title: Sprawa C-604/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-386/10, Aloys F. Dornbracht GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 listopada 2013 r. przez Aloys F. Dornbracht GmbH & Co. KG

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-386/10, Aloys F. Dornbracht GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 listopada 2013 r. przez Aloys F. Dornbracht GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-604/13 P)
   2014/C 24/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Aloys F. Dornbracht GmbH & Co. KG (przedstawiciele: H. Janssen und T. Kapp, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej (czwarta izba) z dnia 16 września 2013 r. w sprawie T-386/10 i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r., sprawa COMP/39.092 — Instalacje sanitarne do łazienek, w zakresie w jakim dotyczy ona wnoszącej odwołanie;

               —

               posiłkowo odpowiednie obniżenie wysokości grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie w zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie opiera je na pięciu następujących zarzutach:

               Sąd naruszył po pierwsze art. 23 ust. 3 rozporządzenia 1/2003 (1), zasadę określoności, zasadę równego traktowania oraz zasadę proporcjonalności, dokonując wykładni art. 23 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 1/2003 jako górnego limitu i tym samym zaprzeczając niezgodności z prawem ustalenia kwoty grzywny przez Komisję oraz pozbawiając się możliwości obniżenia kwoty grzywny w prawidłowy sposób.

               Po drugie, Sąd naruszył art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, gdyż nie dostrzegł niezgodności z prawem wytycznych z 2006 r., które nie uwzględniają czasu trwania i wagi naruszeń w przypadku przedsiębiorstw produkujących jeden produkt.

               Po trzecie, Sąd nie dostrzegł, że pozwana powinna była wykonać swoje uprawnienia dyskrecjonalne zgodnie z pkt 37 wytycznych z 2006 r. w taki sposób, że dla przedsiębiorstw produkujących jeden produkt powinna była ustanowić kwotę grzywny poniżej granicy 10 %.

               Sąd naruszył ponadto zasadę niedziałania prawa wstecz, uznając obliczenie grzywny przez pozwaną na podstawie wytycznych z 2006 r. za zgodne z prawem.

               Poza tym Sąd dopuścił się naruszeń prawa przy obliczaniu kwoty grzywny nałożonej na skarżącą, a mianowicie w odniesieniu do zasięgu geograficznego, udziału tylko w jednej z trzech grup produktów i podrzędnej roli skarżącej.

               Sąd naruszył w końcu zasadę rozsądnego czasu trwania postępowania.

      (1)  Dz.U. 2003, L 1, s. 1.


title: Sprawa T-300/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2009 r. — Hoo Hing przeciwko OHIM — Tresplain Investments (Golden Elephant Brand) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Artykuł 63 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 65 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] — Akt całkowicie uwzględniający żądania skarżącej — Niedopuszczalność)

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/16

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2009 r. — Hoo Hing przeciwko OHIM — Tresplain Investments (Golden Elephant Brand)
   (Sprawa T-300/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Artykuł 63 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 65 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Akt całkowicie uwzględniający żądania skarżącej - Niedopuszczalność)
   2009/C 233/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hoo Hing Holdings Ltd (Romford, Essex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Edenborough, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Novais Gonçalves, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Tresplain Investments Ltd (Tsing Yi, Hongkong) (przedstawiciel: D. McFarland, barrister)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 maja 2008 r. (sprawa R 889/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Hoo Hing Holdings Ltd a Tresplain Investments Ltd.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Hoo Hing Holdings Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa T-474/12: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2014 r. – Giorgis przeciwko OHIM – Comigel (Kształt dwóch opakowanych pucharków) [Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy – Kształt dwóch opakowanych pucharków – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/40

      Wyrok Sądu z dnia 25 września 2014 r. – Giorgis przeciwko OHIM – Comigel (Kształt dwóch opakowanych pucharków)
      (Sprawa T-474/12) (1)

      ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy - Kształt dwóch opakowanych pucharków - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
      (2014/C 395/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Giorgio Giorgis (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokaci I. Prado i A. Tornato)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. Harrington, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Comigel SAS (Saint-Julien-Lès-Metz, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. Guerlain, J. Armengaud i C. Mateu)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 lipca 2012 r. (sprawa R 1301/2011-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Comigel SAS a Giorgiem Giorgisem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Giorgio Giorgis zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.


title: Sprawa C-457/09: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 1 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège — Belgia) — Claude Chartry przeciwko État belge (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 234 WE — Badanie zgodności normy krajowej z prawem Unii oraz z krajową konstytucją — Uregulowanie krajowe przewidujące priorytetowy charakter postępowania wpadkowego w zakresie kontroli zgodności z konstytucją ustaw krajowych — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Konieczność powiązania z prawem Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/7

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 1 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège — Belgia) — Claude Chartry przeciwko État belge
   (Sprawa C-457/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 234 WE - Badanie zgodności normy krajowej z prawem Unii oraz z krajową konstytucją - Uregulowanie krajowe przewidujące priorytetowy charakter postępowania wpadkowego w zakresie kontroli zgodności z konstytucją ustaw krajowych - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Konieczność powiązania z prawem Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   2011/C 252/10
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Liège

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Claude Chartry

      Strona pozwana: État belge

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de première instance de Liège — Wykładnia art. 6 UE i 234 CE — Obowiązkowe wcześniejsze wystąpienie sądów krajowych do belgijskiego trybunału konstytucyjnego w przypadku rzekomego naruszenia praw podstawowych ustawą krajową — Ważność, w świetle prawa wspólnotowego, przepisu zobowiązującego do takiego wcześniejszego wystąpienia — Naruszenie zasady skutecznej ochrony sądowej i prawa do obrony w związku z brakiem właściwości sądu rozpoznającego sprawę co do istoty do wykonania kontroli zgodności norm krajowych z europejską Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Przedawnienie odzyskania należności ustalonych przez administrację podatkową z tytułu „korzyści osiąganych w związku z wykonywaniem wolnego zawodu”

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest w sposób oczywisty niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie postawione przez tribunal de première instance de Liège (Belgia).

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa C-490/10: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2010 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/18

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2010 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-490/10)
   ()
   2011/C 13/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Gómez-Leal, J. Rodrigues, L. Visaggio, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie unieważnienia rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 617/2010 z dnia 24 czerwca 2010 r. w sprawie zgłaszania Komisji projektów inwestycyjnych dotyczących infrastruktury energetycznej w Unii Europejskiej oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 736/96 (1);

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Parlament Europejski wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE, Euratom) nr 617/2010 z dnia 24 czerwca 2010 r., którym Rada ustanowiła wspólne ramy dla zgłaszania Komisji informacji na temat projektów inwestycyjnych dotyczących infrastruktury energetycznej. Omawiane rozporządzenie zostało przyjęte przez Radę w oparciu o dwojaką podstawę prawną art. 337 TFUE i art. 187 EA. Zdaniem Parlamentu wybór podstawy prawnej dokonany przez Radę jest błędny, z tego względu, iż przepisy będące przedmiotem zaskarżonego rozporządzenia objęte są zakresem uprawnień Unii w dziedzinie energetyki szczegółowo uregulowanych przez art. 194 TFUE. Owe przepisy powinny więc być przyjęte na podstawie wspomnianego art. 194 ust. 2 zgodnie ze zwykłą ustanowioną w nim procedurą ustawodawczą, a nie na podstawie art. 337 TFUE, który nie przewiduje żadnej formy udziału Parlamentu. Ponadto Parlament stoi na stanowisku, że nie było konieczne w celu wydania rozpatrywanych środków oparcie się również na art. 187 EA.

      (1)  Dz.U. L 180, s. 7.


title: Sprawa C-155/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 listopada 2008 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja 2006/1016/WE — Gwarancja wspólnotowa dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z pożyczkami i gwarancjami udzielonymi na zabezpieczenie pożyczek na potrzeby projektów poza granicami Wspólnoty — Wybór podstawy prawnej — Artykuł 179 WE — Artykuł 181a WE — Zgodność)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 listopada 2008 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-155/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja 2006/1016/WE - Gwarancja wspólnotowa dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z pożyczkami i gwarancjami udzielonymi na zabezpieczenie pożyczek na potrzeby projektów poza granicami Wspólnoty - Wybór podstawy prawnej - Artykuł 179 WE - Artykuł 181a WE - Zgodność)
   (2008/C 327/03)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Passos, A. Baas i D. Gauci, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz, M. Sims i D. Canga Fano, pełnomocnicy)

      Interwenient) popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Aresu i F. Dintilhac, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja Rady 2006/1016/WE z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie udzielenia gwarancji wspólnotowej dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z pożyczkami i gwarancjami udzielonymi na zabezpieczenie pożyczek na potrzeby projektów poza granicami Wspólnoty (Dz.U. L 414, s. 95) — Wybór podstawy prawnej — Artykuł 181a WE — Decyzja dotycząca głownie krajów rozwijających się — Konieczność zastosowania dwóch podstaw prawnych — Artykuł 179 WE i 181a WE
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2006/1016/WE z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie udzielenia gwarancji wspólnotowej dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z pożyczkami i gwarancjami udzielonymi na zabezpieczenie pożyczek na potrzeby projektów poza granicami Wspólnoty.

               2)

               Skutki decyzji 2006/1016 zostają utrzymane w mocy w odniesieniu do zobowiązań finansowych Europejskiego Banku Inwestycyjnego, które zostaną zawarte do czasu wejścia w życie w terminie dwunastu miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku nowej decyzji przyjętej na odpowiedniej podstawie prawnej, to jest art. 179 WE i 181a WE razem wziętych

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Komisję Wspólnot Europejskich.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-744/16: Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – Generis – Farmacêutica/EUIPO – Corpak MedSystems (CORGRIP)

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/28

         Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – Generis – Farmacêutica/EUIPO – Corpak MedSystems (CORGRIP)
   (Sprawa T-744/16) (1)

   (2017/C 202/46)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 475 z 19.12.2016.


title: Sprawa T-441/13: Postanowienie Sądu z dnia 1 września 2015 r. – Makhlouf/Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Błąd w ocenie — Prawo własności — Prawo do poszanowania życia prywatnego — Proporcjonalność — Powaga rzeczy osądzonej — Termin do wniesienia skargi — Dopuszczalność — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/39

         Postanowienie Sądu z dnia 1 września 2015 r. – Makhlouf/Rada
   (Sprawa T-441/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Błąd w ocenie - Prawo własności - Prawo do poszanowania życia prywatnego - Proporcjonalność - Powaga rzeczy osądzonej - Termin do wniesienia skargi - Dopuszczalność - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   (2015/C 354/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Eyad Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci C. Rygaert i G. Karouni)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Étienne i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 147, s. 14) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako całkowicie pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Eyad Makhlouf zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa T-294/10: Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2013 r. — CBp Carbon Industries przeciwko OHIM (CARBON GREEN) (Wspólnotowy znak towarowy — Międzynarodowa rejestracja wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny wspólnotowy znak towarowy CARBON GREEN — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/16

         Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2013 r. — CBp Carbon Industries przeciwko OHIM (CARBON GREEN)
   (Sprawa T-294/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Międzynarodowa rejestracja wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny wspólnotowy znak towarowy CARBON GREEN - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 147/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CBp Carbon Industries, Inc. (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciele: barrister S. Malynicz i adwokat J. Fish)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 kwietnia 2011 r. (sprawa R 1361/2009-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego CARBON GREEN jako wspólnotowego znaku towarowego

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CBp Carbon Industries, Inc. pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010


title: Sprawa C-355/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 31 lipca 2007 r. — Schering Plough SpA przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) i in.

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 31 lipca 2007 r. — Schering Plough SpA przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) i in.
   (Sprawa C-355/07)
   (2007/C 247/13)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Schering Plough SpA

      Strona pozwana: Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) i inni
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W dalszej części, po przepisach zawartych w art. 2 i 3 (1), które dotyczą relacji między władzami państwa członkowskiego i przedsiębiorstwami farmaceutycznymi — przewidując określenie ceny produktu leczniczego lub podjęcie decyzji co do jej podniesienia na wniosek tych [ostatnich], ale pod warunkiem zatwierdzenia przez właściwe władze, czyli w wyniku dialogu między samym przedsiębiorstwem a władzami właściwymi w zakresie kontroli wydatków na produkty lecznicze — art. 4 ust. 1 reguluje sytuację, „gdy ceny na wszystkie produkty lecznicze lub na pewne ich grupy zostały zamrożone”, określając takie zamrożenie cen jako ogólny środek, którego utrzymanie uzależnione jest od kontroli, przeprowadzanej co najmniej raz do roku, w świetle kryteriów makroekonomicznych występujących w państwie członkowskim.
               Przepis przyznaje właściwym władzom 90-dniowy terminy na podjęcie decyzji, stanowiąc, że po jego upływie ogłaszają one czy i jakie obniżki lub podwyżki cen zostaną wprowadzone.
               Należy rozstrzygnąć kwestie,
               czy przepis ten w części, która odnosi się do „[ewentualnych obniżek cen]”, należy rozumieć w ten sposób, że oprócz ogólnego środka w postaci zamrożenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, można zastosować inny ogólny środek w postaci obniżenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, czy też „[ewentualne obniżenie cen]” odnosi się wyłącznie do produktów leczniczych, których ceny zostały zamrożone;

               2)

               czy art. 4 ust. 1, w części w której zobowiązuje właściwe władze państwa członkowskiego do sprawdzenia co najmniej raz do roku, w przypadku zamrożenia cen, czy warunki makroekonomiczne usprawiedliwiają utrzymanie niezmienionych zamrożonych cen, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w odpowiedzi na pytanie pierwsze zostanie uznane, że dopuszcza się obniżenie cen, możliwe jest odwołanie się do takiego środka wielokrotnie w ciągu roku oraz wielokrotnie w ciągu kilku la (od 2002 r. do 2010 r.);

               3)

               czy w rozumieniu wspomnianego art. 4, interpretowanego w świetle założeń przyjętych zgodnie z głównym celem środków kontroli cen produktów leczniczych, jakim jest „wspieranie zdrowia publicznego poprzez zapewnienie odpowiedniego zaopatrzenia w produkty lecznicze dostępne po umiarkowanych cenach oraz unikanie różnic we wspomnianych środkach mogących wpływać na handel produktami leczniczymi wewnątrz Wspólnoty lub zakłócać go” — można uznać, że przyjęcie środków, które odwołują się do „przewidywanej” a nie „ustalonej” kwoty wydatków jest zgodne z prawem wspólnotowym (pytanie obejmuje obydwa przypadki);

               4)

               czy wymogi dotyczące przestrzegania progów wydatków na produkty lecznicze, które każde państwo członkowskie jest uprawnione ustalić, powinny być szczególnie związane z samymi wydatkami na produkty lecznicze czy też państwo członkowskie jest uprawnione do uwzględnienia również danych dotyczących innych wydatków związanych ze zdrowiem;

               5)

               czy wynikające z dyrektywy zasady przejrzystości i uczestnictwa przedsiębiorstw zainteresowanych zamrożeniem lub ogólnym obniżeniem cen produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że powinno się przewidzieć w każdej sytuacji możliwości odstępstwa od narzuconej ceny (art. 4 ust. 2) oraz rzeczywisty udział przedsiębiorstwa przedstawiającego wniosek, w wyniku czego władze administracyjne w przypadku ewentualnej odmowy są zobowiązane taką odmowę uzasadnić.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotycząca przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. L 40, str. 8).


title: Sprawa F-85/10: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2010 r. — AI przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/39

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2010 r. — AI przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-85/10)
   ()
   2011/C 13/77
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AI (przedstawiciel: adwokat M. Erniquin)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze stwierdzenie nieważności narady komisji konkursowej dotyczącej wyników egzaminu z języka francuskiego przeprowadzonego w ramach konkursu wewnętrznego nr CJ 12/09 i w niezbędnym zakresie stwierdzenie nieważności umów i powołań osób, które ten konkurs zdały oraz, po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji o nieodnowieniu umowy ze skarżącym jako członkiem personelu tymczasowego oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności narady komisji konkursowej dotyczącej wyników egzaminu z języka francuskiego przeprowadzonego w ramach konkursu wewnętrznego nr CJ 12/09;

               —

               w niezbędnym zakresie stwierdzenie nieważności powołań 8 kandydatów, którzy ten konkurs zdali;

               —

               podanie do wiadomości kryteriów oceny zastosowanych w ramach przeprowadzonego naboru;

               —

               zasadniczo przekwalifikowanie umowy na czas określony zawartej ze skarżącym w umowę na czas nieokreślony, a w związku z tym stwierdzenie nieważności decyzji o nieodnowieniu umowy zawartej z nim w charakterze członka personelu tymczasowego w styczniu 2009 r. i w związku z tym przywrócenie skarżącego do służby w charakterze członka personelu tymczasowego; ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji o nieodnowieniu umowy zawartej z nim w charakterze członka personelu tymczasowego w styczniu 2009 r. i w związku z tym przywrócenie skarżącego do służby w charakterze członka personelu tymczasowego;

               —

               w konsekwencji przyznanie mu prawa do odszkodowania w wysokości różnicy pomiędzy wynagrodzeniem, jakie skarżący otrzymałby gdyby ww. umowa obowiązywała nadal w dniu 1 stycznia 2010 r. i dochodem, którzy rzeczywiście uzyskał począwszy od tego dnia do dnia efektywnego przywrócenia do służby;

               —

               zapłata zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w szczególności w następstwie stanowiącego nadużycie nieodnowienia umowy o pracę skarżącego, oszacowanego na 100 000 na wypadek nakazania przez sąd przywrócenia skarżącego do służby i na 500 000, jeżeliby przywrócenie skarżącego do służby okazała się niemożliwe;

               —

               obciążenie Trybunału kosztami postępowania.


title: Sprawa T-481/11: Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2014 r. – Hiszpania przeciwko Komisji (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Sektor owoców i warzyw — Owoce cytrusowe — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt potwierdzający — Nowe istotne okoliczności faktyczne — Dopuszczalność — Warunki wprowadzania do obrotu — Przepisy dotyczące znakowania — Informacje o zastosowanych środkach konserwujących lub innych substancjach chemicznych zastosowanych po zbiorze — Zalecenia dotyczące norm przyjętych przez Europejską Komisję Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/21

         Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2014 r. – Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-481/11) (1)

   ((Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Sektor owoców i warzyw - Owoce cytrusowe - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt potwierdzający - Nowe istotne okoliczności faktyczne - Dopuszczalność - Warunki wprowadzania do obrotu - Przepisy dotyczące znakowania - Informacje o zastosowanych środkach konserwujących lub innych substancjach chemicznych zastosowanych po zbiorze - Zalecenia dotyczące norm przyjętych przez Europejską Komisję Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych))
   (2015/C 007/27)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: Rubio González, abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Galindo Martin, B. Schima i K. Skelly, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności przepisu pkt VI lit. D tiret piąte części B2 załącznika I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U. L 157, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 319 z 29.10.2011.


title: Sprawa T-301/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 listopada 2008 r. — Lemaître Sécurité przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dumping — Przywóz obuwia z noskiem ochronnym pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Indii — Decyzja Komisji w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego — Brak indywidualnego oddziaływania — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/29

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 listopada 2008 r. — Lemaître Sécurité przeciwko Komisji
   (Sprawa T-301/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dumping - Przywóz obuwia z noskiem ochronnym pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Indii - Decyzja Komisji w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego - Brak indywidualnego oddziaływania - Oczywista niedopuszczalność)
   (2009/C 6/60)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Lemaître Sécurité SAS (La Walck, Francja) (przedstawiciel: D. Bollecker, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. van Vliet i C. Giolito, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Associazione nazionale calzaturifici italiani (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: D. Bollecker, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/582/WE z dnia 28 sierpnia 2006 r. w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu obuwia z noskiem ochronnym pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Indii (Dz.U. L 234, s. 33).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Lemaître Sécurité SAS poniesie własne koszty postępowania i koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Associazione nazionale calzaturifici italiani poniesie własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-99/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 16 stycznia 2007 r. w sprawie F-92/05 Genette przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 marca 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/34

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 16 stycznia 2007 r. w sprawie F-92/05 Genette przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 marca 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-99/07 P)
   (2007/C 117/53)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i D. Martin, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Emmanuel Genette, Królestwo Belgii
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 16 stycznia 2007 r. w sprawie F-92/05;

               —

               stwierdzenie niedopuszczalności skargi;

               —

               ewentualnie stwierdzenie bezzasadności skargi;

               —

               obciążenie każdej ze stron własnymi kosztami postępowania poniesionymi w postępowaniu przed Sądem do spraw Służby Publicznej oraz w postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2007 r. wydanym w sprawie F-92/05 Genette przeciwko Komisji Sąd do spraw Służby Publicznej uwzględnił skargę E. Genette'a mającą za przedmiot uchylenie decyzji Komisji z dnia 25 stycznia 2005 r. odmawiającej zgody na wycofanie przez skarżącego wniosku o przeniesienie praw do emerytury nabytych w ramach belgijskiego systemu zabezpieczeń społecznych złożonego w 2001 r. i na złożenie nowego wniosku.
   Wnosząc niniejsze odwołanie Komisja porusza po pierwsze kwestię dopuszczalności skargi wniesionej przez skarżącego. Komisja podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł ultra petita, zmieniając przedmiot sporu i dokonał błędnej oceny rzekomo nowych okoliczności faktycznych powoływanych przez skarżącego w postępowaniu w pierwszej instancji celem uzasadnienia przywrócenia terminu na jego korzyść. Komisja uważa, że prawidłowa ocena przedmiotu sporu, tak jak został on określony w skardze, oraz nowych okoliczności faktycznych powołanych przez skarżącego powinna była doprowadzić do stwierdzenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej niedopuszczalności skargi. Komisja jest zatem zdania, że Sąd do spraw Służby Publicznej przekroczył swoje kompetencje oraz naruszył prawo Komisji do obrony, ponieważ orzekł w pewnych kwestiach, w przedmiocie których nie umożliwił Komisji zajęcia przez nią stanowiska na swoją obronę.
   W uzasadnieniu odwołania w odniesieniu do oceny zasadności skargi w wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Komisja podnosi szereg zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej rozmaitych przepisów prawa wspólnotowego, w szczególności regulaminu pracowniczego i zasad ustanowionych w orzecznictwie w zakresie, w jakim zaskarżony wyrok umożliwia zdaniem Komisji wycofanie aktu administracyjnego i ewentualnie narusza autonomiczne prawo Komisji do niewycofywania zaskarżonych decyzji.


title: Sprawa C-17/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Zamówienia publiczne na usługi — Usługi usuwania odpadów ulegających biodegradacji i odpadów roślinnych — Udzielenie zamówienia bez przeprowadzenia otwartej procedury udzielania zamówień publicznych)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-17/09) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Usługi usuwania odpadów ulegających biodegradacji i odpadów roślinnych - Udzielenie zamówienia bez przeprowadzenia otwartej procedury udzielania zamówień publicznych)
   2010/C 179/13
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Schima i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i B. Klein, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 8 w związku z tytułami III-VI dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1) — Brak przeprowadzenia formalnego postępowania o zasięgu europejskim w sprawie udzielenia zamówienia przed zawarciem między miastem Bonn a spółką prywatną umowy dotyczącej usuwania odpadów ulegających biodegradacji i odpadów roślinnych.

      Sentencja

               1)

               Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 8 i tytułów III-VI dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, jako że gmina Bonn i Müllverwertungsanlage Bonn GmbH udzieliły zamówienia publicznego na usługi w zakresie usuwania bioodpadów i odpadów zielonych bez przeprowadzenia procedury udzielenia zamówienia z europejskim ogłoszeniem o przetargu.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa F-74/08: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2008 r. — Ramaekers-Jørgensen przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/52

         Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2008 r. — Ramaekers-Jørgensen przeciwko Komisji
   (Sprawa F-74/08)
   (2008/C 272/101)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Dominique Ramaekers-Jørgensen (Genval, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego w przedmiocie obliczenia podatku wspólnotowego skarżącej poprzez skumulowanie kwoty wynagrodzenia i renty rodzinnej a także decyzji, w której oddalony został wniosek skarżącej o to, by z kwoty wynagrodzenia nie był pobierany przedterminowo, przed wypłaceniem renty rodzinnej, podatek wspólnotowy od tej renty. Po drugie stwierdzenie niezgodności z prawem art. 3 i 4 rozporządzenia Rady nr 260/68 w wersji ostatnio zmienionej rozporządzeniem Rady nr 2182/2003.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez organ powołujący z dnia 20 maja 2008 r., w której rozstrzygnięto odmownie zażalenie skarżącej wniesione w dniu 16 stycznia 2008 r., mające na celu uchylenie decyzji z dnia 16 października 2007 r. w części określającej sposób obliczania i pobierania podatku wspólnotowego związanego z rentą rodzinną przyznaną skarżącej;

               —

               w razie potrzeby także częściowe stwierdzenie nieważności tej decyzji z dnia 16 października 2007 r. w zakresie w jakim precyzuje ona sposób obliczania i pobierania podatku wspólnotowego związanego z renta rodzinną przyznaną skarżącej;

               —

               na podstawie art. 241 traktatu stwierdzenie niezgodności z prawem art. 3 i 4 rozporządzenia Rady nr 260/68 w wersji ostatnio zmienionej rozporządzeniem Rady nr 2182/2003 w zakresie, w jakim wyżej powołane przepisy przewidują kumulację renty rodzinnej przyznanej urzędnikowi z wynagrodzeniem w celu obliczenia należnego od niej podatku wspólnotowego;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-188/16: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2016 r. – repowermap/EUIPO – Repower (REPOWER)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/29

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2016 r. – repowermap/EUIPO – Repower (REPOWER)
   (Sprawa T-188/16)
   (2016/C 222/37)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: repowermap.org (Berno, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Repower AG (Brusio, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Repower AG

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „REPOWER” – zgłoszenie nr 1 020 351

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 lutego 2016 r. w sprawie R 2311/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               unieważnienie prawa do spornego znaku towarowego w zakresie wszystkich usług i towarów, w odniesieniu do których nie stwierdzono nieważności w zaskarżonej decyzji, z wyjątkiem pakowania i składowania towarów (klasa 39); organizowania podróży (klasa 39); urządzeń do gaszenia ognia (klasa 9);

               —

               obciążenie EUIPO i Repower AG kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-379/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 19 czerwca 2012 r. w sprawie T-557/10, H. EICH przeciwko OHIM — Arav (H. Eich), wniesione w dniu 7 sierpnia 2012 r. przez Arav Holding S.r.l.

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 19 czerwca 2012 r. w sprawie T-557/10, H. EICH przeciwko OHIM — Arav (H. Eich), wniesione w dniu 7 sierpnia 2012 r. przez Arav Holding S.r.l.
   (Sprawa C-379/12 P)
   2012/C 303/33
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Arav Holding S.r.l. (przedstawiciel: R. Bocchini, adwokat)

      Druga strona postępowania: H. Eich srl., OHIM (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 czerwca 2012 r. i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 września 2010 r., ponieważ została ona wydana na podstawie i z pełnym poszanowaniem rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), w szczególności jego art. 8 ust. 1 lit. b)

      Zarzuty i główne argumenty

   W swoim odwołaniu Arav Holding S.r.l. skarży wyrok Sądu dwutorowo.
   Po pierwsze kwestionuje fakt, że nie zostało uwzględnione podobieństwo graficzne, fonetyczne i konceptualne włoskiego krajowego graficznego znaku towarowego „H SILVIAN HEACH” i międzynarodowego graficznego znaku towarowego „H SILVIAN HEACH” z jednej strony oraz znaku towarowego „H.EICH” z drugiej strony. Uważa, że Sąd błędnie wskazał element stanowiący istotę znaku towarowego, to jest nazwisko a nie imię. Ponadto Sąd popełnił błąd, nie biorąc pod uwagę słabego waloru użycia kropki, bardzo małej w porównaniu z literami i nie rozważył „silnego” charakteru wcześniejszego znaku towarowego.
   Po drugie spółka Arav Holding s.r.l. zarzuca Sądowi, iż ten nie wziął pod uwagę całościowego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do znaków towarowych, wynikającego z podobieństwa znaków towarowych oraz podobieństwa w ich używaniu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11 1994 r., s. 1).


title: Sprawa T-563/11: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Anbouba przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Ciężar dowodu — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Postępowanie zaoczne — Wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta — Umorzenie postępowania)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/24

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Anbouba przeciwko Radzie
   (Sprawa T-563/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Ciężar dowodu - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Postępowanie zaoczne - Wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta - Umorzenie postępowania)
   2013/C 313/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Issam Anbouba (Homs, Syria) (przedstawiciele: adwokaci M.-A. Bastin, J.-M. Salva i J.-N. Louis)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo R. Liudvinaviciute-Cordeiro i M.-M. Joséphidès, następnie R. Liudvinaviciute-Cordeiro i A. Vitro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/522/WPZiB z dnia 2 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 228, s. 16), decyzji Rady 2011/628/WPZiB z dnia 23 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 247, s. 17), decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273/WPZiB (Dz.U. L 319, s. 56), rozporządzenia Rady (UE) nr 878/211 z dnia 2 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 228, s. 1) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 (Dz.U. L 16, s. 1) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego figuruje w wykazie osób, do których zastosowanie mają środki ograniczające w związku z sytuacją w Syrii i, po drugie, żądanie zapłaty odszkodowania i zadośćuczynienia tytułem naprawienia poniesionej szkody i doznanej krzywdy

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               2)

               Skarga zostaje oddalona.

               3)

               I. Anbouba pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012


title: Sprawy połączone C-89/10 i C-96/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 września 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Belgia) — Q-Beef NV (C-89/10), Frans Bosschaert (C-96/10) przeciwko Belgische Staat (C-89/10), Belgische Staat, Vleesgroothandel Georges Goossens en Zonen NV, Slachthuizen Goossens NV (C-96/10) (Krajowe opłaty niezgodne z prawem Unii — Opłaty uiszczone zgodnie z systemem pomocy finansowej i opłat uznanym za sprzeczny z prawem Unii — System zastąpiony nowym systemem uznanym za zgodny — Zwrot nienależnie pobranych opłat — Zasady równoważności i skuteczności — Długość terminu przedawnienia — Dies a quo — Wierzytelności do zaspokojenia od państwa i od jednostek — Różne terminy)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 września 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Belgia) — Q-Beef NV (C-89/10), Frans Bosschaert (C-96/10) przeciwko Belgische Staat (C-89/10), Belgische Staat, Vleesgroothandel Georges Goossens en Zonen NV, Slachthuizen Goossens NV (C-96/10)
   (Sprawy połączone C-89/10 i C-96/10) (1)

   (Krajowe opłaty niezgodne z prawem Unii - Opłaty uiszczone zgodnie z systemem pomocy finansowej i opłat uznanym za sprzeczny z prawem Unii - System zastąpiony nowym systemem uznanym za zgodny - Zwrot nienależnie pobranych opłat - Zasady równoważności i skuteczności - Długość terminu przedawnienia - Dies a quo - Wierzytelności do zaspokojenia od państwa i od jednostek - Różne terminy)
   2011/C 311/11
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Q-Beef NV (C-89/10), Frans Bosschaert (C-96/10)

      Strona pozwana: Belgische Staat (C-89/10), Belgische Staat, Vleesgroothandel Georges Goossens en Zonen NV, Slachthuizen Goossens NV (C-96/10)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Wykładnia prawa wspólnotowego dotycząca zasad równoważności i skuteczności — Opłaty krajowe niezgodne z prawem wspólnotowym — Opłaty uiszczone zgodnie z systemem pomocy finansowej i opłat uznanym za sprzeczny z prawem Unii — System zastąpiony nowym system uznanym za zgodny — Zwrot nienależnie pobranych opłat — Termin przedawnienia

      Sentencja

               1)

               W okolicznościach takich jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym prawo Unii nie przeciwstawia się stosowaniu pięcioletniego terminu przedawnienia przewidzianego w krajowym porządku prawnym dla wierzytelności wobec państwa, do powództw o zwrot opłat uiszczonych z naruszeniem prawa Unii na podstawie „mieszanego systemu pomocy i opłat”.

               2)

               W okolicznościach takich jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym prawo Unii nie przeciwstawia się uregulowaniu krajowemu, które przyznaje jednostce dłuższy termin na uzyskanie zwrotu opłat od innej jednostki występującej jako pośrednik, któremu nienależnie uiściła je ona i który uiścił je na rachunek pierwszej jednostki na rzecz państwa, podczas gdy do powództwa pierwszej jednostki zastosowanie miałby krótszy termin stanowiący odstępstwo od powszechnie obowiązujących zasad dotyczących powództw o zwrot nienależnych świadczeń, gdyby uiściła ona opłaty bezpośrednio na rzecz państwa, o ile jednostki działające jako pośrednicy mogą rzeczywiście dochodzić od państwa kwot ewentualnie uiszczonych w imieniu innych jednostek.

               3)

               W okolicznościach takich jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym stwierdzenie przez Trybunał, w wyroku wydanym po rozpoznaniu odesłania prejudycjalnego, niezgodności z prawem Unii wstecznego oddziaływania omawianego uregulowania krajowego nie wywiera wpływu na rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia przewidzianego w prawie krajowym w odniesieniu do wierzytelności wobec państwa.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa F-116/07: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2007 r. — Tomas przeciwko Parlamentowi

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/65

         Skarga wniesiona w dniu 8 października 2007 r. — Tomas przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-116/07)
   (2008/C 64/107)
   Język postępowania: litewski
   Strony

      Strona skarżąca: Stanislovas Tomas (Kerkrade, Niderlandy) (przedstawiciel: M. Michalauskas, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o zwolnieniu skarżącego, w zakresie, w jakim jej nieważność nie została stwierdzona przez decyzję oddalającą zażalenie, bądź stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie, w zakresie, w jakim nie stwierdziła ona nieważności decyzji o zwolnieniu;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 125 000 EUR tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania za krzywdy i szkody doznane przez skarżącego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący domaga się po pierwsze stwierdzenia nieważności decyzji, w której organ powołujący zdecydował o jego zwolnieniu i po drugie zadośćuczynienia oraz odszkodowania. W uzasadnieniu skargi skarżący powołuje się na nadużycie kompetencji przez organ powołujący, naruszenie rozlicznych przepisów regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, jak również naruszenie art. 19 europejskiego kodeksu dobrej administracji, naruszenie zasad poszanowania prawa do obrony i dobrej administracji oraz naruszenia obowiązku staranności przez Parlament.


title: Sprawa F-64/15: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r. – ZZ/OHIM

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/29

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r. – ZZ/OHIM
   (Sprawa F-64/15)
   (2015/C 221/39)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: Heinrich Tettenborn, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 4 czerwca 2014 r. o rozwiązaniu umowy o pracę ze skarżącą na podstawie zawartej w tej umowie klauzuli.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji OHIM, przekazanej stronie skarżącej pismem z dnia 4 czerwca 2014 r., w której stwierdzono, że zawarta między stroną skarżącą a OHIM umowa o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego przewidująca sześciomiesięczny termin wypowiedzenia, rozpoczynający bieg w dniu 4 czerwca 2014 r., wygasa;

               —

               zasądzenie od OHIM na rzecz strony skarżącej zadośćuczynienia w słusznej kwocie, której wysokość powinien określić Sąd, za krzywdę i szkodę niematerialną wyrządzone stronie skarżącej wskutek ww. w pierwszym żądaniu decyzji OHIM;

               —

               nakazanie OHIM przywrócenia strony skarżącej do pracy na jej stanowisku wraz z pełnym odtworzeniem ścieżki kariery zawodowej, którą by przebyła, gdyby była w dalszym ciągu zatrudniona oraz wypłaty pełnego odszkodowania za poniesioną szkodę, w szczególności poprzez pełną wypłatę zaległego wynagrodzenia i odszkodowanie za inne szkody, które poniosła w związku z bezprawnym zachowaniem OHIM (przy potrąceniu pobieranego zasiłku dla bezrobotnych);

               —

               pomocniczo, gdyby ze względów prawnych czy faktycznych strona skarżąca nie została przywrócona do pracy na swoim stanowisku lub nie kontynuowała zatrudnienia na wcześniejszych warunkach, zasądzenie od OHMI na jej rzecz odszkodowania z tytułu szkody poniesionej w związku z niedozwolonym zakończeniem przez nią działalności w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy dochodami, których rzeczywiście mogłaby oczekiwać a dochodami, które pobierałaby, gdyby nie rozwiązano z nią umowy o pracę, z uwzględnieniem świadczeń emerytalnych i innych uprawnień;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.


title: Sprawa T-330/15: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2015 r. – Keil/OHIM – Naturafit Diätetische Lebensmittelproduktions (BasenCitrate)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/44

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2015 r. – Keil/OHIM – Naturafit Diätetische Lebensmittelproduktions (BasenCitrate)
   (Sprawa T-330/15)
   (2015/C 279/55)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rudolf Keil (Grevenbroich, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Sachs)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Naturafit Diätetische Lebensmittelproduktions GmbH (Röttenbach, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „BasenCitrate” – wspólnotowy znak towarowy nr 11 120 284

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie R 1541/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-435/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2013 r. w sprawie T-68/11 Erich Kastenholz przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 2 sierpnia 2013 r. przez Ericha Kastenholza

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2013 r. w sprawie T-68/11 Erich Kastenholz przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 2 sierpnia 2013 r. przez Ericha Kastenholza
   (Sprawa C-435/13 P)
   2013/C 304/10
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Erich Kastenholz (przedstawiciel: adwokat L. Acker)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Qwatchme A/S

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu;

               —

               uwzględnienie wniesionej przez niego skargi o stwierdzenie nieważności spornej decyzji lub ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 5 ust. 1 lit. a) w związku z art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 (1)

               Naruszenie to ma dwa aspekty:

                           —

                           brakujące rozróżnienie między kryteriami nowości i indywidualnego charakteru;

                           —

                           niedopuszczalne uwzględnienie kolorystyki wzoru przy ocenie cechy nowości z uwagi na zachowanie w zgłoszeniu kolorów czarnego i białego.

               —

               Naruszenie art. 6 ust. 1 lit. b) w związku z art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002
               Naruszenie to ma trzy aspekty:

                           —

                           brak określenia cech wspólnych kolidujących ze sobą wzorów i występujących między nimi różnic;

                           —

                           brak wyważenia między wspólnymi a odrębnymi cechami;

                           —

                           brak uzasadnienia dotyczącego kwestii indywidualnego charakteru zakwestionowanego wzoru.

               —

               Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002 oraz obowiązku badania stanu faktycznego z urzędu zgodnie z art. 63 ust. 1 zdanie pierwsze i drugie rozporządzenia nr 6/2002
               Naruszenie to ma cztery następujące aspekty:

                           —

                           niedopuszczalne założenie przez Sąd, że przedstawiona w postępowaniu administracyjnym opinia może zostać nieuwzględniona;

                           —

                           nieprzeprowadzenie analizy opinii i nieprzedstawienie uwag na temat tej opinii w decyzji Izby Odwoławczej oraz w orzeczeniu Sądu;

                           —

                           brak właściwego uzasadnienia decyzji Izby Odwoławczej i orzeczenia Sądu w odniesieniu do naruszenia krajowego prawa autorskiego, w szczególności brak analizy zakresu krajowej ochrony przyznanej przez prawo autorskie;

                           —

                           błędne przyjęcie przez Izbę Odwoławczą i Sąd, że to do skarżącego należy przedstawienie w ramach art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002 stanu prawnego dotyczącego każdorazowo ochrony przyznanej na podstawie krajowego prawa autorskiego, i jednoczesne naruszenie zakresu ciążących na Izbie Odwoławczej i OHIM obowiązków związanych z ustanowioną w art. 63 ust. 1 zdanie pierwsze i drugie rozporządzenia nr 6/2002 powinnością badania stanu faktycznego i stanu prawnego z urzędu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1)


title: Sprawa F-59/15: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/48

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-59/15)
   (2015/C 213/77)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niewypłaceniu odprawy, dochodzonej przez skarżącego w związku z zakończeniem pełnienia przezeń funkcji oraz o nieprzyznaniu odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu podnoszonych szkód i krzywd

      Żądania strony skarżącej

               —

               Nakazanie wypłaty dochodzonej odprawy, powiększonej o odsetki za zwłokę naliczone od dnia 26 marca 2014 r., kiedy odprawa ta powinna była zostać wypłacona, na poziomie głównej stopy refinansowej Europejskiego Banku Centralnego obowiązującej w odnośnym okresie, powiększonej o dwa punkty procentowe;

               —

               naprawienie szkody poniesionej przez skarżącego, której wysokość została oszacowana – z zastrzeżeniem podwyższenia albo obniżenia w toku postępowania – na kwotę 4  275,80 EUR, powiększoną o odsetki za zwłokę naliczone od momentu wniesienia zażalenia (a więc dnia 16 września 2014 r.), na poziomie głównej stopy refinansowej Europejskiego Banku Centralnego obowiązującej w odnośnym okresie, powiększonej o dwa punkty procentowe;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-198/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social 1 de Benidorm (Hiszpania) w dniu 16 kwietnia 2013 r. — Víctor Manuel Julián Hernández i inni przeciwko Puntal Arquitectura S.L. i innym

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social 1 de Benidorm (Hiszpania) w dniu 16 kwietnia 2013 r. — Víctor Manuel Julián Hernández i inni przeciwko Puntal Arquitectura S.L. i innym
   (Sprawa C-198/13)
   2013/C 189/10
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social 1 de Benidorm

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Víctor Manuel Julián Hernández i in.

      Strona pozwana: Puntal Arquitectura S.L. i in.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 57 Estatuto de los Trabajadores (statutu pracowników) w związku z art. 116 ust. 2 Texto Refundido de la Ley de Procedimiento Laboral (tekstu jednolitego ustawy o postępowaniu w sprawach pracowniczych) leżące u podstaw praktyki Królestwa Hiszpanii polegającej na wypłacaniu bezpośrednio pracownikom, w przypadku niewypłacalności pracodawcy, tzw. „salarios de tramitación” — wynagrodzenia za czas trwania postępowania należnego za okres rozpoczynający się po upływie 60. (obecnie 90.) dnia roboczego po wniesieniu powództwa do właściwego sądu są objęte zakresem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (1), a w szczególności przepisami jej art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 3, art. 2 ust. 4, art. 3, 5 i art. 11?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na powyższe pytanie będzie twierdząca, to czy praktyka państwa — Królestwa Hiszpanii, polegająca na wypłacaniu bezpośrednio pracownikom, w przypadku niewypłacalności pracodawcy, tzw. „salarios de tramitación” — wynagrodzenia za czas trwania postępowania należnego za okres rozpoczynający się po upływie 60. (obecnie 90.) dnia roboczego po złożeniu pozwu, lecz jedynie w wypadkach, gdy rozwiązanie umowy o pracę zostało przez sąd uznane za niezgodne z prawem, nie zaś w wypadku stwierdzenia przez sąd jego nieważności, jest sprzeczna z art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2), a w szczególności z zasadą ogólną równości i niedyskryminacji zawartą w prawie Unii Europejskiej?

               3)

               W kontekście poprzedniego pytania — czy sąd taki jak sąd odsyłający może odstąpić od stosowania norm prawnych, które umożliwiają państwu — Królestwu Hiszpanii wypłacanie bezpośrednio pracownikom, w przypadku niewypłacalności pracodawcy, tzw. „salarios de tramitación” — wynagrodzenia za czas trwania postępowania należnego za okres rozpoczynający się po upływie 60. (obecnie 90.) dnia roboczego po wniesieniu powództwa, lecz jedynie w wypadkach, gdy rozwiązanie umowy o pracę zostało przez sąd uznane za niezgodne z prawem, nie zaś w wypadku stwierdzenia przez sąd jego nieważności, jeżeli między tymi dwoma sytuacjami nie stwierdza się żadnych obiektywnych różnic w kontekście rozpatrywanej materii (wynagrodzenia za czas trwania postępowania)?

      (1)  Dz.U. L 283, s. 36

      (2)  Dz.U. 2000, L 364, s. 1


title: Sprawa C-473/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Węgrom (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozwój kolei wspólnotowych — Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej — Pobieranie opłat za infrastrukturę kolejową — Dyrektywy 91/440/EWG i 2001/14/WE — Niepełna transpozycja)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Węgrom
   (Sprawa C-473/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozwój kolei wspólnotowych - Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej - Pobieranie opłat za infrastrukturę kolejową - Dyrektywy 91/440/EWG i 2001/14/WE - Niepełna transpozycja)
   2013/C 114/04
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk, B. Kimon i A. Silos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Węgry (przedstawiciele: M. Fehér, K. Szíjjártó i G. Koós, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Müller i J. Očková, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Szpunar, B. Matczyna i M. Laszuj, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie wszystkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 237, s. 25) i załącznika II do tej dyrektywy oraz do art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 3, art. 11 i art. 14 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/14/WE z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. L 75, s. 29)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do art. 6 ust. 1 i 2 oraz art. 7 ust. 3 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie struktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa zmienionej dyrektywą 2007/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r., Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy tych przepisów.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Węgry pokrywają własne koszty.

               4)

               Republika Czeska i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-15/16: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2016 r. – Pandalis/OHIM – LR Health & Beauty Systems (Cystus)

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/25

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2016 r. – Pandalis/OHIM – LR Health & Beauty Systems (Cystus)
   (Sprawa T-15/16)
   (2016/C 090/33)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Georgios Pandalis (Glandorf, Niemcy) (przedstawiciel: A. Franke)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: LR Health & Beauty Systems GmbH (Ahlen, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Cystus” – wspólnotowy znak towarowy nr 1 273 119

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 października 2015 r. w sprawie R 2839/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku nr 8374 C i wspólnotowego znaku towarowego nr 1 273 119 „Cystus”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 64 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 1 lit. a) i z art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Nadużycie władzy;

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-107/15: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2015 r. – Uganda Commercial Impex/Rada

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/26

         Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2015 r. – Uganda Commercial Impex/Rada
   (Sprawa T-107/15)
   (2015/C 171/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Uganda Commercial Impex Ltd (Kampala, Uganda) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Reddy, K. Mittal i Z. Burbeza, solicitors, oraz R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/862/WPZiB (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1275/2014 (2) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącej [w tym wpisu jej nazwy w pozycji b) 9 załącznika do decyzji 2014/862/WPZiB];

               —

               w razie konieczności stwierdzenie, że art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1183/2005 z dnia 18 lipca 2005 r. (ze zmianami) nie ma zastosowania do skarżącej; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący uchybienia przez Radę obowiązkowi przeprowadzenia odpowiedniej i niezależnej oceny decyzji o umieszczeniu nazwy skarżącej w wykazie oraz naruszenia prawa poprzez wykonanie decyzji Komitetu Rady Bezpieczeństwa ONZ ds. sankcji bez przeprowadzenia oceny tej decyzji na szczeblu Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez Radę oczywistego błędu w ocenie lub bezprawności decyzji o umieszczeniu nazwy skarżącej w wykazie ze względu na to, że kryteria umieszczenia w wykazie nie zostały spełnione w przypadku skarżącej. W szczególności nie ma podstaw, aby twierdzić, że skarżąca naruszyła embargo na broń, zaś w uzasadnieniu zaskarżonych aktów Rada nie wykazała albo nie potrafiła wykazać prawdziwości wskazanych w nich okoliczności.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Radę praw proceduralnych skarżącej, w szczególności prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej, między innymi poprzez nieujawnienie skarżącej materiałów, w oparciu o które przed przyjęciem decyzji wykonawczej Rady 2014/862/WPZiB i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1275/2014 podjęto decyzję o pozostawieniu wpisu nazwy skarżącej w wykazie oraz poprzez brak odpowiedniego uzasadnienia.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżąca utrzymuje, że w każdym razie decyzja o umieszczeniu jej nazwy w wykazie stanowiła naruszenie jej praw podstawowych oraz zasady proporcjonalności.

      (1)  Decyzja wykonawcza Rady 2014/862/WPZiB z dnia 1 grudnia 2014 r. dotycząca wykonania decyzji 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. L 346, s. 36).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1275/2014 z dnia 1 grudnia 2014 r. wykonujące art. 9 ust. 1 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. L 346, s. 3)


title: Sprawa T-263/11: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2011 r. — Bopp przeciwko OHIM (Zielony obramowany ośmiokąt)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/19

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2011 r. — Bopp przeciwko OHIM (Zielony obramowany ośmiokąt)
   (Sprawa T-263/11)
   2011/C 238/34
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Carsten Bopp (Glashütten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Russ)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 marca 2011 r. w sprawie R 605/2010-4.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający zielony obramowany ośmiokąt — zgłoszenie nr 8 248 965

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający z uwagi na rozpoznawalne i przestrzenne przedstawienie.


title: Sprawy połączone T-405/07 i T-406/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 maja 2009 r. — CFCMCEE przeciwko OHIM (P@YWEB CARD i PAYWEB CARD) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownych wspólnotowych znaków towarowych P@YWEB/email CARD i PAYWEB CARD — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Częściowy brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 maja 2009 r. — CFCMCEE przeciwko OHIM (P@YWEB CARD i PAYWEB CARD)
   (Sprawy połączone T-405/07 i T-406/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownych wspólnotowych znaków towarowych P@YWEB/email CARD i PAYWEB CARD - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Częściowy brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   2009/C 153/70
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Caisse fédérale du Crédit mutuel Centre Est Europe (CFCMCEE) (Strasburg, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Greffe, J. Schouman i L. Paudrat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skargi odpowiednio na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lipca 2007 r. (sprawa R 119/2007-1) i z dnia 12 września 2007 r. (sprawa R 120/2007-1) dotyczące zgłoszenia oznaczeń słownych P@YWEB CARD i PAYWEB CARD jako wspólnotowych znaków towarowych.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 10 lipca 2007 r. (sprawa R 119/2007-1) oraz z dnia 12 września 2007 r. (sprawa R 120/2007-1) w części dotyczącej odmowy rejestracji jako wspólnotowych znaków towarowych oznaczeń słownych P@YWEB CARD i PAYWEB CARD dla urządzeń i przyrządów fotograficznych, kinematograficznych, sygnalizacyjnych, kontrolnych, urządzeń do nagrywania, transmisji lub reprodukcji dźwięku lub obrazu; dysków do rejestracji dźwięku, notesów elektronicznych, dystrybutorów automatycznych, taśm wideo, automatów biletowych, wydających wyciągi bankowe, kamer (aparatów kinematograficznych), kamer wideo, kaset wideo, CD–ROM-ów, czytników kodów kreskowych, dysków kompaktowych (audio-wideo), dysków kompaktowych optycznych, wykrywaczy fałszywych monet, dyskietek, magnetycznych nośników danych, optycznych nośników danych, monitorów ekranowych, urządzeń do przetwarzania informacji, urządzeń do komunikacji wewnętrznej, interfejsów komputerowych (informatyka), czytników (sprzęt przetwarzania danych), oprogramowania komputerowego (nagranego), monitorów (programy komputerowe), komputerów, komputerowych urządzeń peryferyjnych, programów komputerowych nagranych, programów sterujących komputerowych (nagranych), sprzętu radiotelefonicznego, odbiorników (audio- i wideo), urządzeń telefonicznych, urządzeń telewizyjnych, urządzeń do rejestrowania przebiegu zjawisk czasowych, nadajników (telekomunikacja), procesorów (centralne jednostki przetwarzania), należących do klasy 9, a także dla usług określonych jako agencje informacyjne (aktualności) w szczególności w sektorze bankowym, łączność radiowa, łączność telefoniczna, nadawanie telegramów, przekaz telegraficzny, rozpowszechnianie programów telewizyjnych, transmisja programów radiowych, transmisja programów telewizyjnych, wypożyczanie urządzeń telekomunikacyjnych, wypożyczanie urządzeń do przesyłania informacji, wypożyczanie telefonów, łączność za pomocą telefonii komórkowej, usługi telefoniczne, należących do klasy 38 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Caisse fédérale du Crédit mutuel Centre Est Europe (CFCMCEE) i OHIM poniosą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa F-40/07: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2007 r. — Baudelet-Leclaire przeciwko Komisji

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/28

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2007 r. — Baudelet-Leclaire przeciwko Komisji
   (Sprawa F-40/07)
   (2007/C 129/50)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Cécile Baudelet-Leclaire (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: M. Korving, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               ustalenie istnienia dyskryminacji pomiędzy „wewnętrznymi ”kandydatami pochodzącymi z instytucji europejskich a kandydatami spoza nich w ramach konkursu EPSO/AST/7/05 (1);

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana nie przedstawiła dowodów na brak dyskryminacji pomiędzy „wewnętrznymi ”kandydatami pochodzącymi z instytucji europejskich a kandydatami spoza nich w ramach tego konkursu;

               —

               unieważnienie konkursu z uwagi na naruszenie podstawowej zasady równości szans pomiędzy kandydatami;

               —

               ewentualnie, nakazanie stronie pozwanej przedstawienia wszelkich dowodów, w tym, o ile to konieczne, prac komisji konkursowej objętych tajnością na podstawie art. 6 załącznika III do regulaminu pracowniczego urzędników, potwierdzających, że komisja konkursowa nie faworyzowała pewnej grupy kandydatów z uwagi na ich miejsce zatrudnienia;

               —

               w przypadku braku przedstawienia dowodów przez stronę pozwaną, nakazanie ponownej klasyfikacji kandydatów w oparciu jedynie o kryteria merytoryczne, wymienione w ogłoszeniu o konkursie i przy bezstronnym zastosowaniu zasady równości szans kandydatów;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Pismem z dnia 29 stycznia 2007 r. skarżąca została powiadomiona o tym, że jej nazwisko nie znajduje się na liście rezerwowej, ponieważ oceny jakie otrzymała — pomimo tego, że przewyższały wymagane minimum — nie mieściły się wśród 110 najlepszych.
   W uzasadnieniu swojej skargi, skarżąca podnosi w szczególności naruszenie zasady równości szans i traktowania, ponieważ komisja konkursowa dopuściła się dyskryminacji niektórych kandydatów poprzez faworyzowanie tych, którzy nabyli już doświadczenie zawodowe w instytucjach wspólnotowych, w szczególności w dyrekcji generalnej, w której zatrudniona była przewodnicząca komisji konkursowej.

      (1)  Dz.U. C 178 A z 20.7.2005 r., str. 22.


title: Sprawa C-211/08: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/12

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-211/08)
   (2008/C 197/19)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa i R. Vidal Puig, agents)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że odmawiając uprawnionym z hiszpańskiego krajowego systemu opieki zdrowotnej zwrotu kosztów leczenia, jakie ponieśli w innym państwie członkowskim w przypadku leczenia szpitalnego, które otrzymali zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. a), i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 (1) z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w zakresie, w jakim wysokość zwrotu w państwie członkowskim, w którym odbywa się leczenie jest mniejsza niż ta przewidziana przez ustawodawstwo hiszpańskie, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 49 WE;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Ustawodawstwo hiszpańskie w zakresie zabezpieczeń społecznych przewiduje, że świadczenia szpitalne, które pokrywa krajowy system opieki zdrowotnej muszą być udzielane przez ten właśnie system, poza szczególnie wyjątkowymi przypadkami „pomocy medycznej w nagłych wypadkach, niezwłocznej i ratującej życie.” W konsekwencji, gdy uprawniony z hiszpańskiego krajowego systemu opieki zdrowotnej przemieszcza się czasowo do innego państwa członkowskiego i gdy podczas swojego pobytu otrzymuje opiekę szpitalną niezbędną z medycznego punktu widzenia, zgodnie z przepisami art. 22 ust. 1 lit. a), i) rozporządzenia 1408/71 koszty, jakie poniósł nie są zwracane przez władze hiszpańskie.

               2.

               Gdy wysokość zwrotu kosztów leczenia szpitalnego zgodnie z przepisami innego państwa członkowskiego jest mniej korzystna aniżeli ta zagwarantowana przez hiszpańskiego ustawodawcę, odmowa przez władze hiszpańskie zwrotu różnicy może zniechęcić uprawnionych z hiszpańskiego krajowego systemu opieki zdrowotnej do przemieszczania się do tego innego państwa członkowskiego, aby otrzymać usługi inne niż medyczne (na przykład usługi edukacyjne lub turystyczne) lub — w przypadku, gdy uprawnieni już się tam udali — skłonić ich do szybszego powrotu w celu otrzymania bezpłatnego leczenia szpitalnego w Hiszpanii. Rozpatrywane przepisy hiszpańskie mogą zatem ograniczać zarówno świadczenie innych usług niż medyczne, które pierwotnie uzasadniają czasowe przemieszczanie się uprawnionego do innego państwa członkowskiego, jak również w konsekwencji świadczenie usług medycznych w tym innym państwie zgodnie z przepisami art. 22 ust. 1 lit. a), i) rozporządzenia 1408/71.

               3.

               Wskazane ograniczenia w swobodzie świadczenia usług nie znajdują usprawiedliwienia w Traktacie WE. W szczególności władze hiszpańskie nie dowiodły, że te ograniczenia są niezbędne, aby uniknąć poważnego zagrożenia dla równowagi finansowej hiszpańskiego krajowego systemu opieki zdrowotnej. W rezultacie należy stwierdzić, że sporne przepisy są sprzeczne z art. 49 WE.

      (1)  Dz. U. L 149, str. 2.


title: Wyrok Trybunału z dnia 15 maja 2013 r. w sprawie E-12/12 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG)

text:
               26.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/8

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 15 maja 2013 r.
   w sprawie E-12/12
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG)
   2013/C 277/06
   W sprawie E-12/12 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Republika Islandii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia do prawa krajowego aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 7h załącznika XIX do Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 27 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) oraz Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 15 maja 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               orzeka, że Republika Islandii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia do prawa krajowego aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 7h załącznika XIX do Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 27 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciąża Republikę Islandii kosztami postępowania.


title: Sprawa C-583/15: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/29

         Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska
   (Sprawa C-583/15)
   (2016/C 038/42)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez brak utworzenia krajowego rejestru elektronicznego przedsiębiorców transportu drogowego i poprzez brak połączenia go z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 16 ust. 1 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 każde państwo członkowskie powinno utrzymywać rejestr elektroniczny przedsiębiorców transportu drogowego, którzy uzyskali zezwolenie właściwego organu krajowego na prowadzenie działalności w zakresie transportu drogowego.
   Wspomniany ust. 1 stanowi ponadto, iż przetwarzanie danych zawartych w rejestrze oraz danych podstawowych, o których mowa w art. 16 ust. 2, powinno następować pod kontrolą wyznaczonego organu publicznego. Dane te powinny być dostępne dla każdego właściwego organu danego państwa członkowskiego.
   Tymczasem z odpowiedzi państwa portugalskiego na wezwanie do usunięcia uchybień wynika, że portugalska administracja nie doprowadziła nawet do porozumienia pomiędzy trzema organami krajowymi uczestniczącymi w systemie, tj. Autoridade Nacional de Segurança Rodoviária(krajowy organ bezpieczeństwa drogowego), Autoridade para as Condições do Trabalho (organ ds. warunków pracy) i Direção-Geral da Administração da Justiça (generalna dyrekcja administracji wymiaru sprawiedliwości).
   W tych okolicznościach nie dość, że nie istnieje krajowy rejestr i nadal istnieją poszczególne rejestry tych trzech organów, to ponadto odnośne dane nie są dostępne dla właściwych organów państwa portugalskiego.
   W związku z tym, państwo portugalskie uchybiło art. 16 st. 1 rozporządzenia nr 1071/2009.
   Zgodnie z art. 16 ust. 5 rozporządzenia nr 1071/2009 państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zapewnienia, aby krajowe rejestry elektroniczne zostały połączone ze sobą i były dostępne w całej Unii.
   Ponieważ nawet nie istnieje rejestr krajowy, nie ma wątpliwości, iż administracja portugalska nie podjęła wszelkich niezbędnych działań dla połączenia rejestru krajowego, którego nie posiada, z innymi rejestrami krajowymi.
   Tym samym państwo portugalskie nie wykonało art. 16 ust. 5 rozporządzenia nr 1071/2009.

      (1)  Dz. U. 300, s. 51.


title: Sprawa T-448/11: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Golden Balls przeciwko OHIM — Intra-Presse (GOLDEN BALLS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GOLDEN BALLS — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BALLON D’OR — Podobieństwo oznaczeń — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Wniosek o uchylenie złożony przez interwenienta — Artykuł 134 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem — Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą — Obowiązek rozpoznania odwołania w całości — Artykuł 8 ust. 5, art. 64 ust. 1 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/20

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Golden Balls przeciwko OHIM — Intra-Presse (GOLDEN BALLS)
   (Sprawa T-448/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GOLDEN BALLS - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BALLON D’OR - Podobieństwo oznaczeń - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Wniosek o uchylenie złożony przez interwenienta - Artykuł 134 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem - Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą - Obowiązek rozpoznania odwołania w całości - Artykuł 8 ust. 5, art. 64 ust. 1 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 336/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Golden Balls Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Edenborough, QC, S. Smith, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Intra-Presse (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Péters, T. de Haan i M. Laborde)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 czerwca 2011 r. (sprawa R 1432/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Intra-Presse a Golden Balls Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność punktu pierwszego sentencji decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 czerwca 2011 r. (sprawa R 1432/2010-1);

               2)

               Wniosek o uchylenie przedstawiony przez Intra-Presse zostaje oddalony.

               3)

               OHIM pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Golden Balls Ltd, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Golden Balls Ltd w związku z wnioskiem o uchylenie na podstawie art. 134 § 3 regulaminu postępowania.

               4)

               Intra-Presse pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Golden Balls Ltd w związku z wnioskiem o uchylenie na podstawie art. 134 § 3 regulaminu postępowania.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa C-603/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravno sodišče Republike Slovenije — Słowenia) — Pelati d.o.o. przeciwko Republika Slovenija (Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 90/434/EWG — Wspólny system opodatkowania mający zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich — Artykuł 11 ust. 1 lit. a) — Przepisy krajowe uzależniające przyznanie korzyści podatkowych od uzyskania zezwolenia — Wniosek o wydanie zezwolenia, który należy złożyć przynajmniej 30 dni przed wykonaniem zamierzonej transakcji)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravno sodišče Republike Slovenije — Słowenia) — Pelati d.o.o. przeciwko Republika Slovenija
   (Sprawa C-603/10) (1)

   (Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 90/434/EWG - Wspólny system opodatkowania mający zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich - Artykuł 11 ust. 1 lit. a) - Przepisy krajowe uzależniające przyznanie korzyści podatkowych od uzyskania zezwolenia - Wniosek o wydanie zezwolenia, który należy złożyć przynajmniej 30 dni przed wykonaniem zamierzonej transakcji)
   2012/C 379/08
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Upravno sodišče Republike Slovenije

      Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pelati d.o.o.

      Strona pozwana: Republika Slovenija

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Upravno sodišče Republike Slovenije — Wykładnia dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 1) — Artykuł 11 ust. 1 lit. a) — Korzyści podatkowe związane z podziałem — Ustawodawstwo krajowe określające termin na złożenie wniosków w celu przyznania owych korzyści — Odmowa przyznania korzyści podatkowych z powodu przekroczenia terminu — Zgodność odmowy z omawianą dyrektywą

      Sentencja

   Artykuł 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które uzależniają przyznanie przywilejów podatkowych mających zastosowanie do operacji podziału zgodnie z przepisami owej dyrektywy od warunku, że wniosek dotyczący tej czynności zostanie złożony w określonym terminie. Jednakże do sądu krajowego należy zbadanie, czy sposoby stosowania tego terminu, a w szczególności ustalenie rozpoczęcia jego biegu, są wystarczająco precyzyjne, jasne i przewidywalne, aby umożliwić podatnikom znajomość ich praw oraz upewnienie się, że ci ostatni są w stanie skorzystać z przywilejów podatkowych przewidzianych przez przepisy rzeczonej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.