title: Sprawa C-534/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 20 października 2016 r. – Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky/BB construct s.r.o.

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 20 października 2016 r. – Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky/BB construct s.r.o.
   (Sprawa C-534/16)
   (2017/C 022/09)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky

      Druga strona postępowania: BB construct s.r.o.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy można uznać za zgodną z celem art. 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), czyli zapobieganiem oszustwom w zakresie podatku od wartości dodanej, sytuację, w której prawo krajowe uwzględnia okoliczność, że krajowy organ administracji stosuje postępowanie, na którego podstawie, jeśli nie były przestrzegane zobowiązania podatkowe innej osoby prawnej, w której obecny członek zarządu osoby prawnej również sprawował funkcje członka zarządu celem uzasadnienia wymogu gwarancji podatkowej mogącej sięgać 500 000 EUR?

               2)

               Czy można uznać, że rozpatrywana gwarancja podatkowa, w związku ze swą maksymalną wysokością sięgającą 500 000 EUR, jak nałożona w postępowaniu głównym, nie stoi na przeszkodzie wolności prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w art. 16 karty praw podstawowych, nie powoduje pośrednio zmuszenia podatnika do ogłoszenia upadłości, nie ma charakteru dyskryminującego w świetle art. 21 ust. 1 karty praw podstawowych i, w kontekście poboru VAT, nie jest sprzeczna z zasadą ne bis in idem i wreszcie nie narusza zasady niedziałania prawa wstecz, o której mowa w art. 49 ust. 1 i 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

      (1)  Dz.U. L 347, 2006, s. 1.


title: Sprawa C-74/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 19 listopada 2009 r. w sprawie T-94/07 European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 9 lutego 2010 r. przez European Renewable Energies Federation ASBL (EREF)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/21

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 19 listopada 2009 r. w sprawie T-94/07 European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 9 lutego 2010 r. przez European Renewable Energies Federation ASBL (EREF)
   (Sprawa C-74/10 P)
   2010/C 113/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) (przedstawiciel: J. Kuhbier, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie T-94/07 EREF przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez szóstą izbę Sądu;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o uchylenie postanowienia SPI z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie T-94/07 i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.
   Wnoszący odwołanie kwestionuje orzeczenie SPI, że prawnik wnoszącego odwołanie, D. Fouquet, nie mogła reprezentować go przed SPI i że jego skarga była tym samym niedopuszczalna.
   SPI stwierdził, że ponieważ D. Fouquet została w dniu 29 czerwca 2004 r. mianowana dyrektorem EREF, nie można jej już uznać za niezależną osobę trzecią. Wnoszący odwołanie utrzymuje, że D. Fouquet nie została formalnie mianowana dyrektorem EREF, ponieważ zgodnie z prawem belgijskim takie mianowanie wymagałoby oficjalnego zgłoszenia do właściwych władz belgijskich. Status dyrektora D. Fouquet w EREF był jedynie tytularny, a nie — lub tylko w ograniczonym zakresie — związany z uprawnieniami do reprezentacji.
   Wnoszący odwołanie utrzymuje, że nawet gdyby przyjąć, że pozycja D. Fouquet jako dyrektora miała charakter formalny, SPI niewłaściwie zastosował kryteria oceny statusu prawnika jako niezależnej osoby trzeciej. Twierdzi, że SPI źle zrozumiał zarówno sytuację prawną pełnomocnika EREF przed Sądem, jak i faktyczny rozdział zadań i obowiązków pomiędzy D. Fouquet a EREF. Zgodnie z prawem niemieckim, pozycja D. Fouquet jako dyrektora EREF pozwoliłaby jej na reprezentowanie wnoszącego odwołanie przed Trybunałem.


title: Sprawa T-385/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Transnáutica przeciwko Komisji (Unia celna — Operacje wspólnotowego tranzytu zewnętrznego — Przesyłki zawierające tytoń i alkohol etylowy przeznaczone do państw trzecich — Oszustwo — Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych — Artykuł 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — Artykuł 905 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 — Klauzula oparta na zasadzie słuszności — Zaistnienie szczególnej sytuacji — Gwarancja generalna)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/53

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Transnáutica przeciwko Komisji
   (Sprawa T-385/05) (1)

   (Unia celna - Operacje wspólnotowego tranzytu zewnętrznego - Przesyłki zawierające tytoń i alkohol etylowy przeznaczone do państw trzecich - Oszustwo - Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych - Artykuł 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 905 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 - Klauzula oparta na zasadzie słuszności - Zaistnienie szczególnej sytuacji - Gwarancja generalna)
   2009/C 267/90
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Transnáutica — Transportes e Navegação, SA (Matosinhos, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci C. Fernández Vicién, I. Moreno-Tapia Rivas, D. Ortigão Ramos i B. Aniceto Silva)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 6 lipca 2005 r. (REM 05/2004), na mocy której odmówiono umorzenia i zwrotu określonych należności celnych.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 6 lipca 2005 r. (REM 05/2004).

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 330 z 24.12.2005.


title: Sprawa C-482/08: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2008 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/15

         Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2008 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-482/08)
   (2009/C 32/24)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: V. Jackson, pełnomocnik, T. Ward, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WE) nr 2008/633/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich i Europolu do Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) do celów jego przeglądania, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania (1);

               —

               ustalenie po stwierdzeniu nieważności decyzji o dostępie organów policyjnych do VIS, że jej przepisy powinny pozostać w mocy z wyjątkiem zakresu, w którym skutkują wyłączeniem Zjednoczonego Królestwa z udziału w stosowaniu decyzji o dostępie organów policyjnych do VIS;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zjednoczonemu Królestwu odmówiono prawa do udziału w przyjęciu decyzji o dostępie organów policyjnych do VIS, uzasadniając to stanowiskiem Rady, że środek ten stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy, czyli wspólnej polityki wizowej. Z tego względu Rada uważa, że Zjednoczone Królestwo nie jest związane tą decyzją ani nie podlega jej stosowaniu.
   Zjednoczone Królestwo podnosi, że Rada mylnie stwierdziła, iż decyzja ta stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy. Decyzja o dostępie organów policyjnych do VIS nie stanowi rozwinięcia wspólnej polityki wizowej, ale raczej środek współpracy policyjnej. Ani cel, ani treść decyzji o dostępie organów policyjnych do VIS nie dotyczą wspólnej polityki wizowej. Przeciwnie, jest ona w całości poświęcona udostępnianiu informacji wprowadzanych przez organy wizowe wyznaczonym organom ścigania i Europolowi w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania. Jest to odzwierciedlone w dokonanym przez Radę wyborze podstawy prawnej, czyli art. 30 ust. 1 lit. b) i art. 34 ust. 2 lit. c) TUE.
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o dostępie organów policyjnych do VIS oparte jest zatem na takiej podstawie, że wyłączenie Zjednoczonego Królestwa z jej przyjęcia powoduje naruszenie istotnych wymogów proceduralnych lub naruszenie Traktatu w rozumieniu art. 35 ust. 6 UE.

      (1)  Dz.U. L 218, s. 129.


title: Sprawa T-117/16: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2016 r. – Isdin/EUIPO – Spirig Pharma (ERYFOTONA ACTINICA)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/35

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2016 r. – Isdin/EUIPO – Spirig Pharma (ERYFOTONA ACTINICA)
   (Sprawa T-117/16)
   (2016/C 191/47)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Isdin, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Macías Bonilla, P. López Ronda, G. Marín Raigal i E. Armero)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Spirig Pharma AG (Egerkingen, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ERYFOTONA ACTINICA” – zgłoszenie nr 11 853 116

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie R 1387/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i w razie potrzeby drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania, w tym istotnymi kosztami poniesionymi w postępowaniach przed Wydziałem Sprzeciwów i przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Decyzja Izby Odwoławczej odmawiająca zawieszenia postępowania stanowi oczywisty błąd w ocenie, nadużycie władzy i naruszenie zasady 20 ust. 7 w związku z zasadą 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95, zasady 52 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95, art. 75, art. 76 ust. 1 i art. 99 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 oraz naruszenie zasad równości wobec prawa, proporcjonalności, pewności prawa i dobrej administracji;

               —

               Posiłkowo naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-34/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Oliver Brüstle przeciwko Greenpeace eV (Dyrektywa 98/44/WE — Artykuł 6 ust. 2 lit. c) — Ochrona prawna wynalazków biotechnologicznych — Pozyskiwanie komórek progenitorowych z ludzkich embrionalnych komórek macierzystych — Zdolność patentowa — Wyłączenie „wykorzystywania embrionów ludzkich do celów przemysłowych lub handlowych” — Pojęcia „embrionu ludzkiego” i  „wykorzystywania do celów przemysłowych lub handlowych” )

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Oliver Brüstle przeciwko Greenpeace eV
   (Sprawa C-34/10) (1)

   (Dyrektywa 98/44/WE - Artykuł 6 ust. 2 lit. c) - Ochrona prawna wynalazków biotechnologicznych - Pozyskiwanie komórek progenitorowych z ludzkich embrionalnych komórek macierzystych - Zdolność patentowa - Wyłączenie „wykorzystywania embrionów ludzkich do celów przemysłowych lub handlowych” - Pojęcia „embrionu ludzkiego” i „wykorzystywania do celów przemysłowych lub handlowych”)
   2011/C 362/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Oliver Brüstle

      Strona pozwana: Greenpeace eV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 6 ust. 1 i ust. 2 lit. c) dyrektywy 98/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych (Dz.U. L 213, s. 13) — Pozyskanie do celów badań naukowych komórek progenitorowych z ludzkich embrionalnych komórek macierzystych pobranych z blastocysty, która utraciła już zdolność, by rozwinąć się w jednostkę ludzką — Kwestia wyłączenia tej metody ze zdolności patentowej z powodu „wykorzystywania embrionów ludzkich do celów przemysłowych lub handlowych”? — Pojęcia „embrion ludzki” i „wykorzystywanie do celów przemysłowych lub handlowych”

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 6 ust. 2 lit. c) dyrektywy 98/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych należy dokonywać w ten sposób, że:

                           —

                           „embrionem ludzkim” jest każda ludzka komórka jajowa począwszy od stadium jej zapłodnienia, każda niezapłodniona ludzka komórka jajowa, w którą wszczepiono jądro komórkowe pochodzące z dojrzałej komórki ludzkiej oraz każda niezapłodniona ludzka komórka jajowa, która została pobudzona do podziału i dalszego rozwoju w drodze partenogenezy;

                           —

                           do sądu krajowego należy ustalenie, w świetle rozwoju nauki, czy komórka macierzysta, która została pozyskana z embrionu ludzkiego w stadium blastocysty, stanowi „embrion ludzki” w rozumieniu art. 6 ust. 2 lit. c) dyrektywy 98/44.

               2)

               Wyłączenie wykorzystywania embrionów ludzkich do celów przemysłowych lub handlowych, o którym mowa w art. 6 ust. 2 lit. c) dyrektywy 98/44, ze zdolności patentowej dotyczy również wykorzystywania do celów badań naukowych, bowiem przedmiotem patentu może być jedynie wykorzystywanie do celów terapeutycznych lub diagnostycznych, które jest stosowane do embrionu ludzkiego i jest dla niego użyteczne.

               3)

               Artykuł 6 ust. 2 lit. c) dyrektywy 98/44 wyłącza zdolność patentową wynalazku, gdy wiedza techniczna będąca przedmiotem wniosku patentowego wymaga uprzedniego zniszczenia embrionów ludzkich lub ich użycia jako materiału wyjściowego, bez względu na stadium, w którym do tego dochodzi, i nawet gdy opis zastrzeżonej wiedzy technicznej nie wspomina o wykorzystywaniu embrionów ludzkich.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa C-263/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 3 czerwca 2015 r. – Lajvér Meliorációs Nonprofit Kft. i Lajvér Csapadékvízrendezési Nonprofit Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 3 czerwca 2015 r. – Lajvér Meliorációs Nonprofit Kft. i Lajvér Csapadékvízrendezési Nonprofit Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-263/15)
   (2015/C 294/28)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lajvér Meliorációs Nonprofit Kft. i Lajvér Csapadékvízrendezési Nonprofit Kft.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w okolicznościach rozpatrywanej sprawy skarżące działają jako podatnicy ze względu na to, że wykładnia art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT (1) nie wyłącza działalności prowadzonej przez spółki prawa handlowego z zakresu pojęcia działalności gospodarczej, nawet jeśli spółki te mogą tylko prowadzić działalność gospodarczą przynoszącą dochód tytułem uzupełniającym?

               2)

               Czy w celu uznania skarżących za podatników ma znaczenie okoliczność, że istotna część inwestycji skarżących jest finansowana pomocą państwa i że w ramach eksploatacji osiągają one dochody związane z pobieraniem niewielkiej opłaty?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy należy uznać, że wspomniana „opłata” stanowi świadczenie wzajemne za świadczenie usług i że istnieje bezpośrednie powiązanie między świadczeniem usług a zapłatą świadczenia wzajemnego?

               4)

               Czy świadczenie usług przez skarżące w rozumieniu art. 24 dyrektywy VAT oznacza eksploatację inwestycji, czy też nie można uznać, że chodzi o świadczenie usług, ponieważ chodzi o spełnienie obowiązku prawnego?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-84/07: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/21

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-84/07)
   (2007/C 95/37)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Zavvos i H. Støvlbaek)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że dopuszczając się zachowania opisanego w skardze Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3, art. 4 ust. 1 lit. b) oraz art. 12 dyrektywy Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającej dyrektywę 89/48/EWG (1);

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem Komisji Republika Grecka odmawia wzięcia pod uwagę i uznania dyplomów optyków wydawanych przez włoski instytut kształcenia na podstawie umowy franchisingowej zawartej z grecką instytucją kształcenia.
   Zdaniem Komisji władze greckie mogą badać co do zasady, czy dyplom ten daje dostęp do tego zawodu; okoliczność, że został on wydany w ramach umowy franchisingowej nie ma znaczenia dla uznania przez władze greckie. Dyrektywa 92/51 nie wprowadza żadnego rozróżnienia w tym zakresie. Komisja twierdzi ponadto, że niniejsza sprawa nie dotyczy art. 149 WE i 150 WE ani art. 16 greckiej konstytucji, ponieważ sporne dyplomy są w zwykłym trybie wydawane przez włoski instytut kształcenia, a nie przez greckie instytuty kształcenia, z którymi zostały zawarte umowy franchisingowe.
   Z tych samych względów odmowa przez władze greckie uwzględnienia i uznania wskazanych włoskich dyplomów narusza art. 3 i 12 dyrektywy 92/51. Ponadto zdaniem Komisji z pewnej liczby skarg wynika, że władze greckie zobowiązywały skarżących, którzy wnosili o uznanie włoskiego dyplomu uzyskanego we Włoszech, do odbycia stażu adaptacyjnego. Praktyka taka jest sprzeczna z art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 92/51, zgodnie z którym władze greckie są zobowiązane do pozostawienia zagranicznym wnioskodawcom wyboru między stażem adaptacyjnym a testem umiejętności.

      (1)  Dz.U. L 209 z 24 lipca 1992 r., str. 25-45.


title: Sprawa C-42/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Minister Finansów/Wojskowa Agencja Mieszkaniowa w Warszawie (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Najem nieruchomości — Dostawa energii elektrycznej, energii cieplnej i wody oraz wywóz nieczystości — Umowy pomiędzy wynajmującym a dostawcami tych towarów i usług — Świadczenia na rzecz najemcy uważane za dokonane przez wynajmującego — Dodatkowe opłaty za najem — Ustalenie podstawy opodatkowania — Możliwość włączenia dodatkowych opłat za najem do podstawy opodatkowania usług najmu — Transakcja stanowiąca jedno świadczenie lub kilka niezależnych świadczeń)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Minister Finansów/Wojskowa Agencja Mieszkaniowa w Warszawie
   (Sprawa C-42/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Najem nieruchomości - Dostawa energii elektrycznej, energii cieplnej i wody oraz wywóz nieczystości - Umowy pomiędzy wynajmującym a dostawcami tych towarów i usług - Świadczenia na rzecz najemcy uważane za dokonane przez wynajmującego - Dodatkowe opłaty za najem - Ustalenie podstawy opodatkowania - Możliwość włączenia dodatkowych opłat za najem do podstawy opodatkowania usług najmu - Transakcja stanowiąca jedno świadczenie lub kilka niezależnych świadczeń))
   (2015/C 198/14)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: Wojskowa Agencja Mieszkaniowa w Warszawie

      Sentencja

               1)

               Artykuł 14 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 24 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2009/162/UE z dnia 22 grudnia 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że w ramach najmu nieruchomości dostawy energii elektrycznej, energii cieplnej i wody oraz wywóz nieczystości, zapewniane przez podmioty trzecie na rzecz najemcy bezpośrednio zużywającego te towary i usługi, należy uważać za dokonywane przez wynajmującego w sytuacji, gdy stroną umów o te świadczenia jest wynajmujący przenoszący jedynie koszty świadczeń na najemcę.

               2)

               Rzeczoną dyrektywę należy interpretować w ten sposób, że najem nieruchomości i związane z nim: dostawa wody, energii elektrycznej, energii cieplnej oraz wywóz nieczystości co do zasady należy uważać za kilka odrębnych i niezależnych świadczeń, które winno się oceniać oddzielnie z punktu widzenia podatku od wartości dodanej, chyba że elementy transakcji, także te wskazujące względy ekonomiczne zawarcia umowy, są ze sobą tak ściśle związane, iż tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie ekonomiczne, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.

               3)

               Zadaniem sądu krajowego jest dokonanie niezbędnej oceny przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności, w jakich ma miejsce najem i spełniane są towarzyszące mu świadczenia, a w szczególności przy uwzględnieniu treści samej umowy.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-138/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 19 marca 2013 r. — Naime Dogan przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 19 marca 2013 r. — Naime Dogan przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-138/13)
   2013/C 171/28
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Naime Dogan

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 41 ust. 1 Protokołu dodatkowego do Układu z dnia 12 września 1963 r. ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, który to protokół został podpisany w dniu 23 listopada 1970 r. w odniesieniu do etapu przejściowego stowarzyszenia (zwany dalej „protokołem dodatkowym”), stoi na przeszkodzie wprowadzonemu po raz pierwszy po wejściu w życie powyższych przepisów uregulowaniu prawa krajowego, uzależniającemu pierwszy wjazd członka rodziny obywatela Turcji korzystającego ze statusu prawnego zgodnie z art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego od wykazania przez tego członka rodziny przed wjazdem zdolności do porozumiewania się w prosty sposób w języku niemieckim?

               2)

               Czy art. 7 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (1) stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego opisanemu w pytaniu pierwszym?

      (1)  Dz.U. L 251 s. 12


title: Sprawa T-202/15: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r. – Zitro IP/OHIM (WORLD OF BINGO)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/45

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r. – Zitro IP/OHIM (WORLD OF BINGO)
   (Sprawa T-202/15)
   (2015/C 198/62)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Zitro IP Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „WORLD OF BINGO” – zgłoszenie nr 12 669 396

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lutego 2015 r. w sprawie R 1899/2014-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-148/08: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2008 r. — Beifa Group przeciwko OHIM-Schwan-STABILO Schwanhäußer (wzór przyrządów do pisania)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/36

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2008 r. — Beifa Group przeciwko OHIM-Schwan-STABILO Schwanhäußer (wzór przyrządów do pisania)
   (Sprawa T-148/08)
   (2008/C 142/65)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Beifa Group Co. Ltd (dawniej Ningbo Beifa Group Co. Ltd) (Zhejiang, Chiny) (przedstawiciele: R. Davis, barrister i N. Cordell, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Schwan-STABILO Schwanhäußer GmbH & Co. KG (Heroldsberg, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wydanej w dniu 31 stycznia 2008 r. (postępowanie odwoławcze R 1352/2006-3);

               —

               przekazanie sprawy do Wydziału Unieważnień w celu ponownego rozpoznania kwestii podniesionych we wniosku o unieważnienie;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: wzór „przyrządów do pisania”, rejestracja wzoru wspólnotowego nr 352315-0007

      Właściciel wzoru wspólnotowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wzoru wspólnotowego: drugi uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: graficzny krajowy znak towarowy przedstawiający przyrząd do pisania zarejestrowany w dniu 14 grudnia 2006 r. dla towarów należących do klasy 16 — rejestracja nr DE 30045470

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie spornego wzoru

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 (1) w zakresie w jakim Trzecie Izba Odwoławcza oparła się na błędnych kryteriach weryfikacji co do wymaganego przez ten przepis używania znaku przez stronę skarżącą; Trzecia Izba Odwoławczy powinna była ustalić czy używanie znaku przez drugiego uczestnika postępowania przed Izbą Odwoławczą było zgodne zarówno z wymogami art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 jak i wymogami prawa niemieckiego; wydając decyzję na podstawie art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 Trzecia Izba Odwoławcza winna była zastosować kryteria określone w prawie niemieckim w zakresie naruszenia prawa do znaku towarowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, str. 1).


title: Sprawa C-503/07 P: Postanowienie Trybunału z dnia 8 kwietnia 2008 r. — Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH/Fels-Werke GmbH, Spenner-Zement GmbH & Co. KG, Komisja Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych — Zapobieganie i zmniejszenie zanieczyszczeń — Republika Federalna Niemiec — Rozdział uprawnień do emisji — Okres 2008-2012 — Przesłanki — Indywidualne oddziaływanie aktu — Niedopuszczalność — Prawo do bycia wysłuchanym — Prawo do rzetelnego procesu sądowego)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/10

         Postanowienie Trybunału z dnia 8 kwietnia 2008 r. — Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH/Fels-Werke GmbH, Spenner-Zement GmbH & Co. KG, Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-503/07 P) (1)

   (Odwołanie - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych - Zapobieganie i zmniejszenie zanieczyszczeń - Republika Federalna Niemiec - Rozdział uprawnień do emisji - Okres 2008-2012 - Przesłanki - Indywidualne oddziaływanie aktu - Niedopuszczalność - Prawo do bycia wysłuchanym - Prawo do rzetelnego procesu sądowego)
   (2008/C 142/15)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH (przedstawiciele: H. Posser i S. Altenschmidt, Rechtsanwälte)

      Inni uczestnicy postępowania: Fels-Werke GmbH, Spenner-Zement GmbH & Co. KG, Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: U. Wölker, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 11 września 2007 r. w sprawie T-28/07 Fels-Werke i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako bezzasadną skargę o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Republikę Federalną Niemiec za okres od 2008 do 2012 r. zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32) — Wymóg, aby zaskarżona decyzja dotyczyła danego podmiotu indywidualnie — Prawo do bycia wysłuchanym i prawo do rzetelnego procesu sądowego
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Saint Gobain Glass Deutschland GmbH ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 64 z dnia 8.3.2008.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 6 z 10.1.2009 .

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/1

         (2009/C 19/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 6 z 10.1.2009.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 327 z 20.12.2008.

      Dz.U. C 313 z 6.12.2008.

      Dz.U. C 301 z 22.11.2008.

      Dz.U. C 285 z 8.11.2008.

      Dz.U. C 272 z 25.10.2008.

      Dz.U. C 260 z 11.10.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 grudnia r. w sprawie C-33/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2000/60/WE — Polityka wodna Wspólnoty — Brak transpozycji w terminie)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 15 grudnia r.
   w sprawie C-33/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2000/60/WE - Polityka wodna Wspólnoty - Brak transpozycji w terminie)
   (2006/C 48/18)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-33/05 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 31 stycznia 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Hottiaux i S. Pardo Quintillán) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnik: M. Wimmer), Trybunał (szósta izba), w składzie: J. Malenovský, prezes izby, J.-P Puissochet i A. Ó Caoimh (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 02.04.2005 r.


title: Sprawa T-307/14: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – TechnoCompound przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/56

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – TechnoCompound przeciwko Komisji
   (Sprawa T-307/14)
   2014/C 223/58
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: TechnoCompound GmbH (Bad Sobernheim, Niemcy) (przedstawiciele: D. Greinacher, J. Martin i B. Scholtka, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i gazu kopalnianego oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim Komisja uznała w niej przewidziany w § 40 i 41 ustawy EEG system szczególnych wypłat wyrównawczych za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi kosztami zgodnie z art. 87 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 TFUE
               Skarżąca podnosi, że Komisja błędne uznała wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych za pomocą systemu dopłat, a także – szczególne wypłaty wyrównawcze mające na celu ograniczenie dopłaty EEG za pomoc i z tego względu nie powinna była przeprowadzać formalnego postępowania wyjaśniającego.

                           —

                           W związku z tym skarżąca twierdzi, że przy wstępnej analizie tego, czy system szczególnych wypłat wyrównawczych stanowi pomoc Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie ze względu na to, iż ten stanowiący wyjątek od zasady pobierania dopłaty EEG system szczególnych wypłat wyrównawczych nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści, której nie uzyskaliby oni w normalnych warunkach rynkowych.

                           —

                           Skarżąca podnosi także, że środek ten nie wiąże się z wykorzystaniem zasobów państwowych. Ze względu na to, że dochód z opłaty EEG nie stanowi zasobów państwowych, przewidziany w przypadku odbiorców energochłonnych system szczególnych wypłat wyrównawczych również jest pozbawiony związku z tymi zasobami.

                           —

                           Skarżąca podnosi następnie, że ten system szczególnych wypłat wyrównawczych nie zakłóca konkurencji. Przywraca on jedynie warunki konkurencji, jaka istniałaby, gdyby nie pobierano dopłaty EEG.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
               Skarżąca podnosi, że wydając zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. Niemieckie przepisy w przedmiocie wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych były już przedmiotem pogłębionej analizy przeprowadzanej w kontekście tego, czy stanowi ono pomoc państwa. Po jej przeprowadzeniu w 2002 r. Komisja doszła do wniosku, że przepisy te nie przewidują przeniesienia zasobów państwowych. Ponieważ ustawa EEG 2012 nie przewidywała w tym względzie żadnych istotnych zmian, podmioty gospodarcze, których ona dotyczyła, nie czuły się zobowiązane do oczekiwania na wyniki kolejnej analizy, lecz mogły w uzasadniony sposób oczekiwać zgodności tych nowych przepisów z prawem.

               3.

               Zarzut trzeci: nadużycie władzy
               Wreszcie skarżąca podnosi, że Komisja nadużyła przyznanego jej w art. 107 i 108 TFUE swobodnego uznania. Wszczęcie postępowania wyjaśniającego ma na celu przede wszystkim zasadniczą harmonizację wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych. Ten podstawowy cel przyświeca również przyjęciu nowej wersji wytycznych dotyczących pomocy państwa dla środowiska i energii, w których Komisja po raz pierwszy ustanowiła szczegółowe zasady wspierania energii ze źródeł odnawialnych. Aby dokonać takiej harmonizacji, Komisja powinna była przeprowadzić postępowanie przewidziane w art. 116 i 117 TFUE.


title: Sprawa T-167/14: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2014 r. – Søndagsavisen A/S przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/13

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2014 r. – Søndagsavisen A/S przeciwko Komisji
   (Sprawa T-167/14)
   2014/C 223/17
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Søndagsavisen A/S (Søborg, Dania) (przedstawiciele: M. Honoré i C. Fornø)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 listopada 2013 r. stwierdzającej zgodność ze wspólnym rynkiem systemu pomocy państwa, który władze duńskie zamierzają wprowadzić w życie na rzecz produkcji i innowacji w dziedzinie prasy drukowanej (SA.36366);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca, będąca konkurentką beneficjentów pomocy państwa podnosi, że Komisja powinna była uznać, iż istniały wątpliwości co do zgodności środka będącego przedmiotem zgłoszenia ze wspólnym rynkiem i powinna była przyjąć decyzję o wszczęciu formalnej procedury dochodzenia: zob. art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia w sprawie zasad postępowania (1). Komisja, nie czyniąc tego naruszyła prawa procesowe skarżącej wynikające z art. 108 ust. 2 TFUE.
   Na poparcie argumentu, że istniały racjonalne wątpliwości co do zgodności środka ze wspólnym rynkiem, skarżąca podnosi trzy zarzuty:

               —

               Komisja nie przeprowadziła pełnej analizy, czy system wsparcia był odpowiedni w celu zagwarantowania rozwoju treści wiadomości dostarczanych duńskiej ludności, i tym samym w celu wspierania procesu demokracji;

               —

               Zaskarżona decyzja w każdym razie dotknięta jest brakiem wystarczającego uzasadnienia odnośnie do odpowiedniego charakteru środka; oraz

               —

               Komisja nie przeprowadziła analizy antykonkurencyjnych skutków tego systemu wsparcia w stosunkach między bezpłatnymi i płatnymi gazetami.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 83, s. 1)


title: Sprawa T-411/13: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2017 r. – T & L Sugars i Sidul Açúcares/Komisja

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/60

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2017 r. – T & L Sugars i Sidul Açúcares/Komisja
   (Sprawa T-411/13) (1)

   (2017/C 144/84)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa F-44/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 listopada 2010 r. — Lebedef przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/69

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 listopada 2010 r. — Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa F-44/10) (1)

   ()
   2011/C 30/137
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010, s. 56.


title: Sprawa C-46/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 28 stycznia 2010 r. — Viking Gas A/S przeciwko BP Gas A/S

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 28 stycznia 2010 r. — Viking Gas A/S przeciwko BP Gas A/S
   (Sprawa C-46/10)
   2010/C 80/35
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Højesteret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Viking Gas A/S

      Strona pozwana: BP Gas A/S

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 5 w związku z art. 7 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy dokonywać w ten sposób, że przedsiębiorstwo B narusza prawo do znaku towarowego, jeżeli napełnia butle gazowe pochodzące od przedsiębiorstwa A gazem, który następnie sprzedaje, a zachodzą następujące okoliczności:

                           1)

                           A sprzedaje gaz w tzw. butlach kompozytowych o specjalnym kształcie, który jest zarejestrowany jako taki, tzn. jako znak towarowy stanowiący kształt jako duński znak towarowy i jako wspólnotowy znak towarowy. A nie jest właścicielem tych znaków towarowych, lecz posiada wyłączne prawo do ich używania w Danii oraz prawo do występowania na drogę sądową w przypadku ich naruszeń w Danii.

                           2)

                           Przy pierwszym zakupie butli kompozytowej napełnionej gazem pochodzącym od jednego z dystrybutorów A konsument płaci także za butlę, która staje się w ten sposób jego własnością.

                           3)

                           A napełnia butle kompozytowe w taki sposób, że konsument udaje się do jednego z dystrybutorów A i płacąc za gaz otrzymuje w zamian za pustą butlę kompozytową podobną butlę napełnioną przez A..

                           4)

                           Działalność handlowa B polega na napełnianiu gazem butli, w tym butli kompozytowych objętych znakiem towarowym stanowiącym kształt, o których mowa w pytaniu pierwszym, w ten sposób, że konsument udaje się do dystrybutora mającego związek z B i płacąc za gaz może otrzymać w zamian za pustą butlę kompozytową podobną butlę napełnioną przez B.

                           5)

                           W przypadku, gdy omawiane butle kompozytowe są napełniane gazem przez B, umieszcza on na nich samoprzylepne etykiety zawierające informację, że operacja napełnienia została przeprowadzona przez B.

               2)

               W przypadku, gdy można przyjąć, że konsument odniesie ogólne wrażenie, że istnieje związek pomiędzy B i A, czy może być to uznane za okoliczność mającą znaczenie dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze?

               3)

               W przypadku udzielenia przeczącej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy wynik mógłby być inny, jeśli się uwzględni, że butle kompozytowe, oprócz ochrony przysługującej im na podstawie omawianego znaku towarowego, są również oznaczone zarejestrowanym graficznym lub słownym znakiem A, który jest nadal widoczny pomimo umieszczenia [na nich] przez B samoprzylepnych etykiet?

               4)

               W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze lub trzecie, czy wynik mógłby być inny jeśli się uwzględni, że, w odniesieniu do innych rodzajów butli, które nie są chronione omawianym znakiem towarowym stanowiącym kształt, lecz widnieje na nich słowny lub graficzny znak A, A przez wiele lat akceptował i nadal akceptuje ponowne napełnianie butli przez inne spółki?

               5)

               W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze lub trzecie, czy wynik mógłby być inny, jeżeli konsument udałby się do B bezpośrednio, aby:

                           a)

                           po zapłaceniu za gaz otrzymać w zamian za pustą butlę kompozytową podobną butlę napełnioną przez B, lub

                           b)

                           B napełnił odpłatnie przyniesioną przez konsumenta butlę gazem?

      (1)  Dz.U. 1989 L 40, s. 1.


title: Sprawa F-36/08: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2008 r. — Schell przeciwko Komisji

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/40

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2008 r. — Schell przeciwko Komisji
   (Sprawa F-36/08)
   (2008/C 142/75)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Arno Schell (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. oraz stwierdzenie nieważności sprawozdania dotyczącego awansu za 2007 r.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. oraz stwierdzenie nieważności sprawozdania dotyczącego awansu za 2007 r.;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-217/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Irlandia, interwenienci: Królestwo Niderlandów, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Irlandia, interwenienci: Królestwo Niderlandów, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-217/14) (1)

   (2015/C 213/36)
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa C-100/16 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 9 marca 2016 r. – Ellinikos Chrysos AE Metalleion kai Viomichanias Chrysou/Republika Grecka, Komisja Europejska (Odwołanie — Pomoc państwa — Przeniesienie prawa własności kopalń po cenie niższej od rzeczywistej wartości rynkowej — Zwolnienie z podatku od przeniesienia własności — Wycena kwoty przyznanej korzyści)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/12

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 9 marca 2016 r. – Ellinikos Chrysos AE Metalleion kai Viomichanias Chrysou/Republika Grecka, Komisja Europejska
   (Sprawa C-100/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Przeniesienie prawa własności kopalń po cenie niższej od rzeczywistej wartości rynkowej - Zwolnienie z podatku od przeniesienia własności - Wycena kwoty przyznanej korzyści))
   (2017/C 144/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ellinikos Chrysos AE Metalleion kai Viomichanias Chrysou (przedstawiciele: V. Christianos i I. Soufleros, dikigoroi)

      Druga strona postępowania: Republika Grecka, Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i A. Bouchagiar, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 grudnia 2015 r., Grecja i Ellinikos Chrysos/Komisja (T-233/11 i T-262/11, EU:T:2015:948), zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd nie ustosunkował się w nim do argumentu Ellinikos Chrysos AE Metalleion kai Viomichanias Chrysou dotyczącego celu, w jakim sporządzono w 2004 r. ekspertyzę odnoszącą się do wyceny kopalń Kassandra (Grecja).

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Skarga Ellinikos Chrysos AE Metalleion kai Viomichanias Chrysou zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/452/UE z dnia 23 lutego 2011 r. dotyczącej pomocy państwa C 48/08 (ex NN 61/08) przyznanej przez Grecję na rzecz Ellinikos Chrysos AE zostaje oddalona.

               4)

               Ellinikos Chrysos AE Metalleion kai Viomichanias Chrysou zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa F-126/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 września 2013 r. — de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Środki dyscyplinarne — Postępowanie dyscyplinarne — Kara dyscyplinarna — Nagana — Artykuł 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego — Artykuł 22a regulaminu pracowniczego)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/23

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 września 2013 r. — de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji
   (Sprawa F-126/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Środki dyscyplinarne - Postępowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna - Nagana - Artykuł 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego - Artykuł 22a regulaminu pracowniczego)
   2013/C 352/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: José António de Brito Sequeira Carvalho (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Boury)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego nakładającej na skarżącego karę dyscyplinarną w postaci nagany.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               J.A. de Brito Sequeira Carvalho pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 174 z 16.6.2012, s. 31.


title: Sprawa C-68/05 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 października 2006 r. — Koninklijke Coöperatie Cosun UA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Cukier — Artykuł 26 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 i art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2670/81 — Opłata należna od cukru C zbytego na rynku wewnętrznym — Wniosek o umorzenie — Klauzula słuszności przewidziana w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1430/79 — Pojęcie należności celnych przywozowych i wywozowych — Zasada równości i pewności prawa — Zasada słuszności)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 października 2006 r. — Koninklijke Coöperatie Cosun UA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-68/05 P) (1)

   (Odwołanie - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Cukier - Artykuł 26 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 i art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2670/81 - Opłata należna od cukru C zbytego na rynku wewnętrznym - Wniosek o umorzenie - Klauzula słuszności przewidziana w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1430/79 - Pojęcie „należności celnych przywozowych i wywozowych” - Zasada równości i pewności prawa - Zasada słuszności)
   (2006/C 326/17)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Koninklijke Coöperatie Cosun UA (przedstawiciele: adwokaci M. Slotboom i N. J. Helder)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis, pełnomocnik, F. Tuytschaever, adwokat)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie T-240/02 Koninklijke Coöperatie Cosun przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji REM 19/01 z dnia 2 maja 2002 r. stwierdzającej niedopuszczalność wniosku o umorzenie należności celnych przywozowych złożonego przez Królestwo Niderlandów na rzecz skarżącego
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Koninklijke Coöperatie Cosun UA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 02.04.2005 r.


title: Sprawa T-86/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 14 lutego 2013 r. przez Dianę Grazyte od wyroku wydanego w dniu 5 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-76/11 Grazyte przeciwko Komisji

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/30

         Odwołanie wniesione w dniu 14 lutego 2013 r. przez Dianę Grazyte od wyroku wydanego w dniu 5 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-76/11 Grazyte przeciwko Komisji
   (Sprawa T-86/13 P)
   2013/C 101/59
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Diana Grazyte (Utena, Litwa) (przedstawiciel: R. Guarino, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 grudnia 2012 r. w sprawie F-76/11 Grazyte przeciwko Komisji Europejskiej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora Dyrekcji Generalnej Zasoby Ludzkie i Bezpieczeństwo, działającego jako organ upoważniony do zawierania umów o pracę z dnia 29 kwietnia 2011 r. i w rezultacie uznanie prawa wnoszącej odwołanie do dodatku zagranicznego przewidzianego w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich;

               —

               tytułem żądania ewentualnego przekazanie sprawy Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozstrzygnięcia;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w pierwszej instancji i kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu i/lub błędnej wykładni prawa wspólnotowego w związku z technikami wykładni prawa oraz ratio legis art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Brak uzasadnienia.

                           —

                           W tym względzie podniesione zostało, że zarówno treść przepisu (który odnosi się do „przyczyn innych niż wykonywanie obowiązków w służbie państwowej lub na rzecz organizacji międzynarodowej”) jak i jego ratio legis prowadzą do wykluczenia przyznania dodatku osobie, która opuściła własne państwo pochodzenia bez nawiązania trwałej więzi z państwem do którego została przeniesiona właśnie ze względu na zatrudnienie w organizacji międzynarodowej. Ani treść ani logika ani ratio legis przepisu nie mogą prowadzić do przyjęcia jak uczynił Sąd w zaskarżonym wyroku, że należy pominąć okresy następujące po zatrudnieniu w organizacji międzynarodowej, jeżeli przeniesienie nastąpiło jak w niniejszym przypadku ze względów osobistych.

               2)

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu i/lub błędnej wykładni prawa wspólnotowego w zakresie kwalifikacji Agencji jako organizacji międzynarodowych w związku z art. 4 załącznika VII regulaminu pracowniczego.

                           —

                           W tym względzie podniesione zostało, że pojęcie organizacji międzynarodowej, o którym mowa w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego zostało bardzo precyzyjnie zdefiniowane w orzecznictwie. Sąd Unii Europejskiej w wyroku z dnia 30 listopada 2006 r. w sprawie J przeciwko Komisji (w szczególności, pkt 42-43) uznał, że w celu uznania organizacji za międzynarodową dla potrzeb stosowania art. 4 ust. 1 lit a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego konieczne jest, aby została ona określona i uznana za taką przez inne państwa lub inne organizacje międzynarodowe utworzone przez państwa. W każdym razie w celu dokonania oceny międzynarodowego charakteru organizacji należy uwzględnić wyłącznie jej strukturę a nie jej przynależność do organizacji posiadających międzynarodową strukturę. W świetle tych ścisłych kryteriów ani Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFTA) ani Europejska Fundacja Kształcenia (ETF) nie mogą być uznane za organizacje międzynarodowe w rozumieniu art. 4.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu zasady równego traktowania.

                           —

                           W tym względzie podniesione zostało, że wykładnia przepisu przyjęta przez Sąd jest sprzeczna z logiką i prowadzi do dyskryminacji między dwoma kategoriami urzędników, która nie jest oparta na żadnym obiektywnym elemencie, poprzez traktowanie w taki sam sposób sytuacji osoby, która pozostawała poza granicami państwa pochodzenia wyłącznie dlatego że pracowała na rzecz państwa lub organizacji międzynarodowej (a zatem nie utraciła kontaktów z macierzystym państwem) i sytuacji osoby, która opuściła państwo pochodzenia ze względów rodzinnych tracąc więzi z tym państwem i która dopiero w dalszej kolejności pracowała na rzecz państwa lub organizacji międzynarodowej. Ponadto, zgodnie z zaskarżonym wyrokiem, należy traktować w różny sytuację dwóch urzędników, którzy ponad dziesięć lat wcześniej opuścili państwo pochodzenia w celu założenia rodziny zagranicą tylko dlatego że jeden z nich po wieloletnim okresie zamieszkiwania w nowym państwie został zatrudniony w międzynarodowej organizacji.


title: Sprawa F-151/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. – Ohrgaard przeciwko Komisji (Służba Publiczna — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Warunek posiadania miejsca zamieszkania zawarty w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Wykonywanie obowiązków na rzecz organizacji międzynarodowej — Pojęcie — Odbycie pięciomiesięcznego stażu w Komisji — Wyłączenie)

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/67

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. – Ohrgaard przeciwko Komisji
   (Sprawa F-151/12) (1)

   ((Służba Publiczna - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Warunek posiadania miejsca zamieszkania zawarty w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Wykonywanie obowiązków na rzecz organizacji międzynarodowej - Pojęcie - Odbycie pięciomiesięcznego stażu w Komisji - Wyłączenie))
   2014/C 223/69
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jakob Ohrgaard (Frederiksberg, Dania) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal, D. de Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i V. Joris, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmownej w sprawie przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność odmownej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie przyznania J. Ohrgaardowi dodatku zagranicznego, zmienionej w drodze decyzji z dnia 31 sierpnia 2012 r. oddalającej zażalenie.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez J. Ohrgaarda.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013, s. 26.


title: Sprawa T-76/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2009 r. — Bactria przeciwko Komisji

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/48

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2009 r. — Bactria przeciwko Komisji
   (Sprawa T-76/04) (1)

   2010/C 37/70

      Język postępowania: angielski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa T-566/10: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2010 r. — Ertmer przeciwko OHIM — Caterpillar (erkat)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/27

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2010 r. — Ertmer przeciwko OHIM — Caterpillar (erkat)
   (Sprawa T-566/10)
   2011/C 55/48
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Jutta Ertmer (Tatsungen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i C. Eckhartt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Caterpillar, Inc. (Illinois, Stany Zjednoczone)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 września 2010 r. w sprawie R 270/2010-1;

               —

               oddalenie wniesionego przez Caterpillar, Inc. w dniu 17 lutego 2010 r. odwołania od decyzji Wydziału Unieważnień strony pozwanej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie 2504 C;

               —

               obciążenie OHIM i Caterpillar, Inc., gdyby zdecydowała się przystąpić do postępowania, kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „erkat” dla towarów i usług z klas 7 i 42

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Caterpillar, Inc.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Złożony na podstawie art. 53 ust. 1 lit. a) wniosek opierał się na słownym krajowym i wspólnotowym znaku towarowym „CAT” oraz na graficznych, krajowych i wspólnotowym, znakach towarowych zawierających słowo „CAT”, zarejestrowanych dla towarów i usług z klas 7 i 42

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i unieważnienie spornego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 w związku z art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ zaskarżona decyzja nie pozwala ustalić, na podstawie którego z wcześniejszych znaków towarowych lub znaku towarowego Izba Odwoławcza uwzględniła wniosek drugiej strony, a główna część uzasadnienia została skopiowana z innej decyzji. Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ między kolidującymi ze sobą znakami nie istnieje żadne prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Naruszenie art. 8 ust. 5 w związku z art. 75 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ wcześniejsze graficzne znaki towarowe nie są znane i nie miało miejsca działanie na szkodę lub czerpanie korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy tych znaków.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-260/12: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2012 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/16

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2012 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-260/12)
   2012/C 250/30
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: K. Samoni i N. Dafniou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi o stwierdzenie nieważności,

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania,

               —

               połączenie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności z podobną skargą Republiki Greckiej przeciwko Komisji Europejskiej w sprawie T-105/12 z tego powodu, że zarzuty materialne i prawne są identyczne.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej skardze Republika Grecka wnosi na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr 416117 z dnia 11 kwietnia 2012 r. w sprawie dochodzenia zapłaty przez Republikę Grecką dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości 31 536 EUR za każdy dzień opóźnienia w przyjęciu środków koniecznych do zastosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-65/05 w zakresie, w jakim zapłata tej okresowej kary pieniężnej jest wymagana od dnia 22 sierpnia 2011 r. Zgodnie ze wskazaną powyżej zaskarżoną decyzją oraz ze względu na to, iż w opinii Komisji Republika Grecka nie wprowadziła w życie środków koniecznych do zastosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-65/05 oraz w następstwie drugiego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-109/08, Republika Grecka jest zobowiązana do zapłaty kwoty 3 847 392 EUR tytułem okresowej kary pieniężnej za okres od dnia 1 grudnia 2011 r. do dnia 31 marca 2012 r.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnej oceny Komisji w odniesieniu do przyjęcia przez Republikę Grecką środków koniecznych do zastosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
               Republika Grecka uważa, że pozwana błędnie oceniła i zinterpretowała środki przyjęte przez Republikę Grecką w celu zastosowania się do wyroku Trybunału. Republika Grecka utrzymuje, iż przyjęła wszystkie środki konieczne do wykonania wyroku Trybunału, wydając ustawę 4002/2011, która uchyla sporne przepisy ustawy 3037/2002, jak wymaga Trybunał w wyroku wydanym w sprawie C-65/05.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy przez Komisję.
               Republika Grecka uważa, że Komisja przekroczyła granice swojej misji strażniczki traktatu, gdyż nie zadowoliła się, tak jak powinna była, wprowadzeniem w życie — oczywistym bądź nie — środków wykonawczych. Ponadto wyszła ona poza granice wyroków Trybunału, jako że Republika Grecka zastosowała się w pełni do tych wyroków.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący braku uzasadnienia przez Komisję.
               W decyzji zaskarżonej przez Republikę Grecką Komisja nie uzasadniła ani nie podała wyraźnie powodów, dla których zażądała dochodzenia zapłaty okresowej kary pieniężnej za okres następujący po wydaniu ustawy 4002/2011, czyli od dnia 22 sierpnia 2011 r. do dnia 31 marca 2012 r.
               Republika Grecka kwestionuje taką dodatkową kwotę, gdyż uważa, że wraz z opublikowaniem wspomnianej ustawy zastosowała się w pełni do wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący błędnego użycia podstawy prawnej.
               Republika Grecka utrzymuje, że jeżeli Komisja uważała, że Republika Grecka nie stosuje prawidłowo ustawy 4002/2011, to powinna ona była wszcząć nowe postępowanie w sprawie naruszenia na podstawie art. 258 TFUE, a nie żądać dochodzenia zapłaty okresowej kary pieniężnej.


title: Sprawa C-543/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 24 października 2011 r. — Woningstichting Maasdriel przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 24 października 2011 r. — Woningstichting Maasdriel przeciwko Staatssecretaris van Financiën
      (Sprawa C-543/11)
      (2012/C 25/56)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd krajowy

      Hoge Raad der Nederlanden.

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Woningstichting Maasdriel

         Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 135 ust. 1 lit. k) w związku z art. 12 ust. 1 i 3 dyrektywy 2006/112 (1) należy interpretować w ten sposób, że dostawa niezabudowanej nieruchomości — która powstała w wyniku rozbiórki stojącego na niej budynku, przeprowadzonej w celu umożliwienia wzniesienia nowej konstrukcji budynku — w żadnym razie nie może być zwolniona z podatku od wartości dodanej?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)


title: Sprawa C-55/16: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie – Rumunia) – Evo Bus GmbH/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Ploiești (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Prawo do zwrotu — Ósma dyrektywa 79/1072/WE — Przesłanki uzyskania zwrotu — Ustanowienie wymogów innych niż te przewidziane w art. 3 i 4 — Obowiązek przedstawienia dowodu zapłaty podatku — Dopuszczalność)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/17

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie – Rumunia) – Evo Bus GmbH/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Ploiești
   (Sprawa C-55/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Prawo do zwrotu - Ósma dyrektywa 79/1072/WE - Przesłanki uzyskania zwrotu - Ustanowienie wymogów innych niż te przewidziane w art. 3 i 4 - Obowiązek przedstawienia dowodu zapłaty podatku - Dopuszczalność))
   (2016/C 343/27)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Evo Bus GmbH

      Strona pozwana: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Ploiești

      Sentencja

   Ósma dyrektywa Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju sprzeciwia się uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego w celu skorzystania z prawa do zwrotu podatku podatnik podlega ogólnemu obowiązkowi przedstawienia dowodu zapłaty tego podatku.

      (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016.


title: Sprawa C-288/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 19 maja 2017 r. – Fédération des fabricants de cigares i in./Premier ministre; Ministre des Affaires sociales et de la Santé

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 19 maja 2017 r. – Fédération des fabricants de cigares i in./Premier ministre; Ministre des Affaires sociales et de la Santé
   (Sprawa C-288/17)
   (2017/C 256/09)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fédération des fabricants de cigares; Coprova; E-Labo France; Smakq développement; Société nationale d’exploitation industrielle des tabacs et allumettes (SEITA); British American Tobacco France

      Druga strona postępowania: Premier ministre; Ministre des Affaires sociales et de la Santé

      Interwenient: Société J. Cortès France;, Scandinavian Tobacco Group France; Villiger France

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 13 ust. 1 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r (1) należy interpretować w ten sposób, że zakazują one używania na opakowaniach jednostkowych, opakowaniach zbiorczych oraz na wyrobach tytoniowych jakichkolwiek znaków towarowych – niezależnie od ich rozpoznawalności – odwołujących się do pewnych cech?

               2)

               W zależności od sposobu interpretacji art. 13 ust. 1 i 3 dyrektywy, czy przepisy te, w zakresie w jakim mają zastosowanie do nazw i znaków towarowych, są zgodne z prawem własności, wolnością wypowiedzi, wolnością prowadzenia działalności gospodarczej oraz zasadami proporcjonalności i pewności prawa?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, na jakich warunkach państwo członkowskie może bez naruszania prawa własności, wolności wypowiedzi i prowadzenia działalności gospodarczej oraz zasady proporcjonalności skorzystać z przewidzianej w art. 24 ust. 2 dyrektywy możliwości zobowiązania producentów i importerów do stosowania neutralnych i jednolitych opakowań jednostkowych i opakowań zbiorczych?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE (Dz.U. 2014, L 127, s. 1; sprostowanie: Dz.U. 2015, L 150, s. 24).


title: Sprawa T-30/06: Skarga wniesiona w dniu  24 stycznia 2006 r.  — Procter & Gamble przeciwko OHIM

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/34

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2006 r. — Procter & Gamble przeciwko OHIM
   (Sprawa T-30/06)
   (2006/C 86/69)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: The Procter & Gamble Company (Cincinnati, USA) (Przedstawiciel: adwokat G. Kuipers)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 listopada 2005 r. (sprawa R 1072/2004-1), o której P&G powiadomiono pismem z dnia 5 grudnia 2005 r. i w której uznano, że zgłoszony znak towarowy nie spełnia wymogów określonych w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy w postaci białej kwadratowej tabletki z rysunkiem niebieskiego czteropłatkowego kwiatu dla towarów zaliczanych do klasy 3 (środki piorące i wybielające i inne substancje stosowane w praniu; środki do czyszczenia, polerowania, szorowania i ścierania; środki do mycia, czyszczenia i pielęgnacji naczyń; mydła) — zgłoszenie nr 1 683 408

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia
   Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94.


title: Sprawa C-448/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt (Szwecja) w dniu 13 października 2008 r. — Anders Gerdin przeciwko Åklagaren

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt (Szwecja) w dniu 13 października 2008 r. — Anders Gerdin przeciwko Åklagaren
   (Sprawa C-448/08)
   (2008/C 327/29)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Svea hovrätt.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Anders Gerdin.

      Strona pozwana: Åklagaren.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy można, w pewnych okolicznościach, dopuścić dyskryminację ze względu na przynależność państwową na krajowych rynkach gier losowych i loterii, na podstawie nadrzędnych względów interesu ogólnego?

               2)

               Jeżeli restrykcyjna polityka przyjęta na krajowym rynku gier losowych i loterii zmierza do realizacji szeregu celów, a jednym z nich jest finansowanie działalności społecznej, czy cel ten można uznać za dodatkowy korzystny skutek tej restrykcyjnej polityki? W przypadku odpowiedzi przeczącej na to pytanie, czy prowadzona restrykcyjna polityka może mimo to być dopuszczalna, jeżeli celu finansowania działalności społecznej nie można uznać za główny cel tej restrykcyjnej polityki?

               3)

               Czy państwo może powoływać się na nadrzędne względy interesu ogólnego jako na uzasadnienie restrykcyjnej polityki w zakresie gier losowych, jeżeli kontrolowane przez państwo spółki prowadzą marketing gier losowych i loterii, z których dochód przypada państwu, a jednym z szeregu celów tego marketingu jest finansowanie działalności społecznej? W przypadku odpowiedzi przeczącej na to pytanie, czy prowadzona restrykcyjna polityka może mimo to być dopuszczalna, jeżeli finansowanie działalności społecznej nie zostanie uznane za główny cel marketingu?

               4)

               Czy całkowity zakaz marketingu gier losowych i loterii organizowanych w innym państwie członkowskim przez spółkę prowadzącą gry losowe mającą w nim siedzibę, nad którą nadzór sprawują władze tego państwa członkowskiego, może być proporcjonalny do celu polegającego na kontrolowaniu i nadzorowaniu działalności z zakresu gier losowych, gdy jednocześnie nie istnieją ograniczenia marketingu gier losowych i loterii organizowanych przez spółki prowadzące gry losowe, mające siedzibę w państwie członkowskim, które prowadzi tę restrykcyjną politykę? Jak brzmi odpowiedź na to pytanie, jeżeli celem takiego systemu jest ograniczenie gry?

               5)

               Czy podmiot prowadzący gry losowe, który otrzymał zezwolenie na prowadzenie określonej działalności z zakresu gier losowych w jednym państwie i podlega nadzorowi odpowiednich władz tego państwa, ma prawo do prowadzenia marketingu swoich produktów z zakresu gier losowych w innym państwie członkowskim, na przykład za pośrednictwem reklam w gazetach, nie występując przedtem o zezwolenie do odpowiednich władz tego państwa? W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na to pytanie, czy oznacza to, że regulacje państwa członkowskiego, polegające na nałożeniu sankcji karnych na promocję udziału w loteriach organizowanych za granicą, stanowią przeszkodę w swobodzie przedsiębiorczości i swobodzie świadczenia usług, które w żadnym razie nie mogą być dopuszczalne na podstawie nadrzędnych względów interesu ogólnego? Czy dla odpowiedzi na pierwsze pytanie ma znaczenie to, czy państwo członkowskie, w którym podmiot prowadzący gry losowe ma siedzibę, powołuje się na te same nadrzędne względy interesu ogólnego, jak państwo, w którym podmiot ten pragnie prowadzić marketing swojej działalności w zakresie gier losowych?


title: Sprawa C-496/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landessozialgericht Rheinland-Pfalz, Mainz (Niemcy) w dniu 22 września 2015 r. – Alphonse Eschenbrenner/Bundesagentur für Arbeit

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landessozialgericht Rheinland-Pfalz, Mainz (Niemcy) w dniu 22 września 2015 r. – Alphonse Eschenbrenner/Bundesagentur für Arbeit
   (Sprawa C-496/15)
   (2015/C 429/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landessozialgericht Rheinland-Pfalz.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa i wnosząca apelację: Alphonse Eschenbrenner.

      Strona pozwana i druga strona postępowania: Bundesagentur für Arbeit

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodna z przepisami prawa pierwotnego lub wtórnego Unii Europejskiej [w szczególności art. 45 TFUE (dawnym art. 39 TWE) i art. 7 rozporządzenia (UE) nr 492/2011 (1)] jest sytuacja, w której od pracownika pierwotnie zatrudnionego w Niemczech, lecz mieszkającego w innym państwie członkowskim i niepodlegającego w Niemczech opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w zakresie zasiłku upadłościowego (Insolvenzgeld) nie podlegającego opodatkowaniu zgodnie z obowiązującymi go przepisami, w przypadku upadłości jego pracodawcy fikcyjnie pobierane są podatki od wynagrodzenia uwzględnianego na potrzeby obliczenia przysługującego mu ww. zasiłku upadłościowego, które to podatki – w przypadku podlegania obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych w Niemczech – byłyby pobierane w drodze potrącenia z wynagrodzenia o pracę, jeżeli pracownik ten nie może już dochodzić od swojego pracodawcy reszty wynagrodzenia brutto?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy zgodność z przepisami prawa pierwotnego lub wtórnego Unii Europejskiej wymaga by we wskazanej sytuacji pracownik mógł nadal dochodzić od swojego pracodawcy reszty wynagrodzenia brutto?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. L 141, s. 1).


title: Sprawa T-399/05: Skarga wniesiona w dniu  21 października 2005 r.  — Wils przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/28

         Skarga wniesiona w dniu 21 października 2005 r. — Wils przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-399/05)
   (2006/C 10/56)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Dieter Wils (Altrier, Luksemburg) [Przedstawiciel(-e): G. Vandersanden, C. Ronzi, avocats]

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               unieważnienie informacji o wynagrodzeniu skarżącego za styczeń 2005 r., ze skutkiem wstecznym od dnia 1 lipca 2004 r. w zakresie, w jakim zawiera ona wzrost wysokości składki do systemu emerytalno-rentowego do 9,75 % a stąd zwrot części składki odpowiadającej temu wzrostowi. W rezultacie — w kolejnych informacjach o wynagrodzeniu — przywrócenie wysokości składki na poziomie ustalonym przed dniem 1 lipca 2004 r.;

               —

               obciążenie pozwanego w całości kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Parlamentu, kwestionuje na podstawie swojej skargi wzrost składki do systemu emerytalno-rentowego do 9,75 %, ustalony na podstawie załącznika XII do regulaminu pracowniczego, który wszedł w życie w dniu 1 maja 2004 r. Na poparcie swoich żądań, podnosi on bezprawność wspomnianego załącznika zważywszy na art. 83 ust. 4 regulaminu pracowniczego, w jego brzmieniu obowiązującym przed 1 maja 2004 r. Przepis ten miał na celu umożliwienie zmiany spornej składki jedynie dla zagwarantowania równowagi aktuarialnej. Otóż, skarżący uważa, że o rozpatrywanym wzroście postanowiono z innych powodów, tzn. dla pokrycia wcześniej istniejącego deficytu we wspólnotowym systemie emerytalno-rentowym.
   Ponadto, skarżący twierdzi, że kryteria używane przez Eurostat w celu obliczenia równowagi aktuarialnej opierają się na parametrach, które doprowadziły do błędnych obliczeń. Podnosi również naruszenie zasady proporcjonalności, gdyż rozpatrywany wzrost wychodzi ponad to co byłoby absolutnie konieczne dla ponownego ustalenia równowagi aktuarialnej. Wreszcie, skarżący podnosi naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań, stworzonych przez to, że Parlament jasno dał do zrozumienia, że pozwoli na zmianę wysokości składki tylko dla ścisłego przestrzegania równowagi aktuarialnej.


title: Sprawa C-305/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 maja 2016 r. – Avon Cosmetics Ltd/The Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 maja 2016 r. – Avon Cosmetics Ltd/The Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-305/16)
   (2016/C 270/38)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber).

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Avon Cosmetics Ltd.

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs.

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy w razie sprzedaży towarów („materiałów wspierających sprzedaż”) przez sprzedawcę bezpośredniego na rzecz detalistów niezarejestrowanych jako płatnicy, bądź w razie zakupu towarów i usług przez detalistę niezarejestrowanego jako płatnik od stron trzecich („towary i usługi osób trzecich”), które w obu przypadkach są wykorzystywane przez detalistę niezarejestrowanego jako płatnik pomocniczo w działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży innych towarów, również nabywanych od sprzedawcy bezpośredniego oraz stanowiącej przedmiot środków administracyjnych wprowadzonych na podstawie odstępstwa ostatnio zezwolonego decyzją Rady z dnia 24 maja 1989 r. (89/534/EWG) (1) (zwanego dalej „odstępstwem”), odpowiednie upoważnienia, przepisy wykonawcze lub środki administracyjne naruszają odpowiednie przepisy lub zasady prawa Unii Europejskiej w zakresie, w jakim wymagają od sprzedawcy bezpośredniego obliczania podatku należnego na podstawie cen sprzedaży innych towarów stosowanych przez detalistów niezarejestrowanych jako płatnicy bez odliczenia kwot VAT zapłaconych przez detalistę niezarejestrowanego jako płatnik w związku z zakupem materiałów wspierających sprzedaż lub towarów i usług osób trzecich?

               2.

               Czy Zjednoczone Królestwo, występując z wnioskiem o udzielenie przez Radę upoważnienia do odstępstwa, było zobowiązane do powiadomienia Komisji o tym, że detaliści niezarejestrowani jako płatnicy VAT są obciążani podatkiem VAT od zakupu materiałów wspierających sprzedaż lub towarów i usług osób trzecich, wykorzystywanych do celów działalności gospodarczej, oraz odpowiednio o tym, że konieczne było wprowadzenie korekty do tego odstępstwa uwzględniającej ów niepodlegający zwrotowi naliczony lub nadpłacony podatek?

               3.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie 1 lub pytanie 2, zwraca się pytaniami:

                           a)

                           Czy którekolwiek z odpowiednich upoważnień, przepisów wykonawczych lub środków administracyjnych mogą i powinny być interpretowane w sposób dopuszczający odliczenie w odniesieniu do (i) niepodlegającego zwrotowi, poniesionego przez detalistów niezarejestrowanych jako płatnicy VAT podatku VAT od materiałów wspierających sprzedaż lub towarów i usług osób trzecich, które zostały przez nich wykorzystane do celów działalności gospodarczej; LUB, (ii) podatku VAT pobranego przez HMRC w wysokości nadmiernej do podatku, którego poboru uniknięto; LUB (iii) potencjalnej nieuczciwej konkurencji między sprzedawcami bezpośrednimi, ich detalistami niezarejestrowanymi jako płatnicy VAT oraz przedsiębiorstwami nieprowadzącymi sprzedaży bezpośredniej?

                           b)

                           Czy:

                                       (i)

                                       upoważnienie Zjednoczonego Królestwa do odstępstwa od przepisów art. 11 część A ust. 1 lit. a) [dyrektywy 77/388/EWG] było niezgodne z prawem?

                                       (ii)

                                       odstępstwo od przepisów art. 17 [dyrektywy 77/388/EWG] jest konieczne w związku z odstępstwem od przepisów art. 11 część A ust. 1 lit. a)? Jeżeli tak, to czy Zjednoczone Królestwo naruszyło prawo zaniechawszy zwrócenia się do Komisji z wnioskiem o upoważnienie do wprowadzenia odstępstwa od przepisów art. 17?

                                       (iii)

                                       Zjednoczone Królestwo narusza prawo nie regulując mechanizmu poboru VAT w sposób dopuszczający możliwość ubiegania się przez sprzedawców bezpośrednich o odliczenie podatku VAT poniesionego przez detalistów niezarejestrowanych jako płatnicy w związku z zakupem materiałów wspierających sprzedaż lub towarów i usług osób trzecich do celów działalności gospodarczej?

                                       (iv)

                                       całość lub część odpowiednich upoważnień, przepisów wykonawczych lub środków administracyjnych pozostaje w związku z tym nieważna lub sprzeczna z prawem?

                           (c)

                           Czy odpowiednie środki zaskarżenia przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, trybunałem lub sądem krajowym winny skutkować:

                                       (i)

                                       wydaniem wytycznych, że państwo członkowskie zobowiązane jest do wprowadzenia w ramach odstępstwa na gruncie prawa krajowego odpowiedniej korekty uwzględniającej: a) niepodlegający zwrotowi, poniesiony przez detalistów niezarejestrowanych jako płatnicy VAT podatek VAT od materiałów wspierających sprzedaż lub towarów i usług osób trzecich, które zostały przez nich wykorzystane do celów działalności gospodarczej; LUB, b) podatek VAT pobrany przez HMRC w wysokości nadmiernej do podatku, którego zapłaty uniknięto; LUB (iii) potencjalną nieuczciwą konkurencję między sprzedawcami bezpośrednimi, ich detalistami niezarejestrowanymi jako płatnicy VAT oraz przedsiębiorstwami nieprowadzącymi sprzedaży bezpośredniej; lub

                                       (ii)

                                       stwierdzeniem nieważności upoważnienia do odstępstwa, a co za tym idzie, samego odstępstwa; lub

                                       (iii)

                                       stwierdzeniem nieważności przepisów prawa krajowego; lub

                                       (iv)

                                       stwierdzeniem nieważności wytycznych; lub

                                       (v)

                                       stwierdzeniem, że Zjednoczone Królestwo jest zobowiązane do złożenia wniosku o dalsze odstępstwo przewidujące odpowiednią korektę uwzględniającą: a) niepodlegający zwrotowi poniesiony przez detalistów niezarejestrowanych jako płatnicy VAT podatek VAT od materiałów wspierających sprzedaż lub towarów i usług osób trzecich, które zostały przez nich wykorzystane do celów działalności gospodarczej; LUB b) podatek VAT pobrany przez HMRC w wysokości nadmiernej do unikniętego podatku; LUB (iii) potencjalną nieuczciwą konkurencję między sprzedawcami bezpośrednimi, ich detalistami niezarejestrowanymi jako płatnicy VAT oraz przedsiębiorstwami nieprowadzącymi sprzedaży bezpośredniej.

               4.

               Czy zgodnie z art. 27 [dyrektywy 77/388/EWG] (art. 395 [dyrektywy 2006/112], podatek, od którego podmiot uchyla się lub którego unika, należy obliczać jako utratę dochodu podatkowego netto (uwzględniając zarówno pobrany podatek należny, jak i podatek naliczony podlegający zwrotowi w konstrukcja umożliwiającej uchylenie się opodatkowania lub jego uniknięcie) przez państwo członkowskie, czy też jako utratę dochodu podatkowego brutto (uwzględniając wyłącznie podatek należny w konstrukcji umożliwiającej uchylenie się opodatkowania lub jego uniknięcie) przez państwo członkowskie?

      (1)  Decyzja Rady z dnia 24 maja 1989 r. upoważniająca Zjednoczone Królestwo do zastosowania w odniesieniu do niektórych dostaw na rzecz detalistów niezarejestrowanych jako płatnicy, środka stanowiącego odstępstwo od art. 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (Dz.U. L 280, s. 54).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 kwietnia 2005 r. w sprawie T-211/03 Faber Chimica Srl przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego znaku Faber — Sprzeciw właściciela krajowych słownych i graficznych znaków NABER — Odmowa rejestracji)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/15

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 20 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-211/03 Faber Chimica Srl przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego znaku Faber - Sprzeciw właściciela krajowych słownych i graficznych znaków NABER - Odmowa rejestracji)
   (2005/C 155/30)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-211/03 Faber Chimica Srl z siedzibą w Fabriano (Włochy) reprezentowana przez adwokatów P. Tartuferiego i M. Adreana przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: M. Capostagno i O. Montalto), w której drugą strona postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była Industrias Quimicas Naber, SA Nabersa z siedzibą w Walencji (Hiszpania), mającej za przedmiot skargę na decyzję czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 marca 2003 r. (sprawa R 620/2001-4), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu pomiędzy Faber Chimica Srl i Industrias Quimicas Naber, SA Nabersa, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, Prezes, N. J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie, sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 20 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Stwierdza się nieważność decyzji czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 marca 2003 r. (sprawa R 620/2001-4) w zakresie, w jakim uwzględnia ona sprzeciw uprawnionego z hiszpańskiego słownego znaku towarowego NABER.

               2

               Strona pozwana zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003