title: Sprawa T-387/19: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2019 r. — DF i DG/EBI

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/56

      Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2019 r. — DF i DG/EBI
      (Sprawa T-387/19)
      (2019/C 288/69)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: DF i DG (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi;

            w konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji odmawiających DF i DG dodatku na zagospodarowanie w sytuacji ich powrotu z biur zewnętrznych (decyzje przyjęte, odpowiednio, w dniach 6 marca 2018 r. i 28 lutego 2019 r.);

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 marca 2019 r. (w wypadku DF) i z dnia 27 marca 2019 r. (w wypadku DG), w których EBI stwierdził, że nie ma potrzeby wszczęcia postępowania pojednawczego, ponieważ podniesione przez nich zarzuty są „oczywiście bezzasadne”;

                  —

                  w razie potrzeby — stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 czerwca 2019 r., utrzymującej w mocy odmowę przyznania dodatku na zagospodarowanie;

                  —

                  nakazanie stronie pozwanej zapłaty dodatku na zagospodarowanie na rzecz każdego ze skarżących, powiększonego o odsetki za opóźnienie obliczone według stopy Europejskiego Banku Centralnego podwyższonej o 2 punkty, aż do chwili pełnej zapłaty;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia wynikającego ze sposobu wykładni art. 5 i 17 załącznika VII do regulaminu pracowniczego EBI przez Europejski Bank Inwestycyjny, ponieważ nowy sposób wykładni reguły określonej w tych przepisach nie jest zgodny z zamierzonym w niej celem.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw nabytych, naruszenia uzasadnionych oczekiwań, braku przepisów przejściowych, naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku staranności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 41 regulaminu pracowniczego EBI.


title: Sprawa T-399/19: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2019 r. — Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo/Komisja

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/57

      Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2019 r. — Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo/Komisja
      (Sprawa T-399/19)
      (2019/C 288/70)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: E. Buczkowska i M. Trepka, radcy prawni)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 kwietnia 2019 r., dotyczącej postępowania na mocy art. 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w sprawie AT.40497 — Polish gas prices, kończącej postępowanie AT.40497 zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 773/2004 z dnia 7 czerwca 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (1) i odrzucającej wniosek złożony przez skarżącą w dniu 9 marca 2017 r. (zwany dalej „skargą PGNiG”).

                              —

                              Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji w części odnoszącej się do zarzutów skargi PGNiG dotyczących:

                                          (i)

                                          ograniczenia dostaw gazu do odbiorców w kilku państwach członkowskich Unii Europejskiej, w tym do strony skarżącej, w sezonie zimowym 2014/2015 oraz

                                          (ii)

                                          uzależnienia zawarcia ze stroną skarżącą kontraktu na uzupełniające dostawy gazu od uzyskania niezwiązanych z umową zobowiązań dotyczących inter alia zwiększonej kontroli nad Gazociągiem Jamalskim.

                              —

                              Z ostrożności procesowej, na wypadek gdyby Sąd uznał, że częściowe stwierdzenie nieważności decyzji nie jest możliwe, strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji w całości;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący przyjęcia przez Komisję decyzji w wyniku nadużycia władzy polegającego na:

                              (i)

                              wydaniu przez Komisję decyzji de facto rozstrzygającej o tym, że art. 102 TFUE nie ma zastosowania do praktyk antykonkurencyjnych PJSC Gazprom oraz Gazprom Export LLC z uwagi na istnienie przymusu państwowego wynikającego z prawa krajowego Federacji Rosyjskiej na błędnej podstawie prawnej, tj. na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia 773/2004 w związku z art. 102 TFUE zamiast na podstawie art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (2) w związku z art. 102 TFUE, tj. w szczególności z pominięciem stanowisk państw członkowskich Unii Europejskiej,

                              (ii)

                              wszczęciu postępowania AT.40497 oraz prowadzeniu go w celu ograniczenia prawa strony skarżącej do bycia wysłuchaną w postępowaniu toczącym się na mocy art. 102 TFUE oraz art. 54 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym w sprawie AT.39816 — Dostawy gazu na rynki wyższego szczebla w Europie Środkowo-Wschodniej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący przyjęcia przez Komisję decyzji z oczywistym naruszeniem art. 102 TFUE poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przedsiębiorstwo może skutecznie powołać się na przesłankę „przymusu państwowego” wynikającego z prawa krajowego państwa trzeciego niebędącego państwem członkowskim UE lub EOG, jako przesłankę zwalniającą to przedsiębiorstwo z odpowiedzialności za praktykę antykonkurencyjną.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący przyjęcia przez Komisję decyzji z oczywistym naruszeniem prawa strony skarżącej do bycia informowaną i wysłuchaną zawartego w art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 rozporządzenia 773/2004, art. 296 TFUE oraz art. 47 Karty praw podstawowych poprzez nieprzekazanie stronie skarżącej informacji o tym, że Komisja jako podstawę do odrzucenia skargi PGNiG w zakresie dotyczącym kwestii związanych z Gazociągiem Jamalskim wzięła pod uwagę również prawo krajowe Federacji Rosyjskiej oraz poprzez nieprzekazanie stronie skarżącej wszystkich istotnych dokumentów związanych z tą kwestią, co stanowi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący przyjęcia przez Komisję decyzji z oczywistym naruszeniem art. 7 ust. 1 rozporządzenia 773/2004 oraz art. 296 TFUE, polegającym na braku starannego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych przedstawionych w skardze PGNiG i przedstawieniu uzasadnienia niepozwalającego na dokonanie skutecznej kontroli przez Sąd nad wykonaniem uprawnień dyskrecjonalnych przez Komisję, co stanowi naruszenie istotnego wymogu proceduralnego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący przyjęcia przez Komisję decyzji z oczywistym naruszeniem art. 7 ust. 2 rozporządzenia 773/2004 w związku z art. 102 TFUE poprzez popełnienie oczywistych błędów w ocenie, polegających na:

                              (i)

                              uznaniu, że decyzja Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 19 maja 2015 r. (nr DRG-4720–2(28)/2014/2015/6154/KF) stanowi dowód pozwalający na uznanie za niepotwierdzony zarzut w zakresie zawarcia umowy operatorskiej dla Gazociągu Jamalskiego,

                              (ii)

                              nieprawidłowej ocenie charakteru ograniczeń w dostawach gazu przez Gazprom w sezonie zimowym 2014/2015.

         (1)  Dz.U. L 123 z 27.4.2004, s. 18.

         (2)  Dz.U. L 1 z 4.1.2003, s. 1.


title: Sprawa T-401/19: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2019 r., Brillux/EUIPO — Synthesa Chemie (Freude an Farbe)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/58

      Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2019 r., Brillux/EUIPO — Synthesa Chemie (Freude an Farbe)
      (Sprawa T-401/19)
      (2019/C 288/71)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Brillux GmbH & Co. KG (Münster, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Schiffer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Synthesa Chemie GesmbH (Perg, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego Freude an Farbe w kolorach: żółtym, pomarańczowym, czerwonym, różowym, liliowym, niebieskim, turkusowym, ciemnozielonym, jasnozielonym i antracytowym — rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 316 673

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2019 r. w sprawie R 1498/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-402/19: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2019 r., Brillux/EUIPO — Synthesa Chemie (Freude an Farbe)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/59

      Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2019 r., Brillux/EUIPO — Synthesa Chemie (Freude an Farbe)
      (Sprawa T-402/19)
      (2019/C 288/72)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Brillux GmbH & Co. KG (Münster, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Schiffer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Synthesa Chemie GesmbH (Perg, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego Freude an Farbe — rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 316 404

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2019 r. w sprawie R 1434/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-406/19: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Cocilovo/Parlament

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/60

      Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Cocilovo/Parlament
      (Sprawa T-406/19)
      (2019/C 288/73)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Luigi Cocilovo (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-407/19: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Speroni/Parlament

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/61

      Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Speroni/Parlament
      (Sprawa T-407/19)
      (2019/C 288/74)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Enrico Speroni (Brusto Arsizio, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-408/19: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Mezzaroma/Parlament

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/62

      Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Mezzaroma/Parlament
      (Sprawa T-408/19)
      (2019/C 288/75)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Roberto Mezzaroma (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: M. Merola i L. Florio, avvocati)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-409/19: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Di Meo/Parlament

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/62

      Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Di Meo/Parlament
      (Sprawa T-409/19)
      (2019/C 288/76)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Maria Di Meo (Cellole, Wochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-410/19: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Ci Lello Finuoli/Parlament

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/63

      Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Ci Lello Finuoli/Parlament
      (Sprawa T-410/19)
      (2019/C 288/77)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Giuseppe Ci Lello Finuoli (Palermo, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-494/19: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2019 r. — CupoNation/EUIPO (Cyber Monday)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/64

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2019 r. — CupoNation/EUIPO (Cyber Monday)
      (Sprawa T-494/19)
      (2019/C 288/78)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: CupoNation GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Ullmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Cyber Monday w kolorach koralowym i czarnym — zgłoszenie nr 17 020 851

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 kwietnia 2019 r. w sprawie R 1798/2018-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-495/19: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2019 r. — Rumunia/Komisja

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/64

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2019 r. — Rumunia/Komisja
      (Sprawa T-495/19)
      (2019/C 288/79)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: R. Canțăr, E. Gane, R. Hațieganu, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/721 z dnia 30 kwietnia 2019 r. w sprawie proponowanej inicjatywy obywatelskiej „Polityka spójności w regionie na rzecz równości i zachowania kultury regionu”;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 3 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 2011 r. (UE) nr 211/2011 w sprawie inicjatywy obywatelskiej w odniesieniu do kompetencji Unii ustanowionych w traktatach.

                              —

                              Rumunia twierdzi, że w traktatach nie ma podstawy prawnej, która umożliwiałaby Komisji przedłożenie wniosku dotyczącego aktu prawnego Unii w rozumieniu przyjętym przez organizatorów proponowanej inicjatywy pod nazwą „Polityka spójności w regionie na rzecz równości i zachowania kultury regionu”. Wspomniana proponowana inicjatywa wykracza w sposób oczywisty poza sferę kompetencje Komisji w zakresie przedkładania wniosku dotyczącego unijnego aktu prawnego w celu wprowadzenia w życie traktatów i nie spełnia warunków określonych w art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 211/2011.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 akapit drugi TFUE.

                              —

                              Rumunia uważa, że obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE nie może ograniczać się do poinformowania organizatorów o kwestiach określonych w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2011/2011, mianowicie o przyczynach odmowy rejestracji i o wszystkich możliwych środkach odwoławczych dostępnych dla tych organizatorów.

                              —

                              W tym kontekście Rumunia twierdzi, że uzasadnienie decyzji 2019/721 jest oczywiście niewystarczające. Oczywiście niewystarczające uzasadnienie może uniemożliwić zainteresowanym podmiotom poznanie powodów uzasadniających rejestrację proponowanej inicjatywy i wynikającą stąd reakcję, a także uniemożliwić Sądowi skontrolowanie zgodności tej decyzji z prawem.


title: Sprawa T-500/19: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2019 r. — Coravin/EUIPO — Cora (CORAVIN)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/65

      Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2019 r. — Coravin/EUIPO — Cora (CORAVIN)
      (Sprawa T-500/19)
      (2019/C 288/80)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Coravin, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat F. Valentin)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cora (Marne-la-Vallée, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „CORAVIN” — unijny znak towarowy nr 11 363 496

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 kwietnia 2019 r. w sprawie R 2385/2016-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  jej zmianę, z równoczesnym oddaleniem w całości wniosku o unieważnienie złożonego przez spółkę Cora w dniu 25 listopada 2014 r.;

                  —

                  w konsekwencji — pozostawienie znaku towarowego CORAVIN nr 11 363 496 w całości dla towarów ujętych w klasie 21, mianowicie: „korków do win ułatwiających nalewanie; urządzeń służących dostępowi do wina; systemów do przechowywania wina; przyborów i pojemników do użytku domowego lub kuchennego, wszystkich przeznaczonych do używania z winem”;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-503/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Global Brand Holdings/EUIPO (XOXO)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/66

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Global Brand Holdings/EUIPO (XOXO)
      (Sprawa T-503/19)
      (2019/C 288/81)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Global Brand Holdings LLC (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat D. de Marion de Glatigny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „XOXO” — zgłoszenie nr 17 086 951

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 kwietnia 2019 r. w sprawie R 1413/2018-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie zasad równego traktowania i dobrej administracji;

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-506/19: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2019 r. — Workspace Group/EUIPO — Technopolis (UMA WORKSPACE)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/67

      Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2019 r. — Workspace Group/EUIPO — Technopolis (UMA WORKSPACE)
      (Sprawa T-506/19)
      (2019/C 288/82)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Workspace Group plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: N. Hine, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Technopolis Oyj (Oulu, Finlandia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego UMA WORKSPACE — zgłoszenie nr 16 443 111

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 maja 2019 r. w sprawie R 1910/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  utrzymanie w mocy decyzji wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu;

                  —

                  odrzucenie zakwestionowanego zgłoszenia;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  naruszenie art. 27 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-543/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Królestwo Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 258 TFUE — Środki mające na celu zmniejszenie kosztów realizacji szybkich sieci łączności elektronicznej — Dyrektywa 2014/61/UE — Brak transpozycji lub poinformowania o przepisach transponujących — Artykuł 260 ust. 3 TFUE — Żądanie zasądzenia dziennej okresowej kary pieniężnej — Obliczanie wysokości okresowej kary pieniężnej)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Królestwo Belgii
      (Sprawa C-543/17) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 258 TFUE - Środki mające na celu zmniejszenie kosztów realizacji szybkich sieci łączności elektronicznej - Dyrektywa 2014/61/UE - Brak transpozycji lub poinformowania o przepisach transponujących - Artykuł 260 ust. 3 TFUE - Żądanie zasądzenia dziennej okresowej kary pieniężnej - Obliczanie wysokości okresowej kary pieniężnej)
      (2019/C 305/04)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux, C. Cattabriga, L. Nicolae, G. von Rintelen i R. Troosters, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: początkowo P. Cottin, C. Pochet, J. Van Holm i L. Cornelis, następnie P. Cottin i C. Pochet, pełnomocnicy, wspierani przez P. Verneta, S. Depré i M. Lambert de Rouvroit, avocats, oraz przez A. Van Acker i M.N. Lolla, ekspertów)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze i S. Eisenberg, następnie S. Eisenberg, pełnomocnik), Republika Estońska (przedstawiciel: N. Grünberg, pełnomocnik), Irlandia (przedstawiciele: M. Browne, G. Hodge i A. Joyce, pełnomocnicy, wspierani przez G. Gilmore, BL, i P. McGarry’ego, SC), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo A. Gavela Llopis i A. Rubio González, następnie A. Rubio González, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: E. de Moustier, C. David, A.-L. Desjonquères, I. Cohen, B. Fodda i D. Colas, pełnomocnicy), Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Fiorentina, avvocato dello Stato), Republika Litewska (przedstawiciele: początkowo G. Taluntytė, L. Bendoraitytė i D. Kriaučiūnas, następnie L. Bendoraitytė, pełnomocnicy), Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér, G. Koós i Z. Wagner, pełnomocnicy), Republika Austrii (przedstawiciele: G. Hesse, G. Eberhard i C. Drexel, pełnomocnicy), Rumunia (przedstawiciele: C. R. Canțăr, R.I. Hațieganu i L. Lițu, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Poprzez nieprzyjęcie, po upływie określonego w uzasadnionej opinii z dnia 30 września 2016 r. i przedłużonego przez Komisję Europejską terminu, przepisów ustawowych, administracyjnych i wykonawczych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/61/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie środków mających na celu zmniejszenie kosztów realizacji szybkich sieci łączności elektronicznej oraz, a fortiori, niepoinformowanie Komisji o takich przepisach transponujących, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim zgodnie z art. 13 tej dyrektywy.

                  2)

                  Ze względu na to, że, według stanu na dzień badania okoliczności faktycznych przez Trybunał, Królestwo Belgii nadal nie przyjęło przepisów niezbędnych do dokonania transpozycji art. 2 ust. 7–9 i 11, art. 4 ust. 5 oraz art. 8 dyrektywy 2014/61 do jego prawa krajowego w odniesieniu do Regionu Stołecznego Brukseli ani, a fortiori, nie poinformowało Komisji Europejskiej o takich przepisach transponujących, państwo to częściowo trwało w swoim uchybieniu.

                  3)

                  Na wypadek, gdyby uchybienie stwierdzone w pkt 2 utrzymywało się w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku, Królestwo Belgii zostaje warunkowo zobowiązane do zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej okresowej kary pieniężnej w wysokości 5 000 EUR dziennie, licząc od tej daty do zakończenia tego naruszenia.

                  4)

                  Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

                  5)

                  Republika Federalna Niemiec, Republika Estońska, Irlandia, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Włoska, Republika Litewska, Węgry, Republika Austrii i Rumunia pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 374 z 6.11.2017.


title: Sprawa T-181/16 RENV: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2019 r. — L’Oréal/EUIPO — Guinot (MASTER PRECISE) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MASTER PRECISE — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MASTERS COLORS PARIS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/38

      Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2019 r. — L’Oréal/EUIPO — Guinot (MASTER PRECISE)
      (Sprawa T-181/16 RENV) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MASTER PRECISE - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MASTERS COLORS PARIS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 305/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Guinot (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Sion)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2016 r. (sprawa R 2911/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Guinot a L’Oréal.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     L’Oréal zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


title: Sprawa C-507/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Google LLC, następca prawny Google Inc./Commission nationale de l’informatique et des libertés (CNIL) (Odesłanie prejudycjalne – Dane osobowe – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania tych danych – Dyrektywa 95/46/WE – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Wyszukiwarki internetowe – Przetwarzanie danych znajdujących się na stronach internetowych – Zakres terytorialny prawa do usunięcia linków)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Google LLC, następca prawny Google Inc./Commission nationale de l’informatique et des libertés (CNIL)
      (Sprawa C-507/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dane osobowe - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania tych danych - Dyrektywa 95/46/WE - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Wyszukiwarki internetowe - Przetwarzanie danych znajdujących się na stronach internetowych - Zakres terytorialny prawa do usunięcia linków)
      (2019/C 399/03)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Google LLC, następca prawny Google Inc.

         Strona pozwana: Commission nationale de l’informatique et des libertés (CNIL)

         Sentencja

      Artykuł 12 lit. b) i art. 14 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46 (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych) należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy operator wyszukiwarki uwzględnia żądanie usunięcia linków na podstawie wskazanych przepisów, jest on zobowiązany do usunięcia owych linków nie ze wszystkich wersji swojej wyszukiwarki, ale z tych wersji wyszukiwarki, które odpowiadają wszystkim państwom członkowskim, w razie konieczności w powiązaniu z zastosowaniem środków, które spełniają wymogi przewidziane prawem i które rzeczywiście uniemożliwiają internautom – przeprowadzającym, z terytorium któregoś z państw członkowskich, wyszukiwania w oparciu o imię i nazwisko osoby, której dane dotyczą – uzyskanie, dzięki liście wyników wyświetlonej po przeprowadzeniu tego wyszukiwania, dostępu do linków będących przedmiotem rzeczonego wniosku, lub przynajmniej poważnie zniechęcają ich do uzyskania dostępu do owych linków.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa C-526/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 września 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 258 TFUE – Dyrektywa 2004/18/WE – Koordynacja procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi – Koncesje na roboty budowlane – Przedłużenie okresu obowiązywania istniejącej koncesji na budowę i eksploatację autostrady bez opublikowania ogłoszenia o zamówieniu)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/4

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 września 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska
      (Sprawa C-526/17) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 258 TFUE - Dyrektywa 2004/18/WE - Koordynacja procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi - Koncesje na roboty budowlane - Przedłużenie okresu obowiązywania istniejącej koncesji na budowę i eksploatację autostrady bez opublikowania ogłoszenia o zamówieniu)
      (2019/C 399/04)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, P. Ondrůšek i A. Tokár, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez V. Nunziatę, E. De Bonisa i P. Pucciariella, avvocati dello Stato)

         Sentencja

                  1)

                  Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 i 58 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1422/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r., przedłużając, bez publikacji ogłoszenia o zamówieniu, okres obowiązywania koncesji dotyczącej odcinka autostrady A12 Livorno-Civitavecchia łączącego Livorno i Cecinę (Włochy) poprzez przesunięcie terminu wygaśnięcia tej koncesji z dnia 31 października 2028 r. na dzień 31 grudnia 2046 r..

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, trzy czwarte kosztów poniesionych przez Republikę Włoską. Republika Włoska pokrywa jedną czwartą swoich kosztów.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa C-700/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Kyritz/Wolf-Henning Peters (Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 132 ust. 1 lit. b) i c) – Zwolnienia – Opieka szpitalna i medyczna – Świadczenie opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych – Brak stosunku zaufania między podmiotem świadczącym opiekę a pacjentem)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/5

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Kyritz/Wolf-Henning Peters
      (Sprawa C-700/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 132 ust. 1 lit. b) i c) - Zwolnienia - Opieka szpitalna i medyczna - Świadczenie opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych - Brak stosunku zaufania między podmiotem świadczącym opiekę a pacjentem)
      (2019/C 399/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Finanzamt Kyritz

         Strona przeciwna: Wolf-Henning Peters

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 132 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że świadczenia opieki medycznej, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które są świadczone przez lekarza specjalistę w zakresie chemii klinicznej i diagnostyki laboratoryjnej, mogą być objęte zwolnieniem z podatku od wartości dodanej przewidzianym w art. 132 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy, jeżeli nie spełniają wszystkich przesłanek stosowania zwolnienia przewidzianego w art. 132 ust. 1 lit. b) owej dyrektywy.

                  2)

                  Artykuł 132 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w nim zwolnienie z podatku od wartości dodanej nie jest uzależnione od przesłanki polegającej na tym, aby dane świadczenie opieki medycznej było realizowane w ramach stosunku zaufania między pacjentem a podmiotem świadczącym opiekę.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa C-11/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 września 2019 r. – Oleksandr Viktorovych Klymenko/Rada Unii Europejskiej (Odwołanie – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków i zasobów gospodarczych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Decyzja wydana przez organ państwa trzeciego – Obowiązek zweryfikowania przez Radę, że wspomniana decyzja została wydana z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej – Obowiązek uzasadnienia)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/6

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 września 2019 r. – Oleksandr Viktorovych Klymenko/Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-11/18 P) (1)

      (Odwołanie - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków i zasobów gospodarczych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Decyzja wydana przez organ państwa trzeciego - Obowiązek zweryfikowania przez Radę, że wspomniana decyzja została wydana z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 399/06)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Oleksandr Viktorovych Klymenko (przedstawiciel: adwokat M. Phelippeau)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i J.P. Hix, pełnomocnicy.)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 listopada 2017 r., Klymenko/Rada (T-245/15, niepublikowany, EU:T:2017:792), zostaje uchylony.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, w zakresie, w jakim te akty dotyczą Oleksandra Viktorovycha Klymenki.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa koszty poniesione w ramach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

         (1)  Dz.U. C 94 z 12.3.2018.


title: Sprawa C-32/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Tiroler Gebietskrankenkasse/Michael Moser (Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne – Pracownicy migrujący – Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 – Artykuł 60 – Świadczenia rodzinne – Prawo do otrzymania różnicy między wysokością zasiłku wychowawczego wypłacanego w państwie członkowskim właściwym w pierwszej kolejności a wysokością zasiłku z tytułu opieki nad dzieckiem wypłacanym w państwie członkowskim właściwym w drugiej kolejności)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/7

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Tiroler Gebietskrankenkasse/Michael Moser
      (Sprawa C-32/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Pracownicy migrujący - Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 - Artykuł 60 - Świadczenia rodzinne - Prawo do otrzymania różnicy między wysokością zasiłku wychowawczego wypłacanego w państwie członkowskim właściwym w pierwszej kolejności a wysokością zasiłku z tytułu opieki nad dzieckiem wypłacanym w państwie członkowskim właściwym w drugiej kolejności)
      (2019/C 399/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Tiroler Gebietskrankenkasse

         Strona pozwana: Michael Moser

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 60 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że przewidziany w tym przepisie obowiązek uwzględnienia, dla celów ustalenia zakresu prawa do świadczeń rodzinnych danej osoby, „całej rodziny, tak jak gdyby wszystkie osoby zainteresowane podlegały ustawodawstwu zainteresowanego państwa członkowskiego”, ma zastosowanie zarówno w wypadku, gdy świadczenia są przyznawane zgodnie z prawem właściwym w pierwszej kolejności na podstawie art. 68 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jak również w wypadku, gdy świadczenia są należne zgodnie z innym lub kilkoma innymi ustawodawstwami.

                  2)

                  Artykuł 68 rozporządzenia nr 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że wysokość dodatku deferencyjnego przysługującego pracownikowi zgodnie z prawem państwa członkowskiego właściwego w dalszej kolejności w rozumieniu tego artykułu należy obliczyć w oparciu o dochód rzeczywiście uzyskany przez tego pracownika w państwie członkowskim zatrudnienia.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa C-34/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla - Węgry) – Ottília Lovasné Tóth/ERSTE Bank Hungary Zrt (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Artykuł 3 ust. 1 i 3 – Załącznik do dyrektywy 93/13/EWG – Punkt 1 lit. m) i q) – Umowa kredytu hipotecznego – Akt notarialny – Nadanie klauzuli wykonalności przez notariusza – Odwrócenie ciężaru dowodu – Artykuł 5 ust. 1 – Jasne i zrozumiałe sformułowanie)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/8

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla - Węgry) – Ottília Lovasné Tóth/ERSTE Bank Hungary Zrt
      (Sprawa C-34/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Artykuł 3 ust. 1 i 3 - Załącznik do dyrektywy 93/13/EWG - Punkt 1 lit. m) i q) - Umowa kredytu hipotecznego - Akt notarialny - Nadanie klauzuli wykonalności przez notariusza - Odwrócenie ciężaru dowodu - Artykuł 5 ust. 1 - Jasne i zrozumiałe sformułowanie)
      (2019/C 399/08)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Ítélőtábla

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ottília Lovasné Tóth

         Strona pozwana: ERSTE Bank Hungary Zrt

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich w związku z pkt 1 lit. q) załącznika do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie kwalifikuje on jako nieuczciwego – w sposób ogólny i bez przeprowadzenia dodatkowego badania – warunku umowy, który nie był przedmiotem indywidualnych negocjacji i którego celem lub skutkiem jest odwrócenie ciężaru dowodu na niekorzyść konsumenta.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 93/13 w związku z pkt 1 lit. q) załącznika do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że, z jednej strony, nie dotyczy on warunku, którego celem lub skutkiem jest wywołanie u konsumenta racjonalnego przekonania, że jest on zobowiązany do wykonania wszystkich swoich zobowiązań umownych, nawet jeśli uzna, iż niektóre świadczenia nie są należne, ponieważ klauzula ta nie osłabia pozycji prawnej konsumenta, biorąc pod uwagę mające zastosowanie przepisy krajowe, i, z drugiej strony, że dotyczy on warunku, którego celem lub skutkiem jest utrudnienie korzystania przez konsumenta z powództw lub środków odwoławczych, w przypadku gdy kwota pozostała do zapłaty jest ustalona przez akt notarialny mający moc dowodową, umożliwiający wierzycielowi zakończenie sporu w sposób jednostronny i ostateczny.

                  3)

                  Artykuł 5 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie ustanawia on wymogu, aby przedsiębiorca udzielił dodatkowych informacji dotyczących klauzuli sformułowanej w sposób jasny, ale której skutki prawne mogą być ustalone wyłącznie w drodze wykładni przepisów prawa krajowego, które nie są przedmiotem jednolitego orzecznictwa.

                  4)

                  Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 93/13 w związku z pkt 1 lit. m) załącznika do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie dotyczy on warunku umownego, który upoważnia przedsiębiorcę do dokonania oceny jednostronnie, czy świadczenie, którego obowiązek spełnienia spoczywa na konsumencie, zostało wykonane zgodnie z umową.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa C-47/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien - Austria) – Skarb Państwa Rzeczpospolitej Polskiej – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad/Stephan Riel, występujący w charakterze zarządcy tymczasowego majątku Alpine Bau GmbH (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych – Zakres stosowania – Artykuł 1 ust. 2 lit. b) – Upadłość, układy i inne podobne postępowania – Wyłączenie – Powództwo zmierzające do uzyskania ustalenia istnienia wierzytelności dla celów jej wpisu na listę wierzytelności w ramach postępowania upadłościowego – Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1346/2000 – Artykuł 41 – Treść zgłoszenia wierzytelności – Postępowanie główne i wtórne postępowanie upadłościowe – Zawisłość sprawy i sprawy wiążące się ze sobą – Stosowanie w drodze analogii art. 29 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 – Niedopuszczalność)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/9

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien - Austria) – Skarb Państwa Rzeczpospolitej Polskiej – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad/Stephan Riel, występujący w charakterze zarządcy tymczasowego majątku Alpine Bau GmbH
      (Sprawa C-47/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych - Zakres stosowania - Artykuł 1 ust. 2 lit. b) - Upadłość, układy i inne podobne postępowania - Wyłączenie - Powództwo zmierzające do uzyskania ustalenia istnienia wierzytelności dla celów jej wpisu na listę wierzytelności w ramach postępowania upadłościowego - Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1346/2000 - Artykuł 41 - Treść zgłoszenia wierzytelności - Postępowanie główne i wtórne postępowanie upadłościowe - Zawisłość sprawy i sprawy wiążące się ze sobą - Stosowanie w drodze analogii art. 29 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 - Niedopuszczalność)
      (2019/C 399/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Skarb Państwa Rzeczpospolitej Polskiej – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad

         Druga strona postępowania: Stephan Riel, występujący w charakterze zarządcy tymczasowego majątku Alpine Bau GmbH

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że powództwo o ustalenie istnienia wierzytelności dla celów jej wpisu na listę wierzytelności w ramach postępowania upadłościowego, takie jak wytoczone w postępowaniu głównym, jest wyłączone z zakresu stosowania tego rozporządzenia.

                  2)

                  Artykuł 29 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania, również w drodze analogii, do powództwa takiego jak wytoczone w postępowaniu głównym, wyłączonego z zakresu stosowania owego rozporządzenia, lecz objętego zakresem stosowania rozporządzenia nr 1346/2000.

                  3)

                  Artykuł 41 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że wierzyciel może w ramach postępowania upadłościowego zgłosić wierzytelność, nie wskazując formalnie chwili jej powstania, jeżeli prawo państwa członkowskiego, na którego terytorium zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, nie wymaga podania tej informacji, a informacja ta może w sposób nienastręczający szczególnych trudności zostać wywiedziona z dowodów, o których mowa w tym art. 41, czego ocena spoczywa na właściwym organie, któremu zostało powierzone sprawdzenie wierzytelności.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa C-63/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia - Włochy) – Vitali SpA/Autostrade per l'Italia SpA (Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 49 i 56 TFUE – Udzielanie zamówień publicznych – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 71 – Podwykonawstwo – Przepisy krajowe ograniczające możliwość zlecenia wykonania zamówienia podwykonawcy do 30 % całkowitej kwoty zamówienia)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/10

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia - Włochy) – Vitali SpA/Autostrade per l'Italia SpA
      (Sprawa C-63/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 i 56 TFUE - Udzielanie zamówień publicznych - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 71 - Podwykonawstwo - Przepisy krajowe ograniczające możliwość zlecenia wykonania zamówienia podwykonawcy do 30 % całkowitej kwoty zamówienia)
      (2019/C 399/10)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vitali SpA

         Strona przeciwna: Autostrade per l'Italia SpA

         Sentencja

      Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającą dyrektywę 2004/18/WE, zmienioną rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/2170 z dnia 24 listopada 2015 r. należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy którego część zamówienia, której wykonanie wolno oferentowi podzlecić osobom trzecim, nie może przekraczać 30 % całkowitej wartości zamówienia.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa C-95/18 i C-96/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Sociale Verzekeringsbank/F. van den Berg (C-95/18), H.D. Giesen (C-95/18), C.E. Franzen (C-96/18) (Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Artykuł 13 – Właściwe ustawodawstwo – Osoba zamieszkała w państwie członkowskim objęta zakresem stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 – Świadczenie związane z systemem ubezpieczenia emerytalnego lub z zasiłkami rodzinnymi – Państwo członkowskie miejsca zamieszkania i państwo członkowskie miejsca zatrudnienia – Odmowa)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/10

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Sociale Verzekeringsbank/F. van den Berg (C-95/18), H.D. Giesen (C-95/18), C.E. Franzen (C-96/18)
      (Sprawa C-95/18 i C-96/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 13 - Właściwe ustawodawstwo - Osoba zamieszkała w państwie członkowskim objęta zakresem stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 - Świadczenie związane z systemem ubezpieczenia emerytalnego lub z zasiłkami rodzinnymi - Państwo członkowskie miejsca zamieszkania i państwo członkowskie miejsca zatrudnienia - Odmowa)
      (2019/C 399/11)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sociale Verzekeringsbank

         Strona pozwana: F. van den Berg (C-95/18), H.D. Giesen (C-95/18), C.E. Franzen (C-96/18)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 45 i 48 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, na mocy którego pracownik migrujący zamieszkujący na terytorium tego państwa członkowskiego – podlegający ustawodawstwu z zakresu zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia na podstawie art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. – nie jest ubezpieczony w ramach ubezpieczeń społecznych tego państwa miejsca zamieszkania, nawet jeżeli ustawodawstwo państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia nie przyznaje temu pracownikowi żadnego prawa do emerytury lub zasiłku rodzinnego.

                  2)

                  Artykuł 13 rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem nr 1992/2006, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uzależnieniu przez państwo członkowskie – na którego terytorium zamieszkuje pracownik migrujący i które nie jest właściwe na podstawie tego przepisu – przyznania prawa do emerytury temu pracownikowi migrującemu od obowiązku ubezpieczenia, wymagającego zapłaty obowiązkowych składek.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa C-222/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – VIPA Kereskedelmi és Szolgáltató Kft./Országos Gyógyszerészeti és Élelmezés-egészségügyi Intézet (Odesłanie prejudycjalne – Transgraniczna opieka zdrowotna – Dyrektywa 2011/24/UE – Artykuł 3 lit. k) i art. 11 ust. 1 – Recepta – Pojęcie – Uznawanie recepty wystawionej w innym państwie członkowskim przez osobę uprawnioną – Warunki – Swobodny przepływ towarów – Zakaz środków o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi w wywozie – Artykuły 35 i 36 TFUE – Ograniczenie w wydawaniu przez aptekę produktów leczniczych wymagających recepty lekarskiej – Formularz zamówienia wystawiony w innym państwie członkowskim – Względy uzasadniające – Ochrona zdrowia i życia ludzi – Dyrektywa 2001/83/WE – Artykuł 81 akapit drugi – Zaopatrywanie ludności państwa członkowskiego w produkty lecznicze)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/11

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – VIPA Kereskedelmi és Szolgáltató Kft./Országos Gyógyszerészeti és Élelmezés-egészségügyi Intézet
      (Sprawa C-222/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transgraniczna opieka zdrowotna - Dyrektywa 2011/24/UE - Artykuł 3 lit. k) i art. 11 ust. 1 - Recepta - Pojęcie - Uznawanie recepty wystawionej w innym państwie członkowskim przez osobę uprawnioną - Warunki - Swobodny przepływ towarów - Zakaz środków o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi w wywozie - Artykuły 35 i 36 TFUE - Ograniczenie w wydawaniu przez aptekę produktów leczniczych wymagających recepty lekarskiej - Formularz zamówienia wystawiony w innym państwie członkowskim - Względy uzasadniające - Ochrona zdrowia i życia ludzi - Dyrektywa 2001/83/WE - Artykuł 81 akapit drugi - Zaopatrywanie ludności państwa członkowskiego w produkty lecznicze)
      (2019/C 399/12)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VIPA Kereskedelmi és Szolgáltató Kft.

         Druga strona postępowania: Országos Gyógyszerészeti és Élelmezés-egészségügyi Intézet

         Sentencja

      Artykuł 3 lit. k) i art. 11 ust. 1 dyrektywy 2011/24/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego nie jest dozwolone, by apteka w tym państwie członkowskim wydawała produkty lecznicze wymagające recepty lekarskiej na podstawie formularza zamówienia, w razie gdy ten formularz zamówienia został wystawiony przez pracownika służby zdrowia uprawnionego do przepisywania produktów leczniczych i do wykonywania działalności w innym państwie członkowskim, podczas gdy takie wydawanie jest dozwolone, gdy taki formularz zamówienia został wystawiony przez pracownika służby zdrowia uprawnionego do wykonywania działalności w tym pierwszym państwie członkowskim, a zgodnie z tym uregulowaniem takie formularze zamówienia nie zawierają nazwiska danego pacjenta.
      Artykuły 35 i 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie takiemu uregulowaniu państwa członkowskiego w zakresie, w jakim uregulowanie to jest uzasadnione celem ochrony zdrowia i życia ludzi, jest odpowiednie do osiągnięcia tego celu i nie wykracza poza to, co konieczne do jego osiągnięcia, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 221 z 25.6.2018.


title: Sprawa C-251/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland - Niderlandy) – Trace Sport/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Eindhoven (Odesłanie prejudycjalne – Polityka handlowa – Cła antydumpingowe – Przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji – Rozszerzenie na te kraje ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 501/2013 – Ważność – Dopuszczalność – Niewniesienie skargi o stwierdzenie nieważności przez skarżącą w postępowaniu głównym – Powiązany importer – Legitymacja procesowa do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności – Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 – Artykuł 13 – Obejście – Artykuł 18 – Brak współpracy – Dowód – Łańcuch poszlak)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/12

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland - Niderlandy) – Trace Sport/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Eindhoven
      (Sprawa C-251/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka handlowa - Cła antydumpingowe - Przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji - Rozszerzenie na te kraje ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 501/2013 - Ważność - Dopuszczalność - Niewniesienie skargi o stwierdzenie nieważności przez skarżącą w postępowaniu głównym - Powiązany importer - Legitymacja procesowa do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 13 - Obejście - Artykuł 18 - Brak współpracy - Dowód - Łańcuch poszlak)
      (2019/C 399/13)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Noord-Holland

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Trace Sport

         Strona przeciwna: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Eindhoven

         Sentencja

      Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 501/2013 z dnia 29 maja 2013 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 990/2011 na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji jest nieważne w zakresie, w jakim ma zastosowanie do przywozu rowerów wysyłanych ze Sri Lanki, niezależnie od tego, czy zostały one zgłoszone bądź nie jako pochodzące ze Sri Lanki.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa C-366/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n.o 33 de Madrid – Hiszpania) – José Manuel Ortiz Mesonero/UTE Luz Madrid Centro (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2010/18/UE – Zmienione Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego – Uregulowanie krajowe uzależniające udzielenie urlopu rodzicielskiego od zmniejszenia wymiaru czasu pracy z proporcjonalnym obniżeniem wynagrodzenia – Praca zmianowa ze zmiennym rozkładem czasu pracy – Wniosek pracownika o wykonywanie pracy w stałych godzinach w celu sprawowania opieki nad małoletnimi dziećmi – Dyrektywa 2006/54/WE – Równość szans oraz równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy – Dyskryminacja pośrednia – Częściowa niedopuszczalność)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/14

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n.o 33 de Madrid – Hiszpania) – José Manuel Ortiz Mesonero/UTE Luz Madrid Centro
      (Sprawa C-366/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2010/18/UE - Zmienione Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego - Uregulowanie krajowe uzależniające udzielenie urlopu rodzicielskiego od zmniejszenia wymiaru czasu pracy z proporcjonalnym obniżeniem wynagrodzenia - Praca zmianowa ze zmiennym rozkładem czasu pracy - Wniosek pracownika o wykonywanie pracy w stałych godzinach w celu sprawowania opieki nad małoletnimi dziećmi - Dyrektywa 2006/54/WE - Równość szans oraz równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy - Dyskryminacja pośrednia - Częściowa niedopuszczalność)
      (2019/C 399/15)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social n.o 33 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: José Manuel Ortiz Mesonero

         Strona pozwana: UTE Luz Madrid Centro

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 2010/18/UE z dnia 8 marca 2010 r. w sprawie wdrożenia zmienionego Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez BUSINESSEUROPE, UEAPME, CEEP i ETUC oraz uchylającą dyrektywę 96/34/WE należy interpretować w ten sposób, że nie ma ona zastosowania do uregulowania krajowego, takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przyznaje pracownikowi, w celu sprawowania bezpośredniej opieki nad małoletnimi lub członkami rodziny pozostającymi na jego utrzymaniu, prawo do zmniejszenia zwykłego wymiaru czasu pracy z proporcjonalnym obniżeniem wynagrodzenia, bez możliwości – gdy obejmujący go zwykły system pracy ma charakter zmianowy ze zmiennym rozkładem czasu pracy – korzystania ze stałego rozkładu czasu pracy przy zachowaniu zwykłego czasu pracy.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-527/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof - Niemcy) – Gesamtverband Autoteile-Handel e.V./KIA Motors Corporation (Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Pojazdy silnikowe – Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 – Artykuł 6 ust. 1 zdanie pierwsze – Informacje dotyczące naprawy i utrzymania pojazdów – Obowiązki producenta względem niezależnych podmiotów – Nieograniczony i znormalizowany dostęp do tych informacji – Zasady – Zakaz dyskryminacji)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/15

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof - Niemcy) – Gesamtverband Autoteile-Handel e.V./KIA Motors Corporation
      (Sprawa C-527/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Pojazdy silnikowe - Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 - Artykuł 6 ust. 1 zdanie pierwsze - Informacje dotyczące naprawy i utrzymania pojazdów - Obowiązki producenta względem niezależnych podmiotów - Nieograniczony i znormalizowany dostęp do tych informacji - Zasady - Zakaz dyskryminacji)
      (2019/C 399/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gesamtverband Autoteile-Handel e.V.

         Strona przeciwna: KIA Motors Corporation

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada na producentów samochodów obowiązku udzielenia niezależnym podmiotom dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów w formacie umożliwiającym przetwarzanie elektroniczne.

                  2)

                  Artykuł 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 715/2007 należy interpretować w ten sposób, że wówczas, gdy producent samochodów otworzył dla autoryzowanych punktów sprzedaży i stacji obsługi dodatkowy kanał informacyjny dla celów sprzedaży przez te podmioty oryginalnych części zamiennych poprzez zaangażowanie dostawcy usług informacyjnych, nie stanowi to dostępu dla podmiotów niezależnych, który byłby dyskryminujący w stosunku do dostępu, z którego korzystają autoryzowane punkty sprzedaży i stacje obsługi w rozumieniu tego przepisu, o ile podmioty niezależne posiadają dostęp do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów, który jest niedyskryminujący w zakresie dostępu i treści udostępnianych autoryzowanym punktom sprzedaży i stacjom obsługi.

         (1)  Dz.U. C 445 z 10.12.2018.


title: Sprawa C-556/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 września 2019 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Polityka Unii Europejskiej w dziedzinie gospodarki wodnej – Dyrektywa 2000/60/WE – Artykuł 13 ust. 1 i 7 oraz art. 15 ust. 1 – Brak przyjęcia, opublikowania i przekazania Komisji Europejskiej poddanych przeglądowi i uaktualnionych planów gospodarowania wodami w dorzeczach wysp Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria, Tenerife, La Gomera, La Palma i El Hierro (Hiszpania) – Artykuł 14 – Brak informowania społeczeństwa i brak konsultacji w sprawie przeglądu i uaktualniania)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/17

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 września 2019 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-556/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Polityka Unii Europejskiej w dziedzinie gospodarki wodnej - Dyrektywa 2000/60/WE - Artykuł 13 ust. 1 i 7 oraz art. 15 ust. 1 - Brak przyjęcia, opublikowania i przekazania Komisji Europejskiej poddanych przeglądowi i uaktualnionych planów gospodarowania wodami w dorzeczach wysp Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria, Tenerife, La Gomera, La Palma i El Hierro (Hiszpania) - Artykuł 14 - Brak informowania społeczeństwa i brak konsultacji w sprawie przeglądu i uaktualniania)
      (2019/C 399/19)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M.J. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Nie wywiązując się w wyznaczonym terminie z obowiązku informowania społeczeństwa w sprawie przeglądu i uaktualnienia planów gospodarowania wodami w dorzeczach wysp Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria, Teneryfa, La Gomera, La Palma i El Hierro i przeprowadzenia konsultacji w tym zakresie oraz nie przyjmując, nie publikując i nie przekazując Komisji w wyznaczonym terminie przeglądu i uaktualnienia tych planów gospodarowania wodami, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 13 ust. 7 w związku z art. 13 ust. 1, art. 14 i art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej przytoczonych przepisów dyrektywy 2000/60/WE, zmienionej dyrektywą 2013/64/UE Rady z dnia 17 grudnia 2013 r.

                  2)

                  Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 381 z 22.10.2018.


title: Sprawa C-600/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – UTEP 2006. SRL/Vas Megyei Kormányhivatal Hatósági Főosztály, Hatósági, Építésügyi és Oktatási Osztály (Odesłanie prejudycjalne – Transport drogowy – Artykuły 91 i 92 TFUE – Rozporządzenie (UE) nr 165/2014 – Artykuł 32 ust. 3, art. 33 ust. 1 i art. 41 ust. 1 – Naruszenie przepisów dotyczących używania tachografów – Obowiązek ustanowienia przez państwa członkowskie skutecznych, odstraszających i niedyskryminacyjnych sankcji – Małe i średnie przedsiębiorstwa będące rezydentami i będące nierezydentami – Odmienne traktowanie)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/18

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – UTEP 2006. SRL/Vas Megyei Kormányhivatal Hatósági Főosztály, Hatósági, Építésügyi és Oktatási Osztály
      (Sprawa C-600/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport drogowy - Artykuły 91 i 92 TFUE - Rozporządzenie (UE) nr 165/2014 - Artykuł 32 ust. 3, art. 33 ust. 1 i art. 41 ust. 1 - Naruszenie przepisów dotyczących używania tachografów - Obowiązek ustanowienia przez państwa członkowskie skutecznych, odstraszających i niedyskryminacyjnych sankcji - Małe i średnie przedsiębiorstwa będące rezydentami i będące nierezydentami - Odmienne traktowanie)
      (2019/C 399/20)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UTEP 2006. SRL

         Strona pozwana: Vas Megyei Kormányhivatal Hatósági Főosztály, Hatósági, Építésügyi és Oktatási Osztály

         Sentencja

      Artykuł 41 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie praktyce administracyjnej państwa członkowskiego, zgodnie z którą w odróżnieniu od niebędących rezydentami małych i średnich przedsiębiorstw transportu drogowego na przedsiębiorstwa, które mają siedzibę na terytorium tego państwa członkowskiego, może zostać nałożona złagodzona sankcja, polegająca na pisemnym upomnieniu zamiast grzywny administracyjnej, w sytuacji gdy takie małe i średnie przedsiębiorstwa dopuszczają się po raz pierwszy naruszenia przepisów rozporządzenia nr 165/2014 o takim samym stopniu wagi.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawy połączone C-662/18 i 672/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 września 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d„État – Francja) – AQ (C-662/18), DN (C-672/18)/Ministre de l”Action et des Comptes publics (Odesłanie prejudycjalne – Podatki bezpośrednie – Dyrektywa 90/434/EWG – Dyrektywa 2009/133/WE – Artykuł 8 – Zyski kapitałowe wynikające z czynności wymiany papierów wartościowych – Zbycie papierów wartościowych otrzymanych w wyniku wymiany – Odroczenie opodatkowania zysku kapitałowego – Opodatkowanie akcjonariuszy – Opodatkowanie według różnych zasad dotyczących podstawy opodatkowania i różnych stawek – Kwoty wolne od podatku obniżające podstawę opodatkowania uwzględniające okres posiadania papierów wartościowych)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/18

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 września 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d„État – Francja) – AQ (C-662/18), DN (C-672/18)/Ministre de l”Action et des Comptes publics
      (Sprawy połączone C-662/18 i 672/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki bezpośrednie - Dyrektywa 90/434/EWG - Dyrektywa 2009/133/WE - Artykuł 8 - Zyski kapitałowe wynikające z czynności wymiany papierów wartościowych - Zbycie papierów wartościowych otrzymanych w wyniku wymiany - Odroczenie opodatkowania zysku kapitałowego - Opodatkowanie akcjonariuszy - Opodatkowanie według różnych zasad dotyczących podstawy opodatkowania i różnych stawek - Kwoty wolne od podatku obniżające podstawę opodatkowania uwzględniające okres posiadania papierów wartościowych)
      (2019/C 399/21)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: AQ (C-662/18), DN (C-672/18)

         Strona przeciwna: Ministre de l’Action et des Comptes publics

         Sentencja

      Artykuł 8 ust. 1 i 6 dyrektywy Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego oraz art. 8 ust. 1 i art. 8 ust. 2 akapit drugi dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich, należy interpretować w ten sposób, że w ramach czynności wymiany papierów wartościowych wymagają one zastosowania do zysku kapitałowego związanego z wymienionymi papierami wartościowymi i objętego odroczeniem opodatkowania, jak również do zysku kapitałowego wynikającego ze zbycia papierów wartościowych otrzymanych w wyniku wymiany, takiego samego traktowania pod względem podatkowym w odniesieniu do stawki opodatkowania i zastosowania kwoty wolnej od podatku w celu uwzględnienia okresu posiadania papierów wartościowych, jak to, które odnosiłoby się do zysku kapitałowego, który zostałby osiągnięty przy zbyciu papierów wartościowych istniejących przed czynnością wymiany, gdyby ta ostatnia nie miała miejsca.

         (1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.

         Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa C-728–18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-180/17, EM Research Organization/EUIPO – Christoph Fischer i in. wniesione w dniu 22 listopada 2018 r. przez EM Research Organization, Inc.

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/19

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-180/17, EM Research Organization/EUIPO – Christoph Fischer i in. wniesione w dniu 22 listopada 2018 r. przez EM Research Organization, Inc.
      (Sprawa C-728–18 P)
      (2019/C 399/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: EM Research Organization, Inc. (przedstawiciele: J. Liesegang, N. Lang, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej; Christoph Fischer GmbH; Ole Weinkath, Multikraft Productions- und Handels GmbH; Phytodor AG
      Postanowieniem z dnia 25 września 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) częściowo odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne, a częściowo oddalił je jako oczywiście bezzasadne oraz obciążył EM Research Organization, Inc. własnymi kosztami.


title: Sprawa C-293/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 lutego 2019 r. w sprawie T-231/18, Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam v EUIPO – Lupu (Djili), wniesione w dniu 10 kwietnia 2019 r. przez Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 lutego 2019 r. w sprawie T-231/18, Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam v EUIPO – Lupu (Djili), wniesione w dniu 10 kwietnia 2019 r. przez Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam
      (Sprawa C-293/19 P)
      (2019/C 399/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (przedstawiciel: adwokat C-R Romițan,)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 2 października 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) orzekł, że odwołanie zostaje odrzucone jako częściowo oczywiście niedopuszczalne a częściowo oczywiście bezpodstawne i że Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam pokrywa własne koszty postępowania.


title: Sprawa C-351/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-375/18, Gollnisch/Parlament, wniesione w dniu 30 kwietnia 2019 r. przez Bruna Gollnischa

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-375/18, Gollnisch/Parlament, wniesione w dniu 30 kwietnia 2019 r. przez Bruna Gollnischa
      (Sprawa C-351/19 P)
      (2019/C 399/24)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Bruno Gollnisch (przedstawiciel: adwokat B. Bonnefoy-Claudet)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski
      Postanowieniem z dnia 3 października 2019 r. Trybunał (ósma izba) oddalił odwołanie.


title: Sprawa T-176/17: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – WhiteWave Services/EUIPO – Fernandes (VeGa one) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego znaku towarowego Unii Europejskiej VeGa one – Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską jako wcześniejszy słowny znak towarowy Vegas – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/41

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – WhiteWave Services/EUIPO – Fernandes (VeGa one)
      (Sprawa T-176/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego Unii Europejskiej VeGa one - Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską jako wcześniejszy słowny znak towarowy Vegas - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 399/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: WhiteWave Services, Inc. (Broomfield, Kolorado, Stany Zjednoczone), dopuszczona do wstąpienia do sprawy w miejsce Sequel Naturals ULC (przedstawiciel: adwokat H. Lindström)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: P. Sipos, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Carlos Fernandes (Groß-Umstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Stein)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 stycznia 2017 r. (sprawa R 2466/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy C. Fernandesem a Sequel Naturals.

         Sentencja

                  1)

                     WhiteWave Services, Inc. zostaje dopuszczona do wstąpienia do sprawy w miejsce Sequel Naturals ULC jako strona skarżąca.

                  2)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     WhiteWave Services pokrywa, poza własnymi kosztami postępowania, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  4)

                     Carlos Fernandes pokrywa własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa C-228/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2019 r. w sprawie T-368/18 ETI Gıda Sanayi ve Ticaret AȘ/EUIPO – Grupo Bimbo (ETI Bumbo), wniesione w dniu 13 marca 2019 r. ETI Gıda Sanayi ve Ticaret AȘ

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/7

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2019 r. w sprawie T-368/18 ETI Gıda Sanayi ve Ticaret AȘ/EUIPO – Grupo Bimbo (ETI Bumbo), wniesione w dniu 13 marca 2019 r. ETI Gıda Sanayi ve Ticaret AȘ
      (Sprawa C-228/19 P)
      (2019/C 406/10)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: ETI Gıda Sanayi ve Ticaret AȘ (przedstawiciele: adwokaci D. Cañadas Arcas, P. Merino Baylos, D. Gómez Sánchez i N. Martínez de las Rivas Malagón)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej i Grupo Bimbo, SAB de CV
      Postanowieniem z dnia 24 września 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) odwołanie w części odrzucił, a w części oddalił oraz postanowił, że ETI Gıda Sanayi ve Ticaret AȘ pokryje własne koszty


title: Sprawa C-523/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta (Hiszpania) w dniu 9 lipca 2019 r. – ED/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta (Hiszpania) w dniu 9 lipca 2019 r. – ED/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.
      (Sprawa C-523/19)
      (2019/C 413/23)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: ED

         Strona pozwana: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego zgodna z prawem Unii jest okoliczność, iż Tribunal Supremo ustalił w wyrokach od 44 do 49 z dnia 23 stycznia 2009 r. jako jednoznaczne kryterium regułę, zgodnie z którą w umowach kredytu hipotecznego zawartych z konsumentami niewynegocjowany warunek stanowiący, że wszystkie koszty związane z uruchomieniem transakcji kredytu hipotecznego muszą zostać przeniesione na kredytobiorcę, jest nieuczciwy, przy czym poszczególne pozycje kosztowe zawarte we wspomnianym nieuczciwym warunku uznanym za nieważny zostają rozdzielone między instytucję bankową, która narzuciła ten warunek, a konsumenta będącego kredytobiorcą – w celu ograniczenia zwrotu kwot nienależnie zapłaconych w wyniku zastosowania ustawodawstwa krajowego?
                  Oraz czy w świetle z dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego jest zgodna z prawem Unii okoliczność, że Tribunal Supremo dokonuje wykładni uzupełniającej warunku nieważnego z powodu jego nieuczciwego charakteru, w przypadku gdy usunięcie tego warunku i wynikających z niego skutków nie wpływa na dalsze obowiązywanie umowy kredytu hipotecznego?

                  2)

                  Ponadto, czy w odniesieniu do art. 394 LEC (2), ustanawiającego kryterium obiektywnej wymagalności w zakresie kosztów postępowania, należy uznać, że w przypadku gdy zostanie stwierdzona nieważność nieuczciwego warunku dotyczącego kosztów, lecz skutki tej nieważności są ograniczone do wspomnianego wyżej podziału kosztów, powyższe stanowi naruszenie określonych w prawie Unii Europejskiej zasad skuteczności i braku związania w razie częściowego uwzględnienia żądań w wyroku oraz czy można interpretować tę okoliczność jako wywołującą odwrotny skutek odstraszający, a w konsekwencji brak ochrony uzasadnionych interesów konsumentów i użytkowników?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29.

         (2)  Ley de Enjuiciamiento Civil (kodeks postępowania cywilnego).