title: Sprawa T-346/14: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2014 r. – Janukowycz przeciwko Radzie

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/37

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2014 r. – Janukowycz przeciwko Radzie
   (Sprawa T-346/14)
   2014/C 253/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wiktor Fedorowycz Janukowycz (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 26), zmienionej decyzją 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. (Dz.U. L 111, s. 91), i rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 381/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. (Dz.U. L 111, s. 33 ), w zakresie, w jakim stosują się one do strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada Unii Europejskiej (zwana dalej „Radą”) nie dysponowała właściwą podstawą prawną dla decyzji i rozporządzenia. Argumenty wspierające ten zarzut obejmują: a) przesłanki oparcia się przez Radę na art. 29 TEU nie zostały spełnione w odniesieniu do decyzji, między innymi (i) Rada wyraźnie wymieniła cele (konsolidacja praworządności i poszanowania praw człowieka na Ukrainie), na które nie mogła w rzeczywistości się powołać, podając następnie uzasadnienie wskazania (powiązanie z rzekomym sprzeniewierzeniem ukraińskich środków publicznych i ich nielegalnym przesyłaniem poza Ukrainę, czemu skarżący zaprzecza), które to uzasadnienie nie było spójne ani zgodne z przytoczonymi lub jakimkolwiek mającymi znaczenie celami art. 21 TUE; (ii) decyzja i rozporządzenie są sprzeczne z innymi mającymi znaczenie celami określonymi w art. 21 w zakresie, w jakim nie przyczyniają się do „umacniania i wspierania demokracji […] [i] zasad prawa międzynarodowego”, w szczególności poprzez błędne twierdzenie i działanie na podstawie założenia, że legalny i demokratycznie wybrany prezydent Ukrainy, skarżący, był „byłym prezydentem”, niezgodnie z prawem Ukrainy i prawem międzynarodowym, oraz poprzez wspieranie tak zwanego „tymczasowego prezydenta i rządu”, którzy nie zostali wybrani legalnie i demokratycznie oraz którzy przejęli sprawowaną władzę siłą niezgodnie z prawem w sposób sprzeczny z państwem prawnym, zasadami demokracji i prawem międzynarodowym; b) przesłanki oparcia się na art. 215 nie zostały spełnione, ponieważ nie wydano ważnej decyzji na podstawie tytułu V rozdział 2 TUE; c) brakowało wystarczającego związku do powołania się wobec skarżącego na art. 215 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada nadużyła władzy. Rzeczywistym celem Rady dotyczącym wdrożenia decyzji (i tym samym rozporządzenia) było w istocie zdobycie przychylności tak zwanego „reżimu tymczasowego” Ukrainy, tak aby Ukraina zadzierzgnęła bliższe więzi z Unią Europejską (przy czym takie bliższe więzi zostały odrzucone przez demokratycznie wybranego prezydenta Ukrainy i jego rząd), a nie powody, na które powołano się w treści decyzji i rozporządzenia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada nie podała uzasadnienia. Podane w decyzji i rozporządzeniu uzasadnienie umieszczenia skarżącego w wykazie (oprócz tego, że jest błędne) jest schematyczne, nieodpowiednie i pozbawione wymaganej szczegółowości.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że strona skarżąca nie spełniła określonych kryteriów umieszczenia danej osoby w wykazie w rozpatrywanym czasie. Między innymi Rada nie podała istotnych informacji, ale o ile skarżący wie, a) w rozpatrywanym czasie żaden sądowy lub inny odpowiedni organ nie uznał go za odpowiedzialnego za sprzeniewierzenie ukraińskich środków publicznych i ich nielegalne przesyłanie, b) nie był w rozpatrywanym czasie osobą, wobec której wszczęto na Ukrainie postępowanie karne, aby przeprowadzić dochodzenie w sprawie przestępstw powiązanych ze sprzeniewierzeniem ukraińskich środków publicznych i ich nielegalnym przesyłaniem za granicę.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, obejmując skarżącego zakwestionowanymi środkami. Między innymi Rada nie miała dowodów, a w każdym razie żadnych „konkretnych” dowodów, wskazujących, że twierdzenia sformułowane wobec skarżącego są „dokładne pod względem faktów”, i błędnie oparła się na twierdzeniach nielegalnego tzw. „reżimu tymczasowego”, który starał się uzurpować władzę i miał wyraźny powód to wysuwania takich twierdzeń dla nieodpowiednich celów.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że przysługujące skarżącemu prawo do obrony zostało naruszone lub że odmówiono mu skutecznej ochrony sądowej. Między innymi Rada nie przedstawiła skarżącemu pełnego uzasadnienia, w tym dowodów przeciwko niemu, ani nie przedstawiła dokładnych informacji i materiałów, które jakoby uzasadniają zamrożenie funduszy, a skarżący został zmuszony do wniesienia niniejszej skargi w niewłaściwie krótkim czasie.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że przysługujące skarżącemu prawa własności na podstawie art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zostały naruszone między innymi w ten sposób, że środki ograniczające są nieuzasadnionym i nieproporcjonalnym ograniczeniem tych praw.


title: Sprawa T-198/12 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 maja 2013 r. — Niemcy przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dopuszczalne wartości dla antymonu, arsenu, baru, ołowiu i rtęci obecnych w zabawkach — Odmowa Komisji zatwierdzenia w całości notyfikowanych przez władze niemieckie przepisów krajowych utrzymujących dopuszczalne wartości dla tych substancji — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Dopuszczalność — Pilny charakter — Fumus boni iuris — Wyważenie interesów)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/23

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 maja 2013 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-198/12 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dopuszczalne wartości dla antymonu, arsenu, baru, ołowiu i rtęci obecnych w zabawkach - Odmowa Komisji zatwierdzenia w całości notyfikowanych przez władze niemieckie przepisów krajowych utrzymujących dopuszczalne wartości dla tych substancji - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Dopuszczalność - Pilny charakter - Fumus boni iuris - Wyważenie interesów)
   2013/C 189/48
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i A. Wiedmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o tymczasowe zatwierdzenie utrzymania notyfikowanych przez władze niemieckie przepisów krajowych określających dopuszczalne wartości dla antymonu, arsenu, baru, ołowiu i rtęci obecnych w zabawkach do momentu wydania przez Sąd orzeczenia co do istoty sprawy.

      Sentencja

               1)

               Komisja Europejska zezwoli na utrzymanie przepisów krajowych notyfikowanych przez Republikę Federalną Niemiec określających dopuszczalne wartości dla antymonu, arsenu, baru, ołowiu i rtęci obecnych w zabawkach do momentu wydania przez Sąd orzeczenia w postępowaniu głównym.

               2)

               W pozostałym zakresie wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-242/12: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2012 r. — SNCF przeciwko Komisji

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/11

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2012 r. — SNCF przeciwko Komisji
   (Sprawa T-242/12)
   2012/C 273/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société nationale des chemins de fer français (SNCF) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Beurier, O. Billard i V. Landes)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości.

      Zarzuty i główne argument

   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2012) 1616 wersja ostateczna z dnia 9 marca 2012 r. stwierdzającej niezgodność z rynkiem wewnętrznym pomocy państwa wdrożonej przez Republikę Francuską na rzecz Sernam SCS (1) między innymi poprzez rekapitalizację, przyznane gwarancje i zrzeczenie się wierzytelności wobec Sernam przez stronę skarżącą.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw do obrony strony skarżącej przez to, że przyjmując w zaskarżonej decyzji stanowisko, o którym nie było mowy w decyzji wszczynającej postępowanie, Komisja nie umożliwiła stronie skarżącej skutecznego przedstawienia swojego poglądu co do znaczenia tego stanowiska.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, gdyż decyzja w sprawie Sernam 2 (2) stworzyła sytuację legitymizującą uzasadnione oczekiwania skarżącej co do prawidłowego charakteru przeniesienia całości aktywów Sernamu.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku staranności i zasady pewności prawa przez to, że Komisja przyjęła decyzję prawie siedem lat po przeniesieniu całości aktywów Sernamu.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący błędów prawnych i faktycznych zakresie, w jakim Komisja uznała, iż warunki określone w art. 3 ust. 2 decyzji w sprawie „Sernam 2” nie zostały dotrzymane. Zarzut ten jest rozwinięty na sześć części dotyczących błędów, których dopuściła się Komisja, uznając, że:

                           —

                           do przeniesienia całości aktywów Sernamu nie doszło w dniu 30 czerwca 2005 r.;

                           —

                           nie stanowi ono sprzedaży;

                           —

                           stanowi ono transfer w całości (aktywów i pasywów) Sernam SA;

                           —

                           nie jest ograniczone do aktywów Sernam SA, lecz zostało podwyższone o 59 mln EUR;

                           —

                           nie odbyło się w drodze przejrzystej i otwartej procedury;

                           —

                           i że nie zachowano celu sprzedaży aktywów.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa przez to, że Komisja uznała, iż obowiązek odzyskania pomocy w wysokości 41 mln EUR został przeniesiony na Financière Sernam i jej spółki zależne, chociaż nie można uznać, by Financière Sernam odniosła korzyść, gdyż zapłaciła cenę rynkową za całość aktywów Sernamu.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący braku uzasadnienia i błędów faktycznych i prawnych polegających na tym, że Komisja uznała, iż środki określone w protokole ustaleń dotyczące przeniesienia całości aktywów Sernamu stanowią pomoc państwa, chociaż cena zapłacona za nabycie jest ceną rynkową wynikającą z otwartego, przejrzystego, bezwarunkowego i niedyskryminującego przetargu i jest znacznie niższa od kosztów likwidacji, jakie strona skarżąca musiałaby ponieść w przypadku prawnej likwidacji Sernamu.

      (1)  Pomoc państwa nr C 37/2008 — Francja — Zastosowanie decyzji „Sernam 2” — SA.12522.

      (2)  Decyzja Komisji 2006/367/WE z dnia 20 października 2004 r. dotycząca pomocy państwa częściowo wdrożonej przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa „Sernam” [notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3940] (Dz.U. 2006, L 140, s. 1).


title: Sprawa C-555/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral (Portugalia) w dniu 28 października 2013 r. — Merck Canada Inc przeciwko Accord Healthcare Limited, Alter SA, Labochem Ltd, Synthon BV, Ranbaxy Portugal — Comércio e Desenvolvimento de Produtos Farmacêuticos, Unipessoal Lda

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral (Portugalia) w dniu 28 października 2013 r. — Merck Canada Inc przeciwko Accord Healthcare Limited, Alter SA, Labochem Ltd, Synthon BV, Ranbaxy Portugal — Comércio e Desenvolvimento de Produtos Farmacêuticos, Unipessoal Lda
   (Sprawa C-555/13)
   2014/C 15/11
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Merck Canada Inc.

      Strona pozwana: Accord Healthcare Limited, Alter SA, Labochem Ltd, Synthon BV, Ranbaxy Portugal — Comércio e Desenvolvimento de Produtos Farmacêuticos, Unipessoal Lda

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 469/2009 (1) należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on poprzez dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych, aby okres wyłączności na korzystanie z opatentowanego wynalazku mógł przekraczać piętnaście lat począwszy od pierwszego zezwolenia na dopuszczenie do obrotu we Wspólnocie spornego produktu leczniczego (nie wliczając przedłużenia, o którym mowa w owym art. 13 ust. 3)?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1)


title: Sprawa C-463/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna – Bułgaria) – Asparuchowo Lejk Inwestmynt Kympani OOD/Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 24 ust. 1, art. 25 lit. b), art. 62 ust. 2, art. 63 i art. 64 ust. 1 — Pojęcie „świadczenia usług” — Usługi doradztwa świadczone w ramach umowy abonamentu — Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego — Konieczność dowodu na faktyczne świadczenie usług — Wymagalność podatku)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna – Bułgaria) – Asparuchowo Lejk Inwestmynt Kympani OOD/Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-463/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 24 ust. 1, art. 25 lit. b), art. 62 ust. 2, art. 63 i art. 64 ust. 1 - Pojęcie „świadczenia usług” - Usługi doradztwa świadczone w ramach umowy abonamentu - Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego - Konieczność dowodu na faktyczne świadczenie usług - Wymagalność podatku))
   (2015/C 354/13)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd – Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asparuchowo Lejk Inwestmynt Kympani OOD

      Strona pozwana: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Sentencja

               1)

               Artykuł 24 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „świadczenia usługi” obejmuje umowy dotyczące wykonania na rzecz przedsiębiorstwa, usług doradztwa w szczególności prawnego, gospodarczego i finansowego w ramach abonamentu, w zakresie których usługodawca jest do dyspozycji zleceniodawcy w okresie trwania umowy.

               2)

               Jeżeli chodzi o umowy dotyczące usług doradztwa w ramach abonamentu, takie jak w postępowaniu głównym, art. 62 ust. 2, art. 63 i 64 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego i wymagalność podatku następują z upływem okresu, za który ustalono zapłatę bez względu na to, czy i ile razy zleceniodawca skorzystał z usług usługodawcy.

      (1)  Dz.U. C 439 z 8.12.2014.


title: Sprawa C-519/12: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria — Węgry) — OTP Bank Nyilvánosan Működő Részvénytársaság przeciwko Hochtief Solution AG (Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja szczególna — Artykuł 5 pkt 1 lit. a) — Pojęcie umowy lub roszczeń wynikających z umowy)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/20

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria — Węgry) — OTP Bank Nyilvánosan Működő Részvénytársaság przeciwko Hochtief Solution AG
   (Sprawa C-519/12) (1)

   (Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja szczególna - Artykuł 5 pkt 1 lit. a) - Pojęcie umowy lub roszczeń wynikających z umowy)
   2013/C 367/34
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: OTP Bank Nyilvánosan Működő Részvénytársaság

      Strona pozwana: Hochtief Solution AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Kúria — Wykładnia art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1) — Jurysdykcja sądu państwa członkowskiego w sprawach dotyczących umów lub roszczeń wynikających z umów — Powództwo wierzyciela w oparciu o umowę kredytową przeciwko spółce posiadającej kontrolny udział w spółce będącej dłużnikiem i stroną umowy na podstawie szczególnych przepisów krajowych regulujących odpowiedzialność tej pierwszej spółki.

      Sentencja

   W odniesieniu do sporu takiego jak w postępowaniu głównym, w którym ustawodawstwo krajowe nakłada na daną osobę odpowiedzialność za długi kontrolowanej przez nią spółki w razie braku spełnienia przez tę osobę obowiązków zgłoszeniowych w następstwie objęcia kontroli nad tą spółką, nie można uważać, że „przedmiotem postępowania jest umowa lub roszczenia wynikające z umowy” w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych.

      (1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.


title: Sprawa C-348/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 10 lipca 2015 r. – Stadt Wiener Neustadt

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 10 lipca 2015 r. – Stadt Wiener Neustadt
   (Sprawa C-348/15)
   (2015/C 363/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: Stadt Wiener Neustadt

      Strona zainteresowana: A.S.A. Abfall Service AG

      Druga strona postępowania: Niederösterreichische Landesregierung

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawo Unii, w szczególności dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE (1) z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, zwłaszcza jej art. 1 ust. 4, bądź dyrektywa Rady 85/337/EWG (2) z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zwłaszcza jej art. 1 ust. 5, stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu przewidującemu, że przedsięwzięcia, które podlegały obowiązkowi oceny oddziaływania na środowisko, ale nie dysponowały zezwoleniem na podstawie Umweltverträglichkeitsprüfungsgesetz [austriackiej ustawy z 2000 r. w sprawie oceny oddziaływania na środowisko], (zwanej dalej „UVP-G 2000”), lecz jedynie zezwoleniami udzielonymi na podstawie różnych ustaw sektorowych [na przykład Abfallwirtschaftsgesetz (austriackiej ustawy o gospodarowaniu odpadami)], które w dniu 19 sierpnia 2009 r. (data wejścia w życie nowelizacji z 2009 r. do UVP-G) nie mogły już zostać unieważnione z powodu upływu trzyletniego terminu przewidzianego w prawie krajowym (§ 3 ust. 6 UVP-G 2000), uznaje się za dozwolone na podstawie UVP-G 2000, czy też takie uregulowanie jest zgodne z obowiązującymi w prawie Unii zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań?

      (1)  Dz.U. L 26 z 28.1.2012, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 175, s. 40.


title: Sprawa C-111/14: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd – Bułgaria) – GST – Syrwiz AG Germanija/Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Płowdiw pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite (Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Zasada neutralności podatkowej — Osoba zobowiązana do zapłaty podatku VAT — Nieprawidłowe rozliczenie podatku VAT przez odbiorcę towarów lub usługobiorcę — Objęcie usługodawcy obowiązkiem zapłaty podatku VAT — Odmowa przyznania usługodawcy zwrotu podatku VAT)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/10

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd – Bułgaria) – GST – Syrwiz AG Germanija/Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Płowdiw pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-111/14) (1)

   ((Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Zasada neutralności podatkowej - Osoba zobowiązana do zapłaty podatku VAT - Nieprawidłowe rozliczenie podatku VAT przez odbiorcę towarów lub usługobiorcę - Objęcie usługodawcy obowiązkiem zapłaty podatku VAT - Odmowa przyznania usługodawcy zwrotu podatku VAT))
   (2015/C 205/13)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrchowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: GST – Syrwiz AG Germanija

      Strona pozwana: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Płowdiw pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Sentencja

               1)

               Artykuł 193 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/88/UE z dnia 7 grudnia 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że podatek od wartości dodanej jest należny jedynie od podatnika świadczącego usługi, w przypadku gdy świadczenie to jest dokonywane ze stałego zakładu położonego w państwie członkowskim, w którym podatek ten jest należny.

               2)

               Artykuł 194 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/88, należy intepretować w ten sposób, że nie pozwala on organowi podatkowemu państwa członkowskiego na uznanie, iż podatek od wartości dodanej jest należny od podatnika, na rzecz którego usługi są świadczone ze stałego zakładu usługodawcy, w przypadku gdy zarówno usługodawca, jak i usługobiorca mają siedziby na terytorium tego samego państwa członkowskiego, także w wypadkach, gdy usługobiorca już zapłacił ten podatek w oparciu o nieprawidłowe założenie, że usługodawca nie posiada stałego zakładu w tym państwie.

               3)

               Zasadę neutralności podatku od wartości dodanej należy intepretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który dopuszcza, aby organ podatkowy odmówił usługodawcy zwrotu zapłaconego przez niego podatku, podczas gdy usługobiorcy, który także zapłacił ten podatek od tych samych usług, nie przyznano prawa do odliczenia z tego względu, że nie posiadał on odpowiedniego dokumentu podatkowego, przy czym prawo krajowe nie zezwala na dokonanie korekty dokumentów podatkowych, w przypadku gdy istnieje ostateczna decyzja w sprawie powstania zobowiązania do zapłaty dodatkowej kwoty podatku.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-354/06: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — BAM NBM Wegenbouw und HBG Civiel przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/22

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — BAM NBM Wegenbouw und HBG Civiel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-354/06)
   (2007/C 20/33)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: BAM NBM Wegenbouw BV i HBG Civiel BV (przedstawiciele: adwokaci B. W. Biesheuvel i J. K. de Pree)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich C (2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy) w zakresie, w jakim stwierdzono w niej, że BAM NBM i HBG Civiel naruszyły art. 81 WE, w zakresie, w jakim z tego tytułu wymierzono BAM NBM i HBG Civiel grzywny, w zakresie, w jakim BAM NBM i HBG Civiel zostały wezwane do zaprzestania naruszeń i powstrzymania się w przyszłości od działań i zachowań określonych w art. 1 oraz od wszelkich działań i zachowań, które mają taki sam lub podobny cel, lub taki sam lub podobny skutek, oraz w zakresie, w jakim decyzja jest skierowana do BAM NBM i HBG Civiel,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące kwestionują decyzję Komisji z dnia 13 września 2006 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), na mocy której wymierzono im grzywnę z tytułu naruszenia art. 81 WE.
   Na poparcie swojej skargi skarżące podnoszą przede wszystkim, że decyzja narusza art. 81 WE oraz art.7 i 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 oraz obowiązek uzasadnienia określony w art. 253 WE. Skarżące twierdzą, że Komisja nieprawidłowo ustaliła i zinterpretowała stan faktyczny, a także, że nie ma wystarczającego dowodu, by stwierdzić, że naruszyły one art. 81 WE.
   Posiłkowo skarżące podnoszą, że art. 2 decyzji narusza art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 oraz wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (1). Są one zdania, że waga rzekomego naruszenia została oceniona nieprawidłowo. W ten sposób naruszenie zostało określone jako bardzo poważne, a wymierzona grzywna jest nieproporcjonalna.
   Wreszcie decyzja została wydana z naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych, między innymi ponieważ Komisja odmówiła jej udostępnienia wglądu w odpowiedzi udzielone przez spółki naftowe i inne przedsiębiorstwa zajmujące się budową dróg na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, chociaż skarżące zwróciły się o to.

      (1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy artykułu 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz artykułu 65 ust. 5 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (Dz.U. 1998, C 9, str. 3).


title: Sprawa T-247/04: Skarga wniesiona dnia 17 czerwca 2004 r. przez Asociación de Exportadores Españoles de Productos Farmacéuticos („ASEPROFAR”) i Española de Desarrollo e Impulso Farmacéutico, S.A. („EDIFA”) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/32

         Skarga wniesiona dnia 17 czerwca 2004 r. przez Asociación de Exportadores Españoles de Productos Farmacéuticos („ASEPROFAR”) i Española de Desarrollo e Impulso Farmacéutico, S.A. („EDIFA”) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-247/04)
   (2004/C 217/57)
   Język postępowania: hiszpański
   Dnia 17 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Asociación de Exportadores Españoles de Productos Farmacéuticos („ASEPROFAR”) i Española de Desarrollo e Impulso Farmacéutico, S.A. („EDIFA”) z siedzibą Madrycie, reprezentowane przez Luisa Ortiz Blanco, letrado en ejercicio.
   Skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w pismach z dnia 2 kwietnia 2004 r., 6 maja 2004 r. i 10 maja 2004 r., na mocy której zażalenia zarejestrowane pod numerami P/2002/4609 i 2003/5119 (w zakresie dotyczącym stosowania art. 29 TWE) zostały umorzone na tej podstawie, że Real Decreto 725/2003 z dnia 13 czerwca 2003 r. nie narusza art. 29 TWE ani art. 10 TWE w związku z art. 29 TWE;

               —

               obciążenie kosztami Komisji Wspólnot Europejskich

         Zarzuty i główne argumenty
   Celem przedmiotowej skargi jest stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w odrębnych pismach Komisji z dnia 2 kwietnia 2004 r., 6 maja 2004 r. i 10 maja 2004 r., oddalających zażalenia skarżących (P/2002/4609 i 2003/5119), dotyczące wydania Real Decreto 725/2003 z dnia 13 czerwca 2003 r. w zakresie, w jakim wykonuje określone dyspozycje zawarte w art. 100 ust. 2 ustawy 25/1990 o lekach.
   Przedmiotowy Real Decreto zobowiązuje hurtownie rozprowadzające produkty farmaceutyczne do informowania administracji z zakresu zdrowia o ilościach leków dostarczonych aptekom lub innym hurtowniom. Informacje te są następnie udostępniane przez przedmiotowe organy administracji laboratoriom farmaceutycznym.
   Skarżące są zadnia, że tym samym laboratoria farmaceutyczne wiedząc, które magazyny hurtowe eksportują leki, które produkty medyczne są eksportowane i w jakich ilościach, mogą skutecznie podjąć środki celem zablokowania eksportu dokonywanego przez hurtownie do innych krajów.
   Z tego powodu, skarżące twierdzą, że wskazany Real Decreto narusza art. 29 TWE lub art. 10 TWE w związku z art. 29 TWE.


title: Wyrok Trybunału z dnia 26 lipca 2016 r. w sprawie E-28/15 – Yankuba Jabbi przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Immigration Appeals Board (Dyrektywa 2004/38/WE – Prawo pobytu – Prawa pochodne obywateli państw trzecich)

text:
               23.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/8

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 26 lipca 2016 r.
   w sprawie E-28/15
   Yankuba Jabbi przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Immigration Appeals Board
   (Dyrektywa 2004/38/WE – Prawo pobytu – Prawa pochodne obywateli państw trzecich)
   (2017/C 90/09)
   W sprawie E-28/15, Yankuba Jabbi przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Immigration Appeals Board – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Rejonowy w Oslo (Oslo tingrett), dotyczący wykładni art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia) i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał dnia 26 lipca 2016 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Jeżeli obywatel EOG, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE, stworzył lub umocnił życie rodzinne z obywatelem państwa trzeciego podczas faktycznego pobytu w państwie EOG innym niż to, którego jest obywatelem, przepisy tej dyrektywy stosuje się w drodze analogii, jeżeli ten obywatel EOG powraca z tym członkiem rodziny do swojego państwa pochodzenia.


title: Sprawa F-54/06: Skarga wniesiona w dniu  10 maja 2006 r.  — Davis i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/28

         Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2006 r. — Davis i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa F-54/06)
   (2006/C 154/64)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: John Davis (Bolton, Zjednoczone Królestwo), Svend Mikkelsen (Sabro, Dania), Dorrit Pedersen (Kopenhaga, Dania) i Margareta Strandberg (Axminster, Zjednoczone Królestwo) [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Rady w sprawie określenia praw skarżących do emerytury, zgodnie z którą część ich praw nabytych przed dniem 30 kwietnia 2004 r. nie została poddana współczynnikowi korygującemu a współczynnik korygujący zastosowany względem tej części ich praw nabytych przed dniem 30 kwietnia 2004 r. jest inny aniżeli współczynnik stosowany względem wynagrodzenia funkcjonariuszy pełniących służbę w Zjednoczonym Królestwie i Danii;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, byli urzędnicy Wspólnot Europejskich, zamieszkujący w Zjednoczonym Królestwie i Danii, zostali przeniesieniu w stan spoczynku po wejściu w życie nowego regulaminu pracowniczego.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą bezprawność art. 82 regulaminu pracowniczego, art. 1 ust. 3 i art. 3 ust. 5 załącznika XI do tego regulaminu oraz art. 20 załącznika XIII do tego regulaminu, które weszły w życie w dniu 1 maja 2004 r.
   Skarżący podnoszą również naruszenie zasad równego traktowania i niedyskryminacji, ponieważ na skutek zastosowania ww. przepisów urzędnicy przeniesieniu w stan spoczynku po dniu 1 maja 2004 r. nie korzystają z gwarancji tej samej siły nabywczej jak związana z ich miejscem zamieszkania. Ponadto urzędnicy ci, otrzymując to samo wynagrodzenie, nie korzystają z tej samej siły nabywczej, co urzędnicy będący w czynnej służbie, ich emerytura została poddana współczynnikowi korygującemu obliczonemu dla kraju, podczas gdy urzędnicy w czynnej służbie otrzymują wynagrodzenie poddane współczynnikowi korygującemu określonemu dla stolicy.
   Ponadto skarżący podnoszą naruszenie praw przez nich nabytych oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ mogli oni oczekiwać, iż ich prawa do emerytury zostaną obliczone zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili rozpoczęcia przez nich służby i podczas prawie całej ich kariery.
   W końcu skarży podnoszą naruszenie zasad swobody przepływu osób oraz swobody wyboru miejsca zamieszkania, ponieważ niezastosowanie współczynnika korygującego względem całej kwoty ich emerytury nie gwarantuje im swobody wyboru centrum ich interesów, jeżeli nie chcą znaleźć się w sytuacji, w której są niejako ukarani obniżeniem siły nabywczej w porównaniu z urzędnikami zamieszkującymi w miejscach, gdzie koszty utrzymania są niższe.


title: Sprawa T-233/11: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2011 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/24

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2011 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-233/11)
   2011/C 204/45
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: B. Asimakopoulos, G. Kanellopoulos, A. Iosifidou i P. Mylonopoulos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2011) 1006 wersja ostateczna z dnia 23 lutego 2011 r. dotyczącej pomocy państwa C 48/2008 (ex NN 61/2008), którą to pomoc Grecja przyznała na rzecz przedsiębiorstwa Ellinikos Krysos A.E.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               W ramach zarzutu pierwszego skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła postanowienia traktatów (art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE, dawnych art. 87 ust. 1 i art. 88 ust. 2 WE) poprzez ich niewłaściwą wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, będące wynikiem błędu dotyczącego zbiegu oceny okoliczności faktycznych i ich oceny w odniesieniu do pojęcia pomocy państwa.
               Na poparcie pierwszej części tego zarzutu, odnoszącej się do środka pomocowego nr 1 (sprzedaży kopalni Cassandra po cenie niższej od ich wartości rynkowej) skarżąca podnosi: a) nieprawidłową ocenę zaistnienia pomocy, będącą wynikiem oczywistego błędu, jeśli chodzi o rolę państwa, występującego wyłącznie w charakterze pośrednika, i o brak wykorzystania środków państwowych przy spornym przeniesieniu własności; b) (tytułem posiłkowym) nieprawidłową ocenę zastosowania kryterium prywatnego inwestora; c) (dalszym tytułem posiłkowym) błędną ocenę przyznania subwencji, będącą wynikiem oczywistego błędu przy określeniu wartości kopalni, gruntu i naturalnego złoża mineralnego oraz rzekomej rzeczywistej działalności kopalni w okresie sprzedaży; d) (jeszcze dalszym tytułem posiłkowym) niewłaściwą ocenę zakłócenia konkurencji, a także wpływu na wymianę między państwami członkowskimi.
               Na poparcie drugiej części zarzutu pierwszego, odnoszącej się do środka pomocowego nr 2 (zwolnienia z zapłaty podatku z tytułu przeniesienia własności), skarżąca podnosi niewłaściwą ocenę przyznanej subwencji oraz zakłócenia konkurencji przypisywanego skarżącej, a także wpływu na wymianę między państwami członkowskimi.

               W ramach zarzutu drugiego skarżąca wskazuje, że pozwana naruszyła postanowienie art. 14 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) w odniesieniu do konieczności odzyskania pomocy, ze względu na naruszenie zasad proporcjonalności, lojalnej współpracy, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.
               Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że w świetle powyższych zasad pozwana niewłaściwie wyważyła ryzyko zakłócenia konkurencji i korzyść wynikającą z dalszego prowadzenia działalności przez sporne kopalnie.

               Wreszcie, w ramach zarzutu trzeciego, skarżąca wskazuje, że pozwana naruszyła obowiązek uzasadnienia (art. 296 TFUE, dawny art. 253 WE) w odniesieniu do istnienia pomocy państwa, a także jej zgodności z rynkiem wewnętrznym.
               Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi, że pozwana nie wyjaśniła, dlaczego cena zbycia kopalni Cassandra, w sposób oczywisty pochodzących ze środków prywatnych, miałaby stanowić pośrednią lub bezpośrednią stratę środków państwowych, którą można przypisać państwu, ani dlaczego uznała, że w niniejszym przypadku powinny zostać uiszczone oba podatki z tytułu przeniesienia własności, zarówno kopalni, jak i gruntu, nie zaś wyłącznie podatek dotyczący kopalni. Ponadto dla celu określenia wartości kopalni, gruntu i złoża mineralnego pozwana nie wyjaśniła przyznania subwencji, wybiórczo opierając się częściowo na oświadczeniach Behre Dolbear, a częściowo na swojej arbitralnej argumentacji, którą co więcej zastosowała w sposób wewnętrznie sprzeczny, jeśli chodzi o ujemną wartość zamkniętych kopalni.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE.


title: Sprawa T-26/11: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Fraas przeciwko OHIM (wzór w kratkę w kolorach czarnym, beżowym, brązowym, ciemnoczerwonym i szarym) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach czarnym, beżowym, brązowym, ciemnoczerwonym i szarym — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), art. 75 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/20

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Fraas przeciwko OHIM (wzór w kratkę w kolorach czarnym, beżowym, brązowym, ciemnoczerwonym i szarym)
      (Sprawa T-26/11) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach czarnym, beżowym, brązowym, ciemnoczerwonym i szarym - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), art. 75 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)
      (2012/C 331/34)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo B. Schmidt, następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 listopada 2010 r. (sprawa R 1317/2010-4) dotyczącą rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia graficznego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach czarnym, beżowym, brązowym, ciemnoczerwonym i szarym.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  V. Fraas GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa C-181/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/52

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-181/05) (1)

   (2006/C 326/106)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.07.2005.


title: Wyrok Trybunału z dnia 20 marca 2015 r. w sprawie E-19/13 – Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Pomoc państwa – lokalne usługi transportu autobusowego – Decyzja o niewszczynaniu formalnego postępowania wyjaśniającego – Decyzja po przeprowadzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego – Dopuszczalność – Środki dotyczące organizacji procedury)

text:
               29.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/32

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 20 marca 2015 r.
   w sprawie E-19/13
   Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Pomoc państwa – lokalne usługi transportu autobusowego – Decyzja o niewszczynaniu formalnego postępowania wyjaśniającego – Decyzja po przeprowadzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego – Dopuszczalność – Środki dotyczące organizacji procedury)
   (2016/C 357/13)
   W sprawie E-19/13: Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 519/12/COL z dnia 19 grudnia 2012 r. zamykającej formalne postępowanie wyjaśniające w sprawie pomocy przyznanej przez gminę miejską Oslo na rzecz AS Oslo Sporveier oraz decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 181/13/COL z dnia 8 maja 2013 r. o odmowie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie środków pomocy nieobjętych decyzją nr 519/12/COL, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędziowie), wydał w dniu 20 marca 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2.

               Konkurrenten.no AS pokrywa koszty własne oraz zostaje obciążone kosztami poniesionymi przez Urząd Nadzoru EFTA.

               3.

               Sporveien Oslo AS pokrywa własne koszty.


title: Sprawa F-65/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 9 czerwca 2015 r. – EF/ESDZ (Służba publiczna — Personel ESDZ — Urzędnicy — Postępowanie w sprawie awansu w 2013 r. — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 13 — Sprzeciw skarżącego wobec listy urzędników zaproponowanych do awansu — Artykuł 45 regulaminu pracowniczego — Co najmniej dwa lata stażu pracy w grupie zaszeregowania — Obliczenie okresu dwóch lat — Data decyzji w sprawie awansu)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/48

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 9 czerwca 2015 r. – EF/ESDZ
   (Sprawa F-65/14) (1)

   ((Służba publiczna - Personel ESDZ - Urzędnicy - Postępowanie w sprawie awansu w 2013 r. - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 13 - Sprzeciw skarżącego wobec listy urzędników zaproponowanych do awansu - Artykuł 45 regulaminu pracowniczego - Co najmniej dwa lata stażu pracy w grupie zaszeregowania - Obliczenie okresu dwóch lat - Data decyzji w sprawie awansu))
   (2015/C 245/59)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: EF (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i M. Silva, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmownych w sprawie awansu skarżącego do grupy zaszeregowania AD13 w postępowaniu w sprawie awansu w 2013 r., mimo ze został wymieniony na liście urzędników mających prawo ubiegać się o awans.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               EF pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych.

      (1)  Dz.U. C 380 z 27.10.2014, s. 26.


title: Sprawa C-417/06 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Dopuszczalność — Fundusze strukturalne — Finansowanie inicjatyw wspólnotowych — Zmiana podziału orientacyjnego — Wykonanie prawomocnego wyroku)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-417/06 P) (1)

   (Odwołanie - Dopuszczalność - Fundusze strukturalne - Finansowanie inicjatyw wspólnotowych - Zmiana podziału orientacyjnego - Wykonanie prawomocnego wyroku)
   (2008/C 22/19)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia, pełnomocnik, D. Del Gaizo i G. Albenzio, avvocati dello Stato)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. de March i L. Flynn, pełnomocnicy, A. Dal Ferro, avvocato)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 13 lipca 2006 r. w sprawie T-225/04 Włochy przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2003) 3971 wersja ostateczna z dnia 26 listopada 2003 r., ustalającej podział środków na zobowiązania wynikające z inicjatyw wspólnotowych w okresie 1994-1999 pomiędzy państwa członkowskie, oraz wszelkich aktów z nią związanych lub wcześniejszych.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, także kosztami poniesionymi przez Komisję Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa T-234/11 P: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2012 r. — Arango Jaramillo i in. przeciwko EBI (Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Emerytury — Składki do systemu emerytalnego — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Rozsądny termin)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/19

         Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2012 r. — Arango Jaramillo i in. przeciwko EBI
   (Sprawa T-234/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBI - Emerytury - Składki do systemu emerytalnego - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Rozsądny termin)
   2012/C 227/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Oscar Orlando Arango Jaramillo (Luksemburg, Luksemburg) oraz 34 innych pracowników Europejskiego Banku Inwestycyjnego, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese i C. Cortese)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: C. Gómez de la Cruz i T. Gilliams, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P.E. Partsch)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie F-34/10 Arango Jaramillo i in. przeciwko EBI, dotychczas niepublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Oscar Orlando Arango Jaramillo oraz 34 innych pracowników Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI), których nazwiska zostały wymienione w załączniku pokrywają własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez EBI w ramach niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa C-351/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n ° 33 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 22 lipca 2014 r. – Estrella Rodríguez Sanchez przeciwko Consum Sociedad Cooperativa Valenciana

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 22 lipca 2014 r. – Estrella Rodríguez Sanchez przeciwko Consum Sociedad Cooperativa Valenciana
   (Sprawa C-351/14)
   2014/C 339/13
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Estrella Rodríguez Sanchez

      Strona pozwana: Consum Sociedad Cooperativa Valenciana

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zakresem stosowania dyrektywy 2010/18 (1) w sprawie „zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego” określonym w klauzuli 1 ust. 2 [tego porozumienia] objęty jest stosunek zatrudnienia członka-pracownika spółdzielni pracy, takiej jak ta podlegająca przepisom art. 80 hiszpańskiej Ley 27/99 de Cooperativas i art. art. 89 Ley 8/2003 de Cooperativas de la Comunidad Valenciana, który, mimo że wewnętrzne przepisy i orzecznictwo kwalifikują go jako „spółdzielczy”, może być uważany w obszarze prawa wspólnotowego za „umowę o pracę”?
               W razie udzielenia przeczącej odpowiedzi na pierwsze pytanie, pomocniczo przedstawione zostaje drugie pytanie.

               2)

               Czy klauzulę 8 ust. 2 „zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego” (dyrektywa 2010/18), a dokładniej przepis, zgodnie z którym „wykonanie postanowień niniejszego porozumienia nie może stanowić uzasadnienia dla ograniczania ogólnego poziomu ochrony zapewnionej pracownikom w kwestiach, których dotyczy niniejsze porozumienie” należy interpretować w ten sposób, że w braku wyraźnego transponowania przez państwo członkowskie dyrektywy 2010/18 nie można ograniczyć zakresu ochrony, który to państwo samo ustaliło przy transpozycji poprzedniej dyrektywy 96/34 (2)?
               Wyłącznie jeżeli odpowiedź na któreś z tych pytań będzie twierdząca, uznając, że dyrektywa 2010/18 ma zastosowanie do spółdzielczej umowy o pracę takiej jak umowa skarżącej, uzasadnione są – ze względów przedstawionych poniżej – następujące pytania.

               3)

               Czy klauzulę 6 nowego „zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego”, zawartego w dyrektywie 2010/18, należy interpretować w ten sposób, że wymaga ona, by transponujące ją wewnętrzne krajowe normy lub porozumienia zawierały i wyszczególniały obowiązki pracodawcy do „rozpatrzenia” wniosków swych pracowników lub pracownic „o zmianę ich godzin pracy lub organizacji czasu pracy” przy powrocie do pracy z urlopu rodzicielskiego, oraz „odpowiadania na nie” uwzględniając potrzeby zarówno własne, jak i pracowników, przy czym nie można uznać takiego obowiązku transpozycji za spełniony w drodze wewnętrznych przepisów lub przepisów spółdzielni, uzależniających skuteczność takiego prawa wyłącznie od uznania pracodawcy, decydującego, czy uwzględnić rzeczone wnioski, czy nie?

               4)

               Czy należy uznać, że klauzula 6 „zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego” – w świetle art. 3 dyrektywy [2010/18] i „przepisów końcowych” zawartych w klauzuli 8 porozumienia – ma w braku transpozycji „poziomą bezpośrednią skuteczność” z racji bycia minimalną normą wspólnotową?

      (1)  Dyrektywa Rady 2010/18/UE z dnia 8 marca 2010 r. w sprawie wdrożenia zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez BUSINESSEUROPE, UEAPME, CEEP i SPUC oraz uchylająca dyrektywę 96/34/WE (Dz.U. L 68, s. 13).

      (2)  Dyrektywa Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 roku w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. L 145, s. 4).


title: Sprawa C-315/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Veroias — Grecja) — Georgios Diamantis przeciwko FANCO AE

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Veroias — Grecja) — Georgios Diamantis przeciwko FANCO AE
   (Sprawa C-315/06) (1)

   (2008/C 171/48)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa T-392/15: Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2017 r. – European Dynamics Luxembourg i in./Agencja Kolejowa Unii Europejskiej (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie przez podmioty zewnętrzne usług związanych z rozbudową systemów informatycznych Agencji Kolejowej Unii Europejskiej — Klasyfikacja oferty jednego z oferentów — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Obowiązek uzasadnienia — Oferta rażąco niska)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/36

         Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2017 r. – European Dynamics Luxembourg i in./Agencja Kolejowa Unii Europejskiej
   (Sprawa T-392/15) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie przez podmioty zewnętrzne usług związanych z rozbudową systemów informatycznych Agencji Kolejowej Unii Europejskiej - Klasyfikacja oferty jednego z oferentów - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Obowiązek uzasadnienia - Oferta rażąco niska))
   (2017/C 277/52)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg), Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) i European Dynamics Belgium SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci I. Ampazis, M. Sfyri, C.-N. Dede i D. Papadopoulou, następnie adwokaci M. Sfyri, C.-N. Dede i D. Papadopoulou)

      Strona pozwana: Agencja Kolejowa Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J. Doppelbauer, następnie G. Stärkle i Z. Pyloridou, działający w charakterze pełnomocników, wspomagani przez adwokata V. Christianosa)

      Przedmiot

   Złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Agencji Kolejowej Unii Europejskiej o sklasyfikowaniu ofert złożonych przez skarżące na części 1 i 2 przetargu ERA/2015/01/OP „ESP EISD 5” – Świadczenie przez podmioty zewnętrzne usług związanych z rozbudową systemów informatycznych [tejże]”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE i European Dynamics Belgium SA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa F-42/07: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2007 r. — Prieto przeciwko Parlamentowi

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/47

         Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2007 r. — Prieto przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-42/07)
   (2007/C 140/75)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Antonio Prieto (Bousval, Belgia) (przedstawiciel: E. Boigelot, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 9 czerwca 2006 r. powołującej skarżącego w charakterze urzędnika na okres próbny i zaszeregowującej go do grupy AST 2, stopień 3;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, laureat konkursu wewnętrznego C/348 dla ścieżki kariery C5-4, był członkiem personelu tymczasowego Komisji w grupie zaszeregowania AST 3 (uprzednio C4), gdy został powołany w charakterze urzędnika na okres próbny i zaszeregowany do grupy zaszeregowania AST 2.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi po pierwsze, że decyzja o powołaniu go w charakterze urzędnika na okres próbny i zaszeregowaniu go do grupy zaszeregowania niższej aniżeli ta, do której skarżący był zaszeregowany pracując w charakterze członka personelu tymczasowego, narusza art. 5 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”).
   Skarżący podnosi ponadto naruszenie zasady równego traktowania i niedyskryminacji, ponieważ jedynie laureaci przedmiotowego konkursu, którzy wcześniej byli członkami personelu tymczasowego w ramach ścieżki kariery, D mogli utrzymać dotychczasowe, korzystniejsze, zaszeregowanie, gdy zostali powołaniu w charakterze urzędników.
   W końcu skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja narusza również zasady pewności prawa, ochrony praw słusznie nabytych, dobrej administracji i należytego zarządzania.


title: Sprawa T-150/09: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2012 r. — Ningbo Yonghong Fasteners przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Termin na przyjęcie decyzji w przedmiocie tego statusu — Oczywisty błąd w ocenie — Ciężar dowodu — Dostosowanie kosztów — Artykuł 2 ust. 5 oraz art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 2 ust. 5 oraz art. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/29

         Wyrok Sądu z dnia 10 października 2012 r. — Ningbo Yonghong Fasteners przeciwko Radzie
   (Sprawa T-150/09) (1)

   (Dumping - Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Termin na przyjęcie decyzji w przedmiocie tego statusu - Oczywisty błąd w ocenie - Ciężar dowodu - Dostosowanie kosztów - Artykuł 2 ust. 5 oraz art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 2 ust. 5 oraz art. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))
   2012/C 366/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd (Zhoushan, Chiny) (przedstawiciele: F. Graafsma i J. Cornelis, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa i G. Wolfa, adwokatów, następnie J.-P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez G. Berrischa)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i C. Clyne, pełnomocnicy) i European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo J. Bourgeois, Y. van Gerven i E. Wäktare, następnie J. Bourgeois, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 29, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i European Industrial Fasteners Institute AISBL.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa C-426/04 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) wydanego dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie T-175/03 Norbert Schmitt przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy (EAR), wniesione dnia 4 października 2004 r. przez Europejską Agencję Odbudowy (EAR)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/32

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) wydanego dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie T-175/03 Norbert Schmitt przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy (EAR), wniesione dnia 4 października 2004 r. przez Europejską Agencję Odbudowy (EAR)
   (Sprawa C-426/04 P)
   (2004/C 300/61)
   Dnia 4 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) wydanego dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie T-175/03 Norbert Schmitt przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy (EAR), wniesione przez Europejską Agencję Odbudowy (EAR), reprezentowaną przez Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa, Etienne Marchal i Sébastiena Orlandiego, adwokatów.
   Strona odwołująca się wnosi do Trybunału o:
   Uznanie i zasądzenie, że:

               —

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydany dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie T-175/03, (Norbert Schmitt przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy zostaje uchylony w zakresie wszystkich jego rozstrzygnięć.

         Orzekając następnie w drodze nowych rozstrzygnięć, że:

               —

               Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji EAR z dnia 25 lutego 2003 r. w sprawie rozwiązania umowy o pracę tymczasową ze skarżącym w pierwszej instancji zostaje oddalona.

               —

               Strona skarżąca w postępowaniu w pierwszej instancji a pozwana w postępowaniu z odwołania, zostaje obciążona kosztami związanymi z odwołaniem.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Sąd Pierwszej Instancji naruszył zakaz orzekania ultra petita (zasądzenie ponad żądania powoda) opierając swoje orzeczenie na zarzutach i argumentach, które nie zostały ani bezpośrednio podniesione, ani wystarczająco rozwinięte prawnie przez skarżącego w pierwszej instancji.
   Ponadto, Sąd dopuścił się błędu co do prawa interpretując art. 4 umowy o pracę tymczasową zawartą z N. Schmittem jako ograniczający prawo Agencji do rozwiązania tej umowy wyłącznie do sytuacji będących wynikiem znaczącego zmniejszenia lub zakończenia działań Agencji przed końcem jej mandatu.
   W końcu, Sąd dopuścił się również błędu co do prawa uznając, że zostały naruszone uzasadnione oczekiwania skarżącego w pierwszej instancji, podczas gdy z uzasadnienia wyroku wynika, że nie zostało mu przedstawione żadne konkretne, bezwarunkowe, zgodne z normami prawnymi stosującymi się do innych pracowników zapewnienie co do jego pozostania w stosunku pracy do końca rzeczywistego mandatu Agencji.


title: Sprawa T-259/10: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2010 r. — Ax przeciwko Radzie

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/41

         Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2010 r. — Ax przeciwko Radzie
   (Sprawa T-259/10)
   ()
   2010/C 234/75
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Thomas Ax (Neckargemünd, Niemcy) (przedstawiciel: J. Baumann, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 407/2010 z dnia 11 maja 2010 r. ustanawiającego europejski mechanizm stabilizacji finansowej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca kwestionuje ważność rozporządzenia (UE) nr 407/2010 (1).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi między innymi, że pomoc przyznana przez zaskarżone rozporządzenie jest niezgodna z ustanowionym w art. 125 TFUE zakazem ponoszenia lub przejmowania odpowiedzialności za zobowiązania innych państw członkowskich.
   Ponadto zdaniem strony skarżącej rozporządzenie nr 407/2010 nie jest objęte zakresem stosowania art. 122 TFUE, który nie może stanowić jego podstawy prawnej. Twierdzi ona, że zainteresowane państwa członkowskie nie są istotnie zagrożone w rozumieniu tego postanowienia w wyniku ataków spekulacyjnych. Co więcej, trudności powstałe w następstwie ataków spekulacyjnych nie są wynikiem nadzwyczajnych okoliczności pozostających poza kontrolą zainteresowanych państw członkowskich.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 407/2010 z dnia 11 maja 2010 r. ustanawiające europejski mechanizm stabilizacji finansowej (Dz.U. L 118, s. 1).


title: Sprawa C-287/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Società LIS Srl, Società Cerutti Lorenzo Srl/Abbanoa SpA, przy udziale Consorzio Stabile CSI – Consorzio Servizi Integrati Soc. cons. arl, Procelli Costruzioni Srl, Bondini Srl, Assisi Strade Srl

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/12

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Società LIS Srl, Società Cerutti Lorenzo Srl/Abbanoa SpA, przy udziale Consorzio Stabile CSI – Consorzio Servizi Integrati Soc. cons. arl, Procelli Costruzioni Srl, Bondini Srl, Assisi Strade Srl
      (Sprawa C-287/15) (1)

      (2016/C 364/08)
      Język postępowania: włoski
      Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 14.9.2015.


title: Sprawa C-334/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Chemnitz (Niemcy) w dniu 3 sierpnia 2006 r. — Matthias Zerche przeciwko Landkreis Mittweida

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Chemnitz (Niemcy) w dniu 3 sierpnia 2006 r. — Matthias Zerche przeciwko Landkreis Mittweida
   (Sprawa C-334/06)
   (2006/C 261/19)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Chemnitz (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Matthias Zerche.

      Strona pozwana: Landkreis Mittweida.
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 1 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może na swoim terytorium odmówić uznania uprawnienia do kierowania pojazdami na podstawie prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim, jeżeli uprzednio posiadaczowi zagranicznego wspólnotowego prawa jazdy odebrano prawo jazdy w kraju bądź zostało ono w inny sposób uchylone, gdy upłynął zarządzony w związku z tym środkiem termin ponownego wydania prawa jazdy w kraju, zanim wydano prawo jazdy w innym państwie członkowskim i jeżeli na podstawie obiektywnych przesłanek (brak miejsca zamieszkania w państwie członkowskim, które wydało prawo jazdy i bezskuteczny wniosek o ponowne wydanie prawa jazdy w kraju) należy wnioskować, że poprzez uzyskanie zagranicznego wspólnotowego prawa jazdy miało nastąpić obejście ścisłych materialnych wymogów postępowania w sprawie ponownego wydania prawa jazdy, w szczególności badania medyczno-psychologicznego?

      (1)  Dz.U. L 237. str. 1.


title: Sprawa T-177/07: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2007 r. — Mediaset SpA przeciwko Komisji

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/31

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2007 r. — Mediaset SpA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-177/07)
   (2007/C 170/60)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Mediaset SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: D. O'Keeffe, solicitor oraz adwokaci K. Adamantopoulos i G. Rossi)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               na podstawie art. 230 WE (dawny art. 173 traktatu WE) stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 52/2005 przyznanej przez Republikę Włoską w formie dotacji na zakup dekoderów cyfrowych, a w szczególności jej art. od 1 do 3;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów poniesionych przez skarżącą w toku niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2006) 6634 wersja ostateczna (1) z dnia 24 stycznia 2007 r., w której Komisja uznała, że system wprowadzony przez Republikę Włoską na rzecz naziemnych nadawców cyfrowych świadczących płatne usługi telewizyjne oraz operatorów kablowych świadczących odpłatne usługi telewizyjne stanowi pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem.
   Skarżąca, będąca jednym z beneficjentów spornej pomocy, podnosi następujące zarzuty.
   W pierwszej kolejności skarżąca stwierdza, że Komisja naruszyła prawo przy zastosowaniu i interpretacji art. 87 ust. 1 WE w związku z uznaniem przez nią, że: a) pomoc przyznana bezpośrednio konsumentom wchodziła w zakres zastosowania art. 87 ust. 1 WE, b) sporny środek przyznawał skarżącej „korzyść gospodarczą”, c) sporny środek był selektywny z powodu rzekomo dyskryminacyjnego charakteru oraz d) sporny środek powodował zakłócenie konkurencji na wspólnym rynku.
   Ponadto skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i w sposób oczywisty naruszyła prawo, stwierdzając, że środek ten był niezgodny ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) WE.
   Skarżąca stwierdza oprócz tego, że Komisja dopuściła się naruszenia istotnego wymogu proceduralnego poprzez przedstawienie, z naruszeniem art. 253 WE, niewystarczającego i wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia.
   Wreszcie skarżąca stwierdza, że nakazując odzyskanie pomocy Komisja naruszyła art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (2), ponieważ a) nie uwzględniła uzasadnionych oczekiwań, jakie mogła mieć skarżąca na podstawie domniemania zgodności pomocy z prawem oraz b) nie jest możliwe określenie kwoty pomocy i zidentyfikowanie potencjalnych beneficjentów pośrednich.

      (1)  C 52/2005 (ex NN 88/2005, ex CP 101/2004).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U., L 83, str. 1).


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 marca 2005 r. w sprawie C-209/03 Dany Bidar przeciwko London Borough of Ealing (Obywatelstwo Unii — Artykuły 12 WE i 18 WE — Pomoc przyznawana studentom w formie dofinansowywanej pożyczki — Przepis ograniczający przyznawanie tego typu pożyczki do studentów mających miejsce zamieszkania na terenie kraju)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 15 marca 2005 r.
   w sprawie C-209/03 Dany Bidar przeciwko London Borough of Ealing (1)

   (Obywatelstwo Unii - Artykuły 12 WE i 18 WE - Pomoc przyznawana studentom w formie dofinansowywanej pożyczki - Przepis ograniczający przyznawanie tego typu pożyczki do studentów mających miejsce zamieszkania na terenie kraju)
   (2005/C 132/14)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-209/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia 12 lutego 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 15 maja 2003 r., w postępowaniu: The Queen, na wniosek: Dany Bidar, przeciwko London Borough of Ealing, Secretary of State for Education and Skills, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, K. Lenaerts (sprawozdawca) i A. Borg Barthet, prezesi izb, J. P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric, M. Ilešič, J. Malenovský, J. Klučka i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 15 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Pomoc — czy to w formie dofinansowywanej pożyczki, czy też w formie stypendium — przyznana studentom przebywającym legalnie w przyjmującym Państwie Członkowskim i przeznaczona na pokrycie ich kosztów utrzymania jest dla potrzeb zakazu dyskryminacji ustanowionego w art. 12 akapit pierwszy WE objęta zakresem stosowania Traktatu.

               2)

               Artykuł 12 akapit pierwszy WE należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie takiemu uregulowaniu krajowemu, które przyznaje studentom prawo do pomocy na pokrycie ich kosztów utrzymania jedynie wtedy, gdy są oni osiedleni w przyjmującym Państwie Członkowskim, wykluczając przy tym możliwość uzyskania przez będącego studentem obywatela innego Państwa Członkowskiego statusu osoby osiedlonej, nawet jeśli obywatel ten legalnie przebywa w przyjmującym Państwie Członkowskim, gdzie zdobył znaczną część swego średniego wykształcenia, przez co w sposób rzeczywisty związał się ze społeczeństwem tego Państwa Członkowskiego.

               3)

               Nie ma podstaw do ograniczenia w czasie skutków niniejszego wyroku.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003.


title: Sprawa C-378/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Samotor SPRL przeciwko państwu belgijskiemu

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/35

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Samotor SPRL przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-378/05) (1)

   (2006/C 294/63)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 330 z 24.12.2005


title: Sprawa C-538/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 czerwca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Finlandii

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/26

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 czerwca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Finlandii
   (Sprawa C-538/14) (1)

   (2015/C 320/40)
   Język postępowania: fiński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie T-258/01 Pierre Eveillard przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — System odpowiedzialności dyscyplinarnej — Obniżenie szczebla zaszeregowania — art. 11 i 14 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich — Umowa o ochronę budynków Komisji)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/36

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-258/01 Pierre Eveillard przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - System odpowiedzialności dyscyplinarnej - Obniżenie szczebla zaszeregowania - art. 11 i 14 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich - Umowa o ochronę budynków Komisji)
   (2004/C 228/80)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-258/01, Pierre Eveillard, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez L. Vogel, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Curral, B. Wägenbaur, adwokaci, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), której przedmiotem było żądanie uchylenia decyzji Komisji z dnia 25 czerwca 2001r. odrzucającej zażalenie skarżącego wniesione 13 marca 2001r. na decyzję wydaną przez organ uprawniony do mianowania dnia 19 grudnia 2000r. i nakładającą na skarżącego karę dyscyplinarną polegającą na obniżeniu zaszeregowania o dwa szczeble, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba) w składzie: P. Lindh, prezes, R. Garcia-Valdecasas i J.D. Cooke, sędziowie; sekretarz: M.I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 10 czerwca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Decyzja z dnia 19 grudnia 2000 r. nakładająca na skarżącego karę dyscyplinarną polegającą na obniżeniu zaszeregowania o dwa szczeble zostaje uchylona.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 369 z 22.12.2001.


title: Sprawa C-321/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep — Niderlandy) — F. van der Helder, D. Farrington przeciwko College voor zorgverzekeringen (Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 28 ust. 2 lit. b) — Świadczenia z ubezpieczenia zdrowotnego — Osoby uprawnione do emerytur w kilku krajach członkowskich — Miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim — Udzielanie świadczeń rzeczowych w państwie miejsca zamieszkania — Ciężar świadczeń — Państwo członkowskie, którego „ustawodawstwu” emeryt lub rencista podlegał najdłużej — Pojęcie)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/33

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep — Niderlandy) — F. van der Helder, D. Farrington przeciwko College voor zorgverzekeringen
   (Sprawa C-321/12) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 28 ust. 2 lit. b) - Świadczenia z ubezpieczenia zdrowotnego - Osoby uprawnione do emerytur w kilku krajach członkowskich - Miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim - Udzielanie świadczeń rzeczowych w państwie miejsca zamieszkania - Ciężar świadczeń - Państwo członkowskie, którego „ustawodawstwu” emeryt lub rencista podlegał najdłużej - Pojęcie)
   2013/C 344/57
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: F. van der Helder, D. Farrington

      Strona pozwana: College voor zorgverzekeringen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Centrale Raad van Beroep — Wykładania art. 4 i art. 28 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) — Ubezpieczenie zdrowotne — Świadczenia na rzecz emerytów lub rencistów zamieszkałych w innym państwie członkowskim niż państwo właściwej instytucji — Świadczenia na koszt instytucji państwa członkowskiego, w którym emeryt lub rencista był ubezpieczony najdłużej — Pojęcie ustawodawstwa, któremu emeryt lub rencista podlegał najdłużej

      Sentencja

   Artykuł 28 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że wskazane w tym przepisie „ustawodawstwo”, któremu emeryt lub rencista podlegał najdłużej, to ustawodawstwo dotyczące emerytur lub rent.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa T-684/13: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2013 r. — Copernicus-Trademarks przeciwko OHIM — Bolloré (BLUECO)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/41

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2013 r. — Copernicus-Trademarks przeciwko OHIM — Bolloré (BLUECO)
   (Sprawa T-684/13)
   2014/C 52/78
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Copernicus-Trademarks Ltd (Borehamwood, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci L. Pechan i S. Körber)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bolloré SA (Érgue Gaberic, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 października 2013 r. w sprawie R 2029/2012-1 oraz uznanie odwołania do Izby Odwoławczej za zasadne i w konsekwencji oddalenie sprzeciwu w całości;

               —

               obciążenie pozwanego urzędu i Bolloré SA, w razie wstąpienia przez nią do postępowania, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „BLUECO” dla towarów z klasy 12 — zgłoszenie nr 9 724 675

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Bolloré SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „BLUECAR” dla towarów z klasy 12 — wspólnotowy znak towarowy nr 4 597 621

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-167/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Asklepios Kliniken przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Szpitale publiczne — Rekompensata strat operacyjnych i udzielenie gwarancji — Skarga do Komisji — Brak zajęcia stanowiska przez Komisję — Skarga na bezczynność — Legitymacja procesowa — Dopuszczalność — Rozsądny termin — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Asklepios Kliniken przeciwko Komisji
   (Sprawa T-167/04) (1)

   (Pomoc państwa - Szpitale publiczne - Rekompensata strat operacyjnych i udzielenie gwarancji - Skarga do Komisji - Brak zajęcia stanowiska przez Komisję - Skarga na bezczynność - Legitymacja procesowa - Dopuszczalność - Rozsądny termin - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999)
   (2007/C 199/58)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca:
      Asklepios Kliniken GmbH (Königstein-Falkenstein, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Füßer)

      Strona pozwana:
      Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnicy V. Kreuschitz i M. Niejahr)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną:
      Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo pełnomocnicy C.-D. Quassowski i A. Tiemann, następnie W.-D. Plessing i C. Schulze-Bahr) oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo pełnomocnik M. Bethell, a następnie pełnomocnicy C. Gibbs i E. O'Neill)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie, zgodnie z art. 232 WE, że, nie wydając decyzji na podstawie art. 4 ust. 2, 3 lub 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88] Traktatu WE (Dz.U. L 83, str. 1) w sprawie złożonej przez skarżącą skargi dotyczącej udzielania rzekomo bezprawnie przyznanej pomocy państwa na rzecz szpitali publicznych w Niemczech, Komisja uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 88 WE, a także art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1, rozporządzenia nr 659/1999.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Asklepios Kliniken GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Republika Federalna Niemiec i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004.


title: Sprawa C-454/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 10 października 2012 r. — Pro Med Logistik GmbH przeciwko Finanzamt Dresden-Süd

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 10 października 2012 r. — Pro Med Logistik GmbH przeciwko Finanzamt Dresden-Süd
   (Sprawa C-454/12)
   2012/C 399/21
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pro Med Logistik GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Dresden-Süd

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 12 ust. 3 lit. a) akapit trzeci w związku z kategorią 5 załącznika H do szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (1) i art. 98 ust. 1 w związku z kategorią 5 załącznika III do dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. (2) z uwzględnieniem zasady neutralności stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje obniżoną stawkę podatku VAT w przypadku przewozu osób w komunikacji lokalnej taksówką, podczas gdy przewóz osób w komunikacji lokalnej samochodem wynajmowanym podlega zwykłej stawce podatku VAT?

               2)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie okoliczność, że przewozy świadczone są przez przedsiębiorstwa taksówkowe i przedsiębiorstwa wynajmujące samochody na podstawie szczególnego porozumienia z klientami hurtowymi na prawie jednakowych warunkach?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1); z ostatnimi zmianami.

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 9 lipca 2004 r. w sprawie C-116/03 P: Augusto Fichtner przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Urzędnik — Postępowanie dyscyplinarne — Usunięcie ze stanowiska z zachowaniem prawa do emerytury — wykonywanie działalności zewnętrznej bez uprzedniego upoważnienia)

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/9

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 9 lipca 2004 r.
   w sprawie C-116/03 P: Augusto Fichtner przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Urzędnik - Postępowanie dyscyplinarne - Usunięcie ze stanowiska z zachowaniem prawa do emerytury - wykonywanie działalności zewnętrznej bez uprzedniego upoważnienia)
   (2004/C 273/18)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-116/03 P, Augusto Fichtner, były urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Besozzo (Włochy) (adwokaci: F. Colussi i M. Tamburini), mającej za przedmiot odwołanie wniesione przeciwko wyrokowi Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 16 stycznia 2003 r., Fichtner/Komisja (T-75/00, RecFP str. II-51) i mające na celu uchylenie tego orzeczenia, w której uczestnikiem postępowania była również Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall, wspomagany przez A. Dal Ferro), Trybunał (szósta izba), w składzie M. J.-P. Puissochet, prezes izby, F. Macken (sędzia sprawozdawca) i A. Borg Barthet, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 9 lipca 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie jest oddalone.

               2)

               A. Fichtner zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003 r.


title: Sprawa T-640/16: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2016 r. – GEA Group/Komisja

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/49

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2016 r. – GEA Group/Komisja
   (Sprawa T-640/16)
   (2016/C 392/64)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: GEA Group AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. du Mont i C. Wagner)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 29 czerwca 2016, C(2016)3920 wprowadzającej zmiany do decyzji C(2009)8682 final z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w traktacie WE i art. 53 porozumienia EOG (AT.38589 – Stabilizatory ciepła);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny i wyznaczenie nowego terminu płatności grzywny wraz z odsetkami (po dacie wydania zaskarżonej decyzji), oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja Europejska naruszyła art. 25 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82, wydając zaskarżona decyzję po upływie terminu.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżona decyzja naruszy art. 266 akapit pierwszy TFUE oraz prawo strony skarżącej do obrony wobec faktu, iż strona skarżąca nie miała możliwości ustnego przedstawienia swego stanowiska.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1/2003 nie stosując w stosunku do strony skarżącej limitu 10 %, wskutek zastosowania go w stosunku do innego przedsiębiorstwa uczestniczącego w naruszeniu ze szkodą dla strony skarżącej.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, obciążając stronę skarżącą wyłączną odpowiedzialnością za zachowanie, za które odpowiedzialnymi uznano również innych uczestników naruszenia, w sytuacji gdy odpowiedzialność strony skarżącej była wyłącznie pochodna oraz nierówno obciążając uczestników naruszenia dodatkowym ciężarem dowodu w związku z ograniczoną odpowiedzialnością drugiego uczestnika, wyłącznie ze szkodą dla strony skarżącej.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym Komisja przekroczyła zakres swych uprawnień, wyznaczając z mocą wsteczną ostateczny termin płatności na dzień, w którym nie istniała żadna podstawa prawna do dokonania płatności oraz nie przedstawiła zgodnie z art. 296 ust. 2 TFUE uzasadnienia odstępstwa od swej uprzedniej praktyki.


title: Sprawa C-525/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel Hasselt w dniu 22 grudnia 2006 r. — NV de Nationale Loterij przeciwko BVBA Customer Service Agency

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel Hasselt w dniu 22 grudnia 2006 r. — NV de Nationale Loterij przeciwko BVBA Customer Service Agency
   (Sprawa C-525/06)
   (2007/C 42/29)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank van koophandel Hasselt (Belgia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: NV de Nationale Loterij

      Strona pozwana: BVBA Customer Service Agency
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że ograniczające przepisy krajowe takie jak art. 37 ustawy z dnia 19 kwietnia 2002 r., które utrudniają dostęp do rynku przedsiębiorstwu zamierzającemu dokonywać skierowanej na osiągnięcie zysku sprzedaży formularzy udziału grupowego w „Euro Millions”, są jednak dopuszczalne ze względu na interes publiczny (ochrona przed trwonieniem pieniędzy w grach), wiedząc, że:

                           a)

                           Nationale Loterij, która od państwa belgijskiego uzyskała ustawowy monopol i uiszcza z tego tytułu opłatę monopolową, a która stawia sobie za cel ukierunkowanie wrodzonej skłonności człowieka do gier, prowadzi regularną reklamę udziału w „Euro Millions”, przez co skłonność ta w rzeczywistości jest pobudzana;

                           b)

                           prowadzona przez Nationale Loterij regularnie reklama i jej metody sprzedaży powodują powiększanie rynku, przy czym Nationale Loterij dąży do maksymalizacji obrotu (względy finansowe), zamiast ukierunkowywać wrodzoną skłonność obywateli do gier,

                           c)

                           mniej ograniczające działania jak ograniczenie dopuszczalnych stawek i wygranych mogłyby lepiej prowadzić do zamierzonego celu, to jest ukierunkowania wrodzonej skłonności do gier?

               2)

               Czy ograniczający przepis krajowy taki jak art. 37 ustawy z dnia 19 kwietnia 2002 r., który utrudnia dostęp do rynku przedsiębiorstwu zamierzającemu dokonywać skierowanej na osiągnięcie zysku sprzedaży formularzy udziału grupowego w „Euro Millions”, narusza swobodę świadczeni usług (art. 49 traktatu WE) w przypadku, gdy pozwana sama nie urządza loterii, lecz jedynie chce organizować udział grupowy w „Euro Millions” z wykorzystaniem formularzy udziału należących do Nationale Loterij?