title: Sprawa T-206/22: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2022 r. – Makhlouf/Rada

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/59

      Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2022 r. – Makhlouf/Rada
      (Sprawa T-206/22)
      (2022/C 237/77)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Sara Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci G. Karouni i K. Assogba)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności poniższych aktów w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej:

                              —

                              decyzji wykonawczej Rady (WPZIB) 2022/242 z dnia 21 lutego 2022 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz załącznika I do niej;

                              —

                              rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/237 z dnia 21 lutego 2022 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii i załącznika II do niego;

                  —

                  zasądzenie od Rady kwoty 10 000 EUR tytułem odszkodowania za wszystkie poniesione szkody;

                  —

                  zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona strona przegrywająca sprawę. Sara Makhlouf wnosi o obciążenie Rady jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą, z zastrzeżeniem prawa do ich wykazania w trakcie postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do obrony i do rzetelnego procesu W tym względzie skarżąca zarzuca Radzie, że naruszyła ona jej prawo do obrony, w szczególności prawo do bycia wysłuchaną, zanim zapadła decyzja o umieszczeniu jej nazwiska w spornych wykazach.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący oczywistego błędu w ocenie i braku dowodu. Skarżąca podnosi, że twierdzenia Rady dotyczące istnienia „nieodłącznego ryzyka, że odziedziczone mienie zostanie wykorzystane do wspierania działalności reżimu syryjskiego, stanie się bezpośrednio jego własnością, potencjalnie przyczyniając się do brutalnych represji reżimu wobec ludności cywilnej” należy bezwzględnie odrzucić, ponieważ są one całkowicie bezzasadne oraz są dotknięte brakiem jakiejkolwiek podstawy faktycznej mogącej je potwierdzić.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności w ingerencji w prawa podstawowe. Zdaniem skarżącej sporny środek należy uznać za nieważny, ponieważ jest on nieproporcjonalny w odniesieniu do celu, któremu służą sporne akty. Dysproporcja wynika w szczególności z faktu, że środek ten obejmuje całe mienie skarżącej, bez jakiegokolwiek rozróżnienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia prawa własności. Skarżąca twierdzi, że zaskarżone akty prowadzą do nieusprawiedliwionego naruszenia prawa własności skarżącej, ponieważ obejmują – bez rozróżnienia – mienie odziedziczone przez skarżącą, ale również jej mienie osobiste

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy żądania odszkodowania za poniesione szkody.


title: Sprawa T-207/22: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2022 r. – Mhana/Rada

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/60

      Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2022 r. – Mhana/Rada
      (Sprawa T-207/22)
      (2022/C 237/78)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ghada Mhana (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci G. Karouni i K. Assogba)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności poniższych aktów w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej:

                              —

                              decyzji wykonawczej Rady (WPZIB) 2022/242 z dnia 21 lutego 2022 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz załącznika I do niej;

                              —

                              rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/237 z dnia 21 lutego 2022 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii i załącznika II do niego;

                  —

                  zasądzenie od Rady kwoty 10 000 EUR tytułem odszkodowania za wszystkie poniesione szkody;

                  —

                  zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona strona przegrywająca sprawę. Ghada Mhana wnosi o obciążenie Rady jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą, z zastrzeżeniem prawa do ich wykazania w trakcie postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są w swej istocie identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-206/22, Makhlouf//Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-208/22: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2022 r. – Makhlouf /Rada

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/61

      Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2022 r. – Makhlouf /Rada
      (Sprawa T-208/22)
      (2022/C 237/79)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Kinda Makhlouf (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: adwokaci G. Karouni i K. Assogba)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności poniższych aktów w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej:

                              —

                              decyzji wykonawczej Rady (WPZIB) 2022/242 z dnia 21 lutego 2022 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz załącznika I do niej;

                              —

                              rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/237 z dnia 21 lutego 2022 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii i załącznika II do niego;

                  —

                  zasądzenie od Rady kwoty 50 000 EUR tytułem odszkodowania za wszystkie poniesione szkody.

            Zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona strona przegrywająca sprawę. Kinda Makhlouf wnosi o obciążenie Rady jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą, z zastrzeżeniem prawa do ich wykazania w trakcie postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są w swej istocie identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-206/22, Makhlouf//Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-209/22: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2022 r. – Makhlouf /Rada

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/62

      Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2022 r. – Makhlouf /Rada
      (Sprawa T-209/22)
      (2022/C 237/80)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Shahla Makhlouf (Fairfax, Wirginia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci G. Karouni i K. Assogba)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności poniższych aktów w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej:

                              —

                              decyzji wykonawczej Rady (WPZIB) 2022/242 z dnia 21 lutego 2022 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz załącznika I do niej;

                              —

                              rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/237 z dnia 21 lutego 2022 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii i załącznika II do niego;

                  —

                  zasądzenie od Rady kwoty 30 000 EUR tytułem odszkodowania za wszystkie poniesione szkody;

                  —

                  zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona strona przegrywająca sprawę. Shahla Makhlouf wnosi o obciążenie Rady jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą, z zastrzeżeniem prawa do ich wykazania w trakcie postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są w swej istocie identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-206/22, Makhlouf//Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-212/22: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2022 r. – Prigozhina/Rada

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/62

      Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2022 r. – Prigozhina/Rada
      (Sprawa T-212/22)
      (2022/C 237/81)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Violetta Prigozhina (Petersburg, Rosja) (przedstawiciel: adwokat M. Cessieux)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  orzeczenie, że skarga V. Prigozhiny jest dopuszczalna oraz

            W zakresie, w jakim poniższe akty dotyczą skarżącej,

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) z dnia 23 lutego 2022 r., zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB (1);

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/260 z dnia 23 lutego 2022 r., dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) 269/2014 (2);

                  —

                  Orzeczenie, że w każdym razie nazwisko Violetty Prigozhiny należy bezzwłocznie usunąć z zaskarżonych aktów;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania na podstawie art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia. Skarżąca twierdzi, że Rada nie dopełniła obowiązku uzasadnienia zaskarżonych aktów, gdyż nie przedstawiła żadnego precyzyjnego elementu w celu poparcia umieszczenia nazwiska skarżącej w treści zaskarżonych decyzji ani w celu zrozumienia logiki, którą kierowano się przy tym umieszczaniu.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący braku materialnej zgodności z prawem. Skarżąca podnosi, że uzasadnienie jest obarczone błędami faktycznymi, co pozbawia je wystarczającej podstawy oraz zawiera oczywisty błąd w ocenie. Skarżąca zaprzecza, by była obecnie powiązana ze spółką Concord Management and Consulting Llc. Zaprzecza również, by jej syn mógł być powiązany z grupą Wagnera, a w każdym razie ze związków z jej synem nie sposób skutecznie wywnioskować, by w jakikolwiek sposób przyczyniała się ona do podważania integralności terytorialnej Ukrainy.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący zaistnienia nadużycia władzy. Zdaniem skarżącej prawdziwym celem, któremu służyło umieszczenie jej nazwiska w wykazie, był pośrednio jej syn Yevgeniy Prigozhin.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia jej praw podstawowych. Skarżąca twierdzi, nieprecyzyjność powodów umieszczenia jej nazwiska uniemożliwia jej skuteczne ich zakwestionowanie.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia praw podstawowych. Skarżąca twierdzi, że zastosowane wobec niej środki ograniczające są nieproporcjonalne, ponieważ nie pozwalają na osiągnięcie celu, do którego zmierza Rada.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2022/265 z dnia 23 lutego 2022 r. dotycząca zmiany decyzji 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 42 I, s. 98)

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/260 z dnia 23 lutego 2022 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 269/2014 (Dz.U. 2022, L 42 I, s. 3).


title: Sprawa T-217/22: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2022 r. – Lifestyle Equities/EUIPO – Greenwich Polo Club (GREENWICH POLO CLUB)

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/63

      Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2022 r. – Lifestyle Equities/EUIPO – Greenwich Polo Club (GREENWICH POLO CLUB)
      (Sprawa T-217/22)
      (2022/C 237/82)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lifestyle Equities CV (Amstelveen, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat S. Terpstra)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Greenwich Polo Club, Inc. (Greenwich, Connecticut, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „GREENWICH POLO CLUB” – unijny znak towarowy nr 2 919 256

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 lutego 2022 r. w sprawie R 1063/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-218/22: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2022 r. – Roxtec / EUIPO – Wallmax (Przedstawienie niebieskiego kwadratu zawierającego osiem czarnych koncentrycznych kręgów)

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/64

      Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2022 r. – Roxtec / EUIPO – Wallmax (Przedstawienie niebieskiego kwadratu zawierającego osiem czarnych koncentrycznych kręgów)
      (Sprawa T-218/22)
      (2022/C 237/83)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Roxtec AB (Karlskrona, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci J. Olsson i J. Adamsson)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wallmax Srl (Mediolan, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie niebieskiego kwadratu zawierającego osiem czarnych koncentrycznych kręgów) – unijny znak towarowy nr 7 376 023

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2022 r. w sprawie R 1093/2021-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Drugiej Izbie Odwoławczej EUIPO do ponownego rozpoznania; lub

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez usunięcie ostatniego zdania w jej pkt 31;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-219/22: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2022 r. – Wallmax / EUIPO – Roxtec (Przedstawienie niebieskiego kwadratu zawierającego osiem czarnych koncentrycznych kręgów)

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/65

      Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2022 r. – Wallmax / EUIPO – Roxtec (Przedstawienie niebieskiego kwadratu zawierającego osiem czarnych koncentrycznych kręgów)
      (Sprawa T-219/22)
      (2022/C 237/84)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wallmax Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Ferrari, L. Goglia i G. Rapaccini)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Roxtec AB (Karlskrona, Szwecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie niebieskiego kwadratu zawierającego osiem czarnych koncentrycznych kręgów) – unijny znak towarowy nr 7 376 023

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2022 r. w sprawie R 1093/2021-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w jakiej Druga Izba Odwoławcza EUIPO stwierdziła, że zaskarżony znak towarowy nie jest nieważny zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w odniesieniu do następujących towarów: Klasa 6 – uszczelki do kabli i rur wykonane z metalu; metalowe pierścienie uszczelniające; Klasa 17 – pierścienie uszczelniające wykonane z plastiku lub gumy; Klasa 19 – rury niemetalowe sztywne do budowy; niemetalowe pierścienie uszczelniające;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w jakiej Druga Izba Odwoławcza uchyliła decyzję Wydziału Unieważnień w odniesieniu do rozstrzygnięcia o kosztach;

                  —

                  w konsekwencji powyższego – utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO z dnia 23 kwietnia 2021 r.;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-220/22: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2022 r. – CiviBank / EBC

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/65

      Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2022 r. – CiviBank / EBC
      (Sprawa T-220/22)
      (2022/C 237/85)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Banca di Cividale SpA – Società Benefit (CiviBank) (Cividale del Friuli, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Merola, A. Cassano i A. Cogoni)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności w rozumieniu art. 263 ust. 4 TFUE, decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) (ECB-SSM-2022-IT-7 (QLF-2021-0155) z dnia 23 marca 2022 r. (zawartej w jednym akcie lub w wielu aktach), w której Europejski Bank Centralny (EBC) upoważnił Banca Sparkasse i la Fondazione Sparkasse i) do nabycia i posiadania znacznego pakietu akcji przekraczającego 10 % kapitału i prawa głosu w CiviBank; ii) do przekroczenia tego progu i nabycia kontrolnego pakietu akcji w kapitale CiviBank w następstwie publicznych, dobrowolnych i całkowitych ofert przejęcia ogłoszonych na giełdzie w dniu 19 grudnia 2021 r., na podstawie art. 4 i 6 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. (1), art. 19, 22, 53 i 67 Testo unico bancario (tekstu jednolitego dotyczącego banków) i przepisów wykonawczych;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania art. 23 dyrektywy 2013/36, jak również naruszenia art. 86 rozporządzenia 468/2014, art. 49 TFUE i zasady ogólnej prawa Unii niedyskryminacji, podczas oceny odpowiedniości nabywcy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji i w konsekwencji naruszenia art. 296 TFUE, praw do obrony zagwarantowanych w art. 41 Karty praw podstawowych i odpowiednich zasad ogólnych wynikających z tradycji konstytucyjnych wspólnych dla państw członkowskich.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz. U. 2013, L 287, s. 63).


title: Sprawa T-221/22: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2022 r. – Pharmaselect International/EUIPO – OmniActive Health Technologies (LUTAMAX)

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/66

      Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2022 r. – Pharmaselect International/EUIPO – OmniActive Health Technologies (LUTAMAX)
      (Sprawa T-221/22)
      (2022/C 237/86)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pharmaselect International Beteiligungs GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci S. Jackermeier i D. Wiedemann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: OmniActive Health Technologies Ltd (Mumbaj, Indie)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Lutamax” – unijny znak towarowy nr 3 472 974

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lutego 2022 r. w sprawach połączonych R 524/2021-1 i R 649/2021-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  utrzymanie w mocy rejestracji unijnego znaku towarowego nr 3 472 974 LUTAMAX dla następujących towarów:
                  Klasa 5: Leki dla ludzi i zwierząt; Dietetyczne substancje przystosowane do celów medycznych; Suplementy diety przystosowane do celów medycznych i dietetycznych; Preparaty witaminowe przystosowane do celów medycznych i dietetycznych; Preparaty do pielęgnacji oczu (do celów farmaceutycznych); żadne z wymienionych towarów do celów weterynaryjnych;
                  Klasa 29: Dietetyczne preparaty żywieniowe i suplementy żywnościowe nieprzystosowane do użytku medycznego (należące do klasy 29); Oleje i tłuszcze jadalne;
                  Klasa 30: Dietetyczne preparaty żywieniowe i suplementy żywnościowe nieprzystosowane do użytku medycznego (należące do klasy 30);

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-222/22: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2022 r. – Engineering – Ingegneria Informatica / Komisja i REA

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/67

      Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2022 r. – Engineering – Ingegneria Informatica / Komisja i REA
      (Sprawa T-222/22)
      (2022/C 237/87)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Engineering – Ingegneria Informatica SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Villata, L. Montevecchi i C. Oncia)

         Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejska Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, stwierdzenie niezgodności z prawem i bezskuteczności, w każdym razie orzeczenie nieważności: a) „Letter of Conclusion – ref. Ares (2021) 7900224 -” z dnia 21 grudnia 2021 r., Komisji Europejskiej (Directorate-General for Research & Innovation, Directorate H Common Implementation Centre H.2 – Common Audit Service) – ref. CAIA389007; b) Final Audit Report załączonego do Letter of Conclusion Ares (2021) 7900224; c) „Confirmation Letter Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych (REA) REA. C – Future Society C.2 – Secure Society z dnia 23 lutego 2022 r.” (pismo w sprawie uzupełnienia braków); d) noty debetowej Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych nr 3242202693 z dnia 23 lutego 2022 r. (nota debetowa);

                  —

                  uznanie za kwalifikowalne koszty, które zostały wyłączone z „Eligible Costs” w rozumieniu Grant Agreement Dogana i w konsekwencji uznanie prawa Engineering do uwzględnienia takich kosztów w celu ustalenia całkowitej kwoty subwencji przewidzianej przez wspomnianą umowę i w każdym razie stwierdzenie braku prawa Komisji do odzyskania tych kwot;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania przez Komisję Europejską i Europejską Agencję Wykonawczą ds. Badań Naukowych, postanowień Grant Agreement zawartej pomiędzy strona skarżącą a tą agencją.

                              —

                              W tym względzie zostało podniesione, że pismo w sprawie uzupełnienia braków i nota debetowa oparte są na wyniku audytu Komisji Europejskiej, która bezprawnie wykluczyła z kwalifikowalnych kosztów w rozumieniu Grant Agreement, której skarżąca była członkinią, w celu skorzystania z subwencji w niej przewidzianych, bonusów przyznawanych pracownikom na podstawie ogólnych celów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia uzasadnionych oczekiwań skarżącej.

                              —

                              W tym względzie zostało podniesione, że z kontekstu poprzednich programów subwencji, których skarżąca była członkinią (w szczególności, „7th Framework Programme”), wynika że system wynagrodzeń wyłączony z zaskarżonych aktów, jednakże zbadany przez Komisję Europejską, został przyjęty bez zastrzeżeń.

                              —

                              Nieuzasadniona zmiana stanowiska przez Organ w przedmiocie kwalifikowalności bonusu stanowi zatem naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań, której istotność została wielokrotnie potwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości i niniejszy Sąd.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący błędnej wykładni Grant Agreement „Dogana” i właściwych postanowień umownych, w zakresie w jakim wyłączają one kwalifikowalne koszty, na podstawie dosłownej treści samej umowy, z powodów przedstawionych w ramach zarzutu pierwszego.


title: Sprawa T-228/22: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2022 r. – Casablanca Clothing / EUIPO – Adrien (CASABLANCA TENNIS CLUB)

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/68

      Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2022 r. – Casablanca Clothing / EUIPO – Adrien (CASABLANCA TENNIS CLUB)
      (Sprawa T-228/22)
      (2022/C 237/88)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Casablanca Clothing Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Cléry i C. Devernay, avocats)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Adrien SARL (Marsylia, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego CASABLANCA TENNIS CLUB – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 471 645

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lutego 2022 r. w sprawie R 1186/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  dokonanie rejestracji części europejskiej międzynarodowego znaku towarowego CASABLANCA TENNIS CLUB nr 1 471 645;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-231/22: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2022 r. – Growth Finance Plus/EUIPO (doglover)

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/69

      Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2022 r. – Growth Finance Plus/EUIPO (doglover)
      (Sprawa T-231/22)
      (2022/C 237/89)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Growth Finance Plus AG (Gommiswald, Szwajcaria) (przedstawiciel: H. Twelmeier, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego doglover – zgłoszenie nr 18 107 487

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lutego 2022 r. w sprawie R 720/2020 5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-232/22: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2022 r. – Growth Finance Plus/EUIPO (catlover)

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/69

      Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2022 r. – Growth Finance Plus/EUIPO (catlover)
      (Sprawa T-232/22)
      (2022/C 237/90)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Growth Finance Plus AG (Gommiswald, Szwajcaria) (przedstawiciel: H. Twelmeier, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego catlover –zgłoszenie nr 18 107 485

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 lutego 2022 r. w sprawie R 717/2020 5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-233/22: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2022 r. – Islentyeva/Rada

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/70

      Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2022 r. – Islentyeva/Rada
      (Sprawa T-233/22)
      (2022/C 237/91)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ekaterina Islentyeva (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za dopuszczalną niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej na podstawie art. 263 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

                  —

                  co do istoty – stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/335 (Dz.U. L 57) z dnia 28 lutego 2022 r. zmieniającej decyzję 2014/512/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. L 229 z 31 lipca 2014 r., s. 13) oraz rozporządzenia Rady (UE) 2022/334 z dnia 28 lutego 2022 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (UE) nr 883/2014 dotyczące środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie;

                  —

                  ewentualnie stwierdzenie nieważności istotnych dla sprawy przepisów zaskarżonych aktów;

                  —

                  w konsekwencji uznanie, że E. Islentyeva ma prawo do używania swojej licencji pilota turystycznego oraz startowania, wykonywania przelotów i lądowania na terytorium Unii Europejskiej;

                  —

                  w każdym razie obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 akapit drugi TFUE i w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Skarżąca podnosi w tym względzie, że w niniejszej sprawie zaskarżone akty nie przedstawiają w sposób jasny i jednoznaczny rozumowania instytucji – autora aktu, co nie pozwala skarżącej zapoznania się z powodami zastosowania środka, a właściwemu sądowi uniemożliwia dokonanie kontroli.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności. Skarżąca podnosi, że środki ograniczające, które zabraniają używania licencji pilota każdemu obywatelowi europejskiemu, który jest również obywatelem rosyjskim, są nieproporcjonalne i pozbawione jakiegokolwiek koniecznego charakteru w świetle zamierzonych celów.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 2, 3 i 21 TUE. Skarżąca uważa, że przyjęte środki ograniczające nie są zgodne z wartościami państwa prawnego i zasadą niedyskryminacji.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 20 i 21 karty praw podstawowych i art. 18 TFUE. Skarżąca, która ma podwójne obywatelstwo, rosyjskie i luksemburskie, stoi na stanowisku, że jest ona dyskryminowana w zakresie, w jakim z jednej strony traktuje się ją odmiennie niż pozostałych obywateli europejskich, którzy nadal mają prawo do korzystania z posiadanej licencji pilota, a po drugie – traktuje się ją w taki sam sposób jak wszystkich obywateli rosyjskich, mimo że znajduje się ona w odmiennej sytuacji.

                  5.

                  Zarzut piaty, dotyczący naruszenia art. 45 karty praw podstawowych. Skarżąca twierdzi, że zastosowane wobec niej środki ograniczające uniemożliwiają jej korzystanie ze swobodnego przemieszczania się osób, ponieważ jest objęta zakazem wykonywania przelotów nad terytoriami Francji, Niemiec czy Belgii.


title: Sprawa T-234/22: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2022 r. – Ismailova/Rada

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/71

      Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2022 r. – Ismailova/Rada
      (Sprawa T-234/22)
      (2022/C 237/92)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Gulbakhor Ismailova (Taszkient, Uzbekistan) (przedstawiciel: adwokat J. Grand d’Esnon)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  tytułem głównym, stwierdzenie nieważności:

                              —

                              decyzji Rady (WPZiB) 2022/582 z dnia 8 kwietnia 2022 r. (1). w zakresie, w jakim dotyczy ona G. Ismailovej;

                              —

                              rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/581 z dnia 8 kwietnia 2022 r. (2). w zakresie, w jakim dotyczy ono G. Ismailovej;

                              —

                              decyzji Rady (WPZiB) 2022/329 z dnia 25 lutego 2022 r. (3)

                              —

                              rozporządzenia Rady (UE) 2022/330 z dnia 25 lutego 2022 r. (4)..

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności:

                              —

                              decyzji Rady (WPZiB) 2022/582 z dnia 8 kwietnia 2022 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona G. Ismailovej;

                              —

                              rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/581 z dnia 8 kwietnia 2022 r., w zakresie w jakim dotyczy ono G. Ismailovej;

                              —

                              art. 1 pkt 2 lit. f) i g) decyzji Rady (WPZiB) 2022/329 z dnia 25 lutego 2022 r.;

                              —

                              art. 1 lit. f) i g) rozporządzenia Rady (UE) 2022/330 z dnia 25 lutego 2022 r.

                  —

                  w każdym wypadku zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz G. Ismailovej kwoty 20 000 EUR na podstawie art. 140 b) regulaminu postępowania przed Sądem tytułem zwrotu wydatków, które zmuszona była ponieść w celu obrony swoich interesów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem nowych kryteriów określonych przez Radę i ujętych w decyzji Rady 2022/329/WPZiB z dnia 25 lutego 2022 r. oraz w rozporządzeniu Rady (UE) 2022/330 z dnia 25 lutego 2022 r.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem decyzji o umieszczeniu nazwiska skarżącej w wykazie na podstawie tych niezgodnych z prawem kryteriów.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący niezgodności z prawem decyzji o umieszczeniu nazwiska skarżącej w wykazie wobec braku wykazania spełnienia najważniejszego kryterium wspierania przez zainteresowaną trwającej obecnie wojny w Ukrainie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący niezgodności z prawem decyzji o umieszczeniu nazwiska skarżącej w wykazie w zakresie, w jakim Rada naruszyła obowiązek uzasadnienia i oraz spoczywający na niej ciężar dowodu.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący niezgodności z prawem decyzji o umieszczeniu nazwiska skarżącej w wykazie wobec braku zasadności powodów, na które powołała się Rada.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia prawa własności skarżącej.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia swobody prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą oraz swobody podróżowania.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2022/582 z dnia 8 kwietnia 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 110, s. 55).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/581 z dnia 8 kwietnia 2022 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 110, s. 3).

         (3)  Decyzja Rady (WPZIB) 2022/329 z dnia 25 lutego 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 50, s. 1).

         (4)  Rozporządzenie Rady (UE) 2022/330 z dnia 25 lutego 2022 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 51, s. 1).


title: Sprawa T-235/22: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2022 r. – Russian Direct Investment Fund/Rada

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/72

      Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2022 r. – Russian Direct Investment Fund/Rada
      (Sprawa T-235/22)
      (2022/C 237/93)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Russian Direct Investment Fund (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci K. Scordis i A. Gavrielides)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/346 z dnia 1 marca 2022 r. zmieniającej decyzję 2014/512/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (1) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”); oraz rozporządzenia Rady (UE) 2022/345 z dnia 1 marca 2022 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 833/2014 dotyczące środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (2) (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) (łącznie „zaskarżone akty”), w zakresie, w jakim wymieniono w nich, lub w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego;

                  —

                  ewentualnie stwierdzenie, na podstawie art. 277 TFUE, że art. 4b ust. 3 i 4 decyzji Rady 2014/512/WPZiB (ze zmianami) oraz art. 2a ust. 3 i 4 rozporządzenia (EU) nr 833/2014 (ze zmianami) nie mają zastosowania lub są nieważne w zakresie, w jakim wymieniono w nich, lub w zakresie w jakim dotyczą one skarżącego ze względu na ich niezgodność z prawem, oraz stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim wymieniono w nich, lub w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku „wystarczająco solidnej podstawy faktycznej” umożliwiającej objęcie skarżącego środkami ograniczającymi.
                  Rada w oczywisty sposób naruszyła ciążący na niej obowiązek sprawdzenia, że decyzja o objęciu skarżącego lub podmiotów z nim współpracujących środkami ograniczającymi opiera się na „wystarczająco solidnej podstawie faktycznej”.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia podstawowych praw skarżącego do obrony oraz do skutecznej ochrony sądowej.
                  Poprzez przyjęcie zaskarżonych aktów Rada naruszyła prawa skarżącego do obrony oraz do skutecznej ochrony sądowej w następujący sposób:

                              —

                              zaskarżone akty zostały przyjęte bez powiadomienia skarżącego, albo przed ich przyjęciem albo w rozsądnym czasie po ich przyjęciu;

                              —

                              skarżący nie otrzymał nawet skrótowego przedstawienia powodów przyjęcia zaskarżonych aktów (w zakresie, w jakim wymieniono w nich, lub w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego);

                              —

                              pozwana nigdy nie ujawniła skarżącemu dowodów, na których oparła decyzję o przyjęciu zaskarżonych aktów, nie dając mu też szansy na przedstawienie uwag i obronę swoich praw.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia w postaci nieproporcjonalnego ograniczenia podstawowego prawa skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej.
                  Poprzez przyjęcie zaskarżonych aktów Rada naruszyła podstawowe prawo skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej w następujący sposób:

                              —

                              zaskarżone akty znacząco ograniczają prawo skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej;

                              —

                              zaskarżone akty naruszają istotę podstawowego prawa zapisanego w art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                              —

                              Rada nie dopełniła spoczywających na niej prawnych obowiązków (w tym obowiązku uzasadnienia i ujawnienia dowodów, na których opierają się zaskarżone akty), z tym skutkiem, że Sąd nie może ocenić i ustalić, czy omawiane środki ograniczające są (a) konieczne i rzeczywiście realizują cele interesu ogólnego, na które się powołano; oraz (b) są proporcjonalne do realizowanego celu;

                              —

                              w każdym wypadku, zaskarżone akty są niepotrzebne i w rzeczywistości nie realizują celów interesu ogólnego, na które się powołano, gdyż działalność skarżącego i współfinansowane przez niego projekty nie przyczyniają się do „agresji wojskowej wobec Ukrainy”, ani nie finansują, nie umożliwiają realizacji, ani nie wpierają działań rosyjskich sił zbrojnych na Ukrainie.

         (1)  Dz.U. 2022, L 63, s. 5.

         (2)  Dz.U. 2022, L 63, s. 1.


title: Sprawa T-236/22: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2022 r. – Intel Corporation/Komisja

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/73

      Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2022 r. – Intel Corporation/Komisja
      (Sprawa T-236/22)
      (2022/C 237/94)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Intel Corporation Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: D. Beard, J. Williams, Barristers-at-law i adwokat B. Meyring)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  a)

                  nakazanie Komisji zapłaty odszkodowania w kwocie 593 177 661,75 EUR odpowiadającej kwocie odsetek za zwłokę od kwoty głównej 1 060 000 000 EUR według stopy procentowej stosowanej przez EBC do jego głównych operacji refinansujących w pierwszym dniu miesiąca, w którym wydano decyzję C(2009) 3726 wersja ostateczna z dnia 13 maja 2009 r. (zwaną dalej „omawianą decyzją”) (tzn. 1,25 %), powiększonej o 3,5 punktu procentowego (lub według stopy procentowej, jaką Sąd uzna za właściwą), w odniesieniu do okresu od 13 sierpnia 2009 r. (dnia tymczasowej zapłaty grzywny przez spółkę Intel) do 25 lutego 2022 r. (dnia zwrotu głównej kwoty grzywny przez Komisję), pomniejszonej o już zapłaconą Komisji przez spółkę Intel kwotę odsetek w wysokości 38 059 598,52 EUR;

                  b)

                  nakazanie Komisji zapłaty odsetek od kwoty objętej żądaniem, o którym mowa w [powyższym tiret], w odniesieniu do okresu od 25 lutego 2022 r. (dnia zwrotu głównej kwoty grzywny przez Komisję) lub, tytułem żądania ewentualnego, od 28 kwietnia 2022 r. (dnia wniesienia niniejszej skargi) lub, tytułem dalszego żądania ewentualnego, od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie, do dnia, w którym Komisja faktycznie wypłaci tę kwotę, wykonując wyrok uwzględniający skargę w niniejszej sprawie, według stopy procentowej stosowanej przez EBC do operacji refinansowania, powiększonej o 3,5 punktu procentowego lub według stopy procentowej, jaką Sąd uzna za właściwą;

                  c)

                  ponadto lub tytułem żądania ewentualnego:

                              i)

                              stwierdzenie nieważności wszelkich decyzji Komisji w tym jakiejkolwiek decyzji określonej w wiadomości przesłanej przez Komisję pocztą elektroniczną z dnia 1 marca 2022 r. w sprawie odmowy zwrotu odsetek za zwłokę i nakazanie jej dokonania ich zwrotu w takich samych kwotach, jak objęte żądaniami w [tiret pierwszym i drugim] powyżej; lub

                              ii)

                              ewentualnie, stwierdzenie, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa ze względu na niedokonanie na rzecz spółki Intel zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty głównej grzywny zwróconej w następstwie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 3726 wersja ostateczna z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie COMP/C-3/37.990 Intel i nakazanie Komisji dokonanie owego zwrotu w takich samych kwotach, jak objęte żądaniem w [tiret pierwszym i drugim] powyżej.

                  d)

                  niezależnie od rozstrzygnięcia, obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Intel oraz kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Po pierwsze, na podstawie art. 268 TFUE w związku z art. 340 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej skarżący wnosi o zapłatę odszkodowania oraz odpowiednich odsetek z tytułu poniesionej szkody, ponieważ odmowa zapłaty przez Komisję Europejską odsetek za zwłokę od kwoty głównej grzywny zwróconej w następstwie stwierdzenia w wyroku T-286/09 RENV, ECLI:EU:T:2022:19 nieważności art. 2 decyzji Komisji C(2009) 3726 wersja ostateczna z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie COMP/C-3/37.990 Intel. W tym względzie skarżący opiera się na obowiązku podjęcia środków, które zapewnią wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność grzywny na podstawie art. 266 TFUE, co obejmuje zapłatę odsetek za zwłokę.

                  2.

                  Po drugie, ponadto lub tytułem żądania ewentualnego, na podstawie art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności wszelkich decyzji Komisji o odmowie zwrotu odsetek za zwłokę w wyżej wymienionej wysokości, co uzasadnione jest tym, że jest to sprzeczne z art. 266 TFUE.

                  3.

                  Po trzecie, na podstawie art. 265 TFUE, tytułem dalszego żądania ewentualnego w zakresie, w jakim Komisja nie zajęła ostatecznego stanowiska (mimo żądań skarżącego), skarżący wnosi o stwierdzenie, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa ze względu na niedokonanie na rzecz spółki Intel zapłaty rzeczonych odsetek za zwłokę na podstawie art. 266 TFUE oraz nakazanie Komisji Europejskiej zapłaty owych odsetek za zwłokę w wyżej wymienionej wysokości.

                  4.

                  Wyłącznie tytułem ewentualnym, skarżący zapewnia, że jakakolwiek odmienna wykładnia rozporządzeń z 2002 r., 2012 r. lub 2018 r., która wyłączałaby zapłatę odsetek za zwłokę zgodnie z art. 266 TFUE, w rozumieniu nadanym im przez Trybunał i Sąd, skutkowałaby tym, iż właściwe przepisy naruszałyby prawo pierwotne Unii. W tych okolicznościach skarżący podnosi pomocniczo ewentualny zarzut niezgodności z prawem na podstawie art. 266 TFUE i art. 277 TFUE.


title: Sprawa T-239/22: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2022 r. – Cherusci/EUIPO – LexDellmeier (RIALTO)

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/75

      Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2022 r. – Cherusci/EUIPO – LexDellmeier (RIALTO)
      (Sprawa T-239/22)
      (2022/C 237/95)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Cherusci Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat G. Donath)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą:: LexDellmeier Intellectual Property Law Firm (Monachium, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy RIALTO – unijny znak towarowy nr 11 706 546

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2022 r. w sprawie R 695/2021-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-242/22: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2022 r. – OmniActive Health Technologies/EUIPO – Pharmaselect International (LUTAMAX)

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/75

      Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2022 r. – OmniActive Health Technologies/EUIPO – Pharmaselect International (LUTAMAX)
      (Sprawa T-242/22)
      (2022/C 237/96)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: OmniActive Health Technologies Ltd (Mumbaj, Indie) (przedstawiciel: M. Hawkins, solicitor, adwokaci T. Dolde i C. Zimmer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pharmaselect International Beteiligungs GmbH (Wiedeń, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Lutamax” – unijny znak towarowy nr 3 472 974

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lutego 2022 r. w sprawach połączonych R 524/2021-1 i R 649/2021-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim utrzymała w mocy rejestrację unijnego znaku towarowego nr 3 472 974 LUTAMAX dla „dietetycznych suplementów przystosowanych do celów medycznych lub dietetycznych wykorzystywanych do pielęgnacji oczu, żadnego z wymienionych towarów do celów weterynaryjnych”;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, na wypadek gdyby wstąpiła do niniejszego postępowania w charakterze interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-245/22: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2022 r. – PGTEX Morocco / Komisja

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/76

      Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2022 r. – PGTEX Morocco / Komisja
      (Sprawa T-245/22)
      (2022/C 237/97)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PGTEX Morocco (Tanger, Maroko) (przedstawiciele: adwokaci P. Vander Schueren i T. Martin-Brieu)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2022/302 z dnia 24 lutego 2022 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2020/492, zmienionym rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2020/776, na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”) na przywóz materiałów z włókna szklanego wysyłany z Maroka, zgłoszony lub niezgłoszony jako pochodzący z Maroka, oraz kończącego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2020/492 na przywóz materiałów z włókna szklanego pochodzących z Egiptu przez przywóz materiałów z włókna szklanego wysyłany z Maroka, zgłoszony lub niezgłoszony jako pochodzący z Maroka (1) (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”), w zakresie w jakim dotyczy skarżącej; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że pozwana naruszyła układ stowarzyszeniowy i art. 22 rozporządzenia podstawowego, a zaskarżone rozporządzenie jest dotknięte wadą nadużycia władzy, ponieważ nakłada środki antydumpingowe na mające preferencyjny status materiały z włókna szklanego pochodzenia marokańskiego, wywożone przez skarżącą, przy czym nie ustalono, że przywóz odbywał się „po cenach dumpingowych” zgodnie z art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu („GATT”), a środki te nie są zgodne z porozumieniem o stosowaniu art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu („ADA”).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, że pozwana nie przedstawiła uzasadnienia, naruszyła prawo skarżącej do obrony, naruszyła prawo do dobrej administracji, popełniła oczywiste błędy w ocenie i działała z naruszeniem art. 18 ust. 1 i art. 18 ust. 3 rozporządzenia podstawowego poprzez zastosowanie dostępnego stanu faktycznego przeciwko skarżącej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy tego, że pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie, działała z naruszeniem prawa do dobrej administracji i z naruszeniem art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, uznając, że nie było wystarczającej racjonalnej przyczyny ani ekonomicznego uzasadnienia dla utworzenia skarżącej;

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy tego, że pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie i działała z naruszeniem prawa do dobrej administracji, zasad niedyskryminacji i równego traktowania oraz art. 13 ust. 1 i art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, opierając się na ustaleniu, że proces produkcyjny prowadzony w Maroku stanowi „działalność montażową”.

         (1)  Dz.U. 2022, L 46, s. 49.


text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/77

      Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2022 r. – PGTEX Morocco / Komisja
      (Sprawa T-245/22)
      (2022/C 237/98)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PGTEX Morocco (Tanger, Maroko) (przedstawiciele: adwokaci P. Vander Schueren i T. Martin-Brieu)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2022/301 z dnia 24 lutego 2022 r. rozszerzającego ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2020/776 na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”) na przywóz materiałów z włókna szklanego wysyłany z Maroka, zgłoszony lub niezgłoszony jako pochodzący z Maroka, oraz kończącego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków wyrównawczych wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2020/776 na przywóz materiałów z włókna szklanego pochodzących z Egiptu przez przywóz materiałów z włókna szklanego wysyłany z Maroka, zgłoszony lub niezgłoszony jako pochodzący z Maroka (1) (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”), w zakresie w jakim dotyczy skarżącej; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że pozwana działała z naruszeniem Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Królestwem Maroka z drugiej strony (zwanego dalej „Układem o stowarzyszeniu”), działała z naruszeniem art. 33 rozporządzenia (UE) 2016/1037 (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) i dopuściła się nadużycia władzy poprzez nałożenie ceł wyrównawczych, nie uwzględniając preferencyjnego pochodzenia marokańskiego GFF wywożonych przez skarżącą.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, że pozwana nie przedstawiła uzasadnienia, naruszyła prawo skarżącej do obrony, naruszyła prawo do dobrej administracji, popełniła oczywiste błędy w ocenie i działała z naruszeniem art. 28 ust. 1 i art. 28 ust. 3 rozporządzenia podstawowego poprzez zastosowanie dostępnego stanu faktycznego przeciwko skarżącej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy tego, że pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie, działała z naruszeniem prawa do dobrej administracji i z naruszeniem art. 23 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, uznając, że nie było wystarczającej racjonalnej przyczyny ani ekonomicznego uzasadnienia dla utworzenia skarżącej;

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy tego, że pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie i działała z naruszeniem prawa do dobrej administracji, zasad niedyskryminacji i równego traktowania oraz art. 23 ust. 1 i art. 23 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, opierając się na ustaleniu, że proces produkcyjny prowadzony w Maroku stanowi „działalność montażową”, oraz

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy tego, że pozwana dopuściła się oczywistych błędów w ocenie i naruszyła art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego uznając, że materiały z włókna szklanego skarżącej nadal korzystają z subsydiów przyznawanych chińskim producentom materiałów z włókna szklanego.

         (1)  Dz.U. 2022, L 46, s. 31.


title: Sprawa T-253/22: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2022 r. – Groschopp/EUIPO (Sustainability through Quality)

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/78

      Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2022 r. – Groschopp/EUIPO (Sustainability through Quality)
      (Sprawa T-253/22)
      (2022/C 237/99)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Groschopp AG Drives & More (Viersen, Niemcy) (przedstawiciel: R. Schiffer, Rechtsanwältin)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Sustainability through Quality – zgłoszenie nr 18 158 368

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 marca 2022 r. w sprawie R 1076/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-334/17: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Cargolux Airlines/Komisja [Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek lotniczego przewozu towarów – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego – Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) – Wymiana informacji – Właściwość miejscowa Komisji – Prawo do obrony – Brak nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów – Jednolite i ciągłe naruszenie – Kwota grzywny – Wartość sprzedaży – Waga naruszenia – Czas trwania uczestnictwa w naruszeniu – Kwota dodatkowa – Okoliczności łagodzące – Zachęcanie przez organy władzy publicznej do zachowania antykonkurencyjnego – Pójście w ślad za liderem – Proporcjonalność – Nieograniczone prawo orzekania]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/26

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Cargolux Airlines/Komisja
      (Sprawa T-334/17) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek lotniczego przewozu towarów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) - Wymiana informacji - Właściwość miejscowa Komisji - Prawo do obrony - Brak nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów - Jednolite i ciągłe naruszenie - Kwota grzywny - Wartość sprzedaży - Waga naruszenia - Czas trwania uczestnictwa w naruszeniu - Kwota dodatkowa - Okoliczności łagodzące - Zachęcanie przez organy władzy publicznej do zachowania antykonkurencyjnego - Pójście w ślad za liderem - Proporcjonalność - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2022/C 207/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cargolux Airlines International SA (Sandweiler, Luksemburg) (przedstawiciel: E. Aliende Rodríguez, avocate)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan i A. Dawes, pełnomocnicy, których wspierał E. MacKenzie, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej, oraz, tytułem żądania ewentualnego, uchylenia nałożonej na nią grzywny lub obniżenia jej kwoty.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa jedną trzecią własnych kosztów.

                  3)

                  Cargolux Airlines International SA pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa T-341/17: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – British Airways/Komisja [Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek lotniczego przewozu towarów – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego – Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) – Wymiana informacji – Właściwość miejscowa Komisji – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 266 TFUE – Przymus państwowy – Jednolite i ciągłe naruszenie – Kwota grzywny – Wartość sprzedaży – Czas trwania uczestnictwa w jednolitym i ciągłym naruszeniu – Okoliczności łagodzące – Zachęcanie przez organy władzy publicznej do zachowania antykonkurencyjnego – Nieograniczone prawo orzekania]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/29

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – British Airways/Komisja
      (Sprawa T-341/17) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek lotniczego przewozu towarów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) - Wymiana informacji - Właściwość miejscowa Komisji - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 266 TFUE - Przymus państwowy - Jednolite i ciągłe naruszenie - Kwota grzywny - Wartość sprzedaży - Czas trwania uczestnictwa w jednolitym i ciągłym naruszeniu - Okoliczności łagodzące - Zachęcanie przez organy władzy publicznej do zachowania antykonkurencyjnego - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2022/C 207/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: British Airways (Harmondsworth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Turner, R. O’Donoghue, QC, i A. Lyle-Smythe, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan i A. Dawes, pełnomocnicy, których wspierał A. Bates, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy transport towarowy) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, oraz, tytułem ewentualnym, obniżenia kwoty grzywny, która została na nią nałożona.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 1 lit. e), art. 1 ust. 2 lit. e) i art. 1 ust. 3 lit. e) decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy transport towarowy) w zakresie, w jakim uznają one udział British Airways plc w elemencie składowym jednolitego i ciągłego naruszenia dotyczącym odmowy zapłaty prowizji od dopłat.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 4 lit. e) decyzji C(2017) 1742 final.

                  3)

                  Kwota grzywny nałożonej na British Airways w art. 3 lit. e) decyzji C(2017) 1742 final zostaje ustalona na 84 456 000 EUR.

                  4)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  5)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez British Airways.

                  6)

                  British Airways pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa T-227/22: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2022 r. – Cylus Cyber Security/EUIPO – Cylance (CYLUS)

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/39

      Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2022 r. – Cylus Cyber Security/EUIPO – Cylance (CYLUS)
      (Sprawa T-227/22)
      (2022/C 244/53)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cylus Cyber Security Ltd (Tel Aviv, Izrael) (przedstawiciel: adwokat S. Bailey)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cylance, Inc. (Irvine, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „CYLUS” – zgłoszenie nr 17 801 952

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 lutego 2022 r. w sprawie R 692/2022-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-240/22: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2022 r. – Lacapelle/Parlament

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/40

      Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2022 r. – Lacapelle/Parlament
      (Sprawa T-240/22)
      (2022/C 244/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-Lin Lacapelle (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokat F.-P. Vos)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Zespołu ds. Wspierania Demokracji i Koordynacji Wyborów D-301937 z dnia 3 marca 2022 r. o wykluczeniu Jeana-Lina Lacapelle’a z udziału w delegacjach obserwacji wyborów Parlamentu Europejskiego do końca jego kadencji poselskiej (2019–2024);

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 3 000 EUR na podstawie art. 87 i nast. regulaminu postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów, które są co do istoty identyczne lub podobne, jak w sprawie T-196/22 Mariani/Parlament.


title: Sprawa T-241/22: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2022 r. – Juvin/Parlament

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/40

      Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2022 r. – Juvin/Parlament
      (Sprawa T-241/22)
      (2022/C 244/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Hervé Juvin (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokat F.-P. Vos)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Zespołu ds. Wspierania Demokracji i Koordynacji Wyborów D-301936 z dnia 3 marca 2022 r. o wykluczeniu Hervé Juvina z udziału w delegacjach obserwacji wyborów Parlamentu Europejskiego do końca jego kadencji poselskiej (2019–2024);

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 3 000 EUR na podstawie art. 87 i nast. regulaminu postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów, które są co do istoty identyczne lub podobne, jak w sprawie T-196/22 Mariani/Parlament.


title: Sprawa T-243/22: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2022 r. – Pshonka/Rada

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/41

      Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2022 r. – Pshonka/Rada
      (Sprawa T-243/22)
      (2022/C 244/56)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Skarżący: Artem Viktorovych Pshonka (Kramatorsk, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat M. Mleziva)

         Pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/376 z dnia 3 marca 2022 r. dotyczącej zmiany decyzji 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/375 z dnia 3 marca 2022 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, w zakresie, w jakim wskazana decyzja i wskazane rozporządzenie dotyczą skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji

                              —

                              skarżący uzasadnia swą skargę między innymi tym, że przy przyjmowaniu zaskarżonej decyzji Rada Unii Europejskiej nie działała z należytą starannością, gdyż przed przyjęciem zaskarżonej decyzji nie wzięła pod uwagę twierdzeń skarżącego ani przedstawionych przez niego dowodów, które świadczą na jego korzyść, tylko opierała się głównie na informacjach przekazanych przez władze Ukrainy i nie zażądała informacji uzupełniających o przebiegu dochodzenia na Ukrainie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa własności przysługującego skarżącemu

                              —

                              skarżący twierdzi w tym względzie, że ograniczenia, które zostały na niego nałożone, są nieproporcjonalne i nadmierne oraz naruszają gwarancje prawnomiędzynarodowej ochrony przysługującego mu prawa własności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw podstawowych skarżącego zagwarantowanych mu przez Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

                              —

                              skarżący twierdzi w tym względzie, że nałożenie na niego ograniczeń naruszyło jego prawo do rzetelnego procesu sądowego, zasadę domniemania niewinności, prawo do obrony, a także do ochrony własności prywatnej.


title: Sprawa T-244/22: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2022 r. – Pshonka/Rada

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/42

      Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2022 r. – Pshonka/Rada
      (Sprawa T-244/22)
      (2022/C 244/57)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Skarżący: Viktor Pavlovych Pshonka (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat M. Mleziva)

         Pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/376 z dnia 3 marca 2022 r. dotyczącej zmiany decyzji 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/375 z dnia 3 marca 2021 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, w zakresie, w jakim wskazana decyzja i wskazane rozporządzenie dotyczą skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji

                              —

                              skarżący uzasadnia swą skargę między innymi tym, że przy przyjmowaniu zaskarżonej decyzji Rada Unii Europejskiej nie działała z należytą starannością, gdyż przed przyjęciem zaskarżonej decyzji nie wzięła pod uwagę twierdzeń skarżącego ani przedstawionych przez niego dowodów, które świadczą na jego korzyść, tylko opierała się głównie na informacjach przekazanych przez władze Ukrainy i nie zażądała informacji uzupełniających o przebiegu dochodzenia na Ukrainie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa własności przysługującego skarżącemu

                              —

                              skarżący twierdzi w tym względzie, że ograniczenia, które zostały na niego nałożone, są nieproporcjonalne i nadmierne oraz naruszają gwarancje prawnomiędzynarodowej ochrony przysługującego mu prawa własności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw podstawowych skarżącego zagwarantowanych mu przez Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

                              —

                              skarżący twierdzi w tym względzie, że nałożenie na niego ograniczeń naruszyło jego prawo do rzetelnego procesu sądowego, zasadę domniemania niewinności, prawo do obrony, a także do ochrony własności prywatnej.


title: Sprawa T-248/22: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2022 r. – Mordashov / Rada

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/42

      Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2022 r. – Mordashov / Rada
      (Sprawa T-248/22)
      (2022/C 244/58)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Alexey Mordashov (Czerepowiec, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, A. Guillerme i L. Burguin)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/337/WPZiB z dnia 28 lutego 2022 r. (1). w zakresie, w jakim na jej mocy nazwisko skarżącego zostało umieszczone w pozycji 695 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego (UE) 2022/336 z dnia 28 lutego 2022 r. (2). w zakresie, w jakim na jego mocy nazwisko skarżącego zostało umieszczone w pozycji 695 załącznika do tego rozporządzenia;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

                  —

                  dodatkowo skarżący zastrzega sobie prawo do dochodzenia odszkodowania i zadośćuczynienia za szkody i straty poniesione w związku z bezprawnością zaskarżonych aktów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej i obowiązku uzasadnienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i praw podstawowych.

         (1)  Decyzja Rady (WPZIB) 2022/337 z dnia 28 lutego 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 59, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/336 z dnia 28 lutego 2022 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 58, s. 1).


title: Sprawa T-249/22: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2022 r. – Ponomarenko/Rada

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/43

      Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2022 r. – Ponomarenko/Rada
      (Sprawa T-249/22)
      (2022/C 244/59)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Alexander Ponomarenko (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: adwokat M. Komuczky)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/337 z dnia 28 lutego 2022 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 59, s. 1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/336 z dnia 28 lutego 2022 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 58, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego;

                  —

                  zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący uchybień proceduralnych.

                              —

                              Rada nie dopełniła obowiązku weryfikacji, ponieważ przywołany powód umieszczenia w wykazie ujętym w dokumentach nie był zgodny z uzasadnieniem.

                              —

                              Co więcej, przedstawione dowody nie są istotne pod względem czasowym i nie mogą w krótkim czasie zostać zbadane z wymaganą dogłębnością.

                              —

                              Ponadto nawet gdyby okoliczności faktyczne przyjęte przez Radę były prawdziwe, nie są one w stanie uzasadnić przyjęcia zaskarżonych aktów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie.

                              —

                              Okoliczności faktyczne przyjęte przez Radę są błędne. Skarżący jest odnoszącym sukcesy przedsiębiorcą i w żaden sposób nie jest zaangażowany w sprawy przywołane przez Radę.

                              —

                              Są one również zbyt oddalone w czasie, aby uzasadnić sformułowany w czasie teraźniejszym powód umieszczenia w wykazie, na którym to powodzie opiera się Rada.

                              —

                              Dowody przedstawione przez Radę opierały się wyłącznie na niewiarygodnych źródłach, które nie sprawdziły przedstawionych danych. Są one również wzajemnie sprzeczne i nie odpowiadają prawdziwemu stanowi faktycznemu. Ponadto są one zbyt oddalone czasowo, aby mieć jakiekolwiek znaczenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.
                  Środki przyjęte przez Radę w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego, nie są proporcjonalne, ponieważ nie są odpowiednie do osiągnięcia celów zamierzonych przez Radę.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia podstawowego prawa własności.
                  Zaskarżone akty naruszają przysługujące skarżącemu podstawowe prawo własności. Naruszenie to nie jest również uzasadnione.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania.
                  Ponieważ skarżący został umieszczony w wykazie, podczas gdy nie dotyczy to wielu innych przedsiębiorców znajdujących się w porównywalnej sytuacji, Rada poprzez zaskarżone akty naruszyła zasadę równego traktowania.


title: Sprawa T-250/22: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2022 r. – Indetec/Komisja i in.

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/44

      Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2022 r. – Indetec/Komisja i in.
      (Sprawa T-250/22)
      (2022/C 244/60)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Ingeniería para el Desarrollo Tecnológico, SL (Indetec) (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Navas Marqués)

         Strona pozwana: Komisja Europejska, Europejska Agencja Wykonawcza ds. Klimatu, Środowiska i Infrastruktury (CINEA), Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Innowacji i ds. MŚP (EISMEA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji z dnia 22 marca 2022 r. oznaczonej numerem Ares (2022) 1775149 wydanej przez Europejską Agencję Wykonawczą ds. Klimatu, Środowiska i Infrastruktury (CINEA) (obecnie EASME), będącej agencją wykonawczą Komisji Europejskiej;

                  —

                  Stwierdzenie, na podstawie art. 272 TFUE, że skarżąca prawidłowo zastosowała postanowienie II.9.1 ogólnych warunków umowy o udzielenie dotacji z programu LIFE (1) podpisanej w dniu 10 czerwca 2016 r. przez EASME i w szczególności skarżącą, która była należycie reprezentowana do wspomnianego podpisania przez beneficjenta koordynującego INNOTECNO;

                  —

                  Zasądzenie od Komisji Europejskiej poprzez jej agencję EASME na rzecz skarżącej łącznej kwoty w wysokości 335 900,00 EUR w celu wykonania jej zobowiązań umownych wynikających z umowy o udzielenie dotacji z programu LIFE podpisanej w dniu 10 czerwca 2016 r. przez EASME i między innymi skarżącą, która była należycie reprezentowana do wspomnianego podpisania przez beneficjenta koordynującego INNOTECNO;

                  —

                  Wyraźne obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a w szczególności art. 298 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dotyczącym obowiązku dobrej administracji.

                  2.

                  Zarzut drugi, oparty na naruszeniu art. 202 ust. 4 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 2018/1046 (2).

                  3.

                  Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności.

                  4.

                  Zarzut czwarty, oparty na naruszeniu prawa do obrony.

                  5.

                  Zarzut piąty, oparty na naruszeniu postanowienia II.9.1 ogólnych warunków umowy o udzielenie dotacji.

         (1)  Program Unii Europejskiej działań na rzecz środowiska i klimatu.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).


title: Sprawa T-252/22: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2022 r. – Timchenko / Rada

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/45

      Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2022 r. – Timchenko / Rada
      (Sprawa T-252/22)
      (2022/C 244/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Gennady Nikolayevich Timchenko (Genewa, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, A. Guillerme, L. Burguin, S. Bonifassi i E. Fedorova)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/337/WPZiB z dnia 28 lutego 2022 r. (1). w zakresie, w jakim na jej mocy nazwisko skarżącego zostało umieszczone w pozycji 694 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego (UE) 2022/336 z dnia 28 lutego 2022 r. (2). w zakresie, w jakim na jego mocy nazwisko skarżącego zostało umieszczone w pozycji 694 załącznika do tego rozporządzenia;

                  —

                  tymczasowe zasądzenie od Rady kwoty 1 000 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za straty poniesoine przez skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej i obowiązku uzasadnienia.

                  2.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i praw podstawowych.

                  3.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie, w szczególności dotyczącego uzasadnienia odnoszącego w się do relacji skarżącego z prezydentem Putinem, jego statusu jako akcjonariusza grupy inwestycyjnej Volga Group oraz jego statusu jako akcjonariusza spółki Bank Rossiya.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia traktatów, w szczególności postanowień dotyczących swobodnego przemieszczania się obywateli Unii Europejskiej oraz norm dotyczących stosownej podstawy prawnej.

         (1)  Decyzja Rady (WPZIB) 2022/337 z dnia 28 lutego 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 59, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/336 z dnia 28 lutego 2022 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 58, s. 1).


title: Sprawa T-254/22: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2022 – „ANITA” Grzegorz Mordalski/EUIPO – Anita Food (ANITA)

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/46

      Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2022 – „ANITA” Grzegorz Mordalski/EUIPO – Anita Food (ANITA)
      (Sprawa T-254/22)
      (2022/C 244/62)
      Język skargi: polski

         Strony

         Strona skarżąca:„ANITA” Grzegorz Mordalski (Działoszyn, Polska) (przedstawiciel: A. Korbela, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Anita Food, SA (Lima, Peru)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ANITA” – unijny znak towarowy nr 8 291 056

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 marca 2022 r. w sprawie R 1616/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uchylenie decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 marca 2022 r., wydanej w sprawie R 1616/2021-4, a także

                  —

                  uchylenie (poprzedzającej ww. decyzję) decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO z dnia 26 lipca 2021, wydanej w sprawie Nr 000047106 C, a także

                  —

                  przekazanie do ponownego rozpoznania przez EUIPO wniosku z dnia 1 listopada 2020 r. o unieważnienie rejestracji zgłoszonego do ochrony w dniu 11 maja 2009 i chronionego do dnia 11 maja 2019 Unijnego Znaku Towarowego ANITA 008291056 zarejestrowanego na rzecz Anita Food SA. Carretera Central Nr 869, Santa Anita Lima 43, PERU.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Błędna wykładnia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, skutkująca stwierdzeniem niedopuszczalności unieważnienia znaków unijnych, które już wygasły.


title: Sprawa T-260/22: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2022 r. – Freixas Montpelt i in./Komitet Regionów

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/47

      Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2022 r. – Freixas Montpelt i in./Komitet Regionów
      (Sprawa T-260/22)
      (2022/C 244/63)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: David Freixas Montpelt (Berchem-Sainte-Agathe, Belgia), Gustavo Lopez Cutillas (Woluwé Saint Pierre, Belgia), Valeria Schirru (Bruksela, Belgia), Svetlozar Andreev (Bruksela) (przedstawiciele: adwokatki L. Levi i P. Baudoux)

         Strona pozwana: Komitet Regionów

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi w niniejszej sprawie za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  w konsekwencji powyższego – stwierdzenie nieważności listy urzędników kwalifikujących się do uzyskania awansu w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2021 w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera nazwisk D. Freixasa Montpelta w grupie zaszeregowania AST 5, G. Lopeza Cutillasa w grupie zaszeregowania AD 6, V. Schirru w grupie zaszeregowania SC2 i S. Andreeva w grupie zaszeregowania AD 10;

                  —

                  w stosownym przypadku – stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego z dnia 11 lutego 2022 r. oddalającej złożone przez skarżących zażalenia;

                  —

                  obciążenie pozwanego całością kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem decyzji z dnia 16 czerwca 2021 r., która miała naruszyć art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem decyzji z dnia 16 czerwca 2021 r., która miała naruszyć zasadę niedyskryminacji.