title: Sprawa C-103/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale des affaires de sécurité sociale de Paris — Francja) — Philippe Derouin przeciwko Union pour le Recouvrement des Cotisations de Sécurité Sociale et d'Allocations Familiales de Paris — Région parisienne (Urssaf) (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (WE) nr 1408/71 — Osoba prowadząca działalność na własny rachunek, zamieszkująca i prowadząca działalność we Francji — Powszechna składka na ubezpieczenie społeczne — Składka na spłatę zadłużenia systemu zabezpieczeń społecznych — Uwzględnienie dochodów uzyskanych w innym państwie członkowskim i podlegających tam opodatkowaniu na podstawie umowy międzynarodowej o unikaniu podwójnego opodatkowania)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale des affaires de sécurité sociale de Paris — Francja) — Philippe Derouin przeciwko Union pour le Recouvrement des Cotisations de Sécurité Sociale et d'Allocations Familiales de Paris — Région parisienne (Urssaf)
   (Sprawa C-103/06) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (WE) nr 1408/71 - Osoba prowadząca działalność na własny rachunek, zamieszkująca i prowadząca działalność we Francji - Powszechna składka na ubezpieczenie społeczne - Składka na spłatę zadłużenia systemu zabezpieczeń społecznych - Uwzględnienie dochodów uzyskanych w innym państwie członkowskim i podlegających tam opodatkowaniu na podstawie umowy międzynarodowej o unikaniu podwójnego opodatkowania)
   (2008/C 128/05)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunale des affaires de sécurité sociale de Paris (Francja)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Philippe Derouin

      Strona pozwana: Union pour le Recouvrement des Cotisations de Sécurité Sociale et d'Allocations Familiales de Paris — Région parisienne (Urssaf)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale des affaires de sécurité sociale de Paris — Wykładnia rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 2001/83 z dnia 2 czerwca 1983 r. (Dz.U. L 230, str. 6) — Uwzględnienie na potrzeby obliczenia podstawy wymiaru powszechnej składki na ubezpieczenie społeczne i składki na spłatę zadłużenia systemu zabezpieczeń społecznych należnych od osoby prowadzącej działalność na własny rachunek i podlegającej francuskiemu ustawodawstwu socjalnemu dochodów uzyskanych przez nią w innym państwie członkowskim i podlegających tam opodatkowaniu na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
   Sentencja
   Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 307/1999 z dnia 8 lutego 1999 r. należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ono temu, aby państwo członkowskie, którego przepisy socjalne mają jako jedyne zastosowanie względem osoby prowadzącej działalność na własny rachunek i zamieszkującej na terytorium tego państwa, wykluczało z podstawy wymiaru składek takich jak powszechna składka na ubezpieczenie społeczne i składka na spłatę zadłużenia systemu zabezpieczeń społecznych dochody uzyskane przez tego pracownika w innym państwie członkowskim na podstawie, w szczególności, umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania podatkiem dochodowym

      (1)  Dz.U. C 108 z 06.05.2006.


title: Sprawa C-566/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Trabalho de Lisboa – Portugalia) – Jorge Ítalo Assis dos Santos przeciwko Banco de Portugal

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Trabalho de Lisboa – Portugalia) – Jorge Ítalo Assis dos Santos przeciwko Banco de Portugal
   (Sprawa C-566/13) (1)

   2014/C 184/42
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.


title: Sprawa C-524/10: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republica Portugalskiej

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/20

         Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republica Portugalskiej
   (Sprawa C-524/10)
   ()
   2011/C 30/33
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: M. Afonso, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez stosowanie procedury szczególnej do produktów rolnych, która nie jest zgodna z procedurą ustanowioną przez dyrektywę VAT (1), i poprzez stosowanie procentowej stawki rekompensaty na poziomie zero dokonując jednocześnie istotnej ujemnej kompensaty w środkach własnych w celu wyrównania poboru podatku VAT, Republika Portugalska uchybiła postanowieniom art. 296-298 dyrektywy VAT

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przepisy portugalskie nie przewidują zryczałtowanej kompensaty dla rolników z tytułu naliczonego i pobranego podatku VAT. W wyniku kontroli środków własnych dotyczących lat 2004 i 2005 dokonanej w Portugalii w dniach 1 i 14 listopada 2007 r., portugalskie organy wskazały, że podatek pobrany i naliczony VAT nie odliczony przez rolników podlegających procedurze szczególnej wyniósł blisko 5,3 % w sprzedaży za rok 2004 r. oraz 7,9 % za rok 2005. Uważając, iż podatek VAT mógłby być w związku z tym zostać pobrany w nadmiernej wysokości, organy portugalskie dokonały ujemnej kompensaty w kwocie około 70 milionów EUR w 2004 r. przy obliczaniu wpływów z podatków do środków własnych. Dokonując dogłębnego badania zgodności z dyrektywą VAT procedury szczególnej stosowanej do rolników w Portugalii, Komisja doszła do wniosku, ze Republika Portugalska naruszyła zobowiązania ciążące na niej na mocy art. 296-298 dyrektywy VAT. W związku z tym wspólny system ryczałtowy przewidziany przez dyrektywę VAT wymaga ustanowienia adekwatnych procentowych stawek zryczałtowanej rekompensaty wówczas, gdy odnośne dane makroekonomiczne wskazują, że poniesiony przez rolników objętych ta procedurą szczególną ciężar podatku VAT nie wynosi zero, lub nie jest bliski zeru.
   O ile prawda jest, że państwa członkowskie nie mogą ustanawiać zryczałtowanych stawek rekompensaty, które przekraczałyby poniesiony ciężar podatku VAT, ponieważ takie nadmierne kompensaty stanowiłyby pomoc państwa dla danych sektorów, nie można wnosić na tej podstawie o zgodności uregulowania portugalskiego z dyrektywą VAT, w którym nie przewidziano jakiejkolwiek kompensaty na rzecz rolników objętych procedurą szczególną. Państwa członkowskie nie mogą dowolnie ignorować danych makroekonomicznych i decydować o tym, iż po prostu nie należy dokonywać jakiejkolwiek wypłaty kompensat za pobrany i zapłacony podatek VAT. W tym przypadku państwo członkowskie stosuje do swoich rolników procedurę szczególną różniącą się istotnie w swoich założeniach i celach od wspólnej ryczałtowej procedury szczególnej stosowanej wobec rolników, która została przewidziana i uregulowana w rozdziale 2 tytule XII dyrektywy VAT.
   Komisja uważa, że procedura szczególna ustanowiona przez uregulowanie portugalskie dla transakcji dokonywanych przez rolników nie stanowi prawidłowego i spójnego stosowania rzeczonego systemu wspólnego. W rzeczywistości bowiem regulacja ta ogranicza się do zwolnienia z podatku, i w związku z tym do całkowitego wyłączenia z systemu podatku VAT wszystkich rolników, którzy nie wybiorą zwykłego systemu opodatkowania. Z uwagi na to, że rolnicy objęci tym systemem stanowią jeszcze znaczną część portugalskiego sektora rolniczego, taki wybór prawodawcy krajowego godzi w sposób poważny w zasadę powszechności podatku, zgodnie z którą podatek VAT powinien być pobierany w sposób jak najbardziej powszechny i jego zakres powinien obejmować wszystkie fazy produkcji i dystrybucji towarów, a także świadczenia usług. Ponadto wprowadzenie zwolnienia stosowanego do transakcji dokonywanych przez rolników nie została przewidziana w żadnym przepisie dyrektywy VAT i jest wyraźnie sprzeczna z postanowieniami art. 296 ust. tej dyrektywy, który zezwala państwom członkowskim jedynie na wybór pomiędzy trzema dokładnie określonymi procedurami w odniesieniu do rolników: procedurą zwykłą, procedurą uproszczoną przewidziana w rozdziale 1 tytułu XII lub procedurą szczególną przewidzianą w rozdziale 2 tego tytułu.

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 247, s. 1).


title: Sprawa T-472/13: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. — H. Lundbeck i Lundbeck przeciwko Komisji

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/47

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. — H. Lundbeck i Lundbeck przeciwko Komisji
   (Sprawa T-472/13)
   2013/C 325/76
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: H. Lundbeck A/S (Valby, Dania) i Lundbeck Ltd (Milton Keynes, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Subiotto, QC i adwokat T. Kuhn)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2013) 3808 final z dnia 19 czerwca 2013 r., doręczonej stronie skarżącej w dniu 21 czerwca 2013 r., w sprawie COMP/39.226 — Lundbeck;

               —

               tytułem ewentualnym, uchylenie grzywien nałożonych na stronę skarżącą na podstawie tej decyzji;

               —

               dalszym tytułem ewentualnym, znaczne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżących na podstawie tej decyzji;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez skarżących oraz

               —

               podjęcie wszelkich innych środków, jakie Sąd uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana błędnie uznała, iż Lundbeck i pozostałe przedsiębiorstwa uczestniczące w porozumieniach były rzeczywistymi lub ewentualnymi konkurentami na podstawie art. 101 ust. 1 TFUE.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że pozwana błędnie oceniła znaczenie dla sprawy w świetle art. 101 ust. 1 TFUE transferów środków pieniężnych w kontekście ugód patentowych.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że ustalenia dokonane przez pozwaną, iż ugody patentowe ograniczały konkurencję ze względu na cel na podstawie art. 101 ust. 1, opierają się na błędnym zastosowaniu ustalonych zasad dotyczących ograniczeń ze względu na cel.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że decyzja wydana przez pozwaną jest błędna i zawiera braki w uzasadnieniu, z uwagi na to, że Komisja odrzuciła „kryterium zakresu patentu” jako normę właściwą dla oceny w świetle prawa konkurencji ugód patentowych na podstawie art. 101 ust. 1 TFUE.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący tego, że decyzja wydana przez pozwaną wypacza działania Lundbecka i nie wyjaśnia, dlaczego jednostronne działania są istotne dla stwierdzenia naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący nieuwzględnienia przez pozwaną wszystkich okoliczności związanych z porozumieniami i wyciągnięcia błędnego wniosku, że ich zamierzony zakres wykraczał poza zakres praw patentowych Lundbecka.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący nieprzeprowadzenia przez pozwaną właściwej analizy korzyści wynikających z porozumień na podstawie art. 101 ust. 3 TFUE.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczący okoliczności, że decyzja została wydana przez pozwaną z naruszeniem prawa do obrony Lundbecka, ponieważ w decyzji zmieniono elementy składowe zarzucanego naruszenia pomiędzy momentem sporządzenia pisma w sprawie przedstawienia zarzutów a momentem wydania decyzji, bez umożliwienia Lundbeckowi bycia wysłuchanym.

               9)

               Zarzut dziewiąty, podniesiony posiłkowo, dotyczący okoliczności, że pozwana niesłusznie nałożyła grzywnę na Lundbecka, pomimo że kwestie faktyczne i prawne podniesione w tej sprawie są nowe, naruszając również tym samym zasadę pewności prawa.

               10)

               Zarzut dziesiąty, podniesiony w dalszej kolejności posiłkowo, dotyczący błędnego obliczenia przez pozwaną kwot grzywien nałożonych na Lundbecka.


title: Sprawa T-139/12: Postanowienie Sądu z dnia 7 maja 2014 r. – Adler Mode przeciwko OHMI – Cluett, Peabody (Fairfield)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/37

         Postanowienie Sądu z dnia 7 maja 2014 r. – Adler Mode przeciwko OHMI – Cluett, Peabody (Fairfield)
   (Sprawa T-139/12) (1)

   2014/C 194/50
   Język postępowania: angielski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa C-53/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 43 WE — Swoboda przedsiębiorczości — Notariusze — Warunek przynależności państwowej — Artykuł 45 WE — Udział w wykonywaniu władzy publicznej — Dyrektywy 89/48/EWG i 2005/36/WE)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-53/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 43 WE - Swoboda przedsiębiorczości - Notariusze - Warunek przynależności państwowej - Artykuł 45 WE - Udział w wykonywaniu władzy publicznej - Dyrektywy 89/48/EWG i 2005/36/WE)
   2011/C 204/06
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciele: E. Riedl, M. Aufner i G. Holley, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: S. Behzadi-Spencer, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, pełnomocnik), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i J. Kemper, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i B. Messmer, pełnomocnicy), Republika Łotewska (przedstawiciele: L. Ostrovska, K. Drēviņa i J. Barbale, pełnomocnicy) Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i E. Matulionytė, pełnomocnicy) Republika Węgierska (przedstawiciele: R. Somssich, K. Veres i M. Fehér, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Dowgielewicz, C. Herma i D. Lutostańska, pełnomocnicy) Republika Słowenii (przedstawiciele: V. Klemenc i Ž. Cilenšek Bončina, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciel: J. Čorba, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 i 45 WE — Brak transpozycji w odniesieniu do zawodu notariusza dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. L 19, s. 16) i dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, s. 22) — Uregulowanie krajowe uzależniające wykonywanie zawodu notariusza od warunku przynależności państwowej — Pojęcie działalności związanej z wykonywaniem władzy publicznej

      Sentencja

               1)

               Nakładając warunek przynależności państwowej w odniesieniu do dostępu do zawodu notariusza, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 43 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska, Republika Austrii, Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii, Republika Słowacka oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa C-168/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 sierpnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles- Belgia) — Axa Belgium SA przeciwko Belgii, Administration de la TVA, de l'enregistrement et des domaines (państwo belgijskie), Administration de l'inspection spéciale des impôts, inspection de Mons 3 (państwo belgijskie)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 sierpnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles- Belgia) — Axa Belgium SA przeciwko Belgii, Administration de la TVA, de l'enregistrement et des domaines (państwo belgijskie), Administration de l'inspection spéciale des impôts, inspection de Mons 3 (państwo belgijskie)
   (Sprawa C-168/07) (1)

   2010/C 11/31

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa F-1/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 listopada 2012 r. — Soukoup przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Nieumieszczenie nazwiska na liście rezerwy kadrowej — Ocena z egzaminu ustnego)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/27

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 listopada 2012 r. — Soukoup przeciwko Komisji
   (Sprawa F-1/11) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Nieumieszczenie nazwiska na liście rezerwy kadrowej - Ocena z egzaminu ustnego)
   2013/C 46/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Zdenek Soukoup (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo adwokaci É. Boigelot i S. Woog, następnie adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Eggers i P. Pecho, pełnomocnicy, następnie B. Eggers, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursu otwartego EPSO/AD/144/09 o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej oraz decyzji o umieszczeniu na tej liście nazwiska innego kandydata, a także naprawienie poniesionej szkody i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Z. Soukoup pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011, s. 36.


title: sprawa T-33/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  15 grudnia 2005 r.  — Infront WM przeciwko Komisji (Telewizyjna działalność nadawcza — Dyrektywa 89/552/EWG — Dyrektywa 97/36/WE — Artykuł 3a — Wydarzenia mające doniosłe znaczenie dla społeczeństwa — Dopuszczalność — Rażące naruszenie wymogów formalnych)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 grudnia 2005 r. — Infront WM przeciwko Komisji
   (sprawa T-33/01) (1)

   (Telewizyjna działalność nadawcza - Dyrektywa 89/552/EWG - Dyrektywa 97/36/WE - Artykuł 3a - Wydarzenia mające doniosłe znaczenie dla społeczeństwa - Dopuszczalność - Rażące naruszenie wymogów formalnych)
   (2006/C 48/46)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Infront WM AG, uprzednio KirchMedia WM AG (Zug, Szwajcaria) [przedstawiciele: pierwotnie C. Lenz, A. Bardong, avocats i E. Batchelor, solicitor, następnie C. Lenz, E. Batchelor, R. Denton, solicitors, F. Carlin, barrister i M. Clough, QC]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: K. Banks i M. Huttunen, wspierani przez J. Flynna, QC]

      Interwenienci na poparcie żądań strony pozwanej: Republika Francuska [pełnomocnik: G. de Bergues], Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej [przedstawiciele: pierwotnie J. Collins, następnie R. Caudwell, wreszcie M. Berthell, wspierany przez K. Parkera, QC], Parlament Europejski [pełnomocnicy: C. Pennera i M. Moore] oraz Rada Unii Europejskiej [pełnomocnicy: A. Lopes Sabino i M. Bishop]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, jaką Komisja miała wydać na podstawie art. 3a dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [nadawczej] (Dz.U. L 298, str. 23), zmienionej dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. (Dz.U. L 202, str. 60).
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji zawartej w jej piśmie z dnia 28 lipca 2000 r. skierowanym do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

               2)

               Skarga zostaje odrzucona w pozostałym zakresie.

               3)

               Republika Francuska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Parlament poniosą również koszty skarżącej związane z ich interwencjami.

               4)

               Komisja poniesie własne koszty, a także koszty skarżącej, z wyjątkiem kosztów, o których mowa w pkt 3 powyżej.

               5)

               Interwenienci poniosą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 134 z 5.5.2001


title: Sprawa C-266/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 27 maja 2011 r. — Dansk Funktionærforbund, Serviceforbundet, reprezentująca Franka Frandsena przeciwko Cimber Air A/S

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 27 maja 2011 r. — Dansk Funktionærforbund, Serviceforbundet, reprezentująca Franka Frandsena przeciwko Cimber Air A/S
   (Sprawa C-266/11)
   2011/C 311/24
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dansk Funktionærforbund, Serviceforbundet, reprezentująca Franka Frandsena

      Strona pozwana: Cimber Air A/S

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni dyrektywy Rady 2000/78/WE należy dokonywać w ten sposób, że ustanowiony w niej zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek wyklucza utrzymanie przez przepisy krajowe w mocy zawartego między przewoźnikiem lotniczym a organizacją zawodową zrzeszającą pilotów tego przewoźnika porozumienia zbiorowego, które przewiduje obowiązkowe odejście z pracy po ukończeniu 60 roku życia, jeśli celem zawartego w tym porozumieniu postanowienia, które obowiązywało również przed wejściem w życie ww. dyrektywy Rady oraz transponujących go do krajowego porządku przepisów, jest ochrona bezpieczeństwa lotów na podstawie przyjętego ogólnego założenia o obniżaniu się sprawności wraz z wiekiem; nie przewidziano przy tym konkretnej oceny sprawności pojedynczego pilota, lecz pilot ten może na swój wniosek kontynuować zatrudnienie, co musi być corocznie zatwierdzane przez komitet składający się z przedstawicieli pracodawców i pracowników?


title: Sprawa T-80/10: Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Bell & Ross przeciwko OHIM — KIN (Obudowa zegarka) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający obudowę zegarka — Wcześniejszy wzór — Podstawa unieważnienia — Brak charakteru indywidualnego — Brak innego całościowego wrażenia — Poinformowany użytkownik — Stopień swobody twórcy — Artykuły 4 i 6 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Powiązanie ze wzajemnym wnioskiem o unieważnienie — Sąd w sprawach wzorów wspólnotowych — Artykuł 91 rozporządzenia nr 6/2002)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/26

         Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Bell & Ross przeciwko OHIM — KIN (Obudowa zegarka)
   (Sprawa T-80/10) (1)

   (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający obudowę zegarka - Wcześniejszy wzór - Podstawa unieważnienia - Brak charakteru indywidualnego - Brak innego całościowego wrażenia - Poinformowany użytkownik - Stopień swobody twórcy - Artykuły 4 i 6 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Powiązanie ze wzajemnym wnioskiem o unieważnienie - Sąd w sprawach wzorów wspólnotowych - Artykuł 91 rozporządzenia nr 6/2002)
   2013/C 171/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bell & Ross BV (Zoetermeer, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat S. Guerlain)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: KIN AB (Upplands Väsby, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci M. Nielsen i C. Galichet)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 grudnia 2009 r. (sprawa R 1285/2008-3) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Klockgrossisten i Norden AB a Bell & Ross BV.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bell & Ross BV zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez KIN AB w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-197/13: Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2015 r. – MEM/OHIM (MONACO) [Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy MONACO — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 151 ust. 1 i art. 154 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Częściowa odmowa przyznania ochrony]

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/32

         Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2015 r. – MEM/OHIM (MONACO)
   (Sprawa T-197/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy MONACO - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 151 ust. 1 i art. 154 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 - Częściowa odmowa przyznania ochrony])
   (2015/C 065/44)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marques de l’État de Monaco (MEM) (Monako, Monako) (przedstawiciel: adwokat S. Arnaud)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 stycznia 2013 r. (sprawa R 113/2012-4), dotyczącą międzynarodowej rejestracji wskazującej Wspólnotę Europejską słownego znaku towarowego MONACO.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Marques de l’État de Monaco (MEM) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawy połączone C-393/07 i C-9/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 kwietnia 2009 r. — Republika Włoska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r. dotycząca weryfikacji mandatu Beniamina Donniciego — Poseł do Parlamentu Europejskiego — Weryfikacja mandatu członka Parlamentu — Nominacja posła wynikająca z ustąpienia kandydatów — Artykuły 6 i 12 aktu z 1976 r.)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 kwietnia 2009 r. — Republika Włoska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawy połączone C-393/07 i C-9/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r. dotycząca weryfikacji mandatu Beniamina Donniciego - Poseł do Parlamentu Europejskiego - Weryfikacja mandatu członka Parlamentu - Nominacja posła wynikająca z ustąpienia kandydatów - Artykuły 6 i 12 aktu z 1976 r.)
   2009/C 153/11
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia, R. Adam, pełnomocnicy, P. Gentili, avvocato dello Stato) (C-393/07)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Łotewska

      Strona pozwana: Beniamino Donnici (przedstawiciele: M. Sanino, G.M. Roberti, I. Perego i P. Salvatore, avvocati) (C-9/08)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Włoska

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: H. Krück, N. Lorenz, L. Visaggio, pełnomocnicy, prof. E. Cannizzaro)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Achille Occhetto (przedstawiciele: P. De Caterini i F. Paola, avvocati)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji P6_TA-PROV(2007)0209 Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r., doręczonej w dniu 28 maja 2007 r., dotyczącej weryfikacji mandatu Beniamina Donniciego [2007/2121(REG)] — Posłowie do Parlamentu Europejskiego — Weryfikowanie mandatów — Nominacja posła wynikająca z ustąpienia kandydatów

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego 2007/2121 (REG) z dnia 24 maja 2007 r. dotyczącej weryfikacji mandatu Beniamina Donniciego.

               2)

               Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez B. Donniciego oraz kosztami poniesionymi przez Republikę Włoską występującą w charakterze strony skarżącej.

               3)

               Republika Włoska występująca w charakterze interwenienta, Republika Łotewska i A. Occhetto pokrywają koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007


title: Sprawa C-314/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Stadt Graz przeciwko Strabag AG, Teerag-Asdag AG, Bauunternehmung Granit GesmbH (Dyrektywa 89/665/EWG — Zamówienia publiczne — Postępowania odwoławcze — Skarga o odszkodowanie — Niezgodne z prawem udzielenie zamówienia — Ustanowiona w prawie krajowym zasada odpowiedzialności oparta na domniemaniu winy instytucji zamawiającej)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Stadt Graz przeciwko Strabag AG, Teerag-Asdag AG, Bauunternehmung Granit GesmbH
   (Sprawa C-314/09) (1)

   (Dyrektywa 89/665/EWG - Zamówienia publiczne - Postępowania odwoławcze - Skarga o odszkodowanie - Niezgodne z prawem udzielenie zamówienia - Ustanowiona w prawie krajowym zasada odpowiedzialności oparta na domniemaniu winy instytucji zamawiającej)
   2010/C 317/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stadt Graz

      Strona pozwana: Strabag AG, Teerag-Asdag AG, Bauunternehmung Granit GesmbH

      Przy udziale: Land Steiermark

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 lit. c) i ust. 7 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33) — Udzielenie zamówienia publicznego zgodnie z wiążącym instytucję zamawiającą rozstrzygnięciem organu odwoławczego — Udzielenie zamówienia niezgodne z prawem ze względu na naruszenie przepisów krajowych — Przesłanki skargi o odszkodowanie — Zasada skuteczności

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane zmienioną dyrektywą Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy uzależniający prawo do zasądzenia odszkodowania i odsetek z tytułu naruszenia prawa zamówień publicznych przez instytucję zamawiającą od tego, czy naruszenie to było zawinione, jest z nią sprzeczny także wtedy, gdy stosowanie tego przepisu opiera się na domniemaniu winy tej instytucji zamawiającej oraz na braku możliwości powołania się przez tą ostatnią na brak indywidualnych umiejętności i, co za tym idzie — na brak subiektywnego elementu zawinienia zarzucanemu naruszeniu.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-159/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 17 marca 2016 r. – VAS „Starptautiskā lidosta »Rīga«”/Konkurences padome

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 17 marca 2016 r. – VAS „Starptautiskā lidosta »Rīga«”/Konkurences padome
   (Sprawa C-159/16)
   (2016/C 191/19)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Starptautiskā lidosta »Rīga«”

      Strona pozwana: Konkurences padome

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 102 i art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że jedno i to samo zachowanie przedsiębiorstwa państwowego może być analizowane jednocześnie pod kątem istnienia pomocy państwa (jako ewentualne przyznanie pomocy państwa klientowi/partnerowi handlowemu) i pod kątem nadużywania pozycji dominującej (dyskryminacji w zakresie cen)?

               2)

               Czy między tymi dwiema analizami istnieje jakakolwiek kolejność lub hierarchia?

               3)

               Czy przy badaniu sprawy dotyczącej naruszenia reguł konkurencji, które to naruszenie przejawia się w stosowaniu dyskryminujących cen wobec klientów/partnerów handlowych przedsiębiorstwa państwowego, organy administracji lub sądy mogą stwierdzić, że zachowanie podmiotu gospodarczego narusza art. 102 TFUE, jeżeli naruszenie wynika z przyznania pomocy państwa bez przeprowadzenia wstępnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 3?


title: Sprawa C-140/06: Skarga wniesiona w dniu  14 marca 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/14

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-140/06)
   (2006/C 108/23)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżącą:Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele:
   K. Walkerová i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska

               —

               Żądania strony skarżącej stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (1), lub też w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 14 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/4/WE upłynął w dniu 18 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 189, str. 1.


title: Sprawa C-197/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 95/59/WE — Podatki inne niż podatki obrotowe, obciążające spożycie wyrobów tytoniowych — Artykuł 9 ust. 1 — Swobodne ustalanie przez producentów i importerów maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej ich towarów — Uregulowanie krajowe narzucające minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów — Uregulowanie krajowe zakazujące sprzedaży wyrobów tytoniowych po cenie promocyjnej sprzecznej z celami zdrowia publicznego — Pojęcie przepisy krajowe o kontroli poziomu cen lub przestrzeganiu narzuconych cen — Względy uzasadniające — Ochrona zdrowia publicznego — Ramowa Konwencja Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-197/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 95/59/WE - Podatki inne niż podatki obrotowe, obciążające spożycie wyrobów tytoniowych - Artykuł 9 ust. 1 - Swobodne ustalanie przez producentów i importerów maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej ich towarów - Uregulowanie krajowe narzucające minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów - Uregulowanie krajowe zakazujące sprzedaży wyrobów tytoniowych po „cenie promocyjnej sprzecznej z celami zdrowia publicznego” - Pojęcie „przepisy krajowe o kontroli poziomu cen lub przestrzeganiu narzuconych cen” - Względy uzasadniające - Ochrona zdrowia publicznego - Ramowa Konwencja Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu)
   2010/C 113/07
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i R. Lyal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, S. Pilczer, J.-Ch. Gracia i B. Beaupère-Manokha, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 291, s. 40) — Ustalenie ceny minimalnej — Przeszkoda w swobodnym przepływie towarów — Ochrona zdrowia publicznego — Właściwość Ramowej Konwencji Światowej Organizacji Zdrowia o Ograniczeniu Użycia Tytoniu (Dz.U. L 213, s. 8)

      Sentencja

               1)

               Poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy systemu cen minimalnych sprzedaży detalicznej papierosów dopuszczonych do konsumpcji we Francji, podobnie jak i zakazu sprzedaży wyrobów tytoniowych „po cenie promocyjnej sprzecznej z celami ochrony zdrowia publicznego”, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady 2002/10/WE z dnia 12 lutego 2002 r.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa T-564/15: Postanowienie Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Spliethoff’s Bevrachtingskantoor/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Pomoc finansowa w ramach instrumentu „Łącząc Europę” – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt przygotowawczy – Niedopuszczalność)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/26

      Postanowienie Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Spliethoff’s Bevrachtingskantoor/Komisja
      (Sprawa T-564/15) (1)

      ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc finansowa w ramach instrumentu „Łącząc Europę” - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność))
      (2016/C 454/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Spliethoff’s Bevrachtingskantoor BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat P. Glazener)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux i J. Samnadda, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji, która zdaniem skarżącej miała być zawarta w wiadomości elektronicznej Agencji Wykonawczej ds. Innowacyjności i Sieci (INEA) z dnia 17 lipca 2015 r. dotyczącej wniosku przekazanego przez skarżącą w odpowiedzi na zaproszenie do składania wniosków wystosowane w ramach instrumentu „Łącząc Europę” na podstawie wieloletniego programu prac przyjętego w 2014 r. w ramach decyzji wykonawczej Komisji C(2014) 1921 final z dnia 26 marca 2014 r. ustanawiającej wieloletni program prac na rok 2014 w odniesieniu do pomocy finansowej dotyczącej instrumentu „Łącząc Europę” (CEF) – Sektor transportu na lata 2014-2020.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Spliethoff’s Bevrachtingskantoor BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawa C-187/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Joachim Pöpperl/Land Nordrhein-Westfalen.

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Joachim Pöpperl/Land Nordrhein-Westfalen.
   (Sprawa C-187/15)
   (2015/C 245/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Joachim Pöpperl

      Strona pozwana: Land Nordrhein-Westfalen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, zgodnie z którymi osoba mianowana urzędnikiem w państwie członkowskim traci swoją ekspektatywę emerytalną (świadczenia emerytalno-rentowe urzędników) z tytułu służby z tego względu, że w celu podjęcia nowego zatrudnienia w innym państwie członkowskim została na własne życzenie zwolniona ze służby, jeżeli prawo krajowe przewiduje jednocześnie, że osoba ta, przyjmując za podstawę uzyskane w trakcie służby uposażenie brutto, jest objęta ubezpieczeniem dodatkowym w systemie obowiązkowego ubezpieczenia emerytalnego, przy czym wynikające z tego ubezpieczenia prawo do świadczeń emerytalnych jest niższe niż utracona ekspektatywa emerytalna?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej – w odniesieniu do wszystkich albo do określonych urzędników: czy art. 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w braku odmiennej regulacji krajowej poprzednia instytucja zatrudniająca danego urzędnika powinna wypłacić mu emeryturę, biorąc za podstawę okres służby uprawniający do nabycia praw emerytalnych ukończony w poprzedniej służbie i pomniejszając ją o świadczenia emerytalne przysługujące z ubezpieczenia dodatkowego, czy też powinna finansowo wyrównać utratę emerytury [z zaopatrzenia emerytalnego] w inny sposób, mimo że zgodnie z prawem krajowym mogą zostać przyznane jedynie świadczenia z zaopatrzenia [emerytalnego] przewidziane na podstawie tego prawa?


title: Sprawa T-343/10: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2010 r. — Etimine and Etiproducts przeciwko ECHA

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/49

      Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2010 r. — Etimine and Etiproducts przeciwko ECHA
      (Sprawa T-343/10)
      ()
      (2010/C 288/93)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Etimine SA (Bettembourg, Luksemburg) oraz Ab Etiproducts Oy (Espoo, Finlandia) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i C. Mereu)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną.

                  —

                  Stwierdzenie niezgodności z prawem rozporządzenia Komisji (WE) nr 790/2009 (1) z dnia 10 sierpnia 2009 r. w zakresie, w jaki dotyczy ono kwasu bornego i tetraboranów disodu.

                  —

                  Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w zakresie, w jakim dotyczy on kwasu bornego i tetraboranów disodu.

                  —

                  Obciążenie ECHA kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżące wnoszą, na podstawie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów o wpisaniu kwasu bornego i tetraboranów disodu na listę kandydacką substancji utworzoną na podstawie art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (2). Dodatkowo skarżące wnoszą, na podstawie art. 277 TFUE, o stwierdzenie niezgodności z prawem rozporządzenia Komisji (WE) nr 790/2009 z dnia 10 sierpnia 2009 r. w zakresie dotyczącym kwasu bornego i tatraboranów disodu.
      Na poparcie skargi skarżące podnoszą następujące zarzuty:

                  Po pierwsze, zaskarżony akt został wydany z naruszeniem zasadniczych wymogów proceduralnych i w wyniku naruszenia prawa, ponieważ nie spełnia on przesłanek określonych w art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 i załączniku XV do niego.

                  Po drugie, zaskarżony akt oparty jest na oczywistym błędzie w ocenie i narusza rozporządzenie (WE) nr 1907/2006, ponieważ ECHA nie przedstawiła dowodów i nie wykazała, iż borany spełniają kryteria uznania ich za działające szkodliwie na rozrodczość kategorii 2 zgodnie z dyrektywą 67/548 (3).

                  Ponadto, wydając zaskarżony akt ECHA naruszyła obowiązującą w prawie UE zasadę proporcjonalności.

                  Wreszcie, zaskarżony akt opiera się na rozporządzeniu Komisji (WE) nr 790/2009, które jest samo w sobie niezgodne z prawem.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 790/2009 z dnia 10 sierpnia 2009 r. dostosowujące do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. L 235, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).

         (3)  Dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz. U. 196, s. 1)


title: Sprawa T-136/10 (Skarga o odszkodowanie — Brak właściwości Sądu — Przekazanie Sądowi do spraw Służby Publicznej: Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2011 r. — M przeciwko EMA

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/17

         Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2011 r. — M przeciwko EMA
   (Sprawa T-136/10 (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Brak właściwości Sądu - Przekazanie Sądowi do spraw Służby Publicznej)
   2011/C 89/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: M (Broxbourne, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Thomann, barrister, i I. Khawaja, solicitor)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: V. Salvatore i N. Rampal Olmedo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie na postawie art. 268 TFUE i 340 TFUE z tytułu szkody poniesionej zdaniem skarżącego w następstwie wypadku przy pracy.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa T-364/12: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2012 r. — Harper Hygienics przeciwko OHMI — Clinique Laboratories (CLEANIC Kindii)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/28

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2012 r. — Harper Hygienics przeciwko OHMI — Clinique Laboratories (CLEANIC Kindii)
   (Sprawa T-364/12)
   2012/C 355/60
   Język skargi: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Harper Hygienics S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: R. Rumpel, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Clinique Laboratories LLC (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 maja 2012 r. (sprawa R 1135/2011-2) o odmowie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „CLEANIC Kindii” dla towarów w klasach 3, 5 oraz 16;

               —

               Zmianę zaskarżonej decyzji poprzez rejestrację znaku dla wszystkich zgłoszonych towarów i usług;

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „CLEANIC Kindii” dla towarów w klasach 3, 5 oraz 16

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe znaki towarowe nr 54 429, dla towarów w klasie 3, 14, 25 i 42 oraz nr 2 294 429 dla towarów w klasie 35 i 42, oraz krajowy (polski) znak towarowy nr 51 732, dla towarów w klasie 3 i 5.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie artykułu 8 ust. 1 b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) w zakresie obejmującym ustalenie podobieństwa znaków towarowych i możliwości wprowadzenia w błąd odbiorców oraz artykułu 8 ust. 5 rzeczonego rozporządzenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L 78 z 24.3.2009, s. 1


title: Sprawa T-383/10: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2010 r. — Continental Bulldog Club Deutschland przeciwko OHIM (CONTINENTAL)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/43

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2010 r. — Continental Bulldog Club Deutschland przeciwko OHIM (CONTINENTAL)
   (Sprawa T-383/10)
   ()
   2010/C 301/69
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Continental Bulldog Club Deutschland eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Vollmer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie R 300/2010-1;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim dotyczy ona towarów i usług należących do klasy 44;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w przedmiocie skargi oraz postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CONTINENTAL” dla towarów należących do klas 31 i 44

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający a nie opisowy

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-333/07: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2007 r. — Entrance Services przeciwko Parlamentowi

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/54

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2007 r. — Entrance Services przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-333/07)
   (2007/C 269/97)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Entrance Services NV (Vilvoorde, Belgia) (przedstawiciele: A. Delvaux oraz V. Bertrand, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, na mocy której Parlament odrzucił ofertę skarżącej i udzielił zamówienia innemu oferentowi, doręczonej skarżącej w dniu 14 sierpnia 2007 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 14 sierpnia 2007 r. odrzucającej jej ofertę złożoną w ramach postępowania przetargowego na zawarcie umowy o utrzymanie i konserwację sprzętu automatycznego, stolarki i podobnego wyposażenia w budynkach Parlamentu Europejskiego w Brukseli [(umowa o świadczenie usług 2007-2010) (przetarg nr IFIN-BATIBRU-JLD-S0765-00)] (1).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca wskazuje, po pierwsze, na naruszenie art. 10 dokumentacji przetargowej i art. 93 ust. 1 rozporządzenia finansowego (2), gdyż Parlament wybrał ofertę oferenta, który zdaniem skarżącej, znajdował się w sytuacji powodującej wykluczenie, o której mowa w art. 10 dokumentacji przetargowej z uwagi na stwierdzone przez Komisję jego uczestnictwo w porozumieniu.
   Po drugie, skarżąca zauważa, że Parlament naruszył art. 97 i 98 rozporządzenia finansowego oraz art. 137 rozporządzenia wykonawczego (3), stawiając oferentom wymóg wykazania ich technicznych możliwości wykonania zamówienia w oparciu o inne dowody niż dowody, o których mowa w tych przepisach.
   Po trzecie, skarżąca podnosi zarzut oparty na naruszeniu art. 97 i 98 rozporządzenia finansowego oraz art. 135 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego, jako że Parlament wymagał, aby oferenci wykazali gospodarcze i finansowe możliwości wykonania zamówienia w oparciu o dowody, które nie zostały przewidziane w rzeczonych przepisach oraz ponieważ odrzucono ofertę skarżącej z uwagi na to, że nie zawierała ona wymaganych dowodów.
   Skarżąca twierdzi wreszcie, że należy stwierdzić nieważność spornej decyzji, z uwagi na naruszenie zasady równości, ustanowionej w art. 89 ust. 1 rozporządzenia finansowego, gdyż Parlament odrzucił jej ofertę i udzielił zamówienia innemu oferentowi, mimo że oferent ten znajdował się w takiej samej sytuacji jak skarżąca, jeśli chodzi o nieprzedłożenie wymaganych w art. 11 dokumentacji przetargowej wymaganych zezwoleń.

      (1)  Ogłoszenie o zamówieniu opublikowane: Dz.U. 2006/S 148-159062.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, str. 1).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE, EURATOM) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, ze zmianami (Dz.U. L 357, str.1).


title: Sprawa T-505/09: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2009 r. — Carlyle przeciwko OHIM — Mascha & Regner Consulting (CAFE CARLYLE)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/36

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2009 r. — Carlyle przeciwko OHIM — Mascha & Regner Consulting (CAFE CARLYLE)
   (Sprawa T-505/09)
   2010/C 51/70
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Carlyle, LLC (St. Louis, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci: E. Cornu, E. De Gryse i D. Moreau)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Mascha & Regner Consulting KEG (Wiedeń, Austria)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 października 2009 r. w sprawie R 239/2009-4; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „CAFE CARLYLE” dla usług z klasy 42

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Mascha & Regner Consulting KEG

      Decyzja Wydziału Unieważnień: odrzucenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: unieważnienie rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne zastosowanie przez Izbę Odwoławczą zbyt zawężającej wykładni pojęcia rzeczywistego używania. Ponadto Izba Odwoławcza: (i) nie uwzględniła we właściwy sposób dowodów używania przestawionych przez skarżącą przed Wydziałem Unieważnień; (ii) nie oceniła prawidłowo zakresu wspomnianych dowodów używania; oraz (iii) nie dokonała ich całościowej oceny.


title: Sprawa T-375/05: Skarga wniesiona w dniu  7 października 2005 r.  — Azienda Agricola Le Canne przeciwko Komisji

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/37

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2005 r. — Azienda Agricola Le Canne przeciwko Komisji
   (Sprawa T-375/05)
   (2005/C 296/75)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Azienda Agricola „Le Canne” S.r.l. (Porto Viro, Włochy) [przedstawiciel(-e): adwokaci Giuseppe Carraio i Francesca Mazzonetto]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej nr C(2005)2939 z dnia 26 lipca 2005 r., w zakresie w jakim zmniejsza pomoc wspólnotową w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 4028/86, przyznaną spółce Azienda Agricola Le Canne s.r.l w decyzji nr C(90)1923/99 z dnia 30 października 1990 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania za wyrządzoną szkodę, w wysokości nie mniejszej niż suma niewypłaconych do dnia dzisiejszego subwencji wraz z odsetkami mającymi zastosowanie zgodnie z zasadami bankowymi, naliczonymi od całej niewypłaconej kwoty, która pierwotnie należała się na podstawie decyzji nr C(90)1923/99 z dnia 30 października 1990 r., za okres od wydania unieważnionej decyzji z 27 października 1995 r. aż do wypłaty całej należnej pomocy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi w skardze o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2005)2939 z dnia 26 lipca 2005 r., na podstawie której została zmniejszona pomoc w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 4028/86, przyznana w ramach projektu zatytułowanego „Modernizacja jednostki produkcyjnej z sektora akwakultury w Rosolina (Veneto)”. Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi cztery zarzuty:

               1.

               Pierwszy z nich dotyczy, jeszcze przed zarzutem przedawnienia, stwierdzenia nieprawidłowości w działaniach administracyjnych podjętych przez Komisję w celu zmniejszenia już zatwierdzonej subwencji przeznaczonej na współfinansowanie. W tym względzie skarżąca opiera się na naruszeniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (1).

               2.

               Drugi zarzut opera się na naruszeniu przez Komisję obowiązku wykonania wyroku z dnia 5 marca 2002 r. (2) dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji, ponieważ w nowej decyzji mającej na celu zastąpienie unieważnionej decyzji z dnia 11 lipca 2000 r. Komisja mogła wprawdzie ponownie zbadać całą sprawę, która była ciągle otwarta i nigdy nie została zamknięta wskutek stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji, jednak jedynie w granicach wyznaczonych w piśmie z dnia 23 listopada 1999 r. Komisja nie mogła jednak przedstawić nowych zarzutów nie powołanych przed tą datą.
               Ponadto, chociaż Komisja uznała pośrednio, że większa część kwoty, której pozbawiona została skarżąca w unieważnionej decyzji dotyczącej zmniejszenia pomocy należała jej się, to jednak nie uznała odsetek za opóźnienie w wypłaceniu zaległych kwot.

               3.

               W trzecim zarzucie skarżąca podnosi, że powołany art. 44 ust. 1 rozporządzenia nr 4028/86 nie uwzględnia wśród okoliczności, w jakich może zostać zmniejszona pomoc i które zostały wyczerpująco wyliczone w tym przepisie, nieprawidłowości zarzuconej skarżącej w nałożonej na decyzji, tj. okoliczności, że w trakcie wykonywania prac objętych pomocą przedsiębiorstwo zlecające nabyło udziały w kapitale spółki korzystającej z pomocy.

               4.

               W czwartym zarzucie, który dotyczy naruszenia zasady równego traktowania, proporcjonalności i racjonalności, a także zasady swobodnego przepływu kapitału, skarżąca wskazuje dodatkowo na arbitralne kryterium przyjęte przez Komisję w celu obliczenia spornej obniżki, ponieważ w dyskryminujący sposób zastosowała taką samą obniżkę do wszystkich uwzględnionych okresów, bez uwzględnienia faktu, że udział procentowy przedsiębiorstwa zlecającego w kapitale zakładowym przedsiębiorstwa korzystającego z pomocy był różny i wzrastał z upływem czasu.

      (1)  Dz.U. L 312 z 23.12.1995 r., str. 1.

      (2)  Sprawa T-241/00 w sprawie Azienda agricola Le Canne przeciwko Komisji, Rec. 2002, str. II-1251


title: Sprawa T-102/17: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2017 r. – Cantina e oleificio sociale di San Marzano/EUIPO – Miguel Torres (SANTORO)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/40

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2017 r. – Cantina e oleificio sociale di San Marzano/EUIPO – Miguel Torres (SANTORO)
   (Sprawa T-102/17)
   (2017/C 121/59)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cantina e oleificio sociale di San Marzano (San Marzano di San Giuseppe, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Jacobacci i E. Truffo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Miguel Torres, SA (Vilafranca del Penedés, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „SANTORO” – zgłoszenie nr 12 282 141

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie R 2018/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 poprzez błędną interpretację orzecznictwa dotyczącego rozpatrywanej problematyki;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 poprzez przeinaczenie dowodów.


title: Sprawa T-469/13: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2016 r. – Generics (UK)/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek leków antydepresyjnych zawierających aktywny składnik farmaceutyczny cytalopram — Pojęcie ograniczenia konkurencji ze względu na cel — Potencjalna konkurencja — Leki generyczne — Bariery wejścia na rynek wynikające z istnienia patentów — Porozumienia zawarte pomiędzy właścicielem patentów i przedsiębiorstwem produkującym leki generyczne — Naruszenie prawa — Błąd w ocenie — Prawo do obrony — Grzywny)

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/11

         Wyrok Sądu z dnia 8 września 2016 r. – Generics (UK)/Komisja
   (Sprawa T-469/13) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek leków antydepresyjnych zawierających aktywny składnik farmaceutyczny cytalopram - Pojęcie ograniczenia konkurencji ze względu na cel - Potencjalna konkurencja - Leki generyczne - Bariery wejścia na rynek wynikające z istnienia patentów - Porozumienia zawarte pomiędzy właścicielem patentów i przedsiębiorstwem produkującym leki generyczne - Naruszenie prawa - Błąd w ocenie - Prawo do obrony - Grzywny))
   (2016/C 383/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Generics (UK) Ltd (Potters Bar, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci I. Vandenborre i T. Goetz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Bourke, F. Castilla Contreras i T. Vecchi, następnie F. Castilla Contreras, T. Vecchi, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy, wspierani przez S. Kingstona, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2013) 3803 final z dnia 19 czerwca 2013 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 [TFUE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT/39226 – Lundbeck) i żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Generics (UK) Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  12 stycznia 2006 r.  w sprawie C-139/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Jakość otaczającego powietrza — Określenie wartości dopuszczalnych)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 12 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-139/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Jakość otaczającego powietrza - Określenie wartości dopuszczalnych)
   (2006/C 60/08)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-139/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 15 marca 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Valero Jordana i R. Amorosi) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: I. M. Braguglia), Trybunał (szósta izba), w składzie: J.-P. Puissochet, pełniący obowiązki prezesa szóstej izby, S. von Bahr i A. Borg Barthet (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 12 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie przekazując Komisji Wspólnot Europejskich wszelkich wymaganych informacji za rok 2001 dotyczących substancji regulowanych dyrektywą Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszącą się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a), ppkt i) i ii) oraz lit. b) dyrektywy Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 11 dyrektywy 96/62 w związku z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy, jak również dyrektywy 1999/30 i art. 1 decyzji Komisji 2001/839/WE z dnia 8 listopada 2001 r. określającej kwestionariusz służący rocznym deklaracjom dotyczącym oceny jakości otaczającego powietrza na podstawie dyrektyw 96/62 i 1993/30.

               2.

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004.


title: Sprawa T-295/04: Skarga wniesiona dnia 22 lipca 2004 r. przez Centro Provincial de Jóvenes Agricultores de Jaén przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/27

         Skarga wniesiona dnia 22 lipca 2004 r. przez Centro Provincial de Jóvenes Agricultores de Jaén przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-295/04)
   (2004/C 251/49)
   Język postępowania: hiszpański
   Dnia 22 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie przez Centro Provincial de Jóvenes Agricultores de Jaén, z siedzibą w Jaén (Hiszpania), reprezentowane przez José Francisca Vázqueza Medinę, letrado przy Ilustre Colegio de Jaén.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności – ipso iure – art. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 864/04;

               —

               odłożenie decyzji w przedmiocie kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca zaskarża ww. przepis w zakresie, w jakim dodaje on, wyłącznie dla oliwy z oliwek, rok 1999/2000, do pozostałych trzech lat przewidzianych dla innych rolników (2000/2001, 2001/2002 i 2002/2003), w celu ustalenia wsparcia bezpośredniego dla producentów.
   Na poparcie swoich żądań strona skarżąca utrzymuje, że przepis ten, poza tym, iż brak jest do niego uzasadnienia, przez co narusza obowiązek uzasadnienia aktów prawnych, jest dyskryminujący dla określonych regionów i bardzo licznych rolników, ze względu na to, że w roku 1999/2000 w Andaluzji, a zwłaszcza w Jaén, produkcja była bardzo niska. W te sposób, przez sam fakt, że przy obliczaniu wsparcia uwzględni się ten rok, plantatorzy oliwek z Jaén, wraz z innymi plantatorami oliwek z Kordowy i Grenady, poniosą poważną szkodę majątkową, a tym samym zostaną poddani dyskryminacji.
   Wreszcie, strona skarżąca zarzuca jednoczesne nadużycie władzy.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  22 września 2005 r.  w sprawie C-221/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 91/676/EWG — Niezupełna transpozycja — Ochrona wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego — Brak definicji wód zanieczyszczonych lub wód, które mogą być zanieczyszczone — Nieprawidłowe i niedostateczne wyznaczenie stref zagrożenia — Zbiór zasad dobrej praktyki rolniczej — Braki — Program działania — Braki i niezupełne wykonanie)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 22 września 2005 r.
   w sprawie C-221/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 91/676/EWG - Niezupełna transpozycja - Ochrona wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego - Brak definicji wód zanieczyszczonych lub wód, które mogą być zanieczyszczone - Nieprawidłowe i niedostateczne wyznaczenie stref zagrożenia - Zbiór zasad dobrej praktyki rolniczej - Braki - Program działania - Braki i niezupełne wykonanie)
   (2005/C 296/02)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-221/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 22 maja 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Valero Jordana, wspierany przez adwokatów M. van der Woudego oraz T. Chellingsworth'a) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnicy: początkowo A. Snoecx, a następnie E. Dominkovits), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Borg Barthet, S. von Bahr, J. Malenovský i A. Ó Caoimh (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: L.A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 22 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając: w przypadku Région flamande — przed upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii z dnia 23 listopada 1998 r. — przepisów koniecznych do zupełnego i prawidłowego wykonania art. 4 dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego i — przed upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii z dnia 9 listopada 1999 r. — przepisów koniecznych do zupełnego i prawidłowego wykonania art. 3 ust. 1 i 2, art. 5 i 10 dyrektywy, oraz

                           —

                           w przypadku Région wallonne — przed upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii z dnia 9 listopada 1999 r. — przepisów koniecznych do zupełnego i prawidłowego wykonania art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 5 dyrektywy,

                           —

                           Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy.

               2)

               Skarga jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim Komisja Wspólnot Europejskich podnosi nowe zarzuty, które nie znajdują się w uzasadnionych opiniach.

               3)

               Nie jest zasadna część zarzutu opartego na naruszeniu art. 5 dyrektywy 91/676 w związku z załącznikiem III do dyrektywy dotycząca jedynie częściowego zastosowania w Région flamande programu działań tego regionu, a zwłaszcza jeśli chodzi o maksymalne ilości odchodów zwierzęcych, które mogą być rozprowadzane w skali roku w strefach zagrożenia.

               4)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.07.2003


title: Sprawa T-599/13: Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2015 r. – Cosmowell/OHIM – Haw Par (GELENKGOLD) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GELENKGOLD — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający tygrysa — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Zmiana charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego — Podobieństwo oznaczeń pod względem fonetycznym — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/30

         Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2015 r. – Cosmowell/OHIM – Haw Par (GELENKGOLD)
   (Sprawa T-599/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GELENKGOLD - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający tygrysa - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Zmiana charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego - Podobieństwo oznaczeń pod względem fonetycznym - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 205/39)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Cosmowell GmbH (Sankt Johann in Tirol, Austria) (przedstawiciel: adwokat J. Sachs)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Haw Par Corp. Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciele: adwokaci C. Schultze, J. Ossing, R.D. Härer, C. Weber, H. Ranzinger, C. Brockmann i C. Gehweiler)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2013 r. (sprawa R 2013/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Haw Par Corp. Ltd a Cosmowell GmbH,

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 5 września 2013 r. (sprawa R 2013/2012-4).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Cosmowell GmbH zarówno przed Sądem, jak i przed Izbą Odwoławczą.

               4)

               Haw Par Corp. Ltd pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Cosmowell zarówno przed Sądem, jak i przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 39 z 8.2.2014.


title: Sprawa T-662/16: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2016 r. – Gall Pharma GmbH/EUIPO – Pfizer Inc. (Styriagra)

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/19

      Skarga wniesiona w dniu 12 września 2016 r. – Gall Pharma GmbH/EUIPO – Pfizer Inc. (Styriagra)
      (Sprawa T-662/16)
      (2016/C 441/24)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Gall Pharma GmbH (Judenburg, Austria) (przedstawiciele: D. Reichelt i L. Figura, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pfizer Inc. (Nowy Jork, stan Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Styriagra” – zgłoszenie nr 12 161 469

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 czerwca 2016 r. w sprawie R 724/2015-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  oddalenie, po stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji, sprzeciwu, który wniesiono wobec unijnego znaku towarowego nr 000233890 w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr 002286568;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-227/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Slamanca — Hiszpania) — Eva Martín Martín przeciwko EDP Editores SL (Dyrektywa 85/577/EWG — Artykuł 4 — Ochrona konsumentów — Umowy zawarte poza lokalem przedsiębiorstwa — Prawo odstąpienia od umowy — Obowiązek poinformowania przez przedsiębiorcę — Nieważność umowy — Właściwe środki)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Slamanca — Hiszpania) — Eva Martín Martín przeciwko EDP Editores SL
   (Sprawa C-227/08) (1)

   (Dyrektywa 85/577/EWG - Artykuł 4 - Ochrona konsumentów - Umowy zawarte poza lokalem przedsiębiorstwa - Prawo odstąpienia od umowy - Obowiązek poinformowania przez przedsiębiorcę - Nieważność umowy - Właściwe środki)
   2010/C 51/10
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Audiencia Provincial de Slamanca

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Eva Martín Martín

      Strona pozwana: EDP Editores SL

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Audiencia Provincial de Slamanca — Wykładnia art. 4 dyrektywy Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa (Dz.U. L 372, s. 31) — Art. 3 WE, 95 WE i 153 WE — Art. 38 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej — Prawo do odstąpienia od umowy — Obowiązek przedsiębiorcy podania określonych informacji — Środki ochrony konsumentów w razie niewykonania — Nieważność umowy i właściwość sądu krajowego

      Sentencja

   Artykuł 4 dyrektywy Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa nie stoi na przeszkodzie temu, by sąd krajowy stwierdził z urzędu nieważność umowy podlegającej zakresowi przedmiotowemu tej dyrektywy ze względu na to, że konsument nie został poinformowany o przysługującym mu prawie odstąpienia od umowy, nawet wówczas, gdy konsument nie podniósł tej nieważności w żadnym momencie postępowania przed właściwymi sądami krajowymi.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-331/05 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2007 r. — Internationaler Hilfsfonds eV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna — Związek przyczynowy — Koszty postępowania przed Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2007 r. — Internationaler Hilfsfonds eV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-331/05 P) (1)

   (Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna - Związek przyczynowy - Koszty postępowania przed Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich)
   (2007/C 199/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Internationaler Hilfsfonds eV (przedstawiciele: H. Kaltenecker i S. Krüger, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M.-J. Jonczy i S. Fries, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2005 r. w sprawie T-294/04 Internationaler Hilfsfonds eV przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił jako oczywiście bezzasadną skargę o naprawienie rzekomo poniesionej szkody w związku z kosztami wynagrodzenia adwokata w trzech postępowaniach przed Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Internationaler Hilfsfonds eV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005 r.


title: Sprawa C-338/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Marjan Noorzia przeciwko Bundesministerin für Inneres (Odesłanie prejudycjalne — Prawo do łączenia rodzin — Dyrektywa 2003/86/WE — Artykuł 4 ust. 5 — Przepis krajowy ustanawiający wymóg, by członek rodziny rozdzielonej i małżonek mieli w chwili złożenia wniosku w sprawie łączenia rodzin ukończony 21. rok życia — Wykładnia zgodna)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/18

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Marjan Noorzia przeciwko Bundesministerin für Inneres
   (Sprawa C-338/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Prawo do łączenia rodzin - Dyrektywa 2003/86/WE - Artykuł 4 ust. 5 - Przepis krajowy ustanawiający wymóg, by członek rodziny rozdzielonej i małżonek mieli w chwili złożenia wniosku w sprawie łączenia rodzin ukończony 21. rok życia - Wykładnia zgodna))
   2014/C 315/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marjan Noorzia

      Strona pozwana: Bundesministerin für Inneres

      Sentencja

   Wykładni art. 4 ust. 5 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten nie sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które stanowi, że aby małżonkowie i zarejestrowani partnerzy mogli być uznani za członków rodziny uprawnionych do łączenia, muszą w chwili złożenia wniosku mieć ukończony 21. rok życia.

      (1)  Dz.U. C 233 z 10.8.2013.


title: Sprawa C-323/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division w dniu 12 sierpnia 2009 r. — Interflora Inc, Interflora British Unit przeciwko Marks & Spencer plc, Flowers Direct Online Limited

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division w dniu 12 sierpnia 2009 r. — Interflora Inc, Interflora British Unit przeciwko Marks & Spencer plc, Flowers Direct Online Limited
   (Sprawa C-323/09)
   2009/C 282/37
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Interflora Inc, Interflora British Unit

      Strona pozwana: Marks & Spencer plc, Flowers Direct Online Limited

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W przypadku gdy przedsiębiorca będący konkurentem właściciela zarejestrowanego znaku towarowego, który poprzez swoją stronę internetową sprzedaje towary oraz świadczy usługi identyczne z tymi, dla których zarejestrowany jest znak (a) wybiera jako słowo kluczowe w serwisie oferującym umieszczanie linków sponsorowanych w wyszukiwarce internetowej oznaczenie, które jest identyczne (w rozumieniu wyroku z dnia 20 marca 2003 r. w sprawie C-291/00 LTJ Diffusion SA przeciwko Sadas Vertbaudet SA) ze znakiem towarowym, (b) wyznacza ten znak jako słowo kluczowe, (c) ustanawia połączenie między oznaczeniem a adresem swojej strony internetowej, (d) określa koszt za kliknięcie, jaki zapłaci za to słowo kluczowe, (e) ustala czas wyświetlania sponsorowanego linku i (f) wykorzystuje oznaczenie w dokumentach handlowych związanych z wystawianiem faktur i płatnościami lub zarządzaniem kontem posiadanym u właściciela wyszukiwarki, przy czym jednak sam link sponsorowany nie zawiera oznaczenia ani żadnego podobnego oznaczenia, czy powyżej opisane działania lub niektóre z nich stanowią „używanie” oznaczenia przez konkurenta w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1988 r. (dalej zwanej „dyrektywą 89/104”) i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (2) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (dalej zwanego „rozporządzeniem nr 40/94”)?

               2)

               Czy takie używanie ma miejsce „dla” towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak towarowy jest zarejestrowany, w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104 i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94?

               3)

               Czy takie używanie mieści się w zakresie stosowania któregoś lub obu z następujących przepisów:

                           a)

                           art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104 i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 i

                           b)

                           (zakładając, że takie używanie działa na szkodę charakteru odróżniającego znaku towarowego lub powoduje czerpanie nienależnej korzyści z renomy znaku towarowego) art. 5 ust. 2 dyrektywy 89/104 i art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94?

               4)

               Czy odpowiedź na pytanie 3 powyżej byłaby inna, gdyby:

                           a)

                           przedstawienie sponsorowanego linku konkurenta w odpowiedzi na wyszukiwanie wynikające z wprowadzenia do wyszukiwarki przez użytkownika danego oznaczenia mogło wywołać u niektórych odbiorców mylne wrażenie, że konkurent należy do sieci handlowej właściciela znaku towarowego, albo

                           b)

                           właściciel wyszukiwarki nie pozwalał właścicielom znaków towarowych w danym państwie członkowskim Wspólnoty blokować wyboru przez inne osoby jako słów kluczowych oznaczeń identycznych z ich znakami towarowymi?

               5)

               W przypadku gdy właściciel wyszukiwarki (a) przedstawia użytkownikowi oznaczenie identyczne (w rozumieniu wyżej przytoczonego wyroku w sprawie C-291/00 LTJ Diffusion SA przeciwko Sadas Vertbaudet SA) z zarejestrowanym znakiem towarowym pomiędzy paskami wyszukiwania na górze i na dole strony z wynikami wyszukiwania zawierającymi link sponsorowany do strony internetowej konkurenta, o którym mowa w pytaniu 1, (b) przedstawia użytkownikowi to oznaczenie w podsumowaniu wyników wyszukiwania, (c) przedstawia użytkownikowi oznaczenie w postaci alternatywnej podpowiedzi, w sytuacji gdy użytkownik wprowadza do wyszukiwarki podobne oznaczenie, (d) przedstawia użytkownikowi stronę z wynikami wyszukiwania zawierającą link sponsorowany przez konkurenta w odpowiedzi na wprowadzenie przez użytkownika tego oznaczenia i (e) przejmuje korzystanie przez użytkownika z oznaczenia przy przedstawianiu stron z wynikami wyszukiwania zawierających link sponsorowany przez konkurenta, przy czym sam link sponsorowany nie zawiera oznaczenia, ani podobnego oznaczenia, czy którekolwiek lub wszystkie z tych działań stanowią „używanie” oznaczenia przez właściciela wyszukiwarki w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104 i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94?

               6)

               Czy takie używanie ma miejsce „dla” towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak towarowy jest zarejestrowany, w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy o znakach towarowych i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 89/104?

               7)

               Czy takie używanie mieści się w zakresie stosowania któregoś lub obu z następujących przepisów:

                           a)

                           art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104 i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 i

                           b)

                           (zakładając, że takie używanie działa na szkodę charakteru odróżniającego znaku towarowego lub powoduje czerpanie nienależnej korzyści z renomy znaku towarowego) art. 5 ust. 2 dyrektywy 89/104 i art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94?

               8)

               Czy odpowiedź na pytanie 7 powyżej byłaby inna, gdyby:

                           a)

                           przedstawienie sponsorowanego linku konkurenta w odpowiedzi na wyszukiwanie wynikające z wprowadzenia do wyszukiwarki przez użytkownika danego oznaczenia mogło wywołać u niektórych odbiorców mylne wrażenie, że konkurent należy do sieci handlowej właściciela znaku towarowego, albo

                           b)

                           właściciel wyszukiwarki nie pozwalał właścicielom znaków towarowych w danym państwie członkowskim Wspólnoty blokować wyboru przez inne osoby jako słów kluczowych oznaczeń identycznych z ich znakami towarowymi?

               9)

               Jeśli takie używanie mieści się w zakresie stosowania któregoś lub obu z następujących przepisów: art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104 i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 lub art. 5 ust. 2 dyrektywy 89/104 i art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94:

                           a)

                           czy używanie takie stanowi lub obejmuje „transmisję w sieci telekomunikacyjnej informacji przekazanych przez usługobiorcę”, a jeśli tak, to czy właściciel wyszukiwarki „wybiera lub modyfikuje informacje” w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywa o handlu elektronicznym”)?

                           b)

                           czy używanie takie stanowi lub obejmuje „automatyczne, pośrednie i krótkotrwałe przechowywanie tej informacji dokonywane w celu usprawnienia późniejszej transmisji informacji na żądanie innych usługobiorców” w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy o handlu elektronicznym?

                           c)

                           czy używanie takie stanowi lub obejmuje „przechowywanie informacji przekazanych przez usługobiorcę” w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy o handlu elektronicznym?

                           d)

                           jeśli używanie to nie stanowi wyłącznie działań objętych zakresem przynajmniej jednego z postanowień art. 12 ust. 1, 13 ust. 1 i 14 ust. 1 dyrektywy o handlu elektronicznym, jednak obejmuje takie działania, czy właściciel wyszukiwarki jest zwolniony od odpowiedzialności w zakresie, w jakim używanie to stanowi takie działania, a jeśli tak, czy można domagać się odszkodowania lub innego rodzaju finansowego zadośćuczynienia za takie używanie w zakresie, w jakim nie jest ono zwolnione od odpowiedzialności?

               10)

               Jeśli na pytanie 9 powyżej należy odpowiedzieć, że używanie to nie stanowi wyłącznie działań objętych zakresem przynajmniej jednego z postanowień art. 12–14 dyrektywy o handlu elektronicznym, czy konkurent może, na podstawie przepisów krajowych o odpowiedzialności za współsprawstwo, ponosić odpowiedzialność solidarną za naruszenia popełnione przez właściciela wyszukiwarki?

      (1)  Dyrektywa mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1).

      (2)  Dz.U. 1994, L 11, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 178, s. 1.