title: Sprawa C-522/12: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht — Niemcy) — Tevfik Isbir przeciwko DB Services GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda świadczenia usług — Delegowanie pracowników — Dyrektywa 96/71/WE — Minimalna stawka płacy — Wypłaty ryczałtowe i wpłaty pracodawcy na poczet wieloletniego planu oszczędnościowego na rzecz jego pracowników)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/14

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht — Niemcy) — Tevfik Isbir przeciwko DB Services GmbH
   (Sprawa C-522/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Delegowanie pracowników - Dyrektywa 96/71/WE - Minimalna stawka płacy - Wypłaty ryczałtowe i wpłaty pracodawcy na poczet wieloletniego planu oszczędnościowego na rzecz jego pracowników)
   2014/C 9/21
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tevfik Isbir

      Strona pozwana: DB Services GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesarbeitsgericht — Wykładnia art. 3 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. 1997 L 18, s. 1) — Obliczenie minimalnej stawki płacy — Ewentualne włączenie wpłaty pracodawcy na poczet wieloletniego planu oszczędnościowego na rzecz jego pracowników — Sytuacja, w której pracownicy nie mogą dysponować tymi kwotami przez okres kilku lat

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 tiret drugie lit. c) dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie zaliczaniu na poczet minimalnej płacy elementów wynagrodzenia, które nie modyfikują stosunku pomiędzy świadczeniem pracownika, z jednej strony, a świadczeniem wzajemnym, które uzyskuje on z tego tytułu, z drugiej strony. Do sądu odsyłającego należy jednak zweryfikowanie, czy jest tak w przypadku elementów wynagrodzenia spornych w postępowaniu głównym.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa F-5/09: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2009 r. — Soerensen Ferraresi przeciwko Komisji

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/45

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2009 r. — Soerensen Ferraresi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-5/09)
   2009/C 113/93
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Ayo Soerensen Ferraresi (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: C. Di Vuolo, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie naprawienia szkód poniesionych przez skarżącą z powodu mobbingu, którego stała się ofiarą i z powodu decyzji komisji ds. inwalidztwa w sprawie przeniesienia jej z urzędu na emeryturę ze względu na inwalidztwo.

      Żądania strony skarżącej

               —

               obciążenie Komisji obowiązkiem naprawienia szkody na osobie, zadośćuczynienia krzywdzie i naprawienia szkody majątkowej poniesionych przez skarżącą;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-80/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg – Niemcy) – Robert Fuchs AG/Hauptzollamt Lörrach (Odesłanie prejudycjalne — Unia celna — Wspólna taryfa celna — Procedura odprawy czasowej ze zwolnieniem z należności celnych — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 — Warunki całkowitego zwolnienia z należności przywozowych — Środki transportu powietrznego zarejestrowane poza obszarem celnym Unii i używane przez podmiot z siedzibą poza tym obszarem — Artykuł 555 ust. 1 lit. a) — Użytkowanie w celach handlowych — Pojęcie — Używanie helikopterów przez szkołę lotniczą dla celów płatnych lotów szkoleniowych prowadzonych przez instruktora i kursanta — Wyłączenie)

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/5

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg – Niemcy) – Robert Fuchs AG/Hauptzollamt Lörrach
   (Sprawa C-80/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Wspólna taryfa celna - Procedura odprawy czasowej ze zwolnieniem z należności celnych - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Warunki całkowitego zwolnienia z należności przywozowych - Środki transportu powietrznego zarejestrowane poza obszarem celnym Unii i używane przez podmiot z siedzibą poza tym obszarem - Artykuł 555 ust. 1 lit. a) - Użytkowanie w celach handlowych - Pojęcie - Używanie helikopterów przez szkołę lotniczą dla celów płatnych lotów szkoleniowych prowadzonych przez instruktora i kursanta - Wyłączenie))
   (2016/C 350/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Robert Fuchs AG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Lörrach

      Sentencja

   Artykuł 555 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny zmieniony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2286/2003 z dnia 18 grudnia 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że loty wykonywane odpłatnie celem szkolenia z zakresu pilotażu helikopterem, na pokładzie którego znajdują się kursant i instruktor lotu, nie mogą być uznane za użytkowanie w celach handlowych środka transportu w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015.


title: Sprawa C-28/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (drugiej izby) wydanego w dniu 24 września 2009 r. w sprawie T-110/09, Mehmet Salih Bayramoglou przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 21 grudnia 2009 r. przez Mehmeta Saliha Bayramoglou

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/16

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (drugiej izby) wydanego w dniu 24 września 2009 r. w sprawie T-110/09, Mehmet Salih Bayramoglou przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 21 grudnia 2009 r. przez Mehmeta Saliha Bayramoglou
   (Sprawa C-28/10 P)
   2010/C 80/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mehmet Salih Bayramoglou (przedstawiciel: A. Riza QC)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2004/511/WE (1) z tego względu, że opiera się ona o niezgodne z prawem zaniechanie uniemożliwiające społeczności Turków Cypryjskich wzięcie udziału w wyborach europejskich, co stanowi naruszenie art. 189 traktatu WE w związku z art. 5 i 6 traktatu UE

               —

               stwierdzenie, że sześciu członków Parlamentu Europejskiego wybranych na podstawie notyfikowanej przez Republikę Cypru w dniu 6 czerwca 2009 r. i obecnie obowiązującej ordynacji wyborczej nie są przedstawicielami Turków Cypryjskich jak wymaga tego prawo

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd Pierwszej Instancji błędnie orzekł, iż jego skarga została wniesiona po upływie terminu. Celem uzasadnienia tego argumentu podnosi on, że orzecznictwo, na które powołał się SPI nie obejmuje nieprzestrzegania podstawowego prawa uczestnictwa całej społeczności w wyborach i nie dotyczy decyzji, których przesłanką prawną jest zaniechanie i niewprowadzenie przepisów dotyczących wyborów ale raczej czasowego zawieszenia prawa do przeprowadzenia wyborów.
   Wnoszący odwołanie utrzymuje również, że nie jest prawdą, iż przy wnoszeniu skargi nie podniósł on występowania błędu, który może zostać uzasadniony lub siły wyższej.

      (1)  2004/511/WE: Decyzja Rady z dnia 10 czerwca 2004 w sprawie reprezentacji narodu cypryjskiego w Parlamencie Europejskim w przypadku osiągnięcia porozumienia odnośnie do problemu cypryjskiego (Dz. U. L 211, s. 22).


title: Sprawa T-173/03 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2009 r. — Z przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dostęp zainteresowanych osób trzecich do niepublikowanej jeszcze decyzji Komisji o nałożeniu grzywny — Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego — Umorzenie postępowania — Brak okoliczności niecierpiących zwłoki)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/22

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2009 r. — Z przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-173/03 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dostęp zainteresowanych osób trzecich do niepublikowanej jeszcze decyzji Komisji o nałożeniu grzywny - Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego - Umorzenie postępowania - Brak okoliczności niecierpiących zwłoki)
   2009/C 193/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Z (X, Niemcy) (przedstawiciele: C. Grau i N. Jäger, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Sauer, V. Bottka i A. Bouquet, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Dostęp do decyzji Komisji z dnia 28 stycznia 2009 r. w postępowaniu na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/G/39.406- kable podmorskie) i usunięcie wymienienia skarżącej w tekście tej decyzji.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony, w zakresie, w jakim nie stał się on już bezprzedmiotowy.

               2)

               Niniejsze postanowienie uchyla i zastępuje postanowienie z dnia 6 maja 2009r.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach zostaje odroczone do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-252/08: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/15

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-252/08)
   (2008/C 197/26)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: L. Flynn i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Malty
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie implementując we właściwy sposób dyrektywy 2001/80/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania (Dz.U. 2001 L 309, str. 1), (zwanej dalej „dyrektywą”) w związku z działaniem ciepłowni Phase One w elektrowni Delimara oraz elektrowni w Marsa, Republika Malty uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 4 ust. 1 w związku z załącznikiem IV A, załącznikiem VI A i załącznikiem VII A oraz z art. 12 w związku z załącznikiem VIII A.2 do dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Malty kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja podnosi, że ciepłownia Phase One w elektrowni Delimara nie przestrzega określonych w dyrektywie dopuszczalnych wartości emisji ditlenku siarki, tlenków azotu i pyłu.
   Wskazuje ona również, iż w odniesieniu zarówno do ciepłowni Phase One w elektrowni Delimara, jak i elektrowni w Marsa, Malta uchybiła zobowiązaniu do dokonywania ciągłych pomiarów stężeń ditlenku siarki, tlenków azotu i pyłu na podstawie art. 12 i pkt 2 części A załącznika VIII do dyrektywy.

      (1)  Dz.U. 2001 L 309, str. 1.


title: Sprawa C-557/10: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/7

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-557/10)
   2011/C 38/08
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk i M. França, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że w odniesieniu do pierwszego pakietu kolejowego Republika Portugalska nie wykonała zobowiązań ciążących na niej na mocy art. 5 ust. 3 dyrektywy Rady 91/440/EWG (1) z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (w brzmieniu ustalonym przez dyrektywę 2001/12/WE (2)), na mocy art. 7 ust. 3 dyrektywy 91/440/EWG i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa,

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

         Niezależne zarządzanie

   Artykuł 5 ust. 3 dyrektywy 91/440 zawiera wykaz decyzji, jakie przedsiębiorstwa transportu kolejowego powinny mieć możliwość podjęcia bez interwencji państwa. Wśród decyzji tych znajdują się decyzje dotyczące pracowników, majątku i własnych zamówień. Decyzje te powinny być ponadto podjęte w kontekście ogólnych wytycznych określonych przez państwo. Niemniej jednak w Portugalii w odniesieniu do przedsiębiorstwa publicznego CP, z jednej strony, nie dość że państwo ustanawia ogólne wytyczne strategiczne dotyczące nabywania lub zbywania udziałów w innych przedsiębiorstwach, to ponadto z drugiej strony wprowadza obowiązek, aby poszczególne decyzje dotyczące nabycie lub zbycia udziałów w spółkach uzależnione były od zgody rządu. Z tych względów Komisja uważa, że Portugalia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/440 (w zmienionym brzmieniu).

         Opłaty za dostęp do infrastruktury kolejowej

   Zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy 91/440 (w zmienionym brzmieniu) oraz zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/14, państwa członkowskie powinny określić warunki konieczne dla zapewnienia, że zestawienia rachunkowe zarządzającego infrastrukturą będą się bilansować. Niemniej jednak w Portugalii wpływy pochodzące z opłat za korzystanie z infrastruktury, finansowanie państwowej oraz inne przychody z działalności handlowej są niewystarczające dla zbilansowania zestawień rachunkowych zarządzającego infrastrukturą przedsiębiorstwa państwowego REFER E.P. Z tych to względów Komisja uważa, że Portugalia nie wykonała obowiązków ciążących na niej na mocy art. 7 ust. 3 dyrektywy 91/440 (w brzmieniu zmienionym) oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/14.

      (1)  Dz.U. L 237, s. 25.

      (2)  Dz.U. L 75, s.1.

      (3)  Dz.U. L 75, s. 29.


title: Sprawa T-191/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 marca 2009 r. — Anheuser-Busch przeciwko OHIM — Budějovický Budvar (BUDWEISER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BUDWEISER — Wcześniejsze, słowny i graficzne, międzynarodowe znaki towarowe BUDWEISER i Budweiser Budvar — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 — Naruszenie prawa do obrony — Uzasadnienie — Artykuł 73 rozporządzenie nr 40/94 — Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie — Swoboda oceny wynikająca z art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 marca 2009 r. — Anheuser-Busch przeciwko OHIM — Budějovický Budvar (BUDWEISER)
   (Sprawa T-191/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BUDWEISER - Wcześniejsze, słowny i graficzne, międzynarodowe znaki towarowe BUDWEISER i Budweiser Budvar - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 - Naruszenie prawa do obrony - Uzasadnienie - Artykuł 73 rozporządzenie nr 40/94 - Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie - Swoboda oceny wynikająca z art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   2009/C 113/69
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Anheuser-Busch, Inc. (Saint Louis, Missouri, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i A. Renck)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Budějovický Budvar, národní podnik (České Budějovice, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat K. Čermák)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 marca 2007 r. (sprawa R 299/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Budějovický Budvar, národní podnik, a Anheuser-Busch, Inc.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Anheuser-Busch, Inc. zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez OHIM i Budějovický Budvar, národní podnik.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa T-302/07: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2007 r. — Motopress przeciwko OHIM — Sony Computer Entertainment Europe (BUZZ!)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/22

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2007 r. — Motopress przeciwko OHIM — Sony Computer Entertainment Europe (BUZZ!)
   (Sprawa T-302/07)
   (2007/C 235/41)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Motopress Werbe- und Verlagsgesellschaft mbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat L. Wiltschek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą było również: Sony Computer Entertainment Europe Limited
   Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 czerwca 2007 r. w sprawie R 1468/2006-2 celem uwzględnienia sprzeciwu wobec rejestracji zgłoszenia znaku towarowego nr 4 441 044,

               —

               posiłkowo stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego celem ponownego rozpoznania,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą i Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Sony Computer Entertainment Europe Limited.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „BUZZ!” dla towarów i usług z klas 9, 16, 28 i 41 (zgłoszenie nr 4 441 044)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: austriacki słowny znak towarowy „BUZZ!” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35 i 38

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 (1) z uwagi na brak uwzględnienia dowodu istnienia podnoszonego w sprzeciwie znaku towarowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa F-3/10: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2010 r. — AB przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/69

         Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2010 r. — AB przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa F-3/10)
   2010/C 100/100
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AB (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji przedstawicielstwa KE w Laosie z dnia 4 lutego 2009 r., na której podstawie skarżący został poinformowany, że jego umowa o pracę w charakterze pracownika kontraktowego nie zostanie przedłużona oraz decyzji organu uprawnionego do zawierania umów o pracę wydanej w odpowiedzi na zażalenie.

      Żądania strony skarżącej

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności kwestionowanych decyzji i w rezultacie przywrócenie skarżącego do pracy w dyrekcji generalnej RELEX lub w Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, która zostanie utworzona z dniem 1 kwietnia 2010 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


               2.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/22

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Eidsivating lagmannsrett w dniu 11 lutego 2015 r. w sprawie Matja Kumba T. M’bye i inni przeciwko Stiftelsen Fossumkollektivet
   (Sprawa E-5/15)
   (2015/C 217/08)
   W dniu 13 lutego 2015 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA w dniu 11 lutego 2015 r. przez Eidsivating lagmannsrett (sąd apelacyjny Eidsivating w Norwegii) o wydanie opinii doradczej w sprawie Matja Kumba T. M’bye i inni przeciwko Stiftelsen Fossumkollektivet w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy przeciętny tygodniowy czas pracy wynoszący 84 godziny („rotacja 7-7”) w ramach opieki świadczonej w domu narusza art. 6, zob. również art. 22 ust. 1 lit. a), dyrektywy w sprawie czasu pracy (dyrektywa 2003/88/WE)?

               2.

               Czy przepis krajowy, na mocy którego pracownik nie może wycofać zgody na tygodniowy czas pracy dłuższy niż 60 godzin w ramach opieki świadczonej w domu, jest zgodny z prawami przysługującymi pracownikom na mocy art. 6, zob. również art. 22, dyrektywy w sprawie czasu pracy?

               3.

               Czy zwolnienie wynikające z nieudzielenia przez pracownika zgody na czas pracy dłuższy niż 48 godzin w okresie siedmiodniowym jest sankcją lub krzywdą w rozumieniu art. 22 ust. 1 lit. a), zob. również lit. b), dyrektywy w sprawie czasu pracy?


title: Sprawa C-19/12: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrhowen administratiwen syd — Bułgaria) — Efir OOD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” Płowdiw (Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 62, 63, 65, 73 i 80 — Ustanowienie przez osoby fizyczne na rzecz spółki prawa zabudowy w zamian za usługi budowlane świadczone przez tę spółkę na rzecz owych osób fizycznych — Umowa zamiany — Podatek VAT od usług budowlanych — Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego — Wymagalność — Włączenie do pojęcia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego zarówno czynności opodatkowanych, jak i do czynności zwolnionych — Zapłata z wyprzedzeniem całości wynagrodzenia — Zaliczka — Podstawa opodatkowania transakcji w wypadku wynagrodzenia w formie towarów lub usług — Bezpośrednia skuteczność)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrhowen administratiwen syd — Bułgaria) — Efir OOD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” Płowdiw
   (Sprawa C-19/12) (1)

   (Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 62, 63, 65, 73 i 80 - Ustanowienie przez osoby fizyczne na rzecz spółki prawa zabudowy w zamian za usługi budowlane świadczone przez tę spółkę na rzecz owych osób fizycznych - Umowa zamiany - Podatek VAT od usług budowlanych - Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego - Wymagalność - Włączenie do pojęcia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego zarówno czynności opodatkowanych, jak i do czynności zwolnionych - Zapłata z wyprzedzeniem całości wynagrodzenia - Zaliczka - Podstawa opodatkowania transakcji w wypadku wynagrodzenia w formie towarów lub usług - Bezpośrednia skuteczność)
   2013/C 123/09
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrhowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Efir OOD

      Strona pozwana: Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” Płowdiw

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wyrhowen administratiwen syd — Wykładnia art. 62 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Wystąpienie zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego — Przepisy krajowe przewidujące stosowanie pojęcia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego zarówno do czynności opodatkowanych, jak i do czynności zwolnionych — Ustanowienie przez osoby fizyczne na rzecz spółki prawa zabudowy w zamian za usługi budowlane świadczone przez tę spółkę na rzecz owych osób fizycznych

      Sentencja

               1)

               Artykuły 63 i 65 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w sprawie głównej, w sytuacji ustanowienia na rzecz spółki prawa zabudowy w celu wzniesienia budynków w zamian za usługi budowlane polegające na wybudowaniu określonych nieruchomości, które spółka ta zobowiązuje się wydać wykończone pod klucz osobom, które ustanowiły to prawo zabudowy, nie sprzeciwiają się one temu, aby podatek od wartości dodanej od tych usług budowlanych stał się wymagalny z chwilą ustanowienia prawa zabudowy, to jest przed wykonaniem owych usług, jeżeli w chwili ustanowienia prawa zabudowy znane są wszystkie istotne elementy przyszłego świadczenia, a w szczególności jeżeli usługi, jakie mają zostać wykonane, zostały precyzyjnie określone, zaś wartość owego prawa można wyrazić w pieniądzu, co ustalić winien sąd odsyłający.
               W okolicznościach takich jak w sprawie głównej, w których transakcje nie miały miejsca między osobami powiązanymi w rozumieniu art. 80 dyrektywy 2006/112, co jednakże winien ustalić sąd odsyłający, art. 73 i 80 owej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak przepis mający zastosowanie w sprawie głównej, w myśl którego podstawą opodatkowania transakcji, w ramach której całość wynagrodzenia stanowią towary lub usługi, jest wartość rynkowa tych towarów lub usług.

               2)

               Artykuły 63, 65 i 73 dyrektywy 2006/112 są bezpośrednio skuteczne.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa F-92/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 28 stycznia 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Artykuł 34 ust. 1 regulaminu postępowania — Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi, podpisana za pomocą pieczątki odwzorowującej podpis adwokata lub innej metody powielania — Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/28

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 28 stycznia 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-92/12)
   (Służba publiczna - Artykuł 34 ust. 1 regulaminu postępowania - Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi, podpisana za pomocą pieczątki odwzorowującej podpis adwokata lub innej metody powielania - Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 71/47
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o częściowym wstrzymaniu wypłaty renty skarżącego w celu odzyskania kwoty, która została od niego zasądzona tytułem kosztów postępowania przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               L. Marcuccio pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-397/08: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/14

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-397/08)
   (2008/C 272/25)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: N. Yerrell i M. Telles Romão, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/59/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób, zmieniającej rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz dyrektywę Rady 91/439/EWG i uchylającej dyrektywę Rady 76/914/EWG, a w każdym razie nie informując o ich ustanowieniu Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin dostosowania prawa krajowego do dyrektywy upłynął w dniu 10 września 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 226, s. 4.


title: Sprawa C-631/15: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo n° 1 de Oviedo – Hiszpania) – Carlos Álvarez Santirso/Consejería de Educación, Cultura y Deporte del Principado de Asturias (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Dyrektywa 99/70/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 4 – Kolejne umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym – Nauczanie pozauniwersyteckie – Uregulowanie prawa krajowego – Przyznanie dodatku do wynagrodzenia – Warunek – Uzyskanie pozytywnego wyniku w procesie oceny – Nauczyciele zatrudnieni jako członkowie urzędniczego personelu tymczasowego – Wykluczenie – Zasada niedyskryminacji)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/14

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Oviedo – Hiszpania) – Carlos Álvarez Santirso/Consejería de Educación, Cultura y Deporte del Principado de Asturias
      (Sprawa C-631/15) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Dyrektywa 99/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Kolejne umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym - Nauczanie pozauniwersyteckie - Uregulowanie prawa krajowego - Przyznanie dodatku do wynagrodzenia - Warunek - Uzyskanie pozytywnego wyniku w procesie oceny - Nauczyciele zatrudnieni jako członkowie urzędniczego personelu tymczasowego - Wykluczenie - Zasada niedyskryminacji))
      (2016/C 454/26)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Oviedo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Carlos Álvarez Santirso

         Strona pozwana: Consejería de Educación, Cultura y Deporte del Principado de Asturias

         Sentencja

      Wykładni klauzuli 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., zawartego w załączniku do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które zastrzega, bez jakiegokolwiek uzasadnienia obiektywnymi powodami, możliwość udziału w programie oceny nauczycieli, a w razie uzyskania oceny pozytywnej – prawo do otrzymywania związanych z nim dodatków finansowych, dla nauczycieli zatrudnionych na podstawie stosunku pracy na czas nieokreślony w charakterze urzędników statutowych, z pominięciem nauczycieli zatrudnionych na podstawie stosunku pracy na czas określony w charakterze członków urzędniczego personelu tymczasowego.

         (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


title: Sprawa T-475/10: Postanowienie Sądu z dnia 10 maja 2012 r. — Portugalia przeciwko Komisji

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/20

         Postanowienie Sądu z dnia 10 maja 2012 r. — Portugalia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-475/10) (1)

   2012/C 184/39
   Język postępowania: portugalski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa C-90/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 15 lutego 2016 r. – The English Bridge Union Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 15 lutego 2016 r. – The English Bridge Union Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs
   (Sprawa C-90/16)
   (2016/C 145/29)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The English Bridge Union Limited

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jakie są zasadnicze cechy, jakie musi wykazywać działalność, aby można było ją zakwalifikować jako „sport” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „główną dyrektywą VAT”)? W szczególności, czy dana działalność musi wykazywać znaczący (lub nie bez znaczenia) element fizyczny, który jest istotny dla jej wyniku, czy wystarczy, aby wykazywała ona znaczący element umysłowy, który jest istotny dla jej wyniku?

               2)

               Czy brydż sportowy jest „sportem” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. m) głównej dyrektywy VAT?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347, s. 1.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 maja 2004 r. w sprawie T-34/03, André Hecq przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Służba publiczna — Działanie mające negatywne skutki — Legitymacja do wniesienia skargi — Urzędnik występujący we własnym imieniu, a nie na rachunek organizacji związkowej — Niedopuszczalność)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/23

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 6 maja 2004 r.
   w sprawie T-34/03, André Hecq przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Służba publiczna - Działanie mające negatywne skutki - Legitymacja do wniesienia skargi - Urzędnik występujący we własnym imieniu, a nie na rachunek organizacji związkowej - Niedopuszczalność)
   (2004/C 239/51)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-34/04, André Hecq, były urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, przebywający w Mondercange (Luksemburg), reprezentowany przez L. Vogel, avocat, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i V. Joris), której przedmiotem był, z jednej strony, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 października 2002, odrzucającej sprzeciw wniesiony przez A. Hecqa, działającego zarówno we własnym imieniu, jak i jako przewodniczący Syndicat des fonctionnaires internationaux et européens (związek zawodowy urzędników międzynarodowych i europejskich), przeciwko kilku decyzjom w sprawie organizacji reprezentujących pracowników i środków przekazywanych im przez Komisję, a z drugiej strony, wniosek o naprawienie szkody rzekomo wyrządzonej przez Komisję, Sąd (piąta izba), w składzie: P. Lindh, prezes, oraz R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie, sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 6 maja 2004 r. następujące postanowienie:

               1)

               Odrzuca się skargę jako niedopuszczalną.

               2)

               Strona skarżąca ponosi koszty własne i koszty przedstawione przez Komisję.


title: Sprawa T-25/05: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2005 r. przez KM Europa Metal AG, Tréfimétaux S.A. i Europa Metalli S.p.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/39

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2005 r. przez KM Europa Metal AG, Tréfimétaux S.A. i Europa Metalli S.p.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-25/05)
   (2005/C 82/70)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 21 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga KM Europa Metal AG z siedzibą w Osnabruck (Niemcy), Tréfimétaux S.A. z siedzibą w Courbevoie Cedex (Francja) oraz Europa Metalli S.p.A. z siedzibą we Florencji (Włochy), reprezentowanych przez R. Elderkin, Barrister, oraz M. Siragusa, A. Winckler, G. Cesare Rizza, T. Graf i M. Piergiovanni, lawyers, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

   Skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               istotne zmniejszenie grzywny nałożonej na KME;

               —

               obciążenie Komisji kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżące w związku z postępowaniem;

               —

               podjęcie innych rozstrzygnięć, które Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżące kwestionują grzywnę nałożoną na nie decyzją Komisji z dnia 3 września 2004 r. odnoszącą się do postępowania na podstawie art. 81 ust. 1 WE w sprawie Comp/E-1/38-069 stwierdzającą trzy odrębne naruszenia w sektorze miedzianych rur instalacyjnych.
   W ramach pierwszego zarzutu skarżące podnoszą, iż Komisja ustalając podstawową wysokość nałożonej na nie grzywny, błędnie oceniła faktyczny wpływ naruszenia na rynek, to jest sprzecznie z zasadami proporcjonalności i równego traktowania. Wpływ kartelu na klientów i odbiorców końcowych był bardzo ograniczony z powodu częstych odstępstw i nieustającej konkurencji pomiędzy producentami, braku mechanizmu monitorowania i sankcjonowania, a także z powodu dużej siły nabywczej po stronie klientów.
   W ramach drugiego zarzutu skarżące twierdzą, iż dokonana przez Komisję ocena powagi naruszenia była wypaczona przesadzoną oceną ekonomicznego wpływu naruszenia. Zdaniem skarżących cena surowca, np. miedzi, nie powinna być włączona do obliczeń wartości na rynku relewantnym, ponieważ naruszenie dotyczyło jedynie wartości dodanej. Skarżące stwierdzają ponadto, iż producenci rur nie dość, że nie kontrolowali w jakimkolwiek stopniu cen surowca metalowego, to ponadto zaopatrywali się w surowiec miedziany ściśle przestrzegając instrukcji swoich klientów dotyczących nabycia.
   W ramach trzeciego zarzutu skarżące podnoszą, iż Komisja rażąco przeceniła ich znaczenie na rynku miedzianych rur instalacyjnych w porównaniu z innymi uczestnikami, ustalając przez to zbyt wysoki początkowy wymiar grzywny. W szczególności Komisja pominęła okoliczność, iż przez znaczny okres czasu skarżące działały na rynku jako konkurenci.
   W ramach czwartego zarzutu skarżące zwracają uwagę na to, że dokonane przez Komisję wyliczenie czasu trwania przy początkowym wymiarze było sprzeczne z zasadami proporcjonalności i równego traktowania. W szczególności, Komisja nie powinna była brać pod uwagę przy określaniu zwiększenia wymiaru grzywny ze względu na czas trwania [naruszenia], roku, w którym zgromadzenia europejskie zostały przerwane, a także lat, w których porozumienia były szczególnie luźne i praktycznie bezskuteczne.
   W ramach piątego zarzutu skarżące utrzymują, że Komisja nie wzięła pod uwagę kilku okoliczności łagodzących, to znaczy braku wdrożenia ustaleń, a także kryzysu w przemyśle miedzianych rur instalacyjnych. Ponadto twierdzą one, że decyzja naruszyła zasadę równego traktowania, ponieważ wprowadziła bezprawne zróżnicowanie pomiędzy KME i Outokumpu, przyznając ostatniej z wymienionych spółek większe obniżenie wymiaru grzywny niż KME za współdziałanie nie objęte zakresem komunikatu o polityce łagodności z 1996 r.
   W ramach szóstego zarzutu skarżące podnoszą, że przyznane im na podstawie komunikatu o polityce łagodności z 1996 r. obniżenie grzywny było nieodpowiednie. Komisja oparła bowiem swoje ustalenia w tej kwestii na błędnych przesłankach faktycznych, odeszła od swojej praktyki i przyjętych zwyczajów, a także naruszyła zasadę równego traktowania.
   W ramach siódmego zarzutu skarżące podnoszą, że Komisja powinna była wziąć pod uwagę niepewną sytuację finansową skarżących i wynikającą z niej niemożliwość zapłacenia wysokiej grzywny, powstałą zwłaszcza w rezultacie wcześniejszej uciążliwej kary, nałożonej na skarżące w innej równoległej sprawie dotyczącej rur przemysłowych. (1)

      (1)  Sprawa COMP/E-1/38.240 Rury przemysłowe


title: Sprawa C-503/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Évora (Portugalia) w dniu 23 września 2016 r. – Luis Isidro Delgado Mendes/Crédito Agrícola Seguros – Companhia de Seguros de Ramos Reais, SA

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Évora (Portugalia) w dniu 23 września 2016 r. – Luis Isidro Delgado Mendes/Crédito Agrícola Seguros – Companhia de Seguros de Ramos Reais, SA
      (Sprawa C-503/16)
      (2016/C 454/33)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal da Relação de Évora.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Luis Isidro Delgado Mendes.

         Strona pozwana: Crédito Agrícola Seguros – Companhia de Seguros de Ramos Reais, SA.

         Pytania prejudycjalne

      Czy w przypadku wypadku w ruchu drogowym, z którego wynikają obrażenia ciała i szkody materialne dla pieszego, który został w sposób umyślny potrącony przez pojazd samochodowy, którego był właścicielem, a który był prowadzony przez sprawcę kradzieży tego pojazdu, prawo wspólnotowe, a konkretnie art. 12 ust. 3 i 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE (1) sprzeciwia się wyłączeniu przez prawo krajowe jakiegokolwiek odszkodowania na rzecz wspomnianego pieszego na tej podstawie, iż ów pieszy posiada status właściciela pojazdu i ubezpieczającego?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 263, s. 11).


title: Sprawa C-609/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-364/10 Duravit AG i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 listopada 2013 r. przez Duravit AG i in.

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/4

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-364/10 Duravit AG i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 listopada 2013 r. przez Duravit AG i in.
      (Sprawa C-609/13 P)
      (2014/C 71/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Duravit AG, Duravit SA, Duravit BeLux SPRL/BVBA (przedstawiciele: Dr. U. Soltész, LL.M. i C. von Köckritz, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 16 września 2013 r. w sprawie T-364/10 w zakresie, w jakim oddalił skargę wnoszących odwołanie;

                  —

                  Stwierdzenie pełnej nieważności art. 1 ust. 1, art. 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie C(2010) 4185 wersja ostateczna w sprawie COMP/39.092 — instalacje sanitarne do łazienek na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE w części, w jakiej dotyczy wnoszących odwołanie;

                  —

                  Posiłkowo (do żądania drugiego) uchylenie lub znaczne obniżenie grzywien nałożonych we wspomnianej decyzji na wnoszących odwołanie;

                  —

                  W dalszej kolejności (do żądań drugiego i trzeciego) skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd zgodnie z oceną prawną zawarta w wyroku Trybunału;

                  —

                  W każdym razie obciążenie Komisji kosztami wnoszących odwołanie w postępowaniu przed Sądem i Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Po pierwsze, Sąd naruszył art. 31 rozporządzenia nr 1/2003, domniemanie niewinności i prawo do rzetelnego procesu (art. 47 i art. 48 ust. 1 w związku z art. 52 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 i 2 EKPC), gdyż odmówił nieograniczonej kontroli zaskarżonej decyzji, o którą wyraźnie wniesiono, przyjął założenie domniemania prawidłowości ustaleń faktycznych i prawnych Komisji i nie skorzystał wystarczająco z przysługującej mu swobody przy ustalaniu grzywny.
      Po drugie, Sąd naruszył art. 263 TFUE, prawo skarżących do skutecznego środka prawnego (art. 47 ust. 1 karty) i zasadę równości stron, wykonując w sposób niewystarczający swoja kontrolę legalności i przekraczając jej granice na niekorzyść wnoszących odwołanie.
      Po trzecie, Sąd wypaczył treść akt pod wieloma względami w sposób oczywisty i istotny dla rozstrzygnięcia i w następstwie tego naruszył prawo i uznane zasady postępowania dowodowego.
      Po czwarte, Sąd dopuścił się błędów proceduralnych i naruszył art. 48 § 2 regulaminu postępowania, prawo skarżących do obrony oraz ich prawo do rzetelnego postępowania i zasadę równości stron, posługując się dowodami niedopuszczalnymi i przedłożonymi po terminie oraz spóźnioną argumentacją Komisji na niekorzyść wnoszących odwołanie i odrzucając niezgodnie z prawem wszystkie wnioski dowodowe wnoszących odwołanie z niewystarczającym uzasadnieniem.
      Po piąte, Sąd błędnie zastosował art. 101 TFUE i naruszył swój obowiązek uzasadnienia, stwierdzając, że Komisja słusznie obciążyła wnoszących odwołanie udziałem w jednolitym naruszeniu dotyczącym różnych produktów z zakresu kranów i mocowań, kabin prysznicowych i ceramicznych urządzeń sanitarnych.
      Po szóste, Sąd błędnie zastosował art. 101 TFUE, stosując na podstawie art. 101 ust. 1 TFUE niewłaściwe kryterium do oceny wymiany informacji, przyjmując obowiązek zdystansowania się wnoszących odwołanie od dyskusji podmiotów niekonkurujących i oceniając rzekome „próby porozumień” przy szczególnych okazjach w ramach związków obejmujących wiele produktów jako popełnione naruszenie art. 101 TFUE.


title: Sprawa C-436/03: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  2 maja 2006 r.  — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 1435/2003 — Spółdzielnia europejska (SCE) — Wybór podstawy prawnej — Artykuł 95 WE — Artykuł 308 WE)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 maja 2006 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-436/03) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 1435/2003 - Spółdzielnia europejska (SCE) - Wybór podstawy prawnej - Artykuł 95 WE - Artykuł 308 WE)
   (2006/C 143/08)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski [Przedstawiciele: R. Passos, E. Waldherr i J. Rufas Quintana]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [Przedstawiciele: J. P. Jacqué i M.C. Giorgi Fort, pełnomocnicy]

      Interwenienci wspierający wnioski strony skarżącej: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: C. Schmidt i J. F. Pasquier, pełnomocnicy]

      Interwenienci wspierający wnioski strony pozwanej: Królestwo Hiszpanii [Przedstawiciel: E. Braquehais Cones, pełnomocnik]; Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej [Przedstawiciele: R. Caudwell, pełnomocnik, lord P. Goldsmith i N. Paines, QC]
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1435/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie statutu spółdzielni europejskiej (SCE) (Dz.U. L 207, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Wspólnot Europejskich ponoszą własne koszty

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003.


title: Sprawa C-639/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 30 września 2015 r. w sprawie T-720/13: Gat Microencapsulation/EUIPO, wniesione w dniu 1 grudnia 2015 r. przez Gat Microencapsulation GmbH (dawniej Gat Microencapsulation AG)

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 30 września 2015 r. w sprawie T-720/13: Gat Microencapsulation/EUIPO, wniesione w dniu 1 grudnia 2015 r. przez Gat Microencapsulation GmbH (dawniej Gat Microencapsulation AG)
   (Sprawa C-639/15 P)
   (2016/C 314/12)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Gat Microencapsulation GmbH (dawniej Gat Microencapsulation AG) (przedstawiciele: adwokaci S. Soler Lerma i M.C. March Cabrelles)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 26 maja 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa T-215/14: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2014 r. – Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia Kosakowo przeciwko Komisji

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/48

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2014 r. – Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia Kosakowo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-215/14)
   2014/C 175/67
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Gmina Miasto Gdynia (Gdynia, Polska) i Port Lotniczy Gdynia Kosakowo sp. z o.o. (Gdynia) (przedstawiciel: T. Koncewicz, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie decyzji wydanej w sprawie SA. 35 388 przez Komisję Europejską w dniu 11 lutego 2014 r., nakazującej Polsce odzyskanie od portu lotniczego Gdynia-Kosakowo nienależnie wypłaconą pomoc państwa;

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący:

                           —

                           Arbitralności i rażącego błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji przekroczenie przez Komisję granic przysługujących jej dyskrecjonalnych uprawnień i dopuszczenie się oczywistych błędów w ocenie materiału dowodowego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący:

                           —

                           Braku rozważenia przez Komisję elementów i okoliczności relewantnych dla oceny prawnej inwestycji Port Lotniczy Gdynia Kosakowo.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący:

                           —

                           Przekroczenia przez Komisję granic swobodnego uznania w rozumieniu orzecznictwa podkreślającego obowiązek instytucji korzystającej z dyskrecjonalności wyjaśnienia zarówno, dlaczego określone dowody i fakty są brane pod uwagę, a inne są odrzucane.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący:

                           —

                           Naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE w związku z zasadą ogólną prawa europejskiego – zasadą pewności prawa i lojalności instytucji wobec podmiotów prawa, przez jej błędne zastosowanie i interpretację.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący:

                           —

                           Naruszenia błędnej kategoryzacji prawnej faktów i dowodów, co skutkuje naruszeniem przez zaskarżoną decyzję art. 107 ust. 1 TFUE poprzez uznanie, ze w sprawie nie zostały spełnione warunki do uznania działania skarżących w ramach Testu Prywatnego Inwestora i nie wykazano, że projekt inwestycyjny byłby realizowany przez inwestora prywatnego, a w konsekwencji przyjęcie, że inwestycja Gdynia Kosakowo należy do niedozwolonej pomocy publicznej.


title: Sprawa T-460/17: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2017 r. – Bopp/EUIPO (Przedstawienie równobocznego ośmioboku)

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/38

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2017 r. – Bopp/EUIPO (Przedstawienie równobocznego ośmioboku)
   (Sprawa T-460/17)
   (2017/C 300/47)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Carsten Bopp (Glashütten, Niemcy) (przedstawiciel: F. Pröckl, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie równobocznego ośmioboku) – zgłoszenie nr 11 005 196

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 maja 2017 r. w sprawie R 1954/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-485/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n °2 de Marchena (Hiszpania) w dniu 10 września 2013 r. — Caixabank SA przeciwko Josému Labelli Crespowi i in.

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena (Hiszpania) w dniu 10 września 2013 r. — Caixabank SA przeciwko Josému Labelli Crespowi i in.
   (Sprawa C-485/13)
   2013/C 352/09
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Caixabank SA

      Strona pozwana: José Labella Crespo, Rosario Márquez Rodríguez, Rafael Gallardo Salvat, Manuela Márquez Rodríguez

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z dyrektywą Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a w szczególności z art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, oraz celem zagwarantowania ochrony konsumentów i użytkowników zgodnie z zasadami równoważności i skuteczności, w przypadku gdy sąd krajowy uzna, że dany warunek umowny dotyczący odsetek za zwłokę w umowach pożyczki hipotecznej jest nieuczciwy, musi on stwierdzić nieważność tego warunku i uznać, że nie jest on wiążący, czy też wręcz przeciwnie, musi miarkować wysokość odsetek za zwłokę, nakazując podmiotowi prowadzącemu egzekucję lub pożyczkodawcy przeliczenie tych odsetek?

               2)

               Czy drugi przepis przejściowy ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r. nie oznacza niczego innego, jak ograniczenia ochrony interesów konsumenta, nakładając w sposób dorozumiany na sąd krajowy obowiązek miarkowania wysokości odsetek za zwłokę wynikających z warunku umownego, który został uznany za nieuczciwy, poprzez przeliczenie przewidzianych w umowie odsetek i utrzymanie w mocy nieuczciwego warunku, zamiast stwierdzenia nieważności takiego warunku i uznania, że nie jest on wiążący dla konsumenta?

               3)

               Czy drugi przepis przejściowy ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r. narusza dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w szczególności zaś jej art. 6 ust. 1, stojąc na przeszkodzie stosowaniu zasad równoważności i skuteczności w dziedzinie ochrony konsumentów oraz powodując uniknięcie zastosowania sankcji nieważności oraz braku związania nieuczciwymi warunkami umownymi w zakresie naliczania odsetek za zwłokę w umowach pożyczki hipotecznej zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r.?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa C-59/09 P: Odwołanie od orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) zawartego w piśmie z dnia 22 września 2008 r. w sprawie T-472/07 Enercon przeciwko OHIM, wniesione w dniu 9 grudnia 2009 r. przez Hasbro, Inc.

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/24

         Odwołanie od orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) zawartego w piśmie z dnia 22 września 2008 r. w sprawie T-472/07 Enercon przeciwko OHIM, wniesione w dniu 9 grudnia 2009 r. przez Hasbro, Inc.
   (Sprawa C-59/09 P)
   2009/C 267/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Hasbro, Inc. (przedstawiciel: M. Edenborough, Barrister)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Postanowieniem z dnia 10 lipca 2009 r. Trybunał Sprawiedliwości (piąta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa T-710/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Herbert Smith Freehills/Rada [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące rozmów poprzedzających przyjęcie dyrektywy w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony opinii prawnych — Prawo do obrony — Nadrzędny interes publiczny]

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/39

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Herbert Smith Freehills/Rada
   (Sprawa T-710/14) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące rozmów poprzedzających przyjęcie dyrektywy w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony opinii prawnych - Prawo do obrony - Nadrzędny interes publiczny])
   (2016/C 402/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Herbert Smith Freehills LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat P. Wytinck)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Rebasti, M. Veiga i J. Herrmann, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van Nuffel, J. Baquero Cruz i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparta na art. 263 TFUE skarga zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji Rady 18/c/01/14 z dnia 23 lipca 2014 r. odmawiającej dostępu do niektórych dokumentów związanych z przyjęciem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającej dyrektywę 2001/37/WE (Dz.U. 2014, L 127, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Herbert Smith Freehills LLP pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa C-302/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Nederland na posiedzeniu w Groningen (Niderlandy) w dniu 27 maja 2016 r. – Bas Jacob Adriaan Krijgsman/Surinaamse Luchtvaart Maatschappij NV

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Nederland na posiedzeniu w Groningen (Niderlandy) w dniu 27 maja 2016 r. – Bas Jacob Adriaan Krijgsman/Surinaamse Luchtvaart Maatschappij NV
   (Sprawa C-302/16)
   (2016/C 326/18)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Noord-Nederland na posiedzeniu w Groningen.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Bas Jacob Adriaan Krijgsman.

      Strona pozwana: Surinaamse Luchtvaart Maatschappij NV.

      Pytanie prejudycjalne

   Jakie wymogi (formalne i materialnoprawne) należy spełnić w celu wywiązywania się z obowiązku informacyjnego w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 261/2004 (1), gdy umowa przewozu została zawarta za pośrednictwem biura podróży, względnie gdy rezerwacji dokonano za pośrednictwem strony internetowej?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 7, t. 8, s. 10).


title: Sprawa C-146/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus — Estonia) — AS Pimix, w likwidacji przeciwko Maksu- ja Tolliameti Lõuna maksu- ja tollikeskus, Põllumajandusministeerium (Przystąpienie nowych państw członkowskich — Ustalenie opłaty od nadmiernych zapasów produktów rolnych — Odesłanie w przepisie krajowym do przepisu rozporządzenia Unii, które nie zostało prawidłowo opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku danego państwa członkowskiego)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus — Estonia) — AS Pimix, w likwidacji przeciwko Maksu- ja Tolliameti Lõuna maksu- ja tollikeskus, Põllumajandusministeerium
   (Sprawa C-146/11) (1)

   (Przystąpienie nowych państw członkowskich - Ustalenie opłaty od nadmiernych zapasów produktów rolnych - Odesłanie w przepisie krajowym do przepisu rozporządzenia Unii, które nie zostało prawidłowo opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku danego państwa członkowskiego)
   2012/C 287/19
   Język postępowania: estoński

      Sąd krajowy

   Riigikohus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: AS Pimix, w likwidacji

      Strona pozwana: Maksu- ja Tolliameti Lõuna maksu- ja tollikeskus, Põllumajandusministeerium

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Riigikohus — Wykładnia art. 288 ust. 2 TFUE i art. 297 ust. 1 TFUE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 293, s. 3) oraz wyroków Trybunału w sprawach C-161/06, C-560/07 i C-140/08 — Przystąpienie nowych państw członkowskich — Ustalenie opłaty od nadmiernych zapasów produktów rolnych — Odesłanie w przepisie krajowym do przepisu rozporządzenia Unii Europejskiej, które nie zostało prawidłowo opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku danego państwa członkowskiego w dniu przewidzianym do określenia nadmiernych zapasów — Transpozycja rozporządzenia lub jej brak w rozumieniu orzecznictwa Trybunału

      Sentencja

   Artykuł 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu w Estonii względem jednostek przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, które w dniu 1 maja 2004 r. nie były ani opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku estońskim, ani przejęte do prawa tego państwa członkowskiego, mimo że jednostki te mogły zapoznać się z nimi w inny sposób.

      (1)  Dz.U. C 160 z 25.5.2011.


title: Sprawa C-476/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — HK Danmark, działający w imieniu Glennie Kristensen przeciwko Experian A/S (Zasada niedyskryminacji ze względu na wiek — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 21 ust. 1 — Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuł 6 ust. 1 i 2 — System zabezpieczenia emerytalnego pracowników — Wzrost wysokości składki wraz z wiekiem)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — HK Danmark, działający w imieniu Glennie Kristensen przeciwko Experian A/S
   (Sprawa C-476/11) (1)

   (Zasada niedyskryminacji ze względu na wiek - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 21 ust. 1 - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 6 ust. 1 i 2 - System zabezpieczenia emerytalnego pracowników - Wzrost wysokości składki wraz z wiekiem)
   2013/C 344/18
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: HK Danmark, działający w imieniu Glennie Kristensen

      Strona pozwana: Experian A/S

      Przy udziale: Beskæftigelsesministeriet

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Vestre Landsret — Wykładnia art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) — Uzasadnienie odmiennego traktowania ze względu na wiek — Ustalenie w ramach systemów zabezpieczenia społecznego pracowników wieku dostępu lub uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub inwalidzkich — Ogólne wyłączenie systemów zabezpieczenia społecznego pracowników pod warunkiem, że nie pociąga ono za sobą dyskryminacji ze względu na płeć lub wyłączenie mające zastosowanie wyłącznie do objęcia systemami zabezpieczenia społecznego — Krajowy system prawny, na podstawie którego pracodawca może uiszczać jako element wynagrodzenia składki emerytalne, których wysokość rośnie wraz z wiekiem pracownika

      Sentencja

   Zasadę niedyskryminacji ze względu na wiek ustanowioną w art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i skonkretyzowaną przez dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, a w szczególności art. 2 i art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie istnieniu systemu zabezpieczenia emerytalnego pracowników, zgodnie z którym pracodawca opłaca stanowiące element wynagrodzenia składki na ubezpieczenie emerytalne, których wysokość wzrasta wraz z wiekiem pracownika, pod warunkiem że wynikające z niego odmienne traktowanie ze względu na wiek jest właściwe i konieczne dla realizacji zgodnego z prawem celu, czego zweryfikowanie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa C-138/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Warna — Bułgaria) — Rusedespred OOD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — grad Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite (Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 203 — Zasada neutralności podatkowej — Zwrot dostawcy zapłaconego podatku w razie odmowy prawa do odliczenia udzielonej odbiorcy dostawy podlegającej zwolnieniu)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/13

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Warna — Bułgaria) — Rusedespred OOD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — grad Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-138/12) (1)

   (Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 203 - Zasada neutralności podatkowej - Zwrot dostawcy zapłaconego podatku w razie odmowy prawa do odliczenia udzielonej odbiorcy dostawy podlegającej zwolnieniu)
   2013/C 156/20
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rusedespred OOD

      Strona pozwana: Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — grad Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd Warna — Wykładnia art. 203 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Zasady neutralności podatkowej, skuteczności oraz równego traktowania — Prawo do odliczenia podatku naliczonego — Prawo dostawcy do ubiegania się o zwrot niesłusznie zapłaconego podatku, gdy odbiorcy dostawy odmówiono prawa do odliczenia podatku z tego powodu, że rzeczona dostawa jest zwolniona z podatku na podstawie prawa krajowego

      Sentencja

               1)

               Zasadę neutralności podatku od wartości dodanej, skonkretyzowaną w orzecznictwie dotyczącym art. 203 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie odmowie przez organ podatkowy, na podstawie przepisu krajowego służącego transpozycji tego artykułu, zwrotu wykonawcy świadczenia podlegającego zwolnieniu podatku od wartości dodanej błędnie wykazanego na fakturze wystawionej przez niego kontrahentowi, z tego względu, iż wykonawca ten nie dokonał sprostowania błędnej faktury, podczas gdy organ podatkowy w sposób ostateczny odmówił temu kontrahentowi prawa do odliczenia owego podatku od wartości dodanej, w związku z czym zasady sprostowania dokumentów przewidziane w prawie krajowym nie znajdują zastosowania.

               2)

               Podatnik może powoływać się na zasadę neutralności podatku od wartości dodanej, skonkretyzowaną w orzecznictwie dotyczącym art. 203 dyrektywy 2006/112, w celu zakwestionowania przepisu prawa krajowego, który uzależnia zwrot podatku od wartości dodanej błędnie wykazanego na fakturze od sprostowania owej błędnej faktury, podczas gdy prawa do odliczenia wykazanego na niej podatku od wartości dodanej odmówiono w sposób ostateczny, w związku z czym zasady sprostowania dokumentów przewidziane w prawie krajowym nie znajdują zastosowania.

      (1)  Dz.U. C 151 z 26.5.2012.


title: Sprawa C-426/04 P: Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 25 stycznia 2006 r. — Europejska Agencja Odbudowy przeciwko Norbertowi Schmittowi

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/8

         Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 25 stycznia 2006 r. — Europejska Agencja Odbudowy przeciwko Norbertowi Schmittowi
   (Sprawa C-426/04 P) (1)

   (2006/C 249/18)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 300 z 04.12.2004 r.


title: Sprawa C-358/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 10 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia – Włochy) – Consorzio Stabile Libor Lavori Pubblici przeciwko Comune di Milano (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Zamówienia poniżej progu przewidzianego dyrektywą 2004/18/WE — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Zasada proporcjonalności — Przesłanki wykluczenia z postępowania o udzielenie zamówienia — Kryteria kwalifikacji podmiotowej dotyczące podmiotowej sytuacji oferentów — Zobowiązania dotyczące opłacania składek na ubezpieczenie społeczne — Pojęcie „poważnego naruszenia”  — Różnica między należnymi kwotami a kwotami zapłaconymi przekraczająca 100 EUR i 5 % należnych kwot)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/4

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 10 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia – Włochy) – Consorzio Stabile Libor Lavori Pubblici przeciwko Comune di Milano
   (Sprawa C-358/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Zamówienia poniżej progu przewidzianego dyrektywą 2004/18/WE - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Zasada proporcjonalności - Przesłanki wykluczenia z postępowania o udzielenie zamówienia - Kryteria kwalifikacji podmiotowej dotyczące podmiotowej sytuacji oferentów - Zobowiązania dotyczące opłacania składek na ubezpieczenie społeczne - Pojęcie „poważnego naruszenia” - Różnica między należnymi kwotami a kwotami zapłaconymi przekraczająca 100 EUR i 5 % należnych kwot))
   2014/C 315/05
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Consorzio Stabile Libor Lavori Pubblici

      Strona pozwana: Comune di Milano

      przy udziale: Pascolo Srl

      Sentencja

   Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, które w odniesieniu do zamówień publicznych na roboty budowlane, których wartość jest niższa niż próg zdefiniowany w art. 7 lit. c) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1177/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., zobowiązują instytucje zamawiające do wykluczenia z postępowania w sprawie udzielenia takiego zamówienia oferenta, który dopuścił się naruszenia w zakresie uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne, jeżeli różnica między należnymi kwotami a kwotami zapłaconymi przewyższa jednocześnie kwotę 100 EUR i 5 % należnych kwot.

      (1)  Dz.U. C 311 z 13.10.2012.


title: Sprawa C-482/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England   Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 listopada 2009 r. — Budějovický Budvar, národní podnik przeciwko Anheuser-Busch, Inc.

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/42

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 listopada 2009 r. — Budějovický Budvar, národní podnik przeciwko Anheuser-Busch, Inc.
   (Sprawa C-482/09)
   2010/C 24/72
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Budějovický Budvar, národní podnik

      Strona pozwana: Anheuser-Busch, Inc.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Co się rozumie przez wyrażenie „dawał przyzwolenie” w art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 89/104/EWG (1), a w szczególności:

                           a)

                           czy „dawał przyzwolenie” jest pojęciem prawa wspólnotowego, czy też sąd krajowy może stosować przepisy krajowe w odniesieniu do znaczenia przyzwolenia (włącznie ze zwłoką lub długoletnim uczciwym jednoczesnym używaniem)?

                           b)

                           jeśli „dawał przyzwolenie” jest pojęciem prawa wspólnotowego, to czy można uważać, że właściciel znaku towarowego dawał przyzwolenie na długotrwałe i utrwalone uczciwe używanie identycznego znaku towarowego przez kogoś innego, gdy od dawna o tym wiedział, ale nie był stanie temu przeszkodzić?

                           c)

                           w każdym przypadku, czy konieczne jest, by znak towarowy właściciela znaku towarowego był zarejestrowany, zanim będzie on mógł zacząć „dawać przyzwolenie” na używanie przez kogoś innego i) identycznego lub ii) łudząco podobnego znaku towarowego?

               2)

               Kiedy zaczyna się okres „kolejnych pięciu lat”, a w szczególności, czy może się on zacząć (a jeśli tak, to i zakończyć), zanim właściciel wcześniejszego znaku towarowego uzyska rzeczywistą rejestrację swojego znaku towarowego; a jeśli tak, to jakie przesłanki są konieczne do tego, by termin ten zaczął biec?

               3)

               Czy art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 89/104/EWG stosuje się tak, by umożliwić właścicielowi wcześniejszego znaku uzyskanie pierwszeństwa co do jego prawa, nawet jeśli uczciwe jednoczesne używanie dwóch identycznych znaków towarowych dla identycznych towarów trwało przez długi okres, tak że gwarancja pochodzenia wcześniejszego znaku towarowego nie wskazuje na to, że znak towarowy oznacza towary właściciela wcześniejszego znaku i nikogo innego, a przeciwnie oznacza jego towary lub towary innego użytkownika?

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1).


title: Sprawa T-283/12: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2012 r. — FIS’D przeciwko Komisji

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/32

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2012 r. — FIS’D przeciwko Komisji
   (Sprawa T-283/12)
   2012/C 243/57
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: FIS’D — Formazione integrata superiore del design (Catanzaro, Włochy) (przedstawiciele: S. Baratti i A. Sodano, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uwzględnienie złożonych wniosków w sprawie środków organizacji postępowania lub środków dowodowych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 kwietnia 2012 r. znak Ares (2012) 446225, którą instytucja ta oddaliła skargę administracyjną wniesioną przez skarżącą na podstawie art. 22 rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. na decyzję Agencji wykonawczej ds. edukacji, kultury i sektora audiowizualnego z dnia 13 stycznia 2011 r.„Termination of the Framework Partnership Agreement 2011-0181, Erasmus Mundus Masters Course in City Regeneration”, którą to decyzją wspomniana agencja zakończyła przedterminowo porozumienie ramowe w sprawie partnerstwa 2011-0181 zawarte w ramach programu Erasmus Mundus 2009-2013.
   Na poparcie swojej skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa w postaci oczywistego błędu w ocenie i braku uzasadnienia:

                           —

                           Zdaniem strony skarżącej Komisja powinna była stwierdzić, iż Agencja wykonawcza ds. edukacji, kultury i sektora audiowizualnego, w swoim badaniu zmiany projektu reCity Erasmus Mundus Master Course przedstawionej przez Università degli Studi „Mediterranea” regionu Kalabria w dniu 21 grudnia 2011 r. w imieniu innego konsorcjum niż to pierwotne, naruszyła w oczywisty sposób sekcje II.A.1 i II.B.4 Administrative and Financial Handbook, który stanowi integralną część Specific Grant Agreement załączonego do Framework Partnership Agreement oraz art. II.12.3 Framework Partnership Agreement.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa w postaci oczywistego błędu w ocenie:

                           —

                           W tym względzie strona skarżąca wyjaśnia, iż Komisja powinna była stwierdzić, że decyzja Agencji wykonawczej ds. edukacji, kultury i sektora audiowizualnego, zezwalając na rozszerzenie Specific Grant Agreement na subwencjonowanie bieżącego programu master na podstawie nowego projektu przedstawionego przez Università degli Studi „Mediterranea” regionu Kalabria w dniu 21 grudnia 2011 r., który to projekt miał być realizowany przez inne konsorcjum niż to pierwotne, jest wadliwa z powodu oczywistego naruszenia art. I.3 i II.12.3 Framework Partnership Agreement, nadużycia władzy, a w szczególności przeinaczenia faktów, braku istotnej przesłanki, nielogiczności, wewnętrznej sprzeczności i niewystarczającego charakteru uzasadnienia.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa w postaci oczywistego błędu w ocenie i braku uzasadnienia:

                           —

                           W tej kwestii strona skarżąca wskazuje, iż Komisja powinna była stwierdzić, że decyzja Agencji wykonawczej ds. edukacji, kultury i sektora audiowizualnego w sprawie zakończenia Framework Partnership Agreement i zezwolenia na rozszerzenie Specific Grant Agreement na projekt inny pod względem składu wykonawczego i treści niż projekt, który był przedmiotem ogłoszenia o przetargu, jest wadliwa z powodu naruszenia i błędnego zastosowania załącznika I do Framework Partnership Agreement, nadużycia władzy, a w szczególności przeinaczenia faktów, braku istotnej przesłanki, nielogiczności, naruszenia ogólnej zasady dobrej administracji i związanych z nią zasad dobrej wiary, przejrzystości, bezstronności i proporcjonalności, jak również zasady uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa C-159/08 P: Postanowienie Trybunału z dnia 25 marca 2009 r. — Isabella Scippacercola, Ioannis Terezakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Nadużycie pozycji dominującej — Zarzut nadmiernych opłat stosowanych przez podmiot zarządzający międzynarodowym portem lotniczym w Atenach — Oddalenie skargi — Brak interesu wspólnotowego)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/15

         Postanowienie Trybunału z dnia 25 marca 2009 r. — Isabella Scippacercola, Ioannis Terezakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-159/08 P) (1)

   (Odwołanie - Nadużycie pozycji dominującej - Zarzut nadmiernych opłat stosowanych przez podmiot zarządzający międzynarodowym portem lotniczym w Atenach - Oddalenie skargi - Brak interesu wspólnotowego)
   2009/C 205/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Isabella Scippacercola, Ioannis Terezakis (przedstawiciel: adwokat B. Lombart)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Christoforou, V. Di Bucci i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2008 r. w sprawie T-306/05 Isabella Scippacercola i Ioannis Terezakis przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 maja 2005 r. o umorzeniu postępowania w sprawie skargi do Komisji wniesionej przez wnoszących odwołanie, dotyczącej zarzucanego nadużycia pozycji dominującej przez międzynarodowy port lotniczy Ateny — Spata (Grecja), który nakłada na użytkowników nadmierne opłaty

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Isabella Scippacercola, Ioannis Terezakis zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008 r.


title: Sprawa T-313/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 listopada 2007 r. — Microsoft przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/63

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 listopada 2007 r. — Microsoft przeciwko Komisji
   (Sprawa T-313/05) (1)

   (2008/C 64/103)

      Język postępowania: angielski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10.2005.


title: Sprawa T-387/09: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2009 r. — Applied Microengineering przeciwko Komisji

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/30

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2009 r. — Applied Microengineering przeciwko Komisji
   (Sprawa T-387/09)
   2009/C 312/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Applied Microengineering Ltd (Didcot, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci P. Walravens i J. De Wachter)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2009 r. nakazującej zwrot kwoty 258 560,61 EUR wraz z odsetkami;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze strona skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009)5797 z dnia 16 lipca 2009 r. dotyczącej zwrotu przez skarżącą pewnych kwot wraz z odsetkami w odniesieniu do przedsięwzięć IST-199-11823 FOND MST („Formation of a New Design House for MST”) i IST-2000-28229 ANAB („Assessment of a New Anodic Bander”) finansowanych w ramach szczegółowego programu wdrażania działań w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji w przyjaznym społeczeństwie informatycznym (1998-2002).
   Na poparcie swoich żądań skarżąca wysuwa siedem zarzutów.
   Po pierwsze, podnosi, że Komisja naruszyła podstawowe wymogi proceduralne wskutek nieprzeprowadzenia pełnego i właściwego audytu. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie poinformowała jej o rozpoczęciu audytu, o jego zamknięciu i nie uwzględniła zastrzeżeń wysuniętych przez skarżącą. Skarżąca ponadto utrzymuje, że Komisja naruszyła jej prawo do obrony oraz zasadę dobrej administracji i obowiązek staranności.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, że działanie Komisji nastąpiło po upływie terminu przedawnienia co najmniej w odniesieniu do płatności dokonanych ponad pięć lat przed oficjalnym rozpoczęciem audytu.
   Po trzecie, skarżąca dowodzi, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie poprzez zastosowanie dokonanej przez audytora błędnej interpretacji zasad dotyczących kosztów kwalifikowanych.
   Po czwarte, twierdzi, że Komisja naruszyła podstawowe prawa socjalne i prawo do godziwego wynagrodzenia poprzez zaakceptowanie stawek godzinowych dla robotników poniżej minimalnego wynagrodzenia.
   Po piąte, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań co do ważności roboczej metody przeciętnych kosztów zatrudnienia, zaproponowanej przez skarżącą, i co do aprobaty wykonawcy dla praktyki „docelowych zarobków”.
   Po szóste, dowodzi, że Komisja zignorowała obowiązek uzasadnienia, jako że w pełni oparła się na sprawozdaniu z audytu, nie rozpatrzywszy uwag i wniosków skarżącej o ponowne przeprowadzenie audytu.
   Wreszcie, skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji i obowiązek staranności wskutek przesłania pism pod złym adresem i wskutek nierozpatrzenia argumentów wysuniętych przez skarżącą.


title: Sprawa F-30/14: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/56

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-30/14)
   2014/C 175/81
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat V. Wellens)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nałożenia na skarżącego kary dyscyplinarnej w postaci przeniesienia na niższy stopień.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nałożenia na skarżącego kary przeniesienia na niższy stopień ze brak złożenia Komisji oświadczenia, że poza dodatkiem rodzinnym na dzieci pozostające na utrzymaniu wypłacanym na podstawie art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego otrzymywał dodatek krajowy tego samego rodzaju.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-207/11: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2012 r. — EyeSense przeciwko OHIM — Osypka Medical (ISENSE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ISENSE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy EyeSense — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/15

         Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2012 r. — EyeSense przeciwko OHIM — Osypka Medical (ISENSE)
   (Sprawa T-207/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ISENSE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy EyeSense - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 126/31
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: EyeSense AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat N. Aicher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Manea, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Osypka Medical GmbH (Berlin, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 lutego 2011 r. (sprawa R 1098/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy EyeSense AG a Osypka Medical GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               EyeSense AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 194 z 2.7.2011.


title: Sprawa C-139/13: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/22

         Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-139/13)
   2013/C 156/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Maidani i G. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w związku z brakiem zastosowania do dnia 28 czerwca 2009 r., w którym upłynął termin przewidziany w art. 6 rozporządzenia nr 2252/2004 (1), wymogów technicznych dotyczących wydania paszportów biometrycznych zawierających odciski palców zgodnie z przepisami zawartymi w decyzji Komisji C(2006) 2909 z dnia 28 czerwca 2006 r. Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tego rozporządzenia;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W skardze Komisja zarzuca Królestwu Belgii, że nie przyjęło ono środków koniecznych w celu zapewnienia wydania paszportów biometrycznych zawierających odciski palców w terminie przewidzianym na mocy rozporządzenia (WE) nr 2252/2004.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385, s. 1).


title: Sprawa T-366/12: Wyrok Sądu z dnia 15 maja 2014 r. – Katjes Fassin przeciwko OHIM (Yoghurt-Gums) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Yoghurt-Gums — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/21

         Wyrok Sądu z dnia 15 maja 2014 r. – Katjes Fassin przeciwko OHIM (Yoghurt-Gums)
   (Sprawa T-366/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Yoghurt-Gums - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 202/26
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Katjes Fassin GmbH & Co. KG (Emmerich am Rhein, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Schmitz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 czerwca 2012 r. (sprawa R 523/2012-4), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Yoghurt-Gums jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Katjes Fassin GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 319 z 20.10.2012.