title: Sprawa T-319/16: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2016 r. – BASF Antwerpen/Komisja

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/43

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2016 r. – BASF Antwerpen/Komisja
   (Sprawa T-319/16)
   (2016/C 305/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BASF Antwerpen NV (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Gilliams i J. Bocken)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie wprowadzonego w życie przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa w postaci zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN);

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 2–4 tej decyzji;

               —

               w każdym razie, stwierdzenie nieważności art. 2–4 tejże decyzji w zakresie, w jakim Komisja, po pierwsze, nakazuje w nich odzyskanie pomocy od podmiotów innych niż podmioty, na rzecz których wydano „decyzje podatkowe dotyczące nadmiernych zysków”, o których mowa w decyzji Komisji, a po drugie, nakazuje odzyskanie kwoty równej oszczędności podatkowej uzyskanej przez beneficjenta, nie pozostawiając Belgii możliwości uwzględnienia faktycznej korekty w górę dokonanej przez inne organy podatkowe;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie, nadużycia władzy i braku odpowiedniego uzasadnienia, ponieważ Komisja stwierdziła w swej decyzji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie wprowadzonego w życie przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa w postaci zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) istnienie systemu pomocy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 TFUE i obowiązku uzasadnienia oraz oczywistego błędu w ocenie, ponieważ Komisja uznała w zaskarżonej decyzji zarzucany system za środek selektywny.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 TFUE i oczywistego błędu w ocenie, jako że Komisja twierdzi w zaskarżonej decyzji, iż zarzucany system przysparza korzyści.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 TFUE, naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, oczywistego błędu w ocenie, nadużycia władzy oraz braku odpowiedniego uzasadnienia, ponieważ w zaskarżonej decyzji Komisja nakazuje Belgii odzyskanie pomocy.


title: Sprawa C-439/11 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2013 r. — Ziegler SA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 81 WE i art. 53 EOG — Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii — Wytyczne w sprawie pojęcia wpływu na handel między państwami członkowskimi — Znaczenie prawne — Obowiązek określenia rynku właściwego — Zakres — Prawo do rzetelnego procesu — Zasada dobrej administracji — Obiektywna bezstronność Komisji — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2006) — Część wartości sprzedaży — Obowiązek uzasadnienia — Obniżenie kwoty grzywny z uwagi na niewypłacalność lub szczególne okoliczności sprawy — Równość traktowania)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2013 r. — Ziegler SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-439/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 81 WE i art. 53 EOG - Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii - Wytyczne w sprawie pojęcia wpływu na handel między państwami członkowskimi - Znaczenie prawne - Obowiązek określenia rynku właściwego - Zakres - Prawo do rzetelnego procesu - Zasada dobrej administracji - Obiektywna bezstronność Komisji - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2006) - Część wartości sprzedaży - Obowiązek uzasadnienia - Obniżenie kwoty grzywny z uwagi na niewypłacalność lub szczególne okoliczności sprawy - Równość traktowania)
   2013/C 252/12
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ziegler SA (przedstawiciele: J. F. Bellis, M. Favart i A. Bailleux, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-199/08 Ziegler przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 (WE) i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych) — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Naruszenie prawa — Odczuwalny wpływ na handel między państwami członkowskimi — Grzywna — Naruszenie prawa do rzetelnego procesu sądowego oraz zasady równości i niedyskryminacji

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Ziegler SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa T-100/13: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — CMT przeciwko OHIM — Camomilla (CAMOMILLA)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/21

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — CMT przeciwko OHIM — Camomilla (CAMOMILLA)
   (Sprawa T-100/13)
   2013/C 141/37
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: CMT Compagnia manifatture tessili S.r.l. (CMT Srl) (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Floridia i R. Floridia)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Camomilla SpA (Buccinasco, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie R 1616/2011-1 poprzez uznanie za spełnione przesłanek dotyczących, po pierwsze, bezwzględnej podstawy unieważnienia opierającej się na złej wierze właściciela znaku towarowego w momencie dokonywania zgłoszenia, przewidzianej w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009, a po drugie, względnej podstawy unieważniania przewidzianej przez art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009;

               —

               posiłkowo i jedynie przy założeniu uznania przez Sąd za niedopuszczalne dokumentów przedstawionych w ramach odwołania złożonego do Izby Odwoławczej i stwierdzenia przez niego, że są one niezbędne do uwzględnienia skargi, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na nieprzestrzeganie zasady kontradyktoryjności i prawa do obrony oraz przekazanie sprawy Wydziałowi Unieważnień do ponownego rozpatrzenia;

               —

               w każdym razie wezwanie OHIM do podjęcia środków koniecznych w celu zastosowania się do wyroku Sądu;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi w toku niniejszego postępowania, a właściciela wspólnotowego znaku towarowego kosztami poniesionymi w ramach postępowań przed Wydziałem Unieważnień i Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „CAMOMILLA” dla towarów z klas 3, 9, 11, 14, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 27, 28, 30 i 33 — wspólnotowy znak towarowy nr 7 077 555

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Camomilla SpA

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: zarejestrowany we Włoszech graficzny znak towarowy zawierający element słowny „CAMOMILLA” dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa T-217/13: Postanowienie Sądu z dnia 5 czerwca 2014 r. – Saf-Holland przeciwko OHIM (INTEGRAL) (Wspólnotowy znak towarowy — Odmowa rejestracji — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/51

         Postanowienie Sądu z dnia 5 czerwca 2014 r. – Saf-Holland przeciwko OHIM (INTEGRAL)
   (Sprawa T-217/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Odmowa rejestracji - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania))
   2014/C 315/86
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Saf-Holland GmbH (Bessenbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.C. Seiler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Marten i G. Schneider, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 stycznia 2013 r. (sprawa R 2087/2011-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego INTEGRAL jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa F-75/14: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Wspólnemu Przedsięwzięciu ECSEL

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/48

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Wspólnemu Przedsięwzięciu ECSEL
   (Sprawa F-75/14)
   (2014/C 431/77)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat V. A. Christianos)

      Strona pozwana: Wspólne Przedsięwzięcie ECSEL

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za 2012 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, na podstawie której ARTEMIS oddalił zażalenie skarżącego i stwierdzenie nieważności aktu zaskarżonego, wydanego w dniu 15 listopada 2013 r. przez oceniającego z odwołania w przedmiocie odmowy wyrażenia przez skarżącego zgody na treść sprawozdania z oceny za 2012 r., która to odmowa zawierała uzasadnienie;

               —

               obciążenie Wspólnego Przedsięwzięcia ECSEL kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (szóstej izby) z dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie C-277/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2000/53/WE — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/14

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szóstej izby)
   z dnia 13 lipca 2004 r.
   w sprawie C-277/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2000/53/WE - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2004/C 228/27)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-277/03 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: X. Lewis i M. Konstantinidis) przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik: C. Jackson), której przedmiotem jest stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wdrożenia dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. L 269, str. 34), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy tej dyrektywy, w szczególności na podstawie jej art.10 ust. 1, jak również na mocy Traktatu WE, Trybunał (szósta izba), w składzie: J.-P. Puissochet, prezes izby, F. Macken (sprawozdawca) oraz S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 13 lipca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wdrożenia dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003.


title: Sprawa C-591/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 listopada 2015 r. – The Gibraltar Betting and Gaming Association Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, Her Majesty’s Treasury

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 listopada 2015 r. – The Gibraltar Betting and Gaming Association Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, Her Majesty’s Treasury
   (Sprawa C-591/15)
   (2016/C 027/22)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Gibraltar Betting and Gaming Association Limited

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, Her Majesty’s Treasury

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Dla potrzeb art. 56 TFUE oraz w kontekście konstytucyjnej relacji pomiędzy Gibraltarem a Zjednoczonym Królestwem:

                           1.1.

                           Czy dla potrzeb prawa Unii Gibraltar i Zjednoczone Królestwo powinny być traktowane jakby wchodziły w skład jednego państwa członkowskiego, w związku z czym art. 56 TFUE nie ma zastosowania, z wyjątkiem sytuacji, w jakich może mieć on zastosowanie wobec aktu wewnętrznego? Alternatywnie:

                           1.2.

                           Uwzględniając przepis art. 355 ust. 3 TFUE, czy Gibraltar posiada konstytucyjny status odrębnego względem Zjednoczonego Królestwa terytorium w ramach Unii, skutkujący tym, że dla potrzeb art. 56 TFUE świadczenie usług pomiędzy Gibraltarem a Zjednoczonym Królestwem należy traktować jako wymianę handlową wewnątrz Unii? Alternatywnie:

                           1.3.

                           Czy Gibraltar należy traktować jako państwo trzecie lub jako terytorium trzecie w taki sposób, że prawo Unii ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do wymiany handlowej pomiędzy Gibraltarem a Zjednoczonym Królestwem w sytuacji, gdy prawo Unii ma zastosowanie pomiędzy państwem członkowskim a państwem niebędącym państwem członkowskim? Alternatywnie:

                           1.4.

                           Czy dla potrzeb art. 56 TFUE relację konstytucyjną pomiędzy Gibraltarem a Zjednoczonym Królestwem należy traktować w jeszcze inny sposób?

               2.

               Czy krajowe przepisy prawa podatkowego o takich cechach jak cechy nowego systemu podatkowego stanowią ograniczenie prawa do swobodnego przepływu usług dla potrzeb art. 56 TFUE?

               3.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy cele, które według ustaleń sądu odsyłającego realizowane są przez przepisy krajowe (takie jak nowy system podatkowy), są celami zgodnymi z prawem, które mogłyby uzasadniać ograniczenie prawa do swobodnego przepływu usług na podstawie art. 56 TFUE?


title: Sprostowanie opublikowanego w Dzienniku Urzędowym komunikatu w sprawie T-475/08 P ( Dz.U. C 69 z 21.3.2009, s. 40 )

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/29

         Sprostowanie opublikowanego w Dzienniku Urzędowym komunikatu w sprawie T-475/08 P
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 69 z dnia 21 marca 2009 r., s. 40
      )
   2009/C 167/57
   Opublikowany w Dzienniku Urzędowym komunikat w sprawie T-475/08 P, Duta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości otrzymuje brzmienie:

         „Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 września 2008 r. w sprawie F-103/07, Duta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, wniesione w dniu 29 października 2008 r. przez Radu Dutę
         (Sprawa T-475/08 P)
         2009/C 69/93
         Język postępowania: francuski

            Strony

            Wnoszący odwołanie: Radu Duta (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Krieg)

            Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości

            Żądania wnoszącego odwołanie

                     —

                     uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne w zakresie wymogów formalnych,

                     —

                     uznanie go za zasadne co do istoty,

                     —

                     w konsekwencji uznanie skargi wnoszącego odwołanie za dopuszczalną i zasadną w drodze zmiany wyroku Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 4 września 2008 r.,

                     —

                     tym samym stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji z wyżej wskazanych powodów,

                     —

                     w razie konieczności skierowanie sprawy do właściwego organu w celu rozstrzygnięcia zgodnie z przyszłym wyrokiem,

                     —

                     zasądzenie od strony przeciwnej kwoty 1 100 000 (jednego miliona stu tysięcy) euro tytułem odszkodowania,

                     —

                     w razie konieczności zasięgnięcie opinii biegłego celem obliczenia wysokości szkody poniesionej przez wnoszącego odwołanie,

                     —

                     obciążenie strony przeciwnej całością kosztów postępowania,

                     —

                     zezwolenie wnoszącemu odwołanie na powołanie się na pisma procesowe z pierwszej instancji, które zostały dołączone do niniejszego odwołania i powinny być uznane za jego integralną część,

                     —

                     stwierdzenie, że wnoszący ma prawo zastrzec sobie wyraźnie wszystkie prawa i środki prawne, w szczególności prawo do wniesienia sprawy do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

            Zarzuty i główne argumenty

         W niniejszym odwołaniu wnoszący je domaga się uchylenia wyroku Sądu ds. Służby Publicznej (SSP) z dnia 4 września 2008 r., wydanego w sprawie F-103/07 Duta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, odrzucającego jako niedopuszczalną skargę, w której wnoszący odwołanie domagał się po pierwsze stwierdzenia nieważności pisma informującego go o tym, że nie zostanie mu zaproponowane stanowisko referendarza, a po drugie zasądzenia odszkodowania za poniesioną jego zdaniem szkodę.
         Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi z jednej strony, że jego prawo do rzetelnego procesu, przewidziane w art. 6 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności zostało naruszone wskutek strukturalnego braku bezstronności Sądu Pierwszej Instancji oraz faktu, że członkowie Sądu Pierwszej Instancji i autorzy decyzji zaskarżonych do Sądu ds. Służby Publicznej osobiście się znają. Z drugiej strony wnoszący odwołanie odsyła do zarzutów i argumentów przedstawionych przez niego w toku postępowania w pierwszej instancji, wśród których figuruje naruszenie zasad przejrzystości, dobrej wiary oraz równego traktowania.
         Ponadto wnoszący odwołanie oświadcza, że jest przekonany, iż sprawiedliwość będzie mógł uzyskać jedynie przed sądem rzeczywiście niezależnym od jego przeciwnika procesowego, tj. Trybunału Sprawiedliwości i zastrzega sobie prawo do przedstawienia swoich argumentów przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka.”


title: Sprawa C-198/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social nr 1 de Benidorm – Hiszpania) – Víctor Manuel Julián Hernández i in. przeciwko Puntal Arquitectura SL i in. (Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Dyrektywa 2008/94/WE — Zakres stosowania — Prawo do uzyskania przez pracodawcę odszkodowania od państwa członkowskiego z tytułu wynagrodzenia wypłaconego pracownikowi za czas trwania postępowania kwestionującego rozwiązanie umowy o pracę należnego po upływie 60. dnia roboczego od dnia wniesienia powództwa — Brak prawa do odszkodowania w razie nieważności rozwiązania umowy o pracę — Wstąpienie pracownika w uprawnienie pracodawcy do dochodzenia odszkodowania w przypadku jego tymczasowej niewypłacalności — Dyskryminacja pracowników, których umowy o pracę zostały rozwiązane nieważnie — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Zakres stosowania — Artykuł 20)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/13

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social nr 1 de Benidorm – Hiszpania) – Víctor Manuel Julián Hernández i in. przeciwko Puntal Arquitectura SL i in.
   (Sprawa C-198/13) (1)

   ((Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Dyrektywa 2008/94/WE - Zakres stosowania - Prawo do uzyskania przez pracodawcę odszkodowania od państwa członkowskiego z tytułu wynagrodzenia wypłaconego pracownikowi za czas trwania postępowania kwestionującego rozwiązanie umowy o pracę należnego po upływie 60. dnia roboczego od dnia wniesienia powództwa - Brak prawa do odszkodowania w razie nieważności rozwiązania umowy o pracę - Wstąpienie pracownika w uprawnienie pracodawcy do dochodzenia odszkodowania w przypadku jego tymczasowej niewypłacalności - Dyskryminacja pracowników, których umowy o pracę zostały rozwiązane nieważnie - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Zakres stosowania - Artykuł 20))
   2014/C 315/19
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social nr 1 de Benidorm

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Víctor Manuel Julián Hernández, Chems Eddine Adel, Jaime Morales Ciudad, Bartolomé Madrid Madrid, Martín Sellé Orozco, Alberto Martí Juan, Said Debbaj

      Strony pozwane: Puntal Arquitectura SL, Obras Alteramar SL, Altea Diseño y Proyectos SL, Ángel Muñoz Sánchez, Vicente Orozco Miro, Subdelegación del Gobierno de España en Alicante

      Sentencja

   Uregulowanie krajowe, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym pracodawca może dochodzić od zainteresowanego państwa członkowskiego wypłaty wynagrodzenia za czas trwania postępowania kwestionującego rozwiązanie umowy o pracę należnego za okres rozpoczynający się po upływie 60. dnia roboczego od dnia wniesienia powództwa, oraz zgodnie z którym w sytuacji gdy ów pracodawca nie wypłacił tego wynagrodzenia i został postawiony w stan tymczasowej niewypłacalności, zainteresowany pracownik może, w drodze subrogacji ustawowej, dochodzić zapłaty tego wynagrodzenia bezpośrednio od państwa, nie jest objęte zakresem stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, a tym samym nie podlega ocenie w świetle praw podstawowych gwarantowanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w jej art. 20.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa F-99/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 kwietnia 2016 r. – Chevalier/Komitet Regionów

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/54

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 kwietnia 2016 r. – Chevalier/Komitet Regionów
   (Sprawa F-99/12) (1)

   (2016/C 191/79)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012, s. 24.


title: Sprawa T-238/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 4 maja 2011 r. przez Luigiego Marcuccio od wyroku wydanego w dniu 15 lutego 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-81/09 Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/31

         Odwołanie wniesione w dniu 4 maja 2011 r. przez Luigiego Marcuccio od wyroku wydanego w dniu 15 lutego 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-81/09 Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-238/11 P)
   2011/C 186/57
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku, w którym sąd orzekający w pierwszej instancji: a) oddalił skargę wniesioną przez wnoszącego odwołanie, b) orzekł, iż wnoszący odwołanie pokrywa trzy czwarte kosztów postępowania w pierwszej instancji; oraz

                           —

                                 tytułem żądań podstawowych:

                                       (B.1.1)

                                       uwzględnienie wszystkich żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji z wyjątkiem żądań dotyczących zwrotu kosztów;

                                       (B.2.2)

                                       obciążenie strony pozwanej w pierwszej instancji obowiązkiem zwrotu na rzecz wnoszącego odwołanie trzech czwartych kosztów, które według sądu orzekającego w pierwszej instancji miał pokryć wnoszący odwołanie;

                           —

                                 tytułem żądania pomocniczego:

                                       (B.2)

                                       odesłanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej aby ten w odmiennym składzie ponownie wypowiedział się w przedmiocie każdego z żądań, o których mowa w poprzednich punktach (B.1.1) i (B.2.2).

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie F-81/09. Wyrokiem tym oddalono skargę, której przedmiotem było z jednej strony stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej o częściowym oddaleniu wniosku wnoszącego odwołanie o przyznanie mu odsetek za zwłokę od kwoty przyznanej mu przez tę instytucję renty inwalidzkiej a z drugiej strony zasądzenie na rzecz wnoszącego odwołanie zapłaty przez Komisję kwoty odpowiadającej różnicy między kwotą odsetek za zwłokę ustaloną w oparciu o kryteria, które zdaniem wnoszącego odwołanie powinny były znaleźć zastosowanie a kwotą, która została faktycznie wypłacona.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący całkowitego braku uzasadnienia decyzji, o której mowa w pkt 32 zaskarżonego wyroku oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia ciążącego na każdej instytucji Unii Europejskiej (pkt 41 i 47 zaskarżonego wyroku).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący błędnej i nieracjonalnej interpretacji i błędnego i nieracjonalnego zastosowania postanowień komunikatu z dnia 8 maja 2003 r., o którym mowa w pkt 53 zaskarżonego wyroku.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący błędnej i nieracjonalnej interpretacji i błędnego i nieracjonalnego zastosowania pojęcia stosowania normy prawnej przez analogię i związanych z tym norm prawa i orzeczeń sądowych (pkt 57 i 58 zaskarżonego wyroku).

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady prawnej patere legem quam ipse feristi, którym obarczona jest w sposób nieusuwalny sporna decyzja oraz całkowitego braku uzasadnienia w przypadku oddalenia argumentu odnoszącego się do naruszenia zasady patere legem quam ipse fecisti (w szczególności pkt 59 zaskarżonego wyroku).

               5)

               Zarzut piąty dotyczący niezgodności z prawem oddalenia (pkt 69 i 70 zaskarżonego wyroku) „wniosku o nałożenie kary majątkowej”, choćby z powodu braku wypowiedzenia się w przedmiocie wniosku wnoszącego odwołanie dotyczącego odsetek.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący niezgodności z prawem oddalenia (pkt 73 i 76 zaskarżonego wyroku) wniosku o naprawienie szkody.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący niezgodności z prawem obciążenia wnoszącego odwołanie trzema czwartymi kosztów postępowania.


title: Sprawa C-391/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — RLvS Verlagsgesellschaft mbH przecwko Stuttgarter Wochenblatt GmbH (Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe — Zakres stosowania ratione personae — Wprowadzające w błąd pominięcia w artykułach sponsorowanych — Uregulowania państwa członkowskiego zakazujące wszelkich odpłatnych publikacji bez zamieszczenia wzmianki „ogłoszenie” ( „Anzeige” ) — Pełna harmonizacja — Bardziej restrykcyjne przepisy — Wolność prasy)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/18

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — RLvS Verlagsgesellschaft mbH przecwko Stuttgarter Wochenblatt GmbH
   (Sprawa C-391/12) (1)

   (Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Zakres stosowania ratione personae - Wprowadzające w błąd pominięcia w artykułach sponsorowanych - Uregulowania państwa członkowskiego zakazujące wszelkich odpłatnych publikacji bez zamieszczenia wzmianki „ogłoszenie” („Anzeige”) - Pełna harmonizacja - Bardziej restrykcyjne przepisy - Wolność prasy)
   2013/C 367/31
   Język postepowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: RLvS Verlagsgesellschaft mbH

      Strona pozwana: Stuttgarter Wochenblatt GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof –Wykładnia dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 149, s. 22), a w szczególności jej art. 3 ust. 5, art. 4 i art. 7 ust. 2 oraz pkt 11 załącznika I do niej — Wprowadzające w błąd pominięcia w artykułach sponsorowanych — Uregulowanie państwa członkowskiego zakazujące odpłatnych publikacji bez zamieszczenia wzmianki „ogłoszenie” („Anzeige”)

      Sentencja

   W okolicznościach takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, na dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych”) nie można powoływać się wobec wydawców prasowych, co oznacza, że w okolicznościach tych dyrektywę tę należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się stosowaniu przepisu prawa krajowego, na mocy którego wydawcy ci zobowiązani są umieścić szczególną wzmiankę, w tym przypadku słowo „ogłoszenie” („Anzeige”), w każdej publikacji w ich czasopismach, za którą otrzymują wynagrodzenie, chyba że prezentacja lub koncepcja tej publikacji od razu umożliwiają rozpoznanie jej charakteru reklamowego.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-409/03 Société d'exportation de produits agricoles SA (SEPA) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Refundacje wywozowe — Wołowina i cielęcina — Specjalny ubój sanitarny — Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 — Artykuł 13 — Solidna i właściwa jakość handlowa — Charakter pozwalający na wprowadzenie do obrotu na normalnych warunkach)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 26 maja 2005 r.
   w sprawie C-409/03 Société d'exportation de produits agricoles SA (SEPA) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (1) (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Refundacje wywozowe - Wołowina i cielęcina - Specjalny ubój sanitarny - Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 - Artykuł 13 - Solidna i właściwa jakość handlowa - Charakter pozwalający na wprowadzenie do obrotu na normalnych warunkach)
   (2005/C 182/18)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-409/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez (Bundesfinanzhof) (Niemcy), postanowieniem z dnia 15 lipca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 1 października 2003 r., w postępowaniu: Société d'exportation de produits agricoles SA (SEPA) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts, N. Colneric, K. Schiemann i E. Juhász (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 26 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 13 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych należy interpretować w ten sposób, że mięso spełniające kryteria przydatności do spożycia, którego wprowadzenie do obrotu z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi jest we Wspólnocie Europejskiej ograniczone przepisami prawa wspólnotowego do rynku lokalnego ze względu na fakt, iż pochodzi ono od zwierząt, które poddano ubojowi sanitarnemu, nie może zostać uznane za posiadające „solidną i właściwą jakość handlową”, co jest warunkiem koniecznym dla przyznania refundacji wywozowej.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003


title: Sprawa T-390/14: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2014 r. – Établissement Amra przeciwko OHIM (KJ KANGOO JUMPS XR)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/64

         Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2014 r. – Établissement Amra przeciwko OHIM
   (KJ KANGOO JUMPS XR)
   (Sprawa T-390/14)
   2014/C 315/108
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Établissement Amra (Vaduz, Lichtenstein) (przedstawiciel: adwokat S. Rizzo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 marca 2014 r. w sprawie R 1511/2013-2 w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Pozycyjny znak towarowy tworzony przez dolną sprężynę urządzenia do uprawiania sportu i ćwiczeń, zawierający elementy słowne „KJ KANGOO JUMPS XR” dla towarów z klasy 28 – zgłoszenie nr 1 1 7 26  494

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-133/07: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Mitsubishi Electric przeciwko Komisji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/37

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Mitsubishi Electric przeciwko Komisji
   (Sprawa T-133/07)
   (2007/C 140/62)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Mitsubishi Electric Corp. (Tokyo, Japonia) (przedstawiciele: R. Denton, solicitor i K. Haegeman, prawnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżący wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, w szczególności jej art. 1 do 4, w zakresie w jakim stosuje się ją do Melco i do TMT&D w okresie, w którym Melco wraz z Toshibą ponosi odpowiedzialność solidarną z tytułu działalności TMT&D; lub

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 lit. g) decyzji oraz art. 2 lit. h) w zakresie, zakresie jakim odnosi się ona do Melco; lub

               —

               zmiana art. 2 decyzji w zakresie w jakim odnosi się ona do Melco, celem stwierdzenia nieważności lub posiłkowo znaczącego zmniejszenia kwoty grzywny, która została w niej nałożona na Melco; oraz, w każdym bądź razie;

               —

               obciążenie Komisji i Melco kosztami, które zostały przez nie poniesione w związku z tymi postępowaniami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca Mitsubishi Electric Corporation (zwana dalej „Melco”) wniosła zgodnie z art. 230 i 229 WE skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r. (Sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową C(2006) 6762 wersja ostateczna), na podstawie której Komisja uznała, iż skarżący oraz inne przedsiębiorstwa są odpowiedzialni za naruszenie art. 81 ust. 1 WE, a także wraz z dniem 1 stycznia 1994 r. art. 53 EOG, którego to naruszenia dopuścili się w sektorze rozdzielnic z izolacją gazową (zwanych dalej „RIG”) poprzez zawarcie szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk polegających na a) podziale rynku, b) przydzieleniu ilości i zachowaniu poszczególnych udziałów rynkowych, c) przyznaniu określonym producentom poszczególnych projektów RIG (ustalanie ofert przetargowych) oraz manipulowanie procedurą przetargową w zakresie tych projektów, d) ustalanie cen, e) zawieranie porozumień w celu zawieszenia umów licencyjnych zawartych z podmiotami niebiorącymi udziału w kartelu oraz f) wymianie istotnych informacji rynkowych. Posiłkowo, skarżący wnosi o umorzenie lub zmniejszenie nałożonych na niego grzywien.
   Melco powołuje się w swojej skardze na następujące podstawy:
   Komisja najwyraźniej nie wykazała w sposób wymagany prawem naruszenia przez skarżącego art. 81 WE poprzez jego uczestnictwo w kartelu, którego celem lub skutkiem było ograniczenie konkurencji na obszarze EOG.
   Skarżąca w dalszej kolejności utrzymuje, iż Komisja nie wykazała istnienia porozumienia naruszającego art. 81 WE, którego stroną była Melco.
   Skarżąca utrzymuje w dalszej kolejności, iż Komisja dopuściła się błędu w ocenie dlatego, iż nie uwzględniła technicznych i gospodarczych dowodów, które stanowiłyby wytłumaczenie dla braku uczestnictwa Melco na rynku europejskim i doświadczając trudności przy wejściu na ten rynek.
   Skarżący utrzymuje naruszenie przez Komisję zasad dowodowych poprzez niezgodne z prawem przeniesienie ciężaru dowodu oraz naruszenie zasady domniemania nieważności.
   Ponadto, w opinii skarżącej Komisja w różny sposób kilkakrotnie naruszyła zasady równego traktowania i proporcjonalności: obliczając punkt wyjściowy dla grzywny nałożonej na Melco na podstawie obrotu uzyskanego przez nią w roku 2001 a nie tego z roku 2003; obliczając mnożnik mający zastosowanie do Melco oraz określając błędnie światowy rynek RIG oraz udział w tym rynku Melco. Dalej w opinii skarżącej Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności oceniając grzywnę Melco proporcjonalnie do jej udziału w umowie KTR (1) w taki sam sposób, europejscy jaki uczynili to producenci europejscy uczestniczący zarówno w porozumieniach KTR jak i EK (2).
   Skarżący utrzymuje, że Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia powodów, dla których grzywnę nałożoną na Melco należałoby obliczać na podstawie jej obrotu z roku 2001 natomiast grzywna nałożona na Melco procentowo kształtuje się na poziomie 15-20 % światowego obrotu RIG.
   Ponadto, przy ustalaniu ogólnej wartość rynkowej RIG Komisja naruszyła zasadę prawidłowej administracji.
   Skarżący utrzymuje, że Komisja dopuściła się błędu nie uwzględniając przy ocenie wpływu zachowania Melco oraz przy obliczaniu grzywny Melco dowodów gospodarczych i technicznych. Komisja w opinii skarżącego nie postąpiła właściwie ustalając czas trwania domniemanego kartelu.
   Dalej skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła przysługujące skarżącemu skarżącemu prawa do obrony oraz prawo do rzetelnego procesu nie dostarczając Melco istotnych dowodów obciążających i uniewinniających zawartych w tej grzywnie. Ostatecznie najwyraźniej Komisja nie przedstawiła Melco w toku postępowania administracyjnego swoich wniosków odnoszących się do teoretycznych aspektów wyrównania, naruszając tym samym prawa do obrony.

      (1)  „KTR” kontyngent tablic rozdzielczych.

      (2)  „E” oznacza europejski natomiast „k” kontyngent. Porozumienie EK w zaskarżonej decyzji jest określane jako „Porozumienie e-group dla porozumienia KTR”.


title: Sprawa F-133/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — BV przeciwko Komisji (Służba publiczna — Awans — Kandydaci wpisani na listy rezerwy kadrowej konkursu, o którym ogłoszenie opublikowano przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — Zaszeregowanie do grupy — Zasada równego traktowania — Dyskryminacja ze względu na wiek — Swobodny przepływ osób)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/27

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — BV przeciwko Komisji
   (Sprawa F-133/11) (1)

   (Służba publiczna - Awans - Kandydaci wpisani na listy rezerwy kadrowej konkursu, o którym ogłoszenie opublikowano przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego - Zaszeregowanie do grupy - Zasada równego traktowania - Dyskryminacja ze względu na wiek - Swobodny przepływ osób)
   2014/C 39/48
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: P. Goergen, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Interwenient: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Herrmann i A. F. Jensen, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o zaszeregowaniu skarżącej, wpisanej na listę rezerwy kadrowej konkursu EPSO/A/17/04, o którym ogłoszenie opublikowano przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego, do grupy AD 6, stopień 2, na podstawie mniej korzystnych przepisów.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BV pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty postepowania.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2013, s. 29.


title: Sprawa T-242/15: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2015 r. – ACDA i in./Komisja

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/45

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2015 r. – ACDA i in./Komisja
   (Sprawa T-242/15)
   (2015/C 236/61)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Automobile Club des Avocats – ACDA (Paryż, Francja); Organisation des Transporteurs Routiers Européens – OTRE (Bordeaux, Francja); Fédération française des motards en colère – FFMC (Paryż); Fédération française de motocyclisme (Paryż) i Union nationale des automobile clubs (Paryż) (przedstawiciel: adwokat M. Lesage)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej SA.38271 z dnia 28 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.2014/N 38271 dotyczącej Plan de relance autoroutier sur le territoire français (plan poprawy sieci autostrad we Francji) opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 20 lutego 2015 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący faktu, że francuski plan poprawy sieci autostrad (zwany dalej „PRA”) pociąga za sobą skutek w postaci szczególnej korzyści dla posiadaczy koncesji na zarządzanie autostradami z wykorzystaniem środków publicznych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący zakłócenia konkurencji wskutek PRA.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący zawyżonej kompensacji obciążeń ponoszonych przez podmioty będące posiadaczami koncesji na zarządzanie autostradami, która to kompensacja jest niezgodna z ich misją ogólnego interesu gospodarczego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący przeszkód w wymianie handlowej między państwami członkowskimi.

               5.

               Zarzut piąty oparty na niedopuszczalności zmian wprowadzonych do PRA bez ponownego zgłoszenia Komisji od momentu ogłoszenia SA.38271.


title: Sprawa C-307/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de San Sebastián) — Yolanda del Cerro Alonso przeciwko Osakidetza (Servicio Vasco de Salud) (Dyrektywa 1999/70/WE — Klauzula 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony — Zasada niedyskryminacji — Pojęcie warunków pracy — Dodatek za staż pracy — Włączenie — Obiektywne powody uzasadniające różne traktowanie — Brak)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de San Sebastián) — Yolanda del Cerro Alonso przeciwko Osakidetza (Servicio Vasco de Salud)
   (Sprawa C-307/05) (1)

   (Dyrektywa 1999/70/WE - Klauzula 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony - Zasada niedyskryminacji - Pojęcie „warunków pracy’ - Dodatek za staż pracy - Włączenie - Obiektywne powody uzasadniające różne traktowanie - Brak)
   (2007/C 269/14)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de lo Social de San Sebastián
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Yolanda del Cerro Alonso

      Strona pozwana: Osakidetza (Servicio Vasco de Salud)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Social de San Sebastian — Wykładnia dyrektywy 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) w sprawie pracy na czas określony (Dz.U. L 175, str. 43) — Warunki pracy obejmujące lub nie warunki ekonomiczne — Dodatek za staż pracy — Nieprzyznanie wskutek porozumienia związków zawodowych reprezentujących personel z administracją — Wystarczające obiektywne powody
   Sentencja

               1)

               Wykładni pojęcia „warunki pracy”, zawartego w klauzuli 4.1 porozumienia ramowego zawartego w dniu 18 marca 1999 r. załączonego do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego zawartego przez UNICE, CEEP, ETUC w sprawie pracy na czas określony, należy dokonać w ten sposób, że może ona stanowić podstawę roszczenia takiego jak to w postępowaniu przed sądem krajowym, zmierzającego do przyznania pracownikowi zatrudnionemu na czas określony dodatku za staż pracy zarezerwowanego w prawie krajowym tylko dla pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony.

               2)

               Wykładni klauzuli 4.1 porozumienia ramowego należy dokonać w ten sposób, że sprzeciwia się ona wprowadzeniu różnego traktowania pracowników zatrudnionych na czas określony i pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, które to rozróżnienie uzasadnione miałoby być tylko tym, iż wprowadza je przepis ustawowy bądź wykonawczy państwa członkowskiego albo porozumienie zbiorowe zawarte między związkami zawodowymi reprezentującymi personel i danym pracodawcą.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10.2005.


title: Sprawa T-256/06: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2006 r. — Neoperl Servisys przeciwko OHIM (HONEYCOMB)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/29

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2006 r. — Neoperl Servisys przeciwko OHIM (HONEYCOMB)
   (Sprawa T-256/06)
   (2006/C 261/55)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Neoperl Servisys AG (Reinach, Szwajacaria) (przedstawiciel: H. Börjes-Pestalozza, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R1388/2005-4 oraz zobowiązanie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego do opublikowania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 2906139 dla celów jego rejestracji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „HONEYCOMB” dla towarów należących do klasy 11 — zgłoszenie nr 2 906 139.

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ błędnie oceniono oznaczenie objęte zgłoszeniem zarówno jako całość, jak i jego poszczególne części składowe oraz dla oceny właściwego kręgu odbiorców założono istnienie zdecydowanie przesadzonych zwyczajów handlowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie T-177/03 Andreas Strohm przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Odmowa awansowania do grupy zaszeregowania A4 — Porównanie zasług — Obowiązek uzasadnienia — Uzupełnienie uzasadnienia — Skarga o uchylenie oraz naprawienie szkody — Dopuszczalność)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/24

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 2 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-177/03 Andreas Strohm przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Odmowa awansowania do grupy zaszeregowania A4 - Porównanie zasług - Obowiązek uzasadnienia - Uzupełnienie uzasadnienia - Skarga o uchylenie oraz naprawienie szkody - Dopuszczalność)
   (2005/C 193/39)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-17703, Andreas Strohm, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez adwokat C. Illig, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: C. Berardis-Kayser wspierana przez adwokata B. Wägenbaura, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 14 sierpnia 2002 r. o nieawansowaniu skarżącego w roku 2002 do grupy zaszeregowania A4 oraz wniosek o zasądzenie odszkodowania, Sąd (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: C. Kristensen, administrator, wydał w dniu 2 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Decyzja Komisji z dnia 14 sierpnia 2002 r. o nieawansowaniu skarżącego w 2002 r. do grupy zaszeregowania A4 zostaje uchylona..

               2)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w części, w której dotyczy zasądzenia odszkodowania.

               3)

               Pozwana zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 200 z 20.8.2003


title: Sprawa C-684/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 23 grudnia 2013 r. , Johannes Demmer przeciwko Fødevareministeriets Klagecenter

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 23 grudnia 2013 r., Johannes Demmer przeciwko Fødevareministeriets Klagecenter
   (Sprawa C-684/13)
   2014/C 85/27
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Johannes Demmer

      Strona pozwana: Fødevareministeriets Klagecenter

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wymóg dotyczący tego, że powierzchnia rolna nie może być wykorzystywana „do celów nierolniczych” w rozumieniu art. 44 ust. 2 rozporządzenia nr 1782/2003 (1) oraz wymóg dotyczący tego, że powierzchnię rolną należy wykorzystywać do „prowadzenia działalności rolniczej lub […] głównie […] do prowadzenia działalności rolniczej” w rozumieniu art. 34 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 73/2009 (2) należy interpretować w taki sposób, że warunkiem udzielenia pomocy jest to, aby główny cel, w jakim wykorzystywana jest ta powierzchnia, był celem rolniczym?

                           a)

                           W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej niniejszy sąd zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem, jakie czynniki należy uwzględniać przy podejmowaniu decyzji dotyczącej tego, jaki cel wykorzystywania powierzchni jest „główny”, jeśli jest ona wykorzystywana jednocześnie do więcej niż jednego celu.

                           b)

                           W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej niniejszy sąd zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości również z pytaniem, czy, w odpowiednim przypadku, oznacza to, że strefy bezpieczeństwa wokół lotniskowych dróg startowych, dróg kołowania i zabezpieczeń przerwanego startu (stopways), które stanowią część składową lotniska i podlegają szczególnym zasadom i ograniczeniom — takim jak te rozpatrywane w niniejszej sprawie i dotyczącym sposobu wykorzystania powierzchni — ale jednocześnie są też wykorzystywane do zbioru trawy i wytwarzania z niej granulatu, kwalifikują się do przyznania w odniesieniu do nich pomocy zgodnie z ww. przepisami.

               2)

               Czy wymóg dotyczący tego, że dana powierzchnia rolna stanowi część należącego do rolnika „gospodarstwa” w rozumieniu art. 44 ust. 2 rozporządzenia nr 1782/2003 oraz art. 34 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 73/2009 należy interpretować w taki sposób, że strefy bezpieczeństwa wokół lotniskowych dróg startowych, dróg kołowania i zabezpieczeń przerwanego startu (stopways), które stanowią część składową lotniska i podlegają szczególnym zasadom i ograniczeniom — takim jak te rozpatrywane w niniejszej sprawie i dotyczącym sposobu wykorzystania powierzchni — ale jednocześnie są też wykorzystywane do zbioru trawy i wytwarzania z niej granulatu, kwalifikują się do przyznania w odniesieniu do nich pomocy zgodnie z ww. przepisami?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pyt. 1b) lub pyt. 2, czy, ze względu na to, że powierzchnie są wykorzystywane do uprawy trwałych użytków zielonych celem wytwarzania granulatu, ale także — jako strefy bezpieczeństwa wokół lotniskowych dróg startowych, dróg kołowania i zabezpieczeń przerwanego startu (stopways),

                           a)

                           zachodzi błąd, który rolnik mógł w rozsądny sposób wykryć w rozumieniu art. 137 rozporządzenia nr 73/2009, jeśli pomimo tego w odniesieniu do tych powierzchni przyznane zostały uprawnienia do płatności?

                           b)

                           zachodzi błąd, który rolnik mógł w rozsądny sposób wykryć w rozumieniu art. 73 ust. 4 rozporządzenia Komisji nr 796/2004 (3), jeśli pomimo tego w odniesieniu do tych powierzchni została wypłacona pomoc?

                           c)

                           ma miejsce nienależna płatność, w odniesieniu do której nie można uznać, że beneficjent działał w dobrej wierze w rozumieniu art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji nr 73/2009, jeśli pomimo tego w odniesieniu do tych powierzchni została wypłacona pomoc?

               4)

               W jakim momencie należy przeprowadzać ocenę tego, czy:

                           a)

                           zachodzi błąd, który rolnik mógł w rozsądny sposób wykryć w rozumieniu art. 137 rozporządzenia nr 73/2009,

                           b)

                           zachodzi błąd, który rolnik mógł w rozsądny sposób wykryć w rozumieniu art. 73 ust. 4 rozporządzenia Komisji nr 796/2004,

                           c)

                           można uznać, że beneficjent pomocy działał w dobrej wierze w rozumieniu art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji nr 73/2009?

               5)

               Czy ocenę, o której mowa w pkt 4 a)-c) powyżej, należy przeprowadzać w odniesieniu do każdego z lat, w których udzielano pomocy, czy też w odniesieniu do płatności jako całości?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30, s. 16)

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 18)


title: Sprawa T-167/08: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2012 r. — Microsoft przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Systemy operacyjne dla stacji roboczych — Systemy operacyjne dla serwerów grup roboczych — Odmowa przedsiębiorstwa zajmującego pozycję dominującą dostarczenia informacji dotyczących interoperacyjności i zgody na korzystanie z nich — Wykonanie zobowiązań wynikających z decyzji stwierdzającej naruszenie i nakładającej środki zachowawcze — Okresowa kara pieniężna)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/13

         Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2012 r. — Microsoft przeciwko Komisji
   (Sprawa T-167/08) (1)

   (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Systemy operacyjne dla stacji roboczych - Systemy operacyjne dla serwerów grup roboczych - Odmowa przedsiębiorstwa zajmującego pozycję dominującą dostarczenia informacji dotyczących interoperacyjności i zgody na korzystanie z nich - Wykonanie zobowiązań wynikających z decyzji stwierdzającej naruszenie i nakładającej środki zachowawcze - Okresowa kara pieniężna)
   2012/C 243/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Microsoft Corp. (Redmond, Waszyngton Stany Zjednoczone), (przedstawiciele: adwokat J.F. Bellis oraz I. Forrester, QC)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou, V. Di Bucci, F. Castillo de la Torre oraz N. Khan, pełnomocnicy)

      Interwenienci na poparcie żądań strony skarżącej: The Computing Technology Industry Association, Inc. (Oakbrook Terrace, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci G. van Gerven i T. Franchoo) oraz Association for Competitive Technology, Inc. (Washington, DC, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: pierwotnie adwokaci D. Went i H. Pearson, następnie H. Mercer, QC)

      Interwenienci na poparcie żądań strony pozwanej: Free Software Foundation Europe eV (Hamburg, Niemcy) oraz Samba Team (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Piana i T. Ballarino); Software & Information Industry Association (Waszygton, DC) (przedstawiciele: adwokaci T. Vinje, D. Dakanalis i A. Tomtsis); European Committee for Interoperable Systems (ECIS) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci T. Vinje, M. Dolmans, N. Dodoo i A. Ferti); International Business Machines Corp. (Armonk, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Dolmans i T. Graf); Red Hat, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawieiciele: adwokaci C.-D. Ehlermann, S. Völcker i C. O’Daly); oraz Oracle Corp. (Redwood Shores, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci T. Vinje i D. Paemen)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 27 lutego 2008 r. określającej ostateczną kwotę okresowej kary pieniężnej nałożonej na Microsoft Corporation decyzją C(2005) 4420 wersja ostateczna (sprawa COMP/C-3/37.792 — Microsoft) oraz, tytułem ewentualnym, żądanie uchylenia albo obniżenia okresowej kary pieniężnej nałożonej na skarżącą w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Kwotę okresowej kary pieniężnej nałożonej na Microsoft Corp. w art. 1 decyzji Komisji C(2008) 764 wersja ostateczna z dnia 27 lutego 2008 r. określającej ostateczną kwotę okresowej kary pieniężnej nałożonej na Microsoft Corp. decyzją C(2005) 4420 wersja ostateczna (sprawa COMP/C-3/37.792 — Microsoft) ustala się na 860 mln EUR.

               2)

               Microsoft ponosi własne koszty postępowania, 95 % kosztów Komisji, z wyjątkiem kosztów Komisji związanych z interwencją The Computing Technology Industry Association, Inc. i Association for Competitive Technology, Inc., oraz 80 % kosztów Free Software Foundation Europe e.V. i Samba Team, Software & Information Industry Association, European Committee for Interoperable Systems, International Business Machines Corp., Red Hat Inc. oraz Oracle Corp.

               3)

               Komisja ponosi 5 % własnych kosztów postępowania, z wyjątkiem kosztów związanych z interwencją The Computing Technology Industry Association, Inc. i Association for Competitive Technology, Inc.

               4)

               The Computing Technology Industry Association i Association for Competitive Technology ponoszą, każda z nich, własne koszty postępowania oraz koszty Komisji związane z ich interwencją.

               5)

               Free Software Foundation Europe i Samba Team, Software & Information Industry Association, European Committee for Interoperable Systems, International Business Machines, Red Hat oraz Oracle ponoszą 20 % własnych kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008 r.


title: Sprawa T-498/12: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r. — Koinopraxia Touristiki Loutrakiou przeciwko Komisji

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/58

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r. — Koinopraxia Touristiki Loutrakiou przeciwko Komisji
   (Sprawa T-498/12)
   2013/C 26/118
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Koinopraxia Touristiki Loutrakiou AE OTA — Loutraki AE — Club Hotel Loutraki Casino Touristikes kai Xenodocheiakes Epicheiriseis AE (Loutraki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji potwierdzającej Komisji z dnia 18 września 2012 r. — Ares (2012)1082114 — którą został oddalony wniosek skarżącej o dostęp do niektórych dokumentów, i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej skardze skarżąca wnosi zgodnie z art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 września 2012 r., którą instytucja ta oddaliła ostatecznie wniosek potwierdzający skarżącej o dostęp do pisma władz greckich z dnia 16 maja 2012 r. dotyczącego określenia kwoty bezprawnej pomocy państwa podlegającej odzyskaniu zgodnie z decyzją Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej z dnia 24 maja 2011 r. (1)

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze, skarżąca powołuje się na naruszenie spoczywającego na administracji obowiązku uzasadnienia decyzji oddalających wnioski, gdyż w swojej odpowiedzi administracja ograniczyła się do ogólnego odesłania do wyjątków przewidzianych w rozporządzeniu nr 1049/2001 bez dodatkowego rozwinięcia i faktycznego uzasadnienia decyzji.

               Po drugie, skarżąca powołuje się na naruszenie zasady przejrzystości, co jest sprzeczne z rozporządzeniem nr 1049/2001 i z rozporządzeniem nr 659/1999 (2), jako że zaskarżona decyzja nie udziela opinii publicznej możliwie najszerszego dostępu do dokumentów, nie interpretując i nie stosując ściśle wyjątków przewidzianych w rozporządzeniu nr 1049/2001.

               Wreszcie skarżąca powołuje się na naruszenie art. 108 ust. 2 TFUE oraz art. 6 i 20 rozporządzenia nr 659/1999 w związku z naruszeniem jej prawa do obrony i, przez rozszerzenie, zasady dobrej administracji.

      (1)  Decyzja Komisji C(2011) 3504 wersja ostateczna z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Grecję na rzecz niektórych kasyn w Grecji [C 16/10 (ex NN 22/2010, ex CP 318/2009)] (Dz.U. L 285, s. 25).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-258/10: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2010 r. — France Télécom przeciwko Komisji

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/40

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2010 r. — France Télécom przeciwko Komisji
   (Sprawa T-258/10)
   ()
   2010/C 234/74
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: France Télécom (Paryż, Francja) (przedstawiciele: M. van der Woude i D. Gillet, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 7426 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. (1), uznającej, że rekompensata kosztów świadczenia usługi publicznej w wysokości 59 milionów EUR przyznana przez władze francuskie na rzecz konsorcjum mającego na celu budowę i obsługę ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej (projekt TPD 92) w departamencie Haust-de –Seine nie stanowi pomocy państwa.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty dotyczące:

               —

               błędnej interpretacji terminu pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że stosując w niniejszej sprawie cztery kryteria wynikające z wyroku w sprawie Altmark Komisja naruszyła prawo, ponieważ:

                           —

                           projekt THD92 nie ma na celu ogólnego interesu gospodarczego, lecz konkurencyjność departamentu Hauts-de-Seine jako międzynarodowego centrum handlowego;

                           —

                           projekt THD92 dotyczy „czarnej strefy” i nie stanowi odpowiedzi na niewydolność rynku, a ponadto

                           —

                           rekompensata w wysokości 59 milionów EUR jest nieproporcjonalna i została przyznana na podstawie kryteriów wyboru, które nie były z góry wiadome;

               —

               naruszenia art. 108 ust. 2 TFUE ze względu na to, że Komisja pogwałciła proceduralne uprawnienia skarżącej, nie wszczynając formalnego postępowania wyjaśniającego i pozbawiając w ten sposób skarżącą możliwości przedstawienia jej punktu widzenia jako zainteresowanej strony trzeciej.

      (1)  Pomoc państwa N 331/2008 — Francja.


title: Sprawa C-394/10: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/17

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-394/10)
   ()
   2010/C 274/26
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Troosters i J. Sénéchal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając lub w każdym razie nie powiadamiając Komisji w przewidzianym terminie o ustanowieniu przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (1), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 15 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Wielkie Księstwo Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2006/24/WE upłynął w dniu 15 września 2007 r. Tymczasem w dniu wniesienia skargi strona pozwana nie ustanowiła jeszcze wszystkich przepisów niezbędnych do transpozycji dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 105, s. 54.


title: Sprawa T-133/05: Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2005 r. przez Gérarda Merica przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/39

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2005 r. przez Gérarda Merica przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)
   (Sprawa T-133/05)
   (2005/C 143/74)
   Język wniesienia odwołania: francuski
   W dniu 17 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Gérarda Merica zamieszkałego w Paryżu, reprezentowanego przez adwokata Pascala Murzeau przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed pierwszą Izbą Odwoławczą była również ARBORA & AUSONIA, S. L.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               wyłącznie zmianę decyzji wydanej przez pierwszą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) w dniu 17 stycznia 2005 r. i w konsekwencji:

               —

               odrzucenie sprzeciwu wniesionego przez spółkę ARBORA & AUSONIA, S. L. odnośnie rejestracji znaku towarowego „PAM-PIM'S BABY PROP”,

               —

               obciążenie tej ostatniej całością kosztów poniesionych przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżący

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „PAM-PIM'S BABY PROP”, dla produktów z klasy 16 (Pielucho-majtki z papieru lub celulozy (jednorazowe))

               Właściciel znaku lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               ARBORA & AUSONIA, S. L

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Słowne i graficzne krajowe znaki towarowe „PAM-PAM” dla produktów z klas 5, 16 i 25 (wszelkiego rodzaju odzież konfekcjonowana, w szczególności pielucho-majtki, obuwie, majtki na czas miesiączkowania, podpaski higieniczne… — hiszpańskie znaki towarowe nr 855.391, nr 1.146.300 oraz nr 1.153.492).

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Sprzeciw uwzględniony w oparciu o krajowy znak graficzny „PAM-PAM” dla produktów z klasy 16 (majtki i pielucho-majtki z papieru i z celulozy — hiszpański znak towarowy nr 1.146.300).

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania skarżącego

               Podniesione zarzuty:

               Dla przeciętnego konsumenta hiszpańskiego nie ma prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd między znakami towarowymi pozostającymi w konflikcie w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na brak podobieństwa zarówno między zgłoszonym znakiem towarowym a wcześniejszymi znakami towarowymi, ani między produktami oznaczonymi zgłoszonym znakiem towarowym i wcześniejszymi znakami towarowymi.


title: Sprawa C-144/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Arbeitsgericht München wydanego dnia 26 lutego 2004 r. w sprawie Werner Mangold przeciwko Rüdiger Helm

text:
               29.5.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/1

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Arbeitsgericht München wydanego dnia 26 lutego 2004 r. w sprawie Werner Mangold przeciwko Rüdiger Helm
   (Sprawa C-144/04)
   (2004/C 146/01)
   Dnia 17 marca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Arbeitsgericht München wydanego dnia 26 lutego 2004 r. w sprawie Werner Mangold przeciwko Rüdiger Helml.
   Arbeitsgericht München zwrócił się do Trybunału z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1 a)

               Czy klauzulę 8 pkt 3 Porozumienia ramowego (Dyrektywa Rady (WE) 99/70/WE (1) z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC) należy interpretować w ten sposób, że klauzula ta, przetransponowana do prawa krajowego, zabrania pogorszenia sytuacji, wynikającego z obniżenia granicy wieku z 60 do 58 roku życia?

               1 b)

               Czy klauzulę 5 pkt 1 Porozumienia ramowego (dyrektywa 99/70/WE, powoływana powyżej) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu krajowemu, takiemu jak uregulowanie stanowiące przedmiot niniejszego sporu, które nie przewiduje żadnego z ograniczeń odpowiadających jednej z trzech hipotez przewidzianych w owym pkt 1?

               2)

               Czy art. 6 Dyrektywy Rady (WE) 2000/78/WE (2) z dnia 27 listopada 2000 r., ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on krajowemu uregulowaniu, takiemu jak uregulowanie stanowiące przedmiot niniejszego sporu, które bez obiektywnego uzasadnienia zezwala na zawieranie umów o pracę na czas określony z pracownikami w wieku powyżej 52 lat, w sprzeczności z zasadą, która wymaga istnienia takiego obiektywnego uzasadnienia?

               3)

               Czy - w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na jedno z powyższych trzech pytań - sędzia krajowy powinien odmówić stosowania uregulowania krajowego sprzecznego z prawem wspólnotowym i zastosować ogólną zasadę prawa krajowego, zgodnie z którą zawieranie umów o pracę na czas określony jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to obiektywnie uzasadnione?

      (1)  Dz.U. L 175, str. 43.

      (2)  Dz.U. L 303, str. 16.


title: Sprawa C-666/16 P: Postanowienie Trybunału z dnia 19 lipca 2017 r. – Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH, Ecolab Deutschland GmbH/Europejska Agencja Chemikaliów (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania Trybunału — Rozporządzenie nr 528/2012 — Udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych — Artykuł 95 — Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) — Publikacja wykazu substancji czynnych — Wpisanie spółki jako dostawcy substancji czynnej)

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/9

         Postanowienie Trybunału z dnia 19 lipca 2017 r. – Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH, Ecolab Deutschland GmbH/Europejska Agencja Chemikaliów
   (Sprawa C-666/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania Trybunału - Rozporządzenie nr 528/2012 - Udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych - Artykuł 95 - Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) - Publikacja wykazu substancji czynnych - Wpisanie spółki jako dostawcy substancji czynnej))
   (2017/C 300/12)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH, Ecolab Deutschland GmbH (przedstawiciele: adwokaci M. Grunchard, K. Van Maldegem i P. Sellar)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciel: M. Heikkilä i C. Buchanan, pełnomocnicy oraz P. Oliver, barrister)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH i Ecolab Deutschland GmbH pokrywają koszty postępowania.

               3)

               Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH, Ecolab Deutschland GmbH, Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), BASF SE i Oxea GmbH pokrywają własne koszty związanie z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017 r.


title: Sprawa C-194/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 lutego 2014 r. w sprawie T-27/10 AC-Treuhand AG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 17 kwietnia 2014 r. przez AC-Treuhand AG

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 lutego 2014 r. w sprawie T-27/10 AC-Treuhand AG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 17 kwietnia 2014 r. przez AC-Treuhand AG
   (Sprawa C-194/14 P)
   2014/C 184/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: AC-Treuhand AG (przedstawiciele: adwokaci C. Steinle i I. Bodenstein)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               1.

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               2.

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. (sprawa COMP/38.589 – Stabilizatory termiczne) w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszącej odwołanie;
               posiłkowo, obniżenie wysokości grzywien nałożonych na wnoszącą odwołanie w art. 2 pkt 17) i 38) ww. decyzji;

               3.

               posiłkowo w stosunku do wniosku zawartego w pkt 2 powyżej, odesłanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania zgodnie z oceną prawną wyrażoną w wyroku Trybunału;

               4.

               w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w związku z postępowaniem przed Sądem i przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Odwołanie zostaje wniesione od wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 6 lutego 2014 r. w sprawie T-27/10. W wyroku tym Sąd oddalił skargę z dnia 27 stycznia 2010 r. wniesioną przez wnoszącą odwołanie na decyzję Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.589 – Stabilizatory termiczne).

               2.

               Wnosząca odwołanie podnosi w sumie cztery zarzuty:

               3.

               W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, interpretując w szeroki sposób art. 81 WE (obecnie: art. 101 TFUE) z naruszeniem zasady legalności (nullum crimen sine lege i nulla poena sine lege) wyrażonej w art. 49 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), tak że wymagany przez państwo prawa stopień określoności i przewidywalności znamion naruszenia przewidzianego w art. 81 WE nie jest już zapewniony w niniejszym przypadku. Tym samym Sąd naruszył art. 81 WE i art. 49 ust. 1 karty.

               4.

               Zarzut drugi jest oparty na naruszeniu prawa, jakiego Sąd dopuścił się, gdy oddalał zarzut czwarty, oceniając błędnie granice, jakie w niniejszym przypadku zostały wytyczone uznaniu Komisji przysługującym jej przy ustalaniu grzywien przez zasadę legalności (art. 49 ust. 1 karty) oraz zasadę równego traktowania.

               5.

               W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1/2003 oraz wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien. Wnosząca odwołanie twierdziła, że nałożone na nią grzywny nie powinny były zostać ustalone ryczałtowo, lecz na podstawie wynagrodzenia otrzymanego za świadczenie usług związanych z naruszeniem zgodnie z metodologią przedstawioną w wytycznych z 2006 r. Sąd niesłusznie odrzucił to twierdzenie i uznał za odpowiednią wysokość grzywien.

               6.

               W zarzucie czwartym wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie art. 261 TFUE, art. 23 ust. 3 i art. 31 rozporządzenia nr 1/2003 z powodu niewystarczającego i błędnego wykonania przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania. Poza tym zdaniem wnoszącej odwołanie w ramach wykonywania przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania Sąd sam naruszył zasadę legalności (art. 49 ust. 1 karty), zasadę równego traktowania i zasadę proporcjonalności.


title: Sprawa T-567/15: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Monster Energy/EUIPO – Mad Catz Interactive (Przedstawienie czarnego kwadratu z czterema białymi paskami) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego czarny kwadrat z czterema białymi paskami — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający trzy pazury ułożone pionowo — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/23

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Monster Energy/EUIPO – Mad Catz Interactive (Przedstawienie czarnego kwadratu z czterema białymi paskami)
   (Sprawa T-567/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego czarny kwadrat z czterema białymi paskami - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający trzy pazury ułożone pionowo - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 314/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Mad Catz Interactive, Inc. (San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lipca 2015 r. (sprawa R 2368/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Monster Energy Company a Mad Catz Interactive.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Monster Energy Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Sprawa C-45/16 P: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – d.d. Synergy Hellas Anonymi Emporiki Etaireia Parochis Ypiresion Pliroforikis/Komisja Europejska [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Klauzula arbitrażowa — Umowa „Multi-level patient — specific artery and artherogenesis model for outcome prediction, decision support treatment, and virtual hand-on training (ARTreat)”, zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) — Rozwiązanie tej umowy ze względu na nieprawidłowości popełnione przy wykonywaniu innej umowy zawartej z Komisją Europejską — Dobra wiara — Uzasadnione oczekiwania co do tego, że umowa nie zostanie rozwiązana]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/23

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – d.d. Synergy Hellas Anonymi Emporiki Etaireia Parochis Ypiresion Pliroforikis/Komisja Europejska
   (Sprawa C-45/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Klauzula arbitrażowa - Umowa „Multi-level patient - specific artery and artherogenesis model for outcome prediction, decision support treatment, and virtual hand-on training (ARTreat)”, zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) - Rozwiązanie tej umowy ze względu na nieprawidłowości popełnione przy wykonywaniu innej umowy zawartej z Komisją Europejską - Dobra wiara - Uzasadnione oczekiwania co do tego, że umowa nie zostanie rozwiązana])
   (2017/C 104/33)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: d.d. Synergy Hellas Anonymi Emporiki Etaireia Parochis Ypiresion Pliroforikis (przedstawiciel: K. Damis, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: R. Lyal, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               d.d. Synergy Hellas Anonymi Emporiki Etaireia Parochis Ypiresion Pliroforikis zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


title: Sprawa C-364/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 8 lipca 2009 r. w sprawie T-226/08 Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); uczestnik postępowania: Schwarzbräu GmbH; wniesione w dniu 14 września 2009 r. przez Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/48

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 8 lipca 2009 r. w sprawie T-226/08 Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); uczestnik postępowania: Schwarzbräu GmbH; wniesione w dniu 14 września 2009 r. przez Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH
   (Sprawa C-364/09 P)
   2009/C 267/81
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH (przedstawiciel: adwokat P. Wadenbach)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Schwarzbräu GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 8 lipca 2009 r. w sprawie T-226/08;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 kwietnia 2008 r. (sprawa R 1124/2004-4);

               —

               unieważnienie w całości wspólnotowego znaku towarowego nr 505 503„ALASKA” z powodu istnienia bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               posiłkowo względem żądania zawartego w tiret trzecie, unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 505503 „ALASKA” przynajmniej w odniesieniu do następujących towarów: „wody mineralne i gazowane oraz inne napoje bezalkoholowe”, należące do klasy 32.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji, na mocy którego oddalono skargę wnoszącej odwołanie na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 8 kwietnia 2008 r. W decyzji tej Izba Odwoławcza utrzymała w mocy oddalenie przez Wydział Unieważnień złożonego przez wnoszącą odwołanie wniosku o unieważnienie graficznego wspólnotowego znaku towarowego „ALASKA” dla wszystkich objętych rejestracją towarów (wody mineralne i gazowane oraz inne napoje bezalkoholowe; napoje owocowe i soki owocowe; syropy i inne preparaty do produkcji napojów).
   Strony prowadzą zasadniczo spór co do tego, czy istnieje bezwzględna podstawa odmowy rejestracji w postaci konieczności pozostawienia do swobodnego używania oznaczenia pochodzenia geograficznego.
   Wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi dokonanie błędnej wykładni art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94, zwłaszcza jeśli brać pod uwagę zasady wypracowane w orzecznictwie.
   Zgodnie z wyżej wspomnianym przepisem rozporządzenia nr 40/94, aby odmówić rejestracji wspólnotowego znaku towarowego wystarczy, by ten składał się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć w obrocie do oznaczania pochodzenia geograficznego. Wynika z tego, że określenia geograficzne, które mogą być używane przez przedsiębiorstwa, winny pozostać do dyspozycji jako oznaczenia pochodzenia geograficznego w odniesieniu do określonej kategorii towarów. Stosowanie wspomnianego przepisu rozporządzenia nr 40/94 nie zależy od istnienia konkretnej, aktualnej lub istotnej konieczności pozostawienia do swobodnego używania.
   Gdyby Sąd prawidłowo zastosował art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 i wypracowane w orzecznictwie zasady, musiałby dojść do wniosku, że na Alasce znajdują się największe zasoby wody pitnej w Stanach Zjednoczonych, że właściwy krąg odbiorców kojarzy Alaskę z naturalną obfitością czystej wody w jej różnych postaciach, że produkcja wody mineralnej na Alasce odbywa się na istotną gospodarczo skalę oraz że jej sprzedaż ma już miejsce we Wspólnocie, tak więc można poważnie liczyć się z zwiększeniem tej sprzedaży. Wynika z tego jednoznacznie, że określenie „ALASKA” będzie mogło być w przyszłości używane przez konkurentów jako oznaczenie pochodzenia geograficznego.
   Zamiast tego Sąd błędnie zastosował art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 i wypracowane w orzecznictwie zasady, ustanawiając w drodze badania dogodności dodatkowe, wykraczające poza wspomniane zasady wymogi zależne od tego, czy sprzedaż wody mineralnej z Alaski we Wspólnocie jest racjonalna z gospodarczego punktu widzenia (poziom konkurencji, koszty transportu). Te dodatkowe wymogi są w świetle uregulowania zawartego w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, a w szczególności w świetle zasad wypracowanych w orzecznictwie zbyt rygorystyczne i prowadzą do zbyt szerokiej wykładni, która jest niezgodna z celem tego przepisu prawa wspólnotowego.


title: Sprawa C-16/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 13 stycznia 2017 r. – TGE Gas Engineering GmbH – Sucursal em Portugal/Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 13 stycznia 2017 r. – TGE Gas Engineering GmbH – Sucursal em Portugal/Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-16/17)
   (2017/C 104/49)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TGE Gas Engineering GmbH — Sucursal em Portugal

      Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 44, 45, art. 132 ust. 1 lit. f), art. 167, 168, 169, 178, 179, 192 a), 193, 194 i 196 dyrektywy VAT (dyrektywy 2006/112) (1) oraz art. 10 i 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 (2) należy w kontekście zasady neutralności interpretować w ten sposób, że stoją one w sprzeczności z tym, aby portugalska administracja podatkowa odmawiała skorzystania z prawa do odliczenia podatku VAT oddziałowi niemieckiej spółki w następujących okolicznościach:

               —

               ta spółka prawa niemieckiego uzyskała w Portugalii jako niebędący rezydentem podmiot bez stałego zakładu numer identyfikacji podatkowej celem przeprowadzenia pojedynczej transakcji polegającej na nabyciu udziałów;

               —

               następnie zarejestrowała ona w Portugalii swój oddział, któremu został nadany odrębny numer identyfikacji podatkowej jako stałemu zakładowi tej spółki;

               —

               następnie ta niemiecka spółka, korzystając z pierwszego z tych numerów identyfikacji podatkowej, zawarła z innym przedsiębiorstwem umowę mającą na celu utworzenie zgrupowania interesów gospodarczych (ZIG) celem wykonania pewnych robót w Portugalii;

               —

               następnie oddział ten, używając swego własnego numeru identyfikacji podatkowej, zawarł z ZIG umowę w przedmiocie podwykonawstwa obejmującą wzajemne świadczenia pomiędzy tym oddziałem a ZIG, których ponoszone koszty to zgrupowanie winno było fakturować podwykonawcom w ustalonych proporcjach;

               —

               ZIG wskazało ten numer identyfikacji podatkowej oddziału w notach debetowych wystawionych celem zafakturowania kosztów temu oddziałowi i naliczyło podatek VAT;

               —

               oddział ten odliczył naliczony w tych notach podatek VAT;

               —

               na operacje wykonywane przez ZIG (w drodze podwykonawstwa) składają się operacje oddziału oraz innej należącej do ZIG spółki, które to podmioty zafakturowały je ZIG, które z kolei zafakturowało je w całości jako swą cenę inwestorowi?

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006 L 347, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2011 L 77, s. 1).