title: Sprawa F-19/08: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2008 r. — Bennet i in. przeciwko OHIM

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/44

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2008 r. — Bennet i in. przeciwko OHIM
   (Sprawa F-19/08)
   (2008/C 107/78)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Kelly-Marie Bennet (Mutxamel, Hiszpania) i inni (przedstawiciel: G. Vandersanden, avocat)

      Strona pozwana: Urząd ds. Harmonizacji Rynku Wewnętrznego
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursach otwartych OHIM/AD/02/07 i OHIM/AST/02/07 w zakresie, w jakim ogłoszenia te pozbawiają skarżących jakiejkolwiek szansy na znalezienie się na liście rezerwowej, a skarżący ci są przy tym zobowiązani do uczestniczenia w tych konkursach w związku z klauzulą o rozwiązaniu umowy bezprawnie zawartej w tym celu w ich umowach o pracę na czas nieokreślony. Ponadto wniosek o zadośćuczynienie krzywdy doznanej przez skarżących.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursach otwartych OHIM/AST/02/07 i OHIM/AD/02/07;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżących, oszacowanej słusznie i zastrzeżeniem możliwości zwiększenia tej kwoty, na 25 000 EUR dla każdego skarżącego;

               —

               obciążenie Urzędu ds. Harmonizacji Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-524/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti (Włochy) w dniu 12 października 2016 r. – Istituto Nazionale della Previdenza Sociale/Francesco Faggiano

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti (Włochy) w dniu 12 października 2016 r. – Istituto Nazionale della Previdenza Sociale/Francesco Faggiano
   (Sprawa C-524/16)
   (2017/C 014/25)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte dei Conti

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Istituto Nazionale della Previdenza Sociale

      Druga strona postępowania: Francesco Faggiano

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uregulowanie wspólnotowe wynikające z rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/1971 z dnia 14 czerwca 1971 r. (1) i z rozporządzenia Rady (WE) nr 1606/1998 r. z dnia 29 czerwca 1998 r. (2), należy interpretować w ten sposób, że jest wykluczone, aby wniosek o zsumowanie składek na ubezpieczenie społeczne naliczonych w różnych funduszach ubezpieczeniowych, w szczególności w państwie przynależności i w innym państwie Unii Europejskiej, mógł zostać złożony przez podmiot będący już beneficjentem świadczenia emerytalnego?

               2)

               Czy art. 49 ust. 1 lit. b) ppkt ii) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis prawa włoskiego zawarty w art. 71 ustawy nr 388 z dnia 23 grudnia 2000 r., zgodnie z którym, wniosek o zsumowanie składek na ubezpieczenie społeczne naliczonych w różnych funduszach ubezpieczeniowych, w szczególności w państwie przynależności i w innym państwie Unii Europejskiej, jest ograniczony tylko na rzecz tych osób, które nie nabyły jeszcze prawa do świadczenia emerytalnego w żadnym funduszu ubezpieczeniowym?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w celu objęcia nimi specjalnych systemów dla urzędników służby cywilnej (Dz.U. L 209, s. 1).


title: Sprawa T-494/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-494/07) (1)

   (2008/C 327/79)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa T-170/06: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2006 r. — Alrosa przeciwko Komisji

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/31

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2006 r. — Alrosa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-170/06)
   (2006/C 212/57)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Alrosa Company Ltd. (Mirny, Rosja) (Przedstawiciele: R. Subiotto, S. Mobley, K. Jones, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w całości;

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi przez Alrosa kosztami postępowania i innymi kosztami związanymi z niniejszą sprawą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 22 lutego 2006 r., w której Komisja uznała za wiążące względem De Beers zobowiązanie do stopniowego ograniczania w latach 2006-2008 bezpośredniego i pośredniego zakupu nieoszlifowanych diamentów od skarżącej i zaprzestania go od dnia 1 stycznia 2009 r.
   Na poparcie tej skargi skarżąca wskazuje, po pierwsze, na naruszenie jej prawa do bycia wysłuchaną w trakcie postępowania, w wyniku którego została wydana decyzja. Skarżąca twierdzi, że Komisja miała obowiązek wyjaśnić, jakie uwagi osoby trzeciej oraz jakie aspekty analizy Komisji usprawiedliwiały odrzucenie zobowiązań pierwotnie zaproponowanych wspólnie przez De Beers i skarżącą oraz przyjęcie ostatecznych zobowiązań zaproponowanych przez De Beers.
   Po drugie, skarżąca wskazuje na naruszenie art. 9 rozporządzenia nr 1/2003, jako że zobowiązania uznane za wiążące w zaskarżonej decyzji zostały zaproponowane wyłącznie przez De Beers, a nie przez zainteresowane przedsiębiorstwa, czyli De Beers i skarżącą. Skarżąca dodaje, że zaskarżona decyzja nie została przyjęta na czas określony.
   Skarżąca podnosi wreszcie, że przewidziany w zaskarżonej decyzji bezwzględny i potencjalnie nieograniczony w czasie zakaz bezpośredniego lub pośredniego zakupu przez De Beers nieoszlifowanych diamentów od skarżącej narusza art. 82 WE oraz art. 9 rozporządzenia nr 1/2003, jak również podstawowe zasady swobody umów oraz proporcjonalności.


title: Opinia 1/14: Wniosek o opinię przedstawiony przez Republikę Malty w trybie art. 218 ust. 11 TFUE

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/25

         Wniosek o opinię przedstawiony przez Republikę Malty w trybie art. 218 ust. 11 TFUE
   (Opinia 1/14)
   2014/C 315/37
   Język postępowania: wszystkie języki urzędowe

      Strona przedstawiająca wniosek

   Republika Malty (przedstawiciele: A. Buhagiar, P. Grech, pełnomocnicy)

      Pytanie przedstawione Trybunałowi

   Czy projekt Konwencji Rady Europy przeciwko manipulacji wydarzeniami i rozgrywkami sportowymi, w zakresie w jakim reguluje zakłady sportowe i określa w art. 3 ust. 5 lit. a) „nielegalne zakłady sportowe” jako „wszelką działalność związaną z zakładami sportowymi, której typ lub operator nie jest dozwolony na mocy prawa znajdującego zastosowanie do sądu, w którego jurysdykcji znajduje się konsument”, w związku z art. 9 i 11 tej konwencji dotyczącymi tak zdefiniowanych „nielegalnych zakładów sportowych”, jest zgodny z traktatami, a w szczególności z art. 18, 49 i 56 TFUE?


title: Sprawa T-293/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2008 r. — Tachelet przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wyrok częściowy — Umorzenie postępowania)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/35

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2008 r. — Tachelet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-293/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wyrok częściowy - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 301/59)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Guy Tachelet (Rijmenam, Belgia) (przedstawiciel: N. Lhoëst, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Z jednej strony stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 września 2003 r. wprowadzającej zmiany w zaszeregowaniu służbowym skarżącego poprzez zaklasyfikowanie go do stopnia 2 grupy zaszeregowania B4 oraz brak odtworzenia jego kariery w grupie zaszeregowania a także stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie skarżącego, z drugiej strony, żądanie przyznania odszkodowania za krzywdę, którą skarżący miał ponieść w następstwie tej decyzji.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z dnia 23.10.2004 r.


title: Sprawa C-526/17: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/24

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska
   (Sprawa C-526/17)
   (2017/C 347/32)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, P. Ondrůšek, A. Tokár, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że przedłużając do dnia 31 grudnia 2046 termin wygaśnięcia koncesji na roboty budowlane dotyczącej autostrady A 12 Civitavecchia-Livorno, bez publikacji ogłoszenia o przetargu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 i 58 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114), z późniejszymi zmianami;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że przedłużenie do dnia 31 grudnia 2046 r. koncesji na roboty budowlane dotyczącej autostrady A 12 Civitavecchia-Livorno stanowi zmianę istotnego warunku tej koncesji; zważywszy, że chodzi o istotną zmianę tej koncesji, takie przedłużenie oznacza udzielenie nowej koncesji na roboty budowlane i jako takie powinno zostać ogłoszone w drodze publikacji ogłoszenia o przetargu. Ponieważ jednak publikacja taka nie miała miejsca, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 i 58 dyrektywy 2004/18/WE.


title: Sprawa T-498/15: Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2015 r. – LG Electronics/OHIM – Cyrus Wellness Consulting (Viewty)

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/45

         Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2015 r. – LG Electronics/OHIM – Cyrus Wellness Consulting (Viewty)
   (Sprawa T-498/15)
   (2015/C 337/51)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Republika Korei) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cyrus Wellness Consulting GmbH (Berlin, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Viewty” – zgłoszenie nr 6 266 531

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 czerwca 2015 r. w sprawach połączonych R 1935/2014-2 i R 1563/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;


title: Sprawa C-402/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 22 sierpnia 2014 r. – VIAMAR – Elliniki Aftokiniton kai Genikon Epicheiriseon A.E. przeciwko Elliniko Dimosio

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 22 sierpnia 2014 r. – VIAMAR – Elliniki Aftokiniton kai Genikon Epicheiriseon A.E. przeciwko Elliniko Dimosio
   (Sprawa C-402/14)
   2014/C 380/04
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Dioikitiko Efeteio Athinon

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: VIAMAR – Elliniki Aftokiniton kai Genikon Epicheiriseon A.E.

      Strona pozwana: Elliniko Dimosio (państwo greckie)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 3 dyrektywy 2008/118/WΕ (1) z dnia 16 grudnia 2008 r. jest prawnie wystarczalny i doskonały/bezwarunkowy i wystarczająco dokładny, tak że – mimo iż ten konkretny przepis dyrektywy nie został przetransponowany do wewnętrznego porządku krajowego państwa członkowskiego/państwa greckiego – ma on bezpośrednią skuteczność i osoba prywatna, która wywodzi z niego prawa, może się na niego powołać przed sądami krajowymi, zaś sądy te są zobowiązane je uwzględnić?

               2)

               W każdym razie czy art. 130 ust. 5 krajowego kodeksu celnego w związku z art. 128 ust. 1 tegoż kodeksu, zgodnie z którymi zaświadczenie o ocleniu pojazdów wspólnotowych przywiezionych na terytorium krajowe zostaje wystawione po pobraniu opłaty rejestracyjnej, której obowiązek zapłaty powstaje w momencie wwozu takich pojazdów na terytorium krajowe, są zgodne z art. 3 lit. c) traktatu EWG, który przewiduje zniesienie przeszkód w swobodnym przepływie towarów między państwami członkowskimi?

      (1)  Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. L 9 z 14.1.2009, s. 12).


title: Przydzielenie sędziów do izb

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/2

         Przydzielenie sędziów do izb
   2010/C 317/04
   Podczas swojego posiedzenia w dniu 12 października 2010 r. Trybunał Sprawiedliwości postanowił przydzielić E. Jarašiūnasa do izby czwartej i ósmej.
   W następstwie wyboru prezesów izb orzekających w składzie trzech sędziów i przydzielenia E. Jarašiūnasa do izby czwartej i ósmej, izby czwarta, piąta, szósta, siódma i ósma, mają następujący skład:

                  Czwarta izba

                           J.-C. Bonichot, prezes,

                           K. Schiemann, L. Bay Larsen, C. Toader, A. Prechal i E. Jarašiūnas, sędziowie

                  Piąta izba

                           J.-J. Kasel, prezes,

                           A. Borg Barthet, M. Ilešič, E. Levits, M. Safjan i M. Berger, sędziowie

                  Szósta izba

                           A. Arabadjiev, prezes,

                           A. Rosas, U. Lõhmus, A. Ó Caoimh i P. Lindh, sędziowie

                  Siódma izba

                           D. Šváby, prezes,

                           R. Silva de Lapuerta, E. Juhász, G. Arestis, J. Malenovský i T. von Danwitz, sędziowie

                  Ósma izba

                           K. Schiemann, prezes,

                           L. Bay Larsen, C. Toader, A. Prechal i E. Jarašiūnas, sędziowie


title: Sprawa C-37/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Gospodarowanie nielegalnie składowanymi odpadami — Dyrektywa 2006/12/WE — Dyrektywa 80/68/EWG)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-37/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Gospodarowanie nielegalnie składowanymi odpadami - Dyrektywa 2006/12/WE - Dyrektywa 80/68/EWG)
   2010/C 221/14
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-B. Laignelot, S. Pardo Quintillán i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. J. Lois i P. Lopes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 i 8 dyrektywy 2006/12/WE z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 114, s. 9), ujednolicającej dyrektywę 75/442/EWG w sprawie odpadów, jak również art. 3 i 5 dyrektywy 80/68/EWG dnia 17 grudnia 1979 r. w sprawie ochrony wód gruntowych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne (DZ. U. L 20, s. 43) — Składowisko odpadów w kamieniołomach wyłączonych z eksploatacji — Kamieniołomy „dos Limas, dos Linos e dos Barreiras” [Lourosa] — Brak kontroli

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując koniecznych działań w ramach gospodarowania odpadami nielegalnie składowanymi w dawnych kamieniołomach w Limas i Linos, znajdujących się na terenie gminy Lourosa, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 i 8 dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów, ujednolicającej dyrektywę 75/442/EWG Rady z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, jak również art. 3 i 5 dyrektywy 80/68/EWG Rady dnia 17 grudnia 1979 r. w sprawie ochrony wód gruntowych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Portugalska pokrywa oprócz własnych kosztów, dwie trzecie kosztów Komisji Europejskiej. Komisja pokrywa jedną trzecią własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa T-232/13: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2013 r. — SCA Hygiène Products przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/37

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2013 r. — SCA Hygiène Products przeciwko Komisji
   (Sprawa T-232/13)
   2013/C 171/72
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: SCA Hygiene Products (Tremblay en France, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie ze skutkiem natychmiastowym, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, w zakresie, w jakim wprowadza ona walce do nawijania, z wyjątkiem walców do użytku przemysłowego, do wykazu przykładów opakowań;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z tymi podniesionymi w ramach sprawy T-202/13 Group d'Hygiène przeciwko Komisji lub są do nich podobne.


title: Sprawa C-28/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgerichts Hamburg (Niemcy) w dniu 18 stycznia 2011 r. — Eurogate Distribution GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgerichts Hamburg (Niemcy) w dniu 18 stycznia 2011 r. — Eurogate Distribution GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt
   (Sprawa C-28/11)
   2011/C 130/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Eurogate Distribution GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Stadt

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 204 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że w przypadku towaru niewspólnotowego, który objęty był procedurą składu celnego i po jej zakończeniu otrzymał nowe przeznaczenie celne, naruszenie obowiązku zaksięgowania wyprowadzenia towaru ze składu celnego w przewidzianym do tego programie informatycznym już w momencie zakończenia procedury składu celnego — a nie dopiero dużo później — prowadzi do powstania długu celnego za ten towar?


title: Sprawa T-342/10: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2012 r. — Hartmann przeciwko OHIM — Mölnlycke Health Care (MESILETTE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MESILETTE — Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe MEDINETTE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/19

         Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2012 r. — Hartmann przeciwko OHIM — Mölnlycke Health Care (MESILETTE)
   (Sprawa T-342/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MESILETTE - Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe MEDINETTE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 217/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Paul Hartmann AG (Heidenheim an der Brenz, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Aicher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard — Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Mölnlycke Health Care AB (Göteborg, Szwecja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 maja 2010 r. (sprawa R 1222/2009-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Hartmann AG a Mölnlycke Health Care AB.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 20 maja 2010 r. (sprawa R 1222/2009-2).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa T-267/08: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2008 r. — Région Nord-Pas-de-Calais przeciwko Komisji

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/13

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2008 r. — Région Nord-Pas-de-Calais przeciwko Komisji
   (Sprawa T-267/08)
   (2008/C 247/26)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Région Nord-Pas-de-Calais (przedstawiciele: M. Cliquennois i F. Cavedon, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich C (2008) 1089 wersja ostateczna z dnia 2 kwietnia 2008 r. dotyczącej pomocy państwa nr C 38/2007 (ex NN 45/2007) przyznanej przez Francję na rzecz Arbel Fauvet Rail SA;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich C (2008) 1089 wersja ostateczna z dnia 2 kwietnia 2008 r., w której Komisja uznała za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa przyznaną przez skarżącą i Communauté d'agglomération du Douaisis na rzecz Arbel Fauvet Rail SA w formie pożyczek podlegających zwrotowi według rocznej stopy oprocentowania wynoszącej 4,08 % odpowiadającej wspólnotowej stopie referencyjnej obowiązującej w momencie udzielenia pożyczki. Komisja uznała, że ze względu na sytuację finansową Arbel Fauvet Rail SA spółka ta nie mogłaby zapewnić sobie środków na rynku finansowym na równie korzystnych warunkach.
   Skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, jako że uznała ona, iż środki pochodzą w części od gmin w Communauté d'agglomération du Douaisis, nie uwzględniwszy specyfiki prawnej communauté d'agglomération, która jest jednostką publiczną działającą na rzecz współpracy międzygminnej, posiadającą autonomię administracyjną i budżetową w stosunku do gmin, które są jej członkami. Skarżąca uważa, że przyznana pomoc nie może w związku z tym być przypisana państwu.
   Następnie skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błędy w ocenie, i) uznając, że Arbel Fauvet Rail SA jest przedsiębiorstwem przeżywającym trudności ii) i stwierdzając, że Arbel Fauvet Rail SA nie mogłaby uzyskać stopy oprocentowania stosowanej w normalnych warunkach rynkowych.
   Skarżąca twierdzi ponadto, że Komisja nie zbadała akt sprawy z należytą starannością, ponieważ nie określiła ani wysokości pomocy polegającej odzyskaniu, ani wartości pomocy i nie przedstawiła żadnej okoliczności uzasadniającej podwyższenie stopy mającej zastosowanie do pożyczek podlegających zwrotowi ze względu na sytuację szczególnego ryzyka w przypadku Arbel Fauvet Rail SA.
   Skarżąca podnosi wreszcie naruszenie zasady kontradyktoryjności, ponieważ skarżąca nie przedstawiła swojego stanowiska w toku postępowania administracyjnego.


title: Sprawa C-533/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Roubaix — Francja) — Compagnie internationale pour la vente à distance (CIVAD) SA przeciwko Receveur des douanes de Roubaix, Directeur régional des douanes et droits indirects de Lille, Administration des douanes (Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 236 ust. 2 — Zwrot należności celnych pobranych niezgodnie z prawem — Termin — Rozporządzenie (WE) nr 2398/97 — Ostateczne cło antydumpingowe z tytułu przywozu bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Egiptu, Indii oraz Pakistanu — Rozporządzenie (WE) nr 1515/2001 — Zwrot ceł antydumpingowych uiszczonych na podstawie rozporządzenia, które zostało później uznane za nieważne — Pojęcie siły wyższej — Chwila powstania obowiązku zwrotu należności celnych przywozowych)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Roubaix — Francja) — Compagnie internationale pour la vente à distance (CIVAD) SA przeciwko Receveur des douanes de Roubaix, Directeur régional des douanes et droits indirects de Lille, Administration des douanes
   (Sprawa C-533/10) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 236 ust. 2 - Zwrot należności celnych pobranych niezgodnie z prawem - Termin - Rozporządzenie (WE) nr 2398/97 - Ostateczne cło antydumpingowe z tytułu przywozu bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Egiptu, Indii oraz Pakistanu - Rozporządzenie (WE) nr 1515/2001 - Zwrot ceł antydumpingowych uiszczonych na podstawie rozporządzenia, które zostało później uznane za nieważne - Pojęcie siły wyższej - Chwila powstania obowiązku zwrotu należności celnych przywozowych)
   2012/C 227/03
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal d'instance de Roubaix

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Compagnie internationale pour la vente à distance (CIVAD) SA

      Strona pozwana: Receveur des douanes de Roubaix, Directeur régional des douanes et droits indirects de Lille, Administration des douanes

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal d'instance de Roubaix — Wykładnia art. 236 ust. 2 akapit drugi i trzeci rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Wniosek o zwrot ceł antydumpingowych uiszczonych na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2398/97 z dnia 28 listopada 1997 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Egiptu, Indii i Pakistanu (Dz.U. L 332, s. 1), uznanego później za nieważne — Bezprawność jako wypadek siły wyższej — Chwila powstania obowiązku zwrotu należności celnych

      Sentencja

               1)

               Artykuł 236 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny w brzmieniu zmienionym na mocy rozporządzenia (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. należy interpretować w ten sposób, że niezgodność rozporządzenia z prawem nie stanowi przejawu siły wyższej w rozumieniu tego przepisu, pozwalającej na przedłużenie trzyletniego terminu, w którym importer może wystąpić o zwrot należności celnych uiszczonych w oparciu o to rozporządzenie.

               2)

               Artykuł 236 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 w brzmieniu zmienionym na mocy rozporządzenia (WE) nr 2700/2000 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie zezwala krajowym organom celnym na dokonanie z urzędu zwrotu ceł antydumpingowych pobranych zgodnie z unijnym rozporządzeniem na tej podstawie, że Organ ds. Rozstrzygania Sporów uznał, iż rozporządzenie to jest niezgodne z porozumieniem o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., zawartego w załączniku 1A do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), podpisanego w Marrakeszu w dniu 15 kwietnia 1994 r. i zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994).

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawy połączone T-427/10, T-576/10 i T-439/12: Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Trefilerías Quijano/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek stali sprężającej – Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Decyzja zmieniająca decyzję pierwotną i pozostająca bez wpływu na kwotę nałożonej na skarżącą grzywny – Brak interesu prawnego – Częściowa oczywista niedopuszczalność)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/31

      Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Trefilerías Quijano/Komisja
      (Sprawy połączone T-427/10, T-576/10 i T-439/12) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Decyzja zmieniająca decyzję pierwotną i pozostająca bez wpływu na kwotę nałożonej na skarżącą grzywny - Brak interesu prawnego - Częściowa oczywista niedopuszczalność)
      (2015/C 073/41)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Trefilerías Quijano, SA (Los Corrales de Buelna, Hiszpania) (przedstawiciele: w sprawach T-427/10 i T-576/10, F. González Díaz i A. Tresandi Blanco, oraz, w sprawie T-439/12, początkowo F. González Díaz a P. Herrero Prieto, a następnie F. González Díaz i A. Tresandi Blanco, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i V. Bottka oraz, w sprawie T-439/12, C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy, wspierani przez L. Ortiza Blanca, adwokata)

         Przedmiot

      Żądania stwierdzenia nieważności i zmiany decyzji Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca), zmienionej decyzją Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C (2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r., a także pismem dyrektora generalnego ds. konkurencji Komisji COMP/G2/DVE/nvz/79465 z dnia 25 lipca 2012 r.

         Sentencja

                  1)

                  Przedstawione w sprawie T-427/10 żądania stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) zostają odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.

                  2)

                  Skarga w sprawie T-576/10 zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie w przedmiocie pozostałych zarzutów i żądań nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

                  4)

                  Trefilerías Quijano, SA ponosi koszty związane z zarzutami i żądaniami skierowanymi wobec decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r., zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) przedstawionymi w sprawie T-427/10, a także koszty związane ze sprawą T-576/10.

         (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawy połączone C-287/06 do C-292/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln — Niemcy) — Deutsche Post AG (C-287/06, C-288/06 i C-291/06), Magdeburger Dienstleistungs- und Verwaltungs GmbH (MDG) (C-289/06), Marketing Service Magdeburg GmbH (C-290/06), Vedat Deniz (C-292/06) przeciwko Bundesrepublik Deutschland (Usługi pocztowe — Dyrektywa 97/67/WE — Dziedzina zastrzeżona operatorowi pocztowych usług powszechnych — Taryfy specjalne za nadanie przez klientów komercyjnych w określonych punktach sieci pocztowej minimalnych ilości wstępnie posortowanych przesyłek — Odmowa przyznania takich taryf pośrednikom zbierającym w ramach działalności zawodowej i w ich własnym imieniu przesyłki większej ilości nadawców)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln — Niemcy) — Deutsche Post AG (C-287/06, C-288/06 i C-291/06), Magdeburger Dienstleistungs- und Verwaltungs GmbH (MDG) (C-289/06), Marketing Service Magdeburg GmbH (C-290/06), Vedat Deniz (C-292/06) przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawy połączone C-287/06 do C-292/06) (1)

   (Usługi pocztowe - Dyrektywa 97/67/WE - Dziedzina zastrzeżona operatorowi pocztowych usług powszechnych - Taryfy specjalne za nadanie przez klientów komercyjnych w określonych punktach sieci pocztowej minimalnych ilości wstępnie posortowanych przesyłek - Odmowa przyznania takich taryf pośrednikom zbierającym w ramach działalności zawodowej i w ich własnym imieniu przesyłki większej ilości nadawców)
   (2008/C 107/04)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Köln
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Deutsche Post AG (C-287/06, C-288/06 i C-291/06), Magdeburger Dienstleistungs- und Verwaltungs GmbH (MDG) (C-289/06), Marketing Service Magdeburg GmbH (C-290/06), Vedat Deniz (C-292/06)

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Przy udziale: Marketing Service Magdeburg GmbH (C-287/06), Citipost Gesellschaft für Kurier- und Postdienstleistungen mbH (C-288/06), Deutsche Post AG (C-289/06, C-290/06 i C-292/06), Magdeburger Dienstleistungs- und Verwaltungs GmbH (MDG) (C-291/06),
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Köln — Wykładnia art. 47 ust. 2, art. 95 traktatu WE oraz art. 12 tiret piąte i art. 7 ust. 1 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U. L 15, str. 14) zmienionej dyrektywą 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. zmieniającą dyrektywę 97/67/WE w zakresie dalszego otwarcia na konkurencję wspólnotowych usług pocztowych (Dz.U. L 176, str. 21) — Obowiązek operatora świadczącego powszechne usługi pocztowe zaproponowania taryf specjalnych, stosowanych względem klientów komercyjnych, którzy sami dostarczają wstępnie posortowane przesyłki do wyjściowych centrów pocztowych, także operatorowi, który w ramach działalności zawodowej zbiera przesyłki od nadawców, aby następnie, tak jak czynią klienci komercyjni, dokonać ich sortowania i dostarczyć je do wyjściowego centrum pocztowego
   Sentencja
   Wykładni art. 12 tiret piąte dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r., należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on, aby przedsiębiorstwom zbierającym w ramach działalności zawodowej i w ich własnym imieniu przesyłki pocztowe od większej ilości nadawców odmówiono możliwości korzystania z taryf specjalnych, które krajowy operator pocztowych usług powszechnych przyznaje, w zakresie przysługującej mu wyłącznej koncesji, klientom komercyjnym w odniesieniu do nadania w centrach pocztowych minimalnych ilości wstępnie posortowanych przesyłek.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa T-93/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  17 maja 2006 r.  — Kallianos przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Potrącenia z wynagrodzenia — Świadczenie alimentacyjne w ramach postępowania rozwodowego — Wykonanie orzeczenia sądu krajowego)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 maja 2006 r. — Kallianos przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-93/04) (1)

   (Urzędnicy - Potrącenia z wynagrodzenia - Świadczenie alimentacyjne w ramach postępowania rozwodowego - Wykonanie orzeczenia sądu krajowego)
   (2006/C 165/46)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Theodoros Kallianos (Kraainem, Belgia) [Przedstawiciele: G. Archambeau, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy, wspomagani przez D. Waelbroecka, avocat]
   Przedmiot sprawy
   Żądanie uchylenia decyzji Komisji dotyczącej pewnych potrąceń z wynagrodzenia skarżącego w następstwie środków zabezpieczających zarządzonych przez sąd belgijski, żądanie zwrotu potrąconych kwot oraz odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa F-24/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 23 stycznia 2013 r. — Katrakasas przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkursy wewnętrzne COM/INT/OLAF/09/AD8 i COM/INT/OLAF/09/AD10 — Zwalczanie nadużyć finansowych — Ponowne rozpatrzenie decyzji w sprawie dopuszczania do zdawania egzaminu ustnego — Ponowne rozpatrzenie decyzji w sprawie nieumieszczenia na liście rezerwy kadrowej — Zarzut niezgodności z prawem ogłoszenia o konkursie — Warunki w zakresie dyplomów i doświadczenia zawodowego — Zasada zachowania anonimowości — Naruszenie art. 31 regulaminu pracowniczego — Nadużycie władzy — Temat egzaminu pisemnego dający przewagę danej kategorii kandydatów — Zachowanie członka komisji konkursowej w trakcie egzaminu ustnego)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/28

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 23 stycznia 2013 r. — Katrakasas przeciwko Komisji
   (Sprawa F-24/11) (1)

   (Służba publiczna - Konkursy wewnętrzne COM/INT/OLAF/09/AD8 i COM/INT/OLAF/09/AD10 - Zwalczanie nadużyć finansowych - Ponowne rozpatrzenie decyzji w sprawie dopuszczania do zdawania egzaminu ustnego - Ponowne rozpatrzenie decyzji w sprawie nieumieszczenia na liście rezerwy kadrowej - Zarzut niezgodności z prawem ogłoszenia o konkursie - Warunki w zakresie dyplomów i doświadczenia zawodowego - Zasada zachowania anonimowości - Naruszenie art. 31 regulaminu pracowniczego - Nadużycie władzy - Temat egzaminu pisemnego dający przewagę danej kategorii kandydatów - Zachowanie członka komisji konkursowej w trakcie egzaminu ustnego)
   2013/C 71/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nicolas Katrakasas (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Eggers i P. Pecho, pełnomocnicy, a następnie B. Eggers, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej w sprawie nieumieszczenia nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej konkursu COM/INT/OLAF/09/AD8

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               N. Katrakasas pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.05.2011, s. 33.


title: Sprawa C-280/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato przeciwko Ente tabacchi italiani — ETI SpA, Philip Morris Products SA, Philip Morris Holland BV, Philip Morris GmbH, Philip Morris Products Inc. i Philip Morris International Management SA oraz Philip Morris Products SA, Philip Morris Holland BV, Philip Morris GmbH, Philip Morris Products Inc. i Philip Morris International Management SA przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Ente tabacchi italiani — ETI SpA, oraz Philip Morris Products SA, Philip Morris Holland BV, Philip Morris GmbH, Philip Morris Products Inc. i Philip Morris International Management SA przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Amministrazione autonoma dei monopoli di Stato, Ente tabacchi italiani — ETI SpA (Konkurencja — Nałożenie sankcji w przypadku sukcesji przedsiębiorstw — Zasada osobistej odpowiedzialności — Podmioty podlegające temu samemu organowi władzy publicznej — Prawo krajowe uznające wspólnotowe prawo konkurencji za źródło interpretacji — Pytania prejudycjalne — Właściwość Trybunału)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/17

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato przeciwko Ente tabacchi italiani — ETI SpA, Philip Morris Products SA, Philip Morris Holland BV, Philip Morris GmbH, Philip Morris Products Inc. i Philip Morris International Management SA oraz Philip Morris Products SA, Philip Morris Holland BV, Philip Morris GmbH, Philip Morris Products Inc. i Philip Morris International Management SA przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Ente tabacchi italiani — ETI SpA, oraz Philip Morris Products SA, Philip Morris Holland BV, Philip Morris GmbH, Philip Morris Products Inc. i Philip Morris International Management SA przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Amministrazione autonoma dei monopoli di Stato, Ente tabacchi italiani — ETI SpA
   (Sprawa C-280/06) (1)

   (Konkurencja - Nałożenie sankcji w przypadku sukcesji przedsiębiorstw - Zasada osobistej odpowiedzialności - Podmioty podlegające temu samemu organowi władzy publicznej - Prawo krajowe uznające wspólnotowe prawo konkurencji za źródło interpretacji - Pytania prejudycjalne - Właściwość Trybunału)
   (2008/C 51/27)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Strona pozwana: Ente tabacchi italiani — ETI SpA, Philip Morris Products SA, Philip Morris Holland BV, Philip Morris GmbH, Philip Morris Products Inc., Philip Morris International Management SA

      Strona skarżąca: Philip Morris Products SA, Philip Morris Holland BV, Philip Morris GmbH, Philip Morris Products Inc. i Philip Morris International Management SA

      Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Ente tabacchi italiani — ETI SpA

      Strona skarżąca: Philip Morris Products SA, Philip Morris Holland BV, Philip Morris GmbH, Philip Morris Products Inc. i Philip Morris International Management SA

      Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Amministrazione autonoma dei monopoli di Stato, Ente tabacchi italiani — ETI SpA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia art. 81 WE — Kartel dotyczący cen sprzedaży papierosów, naruszający krajowe prawo antytrustowe —Nałożenie na osobę prawną zarządzającą przedsiębiorstwem w charakterze następcy prawnego odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez to przedsiębiorstwo przed przejęciem przez tę osobę zarządzania przedsiębiorstwem
   Sentencja
   Artykuł 81 WE i nast. należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w przypadku podmiotów podlegających temu samemu organowi władzy publicznej działanie stanowiące jednolite naruszenie reguł konkurencji zostało podjęte przez jeden podmiot, a następnie kontynuowane aż do jego zakończenia przez inny podmiot, będący następcą tego pierwszego podmiotu, który jednak nie przestał istnieć, na ten drugi podmiot można nałożyć sankcję za całe naruszenie, jeżeli zostanie ustalone, że te dwa podmioty znajdowały się pod nadzorem wspomnianego organu władzy publicznej.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa T-222/09: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2009 r. — INEOS Healthcare przeciwko OHIM — Teva Pharmaceutical Industries (ALPHAREN)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/61

         Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2009 r. — INEOS Healthcare przeciwko OHIM — Teva Pharmaceutical Industries (ALPHAREN)
   (Sprawa T-222/09)
   2009/C 180/112
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: INEOS Healthcare Ltd (Warrington, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister i A. Smith, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Teva Pharmaceutical Industries Ltd (Jerozolima, Izrael)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 marca 2009 r. w sprawie R 1897/2007-2; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej i Teva Pharmaceutical Industries Ltd kosztami własnymi oraz kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ALPHAREN” dla towarów z klasy 5

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Teva Pharmaceutical Industries Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „ALPHA D3” zarejestrowany na Węgrzech dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „ALPHA D3” zarejestrowany na Litwie dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „ALPHA D3” zarejestrowany na Łotwie dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Izba Odwoławcza nie uwzględniła faktu, że Teva Pharmaceutical Industries Ltd nie wykazała podobieństwa między odnośnymi towarami; naruszenie art. 75 rozporządzenia Rady nr 207/2009 oraz prawa do obrony z uwagi na to, iż Izba Odwoławcza nieprawidłowo oparła istotne elementy swojej decyzji na dowodach, co do których skarżąca nie miała możliwości przedstawienia swoich uwag; naruszenie art. 76 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, że w postępowaniu odnoszącym się do względnych podstaw odmowy rejestracji Izba Odwoławcza nie ograniczyła się do zbadania stanu faktycznego, dowodów, argumentów oraz przedstawionych przez strony żądań; naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), ponieważ Izba Odwoławcza błędnie ustaliła właściwy krąg odbiorców oraz ogólnie dokonała błędnej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawy połączone C-376/05 i C-377/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — A. Brünsteiner GmbH (C-376/05), Autohaus Hilgert GmbH (C-377/05) przeciwko Bayerische Motorenwerke AG (BMW) (Konkurencja — Porozumienie dotyczące dystrybucji pojazdów silnikowych — Zwolnienie grupowe — Rozporządzenie (WE) nr 1475/95 — Artykuł 5 ust. 3 — Wypowiedzenie przez dostawcę — Reorganizacja sieci — Wejście w życie rozporządzenia (WE) nr 1400/2002 — Artykuł 4 ust. 1 — Ograniczenia podstawowe — Konsekwencje)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/16

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — A. Brünsteiner GmbH (C-376/05), Autohaus Hilgert GmbH (C-377/05) przeciwko Bayerische Motorenwerke AG (BMW)
   (Sprawy połączone C-376/05 i C-377/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienie dotyczące dystrybucji pojazdów silnikowych - Zwolnienie grupowe - Rozporządzenie (WE) nr 1475/95 - Artykuł 5 ust. 3 - Wypowiedzenie przez dostawcę - Reorganizacja sieci - Wejście w życie rozporządzenia (WE) nr 1400/2002 - Artykuł 4 ust. 1 - Ograniczenia podstawowe - Konsekwencje)
   (2006/C 331/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: A. Brünsteiner GmbH, Autohaus Hilgert GmbH

      Strona pozwana: Bayerische Motorenwerke AG (BMW)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 5 ust. 3 tiret pierwsze rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1475/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 traktatu do niektórych kategorii porozumień dotyczących dystrybucji i serwisowania pojazdów silnikowych (Dz.U. L 145, str. 25) i art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1400/2002 z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze motoryzacyjnym (Dz.U. L 203, str. 30) — Wypowiedzenie umowy dystrybucyjnej przez dostawcę uzasadnione koniecznością przeprowadzenia reorganizacji całej sieci dystrybucji z powodu zmiany przepisów wspólnotowych
   Sentencja

               1)

               Samo wejście w życie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1400/2002 z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze motoryzacyjnym nie uczyniło koniecznym dokonania reorganizacji sieci dystrybucji dostawcy w rozumieniu art. 5 ust. 3 zdanie pierwsze tiret pierwsze rozporządzenia Komisji (WE) nr 1475/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. w sprawie stosowania art. [81] ust. 3 traktatu do niektórych kategorii porozumień dotyczących dystrybucji i serwisowania pojazdów silnikowych. Jednakże z uwagi na specyficzną organizację sieci dystrybucji każdego z dostawców mogło ono uczynić koniecznym dokonanie na tyle istotnych zmian, że stanowią one rzeczywistą reorganizację tej sieci w rozumieniu tego przepisu. Zadaniem sądów krajowych i arbitrażowych jest dokonanie — na podstawie wszystkich konkretnych okoliczności rozpoznawanego przez nie sporu — oceny, czy ma to miejsce w danym przypadku.

               2)

               Artykuł 4 rozporządzenia nr 1400/2002 należy interpretować w ten sposób, że po upływie okresu przejściowego, przewidzianego w art. 10 tego rozporządzenia, zwolnienie grupowe w nim przewidziane nie mogło być stosowane w odniesieniu do umów spełniających warunki zwolnienia grupowego z rozporządzenia nr 1475/95, które miały za przedmiot przynajmniej jedno ograniczenie podstawowe wymienione w art. 4, wskutek czego wszystkie klauzule ograniczające konkurencję zawarte w tych umowach mogły być zakazane przez art. 81 ust. 1 WE, jeżeli warunki zwolnienia z tytułu art. 81 ust. 3 WE nie zostały spełnione.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006.


title: Sprawa T-454/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 10 września 2009 r. w sprawie F-139/07, van Arum przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 9 listopada 2009 r. przez Rinse van Aruma

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/39

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 10 września 2009 r. w sprawie F-139/07, van Arum przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 9 listopada 2009 r. przez Rinse van Aruma
   (Sprawa T-454/09 P)
   2010/C 37/55
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rinse van Arum (Winksele, Belgia) (przedstawiciel: adwokat W. van den Muijsenbergh)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie odwołania i podniesionych w nim zarzutów w całości;

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 września 2009 r. w sprawie F-139/07;

               —

               wydanie rozstrzygnięcia w sprawie i co za tym idzie stwierdzenie nieważności decyzji o sprawozdaniu z oceny wnoszącego odwołanie;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w obydwu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie art. 1 i 9 ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących wprowadzenia w życie art. 43 regulaminu pracowniczego i art. 15 ust. 2 oraz art. 87 ust. 1 Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich a także wytycznych sprawie ocen;

               —

               naruszenie art. 19 ogólnych przepisów wykonawczych i obowiązku uzasadnienia;

               —

               naruszenie zasady kontradyktoryjności postępowania, równości stron i prawa do obrony;

               —

               naruszenie dotyczące związku pomiędzy oceną i przyznaniem punktów, prawa do obrony i zasady dobrej administracji;

               —

               naruszenie art. 90 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „regulaminem”) poprzez uwzględnienie dokumentów nienależących do akt sprawy, naruszenie zasady kontradyktoryjnosci postępowania i przerzucenie ciężaru dowodu na wnoszącego odwołanie oraz naruszenie obowiązku uzasadnienia;

               —

               naruszenie obowiązku staranności z uwagi na to, że dokonujący ostatecznej oceny, niezachowując należytej staranności uwzględnił błędne informacje i naruszenie zasad prawnych dotyczących ciężaru dowodu;

               —

               błędne zastosowanie prawa, orzecznictwa i zasad prawnych w odniesieniu do art. 90 regulaminu, obowiązku staranności, zasady dobrej administracji i zasad prawnych dotyczących dowodów;

               —

               naruszenie prawa poprzez dokonanie przez Sąd do spraw Służby Publicznej niezrozumiałych ustaleń i nieprawidłowej kwalifikacji okoliczności faktycznych oraz naruszenie obowiązku uzasadnienia i zasady dobrej administracji;

               —

               nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego


title: Sprawa T-453/11: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2011 r. — Szajner przeciwko OHIM — Forge de Laguiole (LAGUIOLE)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/26

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2011 r. — Szajner przeciwko OHIM — Forge de Laguiole (LAGUIOLE)
   (Sprawa T-453/11)
   2011/C 298/49
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gilbert Szajner (Saint-Maur-des-Fossés, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Lakits-Josse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Forge de Laguiole SARL (Laguiole, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 1 czerwca 2011 r., z tego względu, że decyzją tą unieważniono prawo do wspólnotowego znaku towarowego nr 2 468 379 dla towarów objętych wnioskiem o unieważnienie prawa do znaku z klas 8, 14, 16, 18, 20, 21, 28 i 34;

               —

               orzeczenie, że spółka Forge de Laguiole pokryje własne koszty oraz koszty poniesione przez G. Szajnera, w tym koszty pełnomocnictwa.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „LAGUIOLE” dla towarów i usług należących, między innymi, do klas 8, 14, 16, 18, 20, 21, 28, 34 i 38 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 468 379

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżący

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Forge de Laguiole SARL

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wniosek o unieważnienie prawa do znaku został złożony na podstawie art. 53 ust. 1 lit. c) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, w powołaniu się na firmę Forge de Laguiole

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i częściowe unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 2 468 379

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, ze względu na to, że, po pierwsze, Izba Odwoławcza uznała mylnie, że firma Forge de Laguiole nie podlegała zasadzie specjalizacji i że firma ta mogła być objęta ochroną w odniesieniu do działalności, która nie była faktycznie wykonywana przez Forge de Laguiole oraz, po drugie, że nie istniało żadne prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku firmy Forge de Laguiole produkującej noże i znaku towarowego „LAGUIOLE” zgłoszonego dla towarów niezwiązanych z wyrobami nożowniczymi.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 listopada 2004 r. w sprawie C-109/03 (wniosek College van beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): KPN Telecom BV przeciwko Onafhankelijke Post en Telecommunicatie Autoriteit (OPTA) (Telekomunikacja — Dyrektywa 98/10/WE — Otwarta sieć w telefonii głosowej — Dostarczanie informacji o abonentach — Ustalanie cen)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 25 listopada 2004 r.
   w sprawie C-109/03 (wniosek College van beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): KPN Telecom BV przeciwko Onafhankelijke Post en Telecommunicatie Autoriteit (OPTA) (1)

   (Telekomunikacja - Dyrektywa 98/10/WE - Otwarta sieć w telefonii głosowej - Dostarczanie informacji o abonentach - Ustalanie cen)
   (2005/C 19/06)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-109/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy), postanowieniem z dnia 8 stycznia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 10 marca 2004 r., w postępowaniu KPN Telecom BV przeciwko Onafhankelijke Post en Telecommunicatie Autoriteit (OPTA), przy udziale: Denda Multimedia BV, Denda Directory Services, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, A. Rosas, K. Lenaerts, S. von Bahr i K. Schiemann, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 25 listopada 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Art. 6 ust. 3 dyrektywy 98/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 1998 r. w sprawie zastosowania zasady otwartej sieci (ONP) w telefonii głosowej oraz powszechnych usług telekomunikacyjnych w środowisku konkurencyjnym należy interpretować w ten sposób, że termin „istotne informacje” oznacza jedynie dane dotyczące abonentów, którzy nie sprzeciwili się umieszczeniu ich w spisie przeznaczonym do publikacji, wystarczające do zidentyfikowania przez użytkowników spisu poszukiwanych abonentów. Dane te to, co do zasady, nazwisko i adres z kodem pocztowym abonenta oraz numer lub numery przydzielone mu przez zobowiązany podmiot. Państwa Członkowskie mogą jednakże postanowić, że udostępnianie użytkownikom będą dodatkowe dane, jeżeli w szczególnych warunkach krajowych wydają się one niezbędne do identyfikacji abonentów.

               2)

               Art. 6 ust. 3 dyrektywy 98/10, w zakresie, w jakim postanawia, że istotne informacje są udostępnianie osobom trzecim na uczciwych, opartych na kosztach i niedyskryminujących warunkach, należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           w odniesieniu do danych takich, jak nazwisko i adres osoby oraz przydzielony jej numer telefonu, podmiot świadczący usługi powszechne może obciążać osoby trzecie jedynie rzeczywistymi kosztami udostępnienia im tych danych;

                           —

                           w odniesieniu do danych dodatkowych, których podmiot ten nie jest zobowiązany udostępniać osobom trzecim, ma on prawo obciążać te osoby, poza kosztami udostępnienia, także kosztami dodatkowymi, jakie sam poniósł w celu uzyskania tych danych, pod warunkiem zapewnienia niedyskryminacyjnego traktowania tych osób trzecich.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003.


title: Sprawa T-589/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/43

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-589/08)
   (2009/C 69/97)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis, P. Katsimani, M. Dermitzakis, prawnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w przedmiocie odrzucenia ofert skarżącej oraz w przedmiocie udzielenia zamówień publicznych wybranemu oferentowi;

               —

               nakazanie, by Komisja naprawiła szkodę poniesioną przez skarżącą na skutek spornej procedury przetargowej w wysokości 920.000 EUR, która może wzrosnąć do 1.700.000 EUR, zależnie od ostatecznej wartości projektu CITL;

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi przez skarżącą kosztami postępowania i innymi kosztami oraz wydatkami związanymi z niniejszą skargą, nawet w wypadku jej oddalenia.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji pozwanej w przedmiocie odrzucenia ofert skarżącej złożonych w odpowiedzi na otwarte ogłoszenie o zamówieniu nr ENV.C2/FRA/2008/0017 dotyczące „systemu handlu uprawnieniami do emisji — CITL/CR” (1) oraz w przedmiocie udzielenia zamówień publicznych wybranemu oferentowi. Skarżąca domaga się także zasądzenia na jej rzecz odszkodowania z tytułu szkody poniesionej w toku procedury przetargowej.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podniosła dwa zarzuty.
   Po pierwsze, skarżąca twierdzi, iż Komisja popełniła szereg oczywistych błędów w ocenie trzech ofert złożonych przez skarżącą w ramach trzech części zamówienia.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, iż Komisja uchybiła zasadom przejrzystości i równego traktowania, naruszając tym samym odpowiednie przepisy odzwierciedlające te zasady, takie jak art. 92 i art. 100 rozporządzenia finansowego (2). Ponadto, skarżąca twierdzi, iż instytucja zamawiająca naruszyła obowiązek należytego uzasadnienia swojej decyzji. Twierdzi ona także, iż Komisja nie udostępniła jej dodatkowych informacji, których skarżąca zażądała po wydaniu decyzji w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego wybranemu oferentowi. Skarżąca twierdzi ponadto, iż instytucja zamawiająca zastosowała kryteria, które nie zostały określone z góry, a tym samym nie były znane kandydatom.

      (1)  Dz.U. 2008/S 72-096229.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357 s. 1).


title: Sprawa C-491/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 28 listopada 2006 r. — Danske svineproducenter przeciwko Justitsministeriet

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/51

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 28 listopada 2006 r. — Danske svineproducenter przeciwko Justitsministeriet
   (Sprawa C-491/06)
   (2006/C 326/104)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Vestre Landsret
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Danske svineproducenter

      Strona pozwana: Justitsministeriet
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy rozdziału I część A pkt 2 lit. b) i rozdziału VII pkt 48 ppkt 3 tiret trzecie w załączniku do dyrektywy Rady 91/628/EWG w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu (1), zmienionej dyrektywą Rady 95/29/WE (2), należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie jest uprawnione do wprowadzenia krajowych przepisów tymczasowych, zgodnie z którymi podczas transportu świń o wadze od 40 kg do 110 kg, jeżeli czas transportu przekracza 8 godzin, wysokość wewnętrzna każdego pokładu — mierzona od najwyższego miejsca podłogi do najniższego miejsca sufitu — przy zastosowaniu mechanicznego systemu wentylacyjnego powinna wynosić co najmniej 100 cm?

               2)

               Czy przepisy rozdziału I część A pkt 2 lit. b) i rozdziału VII pkt 48 ppkt 3 tiret trzecie w załączniku do dyrektywy Rady 91/628/EWG w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, zmienionej dyrektywą Rady 95/29/WE, należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie jest uprawnione do wprowadzenia krajowych przepisów tymczasowych, zgodnie z którymi do transportu świń o wadze od 40 kg, jeżeli całkowity czas transportu przekracza 8 godzin, należy zastosować środki transportu, które — przykładowo poprzez dach o regulowanej wysokości w połączeniu z regulowanymi pokładami lub podobnej konstrukcji — zapewnią w każdej chwili, że na każdym pokładzie będzie można uzyskać w celu przeprowadzenia kontroli minimalną wysokość wynoszącą 140 cm — mierzoną od najwyższego miejsca podłogi do najniższego miejsca sufitu — w sytuacji, gdy podczas transportu zwierząt na kilku pokładach wysokość wewnętrzna na pozostałych pokładach wynosi stale co najmniej 92 cm, transportowane świnie mają przeciętną wagę 100 kg i stosowany jest mechaniczny system wentylacyjny?

               3)

               Czy przepisy rozdziału VI pkt 47 część D „Świnie” w załączniku do dyrektywy Rady 91/628/EWG w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, zmienionej dyrektywą Rady 95/29/WE, należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie jest uprawnione do wprowadzenia krajowych przepisów tymczasowych, zgodnie z którymi w przypadku transportu trwającego więcej niż 8 godzin należy zapewnić powierzchnię minimalną 0,5 m2 na 100 kg świni?

      (1)  Dyrektywa Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniająca dyrektywy 90/425/EWG i 91/496/EWG (Dz.U. L 340, str. 17).

      (2)  Dyrektywa Rady 95/29/WE z dnia 29 czerwca 1995 r. zmieniająca dyrektywę 91/628/EWG dotyczącą ochrony zwierząt podczas transportu (Dz.U. L 148, str. 52).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-136/03 Robert Charles Schochaert przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Urzędnicy — Skarga odszkodowawcza — Odmowa awansowania — Molestowanie psychiczne — Obowiązek pomocy)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/21

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawie T-136/03 Robert Charles Schochaert przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Urzędnicy - Skarga odszkodowawcza - Odmowa awansowania - Molestowanie psychiczne - Obowiązek pomocy)
   (2004/C 239/45)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-136/03, Robert Charles Schochaert, były urzędnik Rady Unii Europejskiej zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez adwokata J. A. Martina, przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: M. Miss i F. Anton), której przedmiotem był wniosek odszkodowawczy zmierzający do uzyskania naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę, jakie skarżący miał ponieść wskutek wielokrotnej odmowy ze strony Rady awansowania go do stopnia B1 oraz wskutek molestowania psychicznego, Sąd (w składzie jednoosobowym: P. Lindh); sekretarz: I Natsinas, administrator, wydał w dniu 8 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003 r.


title: Sprawa T-148/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 11 kwietnia 2016 r. przez Adriana Barnetta i Svena-Olego Mogensena od wyroku wydanego w dniu 5 lutego 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-56/15 Barnett i Mogensen/Komisja

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/42

         Odwołanie wniesione w dniu 11 kwietnia 2016 r. przez Adriana Barnetta i Svena-Olego Mogensena od wyroku wydanego w dniu 5 lutego 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-56/15 Barnett i Mogensen/Komisja
   (Sprawa T-148/16 P)
   (2016/C 191/56)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Adrian Barnett (Roskilde, Dania), Sven-Ole Mogensen (Hellerup, Dania) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Sądu o:
   stwierdzenie i orzeczenie, że:

               —

               wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-56/15 Barnett i Mogensen/Komisja zostaje uchylony;

         orzekając w drodze nowego rozstrzygnięcia, że

               —

               stwierdza się nieważność decyzji zawartych w rozliczeniach emerytury za czerwiec 2014 r., na mocy których współczynnik korygujący mający zastosowanie do emerytury skarżących został obniżony z dniem 1 stycznia 2014 r.;

               —

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnoszą dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, jakiego dopuścił się Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP), dokonując wykładni jasnych i precyzyjnych przepisów Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) w świetle rzekomej „rzeczywistej woli prawodawcy” odnośnie do zakresu zawieszenia mechanizmu aktualizacji emerytur i wynagrodzeń w 2013 r. i 2014 r. Czyniąc to, SSP przeprowadził wykładnię contra legem art. 65 ust. 4 regulaminu pracowniczego oraz jego zasad stosowania przewidzianych w załączniku XI do tego regulaminu pracowniczego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa, jakiego dopuścił się SSP w zakresie, w jakim przesłanki zawarte w załączniku XI do regulaminu pracowniczego odnośnie do przeprowadzenia spornej aktualizacji tymczasowej nie zostały spełnione a Komisja, dokonując tej aktualizacji dopuściła się nadużycia władzy. Po stwierdzeniu bowiem w zaskarżonym wyroku, że poprzedni współczynnik korygujący został błędnie obliczony w rozporządzeniu Rady (UE) nr 1416/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie dostosowania ze skutkiem od dnia 1 lipca 2013 r. współczynników korygujących mających zastosowanie do wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, SSP dopuścił się naruszenia prawa, orzekając, że zasada równego traktowania upoważniła organ powołujący do przeprowadzenia spornej aktualizacji tymczasowej, z naruszeniem teorii wycofania niezgodnych z prawem aktów administracyjnych ustanawiających prawa lub podobne korzyści.


title: Sprawa T-275/10: Wyrok Sądu z dnia 22 listopada 2011 r. — mPAY24 przeciwko OHIM — Ultra (MPAY24) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy MPAY24 — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Sprostowanie decyzji przez izbę odwoławczą — Akt nieistniejący — Zasada 53 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/13

         Wyrok Sądu z dnia 22 listopada 2011 r. — mPAY24 przeciwko OHIM — Ultra (MPAY24)
   (Sprawa T-275/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy MPAY24 - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Sprostowanie decyzji przez izbę odwoławczą - Akt nieistniejący - Zasada 53 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   2012/C 13/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: mPAY24 GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci H.G. Zeiner i S. Di Natale)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Ultra d.o.o. Proizvodnja elektronskih naprav (Zagorje ob Savi, Słowenia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 marca 2010 r. (sprawa R 1102/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Ultra d.o.o. Proizvodnja elektronskih naprav a mPAY24 GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 marca 2010 r. (sprawa R 1102/2008-1).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa F-121/15: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/57

         Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-121/15)
   (2015/C 354/69)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o odrzuceniu kandydatury skarżącej na stanowisko, na które opublikowano ogłoszenie o naborze COM/2014/2036, ze względu na brak spełnienia warunku sześciomiesięcznej przerwy w umowie przed zatrudnieniem pracownika, który był wcześniej zatrudniony w stopniu zaszeregowania AT2c, na podstawie notatki DG HR D(2005)18064 z dnia 28 lipca 2005 r., a także naprawienie doznanej szkody i krzywdy.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 22 maja 2014 r. w drodze której DG RRHH nie zgodziła się na zatrudnienie skarżącej;

               —

               Stwierdzenie nieważności, w razie potrzeby, decyzji z dnia 14 listopada 2014 r. oddalającej zażalenie;

               —

               Nakazanie naprawienia szkody majątkowej i krzywdy skarżącej wynikłych z tych decyzji, szacowanych, z zastrzeżeniem ponownej kalkulacji, na kwotę 3 26  275 EUR, wraz z odsetkami za zwłokę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-421/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Performing Right Society przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/33

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Performing Right Society przeciwko Komisji
   (Sprawa T-421/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Performing Right Society Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Rivas Andrés, M. Nissen, adwokaci, i G. Eclair-Heath, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i J. Bourke, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Sociedad General de Autores y Editores (SGAE) (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: R. Allendesalazar Corcho i R. Vallina Hoset, adwokaci)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: International Federation of the Phonographic Industry (IFPI) (Zurych, Szwajcaria) (przedsstawiciele: L. Uusitalo i L. Rechardt, adwokaci), RTL Group SA (Luksemburg, Luksemburg), CLT-UFA (Luksemburg), Music Choice Europe Ltd (Londyn), ProSiebenSat.1 Media AG (Unterföhring, Niemcy); Modern Times Group MTG AB (Sztokholm, Szwecja), Viasat Broadcasting UK Ltd (Londyn), Verband Privater Rundfunk und Telemedien eV (VPRT) (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo M. Hansen, É. Barbier de La Serre, adwokaci, i O. Zafar, solicitor, a następnie M. Hansen, A. W. Weitbrecht, J. Ruiz Calzado, adwokaci, i J. Kallaugher, solicitor)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków organizacji postępowania złożony przez Komisję Europejską zostaje oddalony.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on Performing Right Society Ltd.

               3)

               Stwierdza się nieważność art. 4 ust. 2 decyzji C(2008) 3435 wersja ostateczna w zakresie, w jakim odnosi się on do art. 3 tego aktu i w jakim dotyczy on Performing Right Society Ltd.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               Performing Right Society pokrywa połowę własnych kosztów, z wyjątkiem kosztów związanych z interwencjami po stronie Komisji.

               6)

               Sociedad General de Autores y Editores (SGAE) pokrywa połowę własnych kosztów.

               7)

               Komisja pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Performing Right Society, z wyjątkiem kosztów związanych z interwencjami po stronie Komisji, a także połowę kosztów poniesionych przez SGAE.

               8)

               International Federation of the Phonographic Industry (IFPI) pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Performing Right Society i związane ze swą interwencją.

               9)

               RTL Group SA, CLT-UFA, Music Choice Europe Ltd, ProSiebenSat.1 Media AG, Modern Times Group MTG AB, Viasat Broadcasting UK Ltd i Verband Privater Rundfunk und Telemedien eV pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Performing Right Society i związane z ich interwencjami.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa C-174/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 września 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/20

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 września 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-174/09) (1)

   2010/C 11/37

      Język postępowania: polski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa C-128/17: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2017 r. – Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/24

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2017 r. – Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-128/17)
   (2017/C 151/31)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Strony pozwane: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych, zmiany dyrektywy 2003/35/WE oraz uchylenia dyrektywy 2001/81/WE (1);

               —

               ewentualnie stwierdzenie częściowej nieważności tej dyrektywy, w zakresie dotyczącym ustanowienia krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji na 2030 r. i kolejne lata;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rzeczpospolita Polska podnosi przeciwko zaskarżonej dyrektywie następujące zarzuty:
   1.   Naruszenie zasady lojalnej współpracy (art. 4 ust.3 TUE).

   Pozwane instytucje prowadziły prace nad przyjęciem zaskarżonej dyrektywy w sposób nieprzejrzysty, dopuszczając się nierównego traktowania państw członkowskich i narzucenia wyłącznie niektórym państwom członkowskim dodatkowych zobowiązań redukcyjnych, nieznajdujących uzasadnienia w kryterium efektywności kosztowej i przyjętych założeniach w zakresie metodologii dystrybucji zobowiązań. Narzucenie Polsce (oraz dwóm innym państwom członkowskim) – przed zawarciem ostatecznego porozumienia z Parlamentem Europejskim – nowych wartości redukcji emisji w kierunku osiągnięcia bardziej ambitnego ogólnego poziomu redukcji oznaczało, że Polska została faktycznie wykluczona z negocjacji decydujących o ostatecznym kształcie krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji na 2030 r. i kolejne lata.
   Ponadto pozwane instytucje pozbawiły Polskę możliwości skutecznej weryfikacji danych dotyczących Polski, które były podstawą do ustalenia krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji na 2030 r. i kolejne lata i naruszyły w ten sposób przysługujące Polsce prawo do rozpatrzenia jej stanowiska.
   2.   Naruszenie zasad otwartości i przejrzystości (art. 15 TFUE) oraz brak wystarczającego uzasadnienia (art. 296 TFUE).

   Rzeczpospolita Polska podnosi, że nie zostały udostępnione lub opublikowane podstawowe założenia, w oparciu o które określono krajowe zobowiązania w zakresie redukcji emisji na 2030 r. i kolejne lata. Brak jest informacji na temat założeń prognostycznych dotyczących struktury technologicznej poszczególnych sektorów, na których to założeniach zostały oparte z kolei prognozy dotyczące emisji w 2030 r. Brak powyższych informacji z kolei uniemożliwia zweryfikowanie rzetelności prognoz emisji, jakie zostały przyjęte na 2030 r. Po drugie, nie jest wiadomo, na podstawie jakiej formuły został przeliczony ogólny cel zdrowotny dotyczący obniżenia śmiertelności w Unii na zobowiązanie redukcji emisji dla całej Unii oraz dla poszczególnych państw członkowskich.
   W konsekwencji nie zostało przedstawione w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, które przyjęły dyrektywę, w odniesieniu do powyższych zobowiązań redukcyjnych.
   3.   Naruszenie obowiązków dokonania należytej analizy wpływu zaskarżonej dyrektywy na poszczególne państwa członkowskie oraz przedstawienia wystarczającej oceny skutków jej wprowadzenia w życie.

   Rzeczpospolita Polska podnosi, że biorąc pod uwagę spodziewany, szeroki wpływ zobowiązań do redukcji emisji na 2030 r. i następne lata na gospodarkę i społeczeństwo w państwach członkowskich, przygotowana przez Komisję ocena skutków jest niewystarczająca.
   W ocenie skutków wskazano na związek pomiędzy realizacją celów dyrektywy a zmianami strukturalnymi zmierzającymi do obniżenia udziału węgla jako paliwa w sektorze energetycznym i komunalno-bytowym. Jednakże ocena skutków nie zawiera szczegółowej analizy tego, czy przewidywany wpływ realizacji zobowiązań na wybór państwa członkowskiego między różnymi źródłami energii i ogólną strukturę jego zaopatrzenia w energię będzie znaczący. Ma to istotne znaczenie, ponieważ potwierdzenie znaczącego wpływu oznaczałoby, że ustawodawca unijny powinien był przyjąć zaskarżoną dyrektywę na innej podstawie prawnej, a mianowicie na podstawie art. 192 ust. 2 TFUE, zamiast na podstawie art. 192 ust. 1 TFUE.
   4.   Naruszenie zasady proporcjonalności (art. 5 ust. 4 TUE).

   Pozwane instytucje nie uwzględniły dotkliwych kosztów społeczno-gospodarczych, jakie spowoduje realizacja obowiązków w zakresie redukcji emisji poszczególnych zanieczyszczeń w perspektywie od roku 2030 w Polsce. Na skutek tego, realizacja przez Polskę zobowiązań redukcyjnych na 2030 r. i kolejne lata może nieść ze sobą negatywne, dotkliwe konsekwencje społeczno-gospodarcze. Nakłady poniesione w celu realizacji tych zobowiązań mogą okazać się niewspółmierne do spodziewanych efektów.
   Określenie w dyrektywie tak wysokich krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji na 2030 r. i kolejne lata nie było w oczywisty sposób konieczne do osiągnięcia celów określonych w dyrektywie.
   5.   Naruszenie zasady równości państw członkowskich (art. 4 ust. 2 TUE) i zasady zrównoważonego rozwoju (art. 191 ust. 3 czwarte tiret w zw. z ust. 2 TFUE).

   Nałożone na poszczególne państwa członkowskie obowiązki redukcji emisji w okresie od 2030 r. nie uwzględniają zróżnicowanej sytuacji ekonomicznej, uwarunkowań technologicznych i uwarunkowań społecznych państw członkowskich, w tym rozmiaru potrzeb inwestycyjnych, w różnych regionach Unii. Przy ustalaniu zobowiązań redukcyjnych zastosowano ujednoliconą metodę, w oderwaniu od rzeczywistej i zróżnicowanej sytuacji gospodarczej i społecznej poszczególnych państw członkowskich.
   Ponadto ustalając krajowe zobowiązania w zakresie redukcji emisji poszczególnych państw członkowskich na 2030 r. i kolejne lata, pozwane instytucje prawdopodobnie nie uwzględniły w należyty sposób transgranicznego napływu znacznych ilości zanieczyszczeń z obszarów leżących w bezpośrednim sąsiedztwie Unii do niektórych państw członkowskich, co może spowodować nierówne traktowanie państw członkowskich graniczących z krajami trzecimi względem państw, których problem napływu zanieczyszczeń spoza Unii nie dotyczy.

      (1)  Dz. Urz. L 344, s. 1


title: Sprawa T-178/13: Postanowienie Sądu z dnia 23 września 2014 r. – Jaczewski przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rolnictwo — Interes prawny — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/41

         Postanowienie Sądu z dnia 23 września 2014 r. – Jaczewski przeciwko Komisji
   (Sprawa T-178/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rolnictwo - Interes prawny - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   2014/C 409/58
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Grzegorz Jaczewski (Bielany, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Goss)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2012) 5049 final z dnia 24 lipca 2012 r. zatwierdzającej przyznanie uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich w Polsce za 2012 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Grzegorz Jaczewski zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa C-205/11 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2013 r. — Fédération internationale de football association (FIFA) przeciwko Komisji Europejskiej, Królestwu Belgii, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Odwołanie — Telewizyjna działalność nadawcza — Dyrektywa 89/552/EWG — Artykuł 3a — Przepisy wydane przez Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa tego państwa członkowskiego — Mistrzostwa świata w piłce nożnej — Decyzja Komisji stwierdzająca zgodność środków z prawem Unii — Uzasadnienie — Artykuły 43 WE i 49 WE — Prawo własności)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2013 r. — Fédération internationale de football association (FIFA) przeciwko Komisji Europejskiej, Królestwu Belgii, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-205/11 P) (1)

   (Odwołanie - Telewizyjna działalność nadawcza - Dyrektywa 89/552/EWG - Artykuł 3a - Przepisy wydane przez Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa tego państwa członkowskiego - Mistrzostwa świata w piłce nożnej - Decyzja Komisji stwierdzająca zgodność środków z prawem Unii - Uzasadnienie - Artykuły 43 WE i 49 WE - Prawo własności)
   2013/C 260/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Fédération internationale de football association (FIFA) (przedstawiciele: A. Barav i D. Reymond, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Montaguti i N. Yerrell, pełnomocnicy, wspierani przez M. Gray’a, barrister), Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet i M. J.C. Halleux, pełnomocnicy, wspierani przez A. Joachimowicza i J. Stuycka, advocaten), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Ossowski i J. Beeko, pełnomocnicy, wspierani przez T. de la Mara, QC)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 17 lutego 2011 r. w sprawie T-68/08 Fédération Internationale de Footbal Association (FIFA) przeciwko Komisji oddalającego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/730/WE z dnia 16 października 2007 r. uznającej za zgodne z prawem wspólnotowym środki przyjęte przez Zjednoczone Królestwo na mocy art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz. U. L 295, s. 12)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Fédération internationale de football association (FIFA) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa C-183/12 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 czerwca 2013 r. — Chafiq Ayadi przeciwko Komisji Europejskiej, Radzie Unii Europejskiej (Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami — Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Wykreślenie zainteresowanego z wykazu osób i podmiotów — Interes prawny)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/31

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 czerwca 2013 r. — Chafiq Ayadi przeciwko Komisji Europejskiej, Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-183/12 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami - Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Wykreślenie zainteresowanego z wykazu osób i podmiotów - Interes prawny)
   2013/C 225/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Chafiq Ayadi (przedstawiciele: P. Moser, QC, E. Grieves, barrister, upoważnieni przez H. Millera, solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisjs Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis, T. Scharf i E. Paasivirta, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Finnegan et G. Étienne, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający Komisję: Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, pełnomocnik, wspierana przez E. Regana, SC, i N. Travers, BL)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) z dnia 31 stycznia 2012 r. w sprawie T-527/09 Chafiq Ayadi przeciwko Komisji Europejskiej, którym Sąd umorzył postępowanie w przedmiocie skargi mającej na celu stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 954/2009 z dnia 13 października 2009 r. zmieniającego po raz 114. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami (Dz.U. L 269, s. 20) — Wykreślenie zainteresowanego z wykazu osób i podmiotów

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 31 stycznia 2012 r. w sprawie T-527/09 Chafiq Ayadi przeciwko Komisji zostaje uchylone w zakresie, w jakim postanowiono w nim o umorzeniu postępowania w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej do Sądu przez Chafiqa Ayadiego

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do Sądu Unii Europejskiej w celu ponownego rozpoznania skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Chafiqa Ayadiego.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012.