title: Sprawa T-479/16: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2016 r. – Colgate-Palmolive/EUIPO (AROMASENSATIONS)

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/22

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2016 r. – Colgate-Palmolive/EUIPO (AROMASENSATIONS)
   (Sprawa T-479/16)
   (2016/C 383/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Colgate-Palmolive Co. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Zintler i A. Stolz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „AROMASENSATIONS” – zgłoszenie nr 14 198 824

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 czerwca 2016 r. w sprawie R 2482/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do oddalenia w niej odwołania w zakresie, w jakim zostało ono oparte na art. 7 ust. 1 lit. b);

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasad równego traktowania i dobrej administracji.


title: Sprawa T-182/13: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2013 r. — Moallem Insurance przeciwko Radzie

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/19

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2013 r. — Moallem Insurance przeciwko Radzie
   (Sprawa T-182/13)
   2013/C 164/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Moallem Insurance Co. (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat D. Luff)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 18 załącznika do decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71);

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 18 załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55);

               —

               uznanie, że art. 12 decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. (1) oraz art. 35 rozporządzenia Rady nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. (2) nie mają zastosowania do strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Sąd jest właściwy do skontrolowania zarówno pkt 21 część B załącznika do decyzji Rady 2010/644/WPZiB oraz pkt 21 część B załącznika VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 oraz decyzji z dnia 28 października 2010 r. i ich zgodności z ogólnymi zasadami prawa europejskiego.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że konkretny powód umieszczenia Moallem w wykazie jest błędny i nie są spełnione wymogi art. 20 ust. 1 decyzji Rady 2010/413/WPZiB (zmienionej przez art. 1 pkt 7 decyzji Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r., art. 1 pkt 8 decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 25 października 2012 r. oraz art. 1 pkt 2 decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r.) oraz wymogi art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 (zmienionego przez art. 1 pkt 11 rozporządzenia Rady nr 1263/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r.).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że decyzja Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. i rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. nie są w sposób wystarczający uzasadnione. Naruszają one przysługujące Moallem prawo do obrony oraz jej prawo do rzetelnego procesu, gdyż Rada nigdy nie udzieliła odpowiedzi na pismo Moallem z dnia 6 lutego 2013 r. i nie udostępniono Moallem akt sprawy Rady.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Rada naruszyła art. 24 ust. 3 i 4 decyzji Rady 2010/413/WPZiB oraz art. 46 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady nr 267/2012. Artykuł 24 ust. 3 rozporządzenia Rady 2010/413/WPZiB oraz art. 46 ust. 3 rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2002 wymagają od Rady przekazania i notyfikowania swojej decyzji wraz z uzasadnieniem umieszczenia w wykazie, a art. 24 ust. 4 rozporządzenia Rady 2010/413/WPZiB oraz art. 46 ust. 4 rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 przewidują dokonanie przeglądu decyzji w przypadku zgłoszenia uwag.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada przy ocenie sytuacji Moallem naruszyła zasadę dobrej administracji.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący tego, że Rada przy ocenie sytuacji Moallem naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że art. 12 decyzji Rady 2010/413/WPZiB oraz art. 35 rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. nie powinny mieć zastosowania do Moallem w zakresie, w jakim naruszają one zasadę proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE).

               8)

               Zarzut ósmy dotyczący tego, że rozporządzenie Rady (UE) nr 257/2012 ze zmianami, na podstawie którego został przyjęty zakwestionowany załącznik do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r., narusza art. 215 ust. 2 i 3 TFUE jako swoją podstawę prawną oraz art. 40 TUE.

               9)

               Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że decyzja Rady 2010/413/WPZiB oraz rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 zostały przyjęte z naruszeniem zasad równego traktowania oraz niedyskryminacji.

      (1)  Decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).


title: Sprawa T-72/12: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2012 r. — Bank Mellat przeciwko Radzie

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/28

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2012 r. — Bank Mellat przeciwko Radzie
   (Sprawa T-72/12)
   2012/C 109/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Mellat (Teheran, Iran) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Reddy i F. Zaiwalla, solicitors, M. Brindle, QC (Queen’s Counsel) i R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2011/783/WPZiB (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 (2) w zakresie, w jakim odnoszą się one do strony skarżącej; i

               —

               orzeczenie, że art. 19 ust. 1 lit. b) i art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji Rady 2010/413/WPZiB (3) i art. 16 ust. 2 rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 (4) nie ma zastosowania do strony skarżącej;

               —

               zarządzenie niestosowania art. 60 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej do stwierdzenia nieważności wskazania dotyczącego strony skarżącej; i

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że materialne kryteria wskazania przewidziane w decyzji Rady 2010/413/WPZiB i rozporządzeniu Rady (UE) nr 961/2010 nie zostały spełnione w odniesieniu do strony skarżącej lub że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy ustalaniu, czy kryteria te zostały spełnione, dokonując przeglądu wskazania dotyczącego strony skarżącej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że utrzymanie w mocy wskazania dotyczącego strony skarżącej narusza jej prawo własności i zasadę proporcjonalności.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że utrzymując w mocy wskazanie dotyczące strony skarżącej, Rada naruszyła wymagania proceduralne dotyczące: i) przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia; i ii) poszanowania prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że w zakresie, w jakim skarga strony skarżącej w sprawie T-496/10 Bank Mellat przeciwko Radzie zostanie uwzględniona, niniejsza skarga również musi zostać uwzględniona.

      (1)  Decyzja Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11).

      (3)  Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).

      (4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1).


title: Sprawa T-197/12: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2012 r. — Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones przeciwko OHIM — MIP Metro (METRO)

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/9

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2012 r. — Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones przeciwko OHIM — MIP Metro (METRO)
   (Sprawa T-197/12)
   2012/C 209/15
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 marca 2012 r. w sprawie R 2440/2010-1;

               —

               ewentualnie, wyłącznie w przypadku gdy pierwsze żądanie zostanie oddalone, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 marca 2012 r. w sprawie R 2440/2010-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej i Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy w kolorach „METRO”, między innymi, dla usług należących do klasy 36 — zgłoszenie nr 7585045

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy w kolorach nr 7111974 „GRUPOMETROPOLIS”, zarejestrowany dla usług należących do klasy 36

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia Rady nr 207/2009 oraz naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa T-307/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. — Pagliacci przeciwko Komisji (Urzędnicy — Otwarty konkurs — Niewpisanie na listę rezerw — Naruszenie ogłoszenia o konkursie — Wymagane dyplomy i doświadczenie zawodowe)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. — Pagliacci przeciwko Komisji
   (Sprawa T-307/04) (1)

   (Urzędnicy - Otwarty konkurs - Niewpisanie na listę rezerw - Naruszenie ogłoszenia o konkursie - Wymagane dyplomy i doświadczenie zawodowe)
   (2008/C 22/72)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Carlo Pagliacci (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo S. Orlandi, A. Coolen, J.-N Louis i E. Marchal, następnie F. Schiaudone, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu COM/A/1/02, która przyznała skarżącemu z egzaminu notę niewystarczającą do wpisania go na listę laureatów.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursowej konkursu COM/A/1/02 przyznającej C. Pagliacciemu z egzaminu notę niewystarczającą do wpisania go na listę laureatów.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 14.5.2005.


title: Sprawa T-55/08: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2008 r. — UEFA przeciwko Komisji

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/28

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2008 r. — UEFA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-55/08)
   (2008/C 107/48)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Union des associations européennes de football (UEFA) (Nyon, Szwajcaria) (przedstawiciele: A. Bell i K. Learoyd, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zatwierdza ona, w świetle prawa wspólnotowego, wykaz Zjednoczonego Królestwa obejmujący całe EURO; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez UEFA w związku z postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z art. 3a dyrektywy Rady 89/552/EWG (1) państwo członkowskie może sporządzić wykaz wydarzeń sportowych lub innych, które uznaje za „mające doniosłe znaczenie dla społeczeństwa”. Wydarzenia objęte wykazem nie mogą być przedmiotem praw wyłącznych do transmisji, które pozbawiałyby znaczną część widowni tego państwa członkowskiego możliwości oglądania wydarzeń w bezpośrednim przekazie lub retransmisji w telewizji ogólnie dostępnej.
   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/730/WE z dnia 16 października 2007 r. (2), którą Komisja stwierdziła zgodność z prawem wspólnotowym wykazu sporządzonego przez Zjednoczone Królestwo zgodnie z art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG obejmującego cały turniej finałowy Mistrzostw Europy UEFA w Piłce Nożnej (EURO).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że decyzja Komisji:

               —

               nie została wydana w jawnym i przejrzystym postępowaniu, jak tego wymaga art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG;

               —

               nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia;

               —

               opiera się na oczywistym błędzie w ocenie, jako że Komisja stwierdziła, iż mecze EURO, w których nie uczestniczy żadna z rodzimych drużyn narodowych, można uznać za wydarzenia mające doniosłe znaczenie dla społeczeństwa Zjednoczonego Królestwa;

               —

               nie zawiera właściwej analizy prawa konkurencji ani swobodnego przepływu usług oraz prowadzi do nieproporcjonalnego i nieuzasadnionego naruszenia konkurencji na właściwym rynku oraz ograniczenia swobody świadczenia usług transmisji telewizyjnej;

               —

               narusza prawa własności strony skarżącej, jako że powoduje ograniczenie sposobu oferowania do sprzedaży praw do transmisji telewizyjnej EURO;

               —

               narusza zasadę proporcjonalności, jako że ani nie jest odpowiednia, ani niezbędna dla realizacji zamierzonych w niej celów; oraz

               —

               narusza zasadę równego traktowania, jako że stawia stronę skarżącą w niekorzystnej sytuacji w porównaniu z innymi uprawnionymi podmiotami.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298, s. 23).

      (2)  Decyzja Komisji 2007/730/WE z dnia 16 października 2007 r. w sprawie zgodności z prawem wspólnotowym środków przyjętych przez Zjednoczone Królestwo na mocy art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 295, s. 12).


title: Sprawa T-529/15: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Intesa Sanpaolo/EUIPO (START UP INITIATIVE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego START UP INITIATIVE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/32

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Intesa Sanpaolo/EUIPO (START UP INITIATIVE)
   (Sprawa T-529/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego START UP INITIATIVE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 038/43)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Intesa Sanpaolo SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Pozzi i F. Braga)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo P. Bullock, następnie L. Rampini, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 czerwca 2015 r. (sprawa R 2777/2014-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego START UP INITIATIVE jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Intesa Sanpaolo SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 371 z 9.11.2015.


title: Sprawa F-68/09: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2009 r. — Barbin przeciwko Parlamentowi

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/43

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2009 r. — Barbin przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-68/09)
   2009/C 220/91
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Florence Barbin (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 10 listopada 2008 r. o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AD12 w postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 10 listopada 2008 r. o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AD12 w postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-131/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 kwietnia 2008 r. — Rykiel création et diffusion de modèles przeciwko OHIM — Cuadrado (SONIA SONIA RYKIEL) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SONIA SONIA RYKIEL — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SONIA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/16

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 kwietnia 2008 r. — Rykiel création et diffusion de modèles przeciwko OHIM — Cuadrado (SONIA SONIA RYKIEL)
   (Sprawa T-131/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SONIA SONIA RYKIEL - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SONIA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 158/24)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Sonia Rykiel création et diffusion de modèles (Paryż, Francja) (przedstawiciele: E. Baud i S. Strittmatter, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Cuadrado, SA (Sewilla, Hiszpania)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2006 r. (sprawa R 329/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Cuadrado, SA a Sonia Rykiel création et diffusion de modèles.
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM) z dnia 30 stycznia 2006 r. (sprawa R 329/2005-1).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 czerwca 2004 r. w sprawie T-230/02, X przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o odszkodowanie — Uprzednie odwołanie od decyzji — Skarga pozbawiona częściowo podstawy prawnej i częściowo niedopuszczalna)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/23

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 7 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-230/02, X przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Uprzednie odwołanie od decyzji - Skarga pozbawiona częściowo podstawy prawnej i częściowo niedopuszczalna)
   (2004/C 239/49)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-230/02, X, były urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Hellerup (Dania), reprezentowany przez G. Bouneou'a i F. Frabettiego, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Berardis - Keyser i D. Martin, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot żądanie zadośćuczynienia krzywdzie moralnej rzekomo poniesionej przez skarżącego na skutek niewykonania przez Komisję wyroków Sądu oraz zachowania się przełożonego skarżącego, Sąd Pierwszej Instancji ( trzecia izba) w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger i F. Dehousse, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 247 z 12.10.2002.


title: Sprawa C-582/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Salerno (Włochy) w dniu 16 listopada 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Alfonsowi Consalvowi

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Salerno (Włochy) w dniu 16 listopada 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Alfonsowi Consalvowi
   (Sprawa C-582/16)
   (2017/C 195/11)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Salerno

      Strona w postępowaniu głównym

   Alfonso Consalvo
   W postanowieniu z dnia 4 kwietnia 2017 r. Trybunał (siódma izba) orzekł:

               1)

               Artykuły 49 i 56 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają przepisom krajowym w dziedzinie gier losowych takim jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które przewidują ogłoszenie nowego przetargu dotyczącego koncesji o krótszym czasie obowiązywania niż czas obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości z uwagi na reorganizację systemu poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia koncesji.

               2)

               Artykuły 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one ograniczającemu przepisowy krajowemu, tego rodzaju jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym, który wymaga, aby koncesjonariusz gier losowych zbył nieodpłatnie, w chwili zaprzestania działalności ze względu na zakończenie okresu obowiązywania koncesji, użytkowanie materialnych i niematerialnych składników majątku tworzących sieć zarządzania grami i ich przyjmowania, jeżeli ograniczenie to wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu tego przepisu, czego zbadanie należy do sądu krajowego.


title: Sprawa T-155/17: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2017 r. – Van Haren Schoenen/Komisja

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/37

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2017 r. – Van Haren Schoenen/Komisja
   (Sprawa T-155/17)
   (2017/C 129/56)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Van Haren Schoenen BV (Waalwijk, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci A. Willems, S. De Knop i M. Meulenbelt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/2257 z dnia 14 grudnia 2016 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz wyprodukowanych przez Chengdu Sunshine Shoes Co. Ltd., Foshan Nanhai Shyang Yuu Footwear Ltd. i Fujian Sunshine Footwear Co. Ltd. i wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów o treści identycznej z zarzutami podniesionymi w sprawie T-154/17 Deichmann/Komisja.


title: Sprawa T-231/00: Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Adriatica di Navigazione i Comitato „Venezia Vuole Vivere” przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy — Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/21

         Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Adriatica di Navigazione i Comitato „Venezia Vuole Vivere” przeciwko Komisji
   (Sprawa T-231/00) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy - Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
   2013/C 38/37
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Adriatica di Navigazione SpA (Wenecja, Włochy); i Comitato „Venezia Vuole Vivere” (Wenecja) (przedstawiciele: M. Siragusa i F. Moretti, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, pełnomocnik, wspierany przez adwokata A. Dal Ferra)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciele: początkowo U. Leanza, następnie I. Braguglia, następnie R. Adam i wreszcie I. Bruni, pełnomocnicy, wspierani przez G. Aiella i P. Gentilego, avvocati dello Stato)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000, L 150, s. 50).

      Sentencja

               1)

               Podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności zostaje pozostawiony do rozstrzygnięcia w wyroku.

               2)

               Skarga w części zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w pozostałej części zostaje oddalona jako w sposób oczywisty pozbawiona podstawy prawnej.

               3)

               Adriatica di Navigazione SpA i Comitato „Venezia Vuole Vivere” pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

               4)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 316 z 4.11.2000.


title: Sprawa T-203/11: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2011 r. — Transports Schiocchet — Excursions przeciwko Radzie i Komisji

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/27

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2011 r. — Transports Schiocchet — Excursions przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-203/11)
   2011/C 186/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Transports Schiocchet — Excursions (Beuvillers, Francja) (przedstawiciel: É. Deshoulières, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie Radzie Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej solidarnego naprawienia SARL Transport Schiocchet — Excursions wyrządzonej jej szkody majątkowej w wysokości 8 372 483 EUR;

               —

               orzeczenie, że zasądzone w ten sposób kwoty będą zawierały odsetki liczone od dnia wniesienia do Komisji Europejskiej wstępnej skargi o odszkodowanie;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej poniesionymi przez skarżącą kosztami postępowania, na podstawie art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skarżąca podnosi dwa zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym przez sąd a w szczególności ciążącego na organach Unii Europejskiej obowiązku umożliwienia wniesienia skutecznego odwołania w przypadku naruszenia praw przyznanych jednostkom na podstawie przepisów Unii Europejskiej. Skarżąca wskazuje też z jednej strony brak sankcji wobec państw członkowskich i przewoźników niezamierzających przestrzegać procedury wydawania zezwoleń ustanowionej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 684/92 a z drugiej strony brak systemu odszkodowań dla przewoźników, którzy poddają się tej procedurze wydawania zezwoleń.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 94–96 TFUE w zakresie w jakim Komisja była zobowiązana zbadać prawidłowość stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 (1), skutecznie zatrzymać podmioty gospodarcze, które nie poddały się systemowi zezwoleń przewidzianemu w rozporządzeniu i położyć kres dyskryminacji wynikającej z zastosowania rozporządzenia. Skarżąca powołuje się na brak podjęcia przez Komisję niezbędnych środków dotyczących wykonania wspomnianego rozporządzenia pomimo szeregu skarg złożonych przez skarżącą, za pomocą których ukazano, iż Komisja została poinformowana o tej sytuacji. Owa bezczynność pozwanej, podczas gdy miała ona rzeczywistą wiedzę o niekorzystnej sytuacji skarżącej, stanowi zdaniem tej ostatniej poważne i oczywiste uchybienie powodujące wystarczająco istotne naruszenie art. 94–96 TFUE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (Dz.U. L 74 1992, s. 1).


title: Sprawa C-176/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 20 kwietnia 2015 r. – Guy Riskin, Geneviève Timmermans/État belge

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 20 kwietnia 2015 r. – Guy Riskin, Geneviève Timmermans/État belge
   (Sprawa C-176/15)
   (2015/C 221/02)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Liège

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Guy Riskin, Geneviève Timmermans

      Strona pozwana: État belge

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wynikająca z art. 285 Code des impôts sur les revenus 1992 (kodeksu podatków dochodowych 1992) zasada prawa, uznająca w sposób milczący podwójne opodatkowanie dywidend zagranicznych w odniesieniu do osoby fizycznej będącej rezydentem Belgii, jest zgodna z zasadami prawa wspólnotowego określonymi w art. 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 4 Traktatu o Unii Europejskiej, w zakresie, w jakim zezwala ona Belgii na uprzywilejowanie według swego uznania – zgodnie z przepisami prawa belgijskiego, do których odsyła zawarta przez Belgię umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, a mianowicie w zakresie w jakim odsyła ona do art. 285, który określa warunki zaliczenia lub do art. 286, który określa wyłącznie wysokość zaliczenia ryczałtowej kwoty podatku – inwestycji w państwach trzecich (Stany Zjednoczone), ze szkodą dla inwestycji, które mogłyby zostać zrealizowane w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Polska)?

               2)

               Czy w zakresie w jakim art. 285 Code des impôts sur les revenus 1992 uzależnia możliwość zaliczenia podatku zagranicznego na poczet podatku belgijskiego od warunku, że kapitał i ruchomości, które stanowią źródło dochodów są przeznaczone do prowadzenia działalności zawodowej w Belgii, artykuł ten nie jest sprzeczny z art. 49, 56 i 58 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?


title: Sprawa T-151/04: Skarga wniesiona dnia 16 kwietnia 2004 r. przez Bernarda Nonata przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/10

         Skarga wniesiona dnia 16 kwietnia 2004 r. przez Bernarda Nonata przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-151/04)
   (2004/C 168/19)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 16 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Bernarda Nonata, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne Marchal, avocats, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu:

               —

               o uchylenie decyzji zawierającej sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej za okres od 1 lipca do 31 grudnia 2002 r.;

               —

               o zasądzenie kosztów od strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący w niniejszej sprawie nie zgadza się ze sprawozdaniem z przebiegu kariery zawodowej, sporządzonym za okres od 1 lipca 2002 r. do 31 grudnia 2002 r.
   Na poparcie swoich roszczeń skarżący podnosi:

               —

               uchybienie obowiązkowi uzasadnienia;

               —

               naruszenie art. 43 statutu, jak również przepisów przejściowych, mających zastosowanie do przeprowadzania oceny w latach 2001-2002;

               —

               naruszenie art. 45 akapit piąty lit. c) przepisów ogólnych dotyczących wykonania art. 43 statutu;

               —

               oczywisty błąd w ocenie;

               —

               naruszenie zasady równego traktowania i niedyskryminacji;

               —

               sprzeczność między opisem i przyznanymi ocenami.


title: Sprawa F-133/07: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2007 r. — Hecq przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/48

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2007 r. — Hecq przeciwko Komisji
   (Sprawa F-133/07)
   (2008/C 92/97)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: André Hecq (Chaumont-Gistoux, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez organ powołujący w dniu 12 lipca 2007 r. w zakresie, w jakim oddala ona zażalenie skarżącego na decyzję organu powołującego odmawiającą przyznania mu dodatków oraz zasądzenie od pozwanego odszkodowania wraz z odsetkami za opóźnienie
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez organ powołujący w dniu 12 lipca 2007 r. w zakresie, w jakim decyzja ta oddala wniosek skarżącego o dodatki złożony przez skarżącego w brzmieniu wynikającym z jego zażalenia z dnia 19 marca 2007 r. oraz w zakresie w jakim odmawia ona uznania co do zasady wypłaty odsetek za opóźnienie obliczonych od dnia 29 kwietnia 2003 r. od dodatków, które mogły zostać skarżącemu przyznane na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego,

               —

               zasądzenie od pozwanej odszkodowania w wysokości 2 000 EUR, powiększonego o odsetki w wysokości 6 % liczone od dnia 19 marca 2007 r. z zastrzeżeniem ich późniejszego podwyższenia, pomniejszenia lub doprecyzowania,

               —

               zasądzenie od pozwanej odsetek za opóźnienie w wysokości 6 % rocznie od wszystkich dodatków, które mogły zostać mu później przyznane na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-264/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Amtsgericht Breisach (Sąd Rejonowy) z dnia 7 czerwca 2004 r. w sprawie Badischer Winzerkeller eG przeciwko Landowi Badenii-Wirtembergii

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Amtsgericht Breisach (Sąd Rejonowy) z dnia 7 czerwca 2004 r. w sprawie Badischer Winzerkeller eG przeciwko Landowi Badenii-Wirtembergii
   (Sprawa C-264/04)
   (2004/C 228/42)
   Dnia 22 czerwca 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Amtsgericht Breisach, wydanego dnia 7 czerwca 2004 r. w sprawie Badischer Winzerkeller eG przeciwko Landowi Badenii-Wirtembergii.
   Amtsgericht Breisach zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy wykładni dyrektywy Rady z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (69/335 EWG) (1) w brzmieniu nadanym dyrektywą Rady 73/79/EWG (2) z dnia 9 kwietnia 1973 r. różnicującą zakres stosowania zmniejszonej stawki podatku od spółki kapitałowej, na rzecz niektórych działań restrukturyzacyjnych spółek przewidzianych w art. 7 ust. 1) lit. b) dyrektywy dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, dyrektywą Rady 73/80/EWG (3) ustanawiającą wspólne stawki podatku od spółki kapitałowej, dyrektywą Rady 74/553/EWG (4) z dnia 7 listopada 1974 r. zmieniająca art. 5 ust. 2 dyrektywy 69/335/EWG w sprawie podatków pośrednich od gromadzenia kapitału oraz dyrektywą Rady 85/303/EWG (5) z dnia 10 czerwca 1985 r. zmieniająca dyrektywę 69/335/EWG dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (zwana dalej „dyrektywą”) należy dokonać w ten sposób, że zakazem przewidzianym w art. 10 lit. c) dyrektywy niezależnie od wymogów art. 4 dyrektywy objęte są wszystkie czynności wymienione w art. 10 lit. c) dyrektywy?

               2)

               Czy, przy stosowaniu dyrektywy, nie dokonuje się rozróżnienia pomiędzy opłatami za usługi publiczne i podatkami tak, że „opłaty” przewidziane rozporządzeniem o kosztach mogą być zrównane z podatkami od posiadania papierów wartościowych?

               3)

               W przypadku pozytywnej odpowiedzi na drugie pytanie, czy wykładni art. 12 ust. 2 zdanie ostatnie dyrektywy należy dokonać w ten sposób, że stan faktyczny objęty wyjątkiem powstaje, jeśli zgodnie z § 60 niemieckiego rozporządzenia o kosztach (ustawa o kosztach w sprawach rozstrzyganych w ramach sądownictwa niespornego w brzmieniu z dnia 26 lipca 1957 r., Bundesgesetzblatt I, str. 960) przykładowo dla dokonania sprostowania w księdze wieczystej w związku z objęciem spadku nie pobiera się żadnej opłaty, gdy wniosek o sprostowanie złożono w terminie dwóch lat od objęcia spadku?

      (1)  Dz.U. L 249, str. 25.

      (2)  Dz.U. L 103, str. 13.

      (3)  Dz.U. L 103, str. 15.

      (4)  Dz.U. L 303, str. 9.

      (5)  Dz.U. L 156, str. 23.


title: Sprawa C-478/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj (Rumunia) w dniu 9 sierpnia 2017 r. – IQ/JP

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj (Rumunia) w dniu 9 sierpnia 2017 r. – IQ/JP
   (Sprawa C-478/17)
   (2017/C 347/22)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: IQ

      Strona pozwana: JP

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zawarte w art. 15 wyrażenie „sądy państwa członkowskiego, do których jurysdykcji należy rozpoznanie sprawy co do istoty” odnosi się zarówno do sądów rozpoznających sprawę w pierwszej instancji, jak i do sądów rozpoznających środek zaskarżenia? Chodzi tu o ustalenie, czy na podstawie art. 15 rozporządzenia nr 2201/2003 (1) sprawa może zostać przekazana sądowi lepiej umiejscowionemu, jeżeli właściwy sąd, do którego zwrócono się o przekazanie sprawy sądowi lepiej umiejscowionemu, jest sądem drugiej instancji, podczas gdy sąd lepiej umiejscowiony jest sądem pierwszej instancji.

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, w jaki sposób właściwy sąd, który przekazał sprawę sądowi lepiej umiejscowionemu, powinien potraktować orzeczenie wydane w pierwszej instancji?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. 2003, L 338, s. 1).


title: Sprawa C-216/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 31 marca 2009 r. w sprawie T-405/06 ArcelorMittal Luxembourg i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 czerwca 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/22

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 31 marca 2009 r. w sprawie T-405/06 ArcelorMittal Luxembourg i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 czerwca 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-216/09 P)
   2009/C 205/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i X. Lewis, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: ArcelorMittal Luxembourg SA, dawniej Arcelor Luxembourg SA, ArcelorMittal Belval & Differdange, dawniej Arcelor Profil Luxembourg SA, ArcelorMittal International, dawniej Arcelor International SA

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 31 marca 2009 r. w sprawie T-405/06 ArcelorMittal Luxembourg i in. przeciwko Komisji w zakresie, w jakim uchyla on grzywny nałożone w decyzji Komisji C (2006) 5342 wersja ostateczna z dnia 8 listopada 2006 r. (1) na ArcelorMittal Belval & Differdange SA (dawniej ProfilARBED) i na ArcelorMittal International SA (dawniej TradeARBED);

               —

               oddalenie skargi wniesionej przez ArcelorMittal Belval & Differdange SA i ArcelorMittal International SA;

               —

               obciążenie drugiej strony kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swego odwołania wnosząca odwołanie podnosi jeden zarzut oparty na naruszeniu przez Sąd przepisów dotyczących przedawnienia ścigania naruszeń.
   Zdaniem Komisji wyrok Sądu opiera się na literalnej i nadmiernie zawężającej wykładni decyzji 715/78/EWWiS (2), a w szczególności jej art. 2 ust. 3 i art.3, ponieważ Sąd wyróżnia w nim przerwanie biegu przedawnienia i jego zawieszenie. W przeciwieństwie do art. 2 ust. 2 tejże decyzji, który wyraźnie przewiduje skutek erga omnes przerwania biegu przedawnienia, jej art. 3 milczy bowiem, jeśli chodzi o kwestię skutków zawieszenia. Wyrok Sądu narusza prawo w zakresie, w jakim Sąd stwierdza w nim, że zawieszenie biegu przedawnienia wynikające z faktu wszczęcia przez stronę postępowania sądowego przed sądem wspólnotowym dotyczy jedynie skarżącego przedsiębiorstwa, w związku z czym uważa on, że termin przedawnienia upłynął w stosunku do pozostałych stron.
   Komisja stwierdza, że — wbrew temu, co orzekł Sąd — względny skutek zawieszenia biegu przedawnienia nie może zostać wyprowadzony z milczenia prawodawcy, a art. 3 decyzji 715/78/EWWiS powinien być przedmiotem wykładni dokonywanej w świetle celów omawianych uregulowań przewidujących możność ścigania i skutecznego karania przez Komisję naruszeń prawa konkurencji.

      (1)  Decyzja Komisji C (2006) 5342 wersja ostateczna z dnia 8 listopada 2006 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 65 EWWiS w sprawie porozumień i uzgodnionych praktyk z udziałem europejskich producentów belek (sprawa COMP/F/38.907 — Belki stalowe).

      (2)  Decyzja Komisji nr 715/78/EWWiS z dnia 6 kwietnia 1978 r. dotycząca terminów przedawnienia w postępowaniach i w wykonywaniu sankcji zgodnie z traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (Dz.U. L 94, s. 22).


title: Sprawa C-648/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — The Queen, na wniosek: MA, BT, DA przeciwko Secretary of State for the Home Department (Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 — Określenie odpowiedzialnego państwa członkowskiego — Osoba małoletnia pozbawiona opieki — Wnioski o azyl wniesione kolejno w dwóch państwach członkowskich — Brak posiadania przez małoletniego członka rodziny na terenie państwa członkowskiego — Artykuł 6 akapit drugi rozporządzenia nr 343/2003 — Przekazanie małoletniego do państwa innego niż to, w którym złożył on swój pierwszy wniosek — Zgodność — Nadrzędny interes dziecka — Artykuł 24 ust. 2 karty)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/18

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — The Queen, na wniosek: MA, BT, DA przeciwko Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-648/11) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 - Określenie odpowiedzialnego państwa członkowskiego - Osoba małoletnia pozbawiona opieki - Wnioski o azyl wniesione kolejno w dwóch państwach członkowskich - Brak posiadania przez małoletniego członka rodziny na terenie państwa członkowskiego - Artykuł 6 akapit drugi rozporządzenia nr 343/2003 - Przekazanie małoletniego do państwa innego niż to, w którym złożył on swój pierwszy wniosek - Zgodność - Nadrzędny interes dziecka - Artykuł 24 ust. 2 karty)
   2013/C 225/29
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Queen, na wniosek: MA, BT, DA

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

      przy udziale: The AIRE Centre (Advice on Individual Rights in Europe) (UK)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Wykładnia art. 6 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s.1) — Procedura określania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosków o azyl złożonych przez pozbawionych opieki małoletnich obywateli państw trzecich

      Sentencja

   Artykuł 6 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy małoletni pozbawiony opieki, którego żaden z członków rodziny nie przebywa zgodnie z prawem w państwie członkowskim, złożył wnioski o udzielenie azylu w więcej niż jednym państwie członkowskim, przepis ten wskazuje jako „państwo członkowskie odpowiedzialne” za rozpatrzenie tego wniosku to państwo członkowskie, w którym ów małoletni znajduje się po złożeniu w nim wniosku o azyl.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa C-277/04: Skarga wniesiona dnia 29 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/24

         Skarga wniesiona dnia 29 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-277/04)
   (2004/C 228/48)
   Dnia 29 czerwca 2004 r. Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez Geralda Brauna i Arnauda Bordesa, członków Służby Prawnej Komisji, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, wniosła do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec nie wydając w wyznaczonym terminie wszystkich wymaganych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/46/WE z dnia 23 lipca 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 95/53/WE ustalającą zasady regulujące organizację urzędowych kontroli w zakresie żywienia zwierząt, a także zmieniającej dyrektywy Rady 70/524/EWG, 96/25/WE i 1999/29/WE (1) w sprawie żywienia zwierząt uchybiła zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy Traktatu WE i tej dyrektywy,

               2)

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął dnia 1 września 2002 r.

      (1)  Dz.U. L 234 z 1.9.2001, str. 55.


title: Sprawa C-20/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Daniel Unland/Land Berlin [Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuł 2, art. 3 ust. 1 lit. c) i art. 6 ust. 1 — Bezpośrednia dyskryminacja ze względu na wiek — Wynagrodzenie zasadnicze sędziów — Przepisy przejściowe — Zmiana zaszeregowania i późniejsza progresja — Utrwalenie odmiennego traktowania — Uzasadnienia]

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Daniel Unland/Land Berlin
   (Sprawa C-20/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuł 2, art. 3 ust. 1 lit. c) i art. 6 ust. 1 - Bezpośrednia dyskryminacja ze względu na wiek - Wynagrodzenie zasadnicze sędziów - Przepisy przejściowe - Zmiana zaszeregowania i późniejsza progresja - Utrwalenie odmiennego traktowania - Uzasadnienia])
   (2015/C 363/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Daniel Unland

      Strona pozwana: Land Berlin

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że warunki wynagradzania sędziów są objęte zakresem zastosowania tej dyrektywy.

               2)

               Artykuł 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie prawodawstwu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym wynagrodzenie zasadnicze sędziego określa się w chwili jego zatrudnienia uwzględniając wyłącznie wiek tego sędziego.

               3)

               Artykuł 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie prawodawstwu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, określającemu szczegółowe zasady zmiany zaszeregowania w ramach nowego systemu wynagradzania sędziów pozostających już w stosunku służbowym przed wejściem w życie tego prawodawstwa oraz przewidującemu, że stopień wynagrodzenia, do którego zostaną oni od tej chwili zakwalifikowani, jest określany wyłącznie na podstawie kwoty wynagrodzenia zasadniczego, które otrzymywali zgodnie z poprzednim systemem wynagradzania, mimo że ten ostatni system był oparty na dyskryminacji ze względu na wiek sędziego, w zakresie, w jakim odmienne traktowanie, którym skutkuje to prawodawstwo, może zostać uzasadnione celem ochrony praw nabytych.

               4)

               Artykuł 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie prawodawstwu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, określającemu szczegółowe zasady awansu sędziów pozostających już w stosunku służbowym przed wejściem w życie tego prawodawstwa w ramach nowego systemu wynagradzania oraz przewidującemu, że od pewnego stopnia wynagrodzenia sędziowie, którzy osiągnęli określony wiek w dniu odniesienia ustalonym dla celów przejścia do nowego systemu, są uprawnieni do szybszego tempa wzrostu wynagrodzenia niż określone dla sędziów, którzy byli młodsi w dniu odniesienia ustalonym dla celów przejścia do nowego systemu, w zakresie, w jakim odmienne traktowanie, którym skutkuje to prawodawstwo, może zostać uzasadnione na podstawie art. 6 ust. 1 tej dyrektywy.

               5)

               W okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym prawo Unii nie nakłada obowiązku przyznawania z mocą wsteczną sędziom dyskryminowanym kwoty odpowiadającej różnicy między faktycznie otrzymanym wynagrodzeniem a wynagrodzeniem odpowiadającym najwyższemu stopniowi ich grupy zaszeregowania.
               Sąd odsyłający powinien ustalić, czy spełnione są wszystkie określone w orzecznictwie Trybunału przesłanki, aby zgodnie z prawem Unii zaistniała odpowiedzialność Republiki Federalnej Niemiec.

               6)

               Prawo Unii nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym nałożono na sędziego krajowego obowiązek zgłoszenia roszczenia o niewynikające bezpośrednio z ustawy świadczenia pieniężne w stosunkowo krótkim terminie, a mianowicie przed końcem bieżącego roku budżetowego, jeżeli uregulowanie to nie narusza ani zasady równoważności, ani zasady skuteczności. Sąd odsyłający powinien ustalić, czy powyższe przesłanki są spełnione w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa F-92/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 24 września 2015 r. – Weissenfels/Parlament (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga o zadośćuczynienie — Odpowiedzialność pozaumowna Unii — Treść wiadomości elektronicznej wysłanej przez administrację do emerytowanego urzędnika — Zachowanie godzące w cześć skarżącego — Brak — Przekazanie przez pełnomocników reprezentujących instytucję danych osobowych skarżącego jego adwokatowi w ramach postępowania przed Sądem — Naruszenie rozporządzenia nr 45/2001 — Fałszywe twierdzenia dotyczące okoliczności faktycznych)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/49

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 24 września 2015 r. – Weissenfels/Parlament
   (Sprawa F-92/14) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga o zadośćuczynienie - Odpowiedzialność pozaumowna Unii - Treść wiadomości elektronicznej wysłanej przez administrację do emerytowanego urzędnika - Zachowanie godzące w cześć skarżącego - Brak - Przekazanie przez pełnomocników reprezentujących instytucję danych osobowych skarżącego jego adwokatowi w ramach postępowania przed Sądem - Naruszenie rozporządzenia nr 45/2001 - Fałszywe twierdzenia dotyczące okoliczności faktycznych))
   (2015/C 363/58)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Roderich Weissenfels (Fribourg-en-Brisgau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Maximini)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Steele i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego o odmowie uwzględnienia wystosowanego przez skarżącego wniosku o naprawienie szkody poniesionej w wyniku naruszenia jego prawa do poszanowania życia prywatnego oraz przepisów rozporządzenia nr 45/2001 przy rozpatrywaniu wcześniejszej sprawy oraz, po drugie, żądanie zasądzenia zadośćuczynienia z tytułu odniesionej przez niego rzekomo krzywdy.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               R. Weissenfels pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014, s. 40.


title: Sprawa T-295/10: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2010 r. — Camara przeciwko Radzie

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/51

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2010 r. — Camara przeciwko Radzie
   (Sprawa T-295/10)
   ()
   2010/C 234/91
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Kerfalla Person Camara (przedstawiciel: J.-C. Tchikaya, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 1284/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. wprowadzającego pewne szczególne środki ograniczające wobec Republiki Gwinei w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący domaga się stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 1284/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. wprowadzającego pewne szczególne środki ograniczające wobec Republiki Gwinei (1) w zakresie, w jakim skarżący został ujęty w wykazie osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów, których środki finansowe i zasoby gospodarcze podlegają zamrożeniu na mocy art. 6 tego rozporządzenia.
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi trzy zarzuty:

               —

               popełnienia oczywistego błędu w ocenie w ten sposób, że skarżący został ujęty w wykazie osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów, których środki finansowe i zasoby gospodarcze podlegają zamrożeniu;

               —

               naruszenia art. 215 ust. 3 TFUE, w ten sposób, że w zaskarżonym rozporządzeniu nie przewidziano żadnych gwarancji prawnych, a w szczególności nie przewidziano gwarancji procesowych;

               —

               pogwałcenia Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w zakresie, w jakim rozporządzenie narusza: 1) zasadę niedyskryminacji w ten sposób, że skarżący został ujęty w wykazie osób objętych sankcjami z uwagi na jego pochodzenie społeczne; 2) prawo do obrony w ten sposób, że w rozporządzeniu nie przewidziano żadnej procedury służącej poinformowaniu skarżącego o zgromadzonych przeciw niemu dowodach; 3) prawo do skutecznego środka prawnego w ten sposób, że Rada nie powiadomiła skarżącego o dostępnych mu środkach zaskarżenia; 4) prawo własności przysługujące skarżącemu.

      (1)  Dz.U. L 346, s. 26.


title: Sprawa C-270/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 18 maja 2017 r. – Openbaar Ministerie/Tadas Tupikas

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 18 maja 2017 r. – Openbaar Ministerie/Tadas Tupikas
   (Sprawa C-270/17)
   (2017/C 277/34)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Openbaar Ministerie

      Druga strona postępowania: Tadas Tupikas

      Pytanie prejudycjalne

   Czy postępowanie odwoławcze

               —

               które obejmowało rozpoznanie sprawy pod względem merytorycznym i

               —

               w wyniku którego wydano (nowy) wyrok skazujący lub utrzymano w mocy wyrok skazujący wydany w pierwszej instancji,

               —

               gdy ENA [Europejski nakaz aresztowania] służy wykonaniu owego wyroku skazującego,

         stanowi „rozprawę, w wyniku której wydano orzeczenie” w rozumieniu art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1)?

      (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, Dz.U. 2002 , L 190, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 34.


title: Sprawa T-494/10: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2013 r. — Bank Saderat Iran przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/12

         Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2013 r. — Bank Saderat Iran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-494/10) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Oczywisty błąd w ocenie)
   2013/C 79/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Saderat Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciele: początkowo S. Gadhia i S. Ashley, solicitors, D. Anderson, QC, i R. Blakeley, barrister, następnie S. Gadhia, S. Ashley, R. Blakeley i D. Wyatt, QC, i wreszcie S. Ashley, R. Blakeley, D. Wyatt, S. Jeffrey i A. Irvine, solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Bolaert i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 195, s. 25), decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 281, s. 81), rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1), decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413 (Dz.U. L 319, s. 71), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 961/2010 (Dz.U. L 319, s. 11) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1) w zakresie, w jakim wspomniane akty dotyczą skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność, w zakresie dotyczącym Bank Saderat Iran:

                           —

                           punktu 7 tabeli B załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB;

                           —

                           punktu 5 tabeli B załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           punktu 7 tabeli B części I załącznika do decyzji 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413;

                           —

                           punktu 7 tabeli B załącznika VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007;

                           —

                           decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010;

                           —

                           punktu 7 tabeli B części I załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010.

               2)

               Skutki wynikające z decyzji 2010/413, zmienionej decyzją 2010/644 i decyzją 2011/783, zostają utrzymane w mocy wobec Bank Saderat Iran do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 267/2012.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, również koszty poniesione przez Bank Saderat Iran.

               5)

               Komisja Europejska ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa C-242/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 27 kwietnia 2016 r. – José Rui Garrett Pontes Pedroso/Netjets Management Limited

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 27 kwietnia 2016 r. – José Rui Garrett Pontes Pedroso/Netjets Management Limited
   (Sprawa C-242/16)
   (2016/C 251/17)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal de Justiça

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: José Rui Garrett Pontes Pedroso

      Strona pozwana: Netjets Management Limited

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy kontekst faktyczny niniejszego sporu – w którym pracownik jest pilotem lotnictwa cywilnego i jego praca, zgodnie z zawartą umową, jest wykonywana na całej europejskiej przestrzeni powietrznej – ma wpływ na ustalenie „miejsca, w którym pracownik zazwyczaj świadczy lub ostatnio zazwyczaj świadczył pracę” w rozumieniu art. 19 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) z dnia 22 grudnia 2000 r.?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej, to znaczy w przypadku, gdy pozostaje to bez wpływu na to ustalenie:

                           i)

                           Czy można/należy interpretować jako „miejsce, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę” w rozumieniu ww. przepisu wspólnotowego port lotniczy, w którym stacjonuje statek powietrzny, do którego załogi należy dany pracownik i w którym rozpoczyna lot, w trakcie którego wykonuje swe obowiązki zawodowe?
                           Czy też można/należy interpretować jako to „miejsce” miejsce określane przez strony jako gateway airport (port lotniczy wejścia), z którego pracownik był przemieszczany do portu lotniczego, w którym stacjonuje statek powietrzny, do którego załogi należy dany pracownik, i do którego następnie powracał?
                           Czy też można/należy interpretować jako to „miejsce” miejsce, w którym są zarejestrowane statki powietrzne, do których załogi należy dany pracownik?
                           Czy też można/należy interpretować jako to „miejsce” miejsce, w którym pracownik ten otrzymywał instrukcje, komunikaty i informacje dotyczące lotów, różnych aspektów stosunków zawodowych łączących go ze stroną pozwaną, a także postępowania prowadzącego do wygaśnięcia tego stosunku pracy?

                           ii)

                           Czy można/należy interpretować jako „miejsce, w którym pracownik ostatnio zazwyczaj świadczył pracę” w rozumieniu ww. przepisu wspólnotowego port lotniczy, w którym stacjonował ostatni statek powietrzny, do którego załogi należał pracownik przed wygaśnięciem stosunku pracy?
                           Czy też właśnie można/należy interpretować jako to „miejsce” miejsce określane przez strony jako gateway airport (port lotniczy wejścia), z którego pracownik, po raz ostatni przed wygaśnięciem stosunku pracy, został przemieszczony do portu lotniczego, w którym stacjonował statek powietrzny, do którego załogi należał dany pracownik, i do którego następnie powrócił?

               3)

               Czy w kontekście faktycznym niniejszego sporu można interpretować jako „oddział, który pracownika zatrudnił” w rozumieniu art. 19 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r.„ośrodek operacyjny” przedsiębiorstwa określonego w zawartej przez pracownika umowie o pracę jako pracodawca, w którym przeprowadzany jest proces rekrutacyjny pilotów (polegający na przyjmowaniu i rozpatrywaniu odpowiednich kandydatur) i w którym przechodzą oni szkolenie początkowe i uzupełniające, podczas gdy ten „ośrodek operacyjny” znajduje się i ma siedzibę w innym przedsiębiorstwie, mającym odrębną osobowość prawną, chociaż oba należą do tej samej grupy kapitałowej?

               4)

               Czy w kontekście faktycznym niniejszego sporu jako „główny organ zarządzający” czy też „główne przedsiębiorstwo” w rozumieniu art. 60 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. można interpretować „ośrodek operacyjny” przedsiębiorstwa określonego w zawartej przez pracownika umowie o pracę jako pracodawca, w którym kontrolowane są wszystkie aspekty jego działalności (począwszy od kontroli utrzymania ruchu, poprzez operacje powietrzne i ich programowanie, a kończąc na eksploatacji, obsłudze technicznej i obsadzeniu załogami statków powietrznych oraz operacjach naziemnych i cateringu) i z którego kierowane są do pilotów instrukcje, w którym przechodzą oni szkolenie początkowe i uzupełniające i w którym rozpatrywane są kwestie związane z zasobami ludzkimi oraz kwestie dyscyplinarne i sporne, podczas gdy ten „ośrodek operacyjny” znajduje się i ma siedzibę w innym przedsiębiorstwie, mającym odrębną osobowość prawną, chociaż oba należą do tej samej grupy kapitałowej?

               5)

               Czy uwzględniając motyw 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r., zgodnie z którym, w sprawach dotyczących ubezpieczenia, umów zawartych pomiędzy konsumentami i z zakresu prawa pracy strona słabsza powinna być chroniona przez przepisy jurysdykcyjne dla niej bardziej korzystne niż przepisy ogólne, ww. art. 19 ust. 2 tego rozporządzenia należy interpretować w sposób bardziej korzystny dla pracownika?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).


title: Sprawa T-675/16: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2016 r. – Wirecard/EUIPO (mycard2go)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/28

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2016 r. – Wirecard/EUIPO (mycard2go)
   (Sprawa T-675/16)
   (2016/C 410/39)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wirecard AG (Aschheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Bayer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „mycard2go” – zgłoszenie nr 14 303 416

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 lipca 2016 r. w sprawie R 282/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO w celu dalszego prowadzenia procedury dotyczącej zgłoszenia nr 14 303 416;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-46/09: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2009 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estonii

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/12

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2009 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estonii
   (Sprawa C-46/09)
   2009/C 90/18
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Randvere i K. Simonsson)

      Strona pozwana: Republika Estonii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Estonii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 11 dyrektywy 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku (1), w zakresie w jakim nie dokonała ona prawidłowej transpozycji jej przepisów do prawa krajowego;

               —

               obciążenie Republiki Estonii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Z art. 11 ust. 2 lit. a dyrektywy 2000/59 wynika, że Republika Estonii miała obowiązek ustanowienia kryteriów wyboru statków innych niż kutry rybackie oraz łodzie rekreacyjne upoważnione do przewozu nie więcej niż 12 pasażerów, które winny być przedmiotem inspekcji.
   Artykuł 11 ust. 2 lit. c) przewiduje, że jeżeli odpowiednie władze nie są zadowolone z wyników inspekcji, zapewniają, by statek nie opuścił portu aż do chwili odprowadzenia wytworzonych przez statek odpadów i pozostałości ładunku do urządzenia do odbioru odpadów, zgodnie z art. 7 oraz 10.
   Republika Estonii wyraziła wolę uzupełnienia estońskiego systemu prawnego w celu dokonania prawidłowej transpozycji tych przepisów dyrektywy. Komisja nie dysponuje informacjami dotyczącymi dokonania takich zmian.

      (1)  Dz.U. L 332, s.81


title: Sprawa C-281/15: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München – Niemcy) – Soha Sahyouni/Raja Mamisch [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 1259/2010 — Zakres stosowania — Uznanie prywatnego wyroku rozwodowego wydanego przez sąd wyznaniowy w państwie trzecim — Oczywisty brak właściwości Trybunału]

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/5

         Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München – Niemcy) – Soha Sahyouni/Raja Mamisch
   (Sprawa C-281/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 1259/2010 - Zakres stosowania - Uznanie prywatnego wyroku rozwodowego wydanego przez sąd wyznaniowy w państwie trzecim - Oczywisty brak właściwości Trybunału])
   (2016/C 279/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek zaskarżenia: Soha Sahyouni

      Druga strona postępowania: Raja Mamisch

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane mu przez Oberlandesgericht München (sąd okręgowy w Monachium, Niemcy) postanowieniem z dnia 2 czerwca 2015 r.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-712/15: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015 r. – Crédit Mutuel Arkéa/EBC

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/33

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015 r. – Crédit Mutuel Arkéa/EBC
   (Sprawa T-712/15)
   (2016/C 059/38)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Crédit Mutuel Arkéa (Le Relecq-Kerhuon, Francja) (przedstawiciel: H. Savoie, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 5 grudnia 2015 r. ECB/SSM/2015 – 9695000CG7B8NLR5984/28) ustalającej wymogi ostrożnościowe mające zastosowanie do grupy Crédit Mutuel.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na okoliczności, że decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 5 grudnia 2015 r. (zwana dalej „decyzją”) jest bezprawna z tego względu, iż narusza ona przepisy prawa europejskiego ograniczające kompetencje EBC w dziedzinie nadzoru ostrożnościowego wyłącznie do instytucji kredytowych. Zarzut ten dzieli się na cztery części.

                           —

                           Część pierwsza, zgodnie z którą prawo mające zastosowanie do EBC w dziedzinie nadzoru bankowego ściśle ogranicza jego kompetencję wyłącznie do instytucji kredytowych i innych instytucji finansowych.

                           —

                           Część druga, zgodnie z którą Confédération nationale du Crédit Mutuel (CNCM) nie jest instytucją kredytową i Crédit Mutuel nie może być objęta nadzorem EBC na tym poziomie.

                           —

                           Część trzecia, zgodnie z którą brak możliwości wykonywania przez EBC uprawnień nadzoru ostrożnościowego względem CNCM jest potwierdzony faktem, że EBC nie przysługuje uprawnienie do nakładania sankcji, co przyznaje sam EBC.

                           —

                           Część czwarta, zgodnie z którą ze względu na brak uprawnienia do nałożenia jakiegokolwiek środka na CNCM, bezskutecznie i w sposób obarczony błędem co do prawa decyzja dąży do nałożenia środków naprawczych na grupę Crédit Mutuel, która nie istnieje pod względem prawnym.

               2.

               Zarzut drugi oparty na okoliczności, że należy stwierdzić nieważność decyzji także na tej podstawie, iż bezprawnie stwierdza ona, że cała Crédit Mutuel stanowi grupę w rozumieniu europejskich przepisów mających zastosowanie w dziedzinie nadzoru ostrożnościowego. Zarzut ten dzieli się na trzy części.

                           —

                           Część pierwsza, zgodnie z którą ogólną zasadą ustanowioną przez uregulowania europejskie jest, po pierwsze, nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi na indywidualnej podstawie, a po drugie, skonsolidowany nadzór na poziomie grup wzajemnych, przy założeniu, że są one porównywalne z jednolitym podmiotem.

                           —

                           Część druga, zgodnie z którą nie są spełnione prawne przesłanki ustanowione przez uregulowania europejskie umożliwiające nadzór ostrożnościowy skonsolidowany na poziomie grup bankowych.

                           —

                           Część trzecia, zgodnie z którą w niniejszej sprawie nie jest spełniona żadna z trzech przesłanek umożliwiających nadzór skonsolidowany całej Crédit Mutuel.

               3.

               Zarzut trzeci oparty na okoliczności, że należy stwierdzić nieważność decyzji także na tej podstawie, iż bezprawnie zwiększa ona z 8 % do 11 % wymóg podstawowych funduszy własnych Tier I mający zastosowanie do grupy Crédit Mutuel Arkéa. Zarzut ten dzieli się na dwie części.

                           —

                           Część pierwsza, zgodnie z którą decyzja jest obarczona błędem co do prawa.

                           —

                           Część druga, zgodnie z którą decyzja jest również obarczona błędami w ocenie.


title: Sprawa T-187/13: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2013 r. — Jannatian przeciwko Radzie

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/29

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2013 r. — Jannatian przeciwko Radzie
   (Sprawa T-187/13)
   2013/C 171/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mahmoud Jannatian (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci E. Rosenfeld i S. Monnerville)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w zakresie, w jakim jej dotyczą: i) wspólnego stanowiska Rady 2008/479/WPZiB z dnia 23 czerwca 2008 r. zmieniającego wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (1); ii) decyzji Rady 2008/475/WE z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (2); iii) wspólnego stanowiska Rady 2008/652/WPZiB z dnia 7 sierpnia 2008 r. zmieniającego wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (3); iv) decyzji Rady 2009/840/WPZiB z dnia 17 listopada 2009 r. wdrażającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (4); v) decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (5); vi) decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającą wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (6); vii) rozporządzenia Rady (WE) nr 1100/2009 z dnia 17 listopada 2009 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu oraz uchylającego decyzję 2008/475/WE (7); viii) rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (8); oraz ix) rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (9); i

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżący podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Rady

                           —

                           Skarżący twierdzi, że zgodnie z art. 215 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej środki ograniczające mogą zostać przyjęte wyłącznie na podstawie wspólnej inicjatywy Komisji oraz Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa. Zaskarżone decyzje i rozporządzenia zostały przyjęte przez Radę działającą samodzielnie. Są one zatem obarczone brakiem kompetencji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia

                           —

                           Skarżący podnosi, że uzasadnienie umieszczenia M. Jannatiana w załączniku II jest zbyt mało ścisłe, by spełniać wymagania określone przez orzecznictwo w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia. Aby spełnić obowiązek uzasadnienia, Rada powinna była ustalić konkretne i szczególne elementy charakterystyczne dla istnienie rzeczywistego wsparcia udzielanego przez skarżącego rządowi irańskiemu lub irańskim działaniom wrażliwym z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych. Zaskarżone decyzje i rozporządzenia są zatem obarczone brakiem uzasadnienia.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przysługujących skarżącemu praw podstawowych

                           —

                           Skarżący twierdzi, że po pierwsze w zakresie, w jakim nie podają uzasadnienia, zaskarżone decyzje i rozporządzenia naruszają przysługujące mu prawo do obrony; po drugie niezgodność z prawem zaskarżonych decyzji i rozporządzeń ma wpływ na to postępowanie, gdyż z jednej strony, uniemożliwia to skarżącemu obronę, a z drugiej strony możliwość przeprowadzenia przez Sąd kontroli zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i rozporządzeń jest utrudniona. Wynika z tego, że naruszone jest prawo skarżącego do skutecznego środka prawnego przed sądem; wreszcie w zakresie, w jakim skarżący został pozbawiony prawa do obrony, oraz ze względu na to, że podważona jest możliwość przeprowadzenia przez Sąd kontroli zgodność z prawem zaskarżonych decyzji i rozporządzeń dotyczących środków zamrażających fundusze — które ze swojej natury są „szczególnie uciążliwe” — na skarżącego zostało nałożone nieuzasadnione ograniczenie jego prawa własności.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący braku dowodów przeciwko skarżącemu

                           —

                           Skarżący podnosi, że Rada nie przytoczyła materiału dowodowego i informacji, na których się opierała, gdy przyjmowała zaskarżone decyzji i rozporządzenia.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący błędnych ustaleń faktycznych

                           —

                           Skarżący podnosi, że wbrew temu, co jest stwierdzone w zaskarżonych decyzjach i rozporządzeniach, skarżący nie był już zastępcą szefa Irańskiej Agencji Energii Atomowej w odpowiednich datach umieszczenia go w wykazach pośród osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi. Z tego względu Rada dopuściła się błędu co do faktu, gdy umieściła skarżącego w wykazach wyłącznie z tego powodu, że w datach przyjęcia poszczególnych zaskarżonych decyzji i rozporządzeń był on zastępcą szefa Irańskiej Agencji Energii Atomowej.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa

                           —

                           Skarżący twierdzi, że art. 20 lit. b) nie ma mieć zastosowania sam w sobie do osób fizycznych, które zajmują stanowiska kierownicze w podmiocie umieszczonym w załączniku VIII. Ponadto art. 20 lit. b) przewiduje umieszczanie w wykazie osób fizycznych, „które
                                 są
                               zaangażowane w irańskie działania wrażliwe z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych […], bezpośrednio powiązane z takimi działaniami lub
                                 zapewniają
                               wsparcie takich działań”. Poprzez umieszczenie skarżącego w załączniku II bez przytoczenia dowodów na to, że skarżący zapewniał aktywne i rzeczywiste wsparcie irańskim działaniom nuklearnym w chwili umieszczenia go w załączniku II, Rada naruszyła prawo.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych i naruszenia zasady proporcjonalności

                           —

                           Skarżący twierdzi, że w rozpatrywanym przypadku żaden cel interesu ogólnego nie może uzasadnić takich rygorystycznych środków nakładanych na osoby fizyczne, które nawet przez krótki okres zajmowały stanowisko kierownicze w ramach Irańskiej Agencji Energii Atomowej. Ponadto, nawet gdyby środki te zostały uznane za uzasadnione na podstawie celu interesu ogólnego, wciąż można by je krytykować ze względu na to, że nie zapewniają rozsądnego stosunku proporcjonalności pomiędzy zastosowanymi metodami a zamierzonym celem.

      (1)  Dz.U. UE z dnia 24 czerwca 2008 r., L 163/43.

      (2)  Dz.U. UE z dnia 24 czerwca 2008 r., L 163/29.

      (3)  Dz.U. UE z dnia 8 sierpnia 2008 r., L 213/58.

      (4)  Dz.U. UE z dnia 18 listopada 2009 r., L 303/64.

      (5)  Dz.U. UE z dnia 27 lipca 2010 r., L 195/39.

      (6)  Dz.U. UE z dnia 27 października 2010 r., L 281/81.

      (7)  Dz.U. UE z dnia 18 listopada 2009 r., L 303/31.

      (8)  Dz.U. UE z dnia 27 października 2010 r., L 281/1.

      (9)  Dz.U. UE z dnia 24 marca 2012 r., L 88/1.


title: Sprawa T-191/09: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — HIT Trading i Berkman Forwarding przeciwko Komisji (Unia celna — Przywóz fluorescencyjnych lamp ze zintegrowanym obciążeniem elektronicznym (CFL-i) pochodzących z Pakistanu — Retrospektywne pokrycie należności celnych — Wniosek o zwrot należności celnych — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) oraz art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/13

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — HIT Trading i Berkman Forwarding przeciwko Komisji
   (Sprawa T-191/09) (1)

   (Unia celna - Przywóz fluorescencyjnych lamp ze zintegrowanym obciążeniem elektronicznym (CFL-i) pochodzących z Pakistanu - Retrospektywne pokrycie należności celnych - Wniosek o zwrot należności celnych - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) oraz art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92)
   2011/C 38/21
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: HIT Trading BV (Lelystad, Niderlandy) i Berkman Forwarding BV (Barendrecht, Niderlandy) (przedstawiciel: A.T.M. Jansen, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Bouyon i H. van Vliet, pełnomoccnicy, wspierani przez Y. van Gervena, adwokata)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji C(2009) 747 wersja ostateczna Komisji z dnia 12 lutego 2009 r. stwierdzającej, że zaksięgowanie a posteriori pewnych należności celnych było uzasadnione oraz że zwrot tych należności nie był zasadny (akta REC 01/08).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hit Trading BV i Berkman Forwarding zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 180 z dnia 1.8.2009.


title: Sprawa C-184/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – A/B [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych — Jurysdykcja w sprawach zobowiązań alimentacyjnych — Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 — Artykuł 3 lit. c) i d) — Żądanie dotyczące zobowiązania alimentacyjnego na rzecz małoletnich dzieci, jednoczesne z postępowaniem w sprawie separacji rodziców, wniesione w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym dzieci mają zwykłe miejsce pobytu]

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – A/B
   (Sprawa C-184/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych - Jurysdykcja w sprawach zobowiązań alimentacyjnych - Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 - Artykuł 3 lit. c) i d) - Żądanie dotyczące zobowiązania alimentacyjnego na rzecz małoletnich dzieci, jednoczesne z postępowaniem w sprawie separacji rodziców, wniesione w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym dzieci mają zwykłe miejsce pobytu])
   (2015/C 302/10)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A

      Strona pozwana: B

      Sentencja

   Artykuł 3 lit. c) i d) rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych należy interpretować w ten sposób, że jeżeli sąd państwa członkowskiego orzeka w postępowaniu dotyczącym separacji lub rozkładu pożycia między rodzicami małoletniego dziecka, a sąd innego państwa członkowskiego orzeka w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności rodzicielskiej za to dziecko, wówczas żądanie dotyczące zobowiązania alimentacyjnego względem tego dziecka jest związane wyłącznie z postępowaniem dotyczącym odpowiedzialności rodzicielskiej w rozumieniu art. 3 lit. d) tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.