title: Sprawa F-26/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 września 2011 r. — AZ przeciwko Komisji (Służba publiczna — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2009 r. — Umiejętność pracy w trzecim języku — Postępowanie dyscyplinarne — Wykluczenie z postępowania w sprawie awansu)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/23

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 września 2011 r. — AZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-26/10) (1)

   (Służba publiczna - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2009 r. - Umiejętność pracy w trzecim języku - Postępowanie dyscyplinarne - Wykluczenie z postępowania w sprawie awansu)
   2011/C 362/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AZ (Thionville, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o wykluczeniu skarżącego z postępowania w sprawie awansu za 2009 r. oraz zasądzenie od Komisji na jego rzecz kwoty pieniężnej tytułem zadośćuczynienia za krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               AZ pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010, s. 58.


title: Sprawa C-364/06: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/15/WE — Organizacja czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-364/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/15/WE - Organizacja czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 155/08)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: N. Yerrell, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (Dz.U. L 80, str. 35)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło swoim zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006 r.


title: Sprawa C-377/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Dolj (Rumunia) w dniu 26 lipca 2010 r. — Adrian Băilă przeciwko Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Craiova, Administrația Fondului pentru Mediu

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Dolj (Rumunia) w dniu 26 lipca 2010 r. — Adrian Băilă przeciwko Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Craiova, Administrația Fondului pentru Mediu
   (Sprawa C-377/10)
   ()
   2010/C 274/17
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Tribunalul Dolj

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Adrian Băilă

      Strona pozwana: Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Craiova, Administrația Fondului pentru Mediu

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 110 akapit pierwszy TFUE (uprzednio art. 90 WE) należy dokonywać w ten sposób, że zakazuje państwu członkowskiemu wprowadzenia podatku mającego cechy podatku od zanieczyszczeń przewidzianego w OUG nr 50/2008 w brzmieniu zmienionym przez OUG nr 218/2008, z którego zwolnione są pojazdy silnikowe kategorii M1 spełniające normę zanieczyszczenia Euro 4 o pojemności silnika mniejszej niż 2 000 cm3, jak również wszelkie pojazdy silnikowe kategorii N1 spełniające normę zanieczyszczenia Euro 4 zarejestrowane po raz pierwszy w Rumunii lub w innym państwie członkowskim, od dnia 15 grudnia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2009 r., ale nie podobne lub konkurencyjne używane pojazdy silnikowe pochodzące z innego państwa członkowskiego, zarejestrowane przed dniem 15 grudnia 2008 r., ponieważ podatek ten może stanowić opłatę wewnętrzną obciążającą towary pochodzące z innych państw członkowskich w sposób pośrednio dyskryminacyjny w stosunku do opodatkowania produktów krajowych, chroniąc w ten sposób krajową produkcję nowych samochodów?

               2)

               Czy wykładni art. 110 akapit pierwszy TFUE (uprzednio art. 90 WE) należy dokonywać w ten sposób, że zakazuje państwu członkowskiemu wprowadzenia podatku mającego cechy podatku od zanieczyszczeń uregulowanego w OUG nr 50/2008 w brzmieniu zmienionym przez OUG nr 218/2008, z którego zwolnione są pojazdy silnikowe kategorii M1 spełniające normę zanieczyszczenia Euro 4 o pojemności silnika mniejszej niż 2 000 cm3, jak również wszelkie pojazdy silnikowe kategorii N1 spełniające normę zanieczyszczenia Euro 4 zarejestrowane po raz pierwszy w Rumunii lub w innym państwie członkowskim, od dnia 15 grudnia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2009 r., ale nie pojazdy silnikowe mające inne niż ww. cechy techniczne, zarejestrowane w tym samym okresie w innych państwach członkowskich, ponieważ podatek ten może stanowić opłatę wewnętrzną obciążającą towary pochodzące z innych państw członkowskich w sposób pośrednio dyskryminacyjny w stosunku do opodatkowania produktów krajowych, chroniąc w ten sposób krajową produkcję nowych samochodów?


title: Sprawa C-474/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal in Northern Ireland — Zjednoczone Królestwo) — Department of the Environment for Northern Ireland przeciwko Seaport (NI) Ltd, Magherafelt district Council, F P McCann (Developments) Ltd, Younger Homes Ltd, Heron Brothers Ltd, G Small Contracts, Creagh Concrete Products Ltd (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dyrektywa 2001/42/WE — Artykuł 6 — Wyznaczenie do celów konsultacji organu, który może być zainteresowany wpływem na środowisko wynikającym z realizacji planów i programów — Możliwość sporządzania planów przez organ konsultacyjny — Obowiązek wyznaczenia odrębnego organu — Szczegółowe zasady informowania władz i społeczeństwa oraz konsultowania się z nimi)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal in Northern Ireland — Zjednoczone Królestwo) — Department of the Environment for Northern Ireland przeciwko Seaport (NI) Ltd, Magherafelt district Council, F P McCann (Developments) Ltd, Younger Homes Ltd, Heron Brothers Ltd, G Small Contracts, Creagh Concrete Products Ltd
   (Sprawa C-474/10) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Dyrektywa 2001/42/WE - Artykuł 6 - Wyznaczenie do celów konsultacji organu, który może być zainteresowany wpływem na środowisko wynikającym z realizacji planów i programów - Możliwość sporządzania planów przez organ konsultacyjny - Obowiązek wyznaczenia odrębnego organu - Szczegółowe zasady informowania władz i społeczeństwa oraz konsultowania się z nimi)
   2011/C 362/14
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal in Northern Ireland

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Department of the Environment for Northern Ireland

      Strona pozwana: Seaport (NI) Ltd, Magherafelt district Council, F P McCann (Developments) Ltd, Younger Homes Ltd, Heron Brothers Ltd, G Small Contracts, Creagh Concrete Products Ltd

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal in Northern Ireland — Wykładnia wykładni art. 6 ust. 2–4 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30) — Wyznaczenie do celów konsultacji organu, który może być zainteresowany wpływem na środowisko wynikającym z realizacji planów i programów — Szczegółowe zasady informowania władz i społeczeństwa oraz konsultowania się z nimi

      Sentencja

               1)

               W okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym art. 6 ust. 3 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko nie wymaga, by został utworzony bądź wyznaczony inny organ konsultacyjny w rozumieniu tego przepisu, o ile w ramach organu odpowiedzialnego normalnie za przeprowadzenie konsultacji w sprawach środowiskowych i wyznaczonego jako taki podział funkcjonalny jest zorganizowany w taki sposób, że wewnętrzna jednostka administracyjna tego organu dysponuje rzeczywistą autonomią, oznaczającą między innymi, iż posiada ona własne zasoby administracyjne i personalne i jest tym samym w stanie wypełnić zadania powierzone organom konsultacyjnym w rozumieniu art. 6 ust. 3 tej dyrektywy, a w szczególności udzielić w sposób obiektywny swojej opinii o planie lub programie zamierzonym przez organ, do którego jest przyłączona.

               2)

               Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy 2001/42 należy interpretować w ten sposób, iż nie wymaga on, by terminy, w których wyznaczone organy i społeczeństwo, którego proces decyzyjny dotyczy lub może dotyczyć w rozumieniu ust. 3 i 4 tego artykułu, powinny mieć możliwość wyrażenia swojej opinii o określonym projekcie planu lub programu oraz o sprawozdaniu dotyczącym wpływu takiego planu lub programu na środowisko, zostały wyznaczone w sposób wyraźny w uregulowaniu krajowym transponującym tę dyrektywę, a w konsekwencji wspomniany ust. 2 nie stoi na przeszkodzie temu, by terminy takie były ustalane każdorazowo przez organ opracowujący plan lub program. W tym ostatnim przypadku tenże ust. 2 wymaga jednak, by do celów konsultacji z tymi organami i społeczeństwem w przedmiocie danego projektu planu lub programu faktycznie ustalony termin był wystarczający i dawał im w ten sposób realną możliwość wyrażenia we właściwym czasie ich opinii o tym projekcie planu lub programu oraz o sprawozdaniu dotyczącym wpływu tego planu lub programu na środowisko.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Sprawa F-39/10 i F-39/10 R: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 września 2010 r. — De Roos-Le Large przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/68

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 września 2010 r. — De Roos-Le Large przeciwko Komisji
   (Sprawa F-39/10 i F-39/10 R)
   ()
   2011/C 30/136
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej zarządził wykreślenie sprawy.


title: Sprawa T-148/04: Skarga wniesiona dnia 26 kwietnia 2004 r. przez TQ3 Travel Solutions przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/10

         Skarga wniesiona dnia 26 kwietnia 2004 r. przez TQ3 Travel Solutions przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-148/04)
   (2004/C 179/21)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 26 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesiona przez TQ3 Travel Solutions, z siedzibą w Mechelen (Belgia), reprezentowaną przez Rusen Ergec i Kim Möric, avocats.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie decyzji Komisji z dnia 24 lutego 2004 r. w sprawie odrzucenia oferty skarżącego, dotyczącej realizacji części 1 (Bruksela) zamówienia nr ADMIN/D1/PR/2003/131;

               —

               Uchylenie decyzji Komisji przyznającej część 1 zamówienia spółce Carlson Wagonlit Travels, o czym skarżący została poinformowana pismem z dnia 16 marca 2004 r.;

               —

               Stwierdzenie, że czyn bezprawny popełniony przez Komisję stanowi uchybienie pociągające za sobą odpowiedzialność odszkodowawczą Komisji wobec skarżącego;

               —

               Odesłanie skarżącego do Komisji w celu określenia wysokości poniesionej szkody;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Po ogłoszeniu ograniczonego zaproszenia do składania ofert z dnia 20 października 2003 r., dotyczącym „usług biura podróży” (1) i po postępowaniu w sprawie udzielenia zamówienia Komisja postanowiła nie przyznać zamówienia skarżącego, natomiast przyznać je spółce Carlson Wagonlit Travels.
   Skarżący podnosi dwa jednakowe zarzuty przeciwko tym decyzjom, oparte na oczywistym błędzie popełnionym przez Komisję w ocenie ofert.
   W ramach pierwszego zarzutu skarżący twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd nie uznając oferty spółki Carlson Wagonlit Travels za nienormalnie niską; powołuje między innymi naruszenie prawa polegające na niedopełnieniu obowiązku zażądania przez instytucję wspólnotową wszelkich istotnych informacji dotyczących zawartości oferty, ustanowionego w art. 146 ust. 4 rozporządzenia Komisji WE 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. (2)

   Zarzut drugi oparty jest na oczywistym błędzie popełnionym przez Komisję w ocenie jakości ofert, polegającym na przyznaniu ofercie firmy Carlson Wagonlit Travel najwyższej noty za jakość proponowanych usług, podczas gdy oferta ta nie zapewnia właściwej jakości przedmiotowych usług.

      (1)  Zamówienie nr ADMIN/D1/PR/2003/131 (Dz.U. S 143).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, str. 1).


title: Sprawa F-80/09: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2009 r. — Lenz przeciwko Komisji

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/66

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2009 r. — Lenz przeciwko Komisji
   (Sprawa F-80/09)
   2009/C 282/127
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Erika Lenz (Osnabrück, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Römer i V. Lenz)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 maja 2009 r. o niepokryciu kosztów leczenia skarżącej przez naturopatę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 4 maja 2009 r., wydanej w formie decyzji rozstrzygającej w przedmiocie zażalenia z dnia 8 lipca 2009, i zasądzenie od strony pozwanej zwrotu kosztów naturopatii, wynoszących 297 EUR w wysokości 85 %, czyli do wysokości 253 EUR,

               —

               Stwierdzenie, że strona pozwana jest zobowiązana do zwrotu kosztów medycznych skarżącej związanych z honorariami naturopty, po dniu 1 kwietnia 2009 r.,

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania oraz kosztami pomocy prawnej poniesionymi przez skarżącą, zarówno na etapie przed wniesieniem skargi jak i na etapie postępowania sądowego.


title: Sprawa T-376/15: Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2017 r. – KK/Agencja Wykonawcza ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw (Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” — Zaproszenie do składania wniosków w ramach programu prac na lata 2014-2015 — Program wspierania innowacji w MŚP — Decyzja EASME uznająca wniosek za niekwalifikowalny — Zasada „jednego zgłoszenia” — Procedura zmiany oceny — Tymczasowa niedostępność elektronicznego portalu do składania wniosków — Błąd w ocenie — Naruszenie norm proceduralnych — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/28

         Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2017 r. – KK/Agencja Wykonawcza ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw
   (Sprawa T-376/15) (1)

   ((Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” - Zaproszenie do składania wniosków w ramach programu prac na lata 2014-2015 - Program wspierania innowacji w MŚP - Decyzja EASME uznająca wniosek za niekwalifikowalny - Zasada „jednego zgłoszenia” - Procedura zmiany oceny - Tymczasowa niedostępność elektronicznego portalu do składania wniosków - Błąd w ocenie - Naruszenie norm proceduralnych - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2017/C 213/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: KK (przedstawiciel: adwokat J.-P. Spitzer)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw (EASME) (przedstawiciele: A. Pallares Allueva i E. Fierro Sedano, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A. Duron i D. Waelbroecka)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EASME z dnia 15 czerwca 2015 r. o odrzuceniu wniosku złożonego przez skarżącą w odpowiedzi na zaproszenie do składania wniosków i powiązane działania w ramach programów prac na lata 2014–2015 wynikających z programu „Horyzont 2020” – programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020) oraz z programu badawczo-szkoleniowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (2014–2018) uzupełniającego „Horyzont 2020” (Dz.U.2013, C 361, s. 9) oraz – po drugie – przedstawione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia domniemanej szkody, którą skarżąca poniosła z powodu tego odrzucenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               KK zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 234 z 4.7.2016.


title: Sprawa T-159/07: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2007 r. — COFAC przeciwko Komisji

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/36

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2007 r. — COFAC przeciwko Komisji
   (Sprawa T-159/07)
   (2007/C 155/66)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: COFAC — Cooperativa de Formação e Animação Cultural, crl (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: Luís Gomes, advogado)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 230 WE nieważności decyzji D(2004) 24253 Komisji z dnia 9 listopada 2004 r. o zmniejszeniu pomocy finansowej Europejskiego Funduszu Socjalnego (FSE) przyznanej skarżącemu decyzją C(87) 0860 z dnia 30 kwietnia 1987 r. (akta nr 870927 P1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z tymi przedstawionymi w sprawie T-158/07.


title: Sprawa F-41/13: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2013 r. — ZZ i in. przeciwko EBI

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/60

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2013 r. — ZZ i in. przeciwko EBI
   (Sprawa F-41/13)
   2013/C 207/104
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia za miesiąc luty 2013 r., określających coroczną waloryzację wynagrodzeń na poziomie 1,8 % za rok 2013, stwierdzenie nieważności pism informacyjnych, które pozwana zaadresowała do skarżących w dniach 5 i 15 lutego 2013 r. oraz stwierdzenie nieważności późniejszych rozliczeń wynagrodzeń. Po drugie zasądzenie od instytucji zapłaty odszkodowania i zadośćuczynienia za podnoszone przez skarżących szkody i krzywdy

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących za miesiąc luty 2013 r., określającej coroczną waloryzację wynagrodzeń na poziomie 1,8 % za rok 2013, i, w związku z tym, stwierdzenie nieważności podobnych decyzji zawartych w późniejszych rozliczeniach wynagrodzenia oraz, w niezbędnym zakresie, stwierdzenie nieważności dwóch pism informacyjnych, które pozwana zaadresowała do skarżących w dniach 5 i 15 lutego 2013 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanego zapłaty na rzecz każdego ze skarżących, tytułem naprawienia szkody (i) niewypłaconej kwoty wynagrodzenia, odpowiadającej wynikowi zastosowania corocznej waloryzacji za rok 2013, bądź podwyżki wynagrodzenia w wysokości 1,8 % za okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.; (ii) niewypłaconej kwoty wynagrodzenia będącej konsekwencją zastosowania corocznej waloryzacji w wysokości 1,8 % za rok 2013 do kwot wynagrodzenia, które zostaną wypłacone począwszy od stycznia 2014 r.; (iii) odsetek za zwłokę od niewypłaconych kwot należnego wynagrodzenia do momentu całkowitego wypłacenia należnych kwot, przy czym stawkę odsetek za zwłokę należy obliczyć w oparciu o stawkę odsetek stosowanych przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, obowiązujących w odnośnym okresie, podwyższonych o trzy punkty i (iv) odszkodowania z tytułu utraty siły nabywczej, przy czym tymczasowo wartość tej szkody dla każdego skarżącego zostaje określona jako 30 000 EUR;

               —

               zasądzenie od pozwanego zapłaty na rzecz każdego ze skarżących 1 000 EUR tytułem zadośćuczynienia doznanej przez nich krzywdzie;

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa T-322/04: Skarga wniesiona dnia 5 sierpnia 2004 r. przez Colgate-Palmolive Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/49

         Skarga wniesiona dnia 5 sierpnia 2004 r. przez Colgate-Palmolive Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)
   (Sprawa T-322/04)
   (2004/C 262/92)
   Język postępowania: hiszpański
   Dnia 5 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM), wniesiona przez Colgate-Palmolive Company, reprezentowaną przez Enrique Armijo Chávarriego i Antonia Castán Pérez-Gómeza, adwokatów, z adresem do doręczeń w Nowym Jorku (Stany Zjednoczone).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej wydanej 18 maja 2004 r. w sprawie R 0076/2004-2;

               —

               obciążenie kosztami Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

         Zarzuty i główne argumenty

               Znak towarowy będący przedmiotem zgłoszenia

               Znak słowny „SIMPLY WHITE” wniosek nr 2688315

               Towary i usługi

               Środki do czyszczenia zębów, pasty do zębów, płyny do płukania ust (klasa 3)

               Decyzja zaskarżona do Izby Odwoławczej

               Odmowa rejestracji przez eksperta

               Decyzja Izby Odwoławczej

               Decyzja o oddaleniu odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Błędna interpretacja art. 7 ust. lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94/WE


title: Sprawa T-122/11: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2011 r. — Yao N’Dré przeciwko Radzie

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/28

         Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2011 r. — Yao N’Dré przeciwko Radzie
   (Sprawa T-122/11) (1)

   2011/C 319/60
   Język postępowania: francuski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.


title: Sprawa C-374/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. (wniosek o wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — BATIG Gesellschaft für Beteiligungen mbH przeciwko Hauptzollamt Bielefeld (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Postanowienia podatkowe — Harmonizacja ustawodawstw — Dyrektywa 92/12/EWG — Wyroby objęte podatkiem akcyzowym — Znaki skarbowe — Odstępstwo z naruszeniem prawa od systemu zawieszenia podatku — Kradzież — Dopuszczenie do konsumpcji w państwie członkowskim kradzieży — Brak zwrotu kosztu znaków skarbowych innego państwa członkowskiego nałożonych już na kradzione wyroby)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/21

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. (wniosek o wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — BATIG Gesellschaft für Beteiligungen mbH przeciwko Hauptzollamt Bielefeld
   (Sprawa C-374/06) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Postanowienia podatkowe - Harmonizacja ustawodawstw - Dyrektywa 92/12/EWG - Wyroby objęte podatkiem akcyzowym - Znaki skarbowe - Odstępstwo z naruszeniem prawa od systemu zawieszenia podatku - Kradzież - Dopuszczenie do konsumpcji w państwie członkowskim kradzieży - Brak zwrotu kosztu znaków skarbowych innego państwa członkowskiego nałożonych już na kradzione wyroby)
   (2008/C 51/34)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Düsseldorf
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: BATIG Gesellschaft für Beteiligungen mbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Bielefeld
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Wykładnia dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, str. 1) — Odmowa zwrotu przez państwo członkowskie kwoty zapłaconej z tytułu otrzymania znaków skarbowych nałożonych na wyroby tytoniowe, które następnie w sposób niezgody z prawem zostały wyłączone z systemu zawieszenia podatku na terytorium innego państwa członkowskiego, co wywołało obowiązek zapłaty podatku akcyzowego w owym innym państwie członkowskim — Kradzież papierosów
   Sentencja
   Dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Rady (WE) nr 807/2003 z dnia 14 kwietnia 2003 r. dostosowującego do decyzji 1999/468/WE przepisy odnoszące się do komitetów wspomagających Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych ustanowionych w instrumentach Rady przyjętych zgodnie z procedurą konsultacji (jednomyślność) nie stoi na przeszkodzie stosowania przepisów państwa członkowskiego, które wykluczają możliwość zwrotu kwoty zapłaconej tytułem nabycia znaków skarbowych wydanych przez to państwo członkowskie w przypadku, gdy znaki skarbowe zostały nałożone na wyroby objęte podatkiem akcyzowym przed dopuszczeniem ich do konsumpcji w tymże państwie członkowskim, a wyroby te zostały skradzione w innym państwie członkowskim, co wywołało obowiązek zapłaty podatku akcyzowego w owym innym państwie członkowskim, i gdy nie przedstawiono dowodu na to, że skradzione wyroby nie będą sprzedawane w państwie członkowskim, które wydało znaki skarbowe.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-638/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-412/10, Roca przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 grudnia 2013 r. przez Roca

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/29

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-412/10, Roca przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 grudnia 2013 r. przez Roca
   (Sprawa C-638/13 P)
   2014/C 52/52
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Roca (przedstawiciel: adwokat P. Vidal Martínez)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uwzględnienie argumentów przedstawionych przez Rocę w niniejszym odwołaniu.

               —

               Częściowe uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-412/10.

               —

               Uwzględnienie żądań przedstawionych przez Rocę i obniżenie kwoty nałożonej na nią grzywny.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Rocę w niniejszym postępowaniu oraz kosztami poniesionymi w sprawie T-412/10 w zakresie, w jakim dotyczy to tych samych zarzutów.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

                     Zarzut pierwszy
                   oparty na naruszeniu obowiązku uzasadnienia, zasad niedyskryminacji i równego traktowania w odniesieniu do oceny mniejszej wagi naruszenia Roki związanej z mniejszą gamą produktów, których dotyczy naruszenie i przeinaczeniu okoliczności faktycznych uznanych za ustalone w decyzji.

               2)

                     Zarzut drugi
                   oparty na naruszeniu prawa w stosowaniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, naruszeniu zasad równego traktowania i uzasadnionych oczekiwań w stosowaniu wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1).

      (1)  Dz.U. 2006, C 210, s. 2.


title: Sprawa C-429/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawach połączonych T-208/08 i T-209/08 Gosselin Group NV i Stichting Administratiekantoor Portielje przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 18 sierpnia 2011 r. przez Gosselin Group NV, dawniej Gosselin World Wide Moving NV

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawach połączonych T-208/08 i T-209/08 Gosselin Group NV i Stichting Administratiekantoor Portielje przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 18 sierpnia 2011 r. przez Gosselin Group NV, dawniej Gosselin World Wide Moving NV
   (Sprawa C-429/11 P)
   2011/C 331/13
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Gosselin Group NV, dawniej Gosselin World Wide Moving NV(przedstawiciele: F. Wijckmans i H. Burez, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska i Stichting Administratiekantoor Portielje

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               tytułem żądania głównego: i) uchylenie wyroku (1) w zakresie, w jakim zdaniem Sądu sporne działania ograniczają w swojej istocie konkurencję, bez konieczności wykazania skutków ograniczających konkurencję oraz ii) stwierdzenie nieważności decyzji (2) (w brzmieniu zmienionym, w zakresie w jakim dotyczy wnoszącej odwołanie), ponieważ w decyzji tej nie zostały wykazane skutki dla konkurencji praktyk, za które wnosząca odwołanie jest pociągana do odpowiedzialności;

               —

               tytułem żądania ewentualnego: i) uchylenie wyroku w zakresie, w jakim zdaniem Sądu Komisja może wyjątkowo oprzeć się na drugim alternatywnym warunku określonym w pkt 53 wytycznych dotyczących pojęcia wpływu na handel pomiędzy państwami członkowskimi (3), niedokonując wyraźnego określenia rynku w rozumieniu pkt 55 tych wytycznych oraz ii) stwierdzenie nieważności decyzji (w brzmieniu zmienionym, w zakresie w jakim dotyczy wnoszącej odwołanie), ponieważ Komisja nie wykazała w należyty sposób, że praktyki naruszają handel między państwami członkowskimi w odczuwalny sposób;

               —

               tytułem żądania ewentualnego: i) uchylenie wyroku w zakresie, w jakim zdaniem Sądu Komisja nie musi uwzględnić, ani w ramach oceny wagi naruszenia, ani w ramach uwzględniania okoliczności łagodzących, że wnosząca odwołanie nie brała udziału ani w pisemnych uzgodnieniach cen, ani w spotkaniach oraz ii) stwierdzenie nieważności decyzji (w brzmieniu zmienionym, w zakresie w jakim dotyczy wnoszącej odwołanie) z tych samych powodów;

               —

               tytułem żądania ewentualnego: i) uchylenie wyroku w zakresie, w jakim w wyroku tym, w oparciu o m.in. dolną granicę na poziomie 15 %, uwzględniony został udział na poziomie 17 % odnośnych sprzedaży, bez uwzględnienia wszystkich 30 relewantnych okoliczności oraz ii) stwierdzenie nieważności decyzji (w brzmieniu zmienionym, w zakresie w jakim dotyczy wnoszącej odwołanie) z tych samych powodów;

               —

               tytułem żądania ewentualnego: i) uchylenie wyroku w zakresie, w jakim stwierdza on, że udział wnoszącej odwołanie w kartelu w okresie od dnia 31 stycznia 1992 r. do dnia 30 października 1993 r. nie uległ przedawnieniu oraz ii) stwierdzenie nieważności decyzji (w brzmieniu zmienionym, w zakresie w jakim dotyczy wnoszącej odwołanie) w zakresie, w jakim nakłada ona na wnoszącą odwołanie grzywnę stosownie do jej udziału w kartelu od dnia 31 stycznia 1992 r. do dnia 30 października 1993 r. oraz iii) stosowne obniżenie wysokości grzywny;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania na podstawie art. 69 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu swoich żądań Gosselin Group NV podnosi, że Sąd naruszył prawo Unii kwalifikując ustalone przez siebie elementy stanu faktycznego (oferty osłonowe i prowizje) z naruszeniem prawa jako porozumienia w sprawie cen i praktyki dotyczące podziału rynku; w tym zakresie wyrok został co najmniej niedostatecznie uzasadniony.
   Pomocniczo Gosselin Group NV podnosi, że:

               —

               dokonując oceny odczuwalnego ograniczenia handlu pomiędzy państwami członkowskimi przez przedmiotowe praktyki Sąd naruszył zasadę, zgodnie z którą Komisja musi przestrzegać określonych przez siebie wytycznych;

               —

               w ramach ustalenia grzywny, w ramach oceny istnienia okoliczności łagodzących Sąd naruszył zasadę indywidualnego charakteru odpowiedzialności oraz zasadę, zgodnie z którą Komisja musi przestrzegać określonych przez siebie wytycznych;

               —

               w ramach określenia grzywny Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia, zasadę indywidualnego charakteru odpowiedzialności oraz zasadę, zgodnie z którą Komisja musi przestrzegać określonych przez siebie wytycznych. W odniesieniu do części pierwszej wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, iż Komisja może powołać się na pkt 23 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (4). W odniesieniu do części drugiej wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo przyjmując za punkt wyjścia istnienie minimalnej stawki w wysokości 15 % poziomu sprzedaży, stanowiącego co do zasady najniższą wartość wyjściową dla grzywny za poważne ograniczenia konkurencji. W odniesieniu do części trzeciej wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie uznał, że stawka 17 % jest równa, bądź niemal równa stawce 15 %, dochodząc w konsekwencji do wniosku, że nie musi uwzględniać wszystkich relewantnych okoliczności;

               —

               orzekając, iż udział Gosselin Group NV w przedmiotowych praktykach w okresie od dnia 31 listopada 1992 r. do dnia 30 października 1993 r. nie uległ przedawnieniu Sąd naruszył art. 25 rozporządzenia nr 1/2003 (5).

      (1)  Wyrok Sądu (ósma izba) wydany w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawach połączonych T-208/08 i T-209/08 Gosselin Group NV i Stichting Administratiekantoor Portielje przeciwko Komisji Europejskiej (zwany dalej „wyrokiem”).

      (2)  Decyzja Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych) (zwana dalej „decyzją”).

      (3)  Wytyczne dotyczące pojęcia wpływu na handel pomiędzy państwami członkowskimi zawartego w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2004, C 101, s. 81).

      (4)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2)

      (5)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1)


title: Sprawa C-478/04: Skarga wniesiona dnia 16 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/6

         Skarga wniesiona dnia 16 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-478/04)
   (2005/C 31/13)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 16 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Minasa Konstantinidisa i Giuseppe Bambarę, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, ze Republika Włoska:

                           a)

                           nie przyjmując niezbędnych środków w celu zapewnienia, aby odpady niebezpieczne złożone na składowisku w Cà di Capri (Verona) były odzyskiwane lub unieszkodliwiane bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu i bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku naturalnemu;

                           b)

                           nie przyjmując niezbędnych środków, aby posiadacz odpadów złożonych na tym składowisku przekazał te odpady prywatnemu lub publicznemu punktowi zbierania odpadów lub przedsiębiorstwu, które wykonuje czynności wymienione w załącznikach II A lub II B dyrektywy lub aby je odzyskiwał lub unieszkodliwiał na własną rękę zgodnie z przepisami wspólnotowymi;

                           c)

                           nie przyjmując, w odniesieniu do tego składowiska, niezbędnych środków, aby w miejscu, gdzie odpady niebezpieczne są zwałowane (zrzucane), były one rejestrowane i identyfikowane oraz, aby nie mieszano różnych kategorii odpadów niebezpiecznych lub odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne.

                     uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 i 8 dyrektywy Rady 75/442/EWG (1) w sprawie odpadów, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 91/156/EWG (2) oraz art. 2 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja utrzymuje, że, ze względów przedstawionych w żądaniach skargi, Republika Włoska, w zakresie dotyczącym składowiska w Cà di Capri (Verona) uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 75/442/EWG, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 91/156/EWG i na mocy dyrektywy Rady 91/689/EWG.

      (1)  Dz.U. L 194 z 25.7.1975, str. 39.

      (2)  Dz.U. L 78 z 26.3.1991, str. 32.


title: Sprawa T-449/15: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2015 r. – Satkirit Holdings/OHIM – Advanced Mailing Solutions (luvo)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/44

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2015 r. – Satkirit Holdings/OHIM – Advanced Mailing Solutions (luvo)
   (Sprawa T-449/15)
   (2015/C 320/61)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Satkirit Holdings Ltd (Douglas, Wyspa Man) (przedstawiciel: M. Vanhegan, QC)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Advanced Mailing Solutions Ltd (East Kilbride, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „luvo” – zgłoszenie nr 11 244 324

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 maja 2015 r. w sprawie R 877/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie wniesionego przez Advanced Mailing Solutions sprzeciwu;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez skarżącego przed Izbą Odwoławczą i Sądem.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-90/15 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. – Hansen & Rosenthal KG, H&R Wax Company Vertrieb GmbH/Komisja Europejska [Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek wosków parafinowych oraz niemiecki rynek gaczu parafinowego — Ustalanie cen i podział rynków — Dowód naruszenia — Nieograniczone prawo orzekania — Przeinaczenie dowodów — Obowiązek uzasadnienia — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 23 ust. 2 — Obliczanie kwoty grzywny — Zasada legalności — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Zasada proporcjonalności]

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. – Hansen & Rosenthal KG, H&R Wax Company Vertrieb GmbH/Komisja Europejska
   (Sprawa C-90/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek wosków parafinowych oraz niemiecki rynek gaczu parafinowego - Ustalanie cen i podział rynków - Dowód naruszenia - Nieograniczone prawo orzekania - Przeinaczenie dowodów - Obowiązek uzasadnienia - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 23 ust. 2 - Obliczanie kwoty grzywny - Zasada legalności - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Zasada proporcjonalności])
   (2017/C 112/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Hansen & Rosenthal KG, H&R Wax Company Vertrieb GmbH (przedstawiciele: J. Schulte, M. Dallmann i K. Künstner, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Sauer, C. Vollrath i L. Wildpanner, pełnomocnicy, wspierani przez A. Böhlkego, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Hansen & Rosenthal KG i H&R Wax Company Vertrieb GmbH zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 146 z 4.5.2015.


title: Sprawa C-184/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 maja 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie — Niewykonanie — Artykuł 260 TFUE — Pomoc państwa — Odzyskanie — System pomocy niezgodny z prawem i z rynkiem wewnętrznym — Pomoc indywidualna udzielona w ramach tego systemu — Kara pieniężna)

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 maja 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-184/11) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Niewykonanie - Artykuł 260 TFUE - Pomoc państwa - Odzyskanie - System pomocy niezgodny z prawem i z rynkiem wewnętrznym - Pomoc indywidualna udzielona w ramach tego systemu - Kara pieniężna))
   2014/C 212/02
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 260 TFUE – Brak wykonania wyroku Trybunału z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych od C-485/03 do C-490/03 Komisja przeciwko Hiszpanii (Zb.Orz. s. I–11887) – Wniosek o ustalenie okresowej kary pieniężnej

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując do dnia, w którym upłynął termin wyznaczony w uzasadnionej opinii wydanej przez Komisję Europejską w dniu 26 czerwca 2008 r. wszelkich środków, jakich wymaga wykonanie wyroku Komisja/Hiszpania, C-485/03 do C-490/03, EU:C:2006:777, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 260 ust. 1 TFUE.

               2)

               Zasądza się od Królestwa Hiszpanii zapłatę na rzecz Komisji, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”, ryczałtu w wysokości 30 mln EUR.

               3)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011.


title: Sprawa C-219/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 maja 2011 r. — BrainProducts GmbH przeciwko Bio Semi V.O.F. i in.

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 maja 2011 r. — BrainProducts GmbH przeciwko Bio Semi V.O.F. i in.
   (Sprawa C-219/11)
   2011/C 232/24
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: BrainProducts GmbH

      Strona pozwana: Bio Semi V.O.F., Antonius Pieter Kuiper, Robert Jan Gerard Honsbeek, Alexander Coenraad Metting van Rijn

      Pytanie prejudycjalne

               1)

               Czy artykuł przeznaczony przez wytwórcę do stosowania u ludzi w celu badania procesu fizjologicznego stanowi wyrób medyczny w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) tiret trzecie dyrektywy 93/42/EWG (1) tylko wtedy, gdy jest przeznaczony do celów medycznych?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych (Dz.U. L 169, s. 1), ostatnio zmieniona dyrektywą 2007/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. (Dz.U. L 247, s. 21)


title: Sprawa T-306/10: Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2014  r. – Yusef przeciwko Komisji [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa  — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami  — Rozporządzenie (WE) nr 881/2002  — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych danej osoby w następstwie umieszczenia jej nazwiska w wykazie sporządzonym przez organ Narodów Zjednoczonych  — Komitet ds. Sankcji  — Późniejsze umieszczenie w załączniku I do rozporządzenia nr 881/2002  — Odmowa wykreślenia tego umieszczenia ze strony Komisji  — Skarga na bezczynność  — Prawa podstawowe  — Prawo do bycia wysłuchanym, prawo do skutecznej kontroli sądowej i prawo do poszanowania własności]

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/31

         Wyrok Sądu z dnia21 marca 2014 r. – Yusef przeciwko Komisji
   (Sprawa T-306/10) (1)

   ([Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami - Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych danej osoby w następstwie umieszczenia jej nazwiska w wykazie sporządzonym przez organ Narodów Zjednoczonych - Komitet ds. Sankcji - Późniejsze umieszczenie w załączniku I do rozporządzenia nr 881/2002 - Odmowa wykreślenia tego umieszczenia ze strony Komisji - Skarga na bezczynność - Prawa podstawowe - Prawo do bycia wysłuchanym, prawo do skutecznej kontroli sądowej i prawo do poszanowania własności])
   2014/C 142/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hani El Sayyed Elsebai Yusef (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo E. Grieves, barrister, i H. Miller, solicitor, następnie E. Grieves, H. Miller, P. Moser, QC, i R. Graham, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Paasivirta, M. Konstantinidis i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo E. Finnegan i R. Szostak, następnie E. Finnegan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia, zgodnie z art. 265 TFUE, że Komisja niezgodnie z prawem okazała bezczynność w zakresie wycofania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1629/2005 z dnia 5 października 2005 r. zmieniającego po raz pięćdziesiąty czwarty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 (Dz.U. L 260, s. 9) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Komisja Europejska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy traktatu FUE oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001, w ten sposób, że zaniechała zaradzenia uchybieniom formalnym i nieprawidłowościom merytorycznym, którymi dotknięte zostało zamrożenie funduszy Haniego El Sayyeda Elsebaia Yusefa.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez H. Yusefa, jak również kwoty wypłacone z kasy Sądu tytułem pomocy w zakresie kosztów postępowania.

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.


title: Sprawa C-351/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia High Court of Justice (Anglia i Walia), Chancery Division, wydanego dnia 22 lipca 2004 r., w sprawie Ikea Wholesale Ltd przeciwko Commissioners of Customs and Excise

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia High Court of Justice (Anglia i Walia), Chancery Division, wydanego dnia 22 lipca 2004 r., w sprawie Ikea Wholesale Ltd przeciwko Commissioners of Customs and Excise
   (Sprawa C-351/04)
   (2004/C 262/31)
   Dnia 16 sierpnia 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia High Cour of Justice (Anglia i Walia), Chancery Division wydanego dnia 22 lipca 2004 r. w sprawie Ikea Wholesale Ltd przeciwko Commissioners of Customs and Excise.
   High Court of Justice (Anglia i Walia), Chancery Division zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               i)

               Czy w świetle ustaleń Panelu Instytucji Rozstrzygającej Spory (DSB) Światowej Organizacji Handlu (WTO) w raporcie z dnia 30 października 2000 r., ust. 7.2(g) i (h), WT/DS1412/R oraz Instytucji Odwoławczej DSB Światowej Organizacji Handlu w decyzji z dnia 1 marca 2002 r., ust. 86 i 87, WT/DS1141/AB/R, rozporządzenie Rady (WE) nr 2398/97 z dnia 28 listopada 1997 r. w sprawie ustalenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Egiptu, Indii i Pakistanu (1) jest w całości lub części niezgodne z prawem wspólnotowym, w związku z tym, że:

                           a)

                           Zastosowano w nim niewłaściwą metodologię do obliczania wielkości kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz kwot zysku, niezgodnie z art. 2 ust. 6 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (2), z późniejszymi zmianami, oraz artykułem 2, ustęp 2 pkt 2 lit. ii Porozumienia antydumpingowego;

                           b)

                           Zastosowano w nim niewłaściwą metodologię używając praktyki„zerowania” do ustalania istnienia marginesów dumpingu, przy porównywaniu wartości normalnej z ceną eksportową, niezgodnie z artykułem 2, ustęp 11 rozporządzenia nr 384/96 oraz artykułem 2.4.2. Porozumienia antydumpingowego; i/lub

                           c)

                           Nie dokonano w nim oceny wszystkich istotnych czynników szkody mających wpływ na stan przemysłu wspólnotowego oraz popełniono błąd w określeniu szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy polegając na dowodach uzyskanych od przedsiębiorstw spoza przemysłu wspólnotowego, niezgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia nr 384/96 oraz art. 3.4 Porozumienia antydumpingowego?

               ii)

               Czy którekolwiek lub wszystkie z następujących aktów:

                           a)

                           Rozporządzenie Rady (WE) nr 1644/2001 zmieniające rozporządzenie nr 2398/97 w sprawie ustalenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Egiptu, Indii i Pakistanu i zawieszające jego zastosowanie w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Indii (3);

                           b)

                           Rozporządzenie Rady (WE) nr 160/2002 zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2398/97 w sprawie ustalenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Egiptu, Indii i Pakistanu i zamykające postępowanie w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Pakistanu (4); lub

                           c)

                           Rozporządzenie Rady (WE) nr 696/2002 w sprawie potwierdzenia ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Indii rozporządzeniem nr 2398/97, w wersji zmienionej lub zawieszonej przez rozporządzenie Rady (WE) nr 1644/2001 (5),

                     są niezgodne z prawem wspólnotowym (w tym z art. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia 384/96, w związku z art. 1, 7.1 i 9 Porozumienia antydumpingowego), w zakresie, w jakim (i) były wydane na podstawie ponownej oceny informacji zebranych podczas pierwotnego okresu dochodzeniowego, których ponowna ocena wykazała, że dumping lub jego niższe poziomy nie miały miejsca podczas pierwotnego okresu dochodzeniowego; ale (ii) wyżej wspomniane rozporządzenia nie zapewniły zwrotu sum już zapłaconych, zgodnie z rozporządzeniem nr 2398/97?

               iii)

               czy rozporządzenia nr 1664/2001, 160/2002 i 696/2002 są, ponadto, niezgodne z art. 7 ust. 2 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 384/96 i z zasadą proporcjonalności, w związku z tym, że, w okresie poprzedzającym ich wejście w życie, pozwalają one na cło antydumpingowe, które nie jest dokładnie proporcjonalne do wielkości dumpingu lub szkody, jaką to cło ma wynagradzać?

               iv)

               czy odpowiedzi na powyższe pytania różnią się odnośnie eksportu z Indii a eksportu z Pakistanu, biorąc pod uwagę:

                           a)

                           procedury przed DSB Światowej Organizacji Handlu; i/lub

                           b)

                           ustalenia Komisji wskazane w rozporządzeniach nr 1664/2001, 160/2002 i 696/2002?

               v)

               w świetle odpowiedzi na powyższe pytania:

                           a)

                           czy krajowe organy celne są zobowiązane do zwrotu całości lub części ceł antydumpingowych, które pobrano na podstawie rozporządzenia nr 2398/97; oraz

                           b)

                           jeśli tak, komu i na jakich warunkach należy dokonać tego zwrotu?

      (1)  Dz.U. L 332 z 4.12.1997, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 219 z 14.8.2001, str. 1.

      (4)  Dz.U. L 26 z 30.1.2002, str. 1.

      (5)  Dz.U. L 109 z 25.4.2002, str. 1.


title: Sprawa C-564/14 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 września 2016 r. – Raffinerie Heide GmbH/Komisja Europejska (Odwołanie – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2003/87/WE – Artykuł 10 bis – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od roku 2013 – Decyzja 2011/278/UE – Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Republikę Federalną Niemiec – Odmowa wpisania pewnych instalacji na listę instalacji, względem których przysługują bezpłatne uprawnienia do emisji – Przepisy dotyczące wypadków przedstawiających „nadmierne trudności” – Uprawnienia wykonawcze Komisji)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/7

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 września 2016 r. – Raffinerie Heide GmbH/Komisja Europejska
      (Sprawa C-564/14 P) (1)

      ((Odwołanie - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - Artykuł 10 bis - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od roku 2013 - Decyzja 2011/278/UE - Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Republikę Federalną Niemiec - Odmowa wpisania pewnych instalacji na listę instalacji, względem których przysługują bezpłatne uprawnienia do emisji - Przepisy dotyczące wypadków przedstawiających „nadmierne trudności” - Uprawnienia wykonawcze Komisji))
      (2016/C 454/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Raffinerie Heide GmbH (przedstawiciele: Karpenstein i C. Eckart, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes, E. White i K. Herrmann, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Raffinerie Heide GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa C-357/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 7 września 2009 r. — Said Shamilovich Kadzoev przeciwko Ministerstvo na vatreshnite raboti

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/46

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 7 września 2009 r. — Said Shamilovich Kadzoev przeciwko Ministerstvo na vatreshnite raboti
   (Sprawa C-357/09)
   2009/C 267/79
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad Sofia-grad

      Uczestnicy postępowania przed sądem krajowym

   Said Shamilovich Kadzoev
   Ministerstvo na vatreshnite raboti

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 15 ust. 5 i 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1) należy interpretować w ten sposób, że:

                           a)

                           jeśli w prawie krajowym państwa członkowskiego nie został ustanowiony maksymalny okres zatrzymania ani określone powody przedłużenia zatrzymania przed transpozycją wymogów zawartych w rzeczonej dyrektywie a podczas jej transpozycji nie postanowiono, że nowe przepisy działają z mocą wsteczną, wymogi ustanowione w dyrektywie nie stosują się i powodują, iż bieg terminu rozpoczyna się dopiero w chwili ich transpozycji do prawa krajowego państwa członkowskiego?

                           b)

                           do okresu zatrzymania w specjalistycznym ośrodku w celu wydalenia w rozumieniu dyrektywy nie zalicza się okresu, w którym wykonanie decyzji o wydaleniu [z terytorium] państwa członkowskiego podlegało zawieszeniu na mocy wyraźnego przepisu ze względu na prowadzenie postępowania w przedmiocie przyznania prawa azylu wszczętego na wniosek obywatela państwa trzeciego, w sytuacji gdy w trakcie tego postępowania nadal przebywał on we wspomnianym specjalistycznym ośrodku, na co zezwalają przepisy państwa członkowskiego?

               2)

               Czy art. 15 ust. 5 i 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że do okresu zatrzymania w specjalistycznym ośrodku w celu wydalenia w rozumieniu dyrektywy nie zalicza się okresu, w którym wykonanie decyzji o wydaleniu [z terytorium] państwa członkowskiego podlegało zawieszeniu na mocy wyraźnego przepisu ze względu na to, że jednocześnie toczyło się postępowanie w przedmiocie skargi wniesionej przeciwko tej decyzji, w sytuacji gdy w trakcie tego postępowania obywatel [państwa trzeciego] nadal przebywał we wspomnianym specjalistycznym ośrodku nie posiadając ważnego dokumentu tożsamości i ponadto nasuwają się wątpliwości co do jego tożsamości lub gdy nie posiada on środków utrzymania czy też zachowuje się agresywnie?

               3)

               Czy art. 15 ust. 5 i 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że brak jest rozsądnych perspektyw wydalenia jeśli:

                           a)

                           w chwili dokonywania przez sąd kontroli zatrzymania państwo, którego zainteresowany jest obywatelem odmawia wydania mu dokumentu podróży w celu jego powrotu i do chwili tej nie osiągnięto porozumienia z żadnym państwem trzecim w przedmiocie przyjęcia zainteresowanego przez takie państwo, w sytuacji gdy organy administracyjne państwa członkowskiego nadal dokonują starań w tym celu?

                           b)

                           w chwili dokonywania przez sąd kontroli zatrzymania istniała umowa o readmisji, zawarta między Unią Europejską i państwem, którego obywatelem jest zainteresowany, jednak ze względu na pojawienie się nowego dowodu a mianowicie świadectwa urodzenia zainteresowanego państwo członkowskie nie powołało się na przepisy rzeczonej umowy a zainteresowany nie chce wrócić?

                           c)

                           możliwości przedłużenia okresu zatrzymania przewidzianego w art. 15 ust. 6 dyrektywy zostały wyczerpane a w chwili dokonywania przez sąd, zgodnie z art. 15 ust. 6 lit. b) dyrektywy kontroli zatrzymania brak było porozumienia zawartego z państwem trzecim w przedmiocie przejęcia przez nie zainteresowanego?

               4)

               Czy art. 15 ust. 5 i 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że, jeśli podczas dokonywania kontroli zatrzymania mającego na celu wydalenie zainteresowanego do państwa trzeciego stwierdzone zostaje, że brak jest odpowiednich powodów do jego wydalenia i że zostały wyczerpane powody przedłużenia jego zatrzymania to:

                           a)

                           mimo to nie należy nakazać jego natychmiastowego uwolnienia w razie kumulatywnego wystąpienia następujących okoliczności: zainteresowany nie posiada ważnego dokumentu tożsamości, przy czym nie ma znaczenia jak długo trwałby jego okres ważności i dlatego pojawiają się wątpliwości co do jego tożsamości, zachowuje się on agresywnie, nie dysponuje jakimikolwiek środkami utrzymania i brak jest osób trzecich, które zobowiązałyby się zapewnić jego utrzymanie?

                           b)

                           przy podejmowaniu decyzji o jego uwolnieniu należy przy uwzględnieniu okoliczności danego przypadku zbadać czy obywatel państwa trzeciego dysponuje zgodnie z przepisami prawa krajowego państwa członkowskiego niezbędnymi środkami dla celów pobytu na terytorium tego państwa członkowskiego oraz posiada adres, pod którym może zamieszkiwać?

      (1)  Dz. U. L 348, s. 98.


title: Sprawa C-581/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Salerno (Włochy) w dniu 16 listopada 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Nicoli Turcowi

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Salerno (Włochy) w dniu 16 listopada 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Nicoli Turcowi
   (Sprawa C-581/16)
   (2017/C 195/10)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Salerno

      Strona w postępowaniu głównym

   Nicola Turco
   W postanowieniu z dnia 4 kwietnia 2017 r. Trybunał (siódma izba) orzekł:

               1)

               Artykuły 49 i 56 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają przepisom krajowym w dziedzinie gier losowych takim jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które przewidują ogłoszenie nowego przetargu dotyczącego koncesji o krótszym czasie obowiązywania niż czas obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości z uwagi na reorganizację systemu poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia koncesji.

               2)

               Artykuły 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one ograniczającemu przepisowy krajowemu, tego rodzaju jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym, który wymaga, aby koncesjonariusz gier losowych zbył nieodpłatnie, w chwili zaprzestania działalności ze względu na zakończenie okresu obowiązywania koncesji, użytkowanie materialnych i niematerialnych składników majątku tworzących sieć zarządzania grami i ich przyjmowania, jeżeli ograniczenie to wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu tego przepisu, czego zbadanie należy do sądu krajowego.


title: Wyrok sądu pierwszej instancji z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie T-160/03 AFCon Management Consultants i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Program Tacis — Przetarg — Nieprawidłowości w procedurze udzielania zamówień — Skarga odszkodowawcza)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/25

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 17 marca 2005 r.
   w sprawie T-160/03 AFCon Management Consultants i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Program Tacis - Przetarg - Nieprawidłowości w procedurze udzielania zamówień - Skarga odszkodowawcza)
   (2005/C 132/46)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-160/03 AFCon Management Consultants, z siedzibą w Bray (Irlandia), Patrick Mc Mullin, zamieszkały w Bray, Seamus O'Grady, zamieszkały w Bray, reprezentowani przez B. O'Connora, solicitor, oraz adwokata I. Carreño przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Enegren oraz F. Hoffmeister, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot żądanie naprawienia szkody poniesionej w wyniku nieprawidłowości postępowania przetargowego do projektu finansowanego z programu Tacis („Projekt FDRUS 9902 — Agricultural extension services in South Russia”), Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie, sekretarz: D. Christensen, wydał w dniu 17 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Zasądza się od Komisji na rzecz AFCon kwotę 48 605 euro, powiększoną o odsetki liczone od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia całkowitej spłaty. Wysokość odsetek za zwłokę, które należy zastosować, oblicza się na podstawie stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji finansowych, stosowanej w okresie właściwym dla wydarzeń będących podstawą sporu, powiększonej o dwa punkty. Sumę odsetek oblicza się za pomocą metody odsetek składanych.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003


title: Sprawa T-243/13: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2013 r. — ICT przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/39

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2013 r. — ICT przeciwko Komisji
   (Sprawa T-243/13)
   2013/C 171/79
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Industrie Cartarie Tronchetti SpA (ICT) (Borgo a Mozzano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci J.-M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie ze skutkiem natychmiastowym, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, w zakresie, w jakim wprowadza ona walce do nawijania, z wyjątkiem walców do użytku przemysłowego, do wykazu przykładów opakowań;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z tymi podniesionymi w ramach sprawy T-202/13 Group d'Hygiène przeciwko Komisji lub są do nich podobne.


title: Sprawa C-25/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bróg — Republika Węgierska) — Sió-Eckes Kft. przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve (Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 2201/96 — Wspólna organizacja rynków przetworów owocowych i warzywnych — Rozporządzenie (WE) nr 1535/2003 — System pomocy w sektorze przetworów owocowych i warzywnych — Przetwory — Brzoskwinie w syropie lub naturalnym soku owocowym — Wyroby gotowe)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bróg — Republika Węgierska) — Sió-Eckes Kft. przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve
   (Sprawa C-25/09) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Rozporządzenie (WE) nr 2201/96 - Wspólna organizacja rynków przetworów owocowych i warzywnych - Rozporządzenie (WE) nr 1535/2003 - System pomocy w sektorze przetworów owocowych i warzywnych - Przetwory - Brzoskwinie w syropie lub naturalnym soku owocowym - Wyroby gotowe)
   2010/C 100/10
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sió-Eckes Kft.

      Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Fővarosi Bíróság (Węgry) — Wykładnia art. 2 ust.1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych (Dz.U. L 297, s. 29), art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych (Dz.U. L 218, s. 14) oraz art. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2320/89 z dnia 28 lipca 1989 r. w sprawie minimalnych wymogów jakości dla brzoskwiń w syropie i brzoskwiń w naturalnym soku owocowym w celu zastosowania systemu pomocy produkcyjnej (Dz.U. L 220, s. 54) — Miąższ z brzoskwiń produkowany w ramach systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych — Stosowanie tego systemu do produktów przedstawionych w sposób przewidziany w rozporządzeniu (EWG) nr 2320/89 jako półprodukty wynikające z różnych etapów produkcji i przeznaczone do późniejszego przetworzenia

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych, zmienionego rozporządzeniem (WE) Komisji nr 386/2004 z dnia 1 marca 2004 r. należy interpretować w ten sposób, iż do systemu pomocy przewidzianego tym przepisem kwalifikuje się produkt, który z jednej strony objęty jest jednym z kodów CN wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia, ze zmianami, w tym kodem CN 2008 70 92, a z drugiej strony zgodny jest z definicją „brzoskwi[ń] w syropie lub naturalnym soku owocowym” w rozumieniu tego rozporządzenia w związku z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji nr 386/2004 i także rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2320/89 z dnia 28 lipca 1989 r. ustanawiającego minimalne wymagania jakościowe dla brzoskwiń w syropie lub naturalnym soku owocowym objętych systemem pomocy produkcyjnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 996/2001 z dnia 22 maja 2001 r.

               2)

               Produkty będące rezultatem różnych etapów przetwarzania brzoskwiń można uznać za produkty gotowe w rozumieniu rozporządzeń nr 2201/96 i 1535/2003, ze zmianami, pod warunkiem że posiadają cechy określone w art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 1535/2003, ze zmianami.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa C-250/15: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen – Belgia) – Vivium SA/Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne — Kontekst faktyczny i prawny sporu w postępowaniu głównym — Brak dostatecznych wyjaśnień — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/11

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen – Belgia) – Vivium SA/Belgische Staat
   (Sprawa C-250/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Kontekst faktyczny i prawny sporu w postępowaniu głównym - Brak dostatecznych wyjaśnień - Oczywista niedopuszczalność))
   (2015/C 381/13)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vivium SA

      Druga strona postępowania: Belgische Staat

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) postanowieniem z dnia 13 maja 2015 r. (sprawa C-250/15) jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa T-160/11: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2011 r. — Petroci przeciwko Radzie

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/26

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2011 r. — Petroci przeciwko Radzie
   (Sprawa T-160/11)
   2011/C 139/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Petroci Holding (Abidjan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: M. Ceccaldi, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji 2011/18/WPZiB oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej — w szczególności w odniesieniu do spółki PETROCI;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są co do istoty identyczne bądź podobne do tych, które zostały powołane w sprawie T-142/11 SIR przeciwko Radzie.


title: Sprawa C-343/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Zanieczyszczenia i szkodliwość — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Artykuły 3 i 4)

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/6

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-343/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Zanieczyszczenia i szkodliwość - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Artykuły 3 i 4)
   2011/C 179/08
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: S. Pardo Quintillán, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 3 i 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, s. 40)

      Sentencja

               1)

               Poprzez brak zapewnienia:

                           —

                           wyposażenia w systemy zbierania ścieków komunalnych aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 15 000 Valle de Güimar, Noreste (Valle Guerra), Valle de la Orotava, Arenys de Mar, Alcossebre i Cariño zgodnie z art. 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych; i

                           —

                           poddania oczyszczaniu ścieków komunalnych aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 15 000 Arroyo de la Miel, Arroyo de la Víbora, Estepota (San Pedro de Alcántara), Alhaurín el Grande, Coín, Barbate, Chipiona, Isla Cristina, Matalascañas, Nerja, Tarifa, Torrox Costa, Vejer de la Frontera, Gijón-Este, Llanes, Valle de Güimar, Noreste (Valle Guerra), Los Llanos de Aridane, Arenys de Mar, Pineda de Mar, Ceuta, Alcossebre, Benicarló, Elx (Arenales), Peñíscola, Teulada Moraira (Rada Moraira), Vinaròs, A Coruña, Cariño, Tui, Vigo, Aguiño-Carreira-Ribeira, Baiona, Noia, Santiago, Viveiro e Irún (Hondarribia), zgodnie z ust. 1, 3 i odpowiednio 4 art. 4 dyrektywy 91/271,

                     Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa T-174/04: Skarga wniesiona dnia 6 maja 2004 r. przez Petrotub S.A. przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/16

         Skarga wniesiona dnia 6 maja 2004 r. przez Petrotub S.A. przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-174/04)
   (2004/C 179/32)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 6 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej przez Petrotub S.A. z siedzibą w Roman (Rumunia), reprezentowaną przez A.L. Merckxa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Uchylenie art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 235/2004 z dnia 10 lutego 2004 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2320/97 nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących, między innymi, z Rumunii w zakresie, w jakim dotyczy ono importu do Wspólnoty Europejskiej towarów wyprodukowanych przez Petrotub S.A. oraz Republica S.A. (1)

               —

               obciążyć kosztami stronę pozwaną.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zaskarżone rozporządzenie zostało uchwalone przez Radę w celu zastosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 9 stycznia 2003 r. w sprawie C-76/00 P. Wyrok ten uchylił orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 grudnia 1999 r. w sprawach połączonych T-33/98 i T-34/98 Petrotub i Republica przeciwko Radzie (2) jak również rozporządzenie Rady (WE) nr 2320/97 z dnia 17 listopada 1997 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej w zakresie, w jakim dotyczyło ono importu do Wspólnoty Europejskiej towarów wyprodukowanych przez Petrotub S.A. oraz Republica S.A.
   Skarżąca na poparcie swojej skargi podnosi, że Rada przekroczyła swoje uprawnienia wynikające z art. 233 WE przez zastosowanie się do wyroku w sposób naruszający art. 6 ust. 1 i 9 oraz art. 2 ust. 11 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (3). Skarżąca utrzymuje w szczególności, że art. 6 ust. 9 został naruszony, ponieważ zaskarżone rozporządzenie zostało uchwalone na podstawie wstępnego postępowania, mimo, że od jego wszczęcia upłynęło ponad 15 miesięcy. Ponadto art. 6 ust. 1 został naruszony przez to, że przyjęte środki antydumpingowe nie były już oparte na informacjach odnoszących się do okresu przynajmniej 6 miesięcy bezpośrednio poprzedzającego wszczęcie postępowania. Skarżąca także utrzymuje, że zaskarżone rozporządzenie nie zawiera wystarczającego uzasadnienia wyjaśniającego, dlaczego dwie pierwsze metody obliczania marginesu dumpingu, przewidziane w art. 2 ust. 11 rozporządzenia nr 384/69, zostały odrzucone na rzecz trzeciej metody. Na tej podstawie skarżąca utrzymuje, że zaskarżone rozporządzenie narusza także art. 2 ust. 11 rozporządzenia nr 384/1996 jak również art. 253 WE.

      (1)  Dz.U. L 40 z 12 lutego 2004 r., str. 12.

      (2)  Zb.Orz. 1999, str. II-3837.

      (3)  Dz.U. L 56 z 6 marca 1996 r., str. 1.


title: Sprawa C-314/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 kwietnia 2011 r. w sprawie T-320/09, Planet AE przeciwko Komisji, wniesione w dniu 24 czerwca 2011 r. przez Komisję Europejską

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/12

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 kwietnia 2011 r. w sprawie T-320/09, Planet AE przeciwko Komisji, wniesione w dniu 24 czerwca 2011 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-314/11 P)
   2011/C 238/18
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i D. Triantafyllou)

      Druga strona postępowania: Planet AE

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu wydanego w dniu 13 kwietnia 2011 r. w sprawie T-320/09;

               —

               uznanie skargi za niedopuszczalną;

               —

               obciążenie Planet AE kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   —   Błędna wykładnia decyzji 2008/969
   Rejestracja Planet AE w SWO (systemie wczesnego ostrzegania), która (w przeciwieństwie do innych wpisów) opiera się wyłącznie na podejrzeniach, nie może wywołać innych konsekwencji niż podjęcie środków wzmożonego nadzoru (art. 16 decyzji), które nie wywołują wiążących skutków względem Planet AE. Postanowienie błędnie utożsamia sporne wpisy z innymi rodzajami wpisów wywołujących odrębne skutki.
   —   Brak istotnej zmiany sytuacji prawnej w wyniku kwestionowanych wpisów
   Sam nadzór podmiotu będącego przedmiotem wpisu nie zmienia sam w sobie jego sytuacji prawnej.
   —   Kwestionowane wpisy nie dotyczą bezpośrednio Planet AE
   Decyzja o przyjętych środkach została podjęta przez właściwego urzędnika w wyniku konsultacji i negocjacji z Planet AE i jej bankiem. Środki te nie są bezpośrednim i automatycznym skutkiem wpisów. Konieczną przesłanką dopuszczalności skargi (art. 263 akapit czwarty TFUE) jest natomiast wymóg, aby akt dotyczył podmiotu bezpośrednio.
   —   Brak zbadania istotnych argumentów i dowodów dotyczących wymogu, aby akt dotyczył podmiotu bezpośrednio
   Podczas gdy wspomniane konsultacje i negocjacje były opisane w skardze, Sąd pominął je z naruszeniem zasad bezstronności i obiektywności.
   —   Brak uzasadnienia
   Zaskarżone postanowienie nie wyjaśnia na czym polega „niekorzystna zmiana” sytuacji Planet AE, która nie została pozbawiona korzyści finansowej, lecz zwolniona z obowiązku dokonania płatności.
   Jest tak również w odniesieniu do skutków badanych szczególnych wpisów, których wiążących charakter nie jest w żaden sposób wyjaśniony.
   —   Błędny wybór środka zaskarżenia
   Rola Planet AE w konsorcjum związana jest z zawarciem umowy. Stanowiąc nieodzowną część ram umownych mogło ono być przedmiotem klauzuli arbitrażowej (art. 272 TFUE), lecz nie skargi o stwierdzenie nieważności, ponieważ te środki zaskarżenia współistnieją w sposób niezależny.
   —   Naruszenie swobody umów i zasady konsensusu
   Po pierwsze, Komisja nie jest zobowiązana do zawarcia umowy bez podjęcia środków ostrożności, po drugie, Planet AE wyraziła zgodę co do ostatecznych ram umownych. W rezultacie, Sąd błędnie wymagał podstawy prawnej, przesłuchań etc., które wymagane są w przypadku „sankcji” i nie są zgodne z równą pozycją umawiających się stron.
   —   Błędna kwalifikacja wpisów jako decyzji
   Wpisy w SWO stanowią środki wewnętrzne, środki ostrożności na mocy zasady należytego zarządzania finansami (art. 27 rozporządzenia finansowego), które zostały przewidziane w decyzji 2008/969 jako wewnętrzne przepisy Komisji (art. 51 rozporządzenia finansowego) w celach informacyjnych i do wykorzystania przez wszystkich upoważnionych urzędników tej instytucji. Sporne wpisy nie powinny być ponadto wiązane z wpisami, które prowadzą do wykluczenia z udziału w postępowaniu, ponieważ w niniejszym przypadku umowa została zawarta z Planet AE.
   —   Zależność dopuszczalności skargi od jej zasadności
   Sąd uzasadnia wydane przez niego postanowienie koniecznością zbadania właściwości Komisji w zakresie przyjęcia decyzji 2008/969. Jednakże kwestia właściwości dotyczy zasadności skargi i nie może rozstrzygać o jej dopuszczalności.


title: Sprawa T-297/11: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2014 r. – Buzzi Unicem przeciwko Komisji (Konkurencja  — Postępowanie administracyjne  — Decyzja w sprawie żądania udzielenia informacji  — Konieczność udzielenia żądanych informacji  — Zasada dobrej administracji  — Obowiązek uzasadnienia  — Proporcjonalność)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/31

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2014 r. – Buzzi Unicem przeciwko Komisji
   (Sprawa T-297/11) (1)

   ((Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Decyzja w sprawie żądania udzielenia informacji - Konieczność udzielenia żądanych informacji - Zasada dobrej administracji - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność))
   2014/C 135/37
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Buzzi Unicem SpA (Casale Monferrato, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Osti i A. Prastaro)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Gencarelli, L. Malferrari i C. Hödlmayr, następnie L. Malferrari i C. Hödlmayr, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Merolę)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2011) 2356 wersja ostateczna z dnia 30 marca 2011 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa 39520 – Cement i produkty pokrewne).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Buzzi Unicem SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprawy połączone C-14/15 i C-116/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 września 2016 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Zautomatyzowana wymiana danych — Rejestracja pojazdów — Dane daktyloskopijne — Właściwe ramy prawne w związku z wejściem w życie traktatu z Lizbony — Przepisy przejściowe — Wtórna podstawa prawna — Rozróżnienie między aktami ustawodawczymi a środkami wykonawczymi — Konsultacja z Parlamentem Europejskim — Inicjatywa państwa członkowskiego lub Komisji Europejskiej — Zasady głosowania)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 września 2016 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawy połączone C-14/15 i C-116/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Zautomatyzowana wymiana danych - Rejestracja pojazdów - Dane daktyloskopijne - Właściwe ramy prawne w związku z wejściem w życie traktatu z Lizbony - Przepisy przejściowe - Wtórna podstawa prawna - Rozróżnienie między aktami ustawodawczymi a środkami wykonawczymi - Konsultacja z Parlamentem Europejskim - Inicjatywa państwa członkowskiego lub Komisji Europejskiej - Zasady głosowania))
   (2016/C 419/13)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: F. Drexler, A. Caiola i M. Pencheva, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.-M. Joséphidès, K. Michoel i K. Pleśniak, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i A. Lippstreu, pełnomocnicy) i Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, N. Otte Widgren, E. Karlsson i L. Swedenborg, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2014/731/UE z dnia 9 października 2014 r. w sprawie uruchomienia na Malcie zautomatyzowanej wymiany danych rejestracyjnych pojazdów, decyzji Rady 2014/743/UE z dnia 21 października 2014 r. w sprawie uruchomienia na Cyprze zautomatyzowanej wymiany danych rejestracyjnych pojazdów, decyzji Rady 2014/744/UE z dnia 21 października 2014 r. w sprawie uruchomienia w Estonii zautomatyzowanej wymiany danych rejestracyjnych pojazdów i decyzji Rady 2014/911/UE z dnia 4 grudnia 2014 r. w sprawie uruchomienia na Łotwie zautomatyzowanej wymiany danych w odniesieniu do danych daktyloskopijnych.

               2)

               Skutki decyzji 2014/731, 2014/743, 2014/744 i 2014/911 zostają utrzymane w mocy do czasu wejścia w życie nowych aktów, które je zastąpią.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Republika Federalna Niemiec i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 96 z 23.3.2015.

      Dz.U. C 146 z 4.5.2015.


title: Sprawa C-321/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/14/WE — Informowanie i przeprowadzanie konsultacji z pracownikami — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/14

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-321/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/14/WE - Informowanie i przeprowadzanie konsultacji z pracownikami - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 183/22)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J. Enegren i G. Rozet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (Przedstawiciele: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia, w wyznaczonym terminie, przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Wspólna deklaracja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji przedmiocie reprezentacji pracowników (Dz.U. L 80, str. 20)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-160/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 7 kwietnia 2015 r. – GS Media BV/Sanoma Media Netherlands BV i in.

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 7 kwietnia 2015 r. – GS Media BV/Sanoma Media Netherlands BV i in.
   (Sprawa C-160/15)
   (2015/C 205/26)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: GS Media BV

      Druga strona postępowania kasacyjnego: Sanoma Media Netherlands BV, Playboy Enterprises International Incl, Britt Geertruida Dekker

      Pytania prejudycjalne

               1) a)

               Czy „publiczne udostępnianie” w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 (1) ma miejsce, gdy osoba inna niż podmiot praw autorskich za pomocą hiperłącza na prowadzonej przez nią stronie internetowej odsyła do prowadzonej przez osobę trzecią strony internetowej dostępnej ogólnej społeczności internetowej, na której utwór podano do publicznej wiadomości bez zezwolenia podmiotu praw autorskich?

               1) b)

               Czy jest przy tym istotne to, czy utwór nie został już wcześniej udostępniony publicznie w inny sposób za zezwoleniem podmiotu prawa autorskich?

               1) c)

               Czy ma znaczenie to, czy osoba wstawiająca hiperłącze wie lub powinna wiedzieć o braku zezwolenia podmiotu praw autorskich na umieszczenie utworu na wspomnianej w pytaniu 1 a) stronie internetowej osoby trzeciej i ewentualnie o fakcie, że utwór również w innym miejscu nie został wcześniej udostępniony publicznie za zezwoleniem podmiotu prawa autorskich?

               2) a)

               W przypadku udzielenia na pytanie 1 a) odpowiedzi przeczącej: Czy ma lub może mieć miejsce w tej sytuacji publiczne udostępnienie, jeżeli strona internetowa, do której odsyła hiperłącze, a tym samym utwór, są jednak dostępne ogólnej społeczności internetowej, choć nie w łatwy sposób, tak iż wstawienie hiperłącza w wysokim stopniu ułatwia znalezienie utworu?

               2) b)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie 2 a) ma znaczenie to, czy osoba wstawiająca hiperłącze wie lub powinna wiedzieć o tym, iż strona, do której odsyła hiperłącze, nie jest łatwa do znalezienia dla ogólnej społeczności internetowej?

               3)

               Czy istnieją inne okoliczności, które należy uwzględnić przy odpowiedzi na pytanie, czy ma miejsce publiczne udostępnienie, jeżeli za pomocą hiperłącza stwarza się dostęp do utworu, który nie został wcześniej udostępniony publicznie za zezwoleniem podmiotu praw autorskich?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).