title: Sprawa T-372/17: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Louis Vuitton Malletier / EUIPO – Bee-Fee Group (LV POWER ENERGY DRINK) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy LV POWER ENERGY DRINK – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy LV – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001] – Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) – Wcześniejsze decyzje EUIPO uznające renomę wcześniejszego znaku towarowego

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/32

      Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Louis Vuitton Malletier / EUIPO – Bee-Fee Group (LV POWER ENERGY DRINK)
      (Sprawa T-372/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy LV POWER ENERGY DRINK - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy LV - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001] - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) - Wcześniejsze decyzje EUIPO uznające renomę wcześniejszego znaku towarowego)
      (2019/C 44/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Louis Vuitton Malletier (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, F. Rossi i N. Parrotta)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Bee-Fee Group Ltd (Nikozja, Cypr) (przedstawiciel: adwokat L. Karpierz)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2017 r. (sprawa R 906/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Louis Vuitton Malletier a Bee-Fee Group.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 29 marca 2017 r. (sprawa R 906/2016-4).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Louis Vuitton Malletier.

                  3)

                  Bee-Fee Group Ltd pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Louis Vuitton Malletier.

         (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa T-373/17: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Louis Vuitton Malletier / EUIPO – Fulia Trading (LV BET ZAKŁADY BUKMACHERSKIE) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LV BET ZAKŁADY BUKMACHERSKIE – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy LV – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) – Wcześniejsze decyzje EUIPO uznające renomę wcześniejszego znaku towarowego

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/33

      Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – Louis Vuitton Malletier / EUIPO – Fulia Trading (LV BET ZAKŁADY BUKMACHERSKIE)
      (Sprawa T-373/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LV BET ZAKŁADY BUKMACHERSKIE - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy LV - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) - Wcześniejsze decyzje EUIPO uznające renomę wcześniejszego znaku towarowego)
      (2019/C 44/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Louis Vuitton Malletier (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, F. Rossi i N. Parrotta)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Fulia Trading Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat L. Karpierz)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2017 r. (sprawa R 1567/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Louis Vuitton Malletier a Fulia Trading.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 29 marca 2017 r. (sprawa R 1567/2016-4).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Louis Vuitton Malletier.

                  3)

                  Fulia Trading Ltd pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Louis Vuitton Malletier.

         (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa T-416/17: Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2018 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / EUIPO – Papouis Dairies (fino) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego fino Cyprus Halloumi Cheese – Wcześniejszy słowny unijny znak wspólny HALLOUMI – Względna podstawa odmowy rejestracji – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/34

      Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2018 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / EUIPO – Papouis Dairies (fino)
      (Sprawa T-416/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego fino Cyprus Halloumi Cheese - Wcześniejszy słowny unijny znak wspólny HALLOUMI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2019/C 44/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC i V. Marsland, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i D. Walicka, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Papouis Dairies Ltd (Nikozja) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2017 r. (sprawa R 2759/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi a Papouis Dairies.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 20 kwietnia 2017 r. (sprawa R 2759/2014-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi a Papouis Dairies.

                  2)

                  EUIPO pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi.

                  3)

                  Papouis Dairies pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


title: Sprawa T-417/17: Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2018 r. – Cypr / EUIPO – Papouis Dairies (fino Cyprus Halloumi Cheese) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego fino Cyprus Halloumi Cheese – Wcześniejszy słowny znak certyfikujący Zjednoczonego Królestwa HALLOUMI – Oddalenie sprzeciwu – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Podobieństwo oznaczeń

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/35

      Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2018 r. – Cypr / EUIPO – Papouis Dairies (fino Cyprus Halloumi Cheese)
      (Sprawa T-417/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego fino Cyprus Halloumi Cheese - Wcześniejszy słowny znak certyfikujący Zjednoczonego Królestwa HALLOUMI - Oddalenie sprzeciwu - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Podobieństwo oznaczeń)
      (2019/C 44/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciele: S. Malynicz, QC i V. Marsland, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i D. Walicka, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Papouis Dairies Ltd (Nikozja, Cypr) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2017 r. (sprawa R 2650/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Republiką Cypryjską a Papouis Dairies

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 20 kwietnia 2017 r. (sprawa R 2650/2014-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Republiką Cypryjską a Papouis Dairies.

                  2)

                  EUIPO pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Republikę Cypryjską.

                  3)

                  Papouis Dairies pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


title: Sprawa T-458/17: Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2018 r. – Shindler i in. / Rada Skarga o stwierdzenie nieważności – Prawo instytucjonalne – Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii – Umowa określająca warunki wystąpienia – Artykuł 50 TUE – Decyzja Rady upoważniająca do rozpoczęcia negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem w sprawie zawarcia tej umowy – Obywatele Zjednoczonego Królestwa zamieszkali w innym państwie członkowskim Unii – Akt przygotowawczy – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Brak bezpośredniego oddziaływania – Niedopuszczalność

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/35

      Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2018 r. – Shindler i in. / Rada
      (Sprawa T-458/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo instytucjonalne - Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii - Umowa określająca warunki wystąpienia - Artykuł 50 TUE - Decyzja Rady upoważniająca do rozpoczęcia negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem w sprawie zawarcia tej umowy - Obywatele Zjednoczonego Królestwa zamieszkali w innym państwie członkowskim Unii - Akt przygotowawczy - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2019/C 44/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Harry Shindler (Porto d’Ascoli, Włochy) oraz 12 pozostałych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (UE, Euratom) z dnia 22 maja 2017 r. upoważniającej do rozpoczęcia negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie umowy określającej warunki jego wystąpienia z Unii Europejskiej (dokument XT 21016/17), wraz z załącznikiem do tej decyzji określającym wytyczne negocjacyjne dotyczące rzeczonej umowy (dokument XT 21016/17 ADD 1 REV 2).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Harry Shindler i inni skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  4)

                  Komisja pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.17.


title: Sprawa T-493/17: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – WL/ERCEA Służba publiczna – Personel kontraktowy – Dochodzenie administracyjne – Przedłużenie okresu próbnego – Czynność przygotowawcza – Zwolnienie – Doręczenie zwolnienia w drodze wiadomości elektronicznej – Termin do złożenia zażalenia – Rozpoczęcie biegu terminu – Niedopuszczalność – Poszanowanie istotnych wymogów proceduralnych – Decyzja o zwolnieniu po okresie próbnym – Utrata zaufania – Odpowiedzialność – Wniosek o przeprowadzenie rozprawy przedstawiony w skardze i niepowtórzony zgodnie z art. 106 § 2 regulaminu postępowania

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/36

      Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – WL/ERCEA
      (Sprawa T-493/17) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Dochodzenie administracyjne - Przedłużenie okresu próbnego - Czynność przygotowawcza - Zwolnienie - Doręczenie zwolnienia w drodze wiadomości elektronicznej - Termin do złożenia zażalenia - Rozpoczęcie biegu terminu - Niedopuszczalność - Poszanowanie istotnych wymogów proceduralnych - Decyzja o zwolnieniu po okresie próbnym - Utrata zaufania - Odpowiedzialność - Wniosek o przeprowadzenie rozprawy przedstawiony w skardze i niepowtórzony zgodnie z art. 106 § 2 regulaminu postępowania)
      (2019/C 44/46)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: WL (przedstawiciel: adwokat F. Elia)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (przedstawiciele: F. Sgritta i M. Chacón Mohedano, pełnomocniczki, wspierane przez adwokata A. Dal Ferrę

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca: (1) do stwierdzenia nieważności decyzji ERCEA o zwolnieniu, przekazanej skarżącej ustnie w dniu 10 stycznia 2017 r., do natychmiastowego przywrócenia stosunku pracy i do zasądzenia od ERCEA zapłaty całego zaległego w międzyczasie wynagrodzenia; (2) do stwierdzenia nieważności decyzji ERCEA z dnia 28 października 2016 r. o przedłużeniu okresu próbnego skarżącej i do stwierdzeniu nieistnienia tego okresu próbnego od 1 listopada 2016 r.; (3) do stwierdzenia nieważności aktów ustanowionych w ramach dochodzenia administracyjnego prowadzonego przez Biuro Dochodzeń i Dyscypliny Komisji (IDOC) oraz sprawozdania z tego dochodzenia z dnia 7 listopada 2016 r., jak również do zobowiązania ERCEA do anulowania wspomnianego dochodzenia w systemie informatycznym zarządzania personelem i we wszelkich innych bazach danych instytucji Unii Europejskiej; (4) do stwierdzenia nieważności decyzji ERCEA o zwolnieniu z dnia 22 grudnia 2016 r., otrzymanej przez skarżącą w dniu 24 stycznia 2017 r., do natychmiastowego przywrócenia stosunku pracy i zasądzenia od ERCEA odszkodowania z tytułu szkody polegającej na utracie wynagrodzenia od dnia zwolnienia aż do opublikowania wyroku lub, w przypadku braku przywrócenia do pracy, do zasądzenia od ERCEA odszkodowania z tytułu szkody polegającej na utracie wynagrodzenia do czasu wygaśnięcia umowy, które wynosiłoby 39 000 EUR; (5) w każdym razie do zasądzenia od ERCEA na rzecz skarżącej kwoty 300 000 EUR tytułem odszkodowania albo jakiejkolwiek innej sumy, wyższej lub niższej, która zostanie uznana za słuszną z powodu poważnego naruszenia wizerunku oraz reputacji zawodowej i osobistej skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  WL zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.


title: Sprawa C-831/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 października 2018 r. w sprawie T-29/17, RQ / Komisja, wniesione w dniu 21 grudnia 2018 r. przez Komisję Europejską

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/30

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 października 2018 r. w sprawie T-29/17, RQ / Komisja, wniesione w dniu 21 grudnia 2018 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-831/18 P)
      (2019/C 65/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: pełnomocnicy J.-P. Keppenne, J. Baquero Cruz)

         Druga strona postępowania: RQ

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (siódma izba w składzie powiększonym) z dnia 24 października 2018 r. w sprawie T-29/17, w zakresie w jakim stwierdzono w nim nieważność decyzji C(2016) 1449 final Komisji z dnia 2 marca 2016 r. dotyczącej wniosku o uchylenie immunitetu RQ;

                  —

                  oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności, złożonej przez drugą stronę postępowania odwoławczego do Sądu Unii Europejskiej, oraz wydanie ostatecznego orzeczenia w kwestiach, które są przedmiotem niniejszego odwołania, lub, jeżeli stan postępowania nie pozwala na wydanie przez Trybunał orzeczenia w sprawie, przekazanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie skarżącego w pierwszej instancji kosztami poniesionymi przez Komisję zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji jak i w postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania Komisja podnosi trzy zarzuty:

                  1.

                  Po pierwsze, w przeciwieństwie do Sądu, Komisja uważa, że decyzja o uchyleniu immunitetu nie stanowi aktu niekorzystnego dla skarżącego i nie może zatem być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności. Zaskarżony wyrok został zatem wydany z naruszeniem prawa w zakresie, w jakim uznano w nim skargę za dopuszczalną.

                  2.

                  Po drugie, Komisja podnosi, że w zaskarżonym wyroku dokonano błędnej wykładni prawa do bycia wysłuchanym, ustanowionego w art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ wykładnia ta została oparta na błędnej wykładni i błędnym zastosowaniu art. 4 ust. 3 TUE (zasada lojalnej współpracy) i ogólnej zasady wzajemnego zaufania między organami Unii a organami państw członkowskich.

                  3.

                  Po trzecie, Komisja twierdzi, że Sąd naruszył prawo przy kwalifikowaniu postępowania Komisji w tym przypadku uznając, że nie było ono wystarczające, aby zapewnić przestrzeganie prawa skarżącego do bycia wysłuchanym.


title: Sprawa T-122/18: Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – Lidl Stiftung / EUIPO – Shimano Europe (PRO)

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/47

      Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – Lidl Stiftung / EUIPO – Shimano Europe (PRO)
      (Sprawa T-122/18) (1)

      (2019/C 65/62)
      Język postępowania: angielski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa T-777/17: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2017 r. – Pan / EUIPO – Entertainment One UK (TOBBIA)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/61

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2017 r. – Pan / EUIPO – Entertainment One UK (TOBBIA)
   (Sprawa T-777/17)
   (2018/C 022/82)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Xianhao Pan (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Oliva)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Entertainment One UK Ltd (London, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „TOBBIA” – zgłoszenie nr 11 775 509

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 września 2017 r. w sprawie R 1776/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości.

      Podniesione zarzuty

               —

               Brak uzasadnienia, naruszenie metody oceny relacji między znakami towarowymi oraz brak oceny dotyczącej prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 53 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-721/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 27 grudnia 2017 r. – Sebastien Vollmer, Vera Sagalov / Swiss Global Air Lines AG

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 27 grudnia 2017 r. – Sebastien Vollmer, Vera Sagalov / Swiss Global Air Lines AG
   (Sprawa C-721/17)
   (2018/C 123/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Sebastien Vollmer, Vera Sagalov

      Strona pozwana: Swiss Global Air Lines AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo do odszkodowania zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) przysługuje również wówczas, gdy pasażer z powodu opóźnienia w przylocie poniżej trzech godzin nie zdążył na lot łączony, co skutkowało opóźnieniem w miejscu docelowym wynoszącym trzy godziny lub więcej, a obydwa loty były wykonywane przez różnych przewoźników lotniczych?

               2)

               Czy prawo do odszkodowania zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 przysługuje również wtedy, gdy różni przewoźnicy lotniczy są powiązani w ramach koncernu?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa C-122/18: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/13

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
   (Sprawa C-122/18)
   (2018/C 123/19)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie zapewniając, aby organy publiczne unikały przekraczania terminów 30 lub 60 dni kalendarzowych do zapłaty swoich długów handlowych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.U. L 48, s. 1), a w szczególności zobowiązaniom wynikającym z art. 4 owej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Z posiadanych przez Komisję danych, które oparte są na informacjach dostarczonych przez Republikę Włoską w toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, wynika, że określone w art. 4 dyrektywy 2011/7/UE w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych terminy płatności wynoszące 30 i 60 dni są przekraczane, i to nie przez pojedyncze podmioty, lecz przez całe kategorie organów publicznych, przy czym nie chodzi o pojedyncze transakcje handlowe, lecz o przeciętne terminy zapłaty, tzn. z uwzględnieniem wszystkich transakcji zawartych przez owe organy, i wreszcie nie przez ograniczony okres czasu, lecz stale, od września 2014 r. do daty wniesienia niniejszej skargi. Komisja uważa zatem za wykazane stałe i systematyczne naruszanie art. 4 dyrektywy.


title: Sprawa T-166/15: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2018 r. – Gramberg / EUIPO – Mahdavi Sabet (Futerał do telefonu komórkowego) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający futerał do telefonu komórkowego — Ujawnienie wzoru — Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem]

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/18

         Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2018 r. – Gramberg / EUIPO – Mahdavi Sabet (Futerał do telefonu komórkowego)
   (Sprawa T-166/15) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający futerał do telefonu komórkowego - Ujawnienie wzoru - Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem])
   (2018/C 134/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Claus Gramberg (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo S. Kettler, a następnie F. Klopmeier i G. Becker)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również: Sorouch Mahdavi Sabet (Paryż, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 stycznia 2015 r. (sprawa R 460/2013-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między C. Grambergiem a S. Mahdavim Sabetem.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 13 stycznia 2015 r. (sprawa R 460/2013-3).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               3)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Clausa Gramberga, w tym niezbędne koszty poniesione w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


title: Sprawa T-85/16: Wyrok Sądu z dnia1 marca 2018 r. – Shoe Branding Europe / EUIPO – adidas (Położenie dwóch równoległych pasków na bucie) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego składającego się z dwóch równoległych pasków na bucie — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający trzy równoległe paski na bucie — Względna podstawa odmowy rejestracji — Naruszenie renomy — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/42

         Wyrok Sądu z dnia1 marca 2018 r. – Shoe Branding Europe / EUIPO – adidas (Położenie dwóch równoległych pasków na bucie)
   (Sprawa T-85/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego składającego się z dwóch równoległych pasków na bucie - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający trzy równoległe paski na bucie - Względna podstawa odmowy rejestracji - Naruszenie renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 142/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shoe Branding Europe BVBA (Oudenaarde, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Løje)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Lukošiūtė, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: adidas AG (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciele: I. Fowler i I. Junkar, solicitors)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2015 r. (sprawa R 3106/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między adidas a Shoe Branding Europe.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Shoe Branding Europe BVBA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa T-438/16: Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2018 r. – Altunis / EUIPO – Hotel Cipriani (CIPRIANI) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy CIPRIANI — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy HOTEL CIPRIANI — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001)]

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/43

         Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2018 r. – Altunis / EUIPO – Hotel Cipriani (CIPRIANI)
   (Sprawa T-438/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy CIPRIANI - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy HOTEL CIPRIANI - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001)])
   (2018/C 142/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Altunis-Trading, Gestão e Serviços, Lda (Funchal, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci A. Vanzetti, S. Bergia i G. Sironi)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Hotel Cipriani Srl (Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: początkowo P. Cantrill, solicitor, i B. Brandreth, barrister, następnie B. Brandreth, A. Poulter i P. Brownlow, solicitors)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 czerwca 2016 r. (sprawa R 889/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Hotel Cipriani a Altunis-Trading, Gestão e Serviços.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Altunis-Trading, Gestão e Serviços, Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


title: Sprawa C-301/16 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd [Odwołanie — Polityka handlowa — Dumping — Przywóz szkła solarnego pochodzącego z Chin — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 2 ust. 7 lit. b) i c) — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Pojęcie „znaczących wahań, wynikających z przejścia od byłego nierynkowego systemu gospodarki” w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie — Korzyści podatkowe]

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd
   (Sprawa C-301/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Polityka handlowa - Dumping - Przywóz szkła solarnego pochodzącego z Chin - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 2 ust. 7 lit. b) i c) - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Pojęcie „znaczących wahań, wynikających z przejścia od byłego nierynkowego systemu gospodarki” w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie - Korzyści podatkowe])
   (2018/C 142/05)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd (przedstawiciele: Y. Melin i V. Akritidis, avocats)

      Interwenient popierający wnoszącą odwołanie: GMB Glasmanufaktur Brandenburg GmbH (przedstawiciele: A. Bochon, avocat i R. MacLean, solicitor)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 marca 2016 r., Xinyi PV Products (Anhui) Holdings/Komisja (T-586/14, EU:T:2016:154), zostaje uchylony.

               2)

               W pozostałym zakresie sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa C-47/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien (Austria) w dniu 26 stycznia 2018 r. – Skarb Pánstwa Rzeczpospolitej Polskiej – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad / Stephan Riel, als Insolvenzverwalter im Insolvenzverfahren über das Vermögen der Alpine Bau GmbH.

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien (Austria) w dniu 26 stycznia 2018 r. – Skarb Pánstwa Rzeczpospolitej Polskiej – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad / Stephan Riel, als Insolvenzverwalter im Insolvenzverfahren über das Vermögen der Alpine Bau GmbH.
   (Sprawa C-47/18)
   (2018/C 142/39)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Skarb Pánstwa Rzeczpospolitej Polskiej – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad

      Strona pozwana: Stephan Riel występujący w charakterze zarządcy tymczasowego w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku Alpine Bau GmbH

      Pytania prejudycjalne

   Pytanie 1
   Czy art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwane dalej „rozporządzeniem nr 1215/2012”) (1) należy interpretować w ten sposób, że powództwo o ustalenie istnienia wierzytelności w prawie austriackim dotyczy upadłości w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1215/2012, a zatem jest wyłączone z przedmiotowego zakresu stosowania tego rozporządzenia?
   Pytanie 2a (jedynie w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1):
   Czy art. 29 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy stosować analogicznie do powództw powiązanych objętych zakresem stosowania rozporządzenia nr 1346/2000?
   Pytanie 2b (tylko w przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1 lub udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2a):
   Czy art. 29 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że występuje sprawa o to samo roszczenie między tymi samymi stronami, jeżeli wierzyciel — powód — który w austriackim głównym postępowaniu upadłościowym oraz w polskim wtórnym postępowaniu upadłościowym zgłosił (co do istoty) identyczną wierzytelność, którą dany zarządca tymczasowy (w przeważającej części) zakwestionował, najpierw wnosi o ustalenie istnienia wierzytelności wobec masy upadłościowej w określonej wysokości w Polsce przeciwko tamtejszemu zarządcy tymczasowemu we wtórnym postępowaniu upadłościowym, a następnie w Austrii przeciwko zarządcy tymczasowemu w głównym postępowaniu upadłościowym — pozwanemu?
   Pytanie 3a:
   Czy art. 41 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1346/2000”) należy interpretować w ten sposób, że wierzyciel, który ma siedzibę w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym wszczęto postępowanie — powód — czyni zadość wymogowi wskazania „rodzaju, chwili powstania i wysokości wierzytelności”, jeżeli w zgłoszeniu wierzytelności w głównym postępowaniu upadłościowym — jak ma to miejsce w niniejszej sprawie —

               a)

               zadowala się wskazaniem konkretnej kwoty wierzytelności, nie podając jednak chwili jej powstania (np. „wierzytelność podwykonawcy JSV Sławomir Kubica w związku z wykonaniem robót drogowych”);

               b)

               jednak chwila powstania wierzytelności wynika z załączników przedłożonych wraz ze zgłoszeniem wierzytelności (np. z daty wskazanej na przedłożonej fakturze), mimo że nie podano jej w samym zgłoszeniu?

         Pytanie 3b:
   Czy art. 41 rozporządzenia Rady nr 1346/2000 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, które w danym przypadku są korzystniejsze dla wierzyciela zgłaszającego wierzytelność z siedzibą w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym wszczęto postępowanie – na przykład w odniesieniu do wymogu zgłoszenia chwili powstania wierzytelności?

      (1)  Dz.U. 2000 L 160, s.1.


title: Sprawa T-93/18: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2018 r. – International Skating Union / Komisja

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/55

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2018 r. – International Skating Union / Komisja
   (Sprawa T-93/18)
   (2018/C 142/72)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: International Skating Union (Lozanna, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat J.-F. Bellis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 grudnia 2017 r. w sprawie AT.40208 – International Skating Union’s Eligibilitoraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym wnioskowanie, na którym opiera się zaskarżona decyzja jest obarczone zasadniczą wewnętrzną sprzecznością.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym zasady członkostwa przyjęte przez stronę skarżącą nie mają na celu ograniczania konkurencji.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym zasady członkostwa przyjęte przez stronę skarżącą nie skutkują ograniczeniem konkurencji.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym decyzja strony skarżącej o tym by nie autoryzować wydarzenia sportowego – 2014 Dubai Icederby, wykracza poza zakres art. 101 TFEU, ponieważ decyzja ta realizuje uzasadnione cele zgodne z kodeksem etyki strony skarżącej, który zakazuje wszelkich form promocji zakładów sportowych.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym w każdym wypadku decyzja strony skarżącej o tym by nie autoryzować wydarzenia sportowego – 2014 Dubai Icederby, wykracza poza terytorialny zakres zastosowania art. 101 TFEU.

               6.

               Zarzut szósty, zgodnie z którym twierdzenie, jakoby regulamin Court of Arbitration for Sport potęgował zarzucane ograniczenia konkurencji, jest bezpodstawne.

               7.

               Zarzut siódmy, zgodnie z którym Komisja dopuściła się nadużycia władz, stosując wobec strony skarżącej środki naprawcze, które pozostają bez związku ze stwierdzonym naruszeniem.

               8.

               Zarzut ósmy, zgodnie z którym zastosowanie okresowych kar pieniężnych jest pozbawione ważnej podstawy prawnej.


title: Sprawa T-95/18: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2018 r. – Gollnisch / Parlament

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/55

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2018 r. – Gollnisch / Parlament
   (Sprawa T-95/18)
   (2018/C 142/73)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bruno Gollnisch (Villiers-le-Mahieu, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Bonnefoy-Claudet)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 23 października 2017 r., o sygnaturze PE 610.437/BUR/Decision, przekazanej w piśmie Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 1 grudnia, o sygnaturze D 318700, w której oddalono skierowane do kwestorów zażalenie B. Gollnischa na decyzję sekretarza generalnego;

               —

               stwierdzenie nieważności w całości decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 1 lipca 2016 r., o nr 6, w której wskazano, że „Brunowi Gollnischowi nienależnie wypłacono kwotę 275 984,23 EUR”, a także nakazano właściwemu urzędnikowi zatwierdzającemu i księgowemu instytucji dochodzenie zwrotu tej kwoty;

               —

               stwierdzenie nieważności powiadomienia i środków wykonawczych dotyczących wspomnianej decyzji, zawartych w piśmie dyrektora generalnego ds. finansów z dnia 6 lipca 2016 r., o sygnaturze D 201920;

               —

               stwierdzenie nieważności w całości noty obciążeniowej nr 2016-914 podpisanej przez wspomnianego dyrektora generalnego ds. finansów w dniu 5 lipca 2016 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą zarówno z bezzasadnych oskarżeń podnoszonych przed zakończeniem dochodzenia, naruszenia jego dobrego imienia, bardzo poważnego zakłócenia jego życia prywatnego i kariery politycznej przez zaskarżoną decyzję, jak i z istotnego nakładu pracy, jakiego musiał dokonać w celu prowadzenia tych procedur;

               —

               zasądzenie na jego rzecz także kwoty 28 000 EUR tytułem kosztów poniesionych w celu opłacenia pełnomocników procesowych, przygotowania niniejszej skargi, kosztów odpisów, złożenia wspomnianej skargi i załączonych do niej dokumentów;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty skierowane w szczególności przeciwko decyzji Prezydium.

               1.

               Zarzut pierwszy – dotyczący szeregu naruszeń istotnych wymogów proceduralnych, jakich strona pozwana miała dopuścić się przy przyjęciu zaskarżonej decyzji. Zdaniem strony skarżącej procedura skutkująca przyjęciem zaskarżonej decyzji narusza prawo strony skarżącej do rozpatrzenia jej sprawy przez niezależny organ. Strona pozwana miała również naruszyć prawo do obrony skarżącej. Następnie zaskarżoną decyzję oparto na nieprawidłowym oświadczeniu przedstawiciela kwestorów, a jej uzasadnienie jest niewystarczające w zakresie, w jakim nie udzielono w nim odpowiedzi na szereg zarzutów szczegółowych podniesionych przez stronę skarżącą.

               2.

               Zarzut drugi – dotyczący przeinaczenia okoliczności faktycznych związanych z przyjęciem zaskarżonej decyzji.

         Strona skarżąca podnosi również zarzuty, jakie podniosła wobec decyzji sekretarza generalnego kwestionowanej przed Prezydium Parlamentu w zakresie, w jakim ten ostatni utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, nie uwzględniając prawidłowo argumentów podnoszonych przez stronę skarżącą.

               1.

               Zarzut pierwszy – dotyczący wad procedury skutkującej przyjęciem decyzji przez sekretarza generalnego związanych z brakiem właściwości sekretarza generalnego, naruszeniem prawa do obrony, odwróceniem ciężaru dowodu, niedostatecznym uzasadnieniem oraz naruszeniem zasady pewności prawa i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               2.

               Zarzut drugi – dotyczący naruszenia praw obywatelskich asystentów parlamentarnych, dyskryminującego traktowania strony skarżącej, nadużycia władzy, naruszenia niezależności deputowanych i braku uwzględnienia roli lokalnych asystentów parlamentarnych, jak również naruszenia zasady proporcjonalności.


title: Sprawa T-104/18: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2018 r. – Fundación Tecnalia Research & Innovation/REA

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/57

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2018 r. – Fundación Tecnalia Research & Innovation/REA
   (Sprawa T-104/18)
   (2018/C 142/74)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fundación Tecnalia Research & Innovation (Donostia-San Sebastián, Hiszpania) (przedstawiciele: P. Palacios Pesquera i M. Rius Coma, adwokaci)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie, że niniejsza skarga oraz zawarte w niej zarzuty są dopuszczalne;

               —

               uwzględnienie zarzutów podniesionych w ramach niniejszej skargi i w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie, że nie jest konieczny zwrot kwot odpowiadających zadaniom wykonanym przez fundację TECNALIA;

               —

               obciążenie REA kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania kontradyktoryjnego w sprawie odzyskania środków finansowych w ramach umowy o dofinansowanie projektu FP7-SME-2013–605879-FOODWATCH. Powodem decyzji o rozwiązaniu umowy o dofinansowanie projektu FoodWatch jest rzekome niepoinformowanie pozwanej o istnieniu projektu BreadGuard, który zdaniem REA wykazuje znaczne podobieństwo do projektu FoodWatch pod względem celów, metodologii pracy i oczekiwanych rezultatów.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji z uwagi na nieuwzględnienie okoliczności odciążających wskazanych przez fundację TECNALIA w toku kontradyktoryjnego postępowania wyjaśniającego.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia treści załącznika II do umowy o dofinansowanie projektu FoodWatch, jako że pozwana nie ujawniła tożsamości niezależnych ekspertów, którzy podpisali się pod ekspertyzami, na których opiera się zaskarżona decyzja, przez co TECNALIA nie mogła wnieść o ich wyłączenie.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady winy, jako że pozwana nie uwzględniła stopnia uczestnictwa fundacji TECNALIA w popełnieniu zarzucanych czynów.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady legalności, zważywszy, że TECNALIA wykonała projekty w prawidłowy sposób i nie dopuściła się naruszenia lub niewykonania podjętych zobowiązań.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności z uwagi na nieuwzględnienie stopnia winy każdego z uczestników zarzucanego zachowania.


title: Sprawa C-558/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin – Allemagne) – postępowanie wszczęte przez Doris Margret Lisette Mahnkopf (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 — Dziedziczenie i europejskie poświadczenie spadkowe — Zakres stosowania — Możliwość ujawnienia w europejskim poświadczeniu spadkowym udziału małżonka pozostającego przy życiu)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin – Allemagne) – postępowanie wszczęte przez Doris Margret Lisette Mahnkopf
   (Sprawa C-558/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 - Dziedziczenie i europejskie poświadczenie spadkowe - Zakres stosowania - Możliwość ujawnienia w europejskim poświadczeniu spadkowym udziału małżonka pozostającego przy życiu))
   (2018/C 142/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Kammergericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

   Doris Margret Lisette Mahnkopf

      przy udziale: Svena Mahnkopfa

      Sentencja

   Wykładni art. 1 ust. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego należy dokonywać w ten sposób, że przepis krajowy taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który przewiduje w razie śmierci jednego z małżonków ryczałtowe wyrównanie dorobków przez powiększenie udziału spadkowego małżonka pozostającego przy życiu, jest objęty zakresem stosowania tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawa T-6/17: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2018 r. – Equivalenza Manufactory / EUIPO – ITM Entreprises (BLACK LABEL BY EQUIVALENZA) Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BLACK LABEL BY EQUIVALENZA — Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy LABELL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/48

         Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2018 r. – Equivalenza Manufactory / EUIPO – ITM Entreprises (BLACK LABEL BY EQUIVALENZA)
   (Sprawa T-6/17) (1)

   (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BLACK LABEL BY EQUIVALENZA - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy LABELL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
   (2018/C 142/64)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Equivalenza Manufactory, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Macías Bonilla, G. Marín Raigal i E. Armero Lavie)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i M. del Mar Baldares, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: ITM Entreprises SAS (Paryż, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 października 2016 r. (sprawa R 690/2016-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między ITM Entreprises a Equivalenza Manufactory.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 11 października 2016 r. (sprawa R 690/2016-2).

               2)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Equivalenza Manufactory, SL w toku postępowania przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa C-89/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 8 lutego 2018 r. – A / Udlændinge- og Integrationsministeriet

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 8 lutego 2018 r. – A / Udlændinge- og Integrationsministeriet
   (Sprawa C-89/18)
   (2018/C 142/44)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A

      Strona pozwana: Udlændinge- og Integrationsministeriet

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy w przypadku, w którym wprowadzono „nowe ograniczenia” wobec łączenia rodziny między małżonkami, które prima facie naruszają zasadę „standstill” z art. 13 decyzji nr 1/80 (decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia utworzonego na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Turcji, podpisanego w dniu 12 września 1963 r.) i które to ograniczenia są uzasadnione „udaną integracją” uznaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 12 kwietnia 2016 r. w sprawie C-561/14, Genc (1) [za istotny wzgląd], zobacz też wyrok z dnia 10 lipca 2014 r. w sprawie C-138/13, Dogan (2), przepis taki jak ten określony w § 9 ust. 7 Udlændingeloven (duńskiej ustawy o cudzoziemcach) – zgodnie z którym m.in. podstawowym warunkiem łączenia rodzin między osobą, która jest obywatelem kraju trzeciego i ma zezwolenie na pobyt w Danii, a małżonkiem tej osoby jest to, że więź tej pary z Danią jest mocniejsza niż więź łącząca ją z Turcją – może zostać uznany za „uzasadniony nadrzędnymi względami interesu ogólnego, właściwy do zapewnienia realizacji zasługującego na ochronę celu i niewykraczający poza to, co konieczne do jego osiągnięcia”?

               2.

               Jeśli na pytanie 1 należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, efektem czego wymóg istnienia [ww.] więzi jest co do zasady właściwy do zapewnienia realizacji celu w postaci integracji, czy jest w takim przypadku możliwe, bez wchodzenia w kolizję z oceną przeprowadzaną w oparciu o kryterium ograniczenia i wymogiem proporcjonalności:

                           i)

                           stosowanie praktyki, zgodnie z którą, jeśli małżonek posiadający zezwolenie na pobyt w państwie członkowskim (osoba stanowiąca punkt odniesienia) przybył do Danii po raz pierwszy w wieku lat 12-13 lub później, to podczas dokonywania oceny istnienia [ww.] więzi łączącej osobę stanowiącą punkt odniesienia z krajem członkowskim znaczną wagę przywiązuje się do następujących [czynników]: czy ta osoba albo przez długi okres, około 12 lat, zamieszkiwała legalnie w kraju członkowskim albo przebywała i była w kraju członkowskim zatrudniona w sposób stały, co wiązało się ze znacznym stopniem kontaktu i komunikacji z kolegami oraz ewentualnymi klientami w języku państwa członkowskiego i trwało co do zasady nieprzerwanie przez okres co najmniej czterech lub pięciu lat albo [osoba ta] przebywała i pracowała w sposób stały ale bez znaczącego kontaktu i komunikacji w języku państwa członkowskiego co do zasady nieprzerwanie przez okres co najmniej siedmiu do ośmiu lat;

                           ii)

                           stosowanie praktyki, zgodnie z którą przeciwko uznaniu, że spełniony został wymóg istnienia [ww.] więzi, przemawia fakt, że osoba stanowiąca odniesienia zachowuje istotną więź z krajem pochodzenia poprzez częste lub długoterminowe odwiedziny w tym kraju, podczas gdy krótkie pobyty wakacyjne lub edukacyjne nie przemawiają przeciwko wydaniu zezwolenia;

                           iii)

                           stosowanie praktyki, zgodnie z którą przeciwko uznaniu, że spełniony został wymóg istnienia [ww.] więzi pary z państwem członkowskim, w znacznym stopniu przemawia fakt, iż po uprzednim rozwodzie doszło do powtórnego zawarcia małżeństwa?

      (1)  Wyrok Trybunału z dnia 12 kwietnia 2016 r., EU:C:2016:247.

      (2)  Wyrok Trybunału z dnia 10 lipca 2014 r., ECLI:EU:C:2014:2066.


title: Sprawa C-3/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Sporting Odds Limited / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Irányítása (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda świadczenia usług — Artykuł 56 TFUE — Artykuł 4 ust. 3 TUE — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Ograniczenia — Gry losowe — Przepisy krajowe — Wykorzystywanie pewnych form gier losowych przez państwo — Wyłączność — System koncesji dla innych rodzajów gier — Wymóg zezwolenia — Kara administracyjna)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/11

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Sporting Odds Limited / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Irányítása
   (Sprawa C-3/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Artykuł 56 TFUE - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Ograniczenia - Gry losowe - Przepisy krajowe - Wykorzystywanie pewnych form gier losowych przez państwo - Wyłączność - System koncesji dla innych rodzajów gier - Wymóg zezwolenia - Kara administracyjna))
   (2018/C 142/15)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sporting Odds Limited

      Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Irányítása

      Sentencja

               1)

               Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż postanowienie to zasadniczo nie stoi na przeszkodzie dualnemu systemowi organizacji rynku gier losowych, w ramach którego niektóre rodzaje gier losowych należą do systemu monopolu państwowego, a inne podlegają systemowi koncesji i zezwoleń na organizowanie gier losowych, o ile sąd krajowy stwierdzi, że uregulowanie ograniczające swobodę świadczenia usług rzeczywiście realizuje w sposób spójny i systematyczny cele przywołane przez państwo członkowskie.

               2)

               Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienie to stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, zgodnie z którym udzielenie zezwolenia na organizację gier losowych w Internecie jest zastrzeżone wyłącznie dla operatorów gier losowych prowadzących, na podstawie koncesji, kasyno znajdujące się na terytorium krajowym albowiem ów przepis nie stanowi warunku niezbędnego dla realizacji zamierzonych celów i istnieją mniej restrykcyjne środki pozwalające na ich osiągnięcie.

               3)

               Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które ustanawia system koncesji i zezwoleń na organizowanie gier losowych w Internecie, jeżeli zawiera ono przepisy dyskryminujące operatorów posiadających siedziby w innych państwach członkowskich lub jeśli przewiduje ono przepisy niedyskryminujące, stosowane jednak w sposób nieprzejrzysty lub wykonywane w sposób, który uniemożliwia lub utrudnia kandydaturę niektórych oferentów posiadających siedziby w innych państwach członkowskich.

               4)

               Artykuł 56 TFUE i art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które nie przewidują badania z urzędu proporcjonalności środków ograniczających swobodę świadczenia usług w rozumieniu art. 56 TFUE i nakładają ciężar dowodu na strony postępowania.

               5)

               Artykuł 56 TFUE w związku z art. 47 i 48 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które wdrożyło przepisy zawierające ograniczenia, ma obowiązek dostarczenia dowodów w celu wykazania istnienia celów mogących uzasadniać ograniczenie podstawowej swobody gwarantowanej przez traktat FUE i jego proporcjonalność, a w razie braku ich dostarczenia sąd krajowy powinien móc wyciągnąć wszelkie konsekwencje wynikające z takiego uchybienia.

               6)

               Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie można stwierdzić, że państwo członkowskie nie wywiązało się z obowiązku uzasadnienia środka ograniczającego z uwagi na fakt, że nie przedstawiło oceny skutków tego środka w chwili jego wprowadzenia do ustawodawstwa krajowego lub w chwili oceny takiego środka przez sąd krajowy.

               7)

               Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienie to stoi na przeszkodzie karom, takim jak kara rozpatrywana w postępowaniu głównym, nakładanym z powodu naruszenia przepisów krajowych ustanawiających system koncesji i zezwoleń na organizację gier losowych, w sytuacji gdy omawiane przepisy krajowe okazują się sprzeczne z tym postanowieniem.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


title: Sprawa T-126/18: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2018 r. – vanHaren Schoenen / Komisja

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/65

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2018 r. – vanHaren Schoenen / Komisja
   (Sprawa T-126/18)
   (2018/C 142/83)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: vanHaren Schoenen BV (Waalwijk, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci S. De Knop, B. Natens, A. Willems i M. Meulenbelt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2232 z dnia 4 grudnia 2017 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez niektórych producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej i Wietnamie oraz wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 TUE z powodu braku istnienia podstawy prawnej dla przyjęcia spornego rozporządzenia i, pomocniczo, naruszenia zasady równowagi instytucjonalnej ustanowionej w art. 13 ust. 2 TUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 266 TFUE z powodu zaniechania przyjęcia środków niezbędnych do wykonania wyroku z dnia 4 lutego 2016 r. w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14, C & J Clark International (EU:C:2016:74).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 1 ust. 1 i art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/1036 (1) oraz zasady pewności prawa z powodu nałożenia cła antydumpingowego na towary znajdujące się w swobodnym obrocie.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 21 rozporządzenia (UE) 2016/1036 z powodu nałożenia cła antydumpingowego mimo braku przeprowadzenia ponownej oceny interesu Unii. Zdaniem strony skarżącej w każdym razie oczywiście nieprawidłowe byłoby uznanie jakoby nałożenie cła antydumpingowego leżało w interesie Unii.

               5.

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia art. 5 ust. 1 i 4 TUE z powodu przyjęcia aktu wykraczającego poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celów.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, Dz.U. 2016, L 176, s. 21.


title: Sprawa T-139/18: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2018 r. – Avio / Komisja

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/68

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2018 r. – Avio / Komisja
   (Sprawa T-139/18)
   (2018/C 142/87)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Avio SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: G. Roberti, G. Bellitti, i I. Perego, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               co do istoty – stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 4621 final z dnia 20 lipca 2016 r. dotyczącej wyrażenia zgody, w rozumieniu art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, na operację „ASL / Arianespace”, sprawa COMP/M.7724;

               —

               tytułem środków dowodowych – nakazanie Komisji, na podstawie art. 88, 89 i 91 lit. b) regulaminu postępowania, złożenia dokumentów wskazanych w części trzeciej niniejszej skargi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji z dnia 20 lipca 2016 r. C(2016) 4621 final z dnia 20 lipca 2016 r. dotyczącej wyrażenia zgody, w rozumieniu art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, na operację „ASL / Arianespace”, sprawa COMP/M.7724, opublikowanej w wersji jawnej w dniu 11 grudnia 2017 r.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i dopuściła się braków w dochodzeniu i braku uzasadnienia, ponieważ nie przeanalizowała prawidłowo ryzyka wykluczenia konkurentów z rynku wyrzutni obsługiwanych przez Arianespace, w szczególności jeśli chodzi o wydajność, zachęty i skutki antykonkurencyjne;

               2.

               Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, ponieważ nie zażądała zobowiązań dotyczących rynku wyrzutni obsługiwanych przez Arianespace, w szczególności w odniesieniu do zagrożeń dla konkurencji związanych z konfliktem interesów w Arianespace i ryzykiem wymiany informacji wrażliwych pomiędzy Arianespace i ASL.


title: Sprawa T-124/17: Postanowienie Sądu z dnia 5 marca 2018 r. – Estamede / EBC (Odpowiedzialność pozaumowna — Polityka gospodarcza i walutowa — EBC — Restrukturyzacja greckiego długu publicznego — Uczestnictwo greckiego podmiotu prawa publicznego zarządzającego funduszami emerytalnymi inżynierów i przedsiębiorców robót publicznych — Brak interesu własnego lub przeniesienia prawa do odszkodowania — Uchybienie wymogom formalnym — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/35

         Postanowienie Sądu z dnia 5 marca 2018 r. – Estamede / EBC
   (Sprawa T-124/17) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Polityka gospodarcza i walutowa - EBC - Restrukturyzacja greckiego długu publicznego - Uczestnictwo greckiego podmiotu prawa publicznego zarządzającego funduszami emerytalnymi inżynierów i przedsiębiorców robót publicznych - Brak interesu własnego lub przeniesienia prawa do odszkodowania - Uchybienie wymogom formalnym - Oczywista niedopuszczalność))
   (2018/C 152/44)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Enosi Syntaxiouchon Tameiou Asfaliseon Michanikon kai Ergolipton Dimosion Ergon (Estamede) (Anteny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat P. Miliarakis)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: A. Koutsoukou i K. Laurinavičius, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata H.-G. Kamann)

      Przedmiot

   Skarga oparta na art. 268 TFUE i zmierzająca do uzyskania odszkodowania za szkody, które rzekomo poniósł Eniaios Foreas Koinonikis Asfalisis (EFKA), a w szczególności jego sekcja zawodowa inżynierów i przedsiębiorców robót publicznych, Tameio Syntaxeon Michanikon kai Ergolipton Dimosion Ergon (TSMEDE) (Tomeis Michanikon Ergolipton Dimosion Ergon), a także ubezpieczeni w nim, którzy przeszli na emeryturę, w szczególności w wyniku przyjęcia przez EBC decyzji 2012/153/UE z dnia 5 marca 2012 r. w sprawie kryteriów kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Grecką w kontekście oferty Republiki Greckiej dotyczącej wymiany instrumentów dłużnych (Dz.U. 2012, L 77, s. 19), a także innych środków EBC związanych z restrukturyzacją greckiego długu publicznego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Enosi Syntaxiouchon Tameiou Asfaliseon Michanikon kai Ergolipton Dimosion Ergon (Estamede) zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawa T-196/17: Postanowienie Sądu z dnia 9 marca 2018 r. – Naftogaz of Ukraine / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rynek wewnętrzny gazu ziemnego — Dyrektywa 2009/73/WE — Decyzja Komisji w sprawie zmiany warunków wyłączenia spod przepisów Unii zasad korzystania z gazociągu OPAL dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/36

         Postanowienie Sądu z dnia 9 marca 2018 r. – Naftogaz of Ukraine / Komisja
   (Sprawa T-196/17) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Dyrektywa 2009/73/WE - Decyzja Komisji w sprawie zmiany warunków wyłączenia spod przepisów Unii zasad korzystania z gazociągu OPAL dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   (2018/C 152/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: NJSC Naftogaz of Ukraine (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci: D. Mjaaland i A. Haga; radcy prawni: M. Krakowiak i P. Grzejszczak)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: Y.G. Marinova, O. Beynet i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 6950 z dnia 28 października 2016 r. w sprawie rewizji przyznanego na podstawie dyrektywy 2003/55/WE wyłączenia gazociągu OPAL spod przepisów dotyczących dostępu stron trzecich do sieci i regulacji taryfowej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               NJSC Naftogaz of Ukraine pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Naftogaz of Ukraine, Komisja, OPAL Gastransport GmbH & Co. KG, Gazprom Eksport LLC i Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. pokrywają swoje własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawa C-8/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos teismas (Litwa) w dniu 3 stycznia 2018 r. – TE; UD; YB; ZC / Luminor Bank AB

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos teismas (Litwa) w dniu 3 stycznia 2018 r. – TE; UD; YB; ZC / Luminor Bank AB
   (Sprawa C-8/18)
   (2018/C 152/03)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Vilniaus apygardos teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: TE; UD; YB; ZC

      Strona pozwana: Luminor Bank AB

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy osobę fizyczną, która przed dniem 1 listopada 2007 r., o którym mowa w art. 70 dyrektywy 2004/39 (1), nabyła od banku pochodny instrument finansowy z wykorzystaniem środków pożyczonych od tego banku w oparciu o zabezpieczenie na rzecz tego banku, należy uznać za konsumenta w świetle prawa Unii na tej podstawie, że art. 3 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2011/83 (2) w sprawie praw konsumentów stanowi, iż dyrektywa ta nie ma zastosowania do umów „dotyczących usług finansowych”?

               2)

               Czy osoba fizyczna, która przed dniem 1 listopada 2007 r., o którym mowa w art. 70 dyrektywy 2004/39/WE, nabyła od banku pochodny instrument finansowy z wykorzystaniem środków pożyczonych od tego banku w oparciu o zabezpieczenie na rzecz tego banku, należy uznać za klienta detalicznego i inwestora nieprofesjonalnego w odniesieniu do instrumentów finansowych w świetle prawa Unii, a jeżeli tak, to czy przepisy prawa Unii ustanawiające obowiązki informowania konsumentów i zakazujące konfliktu interesów w przypadku, gdy bank oferuje i sprzedaje instrument finansowy, takie jak przepisy dyrektywy 2003/6 (3), dyrektywy 2003/71 (4), dyrektywy 2001/34 (5), rozporządzenia nr 809/2004 (6), dyrektywy 2014/65 (7) i inne przepisy prawa Unii chroniące prawa konsumentów usług finansowych, powinny mieć zastosowanie w niniejszej sprawie?

               3)

               Czy dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) należy interpretować w ten sposób, że nieujawnienie faktu, iż dostawca instrumentów finansowych nie jest upoważniony do świadczenia tej usługi finansowej, nieujawnienie istotnych informacji w prospekcie emisyjnym i w suplemencie do prospektu emisyjnego, jak również potencjalny konflikt interesów ze strony dostawcy instrumentów finansowych, może, przy zawieraniu umów dotyczących danego instrumentu finansowego, mieć bezpośredni wpływ (w określonym kierunku) na cenę danych instrumentów finansowych, a zatem druga strona umowy ma prawo żądać unieważnienia lub zmiany tych umów lub wypłacenia odszkodowania za poniesione straty?

      (1)  Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. 2004, L 145, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011, L 304, s. 64).

      (3)  Dyrektywa 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) (Dz.U. 2003, L 96, s. 16).

      (4)  Dyrektywa 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. 2003, L 345, s. 64; sprostowanie: Dz.U. 2008, L 179, s. 17).

      (5)  Dyrektywa 2001/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego oraz informacji dotyczących tych papierów wartościowych, które podlegają publikacji (Dz.U. 2001, L 184, s. 1).

      (6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 809/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonujące dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie informacji zawartych w prospektach emisyjnych oraz formy, włączenia przez odniesienie i publikacji takich prospektów emisyjnych oraz rozpowszechniania reklam (Dz.U. 2004, L 149, s. 1).

      (7)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (Dz.U. 2014, L 173, s. 349; sprostowania: Dz.U. 2016, L 188, s. 28; Dz.U. 2016, L 273, s. 35; Dz.U. 2017, L 64, s. 116).


title: Sprawa C-26/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Finanzgericht (Niemcy) w dniu 16 stycznia 2018 r. – Federal Express Corporation, Deutsche Niederlassung / Hauptzollamt Frankfurt am Main

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Finanzgericht (Niemcy) w dniu 16 stycznia 2018 r. – Federal Express Corporation, Deutsche Niederlassung / Hauptzollamt Frankfurt am Main
   (Sprawa C-26/18)
   (2018/C 152/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Hessisches Finanzgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Federal Express Corporation, Deutsche Niederlassung

      Strona pozwana: Hauptzollamt Frankfurt am Main

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy przywóz w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. d) i art. 30 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) wymaga, aby towar wprowadzony na terytorium Unii wszedł do obrotu gospodarczego Unii, czy wystarczy samo ryzyko, że wprowadzony towar wejdzie do obrotu gospodarczego Unii?
               Jeżeli przywóz wymaga wejścia towaru do obrotu gospodarczego Unii:

               2.

               Czy wejście towaru wprowadzonego na terytorium Unii do obrotu gospodarczego Unii ma miejsce już wtedy, gdy towar z naruszeniem przepisów prawa celnego nie zostaje objęty sytuacją, o której mowa w art. 61 ust. 1 dyrektywy lub, mimo że początkowo został objęty taką sytuacją, przestał jednak później podlegać tej sytuacji z powodu postępowania sprzecznego z prawem celnym, bądź w przypadku postępowania sprzecznego z prawem celnym wejście do obrotu gospodarczego Unii wymaga, aby można było przyjąć, że wskutek tego postępowania sprzecznego z prawem celnym towar wszedł do obrotu gospodarczego Unii na obszarze podatkowym państwa członkowskiego, w którym takie niezgodne z prawem postępowanie miało miejsce, i mógł podlegać konsumpcji lub użyciu?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-93/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal in Northern Ireland (Zjednoczone Królestwo) w dniu 9 lutego 2018 r. – Ermira Bajratari / Secretary of State for the Home Department

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal in Northern Ireland (Zjednoczone Królestwo) w dniu 9 lutego 2018 r. – Ermira Bajratari / Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-93/18)
   (2018/C 152/16)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal in Northern Ireland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Ermira Bajratari

      Druga strona postępowania: Secretary of State for the Home Department

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dochód z zatrudnienia, które w świetle prawa krajowego jest nielegalne, może zostać uwzględniony w celu wykazania, że dana osoba dysponuje w pełni lub częściowo wystarczającymi zasobami w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy o obywatelach (1)?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy przesłanki określone w art. 7 ust. 1 lit. b) mogą być spełnione, jeśli zatrudnienie uznaje się za nietrwałe jedynie ze względu na jego nielegalny charakter?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).


title: Sprawa C-98/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 12 lutego 2018 r. – T. Boer & Zonen BV / Staatssecretaris van Economische Zaken

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 12 lutego 2018 r. – T. Boer & Zonen BV / Staatssecretaris van Economische Zaken
   (Sprawa C-98/18)
   (2018/C 152/18)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: T. Boer & Zonen BV

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Economische Zaken

      Pytanie prejudycjalne

   Czy sekcję I rozdział VII pkt 1 i 3 załącznika III do rozporządzenia nr 853/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że mięso musi zostać poddane schłodzeniu w samej ubojni, tak że jego przeładunek do samochodu chłodni może rozpocząć się dopiero, gdy osiągnie ono temperaturę nie wyższą niż 7 oC, czy też schładzanie może odbywać się również w samochodzie chłodni, pod warunkiem że pozostaje on na terenie ubojni?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. 2004, L 139, s. 55).


title: Sprawa T-390/16: Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2018 r. – Grupo Osborne/EUIPO – Ostermann (DONTORO dog friendship) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego DONTORO dog friendship — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Komplementarność towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/29

         Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2018 r. – Grupo Osborne/EUIPO – Ostermann (DONTORO dog friendship)
   (Sprawa T-390/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego DONTORO dog friendship - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Komplementarność towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 152/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Osborne, SA (El Puerto de Santa María, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. M. Iglesias Monravá)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również: Daniel Ostermann (Lipsk, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2016 r. (sprawa R 2002/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Grupo Osborne a D. Ostermannem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Grupo Osborne, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


title: Sprawa C-49/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 26 stycznia 2018 r. – Carlos Escribano Vindel / Ministerio de Justicia

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 26 stycznia 2018 r. – Carlos Escribano Vindel / Ministerio de Justicia
   (Sprawa C-49/18)
   (2018/C 152/08)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Cataluña

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Carlos Escribano Vindel

      Strona pozwana: Ministerio de Justicia

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ogólną zasadę prawa Unii zakazującą wszelkiej dyskryminacji należy interpretować w ten sposób, że nie jest z nią sprzeczny przepis krajowy zawarty w art. 31 ust. 1 Ley 39/2010, de 22 de diciembre, de Presupuestos Generales del Estado para el año 2011, który wprowadza obniżenie wynagrodzenia w różnej proporcji i w większym stopniu dla części pracowników wymiaru sprawiedliwości otrzymujących mniejsze wynagrodzenie, zmuszając ich do większego poświęcenia w celu pokrycia wydatków publicznych? (zasada niedyskryminacji)

               2)

               Czy ustanowioną w prawie Unii ogólną zasadę zachowania niezawisłości sędziowskiej poprzez sprawiedliwe i stabilne wynagrodzenie, zgodne z zadaniami wykonywanymi przez pracowników wymiaru sprawiedliwości, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona obowiązywaniu przepisu krajowego takiego jak przepis zawarty w art. 31 ust. 1 Ley 39/2010, de 22 de diciembre, de Presupuestos Generales del Estado, który nie uwzględnia charakteru pełnionej funkcji, stażu pracy i znaczenia wykonywanych obowiązków oraz wymaga jedynie większego poświęcenia od osób, które otrzymują najmniejsze wynagrodzenie spośród pracowników wymiaru sprawiedliwości, w celu pokrycia wydatków publicznych? (zasada niezawisłości sędziowskiej)


title: Sprawa C-115/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal correctionnel de Saint-Brieuc – Chambre détachée de Guingamp (Francja) w dniu 12 lutego 2018 r. – Procureur de la République / Tugdual Carluer i in.

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal correctionnel de Saint-Brieuc – Chambre détachée de Guingamp (Francja) w dniu 12 lutego 2018 r. – Procureur de la République / Tugdual Carluer i in.
   (Sprawa C-115/18)
   (2018/C 152/21)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal correctionnel de Saint-Brieuc – Chambre détachée de Guingamp

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Procureur de la République

      Strona pozwana: Tugdual Carluer, Yann Latouche, Dominique Legeard, Thierry Leleu, Dimitri Pinschof, Brigitte Plunian, Rozenn Marechal

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy europejskie rozporządzenie nr 1107/2009 (1) jest zgodne z zasadą ostrożności, skoro nie zawiera precyzyjnej definicji, czym jest substancja czynna, pozostawiając uznaniu wnioskodawcy, co nazwie substancją czynną w swoim produkcie i umożliwiając mu ukierunkowanie całej dokumentacji załączanej do wniosku na jedną substancję, podczas gdy wprowadzany przez niego do obrotu gotowy produkt zawiera wiele substancji?

               2)

               Czy realizacja zasady ostrożności i bezstronność zezwolenia na wprowadzenie do obrotu są zagwarantowane, jeżeli testy, analizy i oceny niezbędne do przeprowadzenia postępowania w sprawie są wykonywane przez samych wnioskodawców, którzy przy ich prezentacji mogą być stronniczy, bez jakiejkolwiek niezależnej kontranalizy?

               3)

               Czy realizacja zasady ostrożności i bezstronność zezwolenia na wprowadzenie do obrotu są zagwarantowane, jeżeli sprawozdania z oceny wniosków o wydanie zezwolenia nie są publikowane z uwagi na ochronę tajemnicy przemysłowej?

               4)

               Czy europejskie rozporządzenie nr 1107/2009 jest zgodne z zasadą ostrożności, skoro nie bierze pod uwagę wielości substancji czynnych i ich łącznego stosowania, w szczególności gdy nie przewiduje na poziomie europejskim jakiejkolwiek szczególnej i całościowej analizy łączenia substancji czynnych w ramach jednego produktu?

               5)

               Czy europejskie rozporządzenie nr 1107/2009 jest zgodne z zasadą ostrożności, skoro w rozdziałach trzecim i czwartym zwalnia z analizy w zakresie toksyczności (genotoksyczności, badania właściwości rakotwórczych, zaburzeń hormonalnych […]) pestycydy w formach użytkowych, jakie są wprowadzane do obrotu i na jakie konsumenci i środowisko są narażeni, zobowiązując tylko do skróconych testów wykonywanych każdorazowo przez wnioskodawców?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. L 309, s. 1).


title: Sprawa T-688/13: Postanowienie Sądu z dnia 26 lutego 2018 r. – Deloitte Consulting / Komisja

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/59

         Postanowienie Sądu z dnia 26 lutego 2018 r. – Deloitte Consulting / Komisja
   (Sprawa T-688/13) (1)

   (2018/C 152/69)
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 93 z 29.3.2014.


201805250221897452018/C 200/115502016CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL2018041291022Sprawa C-550/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag – Niderlandy) – A, S / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie [Odesłanie prejudycjalne — Prawo do łączenia rodzin — Dyrektywa 2003/86/WE — Artykuł 2 lit. f) — Pojęcie osoby małoletniej pozbawionej opieki — Artykuł 10 ust. 3 lit. a) — Prawo uchodźcy do łączenia rodziny przysługujące w odniesieniu do rodziców — Uchodźca, który nie ukończył 18 lat w dniu wjazdu na terytorium państwa członkowskiego i w dniu złożenia wniosku o udzielenie azylu, lecz pełnoletni w dniu wydania decyzji przyznającej azyl i w dniu złożenia wniosku o łączenie rodziny — Data rozstrzygająca przy ocenie posiadania statusu małoletniego przez zainteresowanego]
 ---documentbreak--- C2002018PL920120180412PL001192102Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag – Niderlandy) – A, S / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-550/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Prawo do łączenia rodzin — Dyrektywa 2003/86/WE — Artykuł 2 lit. f) — Pojęcie osoby małoletniej pozbawionej opieki — Artykuł 10 ust. 3 lit. a) — Prawo uchodźcy do łączenia rodziny przysługujące w odniesieniu do rodziców — Uchodźca, który nie ukończył 18 lat w dniu wjazdu na terytorium państwa członkowskiego i w dniu złożenia wniosku o udzielenie azylu, lecz pełnoletni w dniu wydania decyzji przyznającej azyl i w dniu złożenia wniosku o łączenie rodziny — Data rozstrzygająca przy ocenie posiadania statusu małoletniego przez zainteresowanego]”2018/C 200/11Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Rechtbank Den Haag

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A, S

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Sentencja

   Artykuł 2 lit. f) dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin w związku z art. 10 ust. 3 lit. a) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że jako „osobę nieletnią [małoletnią]” w rozumieniu tego przepisu należy zakwalifikować obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, który nie ukończył 18 lat w dniu wjazdu na terytorium państwa członkowskiego i w dniu złożenia przez niego wniosku o udzielenie azylu w tym państwie, lecz który w toku procedury azylowej osiągnął pełnoletność i otrzymał następnie status uchodźcy
   (
         1
      )	Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


201805250631897112018/C 200/457562016TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180425363611Sprawa T-756/16: Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2018 r. – Euro Castor Green / EUIPO – Netlon France (kratka zasłaniająca) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający kratkę — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Ujawnienie wcześniejszego wzoru — Brak nowości — Brak indywidualnego charakteru — Artykuł 5, 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002]
 ---documentbreak--- C2002018PL3610120180425PL0045361361Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2018 r. – Euro Castor Green / EUIPO – Netlon France (kratka zasłaniająca)
   (Sprawa T-756/16) (
         1
      )
   „[Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający kratkę — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Ujawnienie wcześniejszego wzoru — Brak nowości — Brak indywidualnego charakteru — Artykuł 5, 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002]”2018/C 200/45Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Euro Castor Green (Bagnolet, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Lafont)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Netlon France (Saint-Saulve, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Berto)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 sierpnia 2016 r. (sprawa R 754/2014-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Netlon France a Euro Castor Green.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Euro Castor Green zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


201805250301897032018/C 200/232272017CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180412181811Sprawa C-227/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Medtronic GmbH / Finanzamt Neuss [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Unia celna i Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Podpozycje 9021 10 10, 9021 10 90 i 9021 90 90 — Zestawy do stabilizacji kręgosłupa — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1214/2014]
 ---documentbreak--- C2002018PL1810120180412PL0023181181Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Medtronic GmbH / Finanzamt Neuss
   (Sprawa C-227/17) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Unia celna i Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Podpozycje 9021 10 10, 9021 10 90 i 9021 90 90 — Zestawy do stabilizacji kręgosłupa — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1214/2014]”2018/C 200/23Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Medtronic GmbH

      Strona przeciwna: Finanzamt Neuss

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/1754 z dnia 6 października 2015 r., należy interpretować w ten sposób, że klasyfikacja zestawów do stabilizacji kręgosłupa, tego rodzaju jak rozpatrywane w postępowaniu głównym w ramach podpozycji 9021 90 90 Nomenklatury scalonej, jest wykluczona, jeżeli owe zestawy mogą zostać sklasyfikowane do innej podpozycji w ramach pozycji 9021 Nomenklatury scalonej. Ewentualna klasyfikacja tych zestawów do podpozycji 9021 10 10 lub do podpozycji 9021 10 90 Nomenklatury scalonej zależy od charakteryzującej je funkcji podstawowej, co powinien ustalić sąd odsyłający, biorąc pod uwagę obiektywne cechy i właściwości tego rodzaju zestawów, zastosowanie, dla którego są przeznaczone oraz faktyczne ich użycie.
   (
         1
      )	Dz.U. C 249 z 31.7.2017.