title: Sprawa T-92/21: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2021 r. – Darment / Komisja

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/43

      Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2021 r. – Darment / Komisja
      (Sprawa T-92/21)
      (2021/C 128/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Darment Oy (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat C. Ginter)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie zmniejszenia przydzielonego skarżącej na rok 2021 kontyngentu na wprowadzenie do obrotu wodorofluorowęglowodorów, która została przekazana skarżącej przez system portalu Komisji F-Gas w dniu 15 grudnia 2020 r. oraz w drodze wiadomości wysłanej pocztą elektroniczną w dniu 12 stycznia 2021 r.;

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję art. 266 TFUE poprzez nałożenie sankcji na skarżącą, mimo że Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji stwierdzającej, że skarżąca przekroczyła w 2017 r. swój kontyngent na wprowadzenie do obrotu wodorofluorowęglowodorów i nakładającej na nią sankcję.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję art. 25 ust. 2 rozporządzenia (UE) 517/2014 (1) w związku z art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej poprzez kontynuowanie nakładania sankcji na skarżącą.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 842/2006 Tekst mający znaczenie dla EOG (Dz.U. 2014 L 150, s. 195).


title: Sprawa T-103/21: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Boshab / Rada

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/44

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Boshab / Rada
      (Sprawa T-103/21)
      (2021/C 128/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Boshab (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciel: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. w zakresie, w jakim pozostawiono nazwisko skarżącego w pozycji 6 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. w zakresie, w jakim pozostawiono nazwisko skarżącego w pozycji 6 załącznika I do tego rozporządzenia;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do obrony. Skarżący podnosi kilka zarzutów szczegółowych odnoszących się do naruszenia prawa do obrony w trakcie procedur, w wyniku których Rada zdecydowała przedłużyć stosowanie wobec niego środków ograniczających, a w szczególności podnosi naruszenie jego prawa do bycia wysłuchanym w możliwych do przyjęcia warunkach.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący oczywistego błędu w ocenie polegającego na tym, że Rada przyjęła, że skarżący brał udział w czynach stanowiących poważne naruszenia praw człowieka w Demokratycznej. Skarżący krytykuje kontekst przeglądu, który poprzedził przedłużenie stosowania wobec niego środków ograniczających i kwestionuje jakikolwiek aktualny udział w czynach, które uzasadniały decyzję o umieszczeniu jego nazwiska w wykazie osób objętych decyzją Rady 2010/788/WPZiB z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga i uchylenia wspólnego stanowiska 2008/369/WPZiB (Dz.U.2010, L336, s. 30).


title: Sprawa T-104/21: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Kande Mupompa / Rada

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/44

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Kande Mupompa / Rada
      (Sprawa T-104/21)
      (2021/C 128/53)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Alex Kande Mupompa (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 marca 2020 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 7 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) z dnia 10 grudnia 2020 r. w zakresie, w jakim na jego podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 7 załącznika do tego rozporządzenia

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/21, Boshab/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-105/21: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Kanyama / Rada

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/45

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Kanyama / Rada
      (Sprawa T-105/21)
      (2021/C 128/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Célestin Kanyama (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 marca 2020 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 4 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) z dnia 10 grudnia 2020 r. w zakresie, w jakim na jego podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 4 załącznika do tego rozporządzenia

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/21, Boshab/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-106/21: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Kazembe Musonda / Rada

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/45

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Kazembe Musonda / Rada
      (Sprawa T-106/21)
      (2021/C 128/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-Claude Kazembe Musonda (Lubumbashi, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 marca 2020 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 8 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) z dnia 10 grudnia 2020 r. w zakresie, w jakim na jego podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 8 załącznika do tego rozporządzenia

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/21, Boshab/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-107/21: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Amisi Kumba / Rada

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/46

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Amisi Kumba / Rada
      (Sprawa T-107/21)
      (2021/C 128/56)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Gabriel Amisi Kumba (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 marca 2020 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 2 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) z dnia 10 grudnia 2020 r. w zakresie, w jakim na jego podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 2 załącznika do tego rozporządzenia

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/21, Boshab/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-108/21: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Ilunga Luyoyo / Rada

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/46

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Ilunga Luyoyo / Rada
      (Sprawa T-108/21)
      (2021/C 128/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ferdinand Ilunga Luyoyo (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 marca 2020 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 3 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) z dnia 10 grudnia 2020 r. w zakresie, w jakim na jego podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 3 załącznika do tego rozporządzenia

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/21, Boshab/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-109/21: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Mutondo / Rada

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/47

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Mutondo / Rada
      (Sprawa T-109/21)
      (2021/C 128/58)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Kalev Mutondo (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 marca 2020 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 11 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) z dnia 10 grudnia 2020 r. w zakresie, w jakim na jego podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 11 załącznika do tego rozporządzenia

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/21, Boshab/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-110/21: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Kampete / Rada

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/47

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Kampete / Rada
      (Sprawa T-110/21)
      (2021/C 128/59)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ilunga Kampete (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 marca 2020 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 1 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) z dnia 10 grudnia 2020 r. w zakresie, w jakim na jego podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 1 załącznika do tego rozporządzenia

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/21, Boshab/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-112/21: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Numbi / Rada

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/48

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Numbi / Rada
      (Sprawa T-112/21)
      (2021/C 128/60)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: John Numbi (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 marca 2020 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 5 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) z dnia 10 grudnia 2020 r. w zakresie, w jakim na jego podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 5 załącznika do tego rozporządzenia

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/21, Boshab/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-113/21: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Team Beverage/EUIPO (Beverage Analytics)

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/48

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Team Beverage/EUIPO (Beverage Analytics)
      (Sprawa T-113/21)
      (2021/C 128/61)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Team Beverage AG (Bremen, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte O. Spieker, A. Schönfleisch i N. Willich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Beverage Analytics – zgłoszenie nr 18 101 437

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 grudnia 2020 r. w sprawie R 727/2020-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddala ona odwołanie skarżącego od decyzji pozwanego z dnia 21 lutego 2020 r.;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-114/21: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2021 r. – Growth Finance Plus / EUIPO (doglover)

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/49

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2021 r. – Growth Finance Plus / EUIPO (doglover)
      (Sprawa T-114/21)
      (2021/C 128/62)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Growth Finance Plus AG (Gommiswald, Szwajcaria) (przedstawiciel: Rechtsanwalt H. Twelmeier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy doglover – zgłoszenie nr 18 107 487

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2020 r. w sprawie R 720/2020-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-115/21: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2021 r. – Growth Finance Plus / EUIPO (catlover)

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/50

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2021 r. – Growth Finance Plus / EUIPO (catlover)
      (Sprawa T-115/21)
      (2021/C 128/63)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Growth Finance Plus AG (Gommiswald, Szwajcaria) (przedstawiciel: Rechtsanwalt H. Twelmeier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy catlover – zgłoszenie nr 18 107 485

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2020 r. w sprawie R 717/2020-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-117/21: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2021 r. – Deichmann / EUIPO – Munich (Przedstawienie dwóch krzyżujących się pasków na bocznej stronie buta)

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/50

      Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2021 r. – Deichmann / EUIPO – Munich (Przedstawienie dwóch krzyżujących się pasków na bocznej stronie buta)
      (Sprawa T-117/21)
      (2021/C 128/64)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Deichmann SE (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Onken)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Munich, SL (La Torre de Claramunt, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie dwóch krzyżujących się pasków na bocznej stronie buta) – unijny znak towarowy nr 2 923 852

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2020 r. w sprawie R 2882/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Munich, SL kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust 1 lit. a) w związku z art. 7 ust 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-118/21: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2021 r. – Cilem Records International / EUIPO – KVZ Music (HALIX RECORDS)

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/51

      Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2021 r. – Cilem Records International / EUIPO – KVZ Music (HALIX RECORDS)
      (Sprawa T-118/21)
      (2021/C 128/65)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Cilem Records International UG (Augsburg, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt E. Hecht)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: KVZ Music Ltd (Sofia, Bułgaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego HALIX RECORDS – zgłoszenie nr 16 288 235

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 stycznia 2021 r. w sprawie R 1060/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 28 stycznia 2021 r. i decyzji EUIPO z dnia 25 maja 2020 r., dotyczącej unijnego znaku towarowego nr 16288235, a także uwzględnienie sprzeciwu strony skarżącej wobec rejestracji unijnego znaku towarowego nr 16288235 z dnia 17 kwietnia 2017 r.;

                  —

                  posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 28 stycznia 2021 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania co do istoty przez Izbę Odwoławczą;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-119/21: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Ramazani Shadary / Rada

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/52

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Ramazani Shadary / Rada
      (Sprawa T-119/21)
      (2021/C 128/66)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Emmanuel Ramazani (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 marca 2020 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 10 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) z dnia 10 grudnia 2020 r. w zakresie, w jakim na jego podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 10 załącznika do tego rozporządzenia

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/21, Boshab/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-120/21: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Ruhorimbere / Rada

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/52

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Ruhorimbere / Rada
      (Sprawa T-120/21)
      (2021/C 128/67)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Éric Ruhorimbere (Mbuji-Mayi, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 marca 2020 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 9 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) z dnia 10 grudnia 2020 r. w zakresie, w jakim na jego podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 9 załącznika do tego rozporządzenia

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-103/21, Boshab/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa C-95/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Agenzia delle Dogane / Silcompa SpA [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 76/308/EWG – Artykuły 6, 8 i art. 12 ust. 1 – 3 – Wzajemna pomoc przy dochodzeniu niektórych roszczeń – Podatek akcyzowy wymagalny w dwóch państwach członkowskich dla tych samych transakcji – Dyrektywa 92/12/WE – Artykuły 6 i 20 – Dopuszczenie do konsumpcji wyrobów – Sfałszowanie administracyjnych dokumentów towarzyszących – Naruszenie prawa lub nieprawidłowość popełnione w trakcie przemieszczenia wyrobów objętych podatkiem akcyzowym w procedurze zawieszenia podatku – Nieprawidłowe wyprowadzenie produktów z procedury zawieszenia – „Powielenie roszczenia podatkowego” dotyczącego podatku akcyzowego – Kontrola przeprowadzona przez sądy państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma organ współpracujący – Oddalenie wniosku o udzielenie pomocy złożonego przez właściwe władze innego państwa członkowskiego – Warunki]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/2

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Agenzia delle Dogane / Silcompa SpA
      (Sprawa C-95/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 76/308/EWG - Artykuły 6, 8 i art. 12 ust. 1 – 3 - Wzajemna pomoc przy dochodzeniu niektórych roszczeń - Podatek akcyzowy wymagalny w dwóch państwach członkowskich dla tych samych transakcji - Dyrektywa 92/12/WE - Artykuły 6 i 20 - Dopuszczenie do konsumpcji wyrobów - Sfałszowanie administracyjnych dokumentów towarzyszących - Naruszenie prawa lub nieprawidłowość popełnione w trakcie przemieszczenia wyrobów objętych podatkiem akcyzowym w procedurze zawieszenia podatku - Nieprawidłowe wyprowadzenie produktów z procedury zawieszenia - „Powielenie roszczenia podatkowego” dotyczącego podatku akcyzowego - Kontrola przeprowadzona przez sądy państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma organ współpracujący - Oddalenie wniosku o udzielenie pomocy złożonego przez właściwe władze innego państwa członkowskiego - Warunki)
      (2021/C 138/02)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Agenzia delle Dogane

         Strona przeciwna: Silcompa SpA

         Sentencja

      Artykuł 12 ust. 3 dyrektywy Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń odnoszących się do niektórych opłat, ceł, podatków i innych środków, zmienionej dyrektywą Rady 2001/44/WE z dnia 15 czerwca 2001 r., w związku z art. 20 dyrektywy 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, zmienionej dyrektywą Rady 92/108/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że w ramach skargi na środki egzekucyjne podjęte w państwie członkowskim, w którym siedzibę ma organ współpracujący, właściwy organ tego państwa członkowskiego może odmówić uwzględnienia wniosku o odzyskanie podatku akcyzowego, złożonego przez właściwe organy innego państwa członkowskiego w odniesieniu do wyrobów wyprowadzonych niezgodnie z prawem z procedury zawieszenia podatku w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 92/12, zmienionej dyrektywą 92/108, gdy ów wniosek jest oparty na okolicznościach dotyczących tych samych transakcji wywozu, które są już przedmiotem postępowania dotyczącego odzyskania podatku akcyzowego w państwie członkowskim, w którym siedzibę ma organ współpracujący.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa C-389/19 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lutego 2021 r. – Komisja Europejska / Królestwo Szwecji, Królestwo Danii, Republika Finlandii, Parlament Europejski, Europejska Agencja Chemikaliów [Odwołanie – Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 – Rejestracja, ocena i udzielanie zezwoleń w zakresie chemikaliów oraz ograniczenia mające zastosowanie do tych substancji – Decyzja Komisji Europejskiej zezwalająca na niektóre zastosowania żółtego sulfochromianu ołowiu i czerwonego chromianu, molibdenianu i siarczanu ołowiu, substancji wymienionych w załączniku XIV do wspomnianego rozporządzenia – Substancje wzbudzające szczególnie duże obawy – Przesłanki udzielenia pozwolenia – Badanie niedostępności rozwiązań alternatywnych]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/3

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lutego 2021 r. – Komisja Europejska / Królestwo Szwecji, Królestwo Danii, Republika Finlandii, Parlament Europejski, Europejska Agencja Chemikaliów
      (Sprawa C-389/19 P) (1)

      (Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 - Rejestracja, ocena i udzielanie zezwoleń w zakresie chemikaliów oraz ograniczenia mające zastosowanie do tych substancji - Decyzja Komisji Europejskiej zezwalająca na niektóre zastosowania żółtego sulfochromianu ołowiu i czerwonego chromianu, molibdenianu i siarczanu ołowiu, substancji wymienionych w załączniku XIV do wspomnianego rozporządzenia - Substancje wzbudzające szczególnie duże obawy - Przesłanki udzielenia pozwolenia - Badanie niedostępności rozwiązań alternatywnych)
      (2021/C 138/03)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo R. Lindenthal, K. Mifsud-Bonnici i G. Tolstoy, a następnie R. Lindenthal i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy, wspierani przez K. Nordlander, advokat)

         Druga strona postępowania: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: początkowo C. Meyer-Seitz, H. Shev, J. Lundberg, H. Eklinder i A. Falk, a następnie O. Simonsson, C. Meyer-Seitz, M. Salborn Hodgson, R. Shahsavan Eriksson, H. Shev i H. Eklinder, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo J. Nymann-Lindegren, M.S. Wolff i P.Z.L. Ngo, a następnie J. Nymann-Lindegren i M.S. Wolff, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: S. Hartikainen, pełnomocnik), Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Neergaard, A. Tamás i C. Biz, pełnomocnicy), Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: początkowo M. Heikkilä, W. Broere i C. Schultheiss, następnie M. Heikkilä, W. Broere i J. Löfgren, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Punkt 2 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 7 marca 2019 r., Szwecja/Komisja (T 837/16, EU:T:2019:144), zostaje uchylony.

                  2)

                  Odwołanie zostaje oddalone w pozostałym zakresie.

                  3)

                  Skutki decyzji wykonawczej Komisji C(2016) 5644 final z dnia 7 września 2016 r. zatwierdzającej niektóre zastosowania żółtego sulfochromianu ołowiu i czerwonego chromianu, molibdenianu i siarczanu ołowiu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady zostają utrzymane do czasu, gdy Komisja Europejska wyda rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia złożonego przez spółkę DCC Maastricht BV.

                  4)

                  Komisja Europejska, Królestwo Szwecji, Królestwo Danii, Republika Finlandii, Parlament Europejski i Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywają własne koszty związane z niniejszym postępowaniem odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawa C-403/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Société Générale SA / Ministre de l’Action et des Comptes publics [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 63 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Podatki dochodowe od osób prawnych – Dwustronne umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania – Opodatkowanie dywidend wypłacanych przez spółkę niebędącą rezydentem, która podlega już opodatkowaniu w innym państwie członkowskim – Limit przyznanego zaliczenia na poczet podatku – Podwójne opodatkowanie w wymiarze prawnym]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/4

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Société Générale SA / Ministre de l’Action et des Comptes publics
      (Sprawa C-403/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 63 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Podatki dochodowe od osób prawnych - Dwustronne umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania - Opodatkowanie dywidend wypłacanych przez spółkę niebędącą rezydentem, która podlega już opodatkowaniu w innym państwie członkowskim - Limit przyznanego zaliczenia na poczet podatku - Podwójne opodatkowanie w wymiarze prawnym)
      (2021/C 138/04)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Société Générale SA

         Strona przeciwna: Ministre de l’Action et des Comptes publics

         Sentencja

      Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które w ramach systemu mającego na celu zrekompensowanie podwójnego opodatkowania dywidend otrzymanych przez spółkę podlegającą opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w tym państwie członkowskim, w którym ma ona siedzibę, opodatkowanych przez inne państwo członkowskie, przyznają takiej spółce zaliczenie na poczet podatku ograniczone do kwoty, jaką otrzymałoby to pierwsze państwo członkowskie, gdyby same te dywidendy podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, bez zrekompensowania w całości podatku uiszczonego w tym drugim państwie członkowskim.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa C-604/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – Polska) – Gmina Wrocław / Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 2 ust. 1 lit. a) – Artykuł 9 ust. 1 – Artykuł 13 ust. 1 – Artykuł 14 ust. 1 i ust. 2 lit. a) – Pojęcie „dostawy towarów” – Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego obejmującego nieruchomość w prawo pełnej własności z mocy prawa – Gmina otrzymująca opłaty z tytułu przekształcenia – Pojęcie „odszkodowania” – Pojęcie „podatnika działającego w takim charakterze” – Wyjątek – Podmioty prawa publicznego wykonujące działalność lub dokonujące transakcji jako organy władzy publicznej]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/4

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – Polska) – Gmina Wrocław / Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
      (Sprawa C-604/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. a) - Artykuł 9 ust. 1 - Artykuł 13 ust. 1 - Artykuł 14 ust. 1 i ust. 2 lit. a) - Pojęcie „dostawy towarów” - Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego obejmującego nieruchomość w prawo pełnej własności z mocy prawa - Gmina otrzymująca opłaty z tytułu przekształcenia - Pojęcie „odszkodowania” - Pojęcie „podatnika działającego w takim charakterze” - Wyjątek - Podmioty prawa publicznego wykonujące działalność lub dokonujące transakcji jako organy władzy publicznej)
      (2021/C 138/05)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gmina Wrocław

         Strona przeciwna: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 14 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo pełnej własności przewidziane w przepisach krajowych w zamian za uiszczenie opłaty stanowi dostawę towarów w rozumieniu tego przepisu.

                  2)

                  Dyrektywę 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że przy przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo pełnej własności przewidzianym w przepisach krajowych w zamian za uiszczenie opłaty na rzecz gminy będącej właścicielem nieruchomości, co pozwala jej na uzyskanie z tego tytułu dochodu o charakterze stałym, z zastrzeżeniem weryfikacji, jakich powinien dokonać sąd odsyłający, owa gmina działa w charakterze podatnika w rozumieniu art. 9 ust. 1 owej dyrektywy, a nie jako organ władzy publicznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawa C-615/19 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lutego 2021 r. – John Dalli / Komisja Europejska [Odwołanie – Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej – Zarzucane bezprawne działania Komisji Europejskiej i Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) – Zakończenie pełnienia obowiązków przez członka Komisji – Zasady proceduralne regulujące prowadzenie dochodzeń przez OLAF – Wszczęcie dochodzenia – Prawo do bycia wysłuchanym – Komitet Nadzoru OLAF-u – Domniemanie niewinności – Ocena podnoszonej szkody]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/5

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lutego 2021 r. – John Dalli / Komisja Europejska
      (Sprawa C-615/19 P) (1)

      (Odwołanie - Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej - Zarzucane bezprawne działania Komisji Europejskiej i Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) - Zakończenie pełnienia obowiązków przez członka Komisji - Zasady proceduralne regulujące prowadzenie dochodzeń przez OLAF - Wszczęcie dochodzenia - Prawo do bycia wysłuchanym - Komitet Nadzoru OLAF-u - Domniemanie niewinności - Ocena podnoszonej szkody)
      (2021/C 138/06)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: John Dalli (przedstawiciele: L. Levi i S. Rodrigues, avocats)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  John Dalli zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-673/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – M, A, Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, T [Odesłanie prejudycjalne – Azyl i imigracja – Dyrektywa 2008/115/WE – Artykuły 3, 4, 6 i 15 – Uchodźca przebywający nielegalnie na terytorium państwa członkowskiego – Zastosowanie środka detencyjnego w celu przekazania do innego państwa członkowskiego – Status uchodźcy w tym innym państwie członkowskim – Zasada non-refoulement – Brak decyzji nakazującej powrót – Zastosowanie dyrektywy 2008/115]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/7

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – M, A, Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, T
      (Sprawa C-673/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Azyl i imigracja - Dyrektywa 2008/115/WE - Artykuły 3, 4, 6 i 15 - Uchodźca przebywający nielegalnie na terytorium państwa członkowskiego - Zastosowanie środka detencyjnego w celu przekazania do innego państwa członkowskiego - Status uchodźcy w tym innym państwie członkowskim - Zasada non-refoulement - Brak decyzji nakazującej powrót - Zastosowanie dyrektywy 2008/115)
      (2021/C 138/08)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M, A, Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Strona przeciwna: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, T

         Sentencja

      Artykuły 3, 4, 6 i 15 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie umieściło w ośrodku detencyjnym obywatela państwa trzeciego nielegalnie przebywającego na jego terytorium w celu przymusowego przekazania tego obywatela do innego państwa członkowskiego, w którym posiada on status uchodźcy, w sytuacji gdy ów obywatel odmówił zastosowania się do nałożonego na niego nakazu udania się do tego innego państwa członkowskiego, a nie istnieje możliwość wydania wobec niego decyzji nakazującej powrót.

         (1)  Dz.U. C 423 z 16.12.2019.


title: Sprawa C-689/19 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 lutego 2021 r. – VodafoneZiggo Group BV / Komisja Europejska [Odwołanie – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Dyrektywa Rady 2002/21/WE zmieniona dyrektywą 2009/140/WE – Konsolidacja rynku wewnętrznego w zakresie łączności elektronicznej – Artykuł 7 ust. 3 i 7 – Projekt środka udostępniony przez krajowy organ regulacyjny – Rynek hurtowego zapewnienia dostępu w określonej lokalizacji w Niderlandach – Wspólna znacząca pozycja rynkowa – Uwagi Komisji Europejskiej przekazane krajowemu organowi regulacyjnemu – Spoczywający na krajowym organie regulacyjnym obowiązek uwzględnienia ich w jak największym stopniu – Zakres – Artykuł 263 TFUE – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Akt zaskarżalny – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/7

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 lutego 2021 r. – VodafoneZiggo Group BV / Komisja Europejska
      (Sprawa C-689/19 P) (1)

      (Odwołanie - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa Rady 2002/21/WE zmieniona dyrektywą 2009/140/WE - Konsolidacja rynku wewnętrznego w zakresie łączności elektronicznej - Artykuł 7 ust. 3 i 7 - Projekt środka udostępniony przez krajowy organ regulacyjny - Rynek hurtowego zapewnienia dostępu w określonej lokalizacji w Niderlandach - Wspólna znacząca pozycja rynkowa - Uwagi Komisji Europejskiej przekazane krajowemu organowi regulacyjnemu - Spoczywający na krajowym organie regulacyjnym obowiązek uwzględnienia ich w jak największym stopniu - Zakres - Artykuł 263 TFUE - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Akt zaskarżalny - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
      (2021/C 138/09)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: VodafoneZiggo Group BV (przedstawiciele: W. Knibbeler, A. Pliego Selie i B.A. Verheijen, advocaten)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Nicolae i G. Braun, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  VodafoneZiggo Group BV zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019.


title: Sprawa C-712/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Novo Banco SA / Junta de Andalucía [Odesłanie prejudycjalne – Swoboda przedsiębiorczości – Swobodny przepływ kapitału – Podatki – Podatek obciążający przechowywane przez instytucje kredytowe depozyty klientów – Odliczenia podatkowe przyznane wyłącznie instytucjom mającym siedzibę lub placówki na terytorium wspólnoty autonomicznej Andaluzji – Odliczenia podatkowe przyznane wyłącznie w odniesieniu do inwestycji związanych z projektami realizowanymi na terytorium tej wspólnoty autonomicznej – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 401 – Zakaz poboru innych podatków krajowych, które mogą być uznane za podatki obrotowe – Pojęcie „podatku obrotowego” – Zasadnicze cechy charakterystyczne VAT – Brak]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/8

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Novo Banco SA / Junta de Andalucía
      (Sprawa C-712/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodny przepływ kapitału - Podatki - Podatek obciążający przechowywane przez instytucje kredytowe depozyty klientów - Odliczenia podatkowe przyznane wyłącznie instytucjom mającym siedzibę lub placówki na terytorium wspólnoty autonomicznej Andaluzji - Odliczenia podatkowe przyznane wyłącznie w odniesieniu do inwestycji związanych z projektami realizowanymi na terytorium tej wspólnoty autonomicznej - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 401 - Zakaz poboru innych podatków krajowych, które mogą być uznane za podatki obrotowe - Pojęcie „podatku obrotowego” - Zasadnicze cechy charakterystyczne VAT - Brak)
      (2021/C 138/10)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Novo Banco SA

         Strona przeciwna: Junta de Andalucía

         Sentencja

                  1)

                  Swobodę przedsiębiorczości ustanowioną w art. 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do odliczeń od kwoty brutto podatku obciążającego depozyty wnoszone przez klientów instytucji kredytowych, których siedziba główna lub placówki znajdują się na terytorium danego regionu państwa członkowskiego:

                              —

                              stoi ona na przeszkodzie odliczeniu w wysokości 200 000 EUR od kwoty brutto tego podatku przysługującemu instytucjom kredytowym, których siedziba znajduje się na terytorium tego regionu;

                              —

                              nie stoi ona na przeszkodzie odliczeniu od kwoty brutto wspomnianego podatku wynoszącemu 5 000 EUR na każdą placówkę znajdującą się na terytorium tego regionu, względnie 7 500 EUR w przypadku każdej placówki znajdującej się w gminie liczącej mniej niż 2 000 mieszkańców, chyba że odliczenie to prowadzi w rzeczywistości do nieuzasadnionej dyskryminacji ze względu na miejsce siedziby odnośnych instytucji kredytowych, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

                        Artykuł 63 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do podatku obciążającego depozyty wnoszone przez klientów instytucji kredytowych, których siedziba główna lub placówki znajdują się na terytorium danego regionu państwa członkowskiego, stoi on na przeszkodzie odliczeniom od kwoty brutto tego podatku stanowiącym równowartość kredytów, pożyczek i inwestycji przeznaczonych na projekty realizowane w tym regionie, o ile odliczenia te realizują cel o charakterze czysto ekonomicznym.

                  2)

                  Artykuł 401 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym wprowadzającym podatek należny od instytucji kredytowych z tytułu przechowywania depozytów klientów, którego podstawa opodatkowania odpowiada średniej arytmetycznej sald kwartalnych tych depozytów i którego podatnik nie może przerzucić na osoby trzecie.

         (1)  Dz.U. C 423 z 16.12.2019.


title: Sprawa C-772/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Bartosch Airport Supply Services GmbH / Zollamt Wien [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna taryfa celna – Nomenklatura scalona – Klasyfikacja taryfowa – Pozycje taryfowe 8701 i 8705 – Wykładnia – Ciągnik lotniskowy]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/9

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Bartosch Airport Supply Services GmbH / Zollamt Wien
      (Sprawa C-772/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Pozycje taryfowe 8701 i 8705 - Wykładnia - Ciągnik lotniskowy)
      (2021/C 138/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Bartosch Airport Supply Services GmbH

         Druga strona postępowania: Zollamt Wien

         Sentencja

      Nomenklaturę scaloną, zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2016/2012 z dnia 6 października 2016 r., należy interpretować w ten sposób, że pozycja 8705 tej nomenklatury nie obejmuje pojazdów przeznaczonych do holowania i pchania statków powietrznych, zwanych „ciągnikami lotniskowymi”, które są objęte pozycją 8701 wspomnianej nomenklatury.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa C-804/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg – Austria) – BU / Markt24 GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Jurysdykcja w zakresie indywidualnych umów o pracę – Przepisy sekcji 5 rozdziału II – Stosowanie – Umowa zawarta w państwie członkowskim w przedmiocie zatrudnienia przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim – Brak świadczenia pracy podczas całego okresu obowiązywania umowy – Wyłączenie stosowania krajowych przepisów jurysdykcyjnych – Artykuł 21 ust. 1 lit. b) ppkt (i) – Pojęcie „miejsca, w którym lub z którego pracownik zazwyczaj świadczy pracę” – Umowa o pracę – Miejsce wykonania umowy – Obowiązki ciążące na pracowniku wobec jego pracodawcy]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/10

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg – Austria) – BU / Markt24 GmbH
      (Sprawa C-804/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Jurysdykcja w zakresie indywidualnych umów o pracę - Przepisy sekcji 5 rozdziału II - Stosowanie - Umowa zawarta w państwie członkowskim w przedmiocie zatrudnienia przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim - Brak świadczenia pracy podczas całego okresu obowiązywania umowy - Wyłączenie stosowania krajowych przepisów jurysdykcyjnych - Artykuł 21 ust. 1 lit. b) ppkt (i) - Pojęcie „miejsca, w którym lub z którego pracownik zazwyczaj świadczy pracę” - Umowa o pracę - Miejsce wykonania umowy - Obowiązki ciążące na pracowniku wobec jego pracodawcy)
      (2021/C 138/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Salzburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: BU

         Strona pozwana: Markt24 GmbH

         Sentencja

                  1)

                  Przepisy zawarte w sekcji 5 rozdziału II rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, zatytułowanej „Jurysdykcja w zakresie indywidualnych umów o pracę”, należy interpretować w ten sposób, że znajdują one zastosowanie do powództwa wytoczonego przez pracownika mającego miejsce zamieszkania w jednym państwie członkowskim przeciwko pracodawcy mającemu miejsce zamieszkania, względnie siedzibę, w innym państwie członkowskim, w przypadku gdy umowa o pracę została wynegocjowana i zawarta w państwie członkowskim miejsca zamieszkania pracownika i przewidywała, że miejsce wykonywania pracy znajduje się w państwie członkowskim siedziby pracodawcy, nawet jeśli praca nie była świadczona z powodów, za które odpowiedzialność ponosi ten pracodawca.

                  2)

                  Przepisy sekcji 5 rozdziału II rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu krajowych przepisów jurysdykcyjnych w odniesieniu do powództwa takiego jak to, o którym mowa w pkt 1 sentencji niniejszego wyroku, niezależnie od tego, czy owe przepisy krajowe są korzystniejsze dla pracownika.

                  3)

                  Artykuł 21 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że powództwo, takie jak to, o którym mowa w pkt 1 sentencji niniejszego wyroku, może zostać wniesione do sądu miejsca, w którym lub z którego pracownik miał zgodnie z umową o pracę wywiązać się z zasadniczej części obowiązków ciążących na nim wobec jego pracodawcy, bez uszczerbku dla art. 7 pkt 5 rzeczonego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa C-857/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – Slovak Telekom a.s. / Protimonopolný úrad Slovenskej republiky [Odesłanie prejudycjalne – Konkurencja – Artykuł 102 TFUE – Nadużycie pozycji dominującej – Podział kompetencji między Komisję Europejską a krajowe organy ochrony konkurencji – Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 – Artykuł 11 ust. 6 – Pozbawienie krajowych organów ochrony konkurencji ich kompetencji – Zasada ne bis in idem – Artykuł 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/11

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – Slovak Telekom a.s. / Protimonopolný úrad Slovenskej republiky
      (Sprawa C-857/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Artykuł 102 TFUE - Nadużycie pozycji dominującej - Podział kompetencji między Komisję Europejską a krajowe organy ochrony konkurencji - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 11 ust. 6 - Pozbawienie krajowych organów ochrony konkurencji ich kompetencji - Zasada ne bis in idem - Artykuł 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
      (2021/C 138/13)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Najvyšší súd Slovenskej republiky

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: Slovak Telekom a.s.

         Druga strona postępowania: Protimonopolný úrad Slovenskej republiky

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 11 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 i 102 TFUE] należy interpretować w ten sposób, że organy ochrony konkurencji państw członkowskich zostają pozbawione kompetencji do stosowania art. 101 i 102 TFUE wówczas, gdy Komisja Europejska wszczyna postępowanie w celu przyjęcia decyzji stwierdzającej naruszenie tych postanowień, pod warunkiem jednak, że ten formalny akt dotyczy tych samych naruszeń art. 101 i 102 TFUE, jakich miało dopuścić się to samo lub te same przedsiębiorstwa na tym samym lub tych samych rynkach produktów i tym samym lub tych samych rynkach geograficznych w tym samym lub w tych samych okresach, co naruszenia będące przedmiotem postępowania lub postępowań wszczętych wcześniej przez te organy.

                  2)

                  Zasadę ne bis in idem ustanowioną w art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że znajduje ona zastosowanie do naruszeń prawa konkurencji takich jak nadużycie pozycji dominującej w rozumieniu w art. 102 TFUE i zakazuje ona ponownego karania lub ścigania przedsiębiorstwa za antykonkurencyjne zachowanie, za które zostało ono ukarane lub za które nie ponosi ono odpowiedzialności, jak uznano we wcześniejszej, niepodlegającej zaskarżeniu decyzji. Zasada ta nie znajduje natomiast zastosowania wówczas, gdy wobec przedsiębiorstwa toczy się postępowanie i gdy zostaje ono ukarane odrębnie i niezależnie przez organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego i przez Komisję za naruszenia art. 102 TFUE dotyczące odrębnych rynków produktów lub odrębnych rynków geograficznych lub gdy organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego zostaje pozbawiony kompetencji na podstawie art. 11 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1/2003.

         (1)  Dz.U. C 36 z 3.2.2020.


title: Sprawa C-940/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) –Les Chirurgiens-Dentistes de France i in. / Ministre des Solidarités et de la Santé, Ministre de l’Enseignement supérieur, de la Recherche et de l’Innovation, Premier ministre [Odesłanie prejudycjalne – Uznawanie kwalifikacji zawodowych – Dyrektywa 2005/36/WE – Artykuł 4f ust. 6 – Uregulowanie krajowe – Dopuszczenie możliwości dostępu częściowego do jednego z zawodów objętych mechanizmem automatycznego uznawania kwalifikacji zawodowych]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) –Les Chirurgiens-Dentistes de France i in. / Ministre des Solidarités et de la Santé, Ministre de l’Enseignement supérieur, de la Recherche et de l’Innovation, Premier ministre
      (Sprawa C-940/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Dyrektywa 2005/36/WE - Artykuł 4f ust. 6 - Uregulowanie krajowe - Dopuszczenie możliwości dostępu częściowego do jednego z zawodów objętych mechanizmem automatycznego uznawania kwalifikacji zawodowych)
      (2021/C 138/14)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Les Chirurgiens-Dentistes de France, Confédération des Syndicats médicaux français, Fédération des Syndicats pharmaceutiques de France, Syndicat des Biologistes, Syndicat des laboratoires de biologie clinique, Syndicat des Médecins libéraux, Union dentaire, Conseil national de l’Ordre des Chirurgiens-Dentistes, Conseil national de l’Ordre des Masseurs-Kinésithérapeutes, Conseil national de l’Ordre des Infirmiers

         Strona pozwana: Ministre des Solidarités et de la Santé, Ministre de l’Enseignement supérieur, de la Recherche et de l’Innovation, Premier ministre

         Sentencja

      Artykuł 4f ust. 6 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu przyznającemu możliwość dostępu częściowego do jednego z zawodów objętych mechanizmem automatycznego uznawania kwalifikacji zawodowych przewidzianym w przepisach rozdziału III tytułu III tej dyrektywy w zmienionym brzmieniu.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa C-129/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg – Luksemburg) – XI / Caisse pour l’avenir des enfants [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa Rady 2010/18/UE – Zmienione porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego – Uregulowanie krajowe uzależniające przyznanie prawa do urlopu rodzicielskiego od warunku zatrudnienia i od obowiązkowej przynależności pracownika z tego tytułu do danego systemu zabezpieczenia społecznego w dniu narodzin dziecka]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/12

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg – Luksemburg) – XI / Caisse pour l’avenir des enfants
      (Sprawa C-129/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa Rady 2010/18/UE - Zmienione porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego - Uregulowanie krajowe uzależniające przyznanie prawa do urlopu rodzicielskiego od warunku zatrudnienia i od obowiązkowej przynależności pracownika z tego tytułu do danego systemu zabezpieczenia społecznego w dniu narodzin dziecka)
      (2021/C 138/15)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XI

         Druga strona postępowania: Caisse pour l’avenir des enfants

         Sentencja

      Klauzule 1.1, 1.2 i 2.1 oraz klauzulę 3.1 lit. b) Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego (zmienionego) z dnia 18 czerwca 2009 r., które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 2010/18/UE z dnia 8 marca 2010 r. w sprawie wdrożenia zmienionego Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez BUSINESSEUROPE, UEAPME, CEEP i ETUC oraz uchylającej dyrektywę 96/34/WE, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które uzależnia przyznanie prawa do urlopu rodzicielskiego od nieprzerwanego zatrudnienia danego rodzica przez okres co najmniej dwunastu miesięcy bezpośrednio przed rozpoczęciem urlopu rodzicielskiego. Klauzule te stoją natomiast na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które uzależnia przyznanie prawa do urlopu rodzicielskiego od posiadania przez rodzica statusu pracownika w chwili narodzin lub przysposobienia dziecka.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa C-108/19: Postanowienie Trybunału dziesiąta izba) z dnia 14 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Krakvet sp. z o.o. sp.k. / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenţi [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 33 – Określenie miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu – Dostawa towarów wraz z transportem – Dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub na jego rachunek – Sprzedaż za pośrednictwem strony internetowej – Umowa przewozu towarów zawarta przez nabywcę ze spółką zaproponowaną przez dostawcę]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/13

      Postanowienie Trybunału dziesiąta izba) z dnia 14 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Krakvet sp. z o.o. sp.k. / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenţi
      (Sprawa C-108/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 33 - Określenie miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu - Dostawa towarów wraz z transportem - Dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub na jego rachunek - Sprzedaż za pośrednictwem strony internetowej - Umowa przewozu towarów zawarta przez nabywcę ze spółką zaproponowaną przez dostawcę)
      (2021/C 138/16)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Krakvet sp. z o.o. sp.k.

         Strona przeciwna: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenţi

         Sentencja

      Artykuł 33 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do towarów sprzedawanych za pośrednictwem strony internetowej przez dostawcę mającego siedzibę w jednym państwie członkowskim nabywcom znajdującym się w innym państwie członkowskim, jeżeli do celów dostarczenia tych towarów owi nabywcy, zgodnie z opcjami wysyłki oferowanymi przez tego dostawcę, wybierają spółkę proponowaną na tej stronie, z którą to spółką zawierają umowę odrębną od umowy wiążącej ich z rzeczonym dostawcą na nabycie tych towarów, należy uważać te towary za transportowane „przez dostawcę lub na jego rzecz” w rozumieniu tego art. 33, o ile ten sam dostawca odgrywa przeważającą rolę w inicjowaniu i organizowaniu zasadniczych etapów transportu tychże towarów, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego, z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy w postępowaniu głównym.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa C-706/19P: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 stycznia 2021 r. – CCPL – Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC, Coopbox group SpA, Coopbox Eastern s.r.o. / Komisja Europejska [Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej – Odwołanie od uzasadnienia – Odwołanie oczywiście niedopuszczalne]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/14

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 stycznia 2021 r. – CCPL – Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC, Coopbox group SpA, Coopbox Eastern s.r.o. / Komisja Europejska
      (Sprawa C-706/19P) (1)

      (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej - Odwołanie od uzasadnienia - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)
      (2021/C 138/17)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: CCPL – Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC, Coopbox group SpA, Coopbox Eastern s.r.o. (przedstawiciele: początkowo S. Bariatti, E. Cucchiara i A. Cutrupi, avvocati, następnie E. Cucchiara, avvocato)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Rossi i T. Vecchi, następnie P. Rossi, G. Conte i C. Sjödin, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.

                  2)

                  CCPL – Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC, Coopbox group SpA et Coopbox Eastern s.r.o. zostają obciążone, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawa C-769/19: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko UC, TD [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa 2012/13/UE – Prawo do informacji w postępowaniu karnym – Artykuł 6 – Prawa osób podejrzanych lub oskarżonych do informacji dotyczących przysługujących im praw – Artykuł 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Rozpatrzenie sprawy w rozsądnym terminie – Ustawodawstwo krajowe przewidujące umorzenie postępowania sądowego w wypadku stwierdzenia przez sąd wady formalnej aktu oskarżenia – Przekazanie sprawy prokuratorowi w celu sporządzenia nowego aktu oskarżenia – Dopuszczalność]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/14

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko UC, TD
      (Sprawa C-769/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa 2012/13/UE - Prawo do informacji w postępowaniu karnym - Artykuł 6 - Prawa osób podejrzanych lub oskarżonych do informacji dotyczących przysługujących im praw - Artykuł 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Rozpatrzenie sprawy w rozsądnym terminie - Ustawodawstwo krajowe przewidujące umorzenie postępowania sądowego w wypadku stwierdzenia przez sąd wady formalnej aktu oskarżenia - Przekazanie sprawy prokuratorowi w celu sporządzenia nowego aktu oskarżenia - Dopuszczalność)
      (2021/C 138/18)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Strony w postępowaniu karnym

      UC, TD

         przy udziale: Spetsializirana prokuratura

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 1, 3 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym, art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także zasadę pierwszeństwa prawa Unii oraz prawo do poszanowania godności ludzkiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które – w sytuacji gdy wniesiono akt oskarżenia dotknięty wadami, ponieważ jego treść jest niejasna, niepełna lub sprzeczna – nie umożliwia prokuratorowi w żadnym wypadku naprawienia tych wad, poprzez ich usunięcie na rozprawie wstępnej, na której stwierdzono ich istnienie, i nakłada na sąd obowiązek umorzenia postępowania sądowego oraz przekazania sprawy prokuratorowi w celu sporządzenia nowego aktu oskarżenia.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa C-892/19 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 stycznia 2021 r. – Camelia Manéa / CdT [Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Służba Publiczna – Członek personelu tymczasowego – Umowa na czas określony – Decyzja o nieprzedłużeniu umowy – Cofnięcie decyzji i wydanie nowej decyzji o nieprzedłużeniu umowy wywierającej skutki od dnia wydania pierwszej decyzji – Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/15

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 stycznia 2021 r. – Camelia Manéa / CdT
      (Sprawa C-892/19 P) (1)

      (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Służba Publiczna - Członek personelu tymczasowego - Umowa na czas określony - Decyzja o nieprzedłużeniu umowy - Cofnięcie decyzji i wydanie nowej decyzji o nieprzedłużeniu umowy wywierającej skutki od dnia wydania pierwszej decyzji - Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)
      (2021/C 138/19)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Camelia Manéa (przedstawiciel: M.A. Lucas, avocat)

         Druga strona postępowania: Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CdT) (przedstawiciele: M. Garnier i J. Rikkert, pełnomocnicy, wspierani przez B. Wägenbaura, avocat)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne, a w pozostałym zakresie oddalone jako oczywiście bezzasadne.

                  2)

                  Camelia Manéa zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-105/20: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Nivelles – Belgia) – UF / Partena, Assurances sociales pour travailleurs indépendants ASBL, Institut national d’assurances sociales pour travailleurs indépendants (Inasti), Union Nationale des Mutualités Libres (Partenamut) (UNMLibres) [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Postanowienie odsyłające – Brak uściśleń co do powodów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne do celów rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu głównym – Oczywista niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/16

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Nivelles – Belgia) – UF / Partena, Assurances sociales pour travailleurs indépendants ASBL, Institut national d’assurances sociales pour travailleurs indépendants (Inasti), Union Nationale des Mutualités Libres (Partenamut) (UNMLibres)
      (Sprawa C-105/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Postanowienie odsyłające - Brak uściśleń co do powodów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne do celów rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu głównym - Oczywista niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
      (2021/C 138/20)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal du travail de Nivelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: UF

         Strona pozwana: Partena, Assurances sociales pour travailleurs indépendants ASBL, Institut national d’assurances sociales pour travailleurs indépendants (Inasti), Union Nationale des Mutualités Libres (Partenamut) (UNMLibres)

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Nivelles (Belgia) postanowieniem z dnia 3 lutego 2020 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 175 z 25.5.2020.


title: Sprawa C-455/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 23 września 2020 r. – C.M.C., T.M.M.

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 23 września 2020 r. – C.M.C., T.M.M.
      (Sprawa C-455/20)
      (2021/C 138/21)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski rajonen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: C.M.C., T.M.M.
      Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2021 r. Trybunał (szósta izba) wykreślił sprawę z rejestru.


title: Sprawa C-3/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 4 stycznia 2021 r. – FS / Chief Appeals Officer, Social Welfare Appeals Office, Minister for Employment affaires, Minister for Social Protection

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 4 stycznia 2021 r. – FS / Chief Appeals Officer, Social Welfare Appeals Office, Minister for Employment affaires, Minister for Social Protection
      (Sprawa C-3/21)
      (2021/C 138/23)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FS

         Strona pozwana: Chief Appeals Officer, Social Welfare Appeals Office, Minister for Employment Affairs, Minister for Social Protection

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie „wniosku” w rozumieniu art. 81 rozporządzenia nr 883/2004 (1) obejmuje trwający stan otrzymywania świadczenia okresowego od pierwszego państwa członkowskiego (w sytuacji gdy świadczenie jest zasadniczo należne od drugiego państwa członkowskiego) w każdym przypadku, gdy takie świadczenie jest wypłacane, nawet po złożeniu pierwotnego wniosku i wydaniu przez pierwsze państwo członkowskie pierwotnej decyzji o przyznaniu świadczenia?

                  2)

                  Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to czy w sytuacji gdy wniosek o świadczenie z zabezpieczenia społecznego został nieprawidłowo skierowany do państwa członkowskiego pochodzenia, podczas gdy powinien był zostać skierowany do drugiego państwa członkowskiego, obowiązek drugiego państwa członkowskiego na podstawie art. 81 rozporządzenia nr 883/2004 (w szczególności obowiązek uznania wniosku złożonego w państwie członkowskim pochodzenia za dopuszczalny w drugim państwie członkowskim) należy interpretować w ten sposób, że jest on całkowicie niezależny od obowiązku podania przez wnioskodawczynię prawidłowych informacji dotyczących jej miejsca zamieszkania na mocy art. 76 ust. 4 rozporządzenia nr 883/2004, wobec czego wniosek złożony nieprawidłowo w państwie członkowskim pochodzenia musi zostać uznany za dopuszczalny przez drugie państwo członkowskie dla celów art. 81, niezależnie od braku podania przez zainteresowaną prawidłowych informacji dotyczących jej miejsca zamieszkania zgodnie z art. 76 ust. 4, w terminie na złożenie wniosku przewidzianym przez prawo drugiego państwa członkowskiego?

                  3)

                  Czy ogólna zasada skuteczności prawa Unii skutkuje tym, że w okolicznościach takich jak w niniejszym postępowaniu (w szczególności w okolicznościach, w których obywatelka państwa Unii korzystająca z prawa do swobodnego przemieszczania się naruszyła wynikający z art. 76 ust. 4 obowiązek powiadomienia organów zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego pochodzenia o zmianie państwa zamieszkania) dostęp do uprawnień wynikających z prawa Unii staje się bezskuteczny ze względu na wymóg prawa krajowego państwa członkowskiego, w którym wykonywane jest prawo do swobodnego przemieszczania się, stanowiący, że w celu uzyskania zasiłku rodzinnego z mocą wsteczną obywatel państwa Unii musi wystąpić o przyznanie takiego świadczenia w drugim państwie członkowskim w terminie dwunastu miesięcy przewidzianym przez prawo wewnętrzne tego drugiego państwa członkowskiego?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1).


title: Sprawa C-22/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 14 stycznia 2021 r. – SRS, AA / Minister for Justice and Equality

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 14 stycznia 2021 r. – SRS, AA / Minister for Justice and Equality
      (Sprawa C-22/21)
      (2021/C 138/24)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SRS, AA

         Strona przeciwna: Minister for Justice and Equality

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zawarte w art. 3 dyrektywy 2004/38/WE (1) wyrażenie „członek gospodarstwa domowego obywatela Unii” może zostać zdefiniowane w taki sposób, żeby miało powszechne zastosowanie w Unii, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, jak brzmi ta definicja?

                  2)

                  Jeżeli wyrażenie to nie może zostać zdefiniowane, to według jakich kryteriów sędziowie powinni oceniać dowody, aby umożliwić sądom krajowym rozstrzyganie na podstawie ustalonego wykazu czynników decydujących o tym, kto jest bądź nie jest członkiem gospodarstwa domowego obywatela Unii dla celów swobody przemieszczania się?

         (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).


title: Sprawa C-71/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 4 lutego 2021 r. – postępowanie karne przeciwko KT

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 4 lutego 2021 r. – postępowanie karne przeciwko KT
      (Sprawa C-71/21)
      (2021/C 138/25)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski gradski syd

         Strony w postępowaniu głównym

      KT

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1 ust. 2 i 3 Umowy między Unią Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii w sprawie procedury przekazywania osób pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią dopuszczają wydanie nowego nakazu aresztowania dla celów tego samego postępowania karnego wobec osoby, której przekazania odmówiło państwo członkowskie Unii Europejskiej na podstawie art. 1 ust. 3 wspomnianej umowy w związku z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 8 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności?

                  2)

                  Czy art. 1 ust. 3 Umowy między Unią Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii w sprawie procedury przekazywania osób pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią, art. 21 ust. 1 i art. 67 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także art. 6 i art. 45 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dopuszczają, by państwo członkowskie, do którego skierowano nakaz aresztowania, wydało dla celów tego samego postępowania karnego ponowne rozstrzygnięcie w przedmiocie przekazania tej samej osoby – czego odmówiło już inne państwo członkowskie Unii – jeśli poszukiwana osoba skorzystała z przysługującego jej prawa do swobodnego przemieszczania się i przemieściła się z państwa, w którym odmówiono przekazania, do państwa, do którego skierowano nowy nakaz aresztowania?


title: Sprawa C-72/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 4 lutego 2021 r. – SIA „PRODEX” / Valsts ieņēmumu dienests

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 4 lutego 2021 r. – SIA „PRODEX” / Valsts ieņēmumu dienests
      (Sprawa C-72/21)
      (2021/C 138/26)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w pierwszej instancji i wnosząca skargę kasacyjną: SIA „PRODEX”

         Druga strona postępowania w pierwszej instancji i postępowania kasacyjnego: Valsts ieņēmumu dienests

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), zmienionym rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1006/2011 (2) z dnia 27 września 2011 r., należy interpretować w ten sposób, że podpozycja 4418 20 Nomenklatury scalonej może obejmować futryny drzwiowe i progi jako oddzielne towary?

                  2)

                  Czy w świetle reguły 2 lit. a) zdanie pierwsze ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej zawartych w punkcie A sekcji I części pierwszej załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej podpozycja 4418 20 Nomenklatury scalonej może obejmować również niegotowe futryny drzwiowe, płyty drzwiowe i progi, pod warunkiem że posiadają one zasadniczy charakter kompletnych i gotowych futryn drzwiowych i progów?

                  3)

                  Czy drewniane płyty i listwy będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, których profil i dekoracyjne wykończenie obiektywnie wskazują na ich przewidywane zastosowanie do produkcji drzwi, futryn drzwiowych i progów, ale które przed montażem drzwi muszą zostać ucięte w celu dostosowania ich długości oraz w których należy wykonać otwory do mocowania, a w razie potrzeby należy wykonać otwory przeznaczone na zawiasy i zamki, powinny zostać zaklasyfikowane do podpozycji 4418 20, czy też, w zależności od charakteru konkretnych płyt lub listew, do pozycji 4411 i 4412 Nomenklatury scalonej?

         (1)  Dz.U. 1987, L 256, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 2011, L 282, s. 1).


title: Sprawa C-78/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa (Łotwa) w dniu 1 lutego 2021 r. – AS „PrivatBank”, A, B, Unimain Holdings Limited / Finanšu un kapitāla tirgus komisija

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa (Łotwa) w dniu 1 lutego 2021 r. – AS „PrivatBank”, A, B, Unimain Holdings Limited / Finanšu un kapitāla tirgus komisija
      (Sprawa C-78/21)
      (2021/C 138/27)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Administratīvā apgabaltiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: – AS „PrivatBank”, A, B, Unimain Holdings Limited

         Druga strona postępowania: Finanšu un kapitāla tirgus komisija

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pożyczki pieniężne i kredyty, jak również transakcje na rachunkach bieżących i depozytowych w instytucjach finansowych (w tym w bankach), o których mowa w załączniku I do dyrektywy Rady 88/361/EWG z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie wykonania art. 67 traktatu [WE] (1), mogą również zostać uznane za przepływy kapitału w rozumieniu art. 63 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy ograniczenie (które nie wynika bezpośrednio z ustawodawstwa państwa członkowskiego) nałożone przez właściwy organ państwa członkowskiego na określoną instytucję kredytową, zakazujące jej nawiązywania stosunków gospodarczych i zobowiązujące ją do zakończenia istniejących już stosunków gospodarczych z osobami, które nie są obywatelami Republiki Łotewskiej, stanowi środek państwa członkowskiego w rozumieniu art. 63 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i jako takie stanowi ograniczenie uznanej w tym postanowieniu zasady swobodnego przepływu kapitału między państwami członkowskimi?

                  3)

                  Czy ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału w rozumieniu art. 63 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej jest uzasadnione celem polegającym na zapobieganiu wykorzystywaniu systemu finansowego Unii do prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, określonym w art. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (2)?

                  4)

                  Czy wybrany przez państwo członkowskie środek – a mianowicie, nałożony na konkretną instytucję kredytową obowiązek, aby nie nawiązywała stosunków gospodarczych i zakończyła istniejące już stosunki gospodarcze z osobami, które nie są obywatelami konkretnego państwa członkowskiego (Republiki Łotewskiej) – jest odpowiedni dla osiągnięcia celu określonego w art. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE, w związku z czym stanowi on odstępstwo przewidziane w art. 65 ust. 1 lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

         (1)  Dz.U. 1988, L 178, s. 5.

         (2)  Dz.U. 2015, L 141, s. 73.


title: Sprawa C-92/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Liège (Belgia) w dniu 15 lutego 2021 r. – VW / Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil)

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Liège (Belgia) w dniu 15 lutego 2021 r. – VW / Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil)
      (Sprawa C-92/21)
      (2021/C 138/28)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal du travail de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VW

         Strona przeciwna: Agence fédérale pour l’Accueil des demandeurs d’asile (Fedasil)

         Pytania prejudycjalne

      Czy środek zaskarżenia przysługujący na gruncie prawa krajowego osobie ubiegającej się o azyl, której nakazano udać się do innego państwa członkowskiego w celu rozpatrzenia złożonego przez nią wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, stanowi skuteczny środek zaskarżenia w rozumieniu art. 27 rozporządzenia Dublin III (1), jeżeli jego wniesienie pozbawione jest wszelkiego skutku zawieszającego i wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji jedynie w wypadku, gdy wnioskującego pozbawiono wolności w celu nieuchronnego przekazania do innego państwa członkowskiego?
      Czy zapewnienie skutecznego środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 27 rozporządzenia Dublin III, należy rozumieć w ten sposób, że wymaga ono wstrzymania jedynie przymusowego wykonania decyzji o przekazaniu, do czasu rozpatrzenia skargi złożonej na tę decyzję przez zainteresowanego, czy też wymaga wstrzymania wszelkich czynności przygotowawczych zmierzających do wydalenia, takich jak przeniesienie do ośrodka przeznaczonego dla osób ubiegających się o azyl, objętych nakazem udania się do innego państwa członkowskiego w celu rozpatrzenia ich wniosku?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).


title: Sprawa C-96/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Bremen (Niemcy) w dniu 16 lutego 2021 r. – DM / CTS Eventim AG & Co. KGaA

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Bremen (Niemcy) w dniu 16 lutego 2021 r. – DM / CTS Eventim AG & Co. KGaA
      (Sprawa C-96/21)
      (2021/C 138/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Bremen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: DM

         Strona pozwana: CTS Eventim AG & Co. KGaA

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 16 lit. l) dyrektywy 2011/83/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że dla wyłączenia prawa konsumenta do odstąpienia od umowy wystarczy, że przedsiębiorca nie świadczy bezpośrednio na rzecz konsumenta usługi związanej z wypoczynkiem, lecz sprzedaje konsumentowi prawo dostępu do takiej usługi?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011, L 304, s. 64; sprostowanie Dz.U. 2019, L 270, s. 126).