Wyrok Trybunału z dnia 6 lutego 1996 r. # Kuratorium für Dialyse und Nierentransplantation e.V. przeciwko Johanna Lewark. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundesarbeitsgericht - Niemcy. # Sprawa C-457/93.


Wyrok Trybunału z dnia 16 czerwca 1987 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rebublice Włoskiej. # Sprawa 118/85.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (druga izba) z dnia 11 września 2002 r. # Claude Willeme przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnicy. # Sprawa T-89/01.


Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 czerwca 1982 r. # Antonia Camera, małżonce Caracciolo, przeciwko Institut national d'assurance maladie-invalidité i Union nationale des mutualités socialistes. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Cour de cassation - Belgia. # Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących. # Sprawa 92/81.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 października 1998 r. # Manuel de Castro Freitas (C-193/97) i Raymond Escallier (C-194/97) przeciwko Ministre des Classes moyennes et du Tourisme. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunal administratif - Wielkie Księstwo Luksemburga. # Swoboda przedsiębiorczości - Dyrektywa 64/427/EWG. # Sprawy połączone C-193/97 oraz C-194/97.


title: Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2011 r. # Unipetrol a.s. przeciwko Komisji Europejskiej. # Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kauczuku butadienowego i emulsyjnego kauczuku butadienowo-styrenowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Uczestnictwo w porozumieniu, decyzji lub uzgodnionej praktyce - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny. # Sprawa T-45/07.

text:
      Sprawa T‑45/07
      Unipetrol a.s.
      przeciwko
      Komisji Europejskiej
      Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek kauczuku butadienowego i emulsyjnego kauczuku butadienowo‑styrenowego – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE – Uczestnictwo w porozumieniu, decyzji lub uzgodnionej praktyce – Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia – Grzywny
      Streszczenie wyroku
      Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie – Dowody, jakie należy zebrać
      (art. 81 ust. 1 WE)
      Odnośnie do rozkładu ciężaru dowodu naruszenia art. 81 ust. 1 WE, na Komisji spoczywa obowiązek udowodnienia stwierdzonych
         przez nią naruszeń oraz przedstawienia środków dowodowych pozwalających wykazać w sposób wymagany prawem występowanie okoliczności
         faktycznych stanowiących naruszenie. A zatem konieczne jest, aby Komisja przedstawiła precyzyjne i spójne dowody w celu uzasadnienia
         twierdzenia, że naruszenie to zostało popełnione.

      Jeżeli sąd ma wątpliwości, to należy je rozpatrywać na korzyść przedsiębiorstwa będącego adresatem decyzji stwierdzającej
         naruszenie. Sąd nie może zatem dojść do wniosku, że Komisja wykazała istnienie danego naruszenia w sposób wystarczający pod
         względem prawnym, jeżeli ma on nadal wątpliwości w tej kwestii.

      Ponadto jest normalne, że działania, które obejmują praktyki i porozumienia o charakterze antykonkurencyjnym, mają miejsce
         poza prawem, że spotkania odbywają się potajemnie, a dokumentacja z tym związana jest ograniczona do minimum. Z tego wynika,
         że nawet jeśli Komisja odkryje dokumenty świadczące wyraźnie o bezprawnym nawiązaniu kontaktu pomiędzy przedsiębiorstwami
         – będą one zazwyczaj jedynie fragmentaryczne i odosobnione, i dlatego często będzie konieczna rekonstrukcja poszczególnych
         elementów w drodze dedukcji. Stąd, w większości przypadków, istnienie praktyki lub porozumienia o charakterze antykonkurencyjnym
         należy wywnioskować z pewnej liczby zbiegów okoliczności oraz wskazówek, które, analizowane łącznie, mogą stanowić w braku
         innego spójnego wytłumaczenia, dowód naruszenia reguł konkurencji.

      Ponieważ dowody przyjęte przez Komisję, nawet, jeżeli mogą mieć pewną wartość dowodową, nie są – zważywszy na sprzeczności
         w decyzji Komisji dotyczące zwłaszcza spotkań organizowanych w ramach kartelu i na wątpliwość, która powinna być rozstrzygana
         na korzyść zainteresowanego przedsiębiorstwa –wystarczające dla uzasadnienia stwierdzenia istnienia naruszenia po stronie
         zainteresowanego przedsiębiorstwa, należy stwierdzić nieważność decyzji Komisji.

      (por. pkt 48, 49, 66, 68)
WYROK SĄDU (pierwsza izba)
      z dnia 13 lipca 2011 r.(*)

      Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek kauczuku butadienowego i emulsyjnego kauczuku butadienowo‑styrenowego – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE – Uczestnictwo w porozumieniu, decyzji lub uzgodnionej praktyce – Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia – Grzywny
      W sprawie T‑45/07
      Unipetrol a.s., z siedzibą w Pradze (Republika Czeska), reprezentowana przez J. Matějčeka oraz I. Janda, adwokatów,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Komisji Europejskiej, reprezentowanej początkowo przez M. Kellerbauera, V. Bottkę oraz O. Webera, a następnie przez M. Kellerbauera, V. Bottkę
         oraz V. Di Bucciego, działających w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana,
      mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada
         2006 r. odnoszącej się do postępowania na mocy art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 – Kauczuk
         butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo‑styrenowy ) w zakresie, w jakim decyzja dotyczy Unipetrol a.s., lub, tytułem żądania
         ewentualnego, o skorzystanie przez Sąd z nieograniczonego prawa orzekania,

      SĄD (pierwsza izba),
      w składzie: F. Dehousse (sprawozdawca), pełniący funkcję prezesa, I. Wiszniewska‑Białecka i N. Wahl, sędziowie,
      sekretarz: K. Pocheć, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 20 października 2009 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1        Decyzją C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. (sprawa COMP/F/38.638 – Kauczuk butadienowy i emulsyjny
         kauczuk butadienowo‑styrenowy, zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Komisja Wspólnot Europejskich stwierdziła, że kilka przedsiębiorstw
         naruszyło art. 81 ust. 1 WE oraz art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), uczestnicząc w kartelu na
         rynku ww. produktów.

      2        Adresatami zaskarżonej decyzji są następujące przedsiębiorstwa:

      –        Bayer AG, z siedzibą w Leverkusen (Niemcy);
      –        The Dow Chemical Company, z siedzibą w Midland, Michigan (Stany Zjednoczone) (zwana dalej „Dow Chemical”);
      –        Dow Deutschland Inc., z siedzibą w Schwalbach (Niemcy);
      –        Dow Deutschland Anlagengesellschaft mbH (dawniej Dow Deutschland GmbH & Co. OHG), z siedzibą w Schwalbach;
      –        Dow Europe, z siedzibą w Horgen (Szwajcaria);
      –        Eni SpA, z siedzibą w Rzymie (Włochy);
      –        Polimeri Europa SpA, z siedzibą w Brindisi (Włochy) (zwana dalej „Polimeri”);
      –        Shell Petroleum NV, z siedzibą w Hadze (Niderlandy);
      –        Shell Nederland BV, z siedzibą w Hadze;
      –        Shell Nederland Chemie BV, z siedzibą w Rotterdamie (Niderlandy);
      –        Unipetrol a.s., z siedzibą w Pradze (Republika Czeska);
      –        Kaučuk a.s., z siedzibą w Kralupach nad Vltavou (Republika Czeska);
      –        Trade‑Stomil sp. z o.o., z siedzibą w Łodzi (Polska) (zwana dalej „Stomilem”).
      3        Dow Deutschland, Dow Deutschland Anlagengesellschaft oraz Dow Europe są całkowicie kontrolowane, pośrednio lub bezpośrednio,
         przez Dow Chemical (zwane dalej razem „Dow”) (motywy 16–21 zaskarżonej decyzji).

      4        Działalność Eni w zakresie produktów, których dotyczy postępowanie, początkowo prowadzona była przez EniChem Elastomeri Srl,
         pośrednio kontrolowaną przez Eni poprzez jej spółkę zależną EniChem SpA (zwaną dalej „EniChem SpA”). W dniu 1 listopada 1997 r.
         EniChem Elastomeri została połączona z EniChem SpA. Eni kontrolowała 99,97% spółki EniChem SpA. W dniu 1 stycznia 2002 r.
         EniChem SpA przeniosła swoją strategiczną działalność chemiczną (w tym działalność związaną z kauczukiem butadienowym i emulsyjnym
         kauczukiem butadienowo‑styrenowym) do swojej spółki zależnej Polimeri, w której posiada 100% udziałów. Eni sprawuje bezpośrednią
         i całkowitą kontrolę nad Polimeri od dnia 21 października 2002 r. Począwszy od dnia 1 maja 2003 r. EniChem SpA zmieniła firmę
         spółki na Syndial SpA (motywy 26–32 zaskarżonej decyzji). Komisja używa w zaskarżonej decyzji nazwy „EniChem” dla określenia
         każdej spółki, w której udziały posiada Eni (zwana dalej „EniChem”) (motyw 36 zaskarżonej decyzji).

      5        Shell Nederland Chemie jest spółką zależną Shell Nederland, która jest całkowicie kontrolowana przez Shell Petroleum (zwane
         dalej razem „Shell”) (motywy 38–40 zaskarżonej decyzji).

      6        Kaučuk został utworzony w 1997 r. w wyniku połączenia Kaučuk Group a.s. oraz Chemopetrol Group a.s. W dniu 21 lipca 1997 r.
         Unipetrol nabył całość aktywów, praw i zobowiązań połączonych przedsiębiorstw. Unipetrol posiada 100% udziałów Kaučuka (motywy
         45, 46 zaskarżonej decyzji). Ponadto zgodnie z zaskarżoną decyzją mający siedzibę w Republice Czeskiej Tavorex s.r.o. (zwany
         dalej „Tavorexem”) reprezentował Kaučuk (i jego poprzedniczkę Kaučuk Group) przy transakcjach eksportowych od 1991 r. do dnia
         28 lutego 2003 r. Także według zaskarżonej decyzji Tavorex reprezentował Kaučuk od 1996 r. podczas spotkań europejskiego stowarzyszenia
         kauczuku syntetycznego (motyw 49 zaskarżonej decyzji).

      7        Stomil, zgodnie z zaskarżoną decyzją, reprezentował polskiego producenta, spółkę Chemical Company Dwory S.A. (zwaną dalej
         „spółką Dwory”) w jej działalności eksportowej od mniej więcej 30 lat, przynajmniej do 2001 r. Także zgodnie z zaskarżoną
         decyzją Stomil reprezentował spółkę Dwory między 1997 r. a 2000 r. w trakcie spotkań europejskiego stowarzyszenia kauczuku
         syntetycznego (motyw 51 zaskarżonej decyzji).

      8        Okres przyjęty jako czas trwania naruszenia trwał od dnia 20 maja 1996 r. do dnia 28 listopada 2002 r. (w odniesieniu do Bayera,
         Eni oraz Polimeri), od dnia 20 maja 1996 r. do dnia 31 maja 1999 r. (w odniesieniu do Shell Petroleum, Shell Nederland oraz
         Shell Nederland Chemie), od dnia 1 lipca 1996 r. do dnia 28 listopada 2002 r. (w odniesieniu do Dow Chemical), od dnia 1 lipca
         1996 r. do dnia 27 listopada 2001 r. (w odniesieniu do Dow Deutschland), od dnia 16 listopada 1999 r. do dnia 28 listopada
         2002 r. (w odniesieniu do Unipetrolu i Kaučuka), od dnia 16 listopada 1999 r. do dnia 22 lutego 2000 r. (w odniesieniu do
         Stomilu), od dnia 22 lutego 2001 r. do dnia 28 lutego 2002 r. (w odniesieniu do Dow Deutschland Anlagengesellschaft) oraz
         od dnia 26 listopada 2001 r. do dnia 28 listopada 2002 r. (w odniesieniu do Dow Europe) (motywy 476–485, art. 1 sentencji
         zaskarżonej decyzji).

      9        Kauczuk butadienowy (zwany dalej „KB”) oraz emulsyjny kauczuk butadienowo‑styrenowy (zwany dalej „KSB”) są kauczukami syntetycznymi
         wykorzystywanymi przede wszystkim do produkcji opon. Te dwa produkty są zamienne, jak również mogą być zastąpione innymi kauczukami
         syntetycznymi lub kauczukiem naturalnym (motywy 3–6 zaskarżonej decyzji).

      10      Poza producentami wskazanymi w zaskarżonej decyzji ograniczone ilości KB i KSB były sprzedawane na terytorium EOG przez innych
         producentów z Azji i z Europy Wschodniej. Ponadto znaczna część KB jest bezpośrednio wytwarzana przez dużych producentów opon
         (motyw 54 zaskarżonej decyzji).

      11      W dniu 20 grudnia 2002 r. Bayer skontaktował się ze służbami Komisji i wyraził wolę współpracy w zakresie dotyczącym KB i KSB
         na podstawie obwieszczenia Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. 2002,
         C 45, s. 3, zwanego dalej „obwieszczeniem w sprawie współpracy”). Jeśli chodzi o KSB, Bayer złożył ustne oświadczenie opisujące
         działalność kartelu. Owo ustne oświadczenie zostało utrwalone na kasecie (motyw 67 zaskarżonej decyzji).

      12      W dniu 14 stycznia 2003 r. Bayer przedstawił ustne oświadczenie opisujące funkcjonowanie kartelu w zakresie dotyczącym KB. Oświadczenie
         to zostało utrwalone na kasecie. Bayer dostarczył również protokoły spotkań komitetu KB w ramach europejskiego stowarzyszenia
         kauczuku syntetycznego (motyw 68 zaskarżonej decyzji).

      13      W dniu 5 lutego 2003 r. Komisja doręczyła Bayerowi swoją decyzję, na podstawie której przyznano tej spółce warunkowe zwolnienie
         z grzywny (motyw 69 zaskarżonej decyzji).

      14      W dniu 27 marca 2003 r. Komisja, działając na podstawie art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r.,
         pierwszego rozporządzenia wprowadzającego w życie art. [81 WE] i [82 WE] (Dz.U. 13, s. 204), przeprowadziła kontrole w pomieszczeniach
         Dow Deutschland & Co. (motyw 70 zaskarżonej decyzji).

      15      W okresie między wrześniem 2003 r. i lipcem 2006 r. Komisja zażądała od przedsiębiorstw wskazanych w zaskarżonej decyzji udzielenia
         informacji na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 17 oraz art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r.
         w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1) (motyw 71
         zaskarżonej decyzji).

      16      W dniu 16 października 2003 r. doszło do spotkania między Dow Deutschland i Dow Deutschland & Co. ze służbami Komisji, w trakcie
         którego przedsiębiorstwa te wyraziły wolę współpracy na podstawie obwieszczenia w sprawie współpracy. W trakcie tego spotkania
         dokonano ustnej prezentacji funkcjonowania kartelu w odniesieniu do KB i KSB. Ta ustna prezentacja została utrwalona. Przekazano
         także dokumenty dotyczące kartelu (motyw 72 zaskarżonej decyzji).

      17      W dniu 4 marca 2005 r. Dow Deutschland został poinformowany o zamiarze Komisji udzielenia tej spółce obniżenia grzywny na
         poziomie między 30 a 50% (motyw 73 zaskarżonej decyzji).

      18      W dniu 7 czerwca 2005 r. Komisja wszczęła postępowanie i skierowała pierwsze pismo w sprawie przedstawienia zarzutów do przedsiębiorstw
         będących adresatami zaskarżonej decyzji, z wyjątkiem Unipetrolu, oraz do spółki Dwory. Pierwsze pismo w sprawie przedstawienia
         zarzutów zostało sporządzone również w odniesieniu do Tavorexu, lecz nie zostało ono jednak mu doręczone, ponieważ spółka
         ta znajdowała się w stanie upadłości od października 2004 r. Postępowanie w zakresie jej dotyczącym zostało więc umorzone
         (motywy 49, 74 zaskarżonej decyzji).

      19      Przedsiębiorstwa, których dotyczyło to postępowanie, złożyły swoje pisemne uwagi dotyczące tego pierwszego pisma w sprawie
         przedstawienia zarzutów (motyw 75 zaskarżonej decyzji). Uzyskały one również w pomieszczeniach Komisji dostęp do akt w formie
         CD‑ROM oraz do ustnych oświadczeń i związanych z nimi dokumentów (motyw 76 zaskarżonej decyzji).

      20      W dniu 3 listopada 2005 r. francuska fabryka opon Michelin (zwana dalej „Michelin”) zwróciła się o dopuszczenie jej do udziału
         w postępowaniu. W dniu 13 stycznia 2006 r. dostarczyła ona komentarze na piśmie (motyw 78 zaskarżonej decyzji).

      21      W dniu 6 kwietnia 2006 r. Komisja sporządziła drugie pismo w sprawie przedstawienia zarzutów skierowane do przedsiębiorstw
         będących adresatami zaskarżonej decyzji. Przedsiębiorstwa te złożyły w tym zakresie uwagi na piśmie (motyw 84 zaskarżonej
         decyzji).

      22      W dniu 12 maja 2006 r. Michelin złożyła skargę do Komisji na podstawie art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia
         7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 123, s. 18)
         (motyw 85 zaskarżonej decyzji).

      23      W dniu 22 czerwca 2006 r. przedsiębiorstwa będące adresatami zaskarżonej decyzji – z wyjątkiem Stomilu – jak również Michelin,
         uczestniczyły w przesłuchaniu przez Komisję (motyw 86 zaskarżonej decyzji).

      24      Wobec braku wystarczających dowodów na udział spółki Dwory w kartelu Komisja zadecydowała o umorzeniu postępowania w stosunku
         do tego przedsiębiorstwa (motyw 88 zaskarżonej decyzji). Komisja zdecydowała także o umorzeniu postępowania w stosunku do
         Syndialu (motyw 89 zaskarżonej decyzji).

      25      Ponadto, podczas gdy pierwotnie używano dwóch oddzielnych numerów spraw (jeden dla KB i jeden dla KSB) (COMP/E‑1/38.637 oraz
         COMP/E‑1/38.638), Komisja, po skierowaniu pierwszego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, posługiwała się jednym numerem
         sprawy (COMP/F/38.638) (motywy 90, 91 zaskarżonej decyzji).

      26      Postępowanie administracyjne zostało zakończone wydaniem przez Komisję zaskarżonej decyzji w dniu 29 listopada 2006 r.

      27      Zgodnie z art. 1 sentencji zaskarżonej decyzji poniższe przedsiębiorstwa naruszyły art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG,
         uczestnicząc we wskazanych poniżej okresach w jednolitym i ciągłym porozumieniu, w ramach którego dokonywały one uzgodnień
         w przedmiocie docelowych cen i podziału klientów w drodze zawarcia porozumień o nieagresji oraz wymieniały się informacjami
         niejawnymi dotyczącymi cen, konkurentów i klientów w sektorze KB i KSB:

      a)      Bayer, od dnia 20 maja 1996 r. do dnia 28 listopada 2002 r.;
      b)       Dow Chemical, od dnia 1 lipca 1996 r. do dnia 28 listopada 2002 r.; Dow Deutschland, od dnia 1 lipca 1996 r. do dnia 27 listopada
         2001 r.; Dow Deutschland Anlagengesellschaft, od dnia 22 lutego 2001 r. do dnia 28 lutego 2002 r.; Dow Europe, od dnia 26 listopada
         2001 r. do dnia 28 listopada 2002 r.;

      c)       Eni, od dnia 20 maja 1996 r. do dnia 28 listopada 2002 r.; Polimeri, od dnia 20 maja 1996 r. do dnia 28 listopada 2002 r.;
      d)       Shell Petroleum, od dnia 20 maja 1996 r. do dnia 31 maja 1999 r.; Shell Nederland, od dnia 20 maja 1996 r. do dnia 31 maja
         1999 r.; Shell Nederland Chemie, od dnia 20 maja 1996 r. do dnia 31 maja 1999 r.;

      e)       Unipetrol, od dnia 16 listopada 1999 r. do dnia 28 listopada 2002 r.; Kaučuk, od dnia 16 listopada 1999 r. do dnia 28 listopada
         2002 r.;

      f)       Stomil, od dnia 16 listopada 1999 r. do dnia 22 lutego 2000 r.
      28      Na podstawie ustaleń faktycznych oraz ocen prawnych dokonanych w zaskarżonej decyzji Komisja nałożyła na przedsiębiorstwa,
         do których została skierowana ta decyzja, grzywny, których wysokość obliczono przy zastosowaniu metodologii zawartej w wytycznych
         w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 traktatu EWWiS
         (Dz.U. 1998, C 9, s. 3, zwanych dalej „wytycznymi”), jak również w obwieszczeniu w sprawie współpracy.

      29      W art. 2 sentencji zaskarżonej decyzji nałożone zostają następujące grzywny:

      a)      Bayer: 0 EUR;
      b)       Dow Chemical: 64,575 mln EUR, w tym:
      i)       60,27 mln EUR solidarnie z Dow Deutschland;
      ii)      47,355 mln EUR solidarnie z Dow Deutschland Anlagengesellschaft oraz Dow Europe;
      c)       Eni i Polimeri, solidarnie: 272,25 mln EUR;
      d)       Shell Petroleum, Shell Nederland oraz Shell Nederland Chemie, solidarnie: 160,875 mln EUR;
      e)       Unipetrol i Kaučuk, solidarnie: 17,55 mln EUR;
      f)       Stomil: 3,8 mln EUR.
      30      Artykuł 3 sentencji zaskarżonej decyzji nakazuje przedsiębiorstwom wymienionym w art. 1 natychmiastowe zaprzestanie naruszeń
         wskazanych w tym artykule, o ile dotychczas jeszcze tego nie uczyniły, oraz zaniechanie w przyszłości wszelkich działań lub
         zachowań opisanych w art. 1, jak również wszelkich działań mających równoważny cel lub skutek.

       Przebieg postępowania i żądania stron
      31      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 16 lutego 2007 r. Unipetrol wniósł niniejszą skargę.

      32      Decyzją prezesa Sądu z dnia 2 kwietnia 2009 r. N. Wahl został wyznaczony w celu uzupełnienia składu izby wobec niemożności
         uczestniczenia w obradach jednego z jej członków.

      33      Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd (pierwsza izba) postanowił o otwarciu procedury ustnej.

      34      W ramach środków organizacji postępowania przewidzianych w art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem Sąd wezwał Komisję
         do przedstawienia pewnych dokumentów. Komisja zastosowała się do tego wezwania w wyznaczonym terminie.

      35      Podczas rozprawy w dniu 20 października 2009 r. wysłuchano wystąpień stron i ich odpowiedzi na pytania ustne postawione przez
         Sąd.

      36      Unipetrol wnosi do Sądu o:

      –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości albo w części, przynajmniej w zakresie, w jakim ona jej dotyczy;
      –        tytułem żądania ewentualnego – skorzystanie przez Sąd z nieograniczonego prawa orzekania;
      –        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
      37      Komisja wnosi do Sądu o:

      –        oddalenie skargi;
      –        obciążenie Unipetrolu kosztami postępowania.
       Co do prawa
      38      Skarga Unipetrolu opiera się na siedmiu zarzutach. W drodze pierwszego zarzutu Unipetrol podnosi, że Komisja popełniła oczywisty
         błąd w ocenie dotyczący czysto finansowego charakteru udziału spółki Unipetrol w kapitale zakładowym spółki Kaučuk. Drugi
         zarzut oparty jest na oczywistym błędzie w ocenie dotyczącym autonomicznego zachowania rynku spółki Kaučuk. Poprzez swój trzeci
         zarzut Unipetrol podnosi, że błędnie podwójnie przypisano odpowiedzialność za jedno i to samo zachowanie. W drodze czwartego
         zarzutu Unipetrol uważa, że brak jest dowodów uczestnictwa spółki Tavorex w porozumieniach w sprawie ustalenia cen i podziału
         rynku. Piąty zarzut oparty jest na oczywistym błędzie w ocenie Komisji odnośnie do uczestnictwa w kartelu spółki Tavorex w porównaniu
         do rozwiązania przyjętego względem spółki Dwory. Szósty zarzut oparty jest na błędnym zastosowaniu wspólnotowego prawa konkurencji
         w stosunku do Tavorexu i Unipetrolu. Siódmy oparty jest na nieuwzględnieniu zaniedbania Unipetrolu.

      39      W pierwszej kolejności należy zbadać czwarty zarzut podniesiony przez Unipetrol.

       W przedmiocie zarzutu czwartego, opartego na braku dowodów uczestnictwa spółki Tavorex w porozumieniach w sprawie ustalenia
            cen i podziału rynku
       Argumenty stron
      –       Argumenty Unipetrolu
      40      Na wstępie Unipetrol przypomina orzecznictwo dotyczące ciążącego na Komisji ciężaru dowodu. W szczególności Unipetrol uważa,
         że z ostrożnością należy traktować przygotowywane z pomocą doradców zewnętrznych zeznania przedsiębiorstw składane na podstawie
         obwieszczenia w sprawie współpracy.

      41      Następnie, po pierwsze, Unipetrol zasadniczo twierdzi, że zaskarżona decyzja zawiera mało szczegółowych dowodów dotyczących
         uczestnictwa spółki Tavorex w kartelu. Unipetrol w szczególności wskazuje motywy 125, 141, 155–159 zaskarżonej decyzji i uważa,
         że znajdujące się tam twierdzenia mają ogólny charakter. Okoliczności faktyczne ponadto przeczą tym twierdzeniom.

      42      Po drugie, Unipetrol zaprzecza, że pan T. (Tavorex) bezpośrednio uczestniczył w kartelu w dniach 15 i 16 listopada 1999 r.
         W szczególności podnosi ona, że liczby jego dotyczące i liczby pojawiające się w odręcznych notatkach pana N. (Dow), jak również
         okoliczności faktyczne wskazane w oświadczeniu Dow są niedokładne. Unipetrol w szczególności podkreśla, przedstawiając w tym
         względzie tabelę, niespójności pojawiające się w porównaniu z faktyczną sprzedażą dokonaną w 1999 r. oraz w 2000 r. do dwóch
         spółek, Bridgestone i Michelin. Poważne rozbieżności występują również w odniesieniu do innych klientów. Unipetrol wywodzi
         z tego, że notatki te prawdopodobnie nie odzwierciedlają już szacunków pana N. Ponadto Unipetrol twierdzi, że wbrew twierdzeniu
         Dow dowody zawarte w aktach wskazują, że w dniu 16 listopada 1999 r. nie odbyło się żadne nieoficjalne spotkanie. Unipetrol,
         ściślej rzecz ujmując, podnosi, że pan P. (Bayer) opuścił Frankfurt (Niemcy) w dniu 16 listopada 1999 r. o godz. 16. Unipetrol
         przypuszcza, że jeżeli nieoficjalne spotkanie miałoby mieć miejsce, odbyłoby się w dniu 15 listopada 1999 r. wieczorem. Żaden
         dokument nie wskazuje na to, że pan T. był obecny w tym momencie. Pan T. uczestniczył jedynie w oficjalnym spotkaniu w dniu
         16 listopada 1999 r.

      43      Po trzecie, Unipetrol podnosi, że brak jest jakiegokolwiek dowodu jednolitego i ciągłego naruszenia dotyczącego tej spółki
         od dnia 15 i 16 listopada 1999 r. Unipetrol wskazuje, że Komisja kładzie akcent na trzy spotkania, które miały się odbyć w 2000 r.,
         dwa spotkania w 2001 r. i dwa w 2002 r. Niemniej jednak, odnośnie do spotkań z dnia 31 sierpnia i z dnia 1 września 2000 r.
         w Pradze, z dnia 30 listopada i z dnia 1 grudnia 2000 r. we Frankfurcie, z dni 30 i 31 sierpnia 2001 r. we Frankfurcie oraz
         z dni 26 i 27 listopada 2001 r. w Hamburgu (Niemcy), Komisja nie wymienia spółki Tavorex. Jeśli chodzi o spotkanie z dni 2
         i 3 września 2002 r. w Pradze, Unipetrol twierdzi, że mimo udziału spółki Dwory w tym spotkaniu Komisja nie stwierdziła uczestnictwa
         tej spółki w jednolitym i trwałym naruszeniu (przypis 161 zaskarżonej decyzji). Unipetrol uważa, że Komisja powinna była dojść
         do tego samego wniosku jego dotyczącego. Ponadto odpowiedzi udzielone przez pracowników spółki Dow były ogólne i dwuznaczne,
         a wręcz niespójne z pierwszymi oświadczeniami złożonymi bezstronnie. Wreszcie odnośnie do spotkania z dnia 28 i 29 listopada
         2002 r. w Londynie (Zjednoczone Królestwo), nie miała miejsca żadna nielegalna dyskusja. Unipetrol wywodzi stąd, że Komisji
         nie udało się ustalić jednolitego i trwałego naruszenia w okresie od listopada 1999 r. do listopada 2002 r. w odniesieniu
         do spółki Tavorex. Jakość dowodów była zbyt słaba, aby stwierdzić odpowiedzialność spółki Tavorex, a tym samym spółek Kaučuk
         i Unipetrol.

      –        Argumenty Komisji
      44      Na wstępie Komisja, mając na uwadze orzecznictwo, podaje swoją interpretację spoczywającego na niej ciężaru dowodu i uważa,
         że całość materiału dowodowego w niniejszej sprawie wskazuje w sposób przekonujący na uczestnictwo Tavorexu/Kaučuka, a zatem
         Unipetrolu w kartelu w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji. Komisja w szczególności podkreśla, że oświadczenia przedsiębiorstw
         złożone na podstawie obwieszczenia w sprawie współpracy mają charakter dowodów.

      45      Następnie, po pierwsze, Komisja wskazuje dowody znajdujące się w aktach, które jej zdaniem świadczą o uczestnictwie Tavorexu
         w przedmiotowym naruszeniu. Komisja w szczególności zwraca uwagę na spotkania kartelu dotyczące spółki Kaučuk, jak również
         spotkania z dnia 2 i 3 września 1999 r. w Richmond‑on‑Thames (Zjednoczone Królestwo). Poza samymi zaprzeczeniami spółki Kaučuk
         żaden dowód nie wskazuje, że Kaučuk/Unipetrol nie uczestniczył w kartelu. Żaden dowód nie świadczy ponadto, że Tavorex opuścił
         kartel. Unipetrol nie zaprzeczał, że pan T. był obecny na wszystkich spotkaniach sektorowych między 1999 r. a 2002 r. Spotkania
         kartelu odbyły się przy okazji spotkań oficjalnych. Komisja, ściślej rzecz ujmując, odrzuca argumenty wysunięte przez Unipetrol
         dotyczące motywów 125, 141 i 155–159 zaskarżonej decyzji.

      46      Po drugie, odnośnie do bezpośredniego udziału pana T. (Tavorex) w nieoficjalnym spotkaniu w dniach 15 i 16 listopada 1999 r.
         Komisja podkreśla, że Unipetrol w swoich odpowiedziach na pierwsze i drugie pismo w sprawie przedstawienia zarzutów nie kwestionował
         miejsca, gdzie przebywał pan T. Spółka nigdy nie twierdziła, że nie mógł on być obecny na takim spotkaniu, jak opisane w zaskarżonej
         decyzji. Argumenty podniesione przez Unipetrol przed Sądem byłyby w tym względzie niedopuszczalne (zob. podobnie wyrok Sądu
         z dnia 8 marca 2007 r. w sprawie T‑339/04 France Télécom przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑521). Co do istoty sprawy Komisja
         przyznaje, że szczegóły oświadczenia Dow wydają się niedokładne w odniesieniu do daty nieoficjalnego spotkania (tj. według
         spółki Dow w dniu 16 listopada 1999 r. wieczorem). Jednakże z akt sprawy wynika, że nieoficjalne spotkanie odbyło się w nocy
         z dnia 15 na 16 listopada 1999 r. Komisja podkreśla również, że były spore szanse, że pan T. był we Frankfurcie w przededniu
         16 listopada 1999 r., ponieważ nadal korzystał ze swojego prywatnego samochodu, kiedy przyjechał z Pragi. Ponadto Komisja
         podnosi, że liczne dowody potwierdzają obecność pana T. na spotkaniu, mimo że notatka pana P. (Bayer) dotycząca wydatków nie
         wymienia pana T.  w gronie uczestników. Poza tym Komisja podkreśla, że Dow wymienia pana T. wśród uczestników tego spotkania.
         Dow, którego zeznania zostały potwierdzone przez spółkę Bayer, oświadczył również, że wszyscy uczestnicy, w tym pan T., porozumieli
         się co do cen i zakomunikowali pewne liczby. Odręczne notatki pana N. (Dow) zawierały te liczby pod rubryką „KRA” (dla oznaczenia
         „Kralupy”, miejsca produkcji spółki Kaučuk). Pan N. i Dow potwierdzili, że „KRA” oznaczało „Kralupy, na określenie spółki
         Kaučuk”.

      47      Po trzecie, odnośnie do kwestionowania przez Unipetrol istnienia jednolitego i trwałego naruszenia Komisja uściśla, że jeśli
         chodzi o spotkanie w dniach 31 sierpnia i 1 września 2000 r. w Pradze, to przy tej okazji nie przypisała spółce Kaučuk odpowiedzialności
         z tytułu uczestnictwa w porozumieniu w ramach kartelu, lecz stwierdziła w zaskarżonej decyzji, że Dow wymienił informacje
         odnośnie do cen dotyczących w szczególności Kaučuka. Jeśli chodzi o spotkanie w dniach 30 listopada i 1 grudnia 2000 r. we
         Frankfurcie, oświadczenie spółki Bayer nie kwestionowało bezpośrednio spółki Kaučuk jako uczestnika. Niemniej jednak kartel
         nadal trwał. Odnośnie do spotkania w dniach 30 i 31 sierpnia 2001 r., które odbyło się we Frankfurcie, Komisja przyznaje,
         że Kaučuk bezpośrednio nie zaprzeczył, ale podkreśla, że oświadczenie Dow wzmacnia oskarżenie oraz że spółka Kaučuk była niezaprzeczalnie
         obecna na oficjalnym spotkaniu. Jeśli chodzi o spotkanie z dni 26 i 27 listopada 2001 r., które odbyło się w Hamburgu, z poczty
         elektronicznej pani I. (Dow) wynikało, że zasadniczo kartel trwał. Odnośnie do spotkania, które się odbyło w Pradze w dniach
         2 i 3 września 2002 r., Komisja twierdzi, że wszystkie osoby odpowiedzialne w spółce Bayer za KSB wskazują bezpośrednio i jednomyślnie
         na udział pana T. (Tavorex) w porozumieniu w sprawie cen. W szczególności zeznania spółki Bayer (pan P.) opierały się na wewnętrznej
         poczcie elektronicznej, przedstawionej w zaskarżonej decyzji jako dowód. Jeśli chodzi o spotkanie z dni 28 i 29 listopada
         2002 r., które odbyło się w Londynie, Komisja interpretuje oświadczenie pana P. jako wskazujące również pana T. Wreszcie nic
         nie wskazywało, że spółka Kaučuk lub Tavorex jasno dystansowały się od kartelu.

      –       Ocena Sądu
      48      Odnośnie do rozkładu ciężaru dowodu naruszenia art. 81 ust. 1 WE należy przypomnieć, że na Komisji spoczywa obowiązek udowodnienia
         stwierdzonych przez nią naruszeń oraz przedstawienia środków dowodowych pozwalających wykazać w sposób wymagany prawem występowanie
         okoliczności faktycznych stanowiących naruszenie (wyroki Trybunału: z dnia 17 grudnia 1998 r. w sprawie C‑185/95 P Baustahlgewebe
         przeciwko Komisji, Rec. s. I‑8417, pkt 58; z dnia 8 lipca 1999 r. w sprawie C‑49/92 P Komisja przeciwko Anic Partecipazioni,
         Rec. s. I‑4125, pkt 86). A zatem konieczne jest, aby Komisja przedstawiła precyzyjne i spójne dowody w celu uzasadnienia twierdzenia,
         że naruszenie to zostało popełnione (zob. wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2000 r. w sprawie T‑62/98 Volkswagen przeciwko Komisji,
         Rec. s. II‑2707, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo). Należy również przypomnieć, że dla istnienia porozumienia w rozumieniu
         art. 81 ust. 1 WE wystarczy, aby dane przedsiębiorstwa wyraziły wspólną wolę postępowania na rynku w określony sposób (wyroki
         Trybunału: z dnia 15 lipca 1970 r. w sprawie 41/69 ACF Chemiefarma przeciwko Komisji, Rec. s. 661, pkt 112; z dnia 29 października
         1980 r. w sprawach od 209/78 do 215/78 i 218/78 van Landewyck i in. przeciwko Komisji, Rec. s. 3125, pkt 86; wyrok Sądu z dnia
         17 grudnia 1991 r. w sprawie T‑7/89 Hercules Chemicals przeciwko Komisji, Rec. s. II‑1711, pkt 256). Jeżeli sąd ma wątpliwości,
         to należy je rozpatrywać na korzyść przedsiębiorstwa będącego adresatem decyzji stwierdzającej naruszenie. Sąd nie może zatem
         dojść do wniosku, że Komisja wykazała istnienie danego naruszenia w sposób wystarczający pod względem prawnym, jeżeli ma on
         nadal wątpliwości w tej kwestii (wyrok Sądu z dnia 25 października 2005 r. w sprawie T‑38/02 Groupe Danone przeciwko Komisji,
         Zb.Orz. s. II‑4407, pkt 215).

      49      Ponadto jest normalne, że działania, które obejmują praktyki i porozumienia o charakterze antykonkurencyjnym, mają miejsce
         poza prawem, że spotkania odbywają się potajemnie, a dokumentacja z tym związana jest ograniczona do minimum. Z tego wynika,
         że nawet jeśli Komisja odkryje dokumenty świadczące wyraźnie o bezprawnym nawiązaniu kontaktu pomiędzy przedsiębiorstwami
         – będą one zazwyczaj jedynie fragmentaryczne i odosobnione, i dlatego często będzie konieczna rekonstrukcja poszczególnych
         elementów w drodze dedukcji. Stąd, w większości przypadków, istnienie praktyki lub porozumienia o charakterze antykonkurencyjnym
         należy wywnioskować z pewnej liczby zbiegów okoliczności oraz wskazówek, które, analizowane łącznie, mogą stanowić w braku
         innego spójnego wytłumaczenia, dowód naruszenia reguł konkurencji (wyroki Trybunału: z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawach
         C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C‑213/00 P, C‑217/00 P i C‑219/00 P Aalborg Portland i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I‑123,
         pkt 55–57; z dnia 25 stycznia 2007 r. w sprawach C‑403/04 P i C‑405/04 P Sumitomo Metal Industries i Nippon Steel przeciwko
         Komisji, Zb.Orz. s. I‑729, pkt 51).

      50      W niniejszej sprawie, odnośnie do spotkań kartelu (sekcja 4.3 zaskarżonej decyzji), Unipetrol kwestionuje, po pierwsze, uczestnictwo
         pana T. (Tavorex) w nielegalnym porozumieniu w dniach 15 i 16 listopada 1999 r. we Frankfurcie. Unipetrol podważa, po drugie,
         okoliczność, że Komisja przyjęła odnośnie do niej istnienie naruszenia od dnia 16 listopada 1999 r. do dnia 28 listopada 1999 r.

      51      Na wstępie należy odrzucić argumenty Komisji dotyczące spotkania w dniach 2 i 3 września 1999 r., które odbyło się w Richmond‑on‑Thames
         (motywy 189–193 zaskarżonej decyzji), skoro to spotkanie nie odbyło się w okresie naruszenia przyjętym przez Komisję względem
         Unipetrolu.

      52      Jeśli chodzi o spotkanie w dniach 15 i 16 listopada 1999 r., które się odbyło we Frankfurcie, Komisja przyjęła, że spotkanie
         kartelu odbyło się przy okazji oficjalnego spotkania europejskiego stowarzyszenia kauczuku syntetycznego, „wieczorem oraz
         w nocy 16 listopada 1999 r.” (motyw 212 zaskarżonej decyzji). W tym nielegalnym spotkaniu uczestniczyli pan P. (Bayer), panowie
         F., N., V. (Dow), pan L. (Stomil), pan L. (EniChem) oraz pan T. (Tavorex). Osoby te najpierw spotkały się przy barze w hotelu,
         a potem wynajęły salę spotkań (motyw 202 zaskarżonej decyzji).

      53      W tym względzie, po pierwsze, z dowodów dołączonych do akt wynika, że, jak utrzymuje Unipetrol, pan P. (Bayer) był nieobecny
         w dniu 16 listopada 1999 r. wieczorem we Frankfurcie. Komisja potwierdza ten fakt.

      54      Po drugie, należy zauważyć, że zaskarżona decyzja zawiera liczne sprzeczności dotyczące dokładnego momentu odbycia się przedmiotowego
         nielegalnego spotkania. Komisja, w oparciu o oświadczenie Dow, wskazuje bowiem w motywie 212 zaskarżonej decyzji, że odbyło
         się ono „wieczorem i w nocy 16 listopada 1999 r.”. Komisja zauważa również w motywie 297 zaskarżonej decyzji, że przedmiotowe
         nielegalne spotkanie odbyło się w „nocy na przełomie 15 i 16 listopada 1999 r.”. Ponadto sekcja 4.3.8 zaskarżonej decyzji
         wskazuje datę 15 i 16 listopada 1999 r. Wreszcie w sentencji tej decyzji wskazano datę 16 listopada 1999 r. dla określenia
         początku naruszenia w odniesieniu do Unipetrolu.

      55      Po trzecie, liczne dowody ujawniają również sprzeczności, jeśli chodzi o zakładaną datę przedmiotowego nielegalnego spotkania
         oraz o inne możliwe wyjaśnienia Komisji. Rachunek za konsumpcję pana P. (Bayer) dotyczący w szczególności dokonanej przy barze
         hotelowym zapłaty kwoty 84,5 DEM zawiera bowiem datę 15 listopada 1999 r. Natomiast zapłata za wynajem sali spotkań w kwocie
         436 DEM została odnotowana w dniu 16 listopada 1999 r. Ponadto odręczne notatki pana N. (Dow) wskazują jedynie datę 16 listopada
         1999 r. Wreszcie zgodnie z przedstawionym w motywie 202 zaskarżonej decyzji oświadczeniem Dow nielegalne spotkanie miało miejsce
         po oficjalnym spotkaniu europejskiego stowarzyszenia kauczuku syntetycznego, które odbyło się w dniu 16 listopada rano.

      56      Po czwarte, Komisja nie podważa, jak wskazuje w swoich pismach Unipetrol, że pan T. (Tavorex) udał się na spotkania europejskiego
         stowarzyszenia kauczuku syntetycznego samochodem (z wyjątkiem spotkań w Zjednoczonym Królestwie) i że podróż między Pragą
         a Frankfurtem trwała około pięciu godzin. W tych okolicznościach możliwe jest, nawet gdyby takie założenie oznaczało szczególny
         wysiłek, że pan T. udał się bezpośrednio do Frankfurtu w dniu 16 listopada 1999 r. rano. Żaden dowód znajdujący się w aktach
         w każdym razie nie przeczy takiemu założeniu. Odnośnie do argumentu Komisji, jakoby nie można przyjąć zakwestionowania przez
         Unipetrol obecności pana T. w dniu 15 listopada wieczorem we Frankfurcie, wystarczy zauważyć, że Unipetrol kwestionuje jedynie
         założenie – nowe w świetle motywu 212 zaskarżonej decyzji – że nielegalne spotkanie mogło odbyć się w dniu 15 listopada 1999 r.
         wieczorem. Argumenty Komisji należy tym samym oddalić.

      57      Po piąte, przedstawione w motywie 202 zaskarżonej decyzji oświadczenie Dow wskazuje na to, że pan P. (Bayer), panowie F.,
         N., V. (Dow), pan L. (Stomil), pan L. (EniChem) oraz pan T. (Tavorex) spotkali się przy barze w hotelu, zanim wynajęli salę
         spotkań. Rozliczenie przez pana P. kosztów konsumpcji uregulowanych przy tym barze tymczasem nie wymienia pana T. wśród uczestników
         spotkania przy barze w hotelu.

      58      Po szóste, jeśli chodzi o odręczne notatki pana N. (Dow), jest bezsporne, że Komisja nie przyjęła odpowiedzialności Unipetrolu
         odnośnie do kartelu KB. Część odręcznych notatek pana N. dotyczących KB nie może mieć zatem mocy dowodowej względem Unipetrolu.
         Jeśli chodzi o odręczne notatki pana N. dotyczące KSB, to należy stwierdzić, że, poza producentami uczestniczącymi w kartelu,
         jako dostawcy niektórych klientów wskazani zostali inni producenci, którzy nie byli członkami kartelu. W tych szczególnych
         okolicznościach nie można wykluczyć, że szacunków dostaw dokonywano jedynie wśród niektórych producentów, bez możliwości szczegółowego
         ustalenia, czy Unipetrol (za pośrednictwem Tavorexu) należał do tego grona, mając na uwadze w szczególności istniejące sprzeczności
         co do zakładanej daty przedmiotowego nielegalnego spotkania.

      59      Mając na uwadze zbieg tych wszystkich szczególnych okoliczności w niniejszej sprawie, Sąd uważa, że zachodzi wątpliwość co
         do udziału pana T. (Tavorex) w nielegalnym spotkaniu we Frankfurcie w dniach 15 i 16 listopada 1999 r. Ta wątpliwość musi
         być rozstrzygnięta na korzyść spółki Unipetrol.

      60      Jeśli chodzi o spotkania po listopadzie 1999 r., nie jest możliwe ustalenie z pewnością, czy Tavorex uczestniczył bezpośrednio
         w spotkaniu kartelu.

      61      W szczególności Komisja nie wskazuje Tavorexu w gronie przedsiębiorstw, które zawarły porozumienie w trakcie spotkania w dniach
         31 sierpnia i 1 września 2000 r. w Pradze (motyw 221 zaskarżonej decyzji). Odnośnie do spotkania, które odbyło się we Frankfurcie
         w dniach 30 listopada i 1 grudnia 2000 r. (motywy 222–225 zaskarżonej decyzji), wątpliwe jest, że przedmiotowe porozumienie
         mogło być zawarte z Tavorexem w samochodzie pana W. (Bayer), mając na uwadze w szczególności fakt niekwestionowany przez Komisję,
         że pan T. (Tavorex) udał się prywatnym samochodem na spotkania, które się odbyły we Frankfurcie. Jeśli chodzi o spotkanie,
         które odbyło się również we Frankfurcie w dniach 30 i 31 sierpnia 2001 r. (motywy 226–230 zaskarżonej decyzji), oświadczenia
         przedsiębiorstw przedstawione w zaskarżonej decyzji nie wskazują wyraźnie Tavorexu lub Unipetrolu. Odnośnie do spotkania w dniach
         26 i 27 listopada 2001 r. (motywy 231–237 zaskarżonej decyzji) Komisja nie doszła do wniosku co do istnienia odrębnego porozumienia,
         lecz że przedmiotowe porozumienia dotąd obowiązywały.

      62      W kwestii spotkania, które odbyło się w Pradze w dniach 2 i 3 września 2002 r. (motywy 238–245 zaskarżonej decyzji), dowody
         powołane przez Komisję wydają się wskazywać prima facie, że nielegalne porozumienia zostały zawarte. Niemniej jednak istnieje
         wątpliwość co do uczestniczenia pana T. (Tavorex) w tym nielegalnym spotkaniu. Wniosek Komisji opiera się bowiem w szczególności
         na przedstawionym w motywie 240 zaskarżonej decyzji oświadczeniu spółki Bayer, które opiera się przede wszystkim na informacjach
         uzyskanych od pana P., zgodnie z którymi pan T. bezpośrednio uczestniczył w nielegalnym przedmiotowym spotkaniu. Bayer tymczasem
         również wskazał w oświadczeniu przedstawionym w motywie 156 zaskarżonej decyzji, które opiera się również na informacjach
         uzyskanych od pana P., że pan T. uczestniczył w nieoficjalnych spotkaniach przy okazji spotkań oficjalnych w okresie między
         listopadem 1996 r. a „końcem 1999 r.”. Zachodzi więc pewna sprzeczność między dwoma oświadczeniami spółki Bayer. Ta sprzeczność
         rodzi wątpliwość co do faktycznego uczestnictwa pana T. w nielegalnym spotkaniu w dniach 2 i 3 września 2002 r. w Pradze.
         Ta wątpliwość musi być rozstrzygnięta na korzyść spółki Unipetrol.

      63      Wreszcie, jeśli chodzi o spotkanie, które odbyło się w Londynie w dniach 28 i 29 listopada 2002 r., Komisja nie stwierdza
         zawarcia nielegalnego porozumienia między przedsiębiorstwami, których w tych datach dotyczy postępowanie.

      64      Mając na uwadze zbieg tych wszystkich szczególnych okoliczności w niniejszej sprawie, Sąd uważa, że informacje przedstawione
         w części zaskarżonej decyzji dotyczącej spotkań kartelu, w zakresie dotyczącym Tavorexu (a zatem Unipetrolu), są niewystarczające,
         aby uzasadnić wniosek, iż przedsiębiorstwo to uczestniczyło w przedmiotowych nielegalnych porozumieniach.

      65      Okoliczności przedstawione w części zaskarżonej decyzji dotyczącej opisu kartelu (sekcja 4.2 zaskarżonej decyzji) nie są w stanie
         podważyć tego wniosku.

      66      W tym względzie Sąd uważa, że nawet jeżeli niektóre dowody przedstawione w sekcji 4.2 zaskarżonej decyzji mogą mieć pewną
         wartość dowodową, w szczególności ogólne oświadczenie Bayera, o którym mowa w motywie 156 zaskarżonej decyzji, to, zważywszy
         na opisane powyżej szczególne okoliczności dotyczące spotkań kartelu i na wątpliwość, która powinna być rozstrzygana na korzyść
         skarżącej, nie są one wystarczające dla uzasadnienia stwierdzenia istnienia naruszenia w zakresie dotyczącym Unipetrolu.

      67      Mając na uwadze całość tych okoliczności oraz w ramach ich ogólnej oceny, Sąd jest zdania, że Komisja popełniła błąd, przyjmując,
         że Tavorex (a zatem Unipetrol) uczestniczył w kartelu.

      68      W konsekwencji należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym Unipetrolu, bez konieczności zbadania
         pozostałych zarzutów podniesionych na poparcie skargi, a w szczególności kwestii stosunków między autorami i pośrednikami
         w ramach naruszeń reguł konkurencji.

       W przedmiocie kosztów
      69      Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona
         przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem Unipetrolu – obciążyć ją kosztami postępowania.

      Z powyższych względów
      SĄD (pierwsza izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. odnoszącej się do postępowania
            na mocy art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 – Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo‑styrenowy)
            w zakresie dotyczącym Unipetrol a.s.
      2)      Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               Dehousse

               Wiszniewska‑Białecka

               Wahl

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 13 lipca 2011 r.
      Podpisy
      *	Język postępowania: angielski.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 listopada 2007 r.#Firma ING. AUER - Die Bausoftware GmbH przeciwko Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz - Austria.#Podatki pośrednie - Gromadzenie kapitału - Przeniesienie siedziby statutowej spółki - Zniesienie podatku kapitałowego pobieranego od spółki.#Sprawa C-251/06.

text:
      Sprawa C‑251/06
      Firma ING. AUER – Die Bausoftware GmbH
      przeciwko
      Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnymzłożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz)

      Podatki pośrednie – Gromadzenie kapitału – Przeniesienie siedziby statutowej spółki – Zniesienie podatku kapitałowego pobieranego od spółki
      Streszczenie wyroku
      Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału – Podatek kapitałowy pobierany
            od spółek kapitałowych
      (dyrektywa Rady 69/335, art. 3 ust. 1 lit. a), art. 4 ust. 1 lit. g), art. 4 ust. 3 lit. b), art. 7 ust. 2)
      Artykuł 4 ust. 1 lit. g) i art. 4 ust. 3 lit. b) dyrektywy 69/335 dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału,
         zmienionej dyrektywą 85/303 oraz Aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa
         Szwecji oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że rezygnacja
         przez jedno państwo członkowskie z poboru podatku kapitałowego nie stanowi przeszkody dla tego, by spółka należąca do jednej
         z kategorii wskazanych w art. 3 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy była kwalifikowana jako spółka kapitałowa do celów poboru podatku
         kapitałowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. g) tej dyrektywy przy przeniesieniu jej rzeczywistego centrum zarządzania z tego
         państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, w którym podatek ten jest nadal nakładany.

      W istocie art. 3 ust. 1 dyrektywy 69/335 określa w sposób wiążący i jednolity dla wszystkich państw członkowskich spółki,
         które należy uznać za spółki kapitałowe w rozumieniu tej dyrektywy. W konsekwencji, jeśli spółka ma jedną z form prawnych
         przewidzianych w art. 3 ust. 1, należy uznać, że stanowi ona spółkę kapitałową w rozumieniu dyrektywy 69/335 i że nie może
         zatem podlegać podatkowi kapitałowemu w związku z przeniesieniem jej rzeczywistego centrum zarządzania z jednego państwa członkowskiego
         do innego z tego powodu, że nie jest uznawana za spółkę kapitałową w państwie członkowskim pochodzenia. Zatem okoliczność,
         że jedno państwo członkowskie skorzystało z uprawnienia przewidzianego w art. 7 ust. 2, znosząc podatek kapitałowy, nie skutkuje
         tym, że przy przeniesieniu rzeczywistego centrum zarządzania spółki kapitałowej z tego państwa członkowskiego do innego państwa
         członkowskiego to ostatnie może automatycznie objąć tę czynność podatkiem kapitałowym.

      Jednakże wykładnia taka nie może wspierać zachowań, które charakteryzują się tworzeniem sztucznych struktur w wyłącznym celu
         uzyskania korzyści podatkowej. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy w okolicznościach zawisłej przed nim sprawy nie kryją
         się obiektywne elementy wskazujące na praktykę stanowiącą nadużycie.

      (por. pkt 21, 28, 29, 35, 45–47 i sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (czwarta izba)
      z dnia 8 listopada 2007 r.(*)

      Podatki pośrednie – Gromadzenie kapitału – Przeniesienie siedziby statutowej spółki – Zniesienie podatku kapitałowego pobieranego od spółki
      W sprawie C‑251/06
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Unabhängiger
         Finanzsenat, Außenstelle Linz (Austria) postanowieniem z dnia 31 maja 2006 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 6 czerwca
         2006 r., w postępowaniu:

      Firma ING. AUER – Die Bausoftware GmbH
      przeciwko
      Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr,
      TRYBUNAŁ (czwarta izba),
      w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, G. Arestis, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), E. Juhász i T. von Danwitz, sędziowie,
      rzecznik generalny: M. Poiares Maduro,
      sekretarz: M. Ferreira, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 29 marca 2007 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu Firma ING. AUER – Die Bausoftware GmbH przez J. Wiedlroithera oraz G. Aignera, Rechtsanwälte,
      –        w imieniu rządu austriackiego przez C. Pesendorfer oraz G. Glegę oraz J. Bauera, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu greckiego przez I. Pouli oraz M. Tassopoulou, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu hiszpańskiego przez M. Muñoza Péreza, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu polskiego przez E. Ośniecką‑Tamecką, działającą w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez M. Afonso oraz W. Möllsa, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 21 czerwca 2007 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 4 ust. 1 lit. g) i ust. 3 lit. b) oraz art. 7 ust. 2
         dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, str. 25)
         zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. (Dz.U. L 156, str. 23) i aktem dotyczącym warunków przystąpienia
         Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej
         (Dz.U. 1994, C 241, str. 21 i Dz.U. 1995, L 1, str. 1, zwanej dalej „dyrektywą 69/335”).

      2        Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu zawisłego pomiędzy Firma ING. AUER – Die Bausoftware GmbH (zwaną dalej „ING.
         AUER – Die Bausoftware”) a Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr (urzędem podatkowym w Freistadt Rohrbach Urfahr), dotyczącego
         żądania zapłaty przez ten ostatni podatku kapitałowego w kwocie 104 680,20 EUR.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3        Artykuł 2 ust. 1 i 2 dyrektywy 69/335 przewiduje:

      „1. Transakcje podlegające podatkowi kapitałowemu podlegają opodatkowaniu jedynie w tym państwie członkowskim, na którego
         terytorium znajduje się rzeczywiste centrum zarządzania spółki kapitałowej w momencie przeprowadzania tych transakcji.

      2. Jeśli rzeczywiste centrum zarządzania spółki kapitałowej znajduje się w państwie trzecim, a jej statutowa siedziba znajduje
         się w państwie członkowskim, transakcje podlegające podatkowi kapitałowemu podlegają opodatkowaniu w tym państwie członkowskim,
         w którym znajduje się statutowa siedziba”.

      4        Artykuł 3 dyrektywy 69/335 stanowi:

      „1.      Do celów niniejszej dyrektywy »spółki kapitałowe« to:
      a)      spółki na mocy prawa belgijskiego, duńskiego, niemieckiego, hiszpańskiego, francuskiego, greckiego, włoskiego, irlandzkiego,
         luksemburskiego, niderlandzkiego, portugalskiego i Zjednoczonego Królestwa, znane pod następującymi nazwami, odpowiednio:

      […]
      –        société de personnes à responsabilité limitée/ personenvennootschap met beperkte aansprakelijkheid, Gesellschaft mit beschränkter
         Haftung, sociedad de responsabilidad limitada, société à responsabilité limitée, Εταιρία Περιωρισμένης Ευθύνης, società a responsabilità
         limitata, société à responsabilité limitée, sociedade por quotas;

      Firmy prawa austriackiego znane jako:
      –        »Aktiengesellschaft«,
      –        »Gesellschaft mit beschränkter Haftung«;
      […]
      2.       Do celów stosowania niniejszej dyrektywy, wszelkie inne spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub osoby prawne prowadzące
         działalność skierowaną na zysk uważa się za spółki kapitałowe. Jednak państwa członkowskie mają prawo, do celów naliczenia
         [poboru] podatku kapitałowego, nie uważać ich za takie spółki”.

      5        Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 3 dyrektywy 69/335:

      „1.      Podatkowi kapitałowemu podlegają następujące operacje:
      a)      utworzenie spółki kapitałowej;
      […]
      c)      podwyższenie kapitału spółki kapitałowej poprzez wniesienie
      wkładów jakiegokolwiek rodzaju;
      […]
      g)      przeniesienie z państwa trzeciego do państwa członkowskiego statutowej siedziby spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub
         osoby prawnej, której rzeczywiste centrum zarządzania znajduje się w państwie trzecim, i która, do celów naliczania [poboru]
         podatku kapitałowego, jest uważana w tym państwie członkowskim za spółkę kapitałową;

      […]
      3.      Utworzenie spółki kapitałowej, w rozumieniu ust. 1 lit. a) nie obejmuje jakiejkolwiek zmiany aktu założycielskiego lub statutu
         spółki kapitałowej, w szczególności:

      […]
      b)      przeniesienia z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego rzeczywistego centrum zarządzania spółki lub
         statutowej siedziby spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub osoby prawnej, która, do celów naliczania [poboru] podatku
         kapitałowego jest uważana w obu państwach członkowskich za spółkę kapitałową;

      [...]”
      6        Artykuł 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 69/335 przewiduje:

      „1.      Państwa członkowskie zwolnią z podatku kapitałowego operacje, inne niż operacje określone w art. 9, które w dniu 1 lipca 1984 r.
         były zwolnione z podatku lub opodatkowane stawką 0,50% lub niższą.

      […]
      2.      Państwa członkowskie mogą zwolnić z podatku kapitałowego wszystkie operacje inne niż określone w ust. 1 lub naliczyć [pobrać]
         od nich podatek o jednolitej stawce nie przekraczającej 1%”.

       Prawo krajowe
       Prawo austriackie
      7        Podstawę prawną poboru podatku kapitałowego w Austrii stanowi część I Kapitalverkehrsteuergesetz z dnia 16 października 1934 r.
         (austriackiej ustawy o podatku od przepływów kapitałowych, deutsches RGBl. I. S 1058/1934), zmienionej ustawą z dnia 12 stycznia
         1999 r. (BGBl. I, 28/1999, zwanej dalej „KVG”).

      8        Zgodnie z art. 2 KVG:

      „Podlega podatkowi kapitałowemu:
      [...]
      5.      Przeniesienie zarządu lub siedziby statutowej zagranicznej spółki kapitałowej do Austrii, jeśli w związku z tym przeniesieniem
         spółka ta staje się spółką prawa austriackiego. Zasada ta nie znajduje zastosowania, jeśli spółka przed przeniesieniem zarządu
         lub siedziby statutowej była uznawana za spółkę kapitałową do celów poboru podatku kapitałowego w państwie członkowskim Unii
         Europejskiej;

      [...]”.
      9        Artykuł 4 ust. 1 i 2 KVG wymienia spółki kapitałowe i spółki uznawane za takie do celów poboru podatku kapitałowego. Zgodnie
         z art. 4 ust. 1 pkt 2 KVG spółkami kapitałowymi są między innymi spółki z ograniczoną odpowiedzialnością („Gesellschaften
         mit beschränkter Haftung”).

       Prawo niemieckie
      10      Artykuł 4 ust. 1 pkt 2 Gesetz zur Verbesserung der Rahmenbedingungen der Finanzmärkte (Finanzmarktbeförderungsgesetz) [ustawy
         o poprawie przepisów dotyczących rynków finansowych (ustawy wspierającej rynki finansowe)] z dnia 22 lutego 1990 r. (BGBl. 1990
         I, str. 266) uchylił Kapitalverkehrsteuergesetz z dnia 17 listopada 1972 r. (BGBl. 1972 I, str. 2130) i w konsekwencji zniósł
         podatek kapitałowy z dniem 1 stycznia 1992 r.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      11      W dniu 9 września 1999 r. spółka – której utworzenie zostało zgłoszone w dniu 28 lipca 1999 r. – została wpisana do rejestru
         spółek Republiki Austrii pod firmą „Bausoftware GmbH” (zwana dalej „Bausoftware”). Jej jedynym wspólnikiem była spółka prawa
         niemieckiego Nemetschek AG (zwana dalej „Nemetschek”). Rzeczywiste centrum zarządzania Bausoftware znajdowało się w Niemczech.

      12      W dniu 16 września 1999 r. spółka Nemetschek dokonała wpłaty w wysokości 102 000 000 ATS na rzecz Bausoftware. Na mocy umowy
         w sprawie wniesienia kapitału z dnia 22 września 1999 r. nastąpiło wniesienie do Bausoftware jednoosobowego, niezarejestrowanego
         przedsiębiorstwa „ING. Auer »Die Bausoftware«” z siedzibą w Mondsee (Republika Austrii).

      13      Przejęcie to zostało zaaprobowane podczas walnego zgromadzenia wspólników Bausoftware, które odbyło się w tym samym dniu.

      14      Podczas tego zgromadzenia H. Auer, zamieszkały w Austrii, został powołany na członka zarządu Bausoftware i przyznano mu szczególne
         prawo zarządu. Wreszcie firma spółki została zmieniona na ING. AUER – Die Bausoftware.

      15      Po przeprowadzeniu kontroli w tej spółce przez Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr (austriacki organ podatkowy), decyzją z dnia
         6 czerwca 2005 r., nałożył na nią podatek kapitałowy w wysokości 104 680,20 EUR, co odpowiadało 1% wartości udziałów w majątku
         spółki, w związku z przeniesieniem rzeczywistego centrum zarządzana z Niemiec do Austrii, zgodnie z przepisami KVG.

      16      Rozpoznając odwołanie złożone przez ING. AUER – Die Bausoftware od tej decyzji, Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz
         (niezależny trybunał ds. podatkowych, ośrodek zamiejscowy w Linz) postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału
         następujące pytania prejudycjalne:

      „1.      Jeżeli rzeczywiste centrum zarządzania spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub osoby prawnej zostało przeniesione z jednego
         państwa członkowskiego, które zniosło podatek kapitałowy przed jej utworzeniem, do innego państwa członkowskiego, które taki
         podatek w tym momencie pobiera, to czy okoliczność, iż pierwsze państwo członkowskie zrezygnowało z pobierania podatku kapitałowego,
         uchylając stosowną krajową podstawę prawną, stoi na przeszkodzie uznania tej spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub
         osoby prawnej za spółkę kapitałową do celów »naliczania [poboru] podatku kapitałowego« w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. g)
         […] i art. 4 ust. 3 lit. b) dyrektywy 69/335 […]?

      2)      Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 69/335 […] zabrania państwu członkowskiemu, do którego spółka kapitałowa przenosi rzeczywiste
         centrum zarządzania spółki, pobrania podatku kapitałowego w związku z przeniesieniem rzeczywistego centrum zarządzania spółki
         z tytułu czynności określonych w art. 4 ust. 1 lit. a) i g) dyrektywy […], jeżeli czynności te zostały przeprowadzone w okresie,
         w którym spółka kapitałowa miała rzeczywiste centrum zarządzania spółki w państwie członkowskim, które przed jej utworzeniem
         zrezygnowało z pobierania podatku kapitałowego, uchylając stosowną krajową podstawę prawną?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
      17      Poprzez przedstawione pytania prejudycjalne, które należy rozpatrywać łącznie, sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia,
         czy rezygnacja przez państwo członkowskie z poboru podatku kapitałowego stanowi przeszkodę dla tego, aby spółkę zakwalifikować
         jako spółkę kapitałową „do celów poboru podatku kapitałowego” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. g) dyrektywy 69/335 przy przeniesieniu
         jej rzeczywistego centrum zarządzania z tego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, w którym podatek ten
         jest nadal nakładany.

      18      Na wstępie należy wyjaśnić, że przedmiotem analizy Trybunału nie jest kwestia, czy wpis spółki Bausoftware do rejestru spółek
         w Republice Austrii w dniu 9 września 1999 r. oraz przelanie przez Nemetschek 102 mln AST na jej rzecz w dniu 16 września
         1999 r. można zakwalifikować jako utworzenie spółki kapitałowej lub podniesienie kapitału spółki kapitałowej, które jako takie
         podlegają podatkowi kapitałowemu zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) lub c) dyrektywy 69/335.

      19      Ponadto z utrwalonego orzecznictwa wynika, że w ramach postępowania, o którym mowa w art. 234 WE, które jest oparte na jasnym
         podziale zadań sądów krajowych i Trybunału, wszelka ocena stanu faktycznego sprawy należy do sądu krajowego (wyroki z dnia
         15 listopada 1979 r. w sprawie 36/79 Denkavit Futtermittel, Rec. str. 3439, pkt 12, i z dnia 15 maja 2003 r. w sprawie C‑282/00
         RAR, Rec. str. I‑4741, pkt 46). Zatem analiza Trybunału opiera się na ustaleniu sądu krajowego, zgodnie z którym okoliczności
         faktyczne przedstawione w pkt 11–14 niniejszego wyroku oznaczają przeniesienie rzeczywistego centrum zarządzania z jednego
         państwa członkowskiego do innego.

      20      Z postanowienia odsyłającego wynika jasno, że spółka, której dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, jest spółką z ograniczoną
         odpowiedzialnością prawa austriackiego.

      21      Z art. 3 ust. 1 dyrektywy 69/335, którego treść została zacytowana w pkt 4 niniejszego wyroku, wynika, że przepis ten określa
         w sposób wiążący i jednolity dla wszystkich państw członkowskich spółki mające charakter spółek kapitałowych w rozumieniu
         dyrektywy 69/335.

      22      Ponadto art. 4 ust. 1 dyrektywy 69/335 określa czynności podlegające podatkowi kapitałowemu.

      23      Jeśli chodzi o przeniesienie rzeczywistego centrum zarządzania, art. 4 ust. 1 lit. g) dyrektywy 69/335 stanowi, że w szczególności
         „przeniesienie z państwa trzeciego do państwa członkowskiego statutowej siedziby spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia
         lub osoby prawnej, której rzeczywiste centrum zarządzania znajduje się w państwie trzecim, i która, do celów poboru podatku
         kapitałowego, jest uważana w tym państwie członkowskim za spółkę kapitałową” podlega podatkowi kapitałowemu.

      24      Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 3 lit. b) tej dyrektywy „przeniesieni[e] z jednego państwa członkowskiego do innego państwa
         członkowskiego rzeczywistego centrum zarządzania spółki lub statutowej siedziby spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub
         osoby prawnej, która, do celów poboru podatku kapitałowego jest uważana w obu państwach członkowskich za spółkę kapitałową”
         nie stanowi utworzenia spółki kapitałowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a).

      25      Wynika z tego, że aby czynność tego rodzaju mogła podlegać podatkowi kapitałowemu w docelowym państwie członkowskim, dana
         spółka nie powinna być uważana za spółkę kapitałową w państwie członkowskim pochodzenia.

      26      Rządy, które przedłożyły Trybunałowi uwagi, utrzymują, że skoro spółka nie jest opodatkowana z tytułu podatku kapitałowego
         w państwie członkowskim pochodzenia z powodu zniesienia przez nie tego podatku, to spółka ta nie jest uważana do celów poboru
         podatku kapitałowego w tym państwie członkowskim za spółkę kapitałową, spełniając w ten sposób przesłanki ustalone w art. 4
         ust. 1 lit. g) dyrektywy 69/335.

      27      Nie można jednak kierować się takim rozumowaniem, nie uprzywilejowując tym samym kwalifikacji jako spółki kapitałowej przyjętej
         w prawie wewnętrznym kosztem kwalifikacji, która wynika z dyrektywy 69/335.

      28      Jak bowiem wskazano w pkt 21 niniejszego wyroku, art. 3 ust. 1 dyrektywy 69/335 określa w sposób wiążący i jednolity dla wszystkich
         państw członkowskich spółki, które należy uznać za spółki kapitałowe w rozumieniu tej dyrektywy.

      29      W konsekwencji jeśli spółka ma jedną z form prawnych przewidzianych w art. 3 ust. 1, należy uznać, że stanowi spółkę kapitałową
         w rozumieniu dyrektywy 69/335 i nie może zatem podlegać podatkowi kapitałowemu w związku z przeniesieniem jej rzeczywistego
         centrum zarządzania z jednego państwa członkowskiego do innego z tego powodu, że nie jest uznawana za spółkę kapitałową w państwie
         członkowskim pochodzenia.

      30      Należy dodać, że taka rozbieżność w kwalifikacji, powodująca, że art. 4 ust. 1 lit. g) dyrektywy 69/335 podlega zastosowaniu,
         jest natomiast możliwa w przypadku spółek, o których mowa w jej art. 3 ust. 2.

      31      W istocie stanowiąc, że „[d]o celów stosowania [dyrektywy 69/335], wszelkie inne spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia
         lub osoby prawne prowadzące działalność skierowaną na zysk uważa się za spółki kapitałowe”, przepis ten zezwala jednak jednocześnie
         państwom członkowskim na nieuznawanie za takie do celów poboru podatku kapitałowego zrównanych z nimi w ten sposób spółek,
         stowarzyszeń lub osób prawnych.

      32      Przyznana w ten sposób państwom członkowskim swoboda oceny, której nie posiadają one w odniesieniu do spółek wskazanych w art. 3
         ust. 1, może zatem prowadzić do tego, że forma określonej spółki jest kwalifikowana jako spółka kapitałowa w jednym państwie
         członkowskim, nie będąc tak kwalifikowaną w innym. W przypadku takiej rozbieżności w kwalifikacji przeniesienie rzeczywistego
         centrum zarządzania danej spółki mieści się w zakresie zastosowania art. 4 ust. 1 lit. g) dyrektywy 69/335.

      33      Ponadto Trybunał orzekł już, że uprzywilejowanie kryterium podlegania opodatkowaniu w państwie członkowskim pochodzenia względem
         kryterium kwalifikacji jako spółki kapitałowej przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. g) dyrektywy 69/335, jest sprzeczne z przepisami
         tej ostatniej, ponieważ pozwala ono na nakładanie podatku kapitałowego w przypadkach, w których dyrektywa ta tego nie przewiduje
         (zob. podobnie wyroki z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie C‑178/05 Komisja przeciwko Grecji, Zb.Orz. str. I‑4185, pkt 26–30).

      34      Ponadto z orzecznictwa Trybunału wynika, że zgodnie z art. 7 ust. 2 dyrektywy 69/335 państwa członkowskie są uprawnione do
         zwolnienia wkładów kapitałowych z podatku kapitałowego, przy czym zwolnienie to nie skutkuje umożliwieniem innemu państwu
         członkowskiemu opodatkowania tych wkładów (zob. podobnie wyrok z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawie C‑494/03 Senior Engineering
         Investments, Zb.Orz. str. I‑525, pkt 43).

      35      Zatem okoliczność, że jedno państwo członkowskie skorzystało z uprawnienia przewidzianego w art. 7 ust. 2 dyrektywy 69/335,
         znosząc podatek kapitałowy, nie skutkuje tym, że przy przeniesieniu rzeczywistego centrum zarządzania spółki kapitałowej z tego
         państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, to ostatnie może automatycznie objąć tę czynność podatkiem kapitałowym.

      36      Z powyższego wynika, że art. 4 ust. 1 lit. g) i ust. 3 lit. b) dyrektywy 69/335 należy interpretować w ten sposób, że rezygnacja
         przez jedno państwo członkowskie z poboru podatku kapitałowego nie stanowi przeszkody dla tego, by spółka należąca do jednej
         z kategorii wskazanych w art. 3 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy była kwalifikowana jako spółka kapitałowa do celów poboru podatku
         kapitałowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. g) tej dyrektywy przy przeniesieniu jej rzeczywistego centrum zarządzania z tego
         państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, w którym podatek ten jest nadal nakładany.

      37      Przyjąwszy taką wykładnię należy dodać, że w toku postępowania przed Trybunałem została podniesiona ewentualna kwestia unikania
         opodatkowania wynikająca z nadużywania zinterpretowanych w ten sposób przepisów dyrektywy 69/335.

      38      W tej kwestii, nawet jeśli formalnie sąd krajowy ograniczył swe pytania do wykładni art. 4 ust. 1 lit. g) i ust. 3 lit. b)
         oraz art. 7 ust. 2 dyrektywy 69/335, okoliczność tego rodzaju nie stanowi przeszkody dla dostarczenia mu przez Trybunał wszystkich
         elementów wykładni prawa wspólnotowego, które mogą być użyteczne dla rozstrzygnięcia zawisłej przed nim sprawy, bez względu
         na to, czy sąd ten zawarł owe kwestie w treści swych pytań czy też nie (zob. podobnie wyroki z dnia 12 grudnia 1990 r. w sprawie
         C‑241/89 SARPP, Rec. str. I‑4695, pkt 8, z dnia 4 marca 1999 r. w sprawie C‑87/97 Consorzio per la tutela del formaggio Gorgonzola,
         Rec. str. I‑1301, pkt 16, oraz z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie C‑392/05 Alevizos, Zb.Orz. str. I‑3505, pkt 64).

      39      Należy zatem zbadać, czy wykładnia art. 4 ust. 1 lit. g) i ust. 3 lit. b) dyrektywy 69/335 dokonana w pkt 36 niniejszego wyroku
         może przyczynić się do nadużywania prawa wspólnotowego w celu obejścia przepisów ustawodawstwa krajowego takiego, jak to w sprawie
         przed sądem krajowym.

      40      Przede wszystkim należy stwierdzić, że dyrektywa 69/335 nie zawiera żadnego przepisu, którego szczególnym celem byłoby zapobieganie
         unikania opodatkowania.

      41      Jednak Trybunał orzekł już, że stosowanie uregulowań wspólnotowych nie może być rozszerzane tak, aby obejmowało nadużycia
         podmiotów gospodarczych, to znaczy transakcje, które nie są przeprowadzane w ramach zwykłych czynności handlowych, lecz wyłącznie
         w celu nadużycia korzyści przewidzianych w prawie wspólnotowym (zob. wyrok z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie C‑255/02 Halifax
         i in., Zb.Orz. str. I‑1609, pkt 69).

      42      Ochrona ustanowiona w prawie wspólnotowym nie obejmuje zatem sytuacji, w których podmiot prawa, osoba fizyczna lub prawna
         zamierza powoływać się na prawo wspólnotowe w sposób nieuczciwy lub stanowiący nadużycie, w wyłącznym celu uniknięcia stosowania
         przepisów danego państwa członkowskiego.

      43      Prawdą jest, że okoliczność, iż spółka została utworzona w państwie członkowskim w celu skorzystania z bardziej korzystnego
         ustawodawstwa, sama w sobie nie wystarcza, aby stwierdzić że ma miejsce nadużycie uregulowań wspólnotowych.

      44      Jednakże utworzenie spółki w państwie członkowskim w ramach czysto sztucznych struktur, w oderwaniu od przyczyn ekonomicznych,
         w celu unikania należnego podatku wykracza poza zakres ochrony, jaki dyrektywa 69/335 ustanawia na rzecz spółek, które obejmuje.

      45      Wynika z tego, że konsekwencje wykładni art. 4 ust. 1 lit. g) i ust. 3 lit. b) dyrektywy 69/335 wskazanej w pkt 36 niniejszego
         wyroku nie mogą wspierać zachowań, które charakteryzują się tworzeniem sztucznych struktur w wyłącznym celu uzyskania korzyści
         podatkowej.

      46      Do sądu krajowego należy zatem zbadanie, czy pośród okoliczności zawisłej przed nim sprawy nie kryją się obiektywne elementy
         wskazujące na praktykę stanowiącą nadużycie.

      47      W takich okolicznościach na pytania prejudycjalne należy udzielić odpowiedzi, że art. 4 ust. 1 lit. g) i ust. 3 lit. b) dyrektywy
         69/335 należy interpretować w ten sposób, że rezygnacja przez jedno państwo członkowskie z poboru podatku kapitałowego nie
         stanowi przeszkody dla tego, by spółka należąca do jednej z kategorii wskazanych w art. 3 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy była
         kwalifikowana jako spółka kapitałowa do celów poboru podatku kapitałowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. g) tej dyrektywy
         przy przeniesieniu jej rzeczywistego centrum zarządzania z tego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, w którym
         podatek ten jest nadal nakładany. Jednakże wykładnia taka nie może wspierać zachowań, które charakteryzują się tworzeniem
         sztucznych struktur w wyłącznym celu uzyskania korzyści podatkowej. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy w okolicznościach
         zawisłej przed nim sprawy nie kryją się obiektywne elementy wskazujące na praktykę stanowiącą nadużycie.

       W przedmiocie kosztów
      48      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:
      Artykuł 4 ust. 1 lit. g) i art. 4 ust. 3 lit. b) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotycząca podatków pośrednich
            od gromadzenia kapitału zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. i aktem dotyczącym warunków przystąpienia
            Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej,
            należy interpretować w ten sposób, że rezygnacja przez jedno państwo członkowskie z poboru podatku kapitałowego nie stanowi
            przeszkody dla tego, by spółka należąca do jednej z kategorii wskazanych w art. 3 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy była kwalifikowana
            jako spółka kapitałowa do celów poboru podatku kapitałowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. g) tej dyrektywy przy przeniesieniu
            jej rzeczywistego centrum zarządzania z tego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, w którym podatek ten
            jest nadal nakładany. Jednakże wykładnia taka nie może wspierać zachowań, które charakteryzują się tworzeniem sztucznych struktur
            w wyłącznym celu uzyskania korzyści podatkowej. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy w okolicznościach zawisłej przed nim
            sprawy nie kryją się obiektywne elementy wskazujące na praktykę stanowiącą nadużycie.
      Podpisy
      * Język postępowania: niemiecki.


Wyrok Trybunału z dnia 11 lipca 1968 r. # Firma Schwarzwaldmilch GmbH przeciwko Einfuhr- und Vorratsstelle für Fette. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Verwaltungsgericht Frankfurt am Main - Niemcy. # Sprawa 4-68.