title: Sprawa C-103/10: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/31

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-103/10)
   2010/C 113/48
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i P. Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/121/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. zmieniającej dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych w celu dostosowania jej do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) oraz utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 czerwca 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 396, s. 855.


title: Sprawa C-261/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 30 maja 2014 r. – Județul Bacău przeciwko Ministerul Dezvoltării Regionale și Administrației Publice

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 30 maja 2014 r. – Județul Bacău przeciwko Ministerul Dezvoltării Regionale și Administrației Publice
   (Sprawa C-261/14)
   2014/C 292/20
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Bacău

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Județul Bacău

      Strona pozwana: Ministerul Dezvoltării Regionale și Administrației Publice

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 98 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 (1) należy interpretować w ten sposób, że korekty finansowe dokonane przez państwa członkowskie, w przypadku gdy zostały zastosowane do wydatków współfinansowanych z funduszy strukturalnych z uwagi na niezachowanie przepisów w dziedzinie zamówień publicznych stanowią środki administracyjne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2988/1995 (2) czy kary administracyjne w rozumieniu art. 5 lit. c) tego rozporządzenia?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi, że korekty finansowe stanowią kary administracyjne, należy rozstrzygnąć, czy znajduje zastosowanie zasada stosowania z mocą wsteczną mniej surowych przepisów, zgodnie z art. 2 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 2988/1995?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi, że korekty finansowe stanowią kary administracyjne czy, w sytuacji gdy korekty finansowe zostały zastosowane względem wydatków współfinansowanych z funduszy strukturalnych z uwagi na niezachowanie przepisów w dziedzinie zamówień publicznych, art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2988/1995 w związku z art. 98 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 sprzeciwia się, aby państwo członkowskie dokonało korekt finansowych uregulowanych w krajowym akcie normatywnym, który wszedł w życie po wejściu w życie aktu, w którym stwierdza się, iż doszło do naruszenia przepisów w dziedzinie zamówień publicznych?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210, s. 25).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).


title: Sprawa C-152/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht München — Niemcy) — Johann Odar przeciwko Baxter Deutschland GmbH (Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy — Dyrektywa 2000/78/WE — Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek i niepełnosprawność — Odprawa pieniężna z tytułu rozwiązania stosunku pracy — Program socjalny przewidujący obniżenie wysokości odprawy pieniężnej z tytułu rozwiązania stosunku pracy przysługującej pracownikom niepełnosprawnym)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht München — Niemcy) — Johann Odar przeciwko Baxter Deutschland GmbH
   (Sprawa C-152/11) (1)

   (Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2000/78/WE - Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek i niepełnosprawność - Odprawa pieniężna z tytułu rozwiązania stosunku pracy - Program socjalny przewidujący obniżenie wysokości odprawy pieniężnej z tytułu rozwiązania stosunku pracy przysługującej pracownikom niepełnosprawnym)
   2013/C 26/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Arbeitsgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Johann Odar

      Strona pozwana: Baxter Deutschland GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Arbeitsgericht München — Wykładnia art. 1, art. 6 ust. 1 akapit drugi lit. a) i art. 16 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 4, s. 79) — Uregulowanie krajowe umożliwiające wyłączenie ze świadczeń zakładowego programu socjalnego pracowników w przedziale wiekowym bliskim uzyskania prawa do świadczeń emerytalnych — Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek i na niepełnosprawność

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie stoją na przeszkodzie istnieniu uregulowania wchodzącego w skład systemu ochrony socjalnej danego przedsiębiorstwa, zgodnie z którym wysokość odprawy pieniężnej przysługującej pracownikom, którzy ukończyli 54. rok życia i których stosunek pracy ulega rozwiązaniu z przyczyn ekonomicznych, jest wyliczana na podstawie pierwszego możliwego terminu przejścia na emeryturę, odmiennie niż w przypadku podstawowej metody wyliczania, zgodnie z którą podstawą wysokości odprawy jest między innymi staż pracy w przedsiębiorstwie, skutkiem czego kwota wypłaconej w ten sposób odprawy jest niższa w porównaniu z kwotą odprawy wyliczonej przy zastosowaniu owej metody podstawowej, przy tym co najmniej równa połowie tej kwoty.

               2)

               Artykuł 2 ust. 2 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten stoi na przeszkodzie istnieniu uregulowania wchodzącego w skład systemu ochrony socjalnej danego przedsiębiorstwa, zgodnie z którym wysokość odprawy pieniężnej przysługującej pracownikom, którzy ukończyli 54. rok życia i których stosunek pracy ulega rozwiązaniu z przyczyn ekonomicznych, jest wyliczana na podstawie pierwszego możliwego terminu przejścia na emeryturę, odmiennie niż w przypadku podstawowej metody wyliczania, zgodnie z którą podstawą wysokości odprawy jest między innymi staż pracy w przedsiębiorstwie, skutkiem czego kwota wypłaconej w ten sposób odprawy jest niższa w porównaniu z kwotą odprawy wyliczonej przy zastosowaniu owej metody podstawowej, przy tym co najmniej równa połowie tej kwoty, i zakłada, w przypadku zastosowania alternatywnej metody wyliczania, możliwość przejścia na wcześniejszą emeryturę ze względu na niepełnosprawność.

      (1)  Dz.U. C 204 z 9.7.2011.


title: Sprawa T-485/09: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2009 r. — Francja przeciwko Komisji

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/41

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2009 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-485/09)
   2010/C 37/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, B. Cabouat i R. Loosli-Surrans, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2009/726/WE z dnia 24 września 2009 r. w sprawie tymczasowych środków ochronnych przedsięwziętych przez Francję w odniesieniu do wprowadzania na jej terytorium mleka i produktów mlecznych z gospodarstwa, w którym potwierdzono przypadek trzęsawki klasycznej,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swej skardze rząd francuski wnosi do Sądu, na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie, na mocy art. 263 TFUE, nieważności decyzji Komisji 2009/726/WE z dnia 24 września 2009 r. w sprawie tymczasowych środków ochronnych przedsięwziętych przez Francję w odniesieniu do wprowadzania na jej terytorium mleka i produktów mlecznych z gospodarstwa, w którym potwierdzono przypadek trzęsawki klasycznej (1).
   Zaskarżona decyzja nakazuje Francji zawieszenie stosowania tymczasowych środków ochronnych przyjętych w następstwie publikacji nowych opinii naukowych na temat ryzyka narażenia ludzi na trzęsawkę klasyczną ze względu na konsumpcję mleka i produktów mlecznych pochodzących od zarażonych stad owiec i kóz, w celu zakazania wprowadzania na jej terytorium mleka i produktów mlecznych do celów spożywczych z gospodarstw, w których potwierdzono przypadek trzęsawki klasycznej.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca podnosi, iż zaskarżona decyzja powinna zostać unieważniona ze względu na naruszenie zasady ostrożności w zakresie zarówno oceny ryzyka, jak i zarządzania ryzykiem.
   Skarżąca utrzymuje, iż Komisja naruszyła zasadę ostrożności na etapie oceny zagrożenia, gdyż nie uwzględniła utrzymującego się braku pewności nauki co do groźby przenoszenia się na człowieka TSE innych niż BSE.
   Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła również zasadę ostrożności na etapie zarządzania ryzykiem nie przyjmując żadnego środka w celu ograniczenia ryzyka narażenia ludzi na czynniki trzęsawki klasycznej.

      (1)  Dz.U. L 258, s. 27


title: Sprawa C-220/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 października 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda przepływu towarów — Dyrektywa 2007/23/WE — Wprowadzanie do obrotu wyrobów pirotechnicznych — Artykuł 6 — Swobodny przepływ wyrobów pirotechnicznych zgodnych z wymogami dyrektywy — Przepisy krajowe uzależniające wprowadzanie do obrotu wyrobów pirotechnicznych od dodatkowych wymogów — Obowiązek uprzedniego zgłoszenia w krajowym organie upoważnionym do kontroli i zmiany instrukcji użytkowania wyrobów pirotechnicznych)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/16

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 października 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-220/15) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda przepływu towarów - Dyrektywa 2007/23/WE - Wprowadzanie do obrotu wyrobów pirotechnicznych - Artykuł 6 - Swobodny przepływ wyrobów pirotechnicznych zgodnych z wymogami dyrektywy - Przepisy krajowe uzależniające wprowadzanie do obrotu wyrobów pirotechnicznych od dodatkowych wymogów - Obowiązek uprzedniego zgłoszenia w krajowym organie upoważnionym do kontroli i zmiany instrukcji użytkowania wyrobów pirotechnicznych))
   (2017/C 006/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Kukovec i C. Becker, pełnomocnicy, wspierani przez B. Wägenbaura, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, J. Möller i K. Petersen, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Stanowiąc, ponad wymogi przewidziane dyrektywą 2007/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych, pomimo wcześniejszego uzyskania oceny zgodności dla wyrobów pirotechnicznych, po pierwsze, iż przed ich wprowadzeniem do obrotu należy do nich stosować procedurę przewidzianą w § 6 ust. 4 Erste Verordnung zum Sprengstoffgesetz (pierwszego rozporządzenia wykonawczego do ustawy o materiałach wybuchowych), zmienionego ustawą z dnia 25 lipca 2013 r., oraz, po drugie, iż Bundesanstalt für Materialforschung und -prüfung (federalny instytut badania i kontroli materiałów, Niemcy) ma zgodnie z tym przepisem uprawnienie do kontrolowania i, w danym przypadku, do zmiany ich instrukcji użytkowania, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 6 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.


title: Sprawa T-392/06: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2006 r. — Union Investment Privatfonds przeciwko OHIM — Unicre-Cartão International De Crédito (unibanco)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/31

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2006 r. — Union Investment Privatfonds przeciwko OHIM — Unicre-Cartão International De Crédito (unibanco)
   (Sprawa T-392/06)
   (2007/C 42/54)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Union Investment Privatfonds GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: H. Keller, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Unicre-Cartão International De Crédito, S.A.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego,

               —

               uwzględnienie sprzeciwów wniesionych wobec rejestracji słownego-graficznego znaku towarowego „Unibanco” z uwagi na znaki towarowe UniFLEXIO, UniZERO i UniVARIO oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Unicre-Cartão International De Crédito, S.A.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „unibanco” dla usług z klas 36 i 38 (zgłoszenie nr 1 871 896)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niemieckie graficzne znaki towarowe „UniFLEXIO” i „UniVARIO” dla usług z klas 35 i 36, niemiecki graficzny znak towarowy „UniZERO” dla usług z klasy 36

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie praw procesowych skarżącej, ponieważ przedstawione przez nią dowody używania znaków towarowych zawierających element „Uni” nie zostały uwzględnione.


title: Sprawa C-205/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Városi Bíróság w dniu 8 czerwca 2009 r. — Postępowanie karne przeciwko Emilowi Eredics i in.

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Városi Bíróság w dniu 8 czerwca 2009 r. — Postępowanie karne przeciwko Emilowi Eredics i in.
   (Sprawa C-205/09)
   2009/C 205/34
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Szombathelyi Városi Bíróság

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Emil Eredics i in.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Szombathelyi Városi Bíróság dąży do ustalenie w prowadzonym przez niego postępowaniu karnym, czy „osoba nie będąca osobą fizyczną” objęta jest pojęciem „ofiary” w rozumieniu art. 1 lit. a) decyzji ramowej Rady 2001/220/WSiSW, zważywszy na obowiązek promowania mediacji między ofiarą a sprawcą przestępstwa w sprawach karnych, o którym mowa w art. 10 decyzji ramowej Rady, precyzując i uzupełniając przy tym wyrok wydany przez Trybunał w dniu 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-467/05 Dell’Orto.

               2)

               Sąd krajowy dąży do ustalenia w odniesieniu do art. 10 decyzji ramowej Rady 2001/220/WSiSW, w rozumieniu którego „[k]ażde państwo członkowskie dąży do promowania mediacji w sprawach karnych w odniesieniu do przestępstw, dla których uzna taki środek za właściwy”, czy wykładni pojęcia „przestępstwa” można dokonywać w ten sposób, że obejmuje ono wszystkie przestępstwa, których określone w ustawie znamię czynu zabronionego jest w istocie analogiczne.

               3)

               Czy wykładni wyrażenia „[k]ażde państwo członkowskie dąży do promowania mediacji w sprawach karnych”, zawartego w art. 10 ust. 1 decyzji ramowej 2001/220/WSiSW można dokonywać w ten sposób, że spełnienie przesłanek mediacji w odniesieniu do sprawcy przestępstwa i ofiary jest możliwe przynajmniej do chwili wydania orzeczenia w pierwszej instancji, czyli w ten sposób, że wymóg uznania okoliczności faktycznych w ramach postępowania sądowego, po zakończeniu postępowania przygotowawczego, z zastrzeżeniem spełnienia innych wymaganych przesłanek, jest zgodny z obowiązkiem promowania mediacji?

               4)

               W odniesieniu do art. 10 ust. 1 decyzji ramowej 2001/220/WSiSW sąd krajowy zastanawia się nad kwestią, czy wyrażenie „[k]ażde państwo członkowskie dąży do promowania mediacji w sprawach karnych w odniesieniu do przestępstw, dla których uzna taki środek za właściwy” oznacza zagwarantowanie ogólnego dostępu do mediacji w sprawach karnych z zastrzeżeniem spełnienia pozostałych przesłanek przewidzianych ustawą, bez możliwości dokonania interpretacji. A zatem, czy jeżeli na pytanie należy odpowiedzieć w sposób twierdzący, czy jest zgodna z uregulowaniami (wymogami) ww. art. 10 przesłanka, zgodnie z którą „uwzględniając charakter przestępstwa, rodzaj mediacji i osobę podejrzanego można odstąpić od prowadzenia postępowania sądowego lub [jeżeli] uzasadnione jest założenie, że sąd będzie mógł rozważyć czynny żal przy wymierzaniu kary”?


title: Sprawa T-64/13: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2013 r. — ANKO przeciwko Komisji

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/27

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2013 r. — ANKO przeciwko Komisji
   (Sprawa T-64/13)
   2013/C 86/46
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat B. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarżąca nie jest zobowiązana do zwrotu jako nienależnego świadczenia, kwoty wypłaconej jej przez Komisję w ramach projektu DOC@HAND;

               —

               stwierdzenie, że skarżąca nie jest zobowiązana do zapłaty zryczałtowanego odszkodowania na rzecz Komisji w związku z projektem DOC@HAND; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy odpowiedzialności Komisji na podstawie art. 272 TFUE w ramach umowy nr 508015 w sprawie realizacji projektu „Knowledge Sharing and Decision Support for Healthcare Professionals” (DOC@HAND). Skarżąca ANKO podnosi w szczególności, że choć wykonała swe zobowiązania umowne to Komisja z naruszeniem wspomnianej umowy, zasad dobrej wiary, zakazu nadużywania prawa i proporcjonalności zażądała od niej zwrotu wypłaconych jej kwot.
   Z tego powodu skarżąca twierdzi po pierwsze, że nie jest zobowiązana do zwrotu jako nienależnego świadczenia całej kwoty wypłaconej jej przez Komisję w ramach projektu DOC@HAND i po drugie, że nie jest zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji zryczałtowanego odszkodowania (liquidated damages) za projekt DOC@HAND.


title: Sprawa C-574/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 listopada 2011 r. — Novartis AG przeciwko Actavis Deutschland GmbH & Co KG, Actavis Ltd

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 listopada 2011 r. — Novartis AG przeciwko Actavis Deutschland GmbH & Co KG, Actavis Ltd
   (Sprawa C-574/11)
   2012/C 32/24
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Novartis AG

      Strona pozwana: Actavis Deutschland GmbH & Co KG, Actavis Ltd

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 469/2009 (1) należy interpretować w ten sposób, że ochrona dodatkowego świadectwa ochronnego wydanego dla osobnego składnika aktywnego (w niniejszej sprawie walsartan) rozciąga się na formę wykonania, która składa się z mieszaniny aktywnych składników zawierającej wskazany składnik aktywny (w niniejszej sprawie walsartan + hydrochlorotiazyd)?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (wersja ujednolicona); Dz.U. L 152, s. 1.


title: Sprawa T-260/17: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2017 r. – Bank of New York Mellon/EUIPO – Nixen Partners (NEXEN PULSE)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/41

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2017 r. – Bank of New York Mellon/EUIPO – Nixen Partners (NEXEN PULSE)
   (Sprawa T-260/17) (1)

   (2017/C 309/56)
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa T-161/06: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2012 r. — Arbos przeciwko Komisji (Skarga o odszkodowanie — Program „Kultura 2000” — Subwencje przyznane w ramach projektów — Żądania dotyczące wypłaty różnych kwot — Artykuł 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania — Niedopuszczalność)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/21

         Wyrok Sądu z dnia 25 października 2012 r. — Arbos przeciwko Komisji
   (Sprawa T-161/06) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Program „Kultura 2000” - Subwencje przyznane w ramach projektów - Żądania dotyczące wypłaty różnych kwot - Artykuł 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania - Niedopuszczalność)
   2012/C 379/35
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Arbos, Gesellschaft für Musik und Theater (Klagenfurt, Austria) (przedstawiciel: adwokat H. Karl)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Pignataro-Nolin oraz I. Kaufmann-Bühler, następnie L. Pignataro-Nolin oraz W. Mölls i wreszcie W. Mölls oraz D. Roussanov, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga zmierzająca do zasądzenia od Komisji, po pierwsze, kwoty 38 585,42 euro, powiększonej o odsetki naliczone według stopy 12 % od dnia 1 stycznia 2001 r., oraz kwoty 27 618,91 euro, powiększonej o odsetki naliczone według stopy 12 % od dnia 1 marca 2003 r., a po drugie, kwoty 26 459,38 euro bez VAT z tytułu kosztów adwokatów ustanowionych w toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Arbos, Gesellschaft für Musik und Theater pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T-512/09: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2009 r. — Rusal Armenal przeciwko Radzie

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/28

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2009 r. — Rusal Armenal przeciwko Radzie
   (Sprawa T-512/09)
   2010/C 80/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rusal Armenal ZAO (przedstawiciel: B. Ewtimow, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 925/2009 z dnia 24 września 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Armenii, Brazylii i Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania oraz kosztami związanymi z postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca zwraca się o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 925/2009 z dnia 24 września 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Armenii, Brazylii i Chińskiej Republiki Ludowej (zwane dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) (Dz.U. L 262, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi pięć wskazanych niżej zarzutów naruszenia prawa, spośród których jeden oparty jest na wpadkowej ekscepcji niezgodności z prawem.
   W ramach pierwszego zarzutu skarżąca twierdzi, że Komisja oraz Rada naruszyły art. 2 ust. 1-6 rozporządzenia podstawowego (1) oraz art. 2 ust. 1 i 2 porozumienia o wdrożeniu art. VI układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (zwanego dalej „porozumieniem antydumpingowym”) w ten sposób, że w odniesieniu do skarżącej ustaliły wartość normalną w oparciu o dane pochodzące z podobnego państwa trzeciego, dokonując tym samym ustaleń dotyczących dumpingu, a także kumulacji, szkody i związku przyczynowego w sprawie przywozu z Armenii, które dotknięte były istotnym błędem. Zdaniem skarżącej, Rada i Komisja powinny były ustalić w odniesieniu do skarżącej wartość normalną na podstawie własnych danych skarżącej dotyczących Armenii, a nie w oparciu o art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
   Skarżąca twierdzi następnie, że dla potrzeb merytorycznej oceny pierwszego zarzutu Sąd powinien na podstawie art. 277 TFEU (dawny art. 241 WE) orzec na zasadzie wpadkowej, że art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego nie ma względem skarżącej zastosowania w zakresie, w jakim przepis ten stanowił podstawę prawną dla zastosowania metodologii opartej na odwołaniu się do danych dotyczących podobnego państwa, która posłużyła do ustalenia w zaskarżonym rozporządzeniu wartości normalnej w odniesieniu do skarżącej. Skarżąca podnosi wpadkową ekscepcję niezgodności z prawem, ponieważ w jej przekonaniu jest ona uprawniona do odniesienia korzyści z sądowej kontroli zastosowania względem niej art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego a także, iż jej interes został naruszony wskutek ustaleń w przedmiocie wartości normalnej dokonanych w zaskarżonym rozporządzeniu, których podstawę prawną stanowi art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. Zdaniem skarżącej należy orzec, że ten ostatni przepis nie może być stosowany, ponieważ jego zastosowanie względem skarżącej narusza postanowienia art. 2 ust. 1 i 2 porozumienia antydumpingowego, które Unia Europejska zamierzała wdrożyć jako zobowiązania wielostronne do prawa unijnego i które stanowią część traktatów, na których Unia jest oparta i wiążą one Radę oraz Komisję zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości.
   W ramach drugiego zarzutu skarżąca twierdzi, że nawet gdyby przyjąć, że instytucje nie naruszyły przepisów art. 2 ust. 1-6 rozporządzenia podstawowego ani postanowień porozumienia antydumpingowego, naruszyły one jednak art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, a także niesłusznie odmówiły zastosowania względem skarżącej traktowania zgodnego z zasadami gospodarki rynkowej, jak również popełniły szereg oczywistych błędów w ocenie stanu faktycznego dokonanej dla potrzeb zastosowania art. 2 ust. 7 lit. c).
   W ramach trzeciego zarzutu skarżąca twierdzi, że instytucje naruszyły art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego oraz popełniły oczywisty błąd w ocenie poprzez brak wyłączenia Armenii z rzekomego przywozu dumpingowego oraz, w tym kontekście, nieuwzględnienie zasadniczych zmian w działalności produkcyjnej Armenii w latach 2004-2006 oraz problemów jakościowych odnośnych produktów armeńskich w okresie ponownego uruchomienia oraz ponownego dostosowania działań produkcyjnych w roku 2007, gdy trwało dochodzenie.
   W ramach czwartego zarzutu skarżąca twierdzi, że Komisja przy dokonywaniu oceny oraz sporządzaniu uzasadnienia odrzucenia oferty cenowej złożonej przez skarżącą przy równoczesnym przyjęciu — w podobnych okolicznościach — oferty cenowej złożonej przez brazylijskiego producenta będącego eksporterem naruszyła podstawową zasadę prawną nakazującą równe traktowanie i zakazującą dyskryminacji, jak również popełniła oczywiste błędy w ocenie.
   W ramach piątego zarzutu skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła podstawową zasadę prawa Unii Europejskiej, jaką jest zasada dobrych rządów, tym samym naruszając istotny wymóg proceduralny poprzez publiczne i bezpośrednie wskazanie skarżącej, wskazanie spornego dochodzenia antydumpingowego, gdy było ono w toku oraz wywieranie wpływu na instytucje odpowiedzialne za dochodzenie antydumpingowe w celu skłonienia ich do nałożenia ceł antydumpingowych na skarżącą.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996 L 56, s. 1).


title: Sprawa T-462/14: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2014 r. – EEB przeciwko Komisji

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/67

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2014 r. – EEB przeciwko Komisji
   (Sprawa T-462/14)
   2014/C 315/112
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Environmental Bureau (EEB) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: B. Kloostra, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji Komisji z dnia 8 kwietnia 2014 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 kwietnia 2014 r. [Ares(2014)1102834] odrzucającej jako niedopuszczalny wniosek skarżącego o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej decyzji Komisji 2013/687/UE z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie powiadomienia przez Republikę Grecką o przejściowym planie krajowym, o którym mowa w art. 32 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy niezgodności z prawem art. 10 w związku z art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006 (1). Skarżący podnosi, że przyjmując kwestionowany akt, Komisja naruszyła art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus, gdyż przepisy zastosowane przez Komisję – art. 10 w związku z art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006 – są niezgodne z art. 9 ust. 3 konwencji. Ze względu na niezgodność z prawem tych przepisów rozporządzenia nr 1367/2006 Komisja powinna była uznać dopuszczalność wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej.

               2.

               Zarzut drugi, podniesiony posiłkowo, dotyczy naruszenia w wyniku przyjęcia przez Komisję kwestionowanego aktu jej obowiązku działania na ile to możliwe zgodnie z konwencją. Skarżący podnosi, że Komisja powinna była interpretować art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006, a w szczególności termin „akt administracyjny” w tym przepisie, zgodnie z art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus i nie stosować definicji „aktu administracyjnego” zawartej w art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006, która zdaniem skarżącego jest zbyt zawężająca.

               3.

               Zarzut trzeci, podniesiony posiłkowo w dalszej kolejności, dotyczy naruszenia art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006, gdyż przyjmując kwestionowany akt Komisja nie zakwalifikowała decyzji 2013/687/EU jako aktu o charakterze indywidualnym.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).


title: Sprawa F-82/13: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/52

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-82/13)
   2013/C 325/84
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emerytalnego Unii, w którym obowiązują nowe ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego na podstawie parametrów określonych w ogólnych przepisach wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-490/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 listopada 2014 r. – Freistaat Bayern przeciwko Verlag Esterbauer GmbH

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 listopada 2014 r. – Freistaat Bayern przeciwko Verlag Esterbauer GmbH
   (Sprawa C-490/14)
   (2015/C 034/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Freistaat Bayern

      Strona pozwana: Verlag Esterbauer GmbH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w ramach oceny, czy występuje zbiór niezależnych materiałów [elementów] w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 96/9/WE (1) z uwagi na to, że elementy te dadzą się oddzielić jeden od drugiego bez naruszenia wartości ich zawartości informacyjnej, istotna jest każda wartość informacyjna, czy też jedynie ta wartość, którą należy określić biorąc za podstawę cel danego zbioru i uwzględniając wynikające z tego celu typowe zachowanie użytkownika?

      (1)  Dyrektywa 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych, Dz.U. L 77, s. 20.


title: Sprawa T-217/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 listopada 2006 r. — Ter Lembeek przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc na rzecz belgijskiej grupy Beaulieu — Zrzeczenie się wierzytelności)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 listopada 2006 r. — Ter Lembeek przeciwko Komisji
   (Sprawa T-217/02) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc na rzecz belgijskiej grupy Beaulieu - Zrzeczenie się wierzytelności)
   (2006/C 331/62)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Ter Lembeek International NV (Wielsbeke, Belgia) (przedstawiciele: J.-P. Vande Maele, F. Wijckmans i F. Tuytschaever, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i H. van Vliet, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 decyzji Komisji 2002/825/WE z dnia 24 kwietnia 2002 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Belgię grupie Beaulieu (Ter Lembeek International) (Dz.U. L 296, str. 60).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 12.10.2002.


title: Sprawa T-299/04: Skarga wniesiona dnia 7 lipca 2004 r. przez Abdeghani Selmaniego przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/18

         Skarga wniesiona dnia 7 lipca 2004 r. przez Abdeghani Selmaniego przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-299/04)
   (2004/C 284/38)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 7 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich przez Abdeghani Selmaniego, zamieszkałego w Dublinie, Irlandia, reprezentowanego przez C. Ó Briaina, solicitor.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia Rady (WE) 2580/2001 (1), jak również art. 1 decyzji Rady 2004/306/WE (2) w zakresie, w jakim dotyczą one lub rzekomo dotyczą skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji Rady przyjętych na podstawie rozporządzenia 2580/2001, które mają skutki podobne do skutków decyzji 2004/306 w zakresie, w jakim dotyczą one, lub rzekomo dotyczą skarżącego;

               —

               jeśli będzie to konieczne, stwierdzenie nieważności art. 2 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB (3) oraz art. 1 wspólnego stanowiska Rady 2004/500/WPZiB (4) i wszystkich wspólnych stanowisk Rady przyjętych na podstawie wspólnego stanowiska Rady 2001/931 w zakresie, w jakim dotyczą lub rzekomo dotyczą skarżącego;

               —

               ewentualnie o orzeczenie o bezskuteczności wyżej wymienionych środków w zakresie, w jakim dotyczą lub rzekomo dotyczą skarżącego;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wspólne stanowisko Rady 2001/931/WPZiB zostało przyjęte celem wprowadzenia w życie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1373 (2001) wzywającej wszystkie państwa-sygnatariuszy do zapobiegania finansowaniu aktów terroryzmu poprzez, między innymi, zamrożenie funduszy i źródeł finansowych wszystkich osób, które mogą być zaangażowane w tego typu działalność. Celem przyjęcia rozporządzenia 2580/2001 było wprowadzenie w życie wymienionego wyżej wspólnego stanowiska. Art. 2 przewiduje zamrożenie aktywów należących do osób zaangażowanych w działalność terrorystyczną, których listę ustanawia Rada zgodnie z art. 2 ust. 3. Decyzja Rady 2004/306 ustanawia taką listę, na której widnieje nazwisko skarżącego, obywatela Algierii. W związku z powyższym, aktywa skarżącego znajdujące się w Irlandii, gdzie przebywa on uzyskawszy status uchodźca, zostały zamrożone.
   Na poparcie swojej skargi, w której skarżący domaga się stwierdzenia nieważności zaskarżonych środków, skarżący twierdzi, że zgodnie z treścią art. 60, 301 i 308 Traktatu WE Rada nie miała uprawnień do przyjęcia art. 2 rozporządzenia 2580/2001 oraz art. 1 decyzji 2004/306 i że, tak Rada, jak i Komisja nadużyły swoich uprawnień nadanych im na mocy wymienionych wyżej artykułów. Dalej skarżący podnosi, że lista nazwisk zawarta w decyzji 2004/306 nie została ustalona w zgodzie z postanowieniami art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931. Skarżący twierdzi również, że Rada nie miała na mocy przepisów art. 15 i 34 Traktatu UE uprawnień do przyjęcia wspólnych stanowisk 2001/931 oraz 2004/500, które to wspólne stanowiska naruszają, zdaniem skarżącego, powyższe artykuły oraz Traktat WE w ogóle.
   Skarżący podnosi także, że zaskarżone środki naruszają podstawowe zasady prawa wspólnotowego, a w szczególności zasady: subsydiarności, proporcjonalności i poszanowania podstawowych praw człowieka. Skarżący twierdzi dalej, że Rada i Komisja nie podały stosownego uzasadnienia, dlaczego środki, które zostały uznane za niezbędne, nie mogły być określone przez każde z Państw Członkowskich odrębnie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu, Dz.U. L 344 z 28.12.2001, str. 70.

      (2)  Decyzja Rady z dnia 2 kwietnia 2004 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) 2580/2001 w sprawie szczególnych środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2003/902/WE, Dz.U. L 99 z 3.4.2004, str. 28.

      (3)  Wspólne stanowisko Rady z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, Dz.U. L 344 z 28.12.2001, str. 93.

      (4)  Wspólne stanowisko Rady 2004/500/WPZiB z dnia 17 maja 2004 r. aktualizujące wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylające wspólne stanowisko 2004/309/WPZiB.


title: Sprawa T-758/16: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2016 r. – Crédit Agricole/EBC

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/45

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2016 r. – Crédit Agricole/EBC
   (Sprawa T-758/16)
   (2017/C 006/56)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Crédit Agricole SA (Montrouge, Francja) (przedstawiciele: A. Champsaur i A. Delors, avocats)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 256 i 263 TFUE nieważności decyzji ECB/SSM/2016 – 969500TJ5KRTCJQWXH05/165 wydanej przez Europejski Bank Centralny w dniu 24 sierpnia 2016 r.;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa jakie popełnił Europejski Bank Centralny (EBC) przy interpretacji przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1; zwanego dalej „rozporządzeniem nr 575/2013”).
               Skarżąca zarzuca, że decyzja EBC z dnia 24 sierpnia 2016 r. oddalająca wniosek, który złożyła w celu uzyskania pozwolenia na wyłączenie ekspozycji wobec sektora publicznego z obliczania wskaźnika dźwigni między innymi:

                           —

                           jest sprzeczna z zamiarem prawodawcy europejskiego i celami realizowanymi przez rozporządzenie nr 575/2013;

                           —

                           pozbawia wszelkiej skuteczności art. 429 ust. 14 rzeczonego rozporządzenia

                           —

                           stanowi naruszenie przez EBC kompetencji prawodawcy europejskiego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w zaskarżonej decyzji w odniesieniu do oceny ryzyka ostrożnościowego związanego z oszczędnościami regulowanymi, albowiem EBC nie uwzględnił ram prawnych i danych empirycznych związanych z tymi oszczędnościami oraz mających znaczenie sprawozdań Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego i popełnił ów błąd w ocenie zarówno w odniesieniu do ryzyka dźwigni jak też do innych rodzajów ryzyka ostrożnościowego z nim związanych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności w zaskarżonej decyzji ze względu po pierwsze na naruszenie ogólnej zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 5 traktatu o Unii Europejskiej i po drugie na niespełnienie szczególnych wymogów związanych z zasadą proporcjonalności w dziedzinie nadzoru ostrożnościowego przewidujących, że wymogi ostrożnościowe muszą być dostosowane do modelu biznesowego banku i do związanego z nim ryzyka dla sektora finansowego i dla gospodarki.


title: Sprawa F-159/12: Skarga wniesiona w dniu 26 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko ECDC

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/26

         Skarga wniesiona w dniu 26 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko ECDC
   (Sprawa F-159/12)
   2013/C 63/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat V. Kolias)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zwolnienia skarżącego i żądanie przywrócenia go na stanowisko i wypłaty różnicy między kwotą wszystkich składników wynagrodzenia, którą by otrzymał od dnia, w którym stała się skuteczna zaskarżona decyzja, a kwotą otrzymanej przez niego rekompensaty pieniężnej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji ECDC z dnia 24 lutego 2012 r. w sprawie zwolnienia skarżącego, z takim skutkiem, że w celu wykonania wyroku na podstawie art. 266 TFUE ECDC będzie musiało przywrócić go do służby i wypłacić mu wszystkie składniki wynagrodzenia, które by otrzymał od dnia, w którym stała się skuteczna zaskarżona decyzja, wraz z odsetkami za zwłokę według stawki procentowej ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansujących obowiązującej w odnośnym okresie, powiększonej o dwa punkty procentowe, po odjęciu kwoty otrzymanej przez niego rekompensaty pieniężnej i zasiłku dla bezrobotnych, który będzie otrzymywał do czasu przywrócenia do służby;

               —

               Stwierdzenie nieważności pisma kierownika wydziału Biura Głównego naukowca ECDC z dnia 18 września 2012 r. oddalającego zażalenie skarżącego na zaskarżoną decyzję, w zakresie w jakim pismo to może powodować własne skutki prawne;

               —

               Obciążenie ECDC kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (wielkiej izby) z dnia 7 września 2004 r. w sprawie C-319/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallino-oikeus): Petri Manninen (Podatek dochody — Ulga podatkowa z tytułu dywidend wypłaconych przez fińskie spółki — Art. 56 i 58 WE — Spójność systemu podatkowego)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielkiej izby)
   z dnia 7 września 2004 r.
   w sprawie C-319/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallino-oikeus): Petri Manninen (1)

   (Podatek dochody - Ulga podatkowa z tytułu dywidend wypłaconych przez fińskie spółki - Art. 56 i 58 WE - Spójność systemu podatkowego)
   (2004/C 262/07)
   Język postępowania: fiński
   W sprawie 319/02 mającej za przedmiot wniosek o wydanie orzeczenia trybie prejudycjalnym na mocy art. 234 WE złożony przez Korkein hallino-oikeus (Finlandia) postanowieniem z dnia 10 września 2002 r., zarejestrowany w sekretariacie Trybunału dnia 12 września 2002 r., w postępowaniu wszczętym przez Petri Manninen, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, C. Gulmann, J.-P. Puissochet i J. N. Cucha Rodrigues, prezesi izb, R. Schintgen, F. Macken, N. Colneric, S. von Bahr i K. Lenaerts (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał dnia 7 września 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:
   Art. 56 i 58 stoją na przeszkodzie ustawodawstwu, według którego prawo osoby podlegającej obowiązkowi podatkowemu w Państwie Członkowski do korzyści z ulgi podatkowej z tytułu dywidend, które są jej wypłacane przez spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jest wyłączone, jeżeli te spółki nie mają siedziby statutowej w tym Państwie.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.11.2002.


title: Sprawa T-392/05: Skarga wniesiona w dniu  27 października 2005 r.  — Mecklenburg-Strelitzer Montage- und Tiefbau GmbH przeciwko Komisji

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/14

         Skarga wniesiona w dniu 27 października 2005 r. — Mecklenburg-Strelitzer Montage- und Tiefbau GmbH przeciwko Komisji
   (Sprawa T-392/05)
   (2006/C 22/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Mecklenburg-Strelitzer Montage- und Tiefbau GmbH (Neustrelitz, Niemcy) [Przedstawiciel(-e): M. Grehsin, Rechtsanwalt]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 marca 2003 r. [notyfikowanej pod nr C(2003) 519] w zakresie, w jakim zgodnie z art. 1 ust. 3 decyzji wytyczne landu Mecklenburg-Vorpommern w części systemu C dotyczącej wspólnych biur na terenie państw posiadających „oficjalny status państwa kandydującego do członkostwa w Unii Europejskiej” zostały uznane za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że wytyczne o przyznawaniu dotacji na wspieranie sprzedaży i wywozu produktów z Mecklenburg-Vorpommern stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE w zakresie, w jakim przyznają one dotacje, które nie są objęte zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 69/2001 (1). Zdaniem Komisji z pomocą państwa mamy również do czynienia wtedy, gdy zostały przewidziane dotacje przeznaczone na działania związane z wywozem do państw posiadających oficjalny status państwa kandydującego do członkostwa w Unii Europejskiej.
   Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ pozwana postawiła na równi państwo będące oficjalnym kandydatem do członkostwa z Państwem Członkowskim Unii Europejskiej i następnie zastosowała przepisy dotyczące rynku wewnętrznego. Ponadto, według skarżącej, przepisy o pomocy nie są sprzeczne z rozporządzeniem (WE) nr 69/2001 lub rozporządzeniem (WE) nr 70/2001 (2). Wreszcie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest niezrozumiała. Stwierdza ona w związku z tym, że procedura zgłoszenia dotycząca pomocy „de minimis” nie powinna była mieć miejsca.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw.


title: Sprawa T-329/09: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r. — Fédération internationale des logis przeciwko OHIM (odcień brązowego) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego obejmującego odcień brązowego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/38

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r. — Fédération internationale des logis przeciwko OHIM (odcień brązowego)
   (Sprawa T-329/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego obejmującego odcień brązowego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 30/69
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fédération internationale des logis (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo adwokat C. Champagner Katz, następnie adwokat B. Brisset)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 czerwca 2009 r. (sprawa R 202/2009-1) dotyczącej rejestracji odcienia brązowego jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fédération internationale des logis zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-76/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 czerwca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/22/WE — Łączność elektroniczna — Sieci i usługi — Wyznaczenie przedsiębiorstw odpowiedzialnych za świadczenie usługi powszechnej — Nieprawidłowa transpozycja — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie — Brak wykonania — Artykuł 260 ust. 2 TFUE — Kara pieniężna — Okresowa kara pieniężna — Kwota ryczałtowa)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 czerwca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-76/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/22/WE - Łączność elektroniczna - Sieci i usługi - Wyznaczenie przedsiębiorstw odpowiedzialnych za świadczenie usługi powszechnej - Nieprawidłowa transpozycja - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Brak wykonania - Artykuł 260 ust. 2 TFUE - Kara pieniężna - Okresowa kara pieniężna - Kwota ryczałtowa))
   2014/C 292/06
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade, G. Braun, L. Nicolae i M. Heller, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, pełnomocnik, wspierany przez L. Moraisa, advogado)

      Sentencja

               1)

               Poprzez brak przyjęcia wszystkich koniecznych środków związanych z wykonaniem wyroku w sprawie C-154/09 Komisja/Portugalia, EU:C:2010:591, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.

               2)

               Republika Portugalska zostaje zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej” kwoty ryczałtowej w wysokości 3 mln EUR.

               3)

               Republika Portugalska zostaje zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej” okresowej kary pieniężnej w wysokości 10  000 EUR za każdy dzień opóźnienia w podjęciu środków koniecznych do zastosowania się do wyroku w sprawie Komisja/Portugalia EU:C:2010:591, począwszy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, do daty wykonania rzeczonego wyroku.

               4)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa T-693/13: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. — Mikhalchanka przeciwko Radzie

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/25

         Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. — Mikhalchanka przeciwko Radzie
   (Sprawa T-693/13)
   2014/C 93/42
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Aliaksei Mikhalchanka (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat M. Michalauskas)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do obrony, jako że Rada nie przestrzegała wymogów uprzedniego postępowania kontradyktoryjnego.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący niewystarczającego uzasadnienia, jako że uzasadnienie aktów nie pozwala stronie skarżącej podważyć ich ważności przed Sądem a temu ostatniemu — na przeprowadzenie kontroli ich zgodności z prawem.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący błędu w ocenie w zakresie, w jakim zaskarżony akt jest pozbawiony jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego.

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczący nieprzestrzegania zasady proporcjonalności, w szczególności w odniesieniu do ograniczeń wjazdu i przejazdu na terytorium Unii Europejskiej


title: Wykreślenie sprawy C-257/02

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/34

         Wykreślenie sprawy C-257/02 (1)

   (2004/C 228/71)
   Postanowieniem z dnia 6 maja 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-257/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof): Stuij en de Man B.V. przeciwko Republice Austrii.

      (1)  Dz.U. C 247 z 12.10.2002.


title: Sprawy połączone T-309/04, T-317/04, T-329/04 i T-336/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 października 2008 r. — TV 2/Danmark przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez władze duńskie w stosunku do nadawcy publicznego TV2 w celu sfinansowania powierzonej mu misji publicznej — Środki uznane za pomoc państwa częściowo zgodną a częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Interes prawny — Prawo do obrony — Usługi publicznej działalności nadawczej — Definicja i finansowanie — Zasoby państwowe — Obowiązek uzasadnienia — Obowiązek zbadania)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 października 2008 r. — TV 2/Danmark przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-309/04, T-317/04, T-329/04 i T-336/04) (1)

   (Pomoc państwa - Środki przyjęte przez władze duńskie w stosunku do nadawcy publicznego TV2 w celu sfinansowania powierzonej mu misji publicznej - Środki uznane za pomoc państwa częściowo zgodną a częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Interes prawny - Prawo do obrony - Usługi publicznej działalności nadawczej - Definicja i finansowanie - Zasoby państwowe - Obowiązek uzasadnienia - Obowiązek zbadania)
   (2008/C 313/42)
   Języki postępowania: angielski i duński
   Strony

      Strona skarżąca: TV 2/Danmark A/S (Odense, Dania) (przedstawiciele: adwokaci O. Koktvedgaard i M. Thorninger)

      Interwenient popierający stronę skarżącą w sprawie T-309/04: Europejska Unia Nadawców (Union européenne de radio-télévision) (UER) (Grand-Saconnex, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. Carnelutti)

      Strona skarżąca w sprawie T-317/04: Królestwo Danii (przedstawiciele: J. Molde, działający w charakterze pełnomocnika, wspierany przez adwokatów P. Beringa i K. Lundgaarda Hansena)

      Strona skarżąca w sprawie T-329/04: Viasat Broadcasting UK Ltd (West Drayton, Middlesex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci S. Hjelmborg i M. Honoré)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą w sprawie T-329/04: SBS TV A/S, dawna TV Danmark A/S (Skovlunde, Dania); oraz SBS Danish Television Ltd, dawna Kanal 5 Denmark Ltd (Hounslow, Middlesex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci D. Vandermeersch, K.-U. Karl i H. Peytz)

      Strona skarżąca w sprawie T-336/04: SBS TV A/S i SBS Danish Television Ltd

      Interwenienci popierający strony skarżące w sprawie T-336/04: Viasat Broadcasting UK Ltd

      Strona pozwana w sprawach T-309/04, T-317/04, T-329/04 i T-336/04: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: w sprawach połączonych T-309/04, T-317/04 i T 329/04 — H. Støvlbæk i M. Niejahr, w sprawie T 329/04 — także N. Kahn, oraz, w sprawie T-336/04 — N. Kahn i M. Niejahr, działający w charakterze pełnomocników)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną w sprawie T-309/04: SBS TV A/S; SBS Danish Television Ltd i Viasat Broadcasting UK Ltd

      Interwenienci popierający stronę pozwaną w sprawach T-329/04 i T-336/04: Królestwo Danii, TV 2/Danmark A/S i Europejska Unia Nadawców (UER)
   Przedmiot sprawy
   W sprawach T-309/04 i T-317/04, wnioski o stwierdzenie nieważności, tytułem roszczenia głównego, decyzji Komisji 2006/217/WE z dnia 19 maja 2004 r. w sprawie środków podjętych przez Danię na rzecz TV2/Danmark (Dz.U. 2006, L 85, s. 1, sprostowanie Dz.U. 2006, L 368, s. 112), oraz, pomocniczo, art. 2 tej decyzji lub ust. 3 i 4 tego artykułu oraz, w sprawach T-329/04 i T-336/04, wnioski o stwierdzenie nieważności tej samej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza ona istnienie pomocy państwa częściowo zgodnej ze wspólnym rynkiem.
   Sentencja wyroku

               1)

               Sprawy T-309/04, T-317/04, T-329/04 i T-336/04 zostają połączone do celów wydania wyroku.

               2)

               Decyzja Komisji 2005/217/WE z dnia 19 maja 2004 r. w sprawie środków podjętych przez Danię na rzecz TV2/Danmark jest nieważna.

               3)

               TV 2/Danmark A/S, Królestwo Danii i Komisja poniosą indywidualnie własne koszty w sprawach T-309/04 R i T-317/04 R.

               4)

               Komisja pokryje zarówno własne koszty w sprawach T-309/04 i T-317/04, jak i koszty TV 2/Danmark A/S i Królestwa Danii w tych sprawach.

               5)

               Europejska Unia Nadawców, SBS TV A/S, SBS Danish Television Ltd i Viasat Broadcasting Ltd pokryją indywidualnie własne koszty w sprawie T 309/04.

               6)

               SBS TV A/S, SBS Danish Television Ltd i Viasat Broadcasting Ltd pokryją indywidualnie własne koszty poniesione zarówno jako strony główne, jak i jako interwenienci, w sprawach T-329/04 i T-336/04.

               7)

               Viasat Broadcasting Ltd pokryje jedną dziesiątą kosztów poniesionych przez Komisję, TV 2/Danmark A/S, Królestwo Danii i Europejską Unię Nadawców w sprawie T-329/04.

               8)

               SBS TV A/S i SBS Danish Television Ltd pokryją jedną dziesiątą kosztów poniesionych przez Komisję, TV 2/Danmark A/S, Królestwo Danii i Europejską Unię Nadawców w sprawie T-336/04.

               9)

               Komisja, TV 2/Danmark A/S, Królestwo Danii i Europejska Unia Nadawców pokryją indywidualnie dziewięć dziesiątych własnych kosztów poniesionych w sprawach T-329/04 i T-336/04.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004 r.


title: Sprawa T-579/14: Wyrok Sądu z dnia 9 listopada 2016 r. – Birkenstock Sales/EUIPO (Przedstawienie motywu krzyżujących się falowanych linii) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy przedstawiający krzyżujące się falowane linie — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Motyw zdobniczy — Stosowanie motywu zdobniczego na opakowaniu towaru]

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/33

         Wyrok Sądu z dnia 9 listopada 2016 r. – Birkenstock Sales/EUIPO (Przedstawienie motywu krzyżujących się falowanych linii)
   (Sprawa T-579/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy przedstawiający krzyżujące się falowane linie - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Motyw zdobniczy - Stosowanie motywu zdobniczego na opakowaniu towaru])
   (2017/C 006/39)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Birkenstock Sales GmbH (Vettelschoß, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Menebröcker i V. Töbelmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo G. Schneider i D. Walicka, następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 maja 2014 r. (R 1952/2013 1) dotyczącą międzynarodowej rejestracji wskazującej Unię Europejską graficznego znaku towarowego przedstawiającego motyw krzyżujących się falowanych linii.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 15 maja 2014 r. (sprawa R 1952/2013 1) w zakresie dotyczącym następujących towarów: „protezy kończyn, oczu i zębów”, „materiały chirurgiczne do zszywania, materiały chirurgiczne do zszywania do celów operacyjnych” oraz „zwierzęca (skóra), skóra surowa”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Birkenstock Sales GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez EUIPO. EUIPO pokrywa połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/52

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Sun Alloys Europe przeciwko Komisji
   Sprawa (T-304/14)
   2014/C 223/55
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sun Alloys Europe GmbH (Bad Sobernheim, Niemcy) (przedstawiciele: D. Greinacher, J. Martin i B. Scholtka, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i gazu kopalnianego oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim Komisja uznała w niej przewidziany w § 40 i 41 ustawy EEG system szczególnych wypłat wyrównawczych za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi kosztami zgodnie z art. 87 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 TFUE
               Skarżąca podnosi, że Komisja błędne uznała wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych za pomocą systemu dopłat, a także – szczególne wypłaty wyrównawcze mające na celu ograniczenie dopłaty EEG za pomoc i z tego względu nie powinna była przeprowadzać formalnego postępowania wyjaśniającego.

                           —

                           W związku z tym skarżąca twierdzi, że przy wstępnej analizie tego, czy system szczególnych wypłat wyrównawczych stanowi pomoc Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie ze względu na to, iż ten stanowiący wyjątek od zasady pobierania dopłaty EEG system szczególnych wypłat wyrównawczych nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści, której nie uzyskaliby oni w normalnych warunkach rynkowych.

                           —

                           Skarżąca podnosi także, że środek ten nie wiąże się z wykorzystaniem zasobów państwowych. Ze względu na to, że dochód z opłaty EEG nie stanowi zasobów państwowych, przewidziany w przypadku odbiorców energochłonnych system szczególnych wypłat wyrównawczych również jest pozbawiony związku z tymi zasobami.

                           —

                           Skarżąca podnosi następnie, że ten system szczególnych wypłat wyrównawczych nie zakłóca konkurencji. Przywraca on jedynie warunki konkurencji, jaka istniałaby, gdyby nie pobierano dopłaty EEG.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
               Skarżąca podnosi, że wydając zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. Niemieckie przepisy w przedmiocie wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych były już przedmiotem pogłębionej analizy przeprowadzanej w kontekście tego, czy stanowi ono pomoc państwa. Po jej przeprowadzeniu w 2002 r. Komisja doszła do wniosku, że przepisy te nie przewidują przeniesienia zasobów państwowych. Ponieważ ustawa EEG 2012 nie przewidywała w tym względzie żadnych istotnych zmian, podmioty gospodarcze, których ona dotyczyła, nie czuły się zobowiązane do oczekiwania na wyniki kolejnej analizy, lecz mogły w uzasadniony sposób oczekiwać zgodności tych nowych przepisów z prawem.

               3.

               Zarzut trzeci: nadużycie władzy
               Wreszcie skarżąca podnosi, że Komisja nadużyła przyznanego jej w art. 107 i 108 TFUE swobodnego uznania. Wszczęcie postępowania wyjaśniającego ma na celu przede wszystkim zasadniczą harmonizację wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych. Ten podstawowy cel przyświeca również przyjęciu nowej wersji wytycznych dotyczących pomocy państwa dla środowiska i energii, w których Komisja po raz pierwszy ustanowiła szczegółowe zasady wspierania energii ze źródeł odnawialnych. Aby dokonać takiej harmonizacji, Komisja powinna była przeprowadzić postępowanie przewidziane w art. 116 i 117 TFUE.


title: Sprawa C-143/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu  13 marca 2007 r. — A.O.B. Reuter & Co. przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 13 marca 2007 r. — A.O.B. Reuter & Co. przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-143/07)
   (2007/C 117/25)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: A.O.B. Reuter & Co.

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Pytania prejudycjalne
   Czy zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 3665/87 (1) karze podlega jedynie dostarczenie przez eksportera fałszywych informacji w deklaracji wywozowej lub czy karze podlega samo niedochowanie materialnych przesłanek roszczenia o refundację?

      (1)  Dz.U. L 351, str. 1.


title: Sprawa C-20/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 15 stycznia 2016 r. – Wolfram Bechtel i Marie-Laure Bechtel/Finanzamt Offenburg.

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 15 stycznia 2016 r. – Wolfram Bechtel i Marie-Laure Bechtel/Finanzamt Offenburg.
   (Sprawa C-20/16)
   (2016/C 118/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wolfram Bechtel, Marie-Laure Bechtel

      Strona pozwana: Finanzamt Offenburg

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 39 WE (obecnie art. 45 TFUE) stoi w sprzeczności z przepisem prawa niemieckiego, zgodnie z którym składki na francuskie ubezpieczenie emerytalne i zdrowotne pracownika świadczącego pracę na rzecz administracji francuskiej mieszkającego w Niemczech – inaczej niż porównywalne składki pracownika świadczącego pracę w Niemczech płacone na niemieckie ubezpieczenie społeczne – nie zmniejszają podstawy opodatkowania podatku dochodowego, jeśli wynagrodzenie za pracę zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą pomiędzy Niemcami a Francją nie może podlegać opodatkowaniu w Niemczech i podwyższa jedynie stawkę podatkową znajdującą zastosowanie do dalszych dochodów?

               2)

               Czy na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć twierdząco również wówczas, gdy sporne składki ubezpieczenia w ramach opodatkowania dochodu z tytułu pracy– jednostkowo lub ryczałtem –

                           a)

                           zostały przez państwo francuskie uwzględnione w sposób zmniejszający podstawę opodatkowania albo

                           b)

                           mogły były zostać uwzględnione w sposób zmniejszający podstawę opodatkowania, ale nie zostały zgłoszone w celu uzyskania zmniejszenia i dlatego nie zostały uwzględnione?


title: Sprawy połączone T-231/06 i T-237/06: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Niderlandy przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Usługa publiczna rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych — Środki przyjęte przez władze niderlandzkie — Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem — Nowa pomoc lub istniejąca pomoc — Pojęcie pomocy państwa — Pojęcie przedsiębiorstwa — Nadmierna rekompensata kosztów misji świadczenia usługi publicznej — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/9

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Niderlandy przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-231/06 i T-237/06) (1)

   (Pomoc państwa - Usługa publiczna rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych - Środki przyjęte przez władze niderlandzkie - Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem - Nowa pomoc lub istniejąca pomoc - Pojęcie pomocy państwa - Pojęcie przedsiębiorstwa - Nadmierna rekompensata kosztów misji świadczenia usługi publicznej - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony)
   2011/C 38/11
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: H. Sevenster i M. de Grave, pełnomocnicy) i Nederlandse Omroep Stichting (NOS) (Hilversum, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci J. Feenstra i H. Speyart van Woerden)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan i H. van Vliet, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/136/WE z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawie finansowania ad hoc holenderskich nadawców wypełniających misję służby publicznej [niderlandzkich nadawców świadczących usługę publiczną] C 2/2004 (ex NN 170/2003) (Dz.U. 2008, L 49, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               W sprawie T-231/06 Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               W sprawie T-237/06 Nederlandse Omroep Stichting (NOS) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa T-494/12: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2014 r. – Biscuits Poult przeciwko OHIM – Banketbakkerij Merba (Ciastko) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający przełamane ciastko — Podstawa unieważnienia — Brak indywidualnego charakteru — Artykuły 4, 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/16

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2014 r. – Biscuits Poult przeciwko OHIM – Banketbakkerij Merba (Ciastko)
   (Sprawa T-494/12) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający przełamane ciastko - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Artykuły 4, 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002])
   2014/C 372/20
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Biscuits Poult SAS (Montauban, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Chapoullié)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Banketbakkerij Merba BV (Oosterhout, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Abello)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 sierpnia 2012 r. (sprawa R 914/2011-3), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Banketbakkerij Merba BV a Biscuits Poult SAS.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Biscuits Poult SAS pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Banketbakkerij Merba BV.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-341/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/48/WE — Przestrzeganie praw własności intelektualnej — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/11

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-341/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/48/WE - Przestrzeganie praw własności intelektualnej - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 171/18)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: W. Wils i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (Przedstawiciel: A. Kruse, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia przepisów koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, str. 45 i — sprostowanie — L 195, str. 16)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-554/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski gradski sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Atanasowi Ognyanovowi (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW — Artykuł 17 — Prawo regulujące wykonanie kary — Wykładnia przepisu krajowego państwa wykonującego, przewidującego obniżenie kary pozbawienia wolności w następstwie pracy wykonanej przez osobę skazaną w trakcie pozbawienia jej wolności w państwie wydającym — Skutki prawne decyzji ramowych — Obowiązek wykładni zgodnej)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski gradski sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Atanasowi Ognyanovowi
   (Sprawa C-554/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW - Artykuł 17 - Prawo regulujące wykonanie kary - Wykładnia przepisu krajowego państwa wykonującego, przewidującego obniżenie kary pozbawienia wolności w następstwie pracy wykonanej przez osobę skazaną w trakcie pozbawienia jej wolności w państwie wydającym - Skutki prawne decyzji ramowych - Obowiązek wykładni zgodnej))
   (2017/C 006/07)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Sofiyski gradski sad

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Atanas Ognyanov

      przy udziale: Sofiyska gradska prokuratura

      Sentencja

               1)

               Artykuł 17 ust. 1 i 2 decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu interpretowanemu tak, iż zezwala on państwu wykonującemu na przyznanie osobie skazanej obniżenia kary w następstwie pracy wykonanej w trakcie pozbawienia wolności w państwie wydającym, podczas gdy właściwe organy tego ostatniego państwa zgodnie z jego prawem nie przyznały takiego obniżenia kary.

               2)

               Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy jest zobowiązany do uwzględnienia wszystkich przepisów prawa krajowego i dokonania ich wykładni w miarę możliwości zgodnie z decyzją ramową 2008/909, zmienioną przez decyzję ramową 2009/299, w celu osiągnięcia rezultatu, do którego decyzja ta zmierza, w razie potrzeby odstępując z własnej inicjatywy od stosowania wykładni przyjętej przez sąd krajowy orzekający w ostatniej instancji, jeśli wykładnia ta jest niezgodna z prawem Unii.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa C-514/06 P: Odwołanie wniesione w dniu 18 grudnia 2006 r. przez Armacell Enterprise GmbH od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 10 października 2006 r. w sprawie T-172/05 Armacell Enterprise GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/17

         Odwołanie wniesione w dniu 18 grudnia 2006 r. przez Armacell Enterprise GmbH od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 10 października 2006 r. w sprawie T-172/05 Armacell Enterprise GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-514/06 P)
   (2007/C 56/30)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Armacell Enterprise GmbH (przedstawiciel: O. Spuhler, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania wnoszącej odwołanie
   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 października 2006 r. w sprawie T-172/05;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania przed Trybunałem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie R 552/2004-1;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji oraz kosztami postępowania przed Urzędem Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok Sądu Pierwszej Instancji oparty jest na błędnej wykładni przesłanki podobieństwa znaku towarowego z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (zwanego dalej: „RWZT”). Wnosząca odwołanie podnosi również, że niezbadanie przez Sąd Pierwszej Instancji kwestii podobieństwa znaku towarowego z punktu widzenia anglojęzycznego kręgu odbiorców stanowi naruszenie istotnego wymogu proceduralnego w rozumieniu art. 63 ust. 2 RWZT.

      (1)  Dz.U. L 11, str. 1.


title: Sprawa T-157/16 P: Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2016 r. – Fedtke/EKES (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Akt wyłącznie potwierdzający — Nowe istotne okoliczności faktyczne — Ciężar dowodu)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/36

         Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2016 r. – Fedtke/EKES
   (Sprawa T-157/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Akt wyłącznie potwierdzający - Nowe istotne okoliczności faktyczne - Ciężar dowodu))
   (2017/C 006/45)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ingrid Fedtke (Wezembeek-Oppem, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Druga strona postępowania: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) (przedstawiciel: M. Pascua Mateo, K. Gambino, X. Chamodraka, A. Carvajal i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, wspierani przez B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 5 lutego 2016 r. Fedtke/EKES (F-107/15, EU:F:2016:15).

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 5 lutego 2016 r. Fedtke/EKES (F-107/15) zostaje uchylone.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do izby Sądu innej niż izba, która orzekała w przedmiocie odwołania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa F-88/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 grudnia 2006 r. — Pantalis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 grudnia 2006 r. — Pantalis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-88/06) (1)

   (2006/C 331/112)

      Język postępowania: grecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006, str. 44.


title: Sprawa F-38/06: Skarga wniesiona w dniu  14 kwietnia 2006 r.  — Irène Bianchi przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/37

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2006 r. — Irène Bianchi przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia
   (Sprawa F-38/06)
   (2006/C 143/71)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Irène Bianchi (Turyn, Włochy) [Przedstawiciel: M.-A. Lucas, avocat]

      Strona pozwana: Europejska Fundacja Kształcenia
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji dyrektora fundacji o nieprzedłużeniu zatrudnienia skarżącej w charakterze członka personelu tymczasowego, doręczonej pismem z dnia 24 października 2005 r.;

               —

               zasądzenie od fundacji odszkodowania za poniesioną szkodę i zadośćuczynienia za krzywdę, powiększonych o ustawowe odsetki;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, zatrudniona w 2000 r. przez fundację w oparciu o umowę o pracę członka personelu tymczasowego zawartą początkowo na okres 3 lat, a następnie przedłużoną do dnia 15 kwietnia 2006 r., kwestionuje decyzję o nieprzedłużeniu jej zatrudnienia po tej dacie.
   Na poparcie swej skargi o uchylenie skarżąca podnosi cztery zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia ogólnej zasady prawa do obrony i art. 26 regulaminu pracowniczego poprzez to, że negatywne oceny, jakie szef departamentu finansów przesłał dyrektorowi fundacji nie zostały zdaniem skarżącej przekazane ani jej ani nie zostały włączone do jej akt osobowych.
   Drugi zarzut dotyczy naruszenia — wynikającego z decyzji dyrektora fundacji z dnia 26 lutego 1997 r. w sprawie przedłużania umów o pracę oraz z art. 25 akapit drugi regulaminu pracowniczego — obowiązku uzasadnienia poprzez to, że skarżącej nie powiadomiono w wystarczający sposób o motywach zaskarżonej decyzji.
   Trzeci zarzut dotyczy szeregu naruszeń procedur wprowadzonych ww. decyzją z dnia 26 lutego 1997 r.
   Czwarty zarzut dotyczy oczywistych błędów w ocenie, jakich zdaniem skarżącej dopuścił się dyrektor fundacji w odniesieniu do konieczności oceny skarżącej w szczególności w związku ze stanowiskami asystentów administratorów powstałych wskutek reformy, do sposobu, w jaki skarżąca wypełniała swe obowiązki, a także w odniesieniu do interesu służby.
   Na poparcie swej skargi o odszkodowanie skarżąca podnosi, że bezprawności dotyczące zaskarżonej decyzji stanowią znaczne uchybienia, które wyrządziły jej i mogą jeszcze wyrządzić znaczną krzywdę i szkodę.


title: Sprawa T-351/09: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2009 r. — Acetificio Marcello de Nigris przeciwko Komisji

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/36

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2009 r. — Acetificio Marcello de Nigris przeciwko Komisji
   (Sprawa T-351/09)
   2009/C 256/64
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Acetificio Marcello de Nigris Srl (Afragola, Włochy) (przedstawiciele: P. Perani i P. Pozzi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że zezwolenie na rejestrację nazwy „Aceto Balsamico di Modena” jako oznaczenia geograficznego chronionego w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych stanowi naruszenie art. 3 rozporządzenia 510/2006 oraz naruszenie gwarancji proceduralnych wyraźnie przewidzianych w przepisach wspólnotowych.

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 583/2009 z dnia 3 lipca 2009 r., opublikowanego w dniu 4 lipca 2009 r., rejestrującego nazwę w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych (Aceto Balsamico di Modena (ChOG)).

               —

               W konsekwencji stwierdzenia nieważności, wydanie wszelkich przepisów i wykonanie czynności niezbędnych dla cofnięcia wpisu chronionego oznaczenia geograficznego „Aceto Balsamico di Modena” z rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżąca, która prowadzi działalność w sektorze produkcji i sprzedaży octów winnych i innych przypraw, do których należy ocet balsamiczny z Modeny sprzeciwia się rejestracji jako chronione oznaczenie geograficzne oznaczenia „Aceto Balsamico di Modena”, jakiej dokonano w zaskarżonym rozporządzeniu.
   Na poparcie jej żądań skarżąca podnosi:

               —

               Naruszenie art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 10 marca 2006 r., w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1), ponieważ historyczne związane z produkcją octu balsamicznego z Modeny wyraźnie wskazują na brak jakiegokolwiek związku tego produktu z konkretnym obszarem geograficznym. Bezsprzeczne jest bowiem iż od wielu dziesięcioleci duża część octu balsamicznego z Modeny sprzedawanego we Włoszech i zagranicą produkowana jest poza jego historycznym terytorium pochodzenia. W tym kontekście omawiana nazwa wskazuje na produkt wytwarzany według szczególnych metod produkcyjnych i mający specyficzne cechy które jednak nie zależą od miejsca produkcji.

               —

               Brak możliwości sprzeciwienia się przez skarżącą wpisowi oznaczenia „Aceto Balsamico di Modena” jako chronionego oznaczenia geograficznego. W tym względzie podnosi się, iż z powodu ciągu zdarzeń istotnych w niniejszym przypadku, na wpis oznaczenia geograficznego będącego przedmiotem niniejszej sprawy zezwolono bez udzielenia skarżącej możliwości zgłoszenia uzasadnionego sprzeciwu z naruszeniem gwarancji proceduralnych przewidzianych zarówno w art. 7 ust. 3 Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (2) jak też art. 5 ust. 5 obowiązującego rozporządzenia 510/2006.

      (1)  Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12.

      (2)  Dz.U L 208 z 24.7.1992, s. 1.


title: Sprawa C-90/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 18 grudnia 2008 r. w sprawie T-85/06, General Química i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 3 marca 2009 r. przez General Química, S.A., Repsol Química, S.A., Repsol YPF, S.A.

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/20

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 18 grudnia 2008 r. w sprawie T-85/06, General Química i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 3 marca 2009 r. przez General Química, S.A., Repsol Química, S.A., Repsol YPF, S.A.
   (Sprawa C-90/09 P)
   2009/C 90/32
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszące odwołanie: General Química, S.A., Repsol Química, S.A., Repsol YPF, S.A. (przedstawiciele: J.M. Jiménez-Laiglesia Oñate i J. Jiménez-Laiglesia Oñate, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego w dniu 18 grudnia 2008 r. w sprawie T-85/06 w zakresie w jakim oddala on zarzut stwierdzenia nieważności oparty na oczywistym błędzie ustaleniach oraz na braku uzasadnienia odnośnie do solidarnej odpowiedzialności skarżących;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 lit. g) i lit. h) oraz art. 2. lit. d) niżej wymienionej decyzji w zakresie, w jakim Komisja uznała Repsol Química i Repsol YPF za odpowiedzialne solidarnie za naruszenie art. 81 ust. 1 WE, oraz pomocniczo, w zakresie w jakim decyzja skierowana jest przeciwko Repsol YPF, oraz w obydwu przypadkach o odpowiednie obniżenie grzywny.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie jest skierowane przeciwko oddaleniu zarzutu stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przypisania odpowiedzialności Repsol Química i Repsol YPF za zachowanie General Química, S.A. W wyroku błędnie przyjęto kryterium przypisania odpowiedzialności oderwane od okoliczności faktycznych sprawy i naruszenia dokonanego przez General Química. W wyroku błędnie przypisano spółce dominującej odpowiedzialność za spółkę zależną przyjmując istnienie jedności gospodarczej na podstawie samej tylko możliwości lub zdolności wywarcia przez spółkę dominującą wpływu na spółkę zależną. W wyroku nie uzasadnia się również dlaczego wybrane dowody wykazują istnienie decydującego wpływu, a ponadto pomija się lub zniekształca się dowody złożone do akt sprawy. Sąd Pierwszej Instancji błędnie stosuje również domniemanie ustanowione w orzecznictwie w przypadkach, gdy spółka dominująca posiada cały kapitał zakładowy i przerzuca ciężar dowodu nie określając przy tym, w każdym bądź razie, jaki rodzaj dowodu należy przedstawić aby obalić domniemanie. W wyroku przyznano Komisji nieograniczony zakres swobodnego uznania i oceny dowodów przedstawionych w celu obalenia domniemania. W konsekwencji w rzeczywistości domniemanie to nie może zostać obalone. Ponadto i niezależnie od tego, ze odpowiedzialność Repsol YPF ani nie została ustalona, ani też nie jest bezsporna, w wyroku popełniono błąd rozciągając automatycznie na spółkę dominującą stojącą na czele grupy domniemanie oparte na samej tylko możliwości wywarcia decydującego wpływu. Grupie spółek a nie przedsiębiorstwu jako gospodarczej całości została przypisana odpowiedzialność, która jest ponadto niepodważalna.


title: Sprawa T-208/09: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2009 r. — Mars przeciwko OHMI — Marc (MARC Marlon Abela Restaurant Corporation)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/49

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2009 r. — Mars przeciwko OHMI — Marc (MARC Marlon Abela Restaurant Corporation)
   (Sprawa T-208/09) (1)

   2010/C 37/77

      Język postępowania: angielski

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.