, wykonywany w formie przewozu dzielonego, był zabroniony.
   Jako „przewóz dzielony” należy rozumieć przewóz osób do strefy objętej embargiem lub z powrotem, dokonywany w ramach współpracy pomiędzy przedsiębiorstwem z siedzibą w państwie członkowskim Wspólnoty a innym przedsiębiorstwem z siedzibą w strefie objętej embargiem, gdy to pierwsze przedsiębiorstwo dokonuje przewozu w pobliże granicy strefy objętej embargiem lub z powrotem, a drugie przedsiębiorstwo czyni to z tego miejsca do strefy objętej embargiem lub z powrotem (przy czym pasażerowie przesiadają się do innego pojazdu).

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003


title: Sprawa T-152/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 31 marca 2015 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 22 stycznia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawach połączonych F-1/14 i F-48/14 Kąkol/Komisja

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/21

         Odwołanie wniesione w dniu 31 marca 2015 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 22 stycznia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawach połączonych F-1/14 i F-48/14 Kąkol/Komisja
   (Sprawa T-152/15 P)
   (2015/C 190/24)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Danuta Kąkol (Luksemburg, Luksemburg)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 22 stycznia 2015 r. w sprawach połączonych F-1/14 i F-48/14 Kąkol/Komisja;

               —

               Przekazanie sprawy F-48/14 do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej Służby Publicznej. Wnosząca odwołanie cofnęła skargę w sprawie F-1/14;

               —

               Orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, wobec istnienia „podobnych” warunków kwalifikacji, że komisja konkursowa obowiązana jest uzasadnić decyzję o niedopuszczeniu kandydata do egzaminów poprzez odniesienie do oceny innej komisji konkursowej w innym konkursie dotyczącej dyplomu tego samego kandydata.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej Służby Publicznej przyznał, iż przynależność państwowa kandydatów stanowiła warunek kwalifikacji dodatkowy w stosunku do innych, lecz mimo to nie odróżniała od siebie obu rozpatrywanych ogłoszeń o konkursie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący przeinaczenia istotnej informacji zawartej w aktach sprawy, ze względu na to, że sąd do spraw Służby Publicznej uznał, iż komisja konkursowa nie wytłumaczyła, czym jej decyzja różni się od decyzji poprzedniej komisji, mimo że Komisja jasno uzupełniła to uzasadnienie, zarówno w pismach, jak i na rozprawie.


title: Sprawa C-109/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2009 r. w sprawie T-57/01 Solvay przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 marca 2010 r. przez Solvay SA

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2009 r. w sprawie T-57/01 Solvay przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 marca 2010 r. przez Solvay SA
      (Sprawa C-109/10 P)
      (2010/C 161/21)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Solvay SA (przedstawiciele: P.A. Foriers, R. Jafferali, F. Louis, A. Vallery, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku wydanego w dniu 17 grudnia 2009 r.;

                  —

                  w konsekwencji ponowne zbadanie skargi w zakresie, w jakim wyrok zostanie uchylony, i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 grudnia 2000 r., w całości lub w części, stosownie do zakresu zarzutów;

                  —

                  uchylenie grzywny w wysokości 19 mln EUR albo bardzo istotne obniżenie jej kwoty celem naprawienia poważnej szkody poniesionej przez wnoszącą odwołanie wskutek niezwykle długiego czasu trwania postępowania;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie dziewięć zarzutów.
      W ramach zarzutu pierwszego, który dzieli się na pięć części, wnosząca odwołanie podnosi naruszenie prawa do rozpatrzenia jej sprawy w rozsądnym terminie, ponieważ decyzja Komisji 2003/6/WE z dnia 13 grudnia 2000 r. (1) została wydana ponad dziesięć lat po podjęciu ścigania, a przynajmniej po wszczęciu postępowania poprzez doręczenie wnoszącej odwołanie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów wystosowanego przez Komisję. Solvay zarzuca Sądowi w szczególności, że nie dokonał ogólnej oceny terminu, wliczając do niego zarówno etap administracyjny, jak i sądowy postępowania (pierwsza część), że nie wziął pod uwagę czasu trwania postępowania przed Sądem (druga część), że uzależnił wyciągnięcie konsekwencji z przekroczenia rozsądnego terminu od wykazania konkretnego naruszenia jej prawa do obrony, podczas gdy obie zasady są niezależne i odrębne (trzecia część), że orzekł, iż w niniejszej sprawie nie doszło do takiego naruszenia (czwarta część) i że przeinaczył okoliczności faktyczne danego przypadku, ponieważ uznał, że wnosząca odwołanie zrezygnowała z wniesienia, tytułem żądania ewentualnego, o obniżenie grzywny ze względu na przekroczenie rozsądnego terminu (piąta część), podczas gdy Solvay wyraźnie wniosła o uchylenie lub przynajmniej obniżenie grzywny z tego tytułu.
      W ramach zarzutu drugiego, który składa się z trzech części, Solvay podnosi naruszenie art. 14 i 20 rozporządzenia Rady nr 17/62 (2), jako że Sąd zgodził się na wykorzystanie przez Komisję, w ramach postępowania wszczętego na podstawie art. 102 TFUE, dokumentów zajętych podczas kontroli dotyczących ewentualnego udziału w porozumieniach lub uzgodnionych praktykach, prowadzonych na podstawie art. 101 TFUE (pierwsza część). Wnosząca odwołanie zarzuca też Sądowi, że zgodził się, by Komisja wykorzystała celem obciążenia Solvay dokumenty zebrane przypadkiem, podczas gdy Komisja nie mogła wówczas, nie mając podejrzeń, przeprowadzić kontroli celem zebrania tychże dokumentów (druga część). Wreszcie Solvay zarzuca Sądowi przeinaczenie okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, jako że przyjął on istnienie istotnego podobieństwa między okolicznościami faktycznymi, jakie miały zostać ustalone w decyzji o kontroli, a okolicznościami faktycznymi, które stanowiły podstawę jej skazania (trzecia część).
      W ramach zarzutu trzeciego, który składa się z sześciu części, wnosząca odwołanie podnosi naruszenie przez Sąd jej prawa do obrony, jako że nałożył on na nią obowiązek wykazania, że zagubione przez Komisję dokumenty z akt sprawy mogły być przydatne do jej obrony (pierwsza część). Nie można bowiem wykluczyć z urzędu, w braku pobieżnego zbadania akt sprawy, że omawiane dokumenty mogły mieć wpływ na decyzję wydaną przez Komisję (druga i trzecia część). Wreszcie wnosząca odwołanie kwestionuje ocenę Sądu, że nie wykazała, iż zaginione dokumenty mogły być przydatne do jej obrony w zakresie istnienia pozycji dominującej (czwarta część), rabatu przyznanego grupie Saint-Gobain (piąta część) i definicji właściwego rynku geograficznego (szósta część).
      W ramach zarzutu czwartego Solvay podnosi naruszenie prawa do obrony, przepisów w dziedzinie ciężaru dowodu i domniemania niewinności, ponieważ Sąd uznał, że zagubione dokumenty z akt nie byłyby przydatne do jej obrony, podczas gdy wystarczy, że owe dokumenty pozwoliłyby jej raczej na poparcie zarzutów sformułowanych wcześniej niż na sformułowanie nowych zarzutów (pierwsza część) i zapewniłyby szansę, choćby ograniczoną, wywarcia wpływu na treść zaskarżonej decyzji (druga część).
      W ramach zarzutu piątego wnosząca odwołanie wskazuje na naruszenie jej prawa do bycia wysłuchaną po stwierdzeniu przez Sąd nieważności pierwszej decyzji nakładającej na nią grzywnę i przed wydaniem przez Komisję zaskarżonej decyzji. Sąd nie ustosunkował się bowiem w zaskarżonym wyroku do jej skargi o stwierdzenie nieważności i odmówił uznania istnienia po stronie Komisji obowiązku wysłuchania danego przedsiębiorstwa, gdy we wcześniejszym wyroku Sądu stwierdzono nieprawidłowość proceduralną, która miała wpływ na czynności przygotowawcze.
      W ramach zarzutu szóstego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 102 TFUE i uchybił spoczywającemu na nim obowiązkowi uzasadnienia, dopuszczając alternatywną definicję właściwego rynku geograficznego, niezależnie czy chodzi o rynek wspólnotowy czy o rynki krajowe.
      W ramach zarzutu siódmego Solvay poddaje krytyce, w świetle obowiązku uzasadnienia i art. 102 TFUE, ocenę pozycji dominującej dokonaną przez Sąd w zaskarżonym wyroku, że rynek właściwy ma wymiar wspólnotowy (pierwsza część) lub krajowy (druga część). Ponadto wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie uwzględnił nadzwyczajnych okoliczności wskazujących na brak pozycji dominującej (trzecia część).
      W ramach zarzutu ósmego wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 102 TFUE i brak uzasadnienia, jako że Sąd uznał, iż rabat w wysokości 1,5% przyznany grupie Saint-Gobain stanowił rabat lojalnościowy mający wpływ na warunki konkurencji.
      W ramach zarzutu dziewiątego wnosząca odwołanie podnosi brak uzasadnienia i naruszenie art. 102 TFUE, jako że Sąd stwierdził istnienie praktyki dyskryminacyjnej wynikającej z systemu rabatów przyznawanych partnerom handlowym, mimo że nie przeprowadzono kontroli celem sprawdzenia, czy wspomniana praktyka doprowadziła do postawienia klientów dominującego dostawcy w sytuacji niekorzystnej z punktu widzenia konkurencji (pierwsza część). Wreszcie Solvay zarzuca Sądowi nieuwzględnienie niewielkiego udziału, jaki stanowił węglan sodu w kosztach własnych jej klientów (druga część).

         (1)  Decyzja Komisji 2003/6/WE z dnia 13 grudnia 2000 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 82 [WE] (sprawa COMP/33.133 — C: Węglan sodu — Solvay) (Dz.U. 2003, L 10, s. 10).

         (2)  Rozporządzenie Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r., pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. [81 WE] i [82 WE] (Dz.U. 13, s. 204).


title: Sprawa C-352/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 12 maja 2015 r. przez Edward Guję od postanowienia Sądu (drugiej izby) z dnia 14 kwietnia 2015 r. w sprawie T-823/14, Guja/Polska

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/20

         Odwołanie wniesione w dniu 12 maja 2015 r. przez Edward Guję od postanowienia Sądu (drugiej izby) z dnia 14 kwietnia 2015 r. w sprawie T-823/14, Guja/Polska
   (Sprawa C-352/15 P)
   (2016/C 068/25)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Edward Guja (Przedstawiciel: M. Szczepara, adwokat)

      Druga strona postępowania: Rzeczpospolita Polska
   Postanowieniem Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. odwołanie zostało oddalone.