title: Sprawa T-470/15: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Cham/Rada

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/36

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Cham/Rada
   (Sprawa T-470/15)
   (2015/C 337/40)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Cham Holding (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa strony skarżącej;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. i dalszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub podobne do nich.

      (1)  Dz.U. C 290, s. 13.


title: Sprawa T-399/15: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2015 r. – Morgan & Morgan/OHIM – Grupo Morgan & Morgan (Morgan & Morgan)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/56

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2015 r. – Morgan & Morgan/OHIM – Grupo Morgan & Morgan (Morgan & Morgan)
   (Sprawa T-399/15)
   (2015/C 311/61)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Morgan & Morgan International Insurance Brokers S.r.l. (Conegliano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Gatti i F. Caricato)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Grupo Morgan & Morgan (Ciudad de Panamá, Panama)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „Morgan & Morgan” – zgłoszenie nr 11 596 087

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 maja 2015 r. w sprawie R 1657/2014-1.

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji;

               —

               nakazanie ostatecznej rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 11 596 087 na rzecz Morgan & Morgan International Insurance Brokers s.r.l. dla klasy 36;

               —

               obciążenie OHIM kosztami wszystkich trzech postępowań.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-531/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 8 października 2015 r. – Elda Otero Ramos/Servicio Galego de Saúde, Instituto Nacional de la Seguridad Social

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 8 października 2015 r. – Elda Otero Ramos/Servicio Galego de Saúde, Instituto Nacional de la Seguridad Social
   (Sprawa C-531/15)
   (2015/C 429/14)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elda Otero Ramos.

      Strona pozwana: Servicio Galego de Saúde i Instituto Nacional de la Seguridad Social.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy do sytuacji zagrożenia w trakcie karmienia piersią, o którym mowa w art. 26 ust. 4 w związku z ust. 3 Ley de Prevención de Riesgos Laborales (ustawy o zapobieganiu zagrożeniom zawodowym), który to hiszpański przepis prawa krajowego został wprowadzony w celu transpozycji art. 5 ust. 3 dyrektywy Rady 92/85/EWG (1) z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią, znajdują zastosowanie zasady dotyczące ciężaru dowodu ustanowione w art. 19 dyrektywy 2006/54/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy można uznać za „okoliczności pozwalające domniemywać istnienie bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji” w rozumieniu art. 19 dyrektywy, istnienie zagrożenia dla karmienia piersią przy wykonywaniu zawodu pielęgniarki pracującej na szpitalnym oddziale ratunkowym, które to zagrożenie zostało wykazane poprzez uzasadnioną opinię lekarza, będącego jednocześnie szefem oddziału ratunkowego szpitala, w którym pracownica świadczy pracę?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy można uznać, że okoliczności, iż stanowisko pracy zajmowane przez pracownicę znajduje się na liście stanowisk, które są wolne od zagrożenia, sporządzonej przez pracodawcę po uprzedniej konsultacji z pracownikami, oraz że służby medycyny prewencyjnej oraz zapobiegania zagrożeniom zawodowym w danym szpitalu, wystawiły oświadczenie o zdolności do pracy, przy czym oba te dokumenty nie zawierają wyjaśnień odnośnie do tego, w jaki sposób doszło się do takiego wniosku, wystarczają do wykazania w każdym przypadku i bez możliwości ich zakwestionowania, że nie doszło do naruszenia zasady równego traktowania w rozumieniu wspomnianego art. 19?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie i przeczącej na pytanie trzecie, na której ze stron – pozywającej pracownicy czy na pozwanym pracodawcy – spoczywa zgodnie z art. 19 dyrektywy 2006/54/WE ciężar dowodu w wykazaniu, po udowodnieniu istnienia zagrożenia dla karmiącej piersią matki lub karmionego piersią dziecka wynikającego ze świadczenia pracy (1) że nie jest możliwe dostosowanie warunków lub czasu pracy, lub że pomimo takiego dostosowania warunki danego stanowiska pracy mogłyby niekorzystnie wpłynąć na zdrowie pracownicy w ciąży lub karmiącej piersią — art. 26 ust. 2 w związku z ust. 4 Ley de Prevención de Riesgos Laborales (ustawy o zapobieganiu zagrożeniom zawodowym), który transponuje art. 5 ust. 2 dyrektywy 92/85/EWG —, oraz że (2) zmiana stanowiska pracy nie jest technicznie lub obiektywnie możliwa, lub że nie można jej w sposób rozsądny wymagać z uzasadnionych przyczyn — art. 26, ust. 3 w związku z ust. 4 Ley de Prevención de Riesgos Laborales, który transponuje art. 5 ust. 2 dyrektywy 92/85/EWG?

      (1)  Dz.U. L 348, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 204, s. 23.


title: Sprawa C-109/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 29 lutego 2012 r. — Laboratoires Lyocentre

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 29 lutego 2012 r. — Laboratoires Lyocentre
   (Sprawa C-109/12)
   2012/C 133/36
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Laboratoires Lyocentre

      Strona pozwana: Lääkealan turvallisuus- ja kehittämiskeskus Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dokonane w jednym państwie członkowskim zgodnie z dyrektywą 93/42/WE (1) o wyrobach medycznych zaklasyfikowanie preparatu jako opatrzonego oznaczeniem CE wyrobu medycznego w rozumieniu dyrektywy o wyrobach medycznych wyklucza zaklasyfikowanie go przez odpowiedni organ krajowy innego państwa członkowskiego, ze względu na jego farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne działanie, jako produktu leczniczego w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b dyrektywy o produktach leczniczych 2001/83/WE (2)?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy ten odpowiedni organ krajowy powinien jedynie zastosować procedury przewidziane w dyrektywie o produktach leczniczych 2001/83/WE, czy też przed rozpoczęciem postępowania w przedmiocie klasyfikacji jako produktu leczniczego zgodnie z dyrektywą o produktach leczniczych powinien on zastosować przewidzianą w art. 8 dyrektywy procedurę ochronną lub też przepisy dotyczące bezzasadnego umieszczenia oznakowania CE zgodnie z art. 18 dyrektywy o wyrobach medycznych 93/42/WE?

               3)

               Czy dyrektywa o produktach leczniczych 2001/83/WE, dyrektywa o wyrobach medycznych 93/42/WE czy też inne przepisy prawa Unii (przykładowo regulujące ochronę zdrowia i życia ludzkiego bądź też z zakresu prawa konsumenckiego) wykluczają to, że zawierające te same składniki i działające w taki sam sposób preparaty są w jednym i tym samym państwie jednocześnie sprzedawane z jednej strony jako produkt leczniczy, a z drugiej strony — jako wyrób medyczny?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych (Dz.U. L 167, s. 1)

      (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67)


title: Sprawa F-141/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 maja 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Artykuł 34 ust. 1 i 6 regulaminu postępowania — Skarga złożona faksem w terminie do wniesienia skargi — Odręczny podpis adwokata różniący się od podpisu na oryginale skargi wysłanym pocztą — Wniesienie skargi po terminie — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 maja 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-141/11) (1)

   (Służba publiczna - Artykuł 34 ust. 1 i 6 regulaminu postępowania - Skarga złożona faksem w terminie do wniesienia skargi - Odręczny podpis adwokata różniący się od podpisu na oryginale skargi wysłanym pocztą - Wniesienie skargi po terminie - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 252/90
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji o oddaleniu wniosku skarżącego o zapłatę jego zaległego wynagrodzenia za miesiące wrzesień-grudzień 2010 oraz styczeń 2011

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012, s. 25.


title: Sprawa T-442/12: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2012 r. — Changmao Biochemical Engineering przeciwko Radzie

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/39

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2012 r. — Changmao Biochemical Engineering przeciwko Radzie
   (Sprawa T-442/12)
   2012/C 366/80
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd (Changzhou, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci E. Vermulst i S. Van Cutsem)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 626/2012 z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 349/2012 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2012 L 182, s. 1) w zakresie dotyczącym skarżącej, oraz

               —

               obciążenie pozwanej poniesionymi przez nią kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy tego, że pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 343, s. 51) odrzucając, ze względu na rzekome zniekształcenie ceny surowca benzenu, wniosek skarżącej o traktowanie jej na zasadach rynkowych. Zdaniem skarżącej instytucje Unii dopuściły się oczywistego błędu w ocenie porównując ceny benzenu wytwarzanego z koksu z cenami benzenu wytwarzanego z ropy naftowej i oparcie ich oceny na kwotach należności wywozowych uznanych przez nie za nieobowiązujące. Instytucje te naruszyły ponadto art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 uznając, że brak zwrotu podatku VAT w odniesieniu do wywozu benzenu stanowi znaczną interwencję państwa w decyzje rynkowe skarżącej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy tego, że pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 ze względu na to, że w ramach przeglądu okresowego powinna ona była potraktować skarżącą na zasadach rynkowych i dlatego wyciągnęła błędny wniosek, iż okoliczności związane z dumpingiem uległy znacznym zmianom o trwałym charakterze.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy tego, że pozwana naruszyła obowiązek uzasadnienia, art. 296 TFUE oraz art. 6 ust. 7, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 2 i art. 18 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 nie uwzględniając i nie podając przyczyn odrzucenia przedstawionych przez skarżącą uwag i dowodów oraz nie przedstawiając w jednoznaczny sposób swego rozumowania dotyczącego zarzucanego zakłócania ceny surowca benzenu.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy tego, że pozwana naruszyła art. 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi rozporządzenia Rady (WE) 1225/2009 niewydając decyzji o traktowaniu na zasadach rynkowych w ciągu trzech miesięcy od rozpoczęcia postępowania.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy tego, że pozwana naruszyła art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 oraz prawo do obrony odmawiając podania danych, na podstawie których obliczane są normalne wartości.


title: Sprawa T-335/08: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2008 r. — BNP Paribas i BNL przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/39

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2008 r. — BNP Paribas i BNL przeciwko Komisji
   (Sprawa T-335/08)
   (2008/C 272/79)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: BNP Paribas i Banca Nazionale del Lavoro SpA (BNL) (przedstawiciele: R. Silvestri, G. Escalar i M. Todino, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 869 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C-15/2007 (ex NN 20/2007) wprowadzonej w życie we Włoszech i dotyczącej „zachęt podatkowych dla niektórych zrestrukturyzowanych banków”.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące kwestionują postanowienie decyzji, na podstawie którego włoska ustawa nr 350/2003 ustanawiająca specjalny system wyrównań podatkowych („specjalny system”) w stosunku do aktywów niektórych banków, które powstały w wyniku restrukturyzacji lub zostały nią objęte zgodnie z ustawą nr 218 z dnia 30 lipca 1990 r. („ustawa Amato”), została uznana za niezgodną z art. 87 traktatu WE dotyczącym pomocy państwa. Zdaniem Komisji, niezgodność tego specjalnego systemu z art. 87 traktatu WE opiera się na założeniu, że poprzez ten system włoski ustawodawca udzielił „selektywnej” korzyści podatkowej jedynie instytucjom bankowym objętym reorganizacją przewidzianą w ustawie Amato, nie przewidując podobnych korzyści dla innych instytucji i ogólnie innych przedsiębiorstw.
   Na poparcie swych żądań skarżące stwierdzają, że Komisja błędnie uznała, iż specjalny system wyrównań podatkowych przynosił korzyść gospodarczą przedsiębiorstwom będącym ich beneficjentami i że w konsekwencji stanowił on niedozwoloną pomoc. Skarżące dodają, że w rzeczywistości system ten nie przyznawał korzyści podatkowej; był on jedynie systemem opcjonalnym, na który przedsiębiorstwa mogły się zdecydować w oczekiwaniu na zapłatę podatku na podstawie stawki zastępczej.
   Skarżące dodają, że nawet gdyby sporny system przyznawał przedsiębiorstwom pewną korzyść, nie stanowiłby on pomocy państwa, ponieważ nie miał selektywnego charakteru. Sporny system podatkowy jest rozwiązaniem spójnym w stosunku do ogólnego systemu podatkowego i jest oparty na obiektywnych kryteriach, ponieważ ma pozwolić instytucjom kredytowym objętym prywatyzacją na wyrównanie podatkowe zgodnie z ustawą Amato poprzez ustalenie stawki przy uwzględnieniu zarówno poprzedniego częściowego opodatkowania wzrostu wartości już odnotowanej, jak i innych przepisów związanych z tymi podatkami, niedogodności niemające wpływu na pozostałe przedsiębiorstwa — nie tak jak banki objęte podatkami na podstawie ustawy nr 350/2003 — które uzyskały korzyści na innej podstawie niż ta ustawa i dla których odmiennie funkcjonujący system wyrównań był w całości uzasadniony.
   Po drugie, decyzja Komisji zawiera oczywisty błąd w uzasadnieniu, wynikający z błędnego przekonania, że ustawa nr 350/2003 nie przewidywała żadnego ogólnego systemu wyrównań. Komisja błędnie stwierdziła, że nie było żadnego ogólnego systemu wyrównań, jaki mógł być porównany z kwestionowanym systemem specjalnym i nie dokonała żadnego porównania między dwoma systemami w celu dokonania oceny wszystkich czynników mogących mieć wpływ na całościowe obciążenia podatkowe właściwe dla każdego systemu.
   Zdaniem skarżących nawet gdyby porównanie tych dwóch systemów zostało dokonane na podstawie takich czynników, oczywiste jest, że w porównaniu z ogólnym systemem system specjalny nie przyznaje praktycznie żadnej korzyści podatkowej, jeżeli chodzi o stawkę znajdującą zastosowanie.


title: Sprawa T-856/16: Wyrok Sądu z dnia 21 czerwca 2017 r. – Rare Hospitality International/EUIPO (LONGHORN STEAKHOUSE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LONGHORN STEAKHOUSE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Równość traktowania i zasada dobrej administracji]

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/27

         Wyrok Sądu z dnia 21 czerwca 2017 r. – Rare Hospitality International/EUIPO (LONGHORN STEAKHOUSE)
   (Sprawa T-856/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LONGHORN STEAKHOUSE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Równość traktowania i zasada dobrej administracji])
   (2017/C 256/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rare Hospitality International, Inc. (Orlando, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat I. Lázaro Betancor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 września 2016 r. (sprawa R 2149/2015-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego LONGHORN STEAKHOUSE jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga została oddalona.

               2)

               Rare Hospitality International, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-56/11: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2011 r. — SAS Cargo Group i in. przeciwko Komisji

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/23

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2011 r. — SAS Cargo Group i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-56/11)
   2011/C 89/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SAS Cargo Group A/S (Kastrup, Dania), Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden (Sztokholm, Szwecja), oraz SAS AB (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciele: M. Kofmann, B. Creve, adwokaci, I. Forrester, QC, J. Killick i G. Forwood, Barristers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w całości lub w części;

               —

               stwierdzenie, że skarżące nie ponoszą odpowiedzialności za globalne, pojedyncze, ciągłe i złożone naruszenie opisane w decyzji, a w razie konieczności stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim obciążałaby ona skarżące taką odpowiedzialnością;

               —

               ponadto, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie wysokości grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               wydanie wszelkich innych rozstrzygnięć, jakie mogą okazać się właściwe w okolicznościach niniejszej sprawy.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w sprawie COMP/39.258 — Fracht lotniczy, w przedmiocie koordynowania różnych składników cen usług w zakresie przewozu towarów drogą lotniczą, w odniesieniu do dopłat paliwowych, dopłat z tytułu bezpieczeństwa oraz zapłaty prowizji od dopłat na rzecz spedytorów
   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą sześć zarzutów.

               1)

               W ramach zarzutu pierwszego skarżące podnoszą, że naruszono istotne wymogi proceduralne, jak również prawo skarżących do dobrej administracji, prawo do obrony oraz ogólną zasadę „równości broni”, poprzez odmowę udostępnienia skarżącym właściwych dowodów, zarówno obciążających, jak i uniewinniających, które Komisja otrzymała po doręczeniu pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, mimo iż w zaskarżonej decyzji wzięła pod uwagę te dowody (obciążające).

               2)

               W ramach zarzutu drugiego skarżące podnoszą, że Komisja nie posiadała stosownych kompetencji w zakresie, w jakim w decyzji zastosowano art. 101 TFUE/53 EOG do usług przewozu towarów drogą lotniczą polegających na wykonywaniu lotów na teren EOG, poprzez zastosowanie kryterium skutków, mimo iż nie ma ono znaczenia dla zastosowania rationae loci art. 101 TFUE/53 EOG oraz poprzez zastosowanie kryterium wdrażania w odniesieniu do sprzedaży realizowanych poza EOG.

               3)

               W zarzucie trzecim skarżące twierdzą, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie postępowania skarżących oraz doszła do oczywiście błędnego wniosku, że postępowanie to stanowi dowód na to, że skarżące uczestniczyły w globalnym, pojedynczym i ciągłym naruszeniu, lub wiedziały o nim; co więcej szereg praktyk, na które powołano się w decyzji nie stanowi naruszenia właściwych przepisów z dziedziny konkurencji.

               4)

               W ramach zarzutu czwartego skarżące twierdzą, że grzywna jest niesprawiedliwie i nieproporcjonalnie wysoka w świetle okoliczności, że skarżące nie uczestniczyły w globalnym, pojedynczym i ciągłym naruszeniu, jak również w świetle istotnych faktów (w tym okoliczności łagodzących), które należało wziąć pod uwagę przy ustalaniu wysokości grzywny nałożonej na skarżące.

               5)

               W zarzucie piątym skarżące utrzymują, że prowadzone przeciwko nim (i innym podmiotom) dochodzenie jest selektywne i arbitralne, gdyż 72 innych przewoźników, którzy — zgodnie z treścią pisma w sprawie przedstawienia zarzutów i decyzji — uczestniczyli w rzekomo nielegalnych spotkaniach lub rozmowach, nigdy nie zostało objętych dochodzeniem. Budzi to poważne wątpliwości na gruncie Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

               6)

               W ramach zarzutu szóstego skarżące twierdzą, iż dopuszczono się naruszenia ich prawa do rozpoznania sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd, wyrażonego w art. 47 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, gdyż decyzja została wydana przez organ administracyjny, skupiający jednocześnie kompetencje w zakresie ścigania i wymierzania sankcji.


title: Sprawa T-259/11: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2011 r. — Zinātnes, Inovāciju un Testēšanas Centrs przeciwko Komisji

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/33

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2011 r. — Zinātnes, Inovāciju un Testēšanas Centrs przeciwko Komisji
   (Sprawa T-259/11)
   2011/C 252/78
   Język postępowania: łotewski

      Strony

      Strona skarżąca: Zinātnes, Inovāciju un Testēšanas Centrs (przedstawiciel: E. Darapoļskis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie umowy dotyczącej programu krajowego PHARE 2003 na Łotwie „utworzenie ośrodków innowacyjnych i badań nad materiałami budowlanymi” (2003/004-979-06-03/1/0027) poprzez uznanie, że odzyskanie finansowania z PHARE do wysokości 1 576 010,80 EUR nie jest uzasadnione.

      Zarzuty i główne argumenty

   W decyzji w sprawie umowy dotyczącej programu krajowego PHARE 2003 na Łotwie „utworzenie ośrodków innowacyjnych i badań nad materiałami budowlanymi” (2003/004-979-06-03/1/0027) (zwanej dalej „sporną decyzją”), Komisja postanowiła o odzyskaniu funduszy Unii Europejskiej w wysokości 1 474 200,00 EUR.
   Strona skarżąca twierdzi, że poprzez przyjęcie spornej decyzji Komisja naruszyła memorandum finansowe zawarte w dniu 19 września 2003 r. pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Łotewską dotyczące finansowania programu krajowego PHARE na Łotwie, na podstawie którego w dniu 23 sierpnia 2005 r. została zawarta ze stroną skarżącą umowa o finansowaniu w wypłaconej kwocie 1 576 010,80 EUR. Strona skarżąca twierdzi również, że Komisja naruszyła rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”), i rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia finansowego (2) (zwane dalej„rozporządzeniem wykonawczym”).
   Na poparcie swojej skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze strona skarżąca twierdzi, że Komisja wydała sporną decyzję bez uważnej oceny okoliczności sprawy, ani też faktów, opierając się wyłącznie na sprawozdaniach urzędników łotewskich, które nie są potwierdzone opinią lub decyzją właściwych organów. Zdaniem strony skarżącej Komisja powinna była przed wszczęciem postępowania o odzyskanie zbadać istnienie zarzucanych naruszeń w sprawozdaniach urzędników Republiki łotewskiej i uzyskać wszelkie niezbędne dowody, czego Komisja nie uczyniła, ograniczając się do formalnego zbadania wcześniejszej korespondencji. Zostały w związku z tym zignorowane ważne fakty, a zwrot finansowania z PHARE jest niesłusznie dochodzony.

               Po drugie strona skarżąca twierdzi, że Komisja nie skorzystała z kompetencji przysługujących jej na mocy memorandum finansowego, rozporządzenia finansowego i rozporządzenia wykonawczego. Zauważa w tym zakresie, że stwierdzając naruszenia, Komisja powinna była w pierwszej kolejności ocenić skutki finansowe tego naruszenia dla budżetu Unii, a po drugie, jeżeli stwierdziłaby, że naruszenia mogłyby mieć istotne skutki finansowe, to powinna dać Republice Łotewskiej możliwość skutecznego przedstawienia uwag co do okoliczności sprawy, a także wyznaczyć czas na zakończenie nieprawidłowości. W niniejszej sprawie nie skorzystała z tych uprawnień, tak że sporna decyzja była sprzeczna z memorandum finansowym, art. 71 rozporządzenia i art. 79 i 80 rozporządzenia wykonawczego.

               Po trzecie strona skarżąca twierdzi, że sporna decyzja była nieproporcjonalna oraz ze została przyjęta z naruszeniem postępowania dotyczącego podejmowania takich decyzji, ustalonego przez memorandum finansowe, rozporządzenie finansowe i rozporządzenie wykonawcze. Ponadto sporna decyzja nie została opublikowana, nie zawiera ona daty wydania i strona skarżąca dowiedziała się o niej jedynie w dniu 9 marca 2011 r. w ramach postępowania wszczętego na Łotwie.

               Po czwarte, strona skarżąca uważa, że sporna decyzja spowodowała poważne konsekwencje i wyrządziła jej poważne szkody, ponieważ stanowi ona podstawę wszczętego przeciwko niej postępowania i uniemożliwia jej w przyszłości uzyskanie finansowania w ramach programu PHARE.

               Po piąte i po ostatnie strona skarżąca twierdzi, że sporna decyzja poważnie naruszyła jej reputację, ponieważ bezprawne działania Komisja uniemożliwiają uczestnictwo nowych partnerów w projekcie i mocno podważają zaufanie inwestorów do strony skarżącej jako godnego zaufania i pewnego partnera.

      (1)  Dz.U. L 248, z 16.9.2002 r., s. 1.

      (2)  Dz.U. L 357, z 31.12.2002 r., s. 1.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie T-376/02, O przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Art. 78 regulaminu pracowniczego — Renta inwalidzka — Komitet ds. Inwalidztwa — Skład — Choroba zawodowa)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/23

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 23 listopada 2004 r.
   w sprawie T-376/02, O przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Art. 78 regulaminu pracowniczego - Renta inwalidzka - Komitet ds. Inwalidztwa - Skład - Choroba zawodowa)
   (2005/C 45/51)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-376/02, O, były urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez adwokatów: J. Van Rossuma i J.-N. Louisa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: J. Currall, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 stycznia 2002 r. dotyczącej przyznania skarżącemu renty inwalidzkiej, ustalonej zgodnie z art. 78 akapit trzeci regulaminu pracowniczego Wspólnot Europejskich, Sąd (piąta izba), w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie, sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 23 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 14 stycznia 2002 r. dotyczącej przyznania skarżącemu renty inwalidzkiej.

               2)

               Komisja zostaje obciążona w całości kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.2.2003


title: Sprawa C-383/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de cassation w Belgii z dnia  7 października 2005 r.  w sprawie Raffaele Talotta przeciwko państwu belgijskiemu

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de cassation w Belgii z dnia 7 października 2005 r. w sprawie Raffaele Talotta przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-383/05)
   (2006/C 10/21)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 24 października 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de cassation w Belgii z dnia 7 października 2005 r. w sprawie Raffaele Talotta przeciwko państwu belgijskiemu.
   Cour de cassation w Belgii zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy art. 43 (dawny art. 52) Traktatu WE może być interpretowany w ten sposób, że sprzeczny z nim jest przepis prawa krajowego, taki jak art. 182 dekretu królewskiego z dnia 27 sierpnia 1993 r., przyjęty w celu wykonania art. 342 § 2 Code des impôts sur les revenus (kodeksu podatków dochodowych) z 1992 r., który stosuje minimalne podstawy opodatkowania jedynie w odniesieniu do nierezydentów?


title: Sprawa T-207/12 P: Odwołanie wniesione w dniu 11 maja 2012 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu 29 lutego 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-3/11 Luigi Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/27

         Odwołanie wniesione w dniu 11 maja 2012 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu 29 lutego 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-3/11 Luigi Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-207/12 P)
   2012/C 194/45
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości i bez wyjątku zaskarżonego postanowienia;

               —

               tytułem żądania głównego, uwzględnienie żądań skarżącego sformułowanych w pierwszej instancji w sprawie będącej przedmiotem odwołania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami wnoszącego odwołanie poniesionymi w niniejszym postępowaniu odwoławczym;

               —

               ewentualnie, przekazanie sprawy będącej przedmiotem odwołania do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej w innym składzie, w celu wydania przez niego ponownego rozstrzygnięcia przedmiocie wszystkich żądań, o których mowa w poprzednich punktach petitum.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie skierowane jest przeciwko postanowieniu z dnia 29 lutego 2012 r. w sprawie F-3/11, którym odrzucono jako oczywiście niedopuszczalną skargę mającą za przedmiot, po pierwsze, stwierdzenie nieważności rzekomej odmowy Komisji Europejskiej dołączenia do akt dokumentu dotyczącego wypadku wnoszącego odwołanie, a po drugie, zasądzenie od Komisji na jego rzecz kwoty 1 000 EUR tytułem odszkodowania.
   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący całkowitego braku uzasadnienia postanowienia, w zakresie w jakim dotyczy ono oczywistej niedopuszczalności, w tym ze względu na oczywiste wątpliwości, paradoksalny charakter, przeinaczenie i wypaczenie okoliczności faktycznych, apodyktyczność, nielogiczność, brak istotnego znaczenia, nieracjonalność, naruszenie obowiązku clare loqui, brak orzeczenia w przedmiocie przedstawionego sądowi przez wnoszącego odwołanie żądania, a także wykładnię i zastosowanie, które są nieprawidłowe, błędne, nieprawdziwe i nieracjonalne:

                           —

                           art. 26 i 26a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

                           —

                           norm prawnych dotyczących aktu zaskarżalnego (w szczególności ust. 30 — 47 zaskarżonego postanowienia);

                           —

                           norm prawnych dotyczących traktowania i dostępu jednostek do dotyczących ich danych osobowych, które znajdują się w posiadaniu instytucji Unii.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący niezgodnego z prawem charakteru postanowienia sądu orzekającego w pierwszej instancji w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach (fragment od pkt 47 do pkt 48 zaskarżonego postanowienia).


title: Sprawa T-386/17: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2017 r. – Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik/EUIPO (Лидер)

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/40

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2017 r. – Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik/EUIPO (Лидер)
   (Sprawa T-386/17)
   (2017/C 256/46)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik GmbH (Bühl, Niemcy) (pełnomocnik: adwokat A. Lingenfelser)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Лидер” – zgłoszenie nr 15 466 791

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie R 2066/2016-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-197/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel Hasselt — Belgia) — Confederatie van immobiliën-beroepen België, Beroepsinstituut van vastgoedmakelaars przeciwko Willemowi Van Leukenowi (Uznawanie dyplomów — Dyrektywa 89/48/EWG — Pośrednik w obrocie nieruchomościami)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel Hasselt — Belgia) — Confederatie van immobiliën-beroepen België, Beroepsinstituut van vastgoedmakelaars przeciwko Willemowi Van Leukenowi
   (Sprawa C-197/06) (1)

   (Uznawanie dyplomów - Dyrektywa 89/48/EWG - Pośrednik w obrocie nieruchomościami)
   (2008/C 142/04)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank van koophandel Hasselt
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Confederatie van immobiliën-beroepen België, Beroepsinstituut van vastgoedmakelaars

      Strona pozwana: Willem Van Leuken
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van koophandel Hasselt — Wykładnia art. 3 i 4 dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. 1989, L 19, str. 16) — Wymóg, aby pośrednik w obrocie nieruchomości mający siedzibę w jednym państwie członkowskim i dokonujący w innym państwie członkowskim czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami spełniał wymogi dotyczące wykonywania zawodu ustanowione przez krajowego ustawodawcę w ramach transpozycji tej dyrektywy — Ten sam wymóg w przypadku umowy współpracy pomiędzy tym pośrednikiem w obrocie nieruchomości a pośrednikiem w obrocie nieruchomości wpisanym na listę licencjonowanych pośredników w obrocie nieruchomości odnośnego państwa członkowskiego
   Sentencja
   Artykuły 3 i 4 dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, zmienionej dyrektywą 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r., stoją na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym dokonywanie na terytorium tego państwa czynności takich jak te będące przedmiotem postępowania w sprawie przed sądem krajowym przez usługodawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim i znajdującego się w takiej sytuacji jak pozwany w postępowaniu przed sądem krajowym zależy od uzyskania licencji, której udzielenie poddane jest wymogowi pozytywnego zaliczenia testu umiejętności z zakresu prawa.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


title: Sprawy T-117/07 i T-121/07: Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2011 r. — Areva i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Czas trwania naruszenia — Grzywny — Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny — Okoliczności obciążające — Rola przywódcy — Okoliczności łagodzące — Współpraca)

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/10

         Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2011 r. — Areva i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy T-117/07 i T-121/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Czas trwania naruszenia - Grzywny - Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny - Okoliczności obciążające - Rola przywódcy - Okoliczności łagodzące - Współpraca)
   2011/C 113/20
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Areva, société anonyme (Paryż, Francja); Areva T & D Holding SA (Paryż); Areva T & D SA (Paryż); Areva T & D AG (Oberentfelden, Szwajcaria) (przedstawiciele: A. Schild i J.M. Cot, adwokaci); oraz Alstom, société anonyme (Levallois-Perret, Francja) (przedstawiciele: początkowo J. Derenne, adwokat, W. Broere, solicitor, A. Müller-Rappard i C. Guirado, adwokaci, a następnie J. Derenne i A. Müller-Rappard)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo X. Lewis i F. Arbault, następnie X. Lewis, a w końcu V. Bottka i N. Von Lingen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową), zaś tytułem żądania ewentualnego obniżenie kwoty grzywny, która została na nie nałożona.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-117/07 i T-121/07 zostają połączone w celu wydania wyroku.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 2 lit. b) i c) decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową).

               3)

               Za naruszenia stwierdzone w art. 1 lit. b)–f) decyzji C(2006) 6762 wersja ostateczna zostają nałożone następujące grzywny:

                           —

                           na Alstom, société anonyme: 10 327 500 EUR;

                           —

                           na Alstom: 48 195 000 EUR, za której zapłatę odpowiada ona solidarnie z Areva T & D SA, przy czym w odniesieniu do 20 400 000 EUR z kwoty należnej przez Areva T & D SA spółka ta jest zobowiązana do solidarnej zapłaty z Areva T & D AG, Areva, société anonyme i Areva T & D Holding SA.

               4)

               W pozostałym zakresie skargi zostają oddalone.

               5)

               W sprawie T-117/07 Komisja Europejska pokrywa jedną dziesiątą kosztów poniesionych przez Areva, Areva T & D Holding, Areva T & D SA i Areva T & D AG oraz jedną dziesiątą własnych kosztów. Areva, Areva T & D Holding Areva T & D SA i Areva T & D AG pokrywają dziewięć dziesiątych własnych kosztów i dziewięć dziesiątych kosztów poniesionych przez Komisję.

               6)

               W sprawie T-121/07 Komisja pokrywa jedną dziesiątą kosztów poniesionych przez Alstom i jedną dziesiątą własnych kosztów. Alstom pokrywa dziewięć dziesiątych własnych kosztów i dziewięć dziesiątych kosztów poniesionych przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Wyrok Trybunału z dnia 27 października 2015 r. w sprawie E-11/15 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2011/83/UE w sprawie praw konsumentów)

text:
               15.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 467/24

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 27 października 2015 r.
   w sprawie E-11/15
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2011/83/UE w sprawie praw konsumentów)
   (2016/C 467/11)
   W sprawie E-11/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 7a, 7e i 7i załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu; Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia-sprawozdawca) i Páll Hreinsson wydał w dniu 27 października 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 7a, 7e i 7i załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-423/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – De Masi/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/15

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – De Masi/Komisja
   (Sprawa T-423/16)
   (2016/C 371/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fabio De Masi (Belgia) (przedstawiciel: prof. A. Fischer-Lescano)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 20 maja 2016 r. w sprawie wniosku o dostęp do dokumentów grupy Code of Conduct;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 13 lipca 2016 r. w sprawie wniosku o dostęp do dokumentów grupy Code of Conduct;

               —

               obciążenie pozwanej zgodnie z art. 87 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami sprawy i kosztami ewentualnych interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1)

                           —

                           Skarżący twierdzi, że decyzje pozwanej z dnia 20 maja 2016 r. i 13 lipca 2016 r. naruszają przewidziane we wspomnianym przepisie prawo do odpowiedniego rozpatrzenia wniosku potwierdzającego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 15 ust. 3 TFUE w związku z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001
               Skarżący twierdzi ponadto, że całkowita odmowa dostępu do dokumentów dotyczących utworzonej przez Radę Grupy ds. Kodeksu Postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej) narusza jeszcze jego prawo do zapoznania się z tymi dokumentami, zagwarantowane w wyżej wymienionych przepisach.
               Skarżący podnosi w tym kontekście, że wyjątki od wymogu przejrzystości, które przewiduje art. 4 ust. 3 i ust. 1 lit. a) tiret czwarte rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, nie mają zastosowania w niniejszym wypadku.
               Poza tym występują braki w uzasadnieniu i w wyważeniu interesów oraz istnieje nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu dokumentów.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa F-34/12: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/23

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-34/12)
   2012/C 184/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niedopuszczeniu strony skarżącej do udziału w testach w ramach konkursu EPSO/AD/207/11.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji komisji konkursu ogólnego EPSO/AD/207/11 z dnia 3 grudnia 2011 r. o oddaleniu wniosku strony skarżącej o ponowne zbadanie jej kandydatury, przedstawionego w następstwie decyzji wspomnianej komisji konkursowej o niezaproszeniu strony skarżącej do etapu oceny zintegrowanej, notyfikowanej stronie skarżącej pismem EPSO z dnia 26 lipca 2011 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz strony skarżącej kwoty 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną w wyniku zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa F-43/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 września 2010 r. — van Heuckelom przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi) (Służba publiczna — Regulamin pracowniczy mający zastosowanie do pracowników Europolu — Artykuł 29 — Przesunięcie o jeden stopień na podstawie sprawozdania z oceny — Zarzut niezgodności z prawem decyzji w sprawie polityki ustalania grup i stopni służbowych — Właściwość odpowiednio dyrektora i zarządu Europolu — Uznanie przysługujące dyrektorowi Europolu — Granice)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 września 2010 r. — van Heuckelom przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi)
   (Sprawa F-43/09) (1)

   (Służba publiczna - Regulamin pracowniczy mający zastosowanie do pracowników Europolu - Artykuł 29 - Przesunięcie o jeden stopień na podstawie sprawozdania z oceny - Zarzut niezgodności z prawem decyzji w sprawie polityki ustalania grup i stopni służbowych - Właściwość odpowiednio dyrektora i zarządu Europolu - Uznanie przysługujące dyrektorowi Europolu - Granice)
   2010/C 317/82
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo van Heuckelom (Haga, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci W. J. Dammingh i N. D. Dane)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów B. Wägenbaura i R. Van der Houta a następnie przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 lipca 2008 r. o przyznaniu skarżącemu zaledwie jednego stopnia w ramach zaszeregowania do grupy oraz decyzji z dnia 19 stycznia 2009 r. oddalającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga C. van Heuckeloma zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009, s. 63.


title: Sprostowanie komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-698/16 (Dz.U. C 441 z 28.11.2016)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/57

         Sprostowanie komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-698/16
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 441 z dnia 28 listopada 2016 r.
      )
   (2017/C 006/72)
   Komunikat w sprawie T-698/16 Trasta Komercbanka i in./EBC ma brzmienie następujące:

      Skarga wniesiona w dniu 23 września 2016 r. – Trasta Komercbanka i in./EBC
      (Sprawa T-698/16)
      (2016/C 441/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strony skarżące: Trasta Komercbanka AS (Ryga, Łotwa) i 6 innych podmiotów (przedstawiciele: O. Behrends, L. Feddern i M. Kirchner, lawyers)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strony skarżące wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 11 lipca 2016 r. w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności bankowej Trasta Komercbanka AS, oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na tym, że EBC naruszył art. 24 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (1) i powiązanych przepisów w związku z przeglądem wcześniejszej decyzji EBC przeprowadzonym przez Administracyjną Radę Odwoławczą.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na tym, że EBC nie dokonał ostrożnej i bezstronnej analizy i oceny wszystkich aspektów faktycznych, w tym, bez ograniczeń, że nie zareagował on odpowiednio na fakt, iż informacje i dokumenty przedstawione przez łotewski lokalny organ regulacyjny były niedokładne.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na tym, że EBC naruszył zasadę proporcjonalności, nie uznając dostępności alternatywnych środków.

                  4.

                  Zarzut czwarty oparty na tym, że EBC naruszył zasadę równego traktowania.

                  5.

                  Zarzut piąty oparty na tym, że EBC naruszył art. 19 i motyw 75 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz dopuścił się nadużycia uprawnień.

                  6.

                  Zarzut szósty oparty na tym, że EBC naruszył zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.

                  7.

                  Zarzut siódmy oparty na tym, że EBC naruszył reguły proceduralne, w tym prawo do bycia wysłuchanym, prawo dostępu do akt sprawy, prawo do dostatecznie uzasadnionej decyzji oraz art. 83 ust. 1 rozporządzenia ramowego w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63).


title: Sprawa T-473/12: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2015 r. – Aer Lingus/Komisja [Pomoc państwa — Irlandzki podatek od pasażerskiego transportu lotniczego — Obniżona stawka mająca zastosowanie w przypadku celów podróży znajdujących się maksymalnie 300 km od portu lotniczego w Dublinie — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Korzyść — Selektywny charakter — Ustalenie beneficjentów pomocy — Artykuł 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/12

         Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2015 r. – Aer Lingus/Komisja
   (Sprawa T-473/12) (1)

   ([Pomoc państwa - Irlandzki podatek od pasażerskiego transportu lotniczego - Obniżona stawka mająca zastosowanie w przypadku celów podróży znajdujących się maksymalnie 300 km od portu lotniczego w Dublinie - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Korzyść - Selektywny charakter - Ustalenie beneficjentów pomocy - Artykuł 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 - Obowiązek uzasadnienia])
   (2015/C 096/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aer Lingus Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: K. Bacon, D. Scannell, D. Bailey, barristers, i A. Burnside, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, D. Grespan i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, A. Joyce i J. Quaney, pełnomocnicy, wspierani przez E. Regana, SC, i B. Doherty’ego, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2013/199/UE z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.29064 (11/C, ex 11/NN) – Zróżnicowane stawki podatku od transportu lotniczego wprowadzone przez Irlandię (Dz.U. 2013, L 119, s. 30).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 4 decyzji Komisji 2013/199/UE z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.29064 (11/C, ex 11/NN) – Zróżnicowane stawki podatku od transportu lotniczego wprowadzone przez Irlandię w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w nim odzyskanie od beneficjentów pomocy w kwocie określonej w motywie 70 tej decyzji na 8 EUR za pasażera.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, również połowę kosztów poniesionych przez Aer Lingus Ltd.

               4)

               Aer Lingus ponosi połowę własnych kosztów.

               5)

               Irlandia ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-214/04: Skarga wniesiona dnia 19 maja 2004 r. przez Komisję Europejską przeciwko Republice Włoskiej

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/6

         Skarga wniesiona dnia 19 maja 2004 r. przez Komisję Europejską przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-214/04)
   (2004/C 190/11)
   Dnia 19 maja 2004 r. Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez Ulricha Wölkera i Antonio Aresu wniosła do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że utrzymując w mocy do dnia dzisiejszego regulację pozwalającą na użycie wodorochlorofluorowęglowodorów w instalacjach przeciwpożarowych w granicach i na warunkach wykraczających poza przewidziane w art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z tego przepisu;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja uważa, że wyjątki przewidziane w dekrecie ministra środowiska i ochrony krajobrazu (Ministro dell'ambiente e della tutela del territorio) z dnia 3 października 2001 r. mają zastosowanie do różnych przypadków, które nie są objęte wyjątkami przewidzianymi w rozporządzeniu 2037/2000 i że ich zakres stosowania jest tym samym znacznie większy niż jest to dozwolone na mocy tego rozporządzenia. W zakresie w jakim przepisy włoskie zezwalają na użycie wodorochlorofluorowęglowodorów (HCFCs) w instalacjach przeciwpożarowych w przypadkach, na które nie zezwala rozporządzenie nr 2037/2000, są one niezgodne z prawem wspólnotowym.

      (1)  Dz.U. L 244 z 29.9.2000, str. 1.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  13 października 2005 r.  w sprawie C-73/04 Brigitte i Marcus Klein przeciwko Rhodos Management Ltd (wniosek Oberlandesgericht Hamm o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Konwencja Brukselska — Jurysdykcja w zakresie najmu lub dzierżawy nieruchomości — Prawo korzystania z nieruchomości w oznaczonym czasie)

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 13 października 2005 r.
   w sprawie C-73/04 Brigitte i Marcus Klein przeciwko Rhodos Management Ltd (1) (wniosek Oberlandesgericht Hamm o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Konwencja Brukselska - Jurysdykcja w zakresie najmu lub dzierżawy nieruchomości - Prawo korzystania z nieruchomości w oznaczonym czasie)
   (2005/C 315/10)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C- 73/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie protokołu z dnia 3 czerwca 1971 r. w sprawie wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberlandesgericht Hamm, postanowieniem z dnia 27 stycznia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 17 lutego 2004 r., w postępowaniu: Brigitte i Marcus Klein przeciwko Rhodos Management Ltd, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues, K. Schiemann i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 13 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 16 pkt. 1 lit. a) Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej Konwencją z dnia 9 października 1978 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Konwencją z dnia 25 października 1982 r. w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej oraz Konwencją z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do umowy w sprawie członkostwa w klubie, zgodnie z którą uiszczenie wpisowego stanowiącego główną część całkowitej ceny, umożliwia członkom nabycie prawa korzystania w oznaczonym czasie z nieruchomości określonej w umowie jedynie co do jej rodzaju i położenia oraz przewiduje stowarzyszenie członków w organizacji umożliwiającej im wymianę między sobą ich praw korzystania z nieruchomości.

      (1)  Dz.U. C 166 z 30.04.2004


title: Sprawa C-194/09 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 lipca 2011 r. — Alcoa Trasformazioni Srl przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Preferencyjna taryfa opłat za energię elektryczną — Stwierdzenie braku pomocy — Zmiana i przedłużenie stosowania środka — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE — Nowa pomoc lub pomoc istniejąca — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuł 1 lit. b) ppkt v) — Obowiązek uzasadnienia — Zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 lipca 2011 r. — Alcoa Trasformazioni Srl przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-194/09 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Preferencyjna taryfa opłat za energię elektryczną - Stwierdzenie braku pomocy - Zmiana i przedłużenie stosowania środka - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE - Nowa pomoc lub pomoc istniejąca - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 1 lit. b) ppkt v) - Obowiązek uzasadnienia - Zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa)
   2011/C 269/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Alcoa Trasformazioni Srl (przedstawiciele: M. Siragusa, avvocato, T. Müller-Ibold i T. Graf, Rechtsanwälte, F. Salerno, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel N. Khan, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 25 marca 2009 r. w sprawie T-332/06 Alcoa Trasformazioni przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 lipca 2006 r. dotyczącej wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE w sprawie przedłużenia stosowania preferencyjnej taryfy opłat za energię elektryczną dla mieszczących się we Włoszech sektorów przemysłu o dużym zapotrzebowaniu na ten rodzaj energii w zakresie, w jakim dotyczy ona taryfy opłat za dostarczanie energii elektrycznej dwóm należącym do wnoszącej odwołanie fabryk aluminium znajdujących się w miejscowościach Fusina (Wenecja Euganejska) oraz Portovesme (Sardynia).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Alcoa Trasformazioni Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa T-34/15: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2015 r. – Wolf Oil/OHIM – SCT Lubricants (CHEMPIOIL)

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/38

         Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2015 r. – Wolf Oil/OHIM – SCT Lubricants (CHEMPIOIL)
   (Sprawa T-34/15)
   (2015/C 089/46)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca Wolf Oil Corp. (Hemiksem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Maeyaert i J. Muyldermans)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: UAB SCT Lubricants (Kłajpeda, Litwa)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: UAB SCT Lubricants

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „CHEMPIOIL” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 0 76  327

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 października 2014 r. w sprawie R 1596/2013-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i interwenienta własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Wolf Oil.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 75 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-301/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 30 lipca 2009 r. — Staatssecretaris van Justitie przeciwko I. Oguz

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 30 lipca 2009 r. — Staatssecretaris van Justitie przeciwko I. Oguz
   (Sprawa C-301/09)
   2009/C 267/61
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State (Niderlandy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Justitie

      Strona pozwana: I. Oguz

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 13 decyzji nr 1/80 [z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia przyjętej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą] należy interpretować w ten sposób, że pod pojęciem nowego ograniczenia w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć również zaostrzenie w stosunku do przepisu, który wszedł w życie po dniu 1 grudnia 1980 r. i który przewidywał rozluźnienie przepisu obowiązującego w dniu 1 grudnia 1980 r., jeśli zaostrzenie to nie pociąga za sobą pogorszenia sytuacji w stosunku do przepisu obowiązującego w dniu 1 grudnia 1980 r.?


title: Sprawa F-112/14: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2014 r. – ZZ i in./Komisja

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/47

         Skarga wniesiona w dniu 17 października 2014 r. – ZZ i in./Komisja
   (Sprawa F-112/14)
   (2015/C 026/62)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o zaszeregowaniu skarżących według nowych zasad przebiegu kariery zawodowej i awansowania znajdujących zastosowanie po nowelizacji regulaminu pracowniczego urzędników z dnia 1 stycznia 2014 r. na stanowiska „główny [starczy] administrator w okresie przejściowym”, pozbawiających ich, ich zdaniem, możliwości ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 14, oraz stwierdzenie niezgodności z prawem art. 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji o zaszeregowaniu skarżących na stanowiska „główny [starczy] administrator w okresie przejściowym”;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem art. 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-240/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 września 2007 r. — Francja przeciwko Komisji (Europejska Wspólnota Energii Atomowej — Inwestycje — Przekazywanie Komisji projektów inwestycyjnych — Procedury wykonawcze — Rozporządzenie (Euratom) nr 1352/2003 — Brak właściwości Komisji — Artykuły 41 EA-44 EA — Zasada pewności prawa)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/46

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 września 2007 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-240/01) (1)

   (Europejska Wspólnota Energii Atomowej - Inwestycje - Przekazywanie Komisji projektów inwestycyjnych - Procedury wykonawcze - Rozporządzenie (Euratom) nr 1352/2003 - Brak właściwości Komisji - Artykuły 41 EA-44 EA - Zasada pewności prawa)
   (2007/C 269/81)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo F. Alabrune, G. de Bergues, C. Lemaire i E. Puisais, a następnie G. de Bergues i S. Gasri, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Patakia, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Federalna Niemiec (Przedstawiciele: C.-D. Quassowski i A. Tiemann, pełnomocnicy) oraz Królestwo Belgii (przedstawiciele: początkowo D. Haven, następnie M. Wimmer i ostatecznie A. Hubert, pełnomocnicy, wspierani przez J.-F. De Bock, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (Euratom) nr 1352/2003 z dnia 23 lipca 2003 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1209/2000 ustalające procedury przekazywania określone w art. 41 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Dz.U. L 192, str. 15).
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Komisji (Euratom) nr 1352/2003 z dnia 23 lipca 2003 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1209/2000 ustalające procedury przekazywania określone w art. 41 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez Republikę Francuską.

               3)

               Republika Federalna Niemiec i Królestwo Belgii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003 (poprzednio sprawa C-455/03).


title: Sprawa F-134/06: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2006 r. — Bordini przeciwko Komisji

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/87

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2006 r. — Bordini przeciwko Komisji
   (Sprawa F-134/06)
   (2006/C 326/175)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Giovanni Bordini (Dover, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: L. Levi, C. Ronzi, I. Perego, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji z dnia 25 stycznia 2006 r., na podstawie której organ powołujący odmówił uznania, że skarżący zamieszkuje na terytorium Zjednoczonego Królestwa i w rezultacie odmówił zastosowania współczynnika korygującego dla Zjednoczonego Królestwa do jego emerytury;

               —

               zasądzenie od pozwanej kwot należnych z tytułu zastosowania ze skutkiem wstecznym współczynnika korygującego dla Zjednoczonego Królestwa do emerytury skarżącego począwszy od 1 kwietnia 2004 r. wraz z odsetkami w wysokości określonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, podwyższonej o dwa punkty;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę obowiązku uzasadnienia, gdyż jej treść została zredagowana w sposób tak niejasny, że nie było możliwe zrozumienie rozumowania, na którym się opiera.
   Skarżący podnosi ponadto naruszenie art. 82 dawnego regulaminu pracowniczego, naruszenie art. 20 załącznika XIII do nowego regulaminu pracowniczego, oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych, który doprowadził do naruszenia prawa, naruszenie zasady proporcjonalności, jak również naruszenie prawa do życia prywatnego.
   Skarżący podnosi wreszcie, że Komisja naruszyła obowiązek staranności i zasadę dobrej administracji.


title: Sprawa C-510/09: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej.

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/24

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej.
   (Sprawa C-510/09)
   2010/C 37/29
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: M. Patakia i G. Zavvos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie informując o tym, na jakim etapie znajduje się projekt arrêté du 13 mars 2006 relatif à l'utilisation des mélanges extemporanés de produits visés à l'article L.253-1 du code rural (rozporządzenia z dnia 13 marca 2006 r. w sprawie stosowania mieszanin przygotowywanych ex tempore produktów wymienionych w art. L.253-1 kodeksu rolnego) w ramach procedury ustanowionej przez dyrektywę 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r., w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 98/48/WE z dnia 20 lipca 1998 r., ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (1), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 8 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja zarzuca pozwanej w skardze, iż nie poinformowała jej ona o spornym rozporządzeniu ministra dotyczącym stosowania niektórych mieszanin przygotowywanych ex tempore (bezpośrednio przed użyciem) środków ochrony roślin istotnych z punktu widzenia produkcji roślinnej przed jego wydaniem, chociaż rozporządzenie to bezspornie stanowi przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34 i należało je w związku z tym notyfikować na etapie projektu, ponieważ nie jest ono objęte wyjątkiem określonym w art. 10 wspomnianej dyrektywy.
   Zdaniem Komisji, strona pozwana uznała zasadność stawianego zarzutu naruszenia, ponieważ po otrzymaniu uzasadnionej opinii władze francuskie notyfikowały Komisji projekt rozporządzenia, które uchylało sporne rozporządzenie ministra i przejmowało jego treść. Jednakże w chwili wniesienia niniejszej skargi powyższy projekt rozporządzenia nadal nie został przyjęty przez francuskie władze lub w każdym razie Komisja nie została o tym jeszcze poinformowana.

      (1)  Dyrektywa 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniająca dyrektywę 98/34/WE ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 217, s. 18).


title: Sprawa C-396/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Roma (Włochy) w dniu 12 września 2008 r. — Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) przeciwko Danieli Lotti i Clarze Matteucci

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Roma (Włochy) w dniu 12 września 2008 r. — Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) przeciwko Danieli Lotti i Clarze Matteucci
   (Sprawa C-396/08)
   (2008/C 327/14)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte d'appello di Roma
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

      Strona pozwana: Daniela Lotti i Clara Matteucci
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy przyjęte przez państwo włoskie (wspomniany art. 7 ust. 1 ustawy 638/83), powodujące, iż nieprzepracowane okresy w ramach pracy w niepełnym wymiarze czasu o charakterze wertykalnym nie są uważane za okresy składkowe w kontekście nabycia praw emerytalnych są zgodne z dyrektywą 97/81/WE (1) a w szczególności z klauzulą 4 odnoszącą się do zasady niedyskryminacji?

               2)

               Czy wspomniane przepisy krajowe są zgodne z dyrektywą, a w szczególności: z klauzulą 1, która stanowi, że przepisy krajowe powinny ułatwiać rozwój zatrudnienia w niepełnym wymiarze godzin; z klauzulą 4 i z klauzulą 5, która nakłada na państwa członkowskie obowiązek wyeliminowania przeszkód natury prawnej ograniczających dostęp do pracy w niepełnym wymiarze czasu, jako że nieuwzględnienie dla celów emerytalnych nieprzepracowanych tygodni stanowi niewątpliwie istotną przeszkodę przy wyborze pracy w niepełnym wymiarze o charakterze wertykalnym?

               3)

               Czy zakres stosowania klauzuli 4 dotyczącej zasady niedyskryminacji obejmuje także różne rodzaje umów o pracę w niepełnym wymiarze czasu, w świetle okoliczności, iż na podstawie przepisów prawa krajowego w przypadku pracy w niepełnym wymiarze o charakterze horyzontalnym, przy takiej samej liczbie godzin przepracowanych i za które wypłacono wynagrodzenie w ciągu roku kalendarzowego, uwzględniane są wszystkie tygodnie roku kalendarzowego, inaczej niż w przypadku pracy w niepełnym wymiarze czasu o charakterze wertykalnym?

      (1)  Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) — Dz. U. 1998 L 14 s 9.


title: Sprawa T-325/12: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2012 r. — Niderlandy przeciwko Komisji

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/21

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2012 r. — Niderlandy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-325/12)
   2012/C 273/36
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, J. Langer i M. de Ree)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 maja 2012 r. nr SG-Greffe (2012) D/3150 w sprawie SA.28855 (N 373/2009) (ex C 10/2009 i N 528/2009 — Niderlandy/ING — pomoc restrukturyzacyjna);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw do obrony i zasady ostrożności
               Komisja nie powinna była wydać zaskarżonej decyzji bez umożliwienia Niderlandom odniesienia się do względów, dla których Komisja doszła w decyzji do wniosku, że Niderlandy udzieliły ING pomoc poprzez wyrażenie zgody na zmianę warunków spłaty.
               W każdym razie Komisja naruszyła zasadę słuszności poprzez wydanie decyzji nie uwzględniwszy argumentów Niderlandów we wcześniejszym postępowaniu przed sądem, który doprowadził do wyroku w połączonych sprawach T-29/10 i T-33/10, w którym Sąd uwzględnił owe argumenty.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 TFUE
               Decyzja narusza art. 107 TFUE, ponieważ Komisja błędnie stwierdziła w pkt 213 owej decyzji, że zmiana warunków spłaty stanowi pomoc państwa.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 TFUE, regulaminu postępowania oraz art. 266 TFUE
               Komisja nie wykonała prawidłowo wyroku z dnia 2 marca 2012 r. i naruszyła art. 107 TFUE, regulamin postępowania i art. 266 TFUE poprzez powiązanie w owej decyzji zezwolenia na dokonanie wkładu kapitałowego z tymi samymi środkami wyrównawczymi, o jakich mowa w pierwszej decyzji z 2009 r. (Sąd stwierdził ich nieważność w wyroku z dnia 2 marca 2012 r.), chociaż szacowany przez nią rozmiar pomocy wynosił 2 miliardy Euro mniej.


title: Sprawa C-292/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Efetio Patron (sądu apelacyjnego w Patras) z dnia 8 czerwca 2005r. w sprawie Irini Lekhoritou, V. Karkoulias, G. Pavlopoulos, P. Bratsikas, D. Sotiropoulos i G. Dimopoulos przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Efetio Patron (sądu apelacyjnego w Patras) z dnia 8 czerwca 2005r. w sprawie Irini Lekhoritou, V. Karkoulias, G. Pavlopoulos, P. Bratsikas, D. Sotiropoulos i G. Dimopoulos przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-292/05)
   (2005/C 243/12)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 20 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Efetio Patron (sąd apelacyjny w Patras) z dnia 8 czerwca 2005 r. w sprawie Irini Lekhoritou, V. Karkoulias, G. Pavlopoulos, P. Bratsikas, D. Sotiropoulos i G. Dimopoulos przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Efetio Patron zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy roszczenia odszkodowawcze osoby fizycznej przeciwko państwu będącemu stroną Konwencji jako ponoszącemu odpowiedzialność cywilną za działania lub zaniechania jego sił zbrojnych należą do zakresu stosowania Konwencji Brukselskiej ratione materiae określonego w jej art. 1, w przypadku gdy rzeczone działania lub zaniechania, które wystąpiły w okresie będącej skutkiem agresji pozwanej okupacji wojskowej państwa zamieszkania skarżących są w oczywisty sposób sprzeczne z prawem wojennym i mogą zostać również uznane za zbrodnie przeciwko ludzkości?

               2.

               Czy powołanie się na immunitet przez pozwane państwo jest zgodne z reżimem Konwencji Brukselskiej, skoro w przypadku jego uznania prowadziłoby to do wyłączenia możliwości stosowania Konwencji, w szczególności w odniesieniu do działań i zaniechań sił zbrojnych pozwanej, które miały miejsce przed wejściem w życie Konwencji, a mianowicie w latach 1941-1944?


title: Sprawa C-272/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale di Tolmezzo na podstawie postanowienia z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie Azienda Agricola Franco Piemonte przeciwko Azienda per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale di Tolmezzo na podstawie postanowienia z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie Azienda Agricola Franco Piemonte przeciwko Azienda per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)
   (Sprawa C-272/04)
   (2004/C 228/46)
   Dnia 25 czerwca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Tribunale di Tolmezzo wydanego dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie Azienda Agricola Franco Piemonte przeciwko Azienda per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA).
   Tribunale di Tolmezzo zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy wykładni art. 1 rozporządzenia (EWG) Nr 856/84 (1) z 31 marca 1984 r. i art. 1-4 rozporządzenia (EWG) Nr 3950/92 (2) z 28 grudnia 1992 r. należy (bądź nie należy) dokonywać w ten sposób, że dodatkowe opłaty od mleka i przetworów mlecznych mają charakter sankcji administracyjnych i czy opłata taka jest należna od producentów tylko wówczas, gdy przekroczenie ustalonej kwoty było zamierzone lub wynikało z niedbalstwa?

      (1)  Dz.U. L 90 z 1.4.1984, str. 10.

      (2)  Dz.U. L 405 z 31.12.1992, str. 1.


title: Sprawa C-251/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Bruxelles — Belgia) — Christian Van Buggenhout i Ilse Van de Mierop, działający w charakterze syndyków masy upadłości Grontimmo SA przeciwko Banque Internationale à Luxembourg (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Postępowanie upadłościowe — Artykuł 24 ust. 1 — Spełnienie świadczenia „do rąk dłużnika, względem którego zostało wszczęte postępowanie upadłościowe” — Zapłata na rzecz wierzyciela tego dłużnika)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/29

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Bruxelles — Belgia) — Christian Van Buggenhout i Ilse Van de Mierop, działający w charakterze syndyków masy upadłości Grontimmo SA przeciwko Banque Internationale à Luxembourg
   (Sprawa C-251/12) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Postępowanie upadłościowe - Artykuł 24 ust. 1 - Spełnienie świadczenia „do rąk dłużnika, względem którego zostało wszczęte postępowanie upadłościowe” - Zapłata na rzecz wierzyciela tego dłużnika)
   2013/C 344/50
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de commerce de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Christian Van Buggenhout i Ilse Van de Mierop, działający w charakterze syndyków masy upadłości Grontimmo SA

      Strona pozwana: Banque Internationale à Luxembourg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de commerce de Bruxelles — Wykładnia art. 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1) — Dokonanie płatności na rzecz wierzyciela upadłego dłużnika, na jego żądanie, w sytuacji, gdy nie zastosowano środków mających na celu publiczne poinformowanie o wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania upadłościowego w innym państwie członkowskim — Zwolnienie z zobowiązania zleceniobiorcy działającego w dobrej wierze — Podmiotowy zakres zastosowania — Pojęcie świadczenia do rąk dłużnika, obejmujące jedynie płatność dokonaną na rzecz upadłego dłużnika albo również na rzecz jego wierzycieli

      Sentencja

   Artykuł 24 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że zakres zastosowania tego przepisu nie obejmuje zapłaty dokonanej, na polecenie dłużnika, względem którego zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, na rzecz wierzyciela tego dłużnika.

      (1)  Dz.U. C 200 z 7.7.2012


title: Sprawa C-445/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons (Belgia) w dniu 8 sierpnia 2016 r. – Docteur De Bruyne SPRL/État belge

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons (Belgia) w dniu 8 sierpnia 2016 r. – Docteur De Bruyne SPRL/État belge
   (Sprawa C-445/16)
   (2016/C 410/06)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Mons

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Docteur De Bruyne SPRL

      Druga strona postępowania: État belge

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zgodna z zasadami sporządzania bilansu ustanowionymi w czwartej dyrektywie Rady z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek (dyrektywa 78/660/EWG, Dz.U. L 222 z dnia 14 sierpnia 1978 r., s. 11), które to zasady stanowią, że:

               —

               roczne sprawozdanie finansowe winno przedstawiać w sposób prawdziwy i rzetelny stan aktywów i pasywów spółki, jej sytuację finansową oraz wynik finansowy (art. 2 ust. 3 dyrektywy);

               —

               rezerwy na zobowiązania i koszty mają pokrywać straty lub zobowiązania, których charakter jest jasno określony, a których poniesienie według stanu na dzień bilansowy jest prawdopodobne lub pewne, ale nie jest znana ich dokładna kwota lub data wystąpienia (art. 20 ust. 1 dyrektywy);

               —

               wycena musi odbywać się zgodnie z zasadą ostrożnej wyceny, w szczególności:

                           —

                           można uwzględniać jedynie zyski zrealizowane do dnia bilansowego;

                           —

                           należy uwzględnić wszystkie przewidywalne zobowiązania i potencjalne straty powstające w trakcie danego roku obrotowego lub roku poprzedniego, nawet jeżeli takie zobowiązania czy straty pojawiły się między datą bilansu a dniem, na który został on sporządzony [art. 31 ust. 1 lit. c) pkt aa) i bb) dyrektywy];

               —

               należy uwzględnić przychody i koszty dotyczące danego roku obrotowego, niezależnie od daty płatności takiego przychodu lub poniesienia kosztu [art. 31 ust. 1 lit. d) dyrektywy];

               —

               składniki pozycji aktywów i pasywów muszą być wyceniane odrębnie; [art. 31 ust. 1 lit. e) dyrektywy];

         jest sytuacja, gdy w celu uwzględnienia ryzyka, które przyjmuje wystawca opcji w wyniku podjętego zobowiązania, spółka będąca wystawcą opcji może zaksięgować cenę zbycia opcji jako przychód w trakcie roku obrachunkowego, w którym rzeczona opcja zostaje zrealizowana, lub po upływie okresu jej obowiązywania, zamiast zaksięgować ją w trakcie roku obrotowego, w którym nastąpiło zbycie opcji i otrzymana została ostatecznie jej cena, a ryzyko obciążające wystawcę opcji wycenić oddzielnie poprzez utworzenie rezerwy?


title: Sprawa T-433/08: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — SIAE przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/57

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — SIAE przeciwko Komisji
   (Sprawa T-433/08)
   (2008/C 301/95)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Società Italiana degli Autori ed Editori — SIAE (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: M. Siragusa, M. Mandel, L. Vullo, S. Valentino, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 i art. 4 ust. 2 decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               zarządzenie innych środków, w tym środków dochodzeniowych, które Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie jest tą samą decyzją, która jest przedmiotem postępowania w sprawie T-392/08 AEPI przeciwko Komisji.
   Na poparcie swoich żądać skarżąca podnosi pięć zarzutów.
   W zarzucie pierwszym skarżąca podnosi naruszenie i błędne zastosowanie art. 81 WE oraz brak przeprowadzenia dochodzenia, w zakresie w jakim Komisja stwierdza w decyzji występowanie uzgodnionej praktyki bez przedstawienia żadnego dowodu, poza samym faktem, że liczba umów o wzajemnej reprezentacji ogranicza możliwość przyznania licencji na terytorium, na którym działa inne stowarzyszenie zbiorowego zarządzania. Komisja pomija w związku z tym, że wiele stowarzyszeń zarządzania uznaje, że mogą w jak najlepszy sposób zagwarantować prawa ich członków powierzając ich repertuar stowarzyszeniom zarządzania, mogącym zapewnić skuteczną ochronę praw autorskich, przy czym oczywiste jest, że to właśnie stowarzyszenia związane trwale z danym terytorium mogą w pełni spełnić ten wymóg.
   W zarzucie drugim skarżąca podnosi naruszenie i błędne zastosowanie art. 81 WE oraz nielogiczny charakter uzasadnienia decyzji, gdyż sama Komisja usiłując wykazać możliwość zarządzania licencjami obejmującymi różne obszary na nadawanie utworów muzycznych drogą satelitarną, kablową i przez Internet, dostarczyła dowód na nieistnienie podobnych działań stowarzyszeń zarządzających. Zarzut postawiony przez Komisję został podważony przez podawane przez nią przykłady udzielania przez stowarzyszenia zarządzające pełnomocnictw szerszych niż terytorium, na którym działa jedno stowarzyszenie.
   W zarzucie trzecim skarżąca powołuje się na naruszenie i błędne zastosowanie art. 81 WE, gdyż nawet jeśli zdaniem Komisji doszłoby do uzgodnionej praktyki, co zostało zakwestionowane, praktyka ta nie ograniczałyby w żaden sposób konkurencji, w zakresie w jakim rozgraniczenie terytorialne stanowi konieczną konsekwencję wyłącznego charakteru praw przysługujących autorom.
   W zarzucie czwartym skarżąca powołuje się na naruszenie przez Komisję zasady kontradyktoryjności i art. 253 WE z uwagi na brak uzasadnienia, gdyż Komisja nie poinformowała stowarzyszeń o istotnych okolicznościach faktycznych, na podstawie których, w wyniku przeprowadzonych dochodzeń, nie zaakceptowała ona zobowiązań zaproponowanych przez SIAE.
   W zarzucie piątym skarżąca powołuje się na naruszenie art. 253 WE z uwagi na brak uzasadnienia, naruszenie zasady proporcjonalności i zasady pewności prawa oraz sprzeczny i nielogiczny charakter środków ustanowionych w art. 4 ust. 2 decyzji. Całkowicie nieokreślony charakter żądanych przez stowarzyszenia zarządzające działań „weryfikujących”, stawia SIAE w sytuacji niepewności, jeśli chodzi o określenie działań, jakie Komisja uznałaby za wystarczające do zakończenia podnoszonej uzgodnionej praktyki. Ponadto, skoro Komisja przyznaje wyraźnie, że ograniczenie pełnomocnictwa do terytorium innego stowarzyszenia zarządzającego nie stanowi ograniczenia konkurencji, w wyraźnej sprzeczności z tym twierdzeniem pozostaje nakazanie stowarzyszeniom zarządzającym dokonania w sposób dwustronny weryfikacji rozgraniczenia terytorialnego w zakresie wszystkich pełnomocnictw co do nadawania drogą satelitarną, kablową i przez Internet i nakazanie przekazania Komisji kopii weryfikacji wszystkich umów o wzajemnej reprezentacji. Należy dodać do tego fakt, że ponieważ Komisja wymaga dwustronnej weryfikacji rozgraniczenia terytorialnego, poszanowanie w pełni art. 4 ust. 2 decyzji przez SIAE pozostaje poza jej obszarem decyzyjnym, gdyż jest ona zależna od niezależnych uchwał 23 innych stowarzyszeń zarządzających.


title: Sprawa T-389/06: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2006 r. — Inter-IKEA przeciwko OHIM (wyobrażenie palety)

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/35

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2006 r. — Inter-IKEA przeciwko OHIM (wyobrażenie palety)
   (Sprawa T-389/06)
   (2007/C 20/54)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Inter-IKEA Systems BV (Delft, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat J. Gulliksson)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 26 września 2006 r. w sprawie R 355/2006-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający paletę składającą się z wydłużonej prostokątnej platformy lub podstawy oraz równie wydłużonego kołnierza ozdobionego trójkątnymi otworami, pozostających względem siebie pod kątem 90 stopni, dla towarów i usług z klas 6, 7, 16, 20, 35, 39 i 42 — zgłoszenie nr 4 073 748

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, z uwagi na to, że znak towarowy ma dostatecznie odróżniający charakter, aby mógł być zarejestrowany.