title: Sprawa T-114/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 22 lutego 2013 r. przez Marię Concettę Cerafogli od wyroku wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-43/10 Cerafogli przeciwko EBC

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/42

         Odwołanie wniesione w dniu 22 lutego 2013 r. przez Marię Concettę Cerafogli od wyroku wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-43/10 Cerafogli przeciwko EBC
   (Sprawa T-114/13 P)
   2013/C 114/65
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Maria Concetta Cerafogli (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               a w konsekwencji uchylenia:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 24 listopada 2009 r. oddalającej skargi wnoszącej odwołanie na dyskryminację i naruszanie jej godności, wywołane zachowaniem jej przełożonych, oraz, w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 marca 2010 r. oddalającej jej specjalne odwołanie;

                           —

                           uwzględnienie żądań wnoszącej odwołanie przestawionych w jej odwołaniu w drodze administracyjnej, a konkretnie:

                           —

                           zaprzestania wszelkiej dyskryminacji i mobbingu wobec wnoszącej odwołanie, w postaci wypowiedzi ustnych, a także zlecanych zadań i stosowanych rozwiązań organizacyjnych;

                           —

                           wręczenia jej wycofania się na piśmie przez G. z jego obraźliwych i zawierających groźby wypowiedzi;

                           —

                           w każdym razie, przyznania zadośćuczynienia za krzywdę i odszkodowania za szkody materialne, których doznała, szacowanych ex aequo et bono na 50 000 EUR (za krzywdę) i 15 000 EUR (za szkodę materialną);

                           —

                           nakazania EBC udostępnienia pełnego sprawozdania z wewnętrznego dochodzenia administracyjnego wraz z załącznikami, w tym protokołami z przesłuchań. Ponadto nakazania EBC udostępnienia również wszelkiej korespondencji między komitetem prowadzącym dochodzenie lub głównym prowadzącym dochodzenie a zarządem lub prezesem EBC;

                           —

                           nakazania wezwania dawnego doradcy ds. socjalnych strony pozwanej na świadka.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania odwoławczego i postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony, przeinaczenia informacji zawartych w aktach sprawy, naruszenia zasady proporcjonalności, naruszenia art. 20 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 (1) oraz naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego. W tym względzie wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej naruszył prawo oraz naruszył jej prawo do obrony, uznając, że nie może ona powoływać się na obowiązek EBC przestrzegania prawa do obrony. Odmowna decyzja w sprawie jej wniosku o udzielenie wsparcia miała bowiem znaczący wpływ na jej interesy, a w dodatku postępowanie zostało „wszczęte” przeciwko wnoszącej odwołanie w rozumieniu orzecznictwa (sprawa Komisja przeciwko Lisrestal). Z uwagi na brak umożliwienia wnoszącej odwołanie zapoznania się z aktami sprawy, była ona również niezdolna do obrony swoich praw w odniesieniu do tych akt na zadowalających warunkach przed sądem europejskim, wskutek czego naruszone zostało również jej prawo do skutecznego środka prawnego.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego i obowiązku uzasadnienia przez sąd. W tym względzie wnosząca odwołanie zwróciła się do Sądu do spraw Służby Publicznej o nakazanie EBC przedstawienia zgodnie z art. 55 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej akt z dochodzenia wraz z załącznikami do sprawozdania z dochodzenia i protokołami z przesłuchań. W zaskarżonym wyroku odmówiono zarządzenia tych środków organizacji postępowania z naruszeniem prawa wnoszącej odwołanie do skutecznego środka prawnego oraz obowiązku uzasadnienia.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia mandatu komitetu oraz obowiązku wspomagania, ze względu na to, że ustalenia obydwu postępowań odwoławczych (tj. dochodzenia i postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej) są bardzo ograniczone, gdyż wykazały one jedynie, że istnieli współpracownicy, którzy zgłosili fakt negatywnych wypowiedzi na temat wnoszącej odwołanie i jej pracy. Jednakże to mijało się z zakresem jej wniosku o udzielenie wsparcia — a tym samym mandatem komitetu — w szczególności o ocenę ustaleń dotyczących negatywnych wypowiedzi na jej temat. Ponadto zaskarżony wyrok pomija niesprawiedliwy charakter tej sytuacji, w szczególności to, że wnosząca odwołanie nie była informowana o rzeczonych negatywnych opiniach, a przez to znalazła się w sytuacji niemożliwej do zaradzenia, w której godzono w jej reputację, a ona nie mogła się bronić.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 6 ust. 5 okólnika administracyjnego 1/2006 zarządu EBC z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie wewnętrznych dochodzeń administracyjnych, ze względu na to, że w zaskarżonym wyroku błędnie uznano, że przekazanie sprawozdania z dochodzenia wraz z pełnymi aktami może mieć miejsce tylko w stosunku do prowadzącego dochodzenie.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia przez sąd obowiązku uzasadnienia, ze względu na to, że definicja oczywistego błędu w ocenie zawarta w zaskarżonym wyroku jest niezgodna z orzecznictwem Sądu. W zaskarżonym wyroku naruszono również zasady kontroli oczywistego błędu.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa T-421/11: Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2012 r. — Qualitest przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/43

         Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2012 r. — Qualitest przeciwko Radzie
   (Sprawa T-421/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
   2013/C 26/82
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Qualitest FZE (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokat L. Catrain González oraz E. Wright i H. Zhu, barristers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Marhic i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Boelaert i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r., zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 65), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 503/2011 z dnia 23 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 26) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s.1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność, w zakresie dotyczącym Qualitest FZE:

                           —

                           decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r., zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 503/2011 z dnia 23 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010.

               2)

               Skutki wynikające z decyzji 2011/299 zostają utrzymane w mocy wobec Qualitest do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego nr 503/2011 i rozporządzenia nr 267/2012.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, również koszty poniesione przez Qualitest.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-130/05: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2005 r. przez Dominique'a Albert-Bousqueta i 142 innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/31

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2005 r. przez Dominique'a Albert-Bousqueta i 142 innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-130/05)
   (2005/C 132/57)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 14 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Dominique'a Albert-Bousqueta, zamieszkałego w Brukseli oraz 142 innych urzędników, reprezentowanych przez adwokatów: Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji o powołaniu skarżących na urzędników Wspólnot Europejskich w zakresie, w jakim ustalają ich grupy zaszeregowania na podstawie art. 12 załącznika XIII regulaminu pracowniczego,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący w niniejszej sprawie, wszyscy zatrudnieni po 1 maja 2004 r. jako laureaci konkursów, o których ogłoszenia zostały opublikowane przed tą datą, sprzeciwiają się rzekomej dyskryminacji wynikającej z faktu, że warunki ich klasyfikacji, zgodnie z art. 12 załącznika XIII rozporządzenia (WE, Euratom) nr 723/2004 zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników, są ich zdaniem inne niż warunki klasyfikacji laureatów tych samych konkursów zatrudnionych przed zmianą regulaminu.
   Na poparcie swoich roszczeń, skarżący podnoszą:

               —

               naruszenie zasady równego traktowania,

               —

               naruszenie art. 31 ust.1 i art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego,

               —

               naruszenie art. 5 ust. 5 regulaminu pracowniczego,

               —

               naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań.

         Skarżący podnoszą w tym względzie, że z orzecznictwa wspólnotowego wynika, że laureaci tego samego konkursu znajdują się w porównywalnej sytuacji i stąd, powinni być traktowani w taki sam sposób. Ponadto, zgłosili oni swe kandydatury w celu zatrudnienia na wolnych stanowiskach wspomnianych w odpowiednich ogłoszeniach o konkursach, na które zostali przyjęci. Mogli więc mieć słuszne oczekiwania co do zatrudnienia na stanowiskach i w grupach zaszeregowania ustalonych w ogłoszeniach o konkursach, na które zostali przyjęci.


title: Sprawa C-264/12: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 26 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho de Porto – Portugalia) – Sindicato Nacional dos Profissionais de Seguros e Afins przeciwko Fidelidade Mundial – Companhia de Seguros, SA (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Przepisy krajowe przewidujące obniżenie wynagrodzenia dla niektórych pracowników sektora publicznego — Brak stosowania prawa Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/26

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 26 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho de Porto – Portugalia) – Sindicato Nacional dos Profissionais de Seguros e Afins przeciwko Fidelidade Mundial – Companhia de Seguros, SA
   (Sprawa C-264/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Przepisy krajowe przewidujące obniżenie wynagrodzenia dla niektórych pracowników sektora publicznego - Brak stosowania prawa Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   2014/C 315/39
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal do Trabalho de Porto

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sindicato Nacional dos Profissionais de Seguros e Afins

      Strona pozwana: Fidelidade Mundial – Companhia de Seguros, SA

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do rozpoznania wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego przez Tribunal do Trabalho do Porto (Portugalia), postanowieniem z dnia 22 maja 2012 r. (sprawa C-264/12).

      (1)  Dz.U.O C 209 z 14.7.2012 r.


title: Sprawa C-431/14 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 marca 2016 r. – Republika Grecka/Komisja Europejska [Odwołanie — Pomoc państwa — Pomoc w formie rekompensat wypłacanych przez grecki zakład ubezpieczeń rolniczych (ELGA) w latach 2008 i 2009 — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Pojęcie pomocy państwa — Artykuł 107 ust. 3 lit. b) TFUE — Wytyczne dotyczące pomocy państwa w sektorze rolnym — Obowiązek uzasadnienia — Przeinaczenie dowodów]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 marca 2016 r. – Republika Grecka/Komisja Europejska
   (Sprawa C-431/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc w formie rekompensat wypłacanych przez grecki zakład ubezpieczeń rolniczych (ELGA) w latach 2008 i 2009 - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Artykuł 107 ust. 3 lit. b) TFUE - Wytyczne dotyczące pomocy państwa w sektorze rolnym - Obowiązek uzasadnienia - Przeinaczenie dowodów])
   (2016/C 156/11)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i A. Vasilopoulou, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar, R. Sauer i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postepowania.

      (1)  Dz.U. C 395 z 10.11.2014.


title: Sprawa T-481/14: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2014 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki przeciwko EIT

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/10

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2014 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki przeciwko EIT
   (Sprawa T-481/14)
   2014/C 351/12
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg) i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci E. Siouti i M. Sfyri)

      Strona pozwana: Europejski Instytut Innowacji i Technologii (EIT)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności wydanej przez stronę pozwaną decyzji o rozstrzygnięciu przetargu, podanej do wiadomości strony skarżącej w piśmie z dnia 11 kwietnia 2014 r. oraz wszystkich późniejszych powiązanych z nią decyzji strony pozwanej, w tym decyzji o udzieleniu zamówienia wyłonionemu w przetargu oferentowi (która nie została podana do wiadomości skarżących);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora EIT z dnia 25 kwietnia 2014 r. odmawiającej ujawnienia składu komisji ds. oceny ofert;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżących odszkodowania za utratę możliwości zawarcia kontraktu w ramach przetargu, w wysokości 1 58  430,40 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami obsługi prawnej, a także innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               W zarzucie pierwszym skarżące twierdzą, że strona pozwana pomieszała kryteria wyboru i kryteria udzielenia zamówienia, naruszając tym samym art. 110 rozporządzenia finansowego (1) oraz art. 149 rozporządzenia delegowanego (2).

               2.

               W zarzucie drugim skarżące utrzymują, że strona pozwana naruszyła art. 105 i 113 rozporządzenia finansowego oraz art. 138 rozporządzenia delegowanego przez to, że przy ocenie ofert zastosowała nieznane kryteria, które nie zostały ujęte w specyfikacji przetargowej, jak również naruszyła ciążący na niej obowiązek określenia kryteriów udzielenia zamówienia, a także ich relatywnej wagi lub, w stosownym wypadku, nie uszeregowania ich malejąco według znaczenia. Skarżące podnoszą ponadto, że strona pozwana zastosowała arbitralny i niekonsekwentny system oceny, do doprowadziło do zniekształceń i błędów w ocenie.

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego skarżące podnoszą, że strona pozwana popełniła kilka oczywistych błędów w ocenie.

               4.

               W zarzucie czwartym skarżące utrzymują, że pozwana naruszyła art. 2 ust. 3 i art. 8 rozporządzenia nr 1049/2001 (3), odmawiając ujawnienia składu komisji ds. oceny ofert, podczas gdy informacja ta pozwoliłaby skarżącym upewnić się, czy nie wystąpił konflikt interesów.

      (1)  Rozporządzenie (Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-243/16: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2016 r. – Freddo/EUIPO – Freddo Freddo (Freggo)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/48

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2016 r. – Freddo/EUIPO – Freddo Freddo (Freggo)
   (Sprawa T-243/16)
   (2016/C 243/54)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Freddo SA (Buenos Aires, Argentyna) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, K. Gilbert, G. Lodge, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Freddo Freddo, SL (Madryt, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Freggo” – zgłoszenie nr 7 606 064

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie R 919/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO (oraz w wypadku wstąpienia przez nią do postępowania w charakterze interwenienta, Freddo Freddo, SL) kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-539/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zamiar dokonania przez Trybunał Obrachunkowy kontroli w państwie członkowskim — Sprzeciw wniesiony przez rzeczone państwo członkowskie — Kompetencje Trybunału Obrachunkowego — Artykuł 248 WE — Kontrola współpracy krajowych organów administracyjnych w dziedzinie podatku od wartości dodanej — Rozporządzenie (WE) nr 1798/2003 — Dochody Wspólnoty — Środki własne pochodzące z podatku od wartości dodanej)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
      (Sprawa C-539/09) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zamiar dokonania przez Trybunał Obrachunkowy kontroli w państwie członkowskim - Sprzeciw wniesiony przez rzeczone państwo członkowskie - Kompetencje Trybunału Obrachunkowego - Artykuł 248 WE - Kontrola współpracy krajowych organów administracyjnych w dziedzinie podatku od wartości dodanej - Rozporządzenie (WE) nr 1798/2003 - Dochody Wspólnoty - Środki własne pochodzące z podatku od wartości dodanej)
      (2012/C 25/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros i B. Conte, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele. Blaschke i N. Graf Vitzthum, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę skarżącą: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Passos i E. Waldherr, pełnomocnicy), Trybunal Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: R. Crowe, T. Kennedy i B. Schäfer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 10 WE i art. 248 ust. 1–3 WE, jak również art. 140 ust. 2 i art. 142 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1) — Odmowa udzielona Trybunałowi Obrachunkowemu na przeprowadzenie w Niemczech kontroli dotyczących współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej — Zakres kompetencji kontrolnej Trybunału Obrachunkowego

         Sentencja

                  1)

                  Sprzeciwiając się przeprowadzeniu przez Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej kontroli w Niemczech dotyczących współpracy administracyjnej na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1798/2003 z dnia 7 października 2003 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej i sposobów jego stosowania, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 248 ust. 1–3 WE.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  4)

                  Parlament Europejski i Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa T-5/10: Postanowienie Sądu z dnia 16 lutego 2011 r. — Komisja przeciwko Earthscan

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/20

         Postanowienie Sądu z dnia 16 lutego 2011 r. — Komisja przeciwko Earthscan
   (Sprawa T-5/10) (1)

   2011/C 113/41
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-17/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 16 stycznia 2014 r. – Société générale SA przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 16 stycznia 2014 r. – Société générale SA przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-17/14)
   2014/C 129/13
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Société générale SA

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy do celów stosowania art. 63 TFUE, w sytuacji takiej jak niniejsza, w której podatek od dywidend został pobrany przez państwo źródła z tytułu wypłaty dywidendy, porównanie między nierezydentem a rezydentem należy rozszerzyć na podatek dochodowy od osób prawnych, od którego odliczono podatek od dywidend w wypadku rezydentów?

               2)

                           a)

                           W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy przy dokonywaniu porównania uwzględnieniu podlegają wszystkie koszty, które z ekonomicznego punktu widzenia są związane z akcjami, z których wypływają dywidendy?

                           b)

                           W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie, czy jednak podlegają uwzględnieniu ewentualne zaliczenie wspólnie nabytych dywidend i ciężar finansowy ewentualnie spowodowany posiadaniem odnośnych akcji?

               3)

               Czy w razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, przy ocenie, czy na podstawie zawartej przez państwo źródła przychodu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zostaje zneutralizowany ewentualnie posiadający dyskryminujący charakter podatek pobierany u źródła, jest wystarczające, że i) rzeczona umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania przewiduje obniżenie podatku w państwie miejsca zamieszkania poprzez zaliczenie podatku pobieranego u źródła oraz że w konkretnym przypadku, pomimo że możliwość ta nie występuje w sposób nieograniczony, ii) przyznane przez państwo miejsca zamieszkania obniżenie podatku prowadzi – ponieważ opodatkowaniu podlegają tylko kwoty netto pobranych dywidend – do całkowitej kompensacji dyskryminującej części podatku? Czy przy niedostatecznej kompensacji w roku, w którym wypłacone zostały dywidendy, przy ocenie neutralizacji ma znaczenie możliwość, że niezaliczona część może zostać przeniesiona i będzie można skorzystać z możliwości dokonania zaliczenia w późniejszych latach?


title: Sprawa F-35/06: Skarga wniesiona w dniu  30 marca 2006 r.  — Grünheid przeciwko Komisji

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/36

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2006 r. — Grünheid przeciwko Komisji
   (Sprawa F-35/06)
   (2006/C 143/70)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sabine Grünheid (Overijse, Belgia) [przedstawiciel: E. Boigelot, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji z dnia 20 lipca 2004 r., która nie została doręczona skarżącej, lecz o której istnieniu ta dowiedziała się mimochodem w dniu 23 czerwca 2005 r. przy okazji oddalenia złożonego przez skarżącą zażalenia o sygn. R/162/05, i zaznajomiła się z nią w dniu 29 czerwca w następstwie swojego wniosku, w zakresie w jakim została zaszeregowana ostatecznie do grupy A7, szczebel 3, jak również jakichkolwiek aktów będących jej następstwem lub z nią związanych;

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 16 grudnia 2005 r., doręczonej w dniu 10 stycznia 2006 r., o oddaleniu zażalenia skarżącej, zarejestrowanego w dniu 22 września 2005 r. pod sygn. R/732/05;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi zarzuty podobne do tych, które podnosiła już w ramach wniesionej również przez nią sprawy F-101/05 (1).

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2004 r., str. 26 (skarga została wniesiona do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich i zarejestrowana pod nr T-388/05)


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 224 z 16.9.2006 .

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/26

         (2006/C 237/43)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 224 z 16.9.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 212 z 2.9.2006.

      Dz.U. C 190 z 12.8.2006.

      Dz.U. C 178 z 29.7.2006.

      Dz.U. C 165 z 15.7.2006.

      Dz.U. C 154 z 1.7.2006.

      Dz.U. C 143 z 17.6.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-15/06 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 marca 2007 r. — Regione Siciliana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Zamknięcie pomocy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Jednostka administracji regionalnej lub lokalnej — Akty dotyczące tej jednostki bezpośrednio i indywidualnie — Bezpośrednie oddziaływanie)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/15

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 marca 2007 r. — Regione Siciliana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-15/06 P) (1)

   (Odwołanie - Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) - Zamknięcie pomocy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Jednostka administracji regionalnej lub lokalnej - Akty dotyczące tej jednostki bezpośrednio i indywidualnie - Bezpośrednie oddziaływanie)
   (2007/C 96/24)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Regione Siciliana (przedstawiciel: G. Aiello, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. de March i L. Flynn, pełnomocnicy, G. Fałdo, adwokat)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba w składzie powiększonym) z dnia 18 października 2005 r. w sprawie T-60/03 Regione Siciliana przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił jako bezzasadną skargę zmierzającą do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2002)4905 z dnia 11 grudnia 2002 r. w sprawie cofnięcia pomocy w wysokości 15 milionów EUR lub wyższej przyznanej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na inwestycję infrastrukturalną budowy zapory na Sycylii (Włochy) oraz zwrotu zaliczki wypłaconej przez Komisję
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 18 października 2005 r. w sprawie T-60/03 Regione Siciliana przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Skarga Regione Siciliana o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2002) 4905 z dnia 11 grudnia 2002 r. w sprawie cofnięcia pomocy przyznanej Republice Włoskiej na mocy decyzji Komisji C (87) 2090 026 z dnia 17 grudnia 1987 r. w sprawie przyznania pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na inwestycję infrastrukturalną w wysokości 15 milionów EUR lub wyższej we Włoszech (region Sycylia) oraz zwrotu zaliczki wypłaconej przez Komisję tytułem rzeczonej pomocy zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               3)

               Umarza się postępowanie w zakresie odwołania wniesionego przez Regione Siciliana od wyroku wymienionego w pkt 1 sentencji.

               4)

               Regione Siciliana zostaje obciążony kosztami niniejszego postępowania, jak również kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa T-66/14: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2014 r. – Bredenkamp i in. przeciwko Radzie i Komisji

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/47

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2014 r. – Bredenkamp i in. przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-66/14)
   2014/C 112/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: John Arnold Bredenkamp (Harare, Zimbabwe); Echo Delta (Holdings) PCC Ltd (Castletown, Wyspa Man); Scottlee Holdings (Private) Ltd (Harare); i Fodya (Private) Ltd (Harare) (przedstawiciele: P. Moser, QC (Queen’s Counsel) i G. Martin, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               przyjęcie środka organizacji postępowania nakazującego pozwanym przedstawienie wszystkich informacji lub dowodów, które mogą być w posiadaniu tych instytucji, dotyczących umieszczenia skarżących w wykazie;

               —

               nakazanie Radzie lub Komisji wypłacenia skarżącym zadośćuczynienia i odszkodowania za krzywdę i szkody materialne poniesione w następstwie bezprawnego nałożenia unijnych sankcji na skarżących w formie dodania (a następnie pozostawienia do 2012 r.) nazwiska i nazw skarżących w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 314/2004 na podstawie odpowiednio: wspólnego stanowiska Rady 2009/68/WPZiB oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 77/2009; decyzji Rady 2010/92/WPZiB i rozporządzenia Komisji (UE) nr 173/2010 oraz decyzji Rady 2011/101/WPZiB i rozporządzenia Komisji (UE) nr 174/2011;

               —

               zasądzenie wypłaty odsetek składanych według stopy Euribor + 2% (lub według innej stopy procentowej, która może zostać określona) od kwoty podlegającej wypłacie przez pozwanych na rzecz skarżących, naliczanych od dnia wydania wyroku;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że spornym aktom brak jakiejkolwiek właściwej podstawy prawnej, ponieważ zostały przyjęte jedynie na podstawie art. 60 i 301 WE, które dotyczą wyłącznie środków w odniesieniu do państw trzecich, a nie osób prywatnych lub spółek.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że sporne akty dotknięte są oczywistymi błędami faktycznymi polegającymi na braku wykazania jakichkolwiek silnych powiązań z rządem Zimbabwe lub finansowego lub innego wsparcia dla reżimu, co skutkuje brakiem zadośćuczynienia ciążącemu na pozwanych obowiązkowi wynikającemu z ciężaru dowodu oraz niezgodnym z prawem trybem przyjęcia decyzji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że sporne akty naruszyły istotne wymogi proceduralne wskutek nieprzedstawienia żadnego lub wystraczającego uzasadnienia oraz niezapewnienia skarżącym możliwości bycia wysłuchanymi lub przedstawienia oświadczeń mających na celu wykazanie braku winy.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że sporne akty naruszyły podstawowe zasady prawa Unii zawarte także w art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) wskutek ograniczenia w sposób bezprawny prawa skarżących do ich własnego mienia.


title: Sprawa C-446/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Société Fonderie 2A przeciwko Ministre de l’Économie et des Finances [Odesłanie prejudycjalne — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) — Określenie miejsca dostawy towarów — Dostawca mający siedzibę w państwie członkowskim innym niż siedziba nabywcy — Przetworzenie towaru w państwie członkowskim siedziby nabywcy]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/15

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Société Fonderie 2A przeciwko Ministre de l’Économie et des Finances
   (Sprawa C-446/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 8 ust. 1 lit. a) - Określenie miejsca dostawy towarów - Dostawca mający siedzibę w państwie członkowskim innym niż siedziba nabywcy - Przetworzenie towaru w państwie członkowskim siedziby nabywcy])
   2014/C 421/20
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Société Fonderie 2A

      Strona pozwana: Ministre de l’Économie et des Finances

      Sentencja

   Artykuł 8 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że miejsce dostawy towaru sprzedanego przez spółkę z siedzibą w jednym państwie członkowskim nabywcy z siedzibą w innym państwie członkowskim, w odniesieniu do którego sprzedawca zlecił usługodawcy mającemu siedzibę w tym innym państwie członkowskim roboty wykończeniowe mające na celu uczynić ów towar zdatnym do dostawy, przed wysłaniem go przez rzeczonego usługodawcę nabywcy, należy uważać za znajdujące się w państwie członkowskim siedziby nabywcy.

      (1)  Dz.U. C 304 z 19.10.2013.


title: Sprawa T-186/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 września 2009 r. — LPN przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności i skarga o odszkodowanie — Środowisko naturalne — Dyrektywa 92/43/EWG — Nienadanie biegu skardze — Niewszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Oczywista niedopuszczalność — Umorzenie postępowania)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/64

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 września 2009 r. — LPN przeciwko Komisji
   (Sprawa T-186/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności i skarga o odszkodowanie - Środowisko naturalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Nienadanie biegu skardze - Niewszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Oczywista niedopuszczalność - Umorzenie postępowania)
   2009/C 267/116
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Liga para Protecção da Natureza (LPN) (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: P. Vinagre e Silva, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira oraz D. Recchia, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, T. Moreira i A. de Oliveira Mendonça, pełnomocnicy, wspierani przez D. Abecasisa i A. Marques, adwokatów)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności, z jednej strony, decyzji Komisji z dnia 28 lutego 2008 r., wspomnianej w skierowanym do skarżącej piśmie z dnia 3 kwietnia 2008 r. oznaczonym numerem ENV.A.2/MAS/mm/D (2008) 5542, w którym Komisja zakomunikowała zamiar umorzenia postępowania w sprawie jej skargi dotyczącej rzekomej niezgodności projektu budowy zapory wodnej na rzece Sabor (Portugalia) z dyrektywą Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. U. L 206, s. 7) (skarga nr 2003/4523 — projekt zapory wodnej „Baixo Sabor”), a z drugiej strony, wniosek o stwierdzenie nieważności rzekomo dorozumianej decyzji, mocą której Komisja odmówiła skarżącej udzielenia dostępu do niektórych dokumentów, jak również żądanie zasądzenia odszkodowania.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone w części, w jakiej zmierza do stwierdzenia nieważności rzekomo dorozumianej decyzji odmawiającej udzielenia dostępu do dokumentów zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona jako oczywiście niedopuszczalna.

               3)

               Liga para Protecção da Natureza (LPN) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich.

               4)

               Republika Portugalska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz. U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa C-432/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 18 września 2007 r. — Stefan Böck i Cornelia Lepuschitz przeciwko Air France SA

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 18 września 2007 r. — Stefan Böck i Cornelia Lepuschitz przeciwko Air France SA
   (Sprawa C-432/07)
   (2007/C 283/37)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Handelsgericht Wien
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stefan Böck i Cornelia Lepuschitz

      Strona pozwana: Air France SA
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 5 w związku z art. 2 lit. l) i art. 6 rozporządzenia (WE) 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) należy interpretować w ten sposób, iż opóźnienie odlotu o 22 godziny stanowi „opóźnienie” w rozumieniu art. 6?

               2.

               Czy art. 2 lit. l) rozporządzenia (WE) 261/2004 powinien być interpretowany w ten sposób, że przypadki, gdy pasażerowie odbywają lot w znacząco późniejszym czasie (22 godziny) i jest to lot o rozszerzonym numerze lotu (pierwotny numer lotu uzupełniony o „A”), przy czym uczestnikami lotu jest jedynie część, mimo iż znaczna, pasażerów posiadających pierwotnie rezerwację oraz dodatkowi pasażerowie nieposiadający pierwotnie rezerwacji, nie stanowią „opóźnienia” lecz „odwołanie”?
               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:

               3.

               Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) 261/2004 powinien być interpretowany w ten sposób, że awaria techniczna samolotu i związana z nią zmiana planu lotów stanowią nadzwyczajne okoliczności (których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków)?

      (1)  Dz.U. L 46 str. 1.


title: Sprawa C-23/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 5 października 2016 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009 — Wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego — Artykuł 16 ust. 1 i 5 — Krajowy rejestr elektroniczny przedsiębiorców transportu drogowego — Brak połączenia z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich]

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/7

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 5 października 2016 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska
      (Sprawa C-23/16) (1)

      ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009 - Wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego - Artykuł 16 ust. 1 i 5 - Krajowy rejestr elektroniczny przedsiębiorców transportu drogowego - Brak połączenia z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich])
      (2016/C 441/09)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Hottiaux, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Poprzez brak ustanowienia krajowego rejestru elektronicznego przedsiębiorców transportu drogowego i połączenia go z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 16 ust. 1 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE.

                  2)

                  Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


title: Sprawa T-577/12: Wyrok Sądu z dnia 4 września 2015 r. – NIOC i in./Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Jednostka niższego rzędu niż państwo — Legitymacja procesowa i interes prawny — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Wskazanie i wybór podstawy prawnej — Kompetencja Rady — Zasada przewidywalności działań Unii — Pojęcie podmiotu związanego — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Proporcjonalność — Prawo własności)

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/16

         Wyrok Sądu z dnia 4 września 2015 r. – NIOC i in./Rada
   (Sprawa T-577/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Jednostka niższego rzędu niż państwo - Legitymacja procesowa i interes prawny - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Wskazanie i wybór podstawy prawnej - Kompetencja Rady - Zasada przewidywalności działań Unii - Pojęcie podmiotu związanego - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Proporcjonalność - Prawo własności))
   (2015/C 346/18)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: National Iranian Oil Company PTE Ltd (NIOC) (Singapur, Singapur); National Iranian Oil Company International Affairs Ltd (NIOC International Affairs) (Londyn, Zjednoczone Królestwo); Iran Fuel Conservation Organization (IFCO) (Teheran, Iran); Karoon Oil & Gas Production Co. (Chuzestan, Iran); Petroleum Engineering & Development Co. (PEDEC) (Teheran); Khazar Exploration and Production Co. (KEPCO) (Teheran); National Iranian Drilling Co. (NIDC) (Chuzestan); South Zagros Oil & Gas Production Co. (Sziraz, Iran); Maroun Oil & Gas Co. (Ahwaz, Iran); Masjed-Soleyman Oil & Gas Co. (MOGC) (Chuzestan); Gachsaran Oil & Gas Co. (Ahmad, Iran); Aghajari Oil & Gas Production Co. (AOGPC) (Chuzestan); Arvandan Oil & Gas Co. (AOGC) (Chorramszahr, Iran); West Oil & Gas Production Co. (Kermanszah, Iran); East Oil & Gas Production Co. (EOGPC) (Meszhed, Iran); Iranian Oil Terminals Co. (IOTC) (Teheran) oraz Pars Special Economic Energy Zone (PSEEZ) (Buszehr, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 58) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 16) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących, a po drugie, żądanie mające na celu uznanie, że nie stosują się do skarżących art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), zmienionej decyzją 2012/635, oraz art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               National Iranian Oil Company PTE Ltd (NIOC), National Iranian Oil Company International Affairs Ltd (NIOC International Affairs), Iran Fuel Conservation Organization (IFCO), Karoon Oil & Gas Production Co., Petroleum Engineering & Development Co. (PEDEC), Khazar Exploration and Production Co. (KEPCO), National Iranian Drilling Co. (NIDC), South Zagros Oil & Gas Production Co., Maroun Oil & Gas Co., Masjed-Soleyman Oil & Gas Co. (MOGC), Gachsaran Oil & Gas Co., Aghajari Oil & Gas Production Co. (AOGPC), Arvandan Oil & Gas Co. (AOGC), West Oil & Gas Production Co., East Oil & Gas Production Co. (EOGPC), Iranian Oil Terminals Co. (IOTC) i Pars Special Economic Energy Zone (PSEEZ) pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa T- 329/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Archer Daniels Midland przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Glukonian sodu — Artykuł 81 WE — Grzywna — Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 — Wytyczne dla obliczania kwoty grzywien — Komunikat w sprawie współpracy — Zasada proporcjonalności — Zasada równego traktowania — Zasada niedziałania wstecz — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Archer Daniels Midland przeciwko Komisji
   (Sprawa T- 329/01) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Glukonian sodu - Artykuł 81 WE - Grzywna - Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 - Wytyczne dla obliczania kwoty grzywien - Komunikat w sprawie współpracy - Zasada proporcjonalności - Zasada równego traktowania - Zasada niedziałania wstecz - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony)
   (2006/C 294/85)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Archer Daniels Midland Co. (Decatur, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokat C.O. Lenz, L. Martin Alegi, M. Garcia i E. Batchelor, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Whelan, A. Bouquet i W. Wils, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Tytułem żądania głównego, wniosek o stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2001) 2931 wersja ostateczna z dnia 2 października 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG (COMP/E-1/36.756 — Glukonian sodu) w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej lub co najmniej w zakresie, w jakim stwierdza on jej udział w naruszeniu w okresie następującym po dniu 4 października 1994 r. oraz wniosek o stwierdzenie nieważności art. 3 tej decyzji, w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej, zaś tytułem żądania ewentualnego, wniosek o uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej mocą tej decyzji na skarżącą.
   Sentencja wyroku

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Archer Daniels Midland Co. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 84 z 6.4.2002.


title: Sprawa C-151/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — F. Weissheimer Malzfabrik przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — F. Weissheimer Malzfabrik przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-151/05) (1)

   (2006/C 331/45)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005.


title: Sprawa T-10/13: Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2015 r. – Bank of Industry and Mine/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Dopuszczalność — Zarzut niezgodności z prawem — Naruszenie prawa — Proporcjonalność — Prawo własności — Kompetencja Rady — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Przegląd zastosowanych środków ograniczających — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Błąd w ocenie)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/32

         Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2015 r. – Bank of Industry and Mine/Rada
   (Sprawa T-10/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Dopuszczalność - Zarzut niezgodności z prawem - Naruszenie prawa - Proporcjonalność - Prawo własności - Kompetencja Rady - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Przegląd zastosowanych środków ograniczających - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Błąd w ocenie))
   (2015/C 198/42)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank of Industry and Mine (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci E. Glaser i S. Perrotet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia częściowej nieważności art. 1 pkt 8 decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 58), a po drugie, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji 2012/635, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 16) oraz decyzji doręczonej pismem Rady z dnia 14 marca 2014 r. w zakresie, w jakim dotyczy to umieszczenia nazwy skarżącego w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39) i w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bank of Industry and Mine zostaje obciążony kosztami.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa T-85/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 23 listopada 2010 r. w sprawie F-65/09, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 11 lutego 2011 r. przez Luigiego Marcuccio

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/27

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 23 listopada 2010 r. w sprawie F-65/09, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 11 lutego 2011 r. przez Luigiego Marcuccio
   (Sprawa T-85/11 P)
   2011/C 103/46
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

               —

               stwierdzenie, że dokument przedstawiony przez Komisję podczas rozprawy nie mógł zostać dopuszczony;

               —

               uwzględnienie w całości żądania skargi wniesionej w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie strony pozwanej w pierwszej instancji całością dotychczas poniesionych kosztów;

               —

               ewentualnie, odesłanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej celem wydania przezeń ponownego rozstrzygnięcia w odmiennym składzie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 23 listopada 2010 r. Wyrokiem tym oddalona została skarga mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 sierpnia 2008 r., przyjętej w ramach wykonania wyroku Sądu z dnia 10 czerwca 2008 r. w sprawie T-18/04 Marcuccio przeciwko Komisji (niepublikowanego w Zbiorze), stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia na poprzednią decyzję a także zasądzenie od Komisji na rzecz wnoszącego odwołanie określonej kwoty tytułem naprawienia szkody wyrządzonej w wyniku tych dwóch decyzji.
   Wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy określonych naruszeń prawa procesowego i materialnego a także naruszenia prawa do obrony.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy braku właściwości podmiotu, który wydał decyzję, o której stwierdzenie nieważności zwrócono się w pierwszej instancji.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy całkowitego braku uzasadnienia, który został podniesiony w pierwszej instancji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy niezgodności z prawem szeregu rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym wyroku również ze względu na następujące wady: a) naruszenie przepisów prawa oraz ich błędną i nieracjonalną interpretację i zastosowanie, b) naruszenie zasady patere legem quam ipse fecisti, c) przekroczenie uprawnień, w tym w zakresie procedury, d) całkowity brak uzasadnienia.


title: Sprawa T-317/11 P: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Vakalis przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury — Przeniesienie uprawnień do emerytury krajowej — Obliczenie lat pracy uprawniających do emerytury — Ogólne przepisy wykonawcze — Obowiązek uzasadnienia — Zasada kontradyktoryjności — Równe traktowanie)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/16

         Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Vakalis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-317/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury - Przeniesienie uprawnień do emerytury krajowej - Obliczenie lat pracy uprawniających do emerytury - Ogólne przepisy wykonawcze - Obowiązek uzasadnienia - Zasada kontradyktoryjności - Równe traktowanie)
   2012/C 200/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ioannis Vakalis (Luvinate, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie F-38/10 Vakalis przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Ioannis Vakalis pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-332/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 3 czerwca 2009 r. w sprawie T-189/07 Frosch Touristik GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 18 sierpnia 2009 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/14

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 3 czerwca 2009 r. w sprawie T-189/07 Frosch Touristik GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 18 sierpnia 2009 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-332/09 P)
   2009/C 256/27
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Frosch Touristik GmbH, DSR touristik GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania w pierwszej instancji i kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji, na mocy którego stwierdzono nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 marca 2007 r. Decyzją tą Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie drugiej strony postępowania od decyzji Wydziału Unieważnień dotyczącej częściowego unieważnienia słownego wspólnotowego znaku towarowego „FLUGBÖRSE”. Sąd uznał, że Izba Odwoławcza błędnie zastosowała art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94, ponieważ przy badaniu istnienia bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji określonych w art. 7 rozporządzenia nr 40/94 i wynikającej z ich istnienia konieczności unieważnienia rozpatrywanego znaku przyjęła jako miarodajny moment dokonania rejestracji tego znaku, a nie moment jego zgłoszenia. Zgodnie z zaskarżonym wyrokiem przy rozpatrywaniu wniosku o unieważnienie należy odnieść się wyłącznie do daty zgłoszenia spornego znaku towarowego. Sąd na poparcie swego stanowiska przywołał argument, że tylko w przypadku takiej wykładni można zapobiec, by utrata charakteru odróżniającego przez znak była tym bardziej prawdopodobna, im bardziej długotrwałe byłoby postępowanie w sprawie rejestracji. Przy ponownym rozpatrywaniu później podniesionych podstaw odmowy rejestracji ekspert mógłby natomiast uwzględnić okoliczności zaistniałe po dacie zgłoszenia znaku tylko wtedy, gdyby pozwalały one wyciągnąć wnioski dotyczące sytuacji, jaka miała miejsce w tej właśnie dacie.
   Wnoszący odwołanie uważa, że Sąd Pierwszej Instancji dokonał błędnej wykładni art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94, uznając, że za miarodajny dla dokonania oceny moment należy przyjąć wyłącznie chwilę dokonania zgłoszenia znaku. Tak ścisła wykładnia nie jest zgodna z brzmieniem tego przepisu i nie daje się też pogodzić z istotą i celem tego przepisu oraz z systemem ochrony i działaniem wstecz ochrony przyznanej na podstawie rozporządzenia nr 40/94.
   Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 przewiduje wykreślenie znaku towarowego z rejestru, jeżeli „został zarejestrowany” z naruszeniem przepisów art. 7 tego rozporządzenia. Już z uwagi na brzmienie tego przepisu trudno zrozumieć wyciągnięty przez Sąd wniosek, że sformułowanie to wyraźnie ustala, w jakich przypadkach znak towarowy winien być wykreślony lub unieważniony, i nie dotyczy (jednocześnie) momentu dokonywania oceny. Ze względu na to, że Sąd nie przedstawił bardziej szczegółowego uzasadnienia, trudno jest dociec, jakie konkretne rozważania skłoniły go do wyciągnięcia tego wniosku. Reprezentowana przez wnoszącego odwołanie interpretacja, że sformułowanie „został zarejestrowany” wskazuje przynajmniej jednocześnie miarodajny moment dokonywania oceny, wydaje się być znacznie bliższa brzmieniu tego przepisu.
   Przeciwko dokonanej przez Sąd w zaskarżonym wyroku wykładni przemawia również idea ochrony, która leży u podstawy art. 7 i 51 rozporządzenia nr 40/94, zgodnie z którą rejestracje sprzeczne z interesem ogólnym powinny już na wstępie zostać odmówione lub — gdy mimo wszystko zostały dokonane — unieważnione. Tylko w ten sposób można uniknąć dokonywania rejestracji znaków z naruszeniem przepisów rozporządzenia nr 40/94 i naruszenia leżącego u podstaw wspomnianego przepisu interesu ogólnego. Gdyby stanowisko Sądu należało uznać za słuszne, nie tylko zgłaszający znak towarowy uzyskałby ochronę znaku, w przypadku którego w chwili rejestracji istniały podstawy odmowy rejestracji, ale również takie znaki nie mogłyby być wykreślane następnie na podstawie art. 51 rozporządzenia nr 40/94, ponieważ w chwili zgłoszenia były zdolne do bycia zarejestrowanymi, a zdarzenia, które miały miejsce między dokonaniem zgłoszenia i chwilą rejestracji, wyraźnie nie byłyby brane pod uwagę przez Sąd. Wnoszący odwołanie uważa, że w takim przypadku doszłoby do nieuzasadnionego uprzywilejowania jednostki z naruszeniem zasługującego na ochronę interesu ogólnego, co byłoby niezgodne z celem ochrony przyświecającym art. 7 i 51 rozporządzenia nr 40/94.
   Wreszcie, jeśli chodzi o argument Sądu dotyczący długości postępowania, należy zauważyć, że długość tego postępowania może zależeć od licznych czynników, na które nie zawsze ma wpływ wnoszący odwołanie. Długość postępowania zależy czasem od samego zgłaszającego lub — w przypadku przewidzianego przez rozporządzenie nr 40/94 przeprowadzenia postępowania w sprawie sprzeciwu przed dokonaniem rejestracji — od osób trzecich. Jednocześnie bezwzględne podstawy odmowy rejestracji mogą być krótkotrwałe, co w żaden sposób nie zależy od wnoszącego odwołanie. Przy rzeczowym wyważeniu wchodzących w grę w takich „przypadkowych” sytuacjach interesów należałoby przyznać pierwszeństwo interesowi ogólnemu, tym bardziej że do chwili dokonania rejestracji zgłaszający nie może być pewien, czy faktycznie uzyska ochronę, o którą wnosi. W konsekwencji w takich przypadkach dużo bardziej zasadne jest uwzględnienie wszystkich zdarzeń zaistniałych do momentu rejestracji.
   Ze wskazanych powyżej względów zaskarżony wyrok Sądu Pierwszej Instancji należy zatem uchylić z powodu naruszenia art. 51 rozporządzenia nr 40/94.


title: Sprawa C-255/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland – Irlandia) – I przeciwko Health Service Executive [Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Artykuł 19 ust. 1 i art. 20 ust. 1 i 2 — Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 — Artykuł 11 — Obywatel państwa członkowskiego ubezpieczony w państwie zamieszkania — Wystąpienie ciężkiej i nagłej choroby podczas wakacji w innym państwie członkowskim — Osoba zmuszona do pozostania w tym drugim państwie przez jedenaście lat z powodu swojej choroby i dostępności wyspecjalizowanej opieki medycznej w pobliżu miejsca, w którym mieszka — Udzielanie świadczeń rzeczowych w tym drugim państwie — Pojęcia „zamieszkania” i  „pobytu” ]

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/11

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland – Irlandia) – I przeciwko Health Service Executive
   (Sprawa C-255/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 19 ust. 1 i art. 20 ust. 1 i 2 - Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 - Artykuł 11 - Obywatel państwa członkowskiego ubezpieczony w państwie zamieszkania - Wystąpienie ciężkiej i nagłej choroby podczas wakacji w innym państwie członkowskim - Osoba zmuszona do pozostania w tym drugim państwie przez jedenaście lat z powodu swojej choroby i dostępności wyspecjalizowanej opieki medycznej w pobliżu miejsca, w którym mieszka - Udzielanie świadczeń rzeczowych w tym drugim państwie - Pojęcia „zamieszkania” i „pobytu”])
   2014/C 253/14
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: I

      Strona pozwana: Health Service Executive

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – High Court of Ireland – Wykładnia art. 19 ust. 1 i art. 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1) – Pojęcie „przebywania” w państwie członkowskim innym niż właściwe państwo członkowskie – Obywatel państwa członkowskiego cierpiący od 11 lat na poważne schorzenie, którego objawy po raz pierwszy wystąpiły podczas pobytu na wakacjach w drugim państwie członkowskim – Obywatel zmuszony do pozostania na terytorium drugiego państwa członkowskiego ze względu na stan zdrowia

      Sentencja

   Artykuł 1 lit. j) i k) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że do celów art. 19 ust. 1 lub art. 20 ust. 1 i 2 wspomnianego rozporządzenia, w wypadku gdy obywatel Unii, który zamieszkiwał w pierwszym państwie członkowskim, został dotknięty ciężkim i nagłym schorzeniem podczas wakacji w drugim państwie członkowskim i jest zmuszony do pozostania przez jedenaście lat w tym ostatnim państwie ze względu na wspomniane schorzenie oraz dostępność wyspecjalizowanej opieki medycznej w pobliżu miejsca, w którym mieszka, należy go uważać za „przebywającego” w tym drugim państwie członkowskim, gdy zwykły ośrodek jego interesów życiowych znajduje się w pierwszym państwie członkowskim. Do sądu krajowego należy określenie zwykłego ośrodka interesów życiowych owego obywatela poprzez dokonanie oceny wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i wzięcie pod uwagę jego woli, wynikającej ze wspomnianych okoliczności faktycznych, ponieważ wyłącznie okoliczność, że rzeczony obywatel pozostawał w drugim państwie członkowskim przez długi okres, nie wystarcza, jako taka i sama w sobie, aby uznać, że ma on miejsce zamieszkania w tym państwie.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.06.2013.


title: Sprawa T-62/12: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2012 r. — ClientEarth przeciwko Radzie

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/24

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2012 r. — ClientEarth przeciwko Radzie
   (Sprawa T-62/12)
   2012/C 109/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i P. van den Berg)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady w sprawie odmowy przyznania skarżącej (pełnego) dostępu do dokumentu nr 6865/09 zawierającego opinię służby prawnej Rady dotyczącą zgodności z prawem projektowanych zmian do propozycji Komisji Europejskiej w sprawie przekształcenia rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem; i

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 4 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że doszło do naruszenia art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ Rada nie wykazała, w jaki sposób ujawnienie spornego dokumentu naruszyłoby ochronę porady prawnej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że doszło do naruszenia art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ Rada nie wykazała, w jaki sposób ujawnienie takiego dokumentu poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez Radę.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że doszło do naruszenia art. 4 ust. 2 tiret drugie i art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ Rada nie wzięła pod uwagę nadrzędnego interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem spornego dokumentu.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że doszło do naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 oraz zasady proporcjonalności, ponieważ Rada nie rozważyła odpowiednio, czy można było zapewnić szerszy dostęp do rozpatrywanego dokumentu.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-215/09: Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2013 r. — Freistaat Sachsen przeciwko Komisji

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/26

         Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2013 r. — Freistaat Sachsen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-215/09) (1)

   2013/C 141/47
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa T-480/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  10 listopada 2005 r.  — Muller Touw i A&C Braid and Rope przeciwko Radzie

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 listopada 2005 r. — Muller Touw i A&C Braid and Rope przeciwko Radzie
   (Sprawa T-480/04) (1)

   (2006/C 22/50)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005.


title: Sprawa C-157/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 30 marca 2012 r. — Salzgitter Mannesmann Handel GmbH przeciwko SC Laminorul SA

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 30 marca 2012 r. — Salzgitter Mannesmann Handel GmbH przeciwko SC Laminorul SA
   (Sprawa C-157/12)
   2012/C 184/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Salzgitter Mannesmann Handel GmbH

      Strona pozwana: SC Laminorul SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 34 pkt 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) obejmuje również przypadek niezgodnych ze sobą orzeczeń z tego samego państwa członkowskiego (państwo wydania wyroku)?

      (1)  Dz.U. 2001 L 12 s. 1


title: Sprawa T-278/15 P: Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2017 r. – ESDZ/KL (Odwołanie — Służba Publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu (2013) — Nieumieszczenie na liście urzędników awansowanych — Brak naruszenia prawa)

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/17

         Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2017 r. – ESDZ/KL
   (Sprawa T-278/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba Publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu (2013) - Nieumieszczenie na liście urzędników awansowanych - Brak naruszenia prawa))
   (2017/C 129/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) (przedstawiciele: początkowo S. Marquardt i M. Silva, następnie S. Marquardt, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: KL (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.-N. Louis)

      Interwenient popierający wnoszącego odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej [poufne] (2).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez KL w niniejszej instancji.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty związane z postępowaniem w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.

      (2)  Dane poufne zostały pominięte.


title: Sprawa C-14/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 12 stycznia 2009 r. – Hava Genc przeciwko Land Berlin

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 12 stycznia 2009 r. – Hava Genc przeciwko Land Berlin
   (Sprawa C-14/09)
   2009/C 102/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hava Genc

      Strona pozwana: Land Berlin

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy obywatel turecki, legalnie zatrudniony na rynku pracy państwa członkowskiego i wykonujący stale na rzecz innej osoby, pod jej kierownictwem, określone czynności, które mają swoistą wartość ekonomiczną i za które otrzymuje w zamian wynagrodzenie, posiada status pracownika zgodnie z art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG-Turcja (decyzja nr 1/80), również w sytuacji, gdy wymiar jego czasu pracy wynosi jedynie ok. 14 % pełnego wymiaru czasu pracy wynikającego z układu zbiorowego (w tym przypadku 5,5 godziny tygodniowo z 39 godzin tygodniowego czasu pracy), a dochód osiągnięty wyłącznie z tytułu tej działalności zarobkowej pokrywa jedynie ok. 25 % sumy, która – zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego – jest konieczna w celu zapewnienia środków utrzymania (w tym przypadku ok. 175 EUR z ok. 715 EUR)?
               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2.

               Czy obywatel turecki może powołać się na wynikającą z układu stowarzyszeniowego swobodę przepływu pracowników w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80 także wtedy, gdy ustanie cel pobytu towarzyszący jego przyjazdowi (w tym przypadku dołączenie do małżonka), a nie istnieją żadne inne, zasługujące na ochronę interesy, które przemawiają za pozostaniem w państwie umawiającym się, a możliwość kontynuowania pracy w państwie umawiającym się w niewielkim wymiarze czasu pracy nie może być uznana za motyw do pozostania, gdyż brak jest w szczególności poważnych starań w celu osiągnięcia integracji gospodarczej bez korzystania ze świadczeń socjalnych w celu zapewnienia środków utrzymania?


title: Sprawa T-108/17: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2017 r. – ClientEarth/Komisja

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/41

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2017 r. – ClientEarth/Komisja
   (Sprawa T-108/17)
   (2017/C 121/61)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: A. Jones, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 7 grudnia 2016 r. (zwanej dalej „sporną decyzją”), w której instytucja ta odmówiła dokonania przeglądu wydanej przez siebie decyzji C(2016) 3549 (zwanej dalej „decyzją w sprawie zezwolenia”) udzielającej przedsiębiorstwom VinyLoop Ferrara SpA, Stena Recycling AB oraz Plastic Planet srl zezwolenia na stosowanie substancji chemicznej znanej jako ftalan bis(2-etyloheksyl) na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zezwolenia;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą; oraz

               —

               zarządzenie jakiegokolwiek innego środka, który Sąd uzna za stosowny.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że sporna decyzja jest dotknięta oczywistymi naruszeniami prawa oraz błędami w ocenie dotyczącymi rzekomego spełnienia wymogów w rozumieniu art. 62 oraz art. 60 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 przez wniosek o udzielenie zezwolenia złożony przez przedsiębiorstwa VinyLoop, Stena oraz Plastic Planet.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że sporna decyzja jest dotknięta oczywistymi naruszeniami prawa oraz błędami w ocenie na podstawie art. 60 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 w odniesieniu do oceny społeczno-ekonomicznej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że sporna decyzja jest dotknięta błędami w ocenie na podstawie art. 60 ust. 4 oraz art. 60 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 w odniesieniu do analizy rozwiązań alternatywnych.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że sporna decyzja jest dotknięta oczywistym naruszeniem prawa oraz błędem w ocenie w odniesieniu do stosowania zasady ostrożności w kontekście procesu udzielania zezwoleń na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1).


title: Sprawa C-300/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 20 czerwca 2014 r. – Imtech Marine Belgium NV przeciwko Radio Hellenic SA

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 20 czerwca 2014 r. – Imtech Marine Belgium NV przeciwko Radio Hellenic SA
   (Sprawa C-300/14)
   2014/C 303/31
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Imtech Marine Belgium NV

      Strona pozwana: Radio Hellenic SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy stanowi naruszenie art. 288 (wersji skonsolidowanej) traktatu z dnia 25 marca 1957 r. o funkcjonowaniu Unii Europejskiej sytuacja, gdy nie stosuje się bezpośrednio rozporządzenia (WE) nr 805/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych, ponieważ:

                           —

                           ustawodawca belgijski zaniechał transpozycji tego rozporządzenia do prawa belgijskiego, oraz

                           —

                           ustawodawca belgijski zaniechał włączenia do prawa belgijskiego – pomimo że te możliwości przewiduje w ramach sprzeciwu i apelacji –postępowania w przedmiocie kontroli?

               2)

               W wypadku udzielania odpowiedzi przeczącej na pytanie 1: Co należy rozumieć pod pojęciem „kontrol[i] orzeczenia” w rozumieniu art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych? Czy postępowanie dotyczące kontroli orzeczenia musi być przewidziane tylko w wypadku, gdy doręczenie lub powiadomienie dotyczące wezwania/pisma wszczynającego postępowanie nastąpiło zgodnie z art. 14 rozporządzenia nr 805/2004, czyli bez potwierdzenia odbioru? Czy prawo belgijskie w ramach sprzeciwu na podstawie art. 1047 i nast. Belgisch Gerechtelijk Wetboek (belgijski kodeks sądowy) i apelacji na podstawie art. 1050 i nast. Belgisch Gerechtelijk Wetboek nie zapewnia wystarczających gwarancji w celu spełnienia kryterium „postępowania dotyczącego kontroli” zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 804/2004?

               3)

               Czy art. 50 Belgisch Gerechtelijk Wetboek, zgodnie z którym wyznaczone pod sankcją przepadku terminy z art. 860 ust. 2, 55 i 1048 Belgisch Gerechtelijk Wetboek w wypadkach siły wyższej lub w związku z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności, co do których zainteresowane podmioty nie ponoszą winy, mogą być przedłużane, oferuje wystarczającą ochronę w rozumieniu art. 19 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 805/2004?

               4)

               Czy nadanie zaświadczenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych stanowi orzeczenie sądowe, o wydanie którego należy wnieść w drodze pisma wszczynającego postępowanie? Jeśli tak: Czy sędzia musi nadać zaświadczenie a sekretarz musi wykazać nadanie zaświadczenia?
               Jeśli nie: Czy zadanie polegające na nadaniu zaświadczenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego może należeć do sekretarza?

               5)

               W wypadku, gdy nadanie zaświadczenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego nie stanowi orzeczenia sądowego: Czy wnioskodawca, który nie wniósł o nadanie zaświadczenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego w drodze pisma wszczynającego postępowanie może w późniejszym terminie – czyli po uzyskaniu prawomocności przez to orzeczenie – wystąpić z wnioskiem do sekretarza o nadanie zaświadczenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego?

      (1)  Dz.U. L 143, s. 15.


title: Sprawa C-33/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Agrana Zucker GmbH przeciwko Bundesministerium für Land- und Forstwirtschaft, Unwelt und Wasserwirtschaft (Cukier — Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego — Artykuł 11 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 — Obliczanie tymczasowej składki restrukturyzacyjnej — Uwzględnienie części kwoty podlegającej wycofaniu zapobiegawczemu — Zasada proporcjonalności i zakazu dyskryminacji)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Agrana Zucker GmbH przeciwko Bundesministerium für Land- und Forstwirtschaft, Unwelt und Wasserwirtschaft
   (Sprawa C-33/08) (1)

   (Cukier - Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego - Artykuł 11 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 - Obliczanie tymczasowej składki restrukturyzacyjnej - Uwzględnienie części kwoty podlegającej wycofaniu zapobiegawczemu - Zasada proporcjonalności i zakazu dyskryminacji)
   2009/C 180/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agrana Zucker GmbH

      Strona pozwana: Bundesministerium für Land- und Forstwirtschaft, Unwelt und Wasserwirtschaft

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 34 WE, a w szczególności zasady niedyskryminacji, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady proporcjonalności — Wykładnia i ważność art. 11 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 58, str. 42) — Wspólna organizacja rynków sektora cukrowego — Włączenie, w celu obliczenia tymczasowej składki restrukturyzacyjnej, części kwoty cukru stanowiącej przedmiot wycofania zapobiegawczego zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 493/2006 z dnia 27 marca 2006 r. ustanawiającego środki przejściowe w ramach reformy wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 i (WE) nr 314/2002 (Dz.U. L 89, str. 11).

      Sentencja

               1)

               Artykuł 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej należy interpretować w ten sposób, że część kwoty cukru przyznanej danemu przedsiębiorstwu, będąca przedmiotem wycofania zapobiegawczego na podstawie art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 493/2006 z dnia 27 marca 2006 r. ustanawiającego środki przejściowe w ramach reformy wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1265/2001 i rozporządzenie (WE) nr 314/2002, ze zmianami wynikającymi z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1542/2006 z dnia 13 października 2006 r., wchodzi w skład podstawy obliczenia składki tymczasowej z tytułu restrukturyzacji.

               2)

               Analiza drugiego pytania nie wykazała niczego, co naruszałoby ważność art. 11 rozporządzenia nr 320/2006.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008


title: Sprawa C-349/04: Skarga wniesiona dnia 13 sierpnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/9

         Skarga wniesiona dnia 13 sierpnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-349/04)
   (2004/C 239/17)
   Dnia 13 sierpnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga, wniesiona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez Erica Gippini Fourniera i Karolinę Mojzeszowicz, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               Stwierdzenie, że nie przekazując Komisji wszystkich niezbędnych informacji, które pozwoliłyby Komisji na potwierdzenie, że przepisy dyrektywy 2002/77/WE (1) zostały wykonane, Luksemburg uchybił zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 9 tej dyrektywy.

               2)

               Obciążenie Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Art. 9 dyrektywy 2002/77/WE zobowiązuje Państwa Członkowskie do przekazania Komisji, nie później niż do dnia 24 lipca 2003 r., takich informacji, które pozwolą Komisji na potwierdzenie, że przepisy tej dyrektywy zostały wykonane.

      (1)  Dyrektywa Komisji z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 249 z 17.9.2002, str 21).


title: Sprawa C-23/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 8 listopada 2016 r. w sprawie T-579/15, For Tune sp. z o.o./Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 18 stycznia 2017 r. przez For Tune sp. z o.o.

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 8 listopada 2016 r. w sprawie T-579/15, For Tune sp. z o.o./Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 18 stycznia 2017 r. przez For Tune sp. z o.o.
   (Sprawa C-23/17 P)
   (2017/C 249/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: For Tune sp. z o.o. (przedstawiciel: K. Popławska, adwokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) orzekł, że odwołanie jest niedopuszczalne.


title: Sprawa C-596/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid (Hiszpania) w dniu 22 grudnia 2014 r. – Ana de Diego Porras/Ministerio de Defensa

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid (Hiszpania) w dniu 22 grudnia 2014 r. – Ana de Diego Porras/Ministerio de Defensa
   (Sprawa C-596/14)
   (2015/C 096/05)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Madrid, Sección 3 de lo Social

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie: Ana de Diego Porras

      Druga strona postępowania: Ministerio de Defensa

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy odszkodowanie z powodu rozwiązania umowy na czas określony należy rozumieć jako objęte warunkami zatrudnienia, których dotyczy postanowienie 4 ust. 1 Porozumienia ramowego zawartego pomiędzy UNICE, CEEP i ETUC (1)?

               2)

               Jeżeli wspomniane odszkodowanie jest objęte warunkami zatrudnienia, czy pracownikowi, który zawarł umowę o pracę lub nawiązał stosunek pracy bezpośrednio między pracodawcą a pracownikiem, w przypadku gdy termin ustania umowy o pracę lub stosunku pracy jest określony przez obiektywne warunki, takie jak nadejście dokładnie określonej daty, wykonanie określonego zadania lub nastąpienie określonego wydarzenia, wypłacane jest po rozwiązaniu umowy takie samo odszkodowanie, do jakiego byłby uprawniony porównywalny pracownik zatrudniony na czas nieokreślony, w sytuacji gdy umowa zawarta z tym pracownikiem wygasa z przyczyn obiektywnych?

               3)

               Jeżeli pracownik tymczasowy jest uprawniony do takiego samego odszkodowania, jak pracownik zatrudniony na czas nieokreślony w przypadku rozwiązania umowy z przyczyn obiektywnych, czy należy rozumieć, że art. 49 ust. 1 lit. c) statutu pracowników właściwie transponował dyrektywę Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącą Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), czy też przepis ten jest dyskryminujący i sprzeczny z tą dyrektywą, naruszając cel i skuteczność tej dyrektywy?

               4)

               Jeżeli nie istnieją obiektywne powody, aby wyłączyć pracowników tymczasowych zatrudnionych w celu zastępstwa z uprawnienia do odszkodowania z powodu rozwiązania umowy na czas określony, czy jest dyskryminujące wprowadzone statutem pracowników rozróżnienie pomiędzy warunkami zatrudnienia tych pracowników nie tylko w porównaniu do warunków pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, lecz także do warunków innych pracowników tymczasowych?

      (1)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175,s. 43).