title: Sprawa T-570/19: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2019 r. — Muratbey Gida/EUIPO (Kształt plecionego sera)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/74

      Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2019 r. — Muratbey Gida/EUIPO (Kształt plecionego sera)
      (Sprawa T-570/19)
      (2019/C 328/82)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Muratbey Gida Sanayi Ve Ticaret AȘ (Stambuł, Turcja) (przedstawiciel: adwokat M. Schork)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy w kolorach czarnym i białym (Kształt plecionego sera) — zgłoszenie nr 17 909 082

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 czerwca 2019 r. w sprawie R 106/2019-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-572/19: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2019 r. — Muratbey Gida/EUIPO (Kształt plecionego sera)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/75

      Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2019 r. — Muratbey Gida/EUIPO (Kształt plecionego sera)
      (Sprawa T-572/19)
      (2019/C 328/84)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Muratbey Gida Sanayi Ve Ticaret AȘ (Stambuł, Turcja) (przedstawiciel: adwokat M. Schork)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy w kolorach czarnym i białym (Kształt plecionego sera) — zgłoszenie nr 17 912 292

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 czerwca 2019 r. w sprawie R 108/2019-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-577/19: Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2019 r. — Leinfelder Uhren München/EUIPO — Schafft (Leinfelder)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/76

      Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2019 r. — Leinfelder Uhren München/EUIPO — Schafft (Leinfelder)
      (Sprawa T-577/19)
      (2019/C 328/85)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Leinfelder Uhren München GmbH & Co. KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Lüft)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Thomas Schafft (Monachium, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Leinfelder” — unijny znak towarowy nr 13 975 461

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 maja 2019 r. w sprawach połączonych R 1930/2018-2 i R 1937/2018-2.

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim stwierdzono wygaśnięcie spornego znaku towarowego również dla towarów z klas 14 (zegarki) i 18 (paski do zegarków);

                  —

                  oddalenie odwołania autora wniosku o unieważnienie w sprawie R 1930/2018-2

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania

                  —

                  w wypadku przystąpienia drugiej strony do sprawy w charakterze interwenienta — obciążenie jej jej własnymi kosztami.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-305/17: Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2019 r. — Red Bull/EUIPO (Przedstawienie równoległoboku składającego się z dwóch części o różnych kolorach)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/77

      Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2019 r. — Red Bull/EUIPO (Przedstawienie równoległoboku składającego się z dwóch części o różnych kolorach)
      (Sprawa T-305/17) (1)

      (2019/C 328/86)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-227/18: Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Microsemi Europe i Microsemi/Komisja

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/77

      Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Microsemi Europe i Microsemi/Komisja
      (Sprawa T-227/18) (1)

      (2019/C 328/87)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa C-668/19: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/10

      Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska
      (Sprawa C-668/19)
      (2019/C 363/17)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve, L. Cimaglia, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska

         Żądania strony skarżącej

      Komisja wnosi, aby Trybunał
      orzekł, że Republika Włoska, ze względu na:

                  —

                  nieprzyjęcie przepisów niezbędnych do zapewnienia, aby 166 aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców ponad 2 000 wyposażone były w system zbierania ścieków komunalnych, zgodnie z art. 3 dyrektywy Rady z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1),

                  —

                  nieprzyjęcie przepisów niezbędnych do zapewnienia, aby w 610 aglomeracjach o równoważnej liczbie mieszkańców ponad 10 000 lub o równoważnej liczbie mieszkańców między 2 000 a 10 000 i z których zrzuty są odprowadzane do wód słodkich lub estuariów, ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddane wtórnemu oczyszczania lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu, zgodnie z art. 4 dyrektywy 91/271/EWG,

                  —

                  nieprzyjęcie przepisów niezbędnych do zapewnienia, aby w 10 aglomeracjach o równoważnej liczbie mieszkańców ponad 10 000 i z których zrzuty są odprowadzane do wód, do których odprowadzane są ścieki, uznanych za „obszary wrażliwe” w rozumieniu dyrektywy 91/271/EWG, ścieki komunalne odprowadzane do systemów zbierania zostały poddane, przed odprowadzeniem, oczyszczaniu bardziej rygorystycznemu niż oczyszczanie wtórne lub inne równie skuteczne oczyszczanie, zgodnie z art. 5 tejże dyrektywy,

                  —

                  nieprzyjęcie przepisów niezbędnych do zapewnienia, aby w 5 „obszarach wrażliwych”, w rozumieniu dyrektywy 91/271/EWG, minimalne zmniejszenie całkowitego ładunku ścieków doprowadzanych do wszystkich oczyszczalni ścieków komunalnych na tym obszarze wynosiło co najmniej 75 % w odniesieniu do fosforu ogólnego i co najmniej 75 % w odniesieniu do azotu ogólnego, zgodnie z art. 5 ust. 4 tejże dyrektywy,

                  —

                  nieprzyjęcie przepisów niezbędnych, aby oczyszczalnie ścieków komunalnych budowane w celu spełnienia wymagań art. 4–7 były projektowane, budowane, eksploatowane i utrzymywane w sposób zapewniający wystarczającą wydajność w każdych normalnych warunkach klimatycznych, i aby przy projektowaniu oczyszczalni wzięto pod uwagę sezonowe zmiany ładunku, w 167 aglomeracjach, zgodnie z art. 10 tejże dyrektywy,

                  —

                  uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 lub art. 4, lub art. 5, a także art. 10 dyrektywy 91/271/EWG;

                  —

                  obciążył Republikę Włoską kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W swojej skardze Komisja zarzuca Republice Włoskiej, że nie wdrożyła prawidłowo, na różnych częściach swojego terytorium, dyrektywy Rady z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.
      Komisja stwierdza przede wszystkim różne naruszenia art. 3 dyrektywy, który w ust. 1 tiret drugie i w ust. 2 stanowi, że państwa członkowskie były zobowiązane zapewnić, aby najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. wszystkie aglomeracje o równoważnej liczbie mieszkańców ponad 2 000 wyposażone były w systemy zbierania ścieków komunalnych spełniające wymagania załącznika I.A. W szeregu aglomeracji położonych w regionach Abruzja, Kalabria, Kampania, Friuli-Wenecja Julijska, Lombardia, Apulia, Sycylia, Dolina Aosty, i Wenecja Euganejska obowiązek ten nie został w odpowiedni sposób spełniony.
      Artykuł 4 dyrektywy 91/271/EWR przewiduje między innymi, w ust. 1 i 2, że najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. w odniesieniu do zrzutów z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców ponad 10 000 lub do zrzutów z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców między 2 000 a 10 000 państwa członkowskie powinny były zapewnić, aby ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddane wtórnemu oczyszczania lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu, zgodnie z wymogami przewidzianymi w załączniku I.B. Komisja stwierdziła naruszenie powyższych przepisów w znacznej liczbie aglomeracji położonych w regionach Abruzja, Basilicata, Kalabria, Kampania, Friuli-Wenecja Julijska, Lacjum, Liguria, Lombardia, Marche, Apulia, Piemont, Sardynia, Sycylia, Toskania, Umbria, Dolina Aosty, i Wenecja Euganejska.
      Artykuł 5 dyrektywy przewiduje, w ust. 2 i 3, że najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r. państwa członkowskie powinny były zapewnić, aby w odniesieniu do wszystkich zrzutów z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców ponad 10 000 ścieki komunalne odprowadzane do systemów zbierania, przed odprowadzeniem do obszarów wrażliwych, poddawane były bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu niż określone w art. 4. Komisja stwierdziła naruszenie powyższych przepisów w szeregu aglomeracji położonych w regionach Basilicata, Friuli-Wenecja Julijska, Lacjum, Marche, Apulia, Sardynia i Wenecja Euganejska.
      Jeśli chodzi o obszary wrażliwe, art. 5 ust. 4 dyrektywy przewiduje następnie możliwość niestosowania wymagań ustanowionych w art. 5 ust. 2 i 3 wobec poszczególnych oczyszczalni ścieków komunalnych, pod warunkiem wykazania, że minimalne zmniejszenie całkowitego ładunku ścieków na danym obszarze wynosi co najmniej 75 % w odniesieniu do fosforu ogólnego i co najmniej 75 % w odniesieniu do azotu ogólnego. Nie zostało to wykazane w odniesieniu do różnych obszarów wrażliwych położonych na terytorium włoskim.
      Nieprzestrzeganie art. 4 i 5 dyrektywy 91/271/EWG skutkuje wreszcie naruszeniem również art. 10 tejże dyrektywy, zgodnie z którym oczyszczalnie ścieków komunalnych powinny być projektowane, budowane, eksploatowane i utrzymywane w sposób zapewniający wystarczającą wydajność w każdych normalnych lokalnych warunkach klimatycznych.

         (1)  Dz.U. 1991, L 135, s. 40.


title: Sprawa T-597/19: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2019 r. – Helsingin Kaupunki/Komisja

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/27

      Skarga wniesiona w dniu 6 września 2019 r. – Helsingin Kaupunki/Komisja
      (Sprawa T-597/19)
      (2019/C 363/36)
      Język postępowania: fiński

         Strony

         Strona skarżąca: Helsingin Kaupunki (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel:
      I. Aalto-Setälä, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności w całości albo w części decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 czerwca 2019 r. dotyczącej pomocy państwa SA.33846 – (2015/C) (ex 2011/CP) oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami wraz z odsetkami poniesionymi w związku z niniejszym postępowaniem przez miasto.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: oczywisty błąd w zastosowaniu art. 107 ust. 1 TFUE w zaskarżonym postanowieniu.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że Komisja w oczywisty sposób błędnie zastosowała zasadę podmiotu gospodarczego działającego w warunkach gospodarki rynkowej. W swojej analizie nie uwzględniła również należycie wszystkich informacji i wyjaśnień przedstawionych w trakcie postępowania wyjaśniającego, które wykazały, że przedmiotowe pożyczki zostały udzielone na normalnych warunkach rynkowych i zgodnie z procedurami, których przestrzegałby ostrożny inwestor prywatny w danych warunkach ekonomicznych.

                              —

                              Ocena spornych środków jest sprzeczna z praktyką decyzyjną Komisji i orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Komisja zastosowała metody obliczeniowe, które nie były odpowiednie do oceny konkretnych aspektów kredytów obrotowych.

                              —

                              Komisja popełniła również oczywisty błąd w ocenie uznając, że przedmiotowa pożyczka na sprzęt nie może zostać uznana za istniejącą pomoc.

                  2.

                  Zarzut drugi: uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie jest zgodne z wymogami art. 296 TFUE i odnośnym orzecznictwem.

                              —

                              Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest błędne, w szczególności w odniesieniu do oceny rynkowego charakteru ceny zakupu przedsiębiorstwa Helsingin Bussiliikenne (HelB), w której Komisja bezzasadnie zakwestionowała dokładność ekspertyzy przedłożonej przez Finlandię, nie przedstawiając jej jasnego i jednoznacznego stanowiska odnośnie do ceny rynkowej.

                  3.

                  Zarzut trzeci: Zaskarżona decyzja jest sprzeczna z ogólnymi zasadami prawa Unii, w szczególności z zasadami ochrony uzasadnionych oczekiwań i proporcjonalności oraz narusza prawo do obrony.

                              —

                              W zaskarżonej decyzji Komisja uznała, błędnie i z naruszeniem zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, że pożyczka na wyposażenie przyznana HKL-Bussiliikenne stanowiła pomoc, w ten sposób, że dokonała wykładni pojęcia istniejącego programu pomocy w sposób węższy niż stanowisko uprzednio zgłoszone Finlandii.

                              —

                              Nakaz odzyskania pomocy wydany przez Komisję w zaskarżonej decyzji wyraźnie wykracza poza to, co jest konieczne do wyeliminowania nieuzasadnionej przewagi konkurencyjnej spowodowanej rzekomą pomocą państwa. Ostateczna cena zakupu uiszczona za działalność HelB była zgodna z warunkami rynkowymi. Nabywca działalności gospodarczej nie uzyskał nieuzasadnionej korzyści, ponieważ pomoc została uwzględniona w cenie zakupu. Rozszerzenie nakazu odzyskania środków na nabywcę przedsiębiorstwa jest zatem sprzeczne z zasadą proporcjonalności.


title: Sprawa T-601/19: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2019 r. – Osório & Gonçalves/EUIPO – Miguel Torres (in.fi.ni.tu.de)

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/28

      Skarga wniesiona w dniu 7 września 2019 r. – Osório & Gonçalves/EUIPO – Miguel Torres (in.fi.ni.tu.de)
      (Sprawa T-601/19)
      (2019/C 363/37)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Osório & Gonçalves, SA (Galamares, Portugalia) (przedstawiciele: adwokat D. Araújo e Sá Serras Pereira)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Miguel Torres, SA (Vilafranca del Penedés, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy in.fi.ni.tu.de – zgłoszenie nr 15 982 994

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 lipca 2019 r. w sprawie R 1579/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 97 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-602/19: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2019 r. – Eugene Perma France/EUIPO – SPI Investments Group (NATURANOVE)

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/29

      Skarga wniesiona w dniu 3 września 2019 r. – Eugene Perma France/EUIPO – SPI Investments Group (NATURANOVE)
      (Sprawa T-602/19)
      (2019/C 363/38)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Eugene Perma France (Saint-Denis, Francja) (przedstawiciele: adwokat S. Havard Duclos)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: SPI Investments Group, SL (Sant Just Desvern, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „NATURANOVE” – zgłoszenie nr 17 007 949

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lipca 2019 r. w sprawie R 2161/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim na jej mocy oddalono decyzję Wydziału Sprzeciwów wydaną na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz obciążono stronę skarżącą kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu i postępowania odwoławczego w kwocie 1 170 EUR.

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-623/19: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2019 r. – ArcelorMittal Bremen/Komisja

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/35

      Skarga wniesiona w dniu 16 września 2019 r. – ArcelorMittal Bremen/Komisja
      (Sprawa T-623/19)
      (2019/C 363/44)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: ArcelorMittal Bremen GmbH (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: S. Altenschmidt i L. Buschmann, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie na podstawie art. 265 TFUE, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 19 ust. 4 akapit drugi swej decyzji 2011/278/UE (1) ze względu na to, iż nie podjęła decyzji w przedmiocie podanej jej w dniu 12 kwietnia 2019 r. do wiadomości przez Republikę Federalną Niemiec całkowitej rocznej liczby przydzielonych bezpłatnych uprawnień do emisji dla znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnych podinstalacji z wskaźnikiem emisyjności dla ciekłego metalu dla zakładu z instalacją ID 60 w Bremie;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie, zgodnie z żądaniem skarżącej z dnia 12 kwietnia 2019 r., nieważności decyzji Komisji z dnia 19 lipca 2019 r.;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujący zarzut.

                  Jej zdaniem Komisja ma zgodnie z art. 19 ust. 4 akapit drugi decyzji 2011/278/UE obowiązek wydania decyzji i nie może odrzucić podanej jej przez Republikę Federalną Niemiec do wiadomości w dniu 12 kwietnia 2019 r. całkowitej rocznej liczby przydzielonych bezpłatnych uprawnień do emisji dla znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnych w sytuacji, gdy spełnione zostały wymogi dotyczące znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnej w rozumieniu art. 20 ust. 1 decyzji 2011/278/UE.

         (1)  Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011, L 130, s. 1).


title: Sprawa C-604/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Polska) w dniu 9 sierpnia 2019 r. – Gmina Wrocław przeciwko Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/42

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Polska) w dniu 9 sierpnia 2019 r. – Gmina Wrocław przeciwko Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej
      (Sprawa C-604/19)
      (2019/C 383/50)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gmina Wrocław

         Strona pozwana: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości z mocy prawa, takie jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 14 ust. 2 lit. a) w zw. art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) podlegającą opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej?

                  2)

                  W razie odpowiedzi negatywnej na pytanie pierwsze, czy przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości z mocy prawa stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 14 ust. 1 w zw. art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 112 podlegającą opodatkowaniu VAT?

                  3)

                  Czy Gmina pobierając opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości z mocy prawa, takie jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, działa w charakterze podatnika w rozumieniu art. 9 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 112 czy w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 13 dyrektywy 112?

         (1)  Dz. U. 2006, L 347, s.1


title: Sprawa C-544/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal - Zjednoczone Królestwo) – The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs/Henrika Dakneviciute (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 49 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Działalność na własny rachunek – Obywatelka państwa członkowskiego, która zaprzestała prowadzenia działalności na własny rachunek z uwagi na fizyczne ograniczenia związane z zaawansowaną ciążą i okresem poporodowym – Zachowanie statusu osoby prowadzącej działalność na własny rachunek)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/16

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal - Zjednoczone Królestwo) – The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs/Henrika Dakneviciute
      (Sprawa C-544/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Działalność na własny rachunek - Obywatelka państwa członkowskiego, która zaprzestała prowadzenia działalności na własny rachunek z uwagi na fizyczne ograniczenia związane z zaawansowaną ciążą i okresem poporodowym - Zachowanie statusu osoby prowadzącej działalność na własny rachunek)
      (2019/C 399/18)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Upper Tribunal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

         Druga strona postępowania: Henrika Dakneviciute

         Sentencja

      Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że kobieta, która zaprzestaje prowadzenia działalności na własny rachunek z powodów ograniczeń fizycznych związanych z zaawansowaną ciążą i okresem poporodowym, zachowuje status osoby prowadzącej działalność na własny rachunek pod warunkiem, że podejmie ona tę działalność lub inną działalność na własny rachunek lub też znajdzie pracę w rozsądnym terminie po narodzinach jej dziecka.

         (1)  Dz.U. C z 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa C-684/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 17 września 2019 r. – mk advokaten GbR/MBK Rechtsanwälte GbR

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 17 września 2019 r. – mk advokaten GbR/MBK Rechtsanwälte GbR
      (Sprawa C-684/19)
      (2019/C 413/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca zażalenie: mk advokaten GbR

         Druga strona postępowania: MBK Rechtsanwälte GbR

         Pytania prejudycjalne

      Czy osoba trzecia wymieniona we wpisie opublikowanym na stronie internetowej zawierającej oznaczenie identyczne ze znakiem towarowym używa tego znaku towarowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE (1), jeżeli nie zamieściła ona samodzielnie tego wpisu, lecz uczynił to operator strony internetowej, przejmując ten wpis z innego wpisu, który zamieściła osoba trzecia w sposób naruszający znak towarowy?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2008, L 299, s. 25).


title: Sprawa T-788/19: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2019 r. – Body Attack Sports Nutrition/EUIPO – Sakkari (Sakkattack)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/48

      Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2019 r. – Body Attack Sports Nutrition/EUIPO – Sakkari (Sakkattack)
      (Sprawa T-788/19)
      (2020/C 10/59)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Body Attack Sports Nutrition GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Labesius)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Maria Sakkari (Nikozja, Cypr)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Sakkattack w kolorach czarnym, czerwonym, żółtym i białym – zgłoszenie nr 16 603 318

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 sierpnia 2019 r. w sprawie R 2562/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 37 ust. 1 (UE) rozporządzenia delegowanego Komisji 2018/625;

                  —

                  Naruszenie zasady równego traktowania i dobrej administracji;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-790/19: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2019 r. – Novolipetsk Steel/Komisja

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/49

      Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2019 r. – Novolipetsk Steel/Komisja
      (Sprawa T-790/19)
      (2020/C 10/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Novolipetsk Steel PAO (Lipieck, Rosja) (przedstawiciele: P. Vander Schueren i E. Gergondet, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1382 (1) w zakresie, w jakim ma on zastosowanie do strony skarżącej;

                  —

                  podtrzymanie skutków prawnych zaskarżonego rozporządzenia do czasu przyjęcia przez stronę pozwaną środków niezbędnych dla wykonania wyroku Sądu, zgodnie z art. 264 akapit drugi TFUE;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona pozwana nie miała kompetencji i działała z naruszeniem art. 1 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2015/477 („rozporządzenia w sprawie połączonego oddziaływania”) (2) oraz art. 9 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2016/1036 („podstawowego rozporządzenia antydumpingowego”) (3), nakładając różne poziomy ceł antydumpingowych w zależności od tego, czy kontyngenty w ramach środków ochronnych zostały wyczerpane.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie i działała z naruszeniem art. 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie połączonego oddziaływania oraz art. 9 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, zmieniając środki antydumpingowe dopiero po wyczerpaniu kontyngentów w ramach środków ochronnych.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1382 z dnia 2 września 2019 r. zmieniające niektóre rozporządzenia nakładające środki antydumpingowe lub antysubsydyjne na niektóre wyroby ze stali objęte środkami ochronnymi, Dz.U. 2019, L 227, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/477 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie środków, które Unia może podjąć w stosunku do połączonego oddziaływania środków antydumpingowych lub antysubsydyjnych i środków ochronnych, Dz.U. 2015, L 83, s. 11.

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (tekst jednolity), Dz.U. 2016, L 176, s. 21.


title: Sprawa C-363/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État - Francja) – Vignoble Psagot Ltd/Ministre de l’Économie et des Finances (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 – Przekazywanie konsumentom informacji na temat żywności – Obowiązkowe oznaczenie kraju lub miejsca pochodzenia środka spożywczego, w przypadku gdy zaniechanie tego mogłoby wprowadzać konsumentów w błąd – Obowiązek umieszczania na środkach spożywczych pochodzących z terytoriów okupowanych przez Państwo Izrael oznaczenia ich terytorium pochodzenia, wraz z informacją o takim właśnie pochodzeniu w przypadku, gdy pochodzą one z osiedla izraelskiego znajdującego się na tym terytorium)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/13

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État - Francja) – Vignoble Psagot Ltd/Ministre de l’Économie et des Finances
      (Sprawa C-363/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 - Przekazywanie konsumentom informacji na temat żywności - Obowiązkowe oznaczenie kraju lub miejsca pochodzenia środka spożywczego, w przypadku gdy zaniechanie tego mogłoby wprowadzać konsumentów w błąd - Obowiązek umieszczania na środkach spożywczych pochodzących z terytoriów okupowanych przez Państwo Izrael oznaczenia ich terytorium pochodzenia, wraz z informacją o takim właśnie pochodzeniu w przypadku, gdy pochodzą one z osiedla izraelskiego znajdującego się na tym terytorium)
      (2020/C 10/15)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Organisation juive européenne, Vignoble Psagot Ltd

         Strona pozwana: Ministre de l’Économie et des Finances

         Sentencja

      Artykuł 9 ust. 1 lit. i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 w związku z art. 26 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że na środkach spożywczych pochodzących z terytorium okupowanego przez Państwo Izrael należy zamieścić nie tylko oznaczenie tego terytorium, lecz również, w przypadku gdy takie środki spożywcze pochodzą z miejscowości stanowiącej lub stanowiących osiedle izraelskie znajdujące się na tym terytorium, informację o takim właśnie pochodzeniu.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa T-669/18: Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2019 r. – Neoperl/EUIPO (Przedstawienie czterech wypełnień w regularnym motywie pustych otworków) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego cztery wypełnienia w regularnym motywie pustych otworków – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/32

      Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2019 r. – Neoperl/EUIPO (Przedstawienie czterech wypełnień w regularnym motywie pustych otworków)
      (Sprawa T-669/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego cztery wypełnienia w regularnym motywie pustych otworków - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 10/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Neoperl AG (Reinach, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci H. Börjes Pestalozza i G. Schultz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Hanf i M. Fischer, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 sierpnia 2018 r. (sprawa R 2059/2017) dotyczącą rejestracji oznaczenia przedstawiającego cztery wypełnienia w regularnym motywie pustych otworków jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Neoperl AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa C-659/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 czerwca 2019 r. w sprawie T-389/18, Klaus Nonnemacher/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 2 września 2019 r. przez Klausa Nonnemachera

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 czerwca 2019 r. w sprawie T-389/18, Klaus Nonnemacher/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 2 września 2019 r. przez Klausa Nonnemachera
      (Sprawa C-659/19 P)
      (2020/C 10/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Klaus Nonnemacher (przedstawiciel: C. Rohnke, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Paul Ingram
      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) postanowieniem z dnia 19 listopada 2019 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania i nakazał wnoszącemu odwołanie pokrycie własnych kosztów.


title: Sprawa T-792/19: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2019 r. – Agepha Pharma/EUIPO – Apogepha Arzneimittel (AGEPHA)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/50

      Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2019 r. – Agepha Pharma/EUIPO – Apogepha Arzneimittel (AGEPHA)
      (Sprawa T-792/19)
      (2020/C 10/61)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Agepha Pharma s.r.o. (Senec, Słowacja) (przedstawiciel: adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Apogepha Arzneimittel GmbH (Drezno, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „AGEPHA” – zgłoszenie nr 7 007 909

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 sierpnia 2019 r. w sprawie R 386/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu;

                  —

                  subsydiarnie, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania kosztami postępowania przed Drugą Izbą Odwoławczą oraz przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 42 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009/rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001/rozporządzenia nr 2868/95;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-101/19: Wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2019 r. – Rezon/EUIPO (imot.bg) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego imot.bg – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/33

      Wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2019 r. – Rezon/EUIPO (imot.bg)
      (Sprawa T-101/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego imot.bg - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 10/44)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Rezon OOD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat M. Yordanova-Harizanova)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: I. Stoycheva i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 listopada 2018 r. (sprawa R 999/2018-2), dotyczącą zgłoszenia do rejestracji oznaczenia graficznego imot.bg jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                     Rezon OOD zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 131 z 8.4.2019.


title: Sprawa T-793/19: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2019 r. – Tirreno Power/Komisja

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/51

      Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2019 r. – Tirreno Power/Komisja
      (Sprawa T-793/19)
      (2020/C 10/62)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Tirreno Power SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: A. Clarizia, T. Ferrario, M. Vasari, P. Ziotti i M. Pagliarulo, avvocati)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w której Komisja postanowiła nie wnosić zastrzeżeń wobec „Modyfikacji mechanizmu wynagradzania za dostępność zasobów dla zapewnienia wystarczalności. Wprowadzenie wymogów w zakresie ochrony środowiska”, pomoc państwa SA 53821 (2019/N);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W swojej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji C(2019) 4509 z dnia 14 czerwca 2019 r., w której Komisja Europejska, powiadomiona przez państwo włoskie o modyfikacji mechanizmu wynagradzania za dostępność zdolności produkcyjnej potrzebnej do wytwarzania energii elektrycznej („rynek zdolności produkcyjnej”), zatwierdzonego decyzją C(2018) 617 z dnia 7 grudnia 2018 r. i jeszcze niewdrożonego, postanowiła nie wnosić zastrzeżeń wobec zgłoszonego nowego środka, uznając go za zgodny z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, bez przeprowadzenia we właściwy sposób oceny modyfikacji wprowadzonych do wcześniej zatwierdzonego środka.
      Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia jej praw procesowych wynikających z art. 108 ust. 2 TFUE, ze względu na to, że nie została wezwana - w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego, które nie zostało wszczęte w niniejszym przypadku – do przedstawienia swoich uwag co do zamiaru zwiększenia liczby uczestników rynku zdolności produkcyjnej, poprzez objęcie pojęciem „nowych zdolności produkcyjnych”, oprócz nowych jednostek produkcyjnych, dla których zostały już wydane wszystkie dokumenty uprawniające do budowy i użytkowania zakładów, również nowe jednostki produkcyjne, w odniesieniu do który postępowania administracyjne w celu wydania takich dokumentów zostały dopiero wszczęte.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że decyzja jest w konsekwencji obarczona oczywistym brakiem zbadania sprawy i naruszeniem zasady proporcjonalności, ze względu na to, że Komisja nie przeprowadziła we właściwy sposób oceny skutków wynikających z takiej modyfikacji systemu zatwierdzonego w 2018 r. dla działalność istniejących zakładów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy braku zbadania sprawy i braku uzasadnienia aktu.

                  3.

                  Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja zaniechała zbadania dodatkowych aspektów zgłoszonego uregulowania, które zmieniają zatwierdzony już system i które silnie wpływają na działalność podmiotów gospodarczych uczestniczących w rynku zdolności produkcyjnej.


title: Sprawy połączone C-419/18 i C-483/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie i przez Sąd Okręgowy w Opolu, II Wydział Cywilny Odwoławczy - Polska) – Profi Credit Polska S.A./Bogumiła Włostowska i in. (C-419/18), Profi Credit Polska S.A./OH (C-483/18) (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Artykuł 3 ust. 1 – Artykuł 6 ust. 1 – Artykuł 7 ust. 1 – Dyrektywa 2008/48/WE – Artykuł 10 ust. 2 – Umowy o kredyt konsumencki – Legalność zabezpieczenia wierzytelności wynikającej z umowy za pomocą weksla własnego in blanco – Żądanie zapłaty długu wekslowego – Zakres kognicji sądu)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/14

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie i przez Sąd Okręgowy w Opolu, II Wydział Cywilny Odwoławczy - Polska) – Profi Credit Polska S.A./Bogumiła Włostowska i in. (C-419/18), Profi Credit Polska S.A./OH (C-483/18)
      (Sprawy połączone C-419/18 i C-483/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 3 ust. 1 - Artykuł 6 ust. 1 - Artykuł 7 ust. 1 - Dyrektywa 2008/48/WE - Artykuł 10 ust. 2 - Umowy o kredyt konsumencki - Legalność zabezpieczenia wierzytelności wynikającej z umowy za pomocą weksla własnego in blanco - Żądanie zapłaty długu wekslowego - Zakres kognicji sądu)
      (2020/C 10/16)
      Język postępowania: polski

         Sądy odsyłające

      Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie i Sąd Okręgowy w Opolu, II Wydział Cywilny Odwoławczy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Profi Credit Polska S.A. (C-419/18 i C-483/18)

         Strona pozwana: Bogumiła Włostowska, Mariusz Kurpiewski, Kamil Wójcik, Michał Konarzewski, Elżbieta Kondracka-Kłębecka, Monika Karwowska, Stanisław Kowalski, Anna Trusik, Adam Lizoń, Włodzimierz Lisowski (C-419/18), OH (C-483/19)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które w celu zabezpieczenia zapłaty wierzytelności wynikającej z umowy o kredyt konsumencki zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem umożliwiają określenie w tej umowie zobowiązania kredytobiorcy do wystawienia weksla własnego in blanco i które uzależniają zgodność z prawem wystawienia takiego weksla własnego od uprzedniego zawarcia porozumienia wekslowego określającego warunki, na jakich taki weksel może zostać uzupełniony, z zastrzeżeniem – czego zbadanie należy do sądu odsyłającego – że postanowienie to i to porozumienie są zgodne z art. 3 i 5 tej dyrektywy oraz art. 10 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG.

                  2)

                  Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 oraz art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że w wypadku gdy w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym sąd krajowy ma poważne wątpliwości co do zasadności roszczenia opartego na wekslu własnym, który służy zabezpieczeniu wierzytelności wynikającej z umowy kredytu konsumenckiego, oraz gdy ten weksel własny początkowo został wystawiony przez wystawcę jako weksel in blanco, a następnie uzupełniony przez remitenta, sąd ten powinien z urzędu zbadać, czy postanowienia uzgodnione między stronami mają nieuczciwy charakter, i w tym zakresie może zażądać od przedsiębiorcy przedstawienia pisemnego zapisu tych postanowień, tak aby móc zapewnić poszanowanie praw konsumentów wynikających z tych dyrektyw.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-794/19: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2019 r. – Set/Komisja

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/52

      Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2019 r. – Set/Komisja
      (Sprawa T-794/19)
      (2020/C 10/63)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Set SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: N. Aicardi, T. Ferraio i M. Vasari, avvocati)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w której Komisja postanowiła nie wnosić zastrzeżeń wobec „Modyfikacji mechanizmu wynagradzania za dostępność zasobów dla zapewnienia wystarczalności. Wprowadzenie wymogów w zakresie ochrony środowiska”, pomoc państwa SA 53821 (2019/N);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedyny zarzut dotyczący naruszenia art. 108 ust. 2 TFUE, zgodnie z tym, co zostało przewidziane w art. 4 i 6 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (1), ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania formalnego postępowania wyjaśniającego w ramach badania przez Komisję zgodności środka będącego przedmiotem zgłoszenia z rynkiem wewnętrznym.

                  —

                  W tym względzie skarżąca zwraca uwagę na różne aspekty i skutki otwarcia rynku energii na nowe, nieautoryzowane jednostki produkcyjne, co do których brak jest właściwej oceny przez Komisję, i wskazuje, że istnieją dalsze aspekty uregulowania, które zostały zmienione, co do których Komisja zaniechała badania lub dokonała błędnej oceny.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13lipca 2015 r., ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-149/19: Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2019 r. – Société des produits Nestlé/EUIPO – Jumbo Africa (Przedstawienie postaci ludzkiej na tle tarczy) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego postać ludzką na tle tarczy – Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający postać ludzką – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Kompetencje o charakterze reformatoryjnym)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/33

      Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2019 r. – Société des produits Nestlé/EUIPO – Jumbo Africa (Przedstawienie postaci ludzkiej na tle tarczy)
      (Sprawa T-149/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego postać ludzką na tle tarczy - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający postać ludzką - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Kompetencje o charakterze reformatoryjnym)
      (2020/C 10/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz, A. Lambrecht i C. Elkemann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Capostagno i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Jumbo Africa, SL (L’Hospitalet de Llobregat, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Dziewiątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 listopada 2018 r. (sprawa R 876/2018-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Jumbo Africa a Société des produits Nestlé.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Dziewiątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 30 listopada 2018 r. (sprawa R 876/2018-2).

                  2)

                     Odwołanie wniesione do EUIPO przez Jumbo Africa, SL, zostaje oddalone.

                  3)

                     EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Société des produits Nestlé w postępowaniu przed Sądem.

                  4)

                     Jumbo Africa pokrywa niezbędne koszty poniesione przez Société des produits Nestlé w związku z postępowaniem przed izbą odwoławczą EUIPO.

                  5)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawa C-660/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 czerwca 2019 r. w sprawie T-390/18, Klaus Nonnemacher/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 2 września 2019 r. przez Klausa Nonnemachera

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 czerwca 2019 r. w sprawie T-390/18, Klaus Nonnemacher/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 2 września 2019 r. przez Klausa Nonnemachera
      (Sprawa C-660/19 P)
      (2020/C 10/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Klaus Nonnemacher (przedstawiciel: C. Rohnke, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Paul Ingram
      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) postanowieniem z dnia 19 listopada 2019 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania i nakazał wnoszącemu odwołanie pokrycie własnych kosztów.


title: Sprawa T-795/19: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2019 r. – HB/Komisja

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/53

      Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2019 r. – HB/Komisja
      (Sprawa T-795/19)
      (2020/C 10/64)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: HB (przedstawiciele: adwokaci M. Vandenbussche i L. Levi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

            w konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 października 2019 r. nakazującej obniżenie kwoty zamówienia CARDS/2008/166-429 z 1 199 125 EUR do 0 (zero) EUR i odzyskanie wszystkich płatności w wysokości 1 197 055,86 EUR zrealizowanych z tytułu rzeczonego zamówienia;

                  —

                  nakazanie zwrotu wszystkich kwot ewentualnie odzyskanych przez Komisję na podstawie tej decyzji, powiększonych o odsetki za zwłokę według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny, powiększonej o 7 punktów;

                  —

                  nakazanie uiszczenia zapłaty z tytułu ostatniej faktury wystawionej przez skarżącą na kwotę 437 649,39 EUR podwyższonej o odsetki za zwłokę według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny, powiększonej o 7 punktów, a także uwolnienia gwarancji bankowej o danej kwocie i naprawienia szkody majątkowej poniesionej ze względu na to późne uwolnienie gwarancji;

                  —

                  nakazanie zapłaty symbolicznego 1 EUR z tytułu odszkodowania, z zastrzeżeniem możliwości zmiany;

                  —

                  obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości Komisji do wydania zaskarżonej decyzji, braku podstawy prawnej tejże decyzji oraz naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań. Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja nie była właściwa do wydania zaskarżonej decyzji, stanowiącej tytuł egzekucyjny do celów odzyskania wierzytelności, którą Komisja uważa, że ma względem strony skarżącej, w przypadku braku klauzuli arbitrażowej przyznającej jurysdykcję sądom Unii dla zachodzących między nimi sporów w sprawach dotyczących umów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący przedawnienia podnoszonej wierzytelności, a w każdym razie naruszenia rozsądnego terminu, art. 73a ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 248, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym z 2002 r.”), prawa do dobrej administracji ustanowionego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”). Zdaniem strony skarżącej wierzytelność, którą Komisja uważa posiadać względem strony skarżącej, jest przedawniona, ponieważ upłynął pięcioletni termin przewidziany w art. 73a rozporządzenia finansowego z 2002 r. Artykuł 85b ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym z 2002 r.) dotyczący przyczyn przerwania biegu terminu przedawnienia jest ponadto nieistotny dla sprawy. W każdym razie, a nawet gdyby bieg terminu przedawnienia był przerywany zgodnie z prawem, termin na wydanie zaskarżonej decyzji i towarzyszącej jej noty debetowej jest oczywiście nierozsądny oraz narusza art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 ust. 1 EKPC (który przewiduje prawo podstawowe stanowiące także ogólną zasadę prawa).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia postanowień wyroku tribunal de première instance de Bruxelles [sądu pierwszej instancji w Brukseli (Belgia)] z dnia 5 października 2017 r. oraz zasady, zgodnie z którą »postępowanie administracyjne zawiesza się do czasu zakończenia postępowania karnego«. Strona skarżąca twierdzi, że Komisja jest związana wyrokiem z dnia 5 października 2017 r. wydanym przez belgijski sąd karny, w którym uznano postępowanie karne za niedopuszczalne ze względu na brak dowodów wykazujących popełnienie zarzucanych czynów. Jako że Komisja, która zresztą występowała w roli strony cywilnej przed sądem karnym, postanowiła poczekać z wydaniem decyzji w sprawie odzyskania środków do zakończenia postępowania belgijskiego, jest ona związana zakończeniem tego postępowania oraz ustaleniami sądu krajowego, również w przypadku, gdyby wyrok sądu belgijskiego nie wywierał wobec Komisji skutków powagi rzeczy osądzonej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący oczywistych błędów w ocenie, jakimi ma być dotknięta zaskarżona decyzja. Strona skarżąca uważa w tym względzie, że zarzucane czyny nie są wykazane w oczywisty sposób oraz że nie istnieją w oczywisty sposób nieprawidłowości, a tym bardziej poważne nieprawidłowości. Zaskarżona decyzja opiera się na dwóch sprawozdaniach OLAF-u. Zarzuty podniesione przez stronę pozwaną nie zostały jednak udowodnione.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia instrukcji dla oferentów i art. 103 rozporządzenia finansowego z 2002 r. Strona skarżąca uważa, że żaden z zarzutów podniesionych przez stronę pozwaną wobec strony skarżącej nie dotyczy faktu, że ta ostatnia otrzymała informacje poufne, zawarła niezgodne z prawem porozumienie z konkurentem, miała wpływ na komitet ds. oceny lub na instytucję zamawiającą przy badaniu, objaśnianiu, ocenie lub porównywaniu ofert. W związku z tym ani przesłanki z art. 103 rozporządzenia finansowego z 2002 r., ani te z art. 13 lit. a) instrukcji dla oferentów nie są spełnione.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa do obrony ze względu na to, że naruszono przysługujące stronie skarżącej prawo do bycia wysłuchanym.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji, zasady wykonywania umów w dobrej wierze oraz zasady zakazu „nadużycia prawa”. Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że Komisja nie działała ani w sposób staranny, ani bezstronny.

                  8.

                  Zarzut ósmy stanowiący zarzut niezgodności z prawem art. 103 rozporządzenia finansowego z 2002 r., ponieważ artykuł ten narusza ogólną zasadę zakazu bezpodstawnego wzbogacenia. Artykuł 103 rozporządzenia finansowego z 2002 r. daje bowiem instytucji możliwość windykacji wszystkich kwot zapłaconych w trakcie całego okresu wykonywania umowy, nawet jeśli umowa ta została całkowicie wykonana przez wykonawcę. Artykuł 103 rozporządzenia finansowego z 2002 r. oznacza, że instytucja może zatem korzystać ze wszystkich świadczeń zrealizowanych przez wykonawcę bez żadnych płatności należnych z tego tytułu. Ów art. 103 należy uznać za niezgodny z prawem, ponieważ upoważnia instytucję do nieuzasadnionego powiększenia jej majątku ze szkodą dla majątku wykonawcy.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty, pomocniczo, dotyczący naruszenia art. 103 rozporządzenia finansowego z 2002 r. i zasady proporcjonalności. Zdaniem strony skarżącej instytucja powinna dokonywać oceny zgodnie z art. 103 rozporządzenia finansowego z 2002 r. Oznacza to, że Komisja nie może stosować kilku kar, ponieważ ów art. 103 przewiduje listę kar, które się nie kumulują. Ponadto, oceny tej powinno się dokonywać zgodnie z zasadą proporcjonalności, a instytucja powinna upewnić się, że jej decyzja jest proporcjonalna do wagi rozpatrywanej nieprawidłowości. Ten obowiązek zachowania proporcjonalności stanowi wyraz zasady dobrej wiary, którą stosuje się do wykonywania umów. Tymczasem nie miało to miejsca w niniejszej sprawie.


title: Sprawa C-445/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep Voor het Bedrijfsleven - Niderlandy) – Vaselife International BV, Chrysal International BV/College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Handel równoległy – Zmiana okresu ważności pozwolenia na handel równoległy – Identyczność środka ochrony roślin i środka referencyjnego – Warunki)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/15

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep Voor het Bedrijfsleven - Niderlandy) – Vaselife International BV, Chrysal International BV/College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden
      (Sprawa C-445/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 - Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin - Handel równoległy - Zmiana okresu ważności pozwolenia na handel równoległy - Identyczność środka ochrony roślin i środka referencyjnego - Warunki)
      (2020/C 10/17)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      College van Beroep Voor het Bedrijfsleven

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vaselife International BV, Chrysal International BV

         Strona pozwana: College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden

         Sentencja

                  1)

                  Prawo Unii, a w szczególności rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie postępowaniu krajowemu, w ramach którego właściwy organ jest uprawniony do podjęcia z urzędu inicjatywy w celu dostosowania pozwolenia na handel równoległy do okresu ważności odnowionego zezwolenia na wprowadzanie środka referencyjnego do obrotu.
                  Rozporządzenie nr 1107/2009, a w szczególności jego art. 52, należy interpretować w ten sposób, że dostosowanie okresu ważności pozwolenia na handel równoległy nie wynika automatycznie z decyzji o odnowieniu zezwolenia na wprowadzanie środka referencyjnego do obrotu, lecz wymaga podjęcia decyzji w tym przedmiocie.
                  Rozporządzenie nr 1107/2009 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy chodzi o dostosowanie okresu ważności pozwolenia na handel równoległy do okresu ważności odnowionego zezwolenia na wprowadzanie środka referencyjnego do obrotu, muszą być spełnione warunki określone w art. 52 ust. 1–3 rozporządzenia nr 1107/2009, konieczne dla uzyskania tego pozwolenia, zaś do właściwego organu danego państwa członkowskiego należy weryfikacja, czy rzeczywiście tak jest.

                  2)

                  Artykuł 52 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1107/2009 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on sytuację, gdy środek ochrony roślin, który uzyskał zezwolenie w państwie członkowskim pochodzenia, jest wytwarzany przez przedsiębiorstwo A, natomiast referencyjny środek ochrony roślin jest wytwarzany zgodnie z takim samym procesem, lecz w miejscu produkcji innym niż poprzednie, przez przedsiębiorstwo B za zgodą przedsiębiorstwa A, pod warunkiem że zgoda ta jest podobna pod względem okresu obowiązywania do umowy licencyjnej.

                  3)

                  Artykuł 52 ust. 2–4 rozporządzenia nr 1107/2009 należy interpretować w ten sposób, że do posiadacza pozwolenia na handel równoległy należy złożenie nowego kompletnego wniosku oraz dostarczenie informacji, o których mowa w art. 52 ust. 4, w celu wykazania, że dane środki są nadal „identyczne”, w rozumieniu art. 52 ust. 3, z zastrzeżeniem możliwości wystąpienia przez właściwy organ do państwa członkowskiego pochodzenia przywożonego środka z wnioskiem o dostarczenie informacji koniecznych dla dokonania oceny identycznego charakteru tych środków. W przypadku zakwestionowania decyzji o udzieleniu pozwolenia na handel równoległy stosuje się przepisy krajowe danego państwa członkowskiego w odniesieniu do ciężaru dowodu, pod warunkiem że przestrzegają one zasady równoważności i nie uniemożliwiają w praktyce lub nadmiernie nie utrudniają wykonywania praw przyznanych przez porządek prawny Unii.

         (1)  Dz.U. C 373 z 15.10.2018.


title: Sprawa T-796/19: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2019 r. – HB/Komisja

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/54

      Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2019 r. – HB/Komisja
      (Sprawa T-796/19)
      (2020/C 10/65)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: HB (przedstawiciele: adwokaci M. Vandenbussche i L. Levi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

            w konsekwencji o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 października 2019 r. nakazującej obniżenie kwoty zamówienia TACIS/2006/101-510 z 4 410 000 EUR do 0 (zero) EUR i odzyskanie wszystkich płatności w wysokości 4 241 507 EUR zrealizowanych z tytułu rzeczonego zamówienia;

                  —

                  nakazanie zwrotu wszystkich kwot ewentualnie odzyskanych przez Komisję na podstawie tej decyzji, powiększonych o odsetki za zwłokę według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny, powiększonej o 7 punktów;

                  —

                  nakazanie zapłaty symbolicznego 1 EUR z tytułu odszkodowania, z zastrzeżeniem możliwości zmiany;

                  —

                  obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości Komisji do wydania zaskarżonej decyzji, braku podstawy prawnej tejże decyzji oraz naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań. Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja nie była właściwa do wydania zaskarżonej decyzji, stanowiącej tytuł egzekucyjny do celów odzyskania wierzytelności, którą Komisja uważa, że ma względem strony skarżącej, w przypadku braku klauzuli arbitrażowej przyznającej jurysdykcję sądom Unii dla zachodzących między nimi sporów w sprawach dotyczących umów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący przedawnienia podnoszonej wierzytelności, a w każdym razie naruszenia rozsądnego terminu, art. 73a ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 248, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym z 2002 r.”), prawa do dobrej administracji ustanowionego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”). Zdaniem strony skarżącej wierzytelność, którą Komisja uważa posiadać względem strony skarżącej, jest przedawniona, ponieważ upłynął pięcioletni termin przewidziany w art. 73a rozporządzenia finansowego z 2002 r. Artykuł 85b ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym z 2002 r.”) dotyczący przyczyn przerwania biegu terminu przedawnienia jest ponadto nieistotny dla sprawy. W każdym razie, a nawet gdyby bieg terminu przedawnienia był przerywany zgodnie z prawem, termin na wydanie zaskarżonej decyzji i towarzyszącej jej noty debetowej jest oczywiście nierozsądny i narusza art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 ust. 1 EKPC (który przewiduje prawo podstawowe stanowiące także ogólną zasadę prawa).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia postanowień wyroku tribunal de première instance de Bruxelles [sądu pierwszej instancji w Brukseli (Belgia)] z dnia 5 października 2017 r. oraz zasady, zgodnie z którą „postępowanie administracyjne zawiesza się do czasu zakończenia postępowania karnego”. Strona skarżąca twierdzi, że Komisja jest związana wyrokiem z dnia 5 października 2017 r. wydanym przez belgijski sąd karny, w którym uznano postępowanie karne za niedopuszczalne ze względu na brak dowodów wykazujących popełnienie zarzucanych czynów. Jako że Komisja, która zresztą występowała w roli strony cywilnej przed sądem karnym, postanowiła poczekać z wydaniem decyzji w sprawie odzyskania środków do zakończenia postępowania belgijskiego, jest ona związana zakończeniem tego postępowania oraz ustaleniami sądu krajowego, również w przypadku, gdyby wyrok sądu belgijskiego nie wywierał wobec Komisji skutków powagi rzeczy osądzonej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący oczywistych błędów w ocenie, jakimi ma być dotknięta zaskarżona decyzja. Strona skarżąca uważa w tym względzie, że zarzucane czyny nie są wykazane w oczywisty sposób oraz że nie istnieją w oczywisty sposób nieprawidłowości, a tym bardziej poważne nieprawidłowości. Zaskarżona decyzja opiera się na dwóch sprawozdaniach OLAF-u. Zarzuty podniesione przez stronę pozwaną nie zostały jednak udowodnione.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia instrukcji dla oferentów i art. 103 rozporządzenia finansowego z 2002 r. Strona skarżąca uważa, że żaden z zarzutów podniesionych przez stronę pozwaną wobec strony skarżącej nie dotyczy faktu, że ta ostatnia otrzymała informacje poufne, zawarła niezgodne z prawem porozumienie z konkurentem, miała wpływ na komitet ds. oceny lub na instytucję zamawiającą przy badaniu, objaśnianiu, ocenie lub porównywaniu ofert. W związku z tym ani przesłanki z art. 103 rozporządzenia finansowego z 2002 r., ani te z art. 13 lit. a) instrukcji dla oferentów nie są spełnione.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa do obrony ze względu na to, że naruszono przysługujące stronie skarżącej prawo do bycia wysłuchanym.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji, zasady wykonywania umów w dobrej wierze oraz zasady zakazu „nadużycia prawa”. Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że Komisja nie działała ani w sposób staranny, ani bezstronny.

                  8.

                  Zarzut ósmy stanowiący zarzut niezgodności z prawem art. 103 rozporządzenia finansowego z 2002 r., ponieważ artykuł ten narusza ogólną zasadę zakazu bezpodstawnego wzbogacenia. Artykuł 103 rozporządzenia finansowego z 2002 r. daje bowiem instytucji możliwość windykacji wszystkich kwot zapłaconych w trakcie całego okresu wykonywania umowy, nawet jeśli umowa ta została całkowicie wykonana przez wykonawcę. Artykuł 103 rozporządzenia finansowego z 2002 r. oznacza, że instytucja może zatem korzystać ze wszystkich świadczeń zrealizowanych przez wykonawcę bez żadnych płatności należnych z tego tytułu. Ów art. 103 należy uznać za niezgodny z prawem, ponieważ upoważnia instytucję do nieuzasadnionego powiększenia jej majątku ze szkodą dla majątku wykonawcy.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty, pomocniczo, dotyczący naruszenia art. 103 rozporządzenia finansowego z 2002 r. i zasady proporcjonalności. Zdaniem strony skarżącej instytucja powinna dokonywać oceny zgodnie z art. 103 rozporządzenia finansowego z 2002 r. Ponadto, oceny tej powinno się dokonywać zgodnie z zasadą proporcjonalności, a instytucja powinna upewnić się, że jej decyzja jest proporcjonalna do wagi rozpatrywanej nieprawidłowości. Ten obowiązek zachowania proporcjonalności stanowi wyraz zasady dobrej wiary, którą stosuje się do wykonywania umów. Tymczasem nie miało to miejsca w niniejszej sprawie.


title: Sprawa C-585/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof - Austria) – postępowania wszczęte przez Finanzamt Linz, Finanzamt Kirchdorf Perg Steyr (Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Zmiana zatwierdzonego systemu pomocy – Artykuł 108 ust. 3 TFUE – Obowiązek zgłoszenia – Zakaz wprowadzenia w życie bez zgody Komisji Europejskiej – Rozporządzenie (UE) nr 651/2014 – Wyłączenie – Artykuł 58 ust. 1 – Czasowy zakres stosowania rozporządzenia – Artykuł 44 ust. 3 – Zakres – Uregulowanie krajowe przewidujące formułę kalkulacyjną w odniesieniu do częściowego zwrotu podatku energetycznego)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/2

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof - Austria) – postępowania wszczęte przez Finanzamt Linz, Finanzamt Kirchdorf Perg Steyr
      (Sprawa C-585/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Zmiana zatwierdzonego systemu pomocy - Artykuł 108 ust. 3 TFUE - Obowiązek zgłoszenia - Zakaz wprowadzenia w życie bez zgody Komisji Europejskiej - Rozporządzenie (UE) nr 651/2014 - Wyłączenie - Artykuł 58 ust. 1 - Czasowy zakres stosowania rozporządzenia - Artykuł 44 ust. 3 - Zakres - Uregulowanie krajowe przewidujące formułę kalkulacyjną w odniesieniu do częściowego zwrotu podatku energetycznego)
      (2020/C 10/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszące odwołania: Finanzamt Linz, Finanzamt Kirchdorf Perg Steyr

         przy udziale: Dilly’s Wellnesshotel GmbH

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe, które zmienia system pomocy, ograniczając krąg beneficjentów tej pomocy, podlega co do zasady obowiązkowi zgłoszenia przewidzianemu w tym przepisie.

                  2)

                  Artykuł 58 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 [TFUE] należy interpretować w ten sposób, że pomoc przyznaną przed wejściem w życie rzeczonego rozporządzenia na podstawie systemu pomocy takiego jak system rozpatrywany w postępowaniach głównych można na podstawie tego rozporządzenia wyłączyć z obowiązku zgłoszenia przewidzianego w art. 108 ust. 3 TFUE.

                  3)

                  Artykuł 44 ust. 3 rozporządzenia nr 651/2014 należy interpretować w ten sposób, że system pomocy taki jak system rozpatrywany w postępowaniach głównych, w przypadku którego kwota zwrotu podatku energetycznego jest wyraźnie określona za pomocą formuły kalkulacyjnej przewidzianej w uregulowaniu krajowym ustanawiającym ten system, jest zgodny z tym przepisem.

         (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2018.


title: Sprawa T-797/19: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2019 r. – Anglo Austrian AAB Bank i Belegging-Maatschappij „Far-East”/EBC

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/56

      Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2019 r. – Anglo Austrian AAB Bank i Belegging-Maatschappij „Far-East”/EBC
      (Sprawa T-797/19)
      (2020/C 10/66)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Anglo Austrian AAB Bank (Wiedeń, Austria) i Belegging-Maatschappij „Far-East” BV (Velp, Niderlandy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte M. Fischer, J. Willheim i M. Ketzer)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego z dnia 14 listopada 2019 r. o cofnięciu zezwolenia Anglo Austrian AAB Bank AG jako instytucji kredytowej;

                  —

                  obciążenie pozwanego kosztami postępowania;

                  —

                  rozpoznanie sprawy w pierwszej kolejności ze względu na okoliczności sprawy zgodnie z art. 67 §2 regulaminu postępowania przed sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Pozwany naruszył art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 (1) poprzez błędne zastosowanie prawa krajowego mającego zastosowanie do cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia.

                  2.

                  Pozwany naruszył zasadę proporcjonalności w ten sposób, że poprzez cofnięcie zezwolenia w niedopuszczalny sposób zastosował ultima ratio możliwych środków nadzoru.

                  3.

                  Pozwany naruszył prawo Anglo Austrian AAB Bank AG do skutecznego środka prawnego w ten sposób, że nie zawiesił wykonania decyzji.

                  4.

                  Pozwany naruszył art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 31 i 32 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, § 70 ust. 4 Bankwesengesetz (ustawy bankowej) oraz art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w ten sposób, że nie przestrzegał zagwarantowanych w tych przepisach praw procesowych Anglo Austrian AAB Bank AG.

                  5.

                  Pozwany naruszył prawo własności Belegging-Maatschappij „Far-East” B.V. w ten sposób, że cofnął zezwolenie Anglo Austrian AAB Bank AG i tym samym zniszczył wartość ekonomiczną akcji posiadanych przez Belegging-Maatschappij „Far-East” B.V. w Anglo Austrian AAB Bank AG.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63).


title: Sprawa C-678/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-54/18, Fashion Energy/EUIPO – Retail Royalty, wniesione w dniu 12 września 2019 r. przez Retail Royalty Co.

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/23

      Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-54/18, Fashion Energy/EUIPO – Retail Royalty, wniesione w dniu 12 września 2019 r. przez Retail Royalty Co.
      (Sprawa C-678/19 P)
      (2020/C 10/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Retail Royalty Co. (przedstawiciel: M. Dick, solicitor, i J. Bogatz, Rechtsanwältin)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Fashion Energy Srl, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 20 listopada 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) nie przyjął odwołania do rozpoznania i obciążył Retail Royalty Co. jej własnymi kosztami.


title: Sprawa T-173/17: Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2019 r. – TestBioTech/Komisja

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/57

      Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2019 r. – TestBioTech/Komisja
      (Sprawa T-173/17) (1)

      (2020/C 10/67)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


title: Sprawa C-484/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation - Francja) – Société de perception et de distribution des droits des artistes-interprètes de la musique et de la danse (Spedidam), PG, GF/Institut national de l’audiovisuel (Odesłanie prejudycjalne – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29/WE – Prawa wyłączne artystów wykonawców – Artykuł 2 lit. b) – Prawo do zwielokrotniania – Artykuł 3 ust. 2 lit. a) – Publiczne udostępnianie – Zezwolenie – Domniemanie – Krajowy system zwalniający instytucję publiczną odpowiedzialną za zachowanie i promowanie krajowego dziedzictwa audiowizualnego z obowiązku uzyskania pisemnej zgody artysty wykonawcy na wykorzystanie zapisów archiwalnych zawierających utrwalenia przedstawień tego artysty wykonawcy)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/16

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation - Francja) – Société de perception et de distribution des droits des artistes-interprètes de la musique et de la danse (Spedidam), PG, GF/Institut national de l’audiovisuel
      (Sprawa C-484/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Prawa wyłączne artystów wykonawców - Artykuł 2 lit. b) - Prawo do zwielokrotniania - Artykuł 3 ust. 2 lit. a) - Publiczne udostępnianie - Zezwolenie - Domniemanie - Krajowy system zwalniający instytucję publiczną odpowiedzialną za zachowanie i promowanie krajowego dziedzictwa audiowizualnego z obowiązku uzyskania pisemnej zgody artysty wykonawcy na wykorzystanie zapisów archiwalnych zawierających utrwalenia przedstawień tego artysty wykonawcy)
      (2020/C 10/18)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Société de perception et de distribution des droits des artistes-interprètes de la musique et de la danse (Spedidam), PG, GF

         Strona pozwana: Institut national de l’audiovisuel

         przy udziale: Syndicat indépendant des artistes-interprètes (SIA-UNSA), Syndicat français des artistes-interprètes (CGT)

         Sentencja

      Artykuł 2 lit. b) i art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, w którym ustanowiono, w dziedzinie wykorzystania audiowizualnych zapisów archiwalnych przez wyznaczoną w tym celu instytucję, wzruszalne domniemanie udzielenia zezwolenia przez artystę wykonawcę na utrwalenie i wykorzystanie jego wykonania, gdy ten artysta wykonawca uczestniczy w rejestracji utworu audiowizualnego dla celów nadawania.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa C-732/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción de Ceuta (Hiszpania) w dniu 4 października 2019 r. – LL, MK/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción de Ceuta (Hiszpania) w dniu 4 października 2019 r. – LL, MK/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA
      (Sprawa C-732/19)
      (2020/C 10/32)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia e Instrucción de Ceuta

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: LL, MK

         Strona pozwana: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego zgodna z prawem Unii jest okoliczność, iż Tribunal Supremo ustalił w wyrokach od 44 do 49 z dnia 23 stycznia 2009 r. jako jednoznaczne kryterium regułę, zgodnie z którą w umowach kredytu hipotecznego zawartych z konsumentami niewynegocjowany warunek stanowiący, że wszystkie koszty związane z uruchomieniem transakcji kredytu hipotecznego muszą zostać przeniesione na kredytobiorcę, jest nieuczciwy, przy czym poszczególne pozycje kosztowe zawarte we wspomnianym nieuczciwym warunku uznanym za nieważny zostają rozdzielone między instytucję bankową, która narzuciła ten warunek, a konsumenta będącego kredytobiorcą – w celu ograniczenia zwrotu kwot nienależnie zapłaconych w wyniku zastosowania ustawodawstwa krajowego?
                  Oraz czy w świetle z dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego jest zgodna z prawem Unii okoliczność, że Tribunal Supremo dokonuje wykładni uzupełniającej warunku nieważnego z powodu jego nieuczciwego charakteru, w przypadku gdy usunięcie tego warunku i wynikających z niego skutków nie wpływa na dalsze obowiązywanie umowy kredytu hipotecznego?

                  2)

                  Ponadto, czy w odniesieniu do art. 394 LEC (2), ustanawiającego kryterium obiektywnej wymagalności w zakresie kosztów postępowania, należy uznać, że w przypadku gdy zostanie stwierdzona nieważność nieuczciwego warunku dotyczącego kosztów, lecz skutki tej nieważności są ograniczone do wspomnianego wyżej podziału kosztów, powyższe stanowi naruszenie określonych w prawie Unii Europejskiej zasad skuteczności i braku związania w razie częściowego uwzględnienia żądań w wyroku oraz czy można interpretować tę okoliczność jako wywołującą odwrotny skutek odstraszający, a w konsekwencji brak ochrony uzasadnionych interesów konsumentów i użytkowników?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29.

         (2)  Ley de Enjuiciamiento Civil (kodeks postępowania cywilnego).


title: Sprawa T-361/19: Postanowienie Sądu z dnia 5 listopada 2019 r. – CF/Parlament

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/57

      Postanowienie Sądu z dnia 5 listopada 2019 r. – CF/Parlament
      (Sprawa T-361/19) (1)

      (2020/C 10/68)
      Język postępowania: francuski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 263 z 5.8.2019.


title: Sprawa C-767/19: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2019 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/24

      Skarga wniesiona w dniu 17 października 2019 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii
      (Sprawa C-767/19)
      (2020/C 10/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet, Y. G. Marinova, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Belgii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (1) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE (2), nie dokonując prawidłowej transpozycji:

                              —

                              art. 9 ust. 1 lit. a) dyrektyw 2009/72/WE i 2009/73/WE,

                              —

                              art. 37 ust. 4 lit. a) i b) dyrektywy 2009/72/WE oraz art. 41 ust. 4 lit. a) i b) dyrektywy 2009/73/WE,

                              —

                              art. 37 ust. 6 lit. a), b) i c) oraz art. 37 ust. 9 dyrektywy 2009/72/WE oraz art. 41 ust. 6 lit. a), b) i c) oraz art. 37 ust. 9 dyrektywy 2009/73/WE,

                              —

                              art. 37 ust. 10 dyrektywy 2009/72/WE i art. 41 ust. 10 dyrektywy 2009/73/WE;

                  —

                  obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Przedmiotem skargi jest nieprawidłowa transpozycja w Belgii dyrektyw 2009/72 oraz 2009/73, dotyczących, odpowiednio, rynku wewnętrznego energii elektrycznej oraz rynku wewnętrznego gazu ziemnego. Dyrektywy te zawierają w szczególności przepisy dotyczące skutecznego oddzielenia zarządzania sieciami przesyłowymi energii elektrycznej oraz gazu od działalności w zakresie dostaw i produkcji w celu zapobieżenia ryzyku dyskryminacji w zakresie eksploatacji sieci. Dla osiągnięcia wyznaczonych przez nie celów, przewidują one również ustanowienie niezależnych krajowych organów regulacyjnych.
      Zdaniem Komisji transpozycja tych dyrektyw została dokonana przez Królestwo Belgii w sposób niewystarczający w dwóch zasadniczych aspektach, a mianowicie w zakresie ustanowienia całkowitego rozdziału własności oraz przepisów dotyczących uprawnień i niezależności krajowego organu regulacyjnego.

         (1)  Dz.U. 2009, L 211, s. 55.

         (2)  Dz.U. 2009, L 211, s. 94.


title: Sprawa C-555/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad - Bułgaria) – K.H.K./B.A.C., E.E.K. (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 655/2014 – Europejski nakaz zabezpieczenia na rachunku bankowym – Artykuł 5 lit. a) – Procedura uzyskania nakazu zabezpieczenia – Artykuł 4 pkt 8-10 – Pojęcia „orzeczenia”, „ugody sądowej” i „dokumentu urzędowego” – Krajowy nakaz zapłaty, od którego przysługuje sprzeciw – Artykuł 18 ust. 1 – Termin – Artykuł 45 – Wyjątkowe okoliczności – Pojęcie)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/17

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad - Bułgaria) – K.H.K./B.A.C., E.E.K.
      (Sprawa C-555/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 655/2014 - Europejski nakaz zabezpieczenia na rachunku bankowym - Artykuł 5 lit. a) - Procedura uzyskania nakazu zabezpieczenia - Artykuł 4 pkt 8-10 - Pojęcia „orzeczenia”, „ugody sądowej” i „dokumentu urzędowego” - Krajowy nakaz zapłaty, od którego przysługuje sprzeciw - Artykuł 18 ust. 1 - Termin - Artykuł 45 - Wyjątkowe okoliczności - Pojęcie)
      (2020/C 10/20)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofiyski rayonen sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: K.H.K.

         Strona pozwana: B.A.C., E.E.K.

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 4 pkt 10 rozporządzenia (UE) nr 655/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającego procedurę europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym w celu ułatwienia transgranicznego dochodzenia wierzytelności w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nakaz zapłaty, taki jak wydany w postępowaniu głównym, który nie jest wykonalny, nie jest objęty zakresem znaczeniowym pojęcia „dokumentu urzędowego” w rozumieniu przywołanego przepisu rozporządzenia.

                  2)

                  Artykuł 5 lit. a) rozporządzenia nr 655/2014 należy interpretować w ten sposób, że będące w toku postępowanie o wydanie nakazu zapłaty, takie jak w postępowaniu głównym, można uznać za „postępowanie w sprawie głównej” w rozumieniu rzeczonego przepisu rozporządzenia.

                  3)

                  Artykuł 45 rozporządzenia nr 655/2014 należy interpretować w ten sposób, że okresy wakacji sądowych nie są objęte zakresem znaczeniowym pojęcia „wyjątkowych okoliczności” w rozumieniu przywołanego przepisu rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.