title: Sprawa T-235/15: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2018 r. – Pari Pharma / EMA [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Znajdujące się w posiadaniu EMA dokumenty przedstawione w związku z wnioskiem o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Vantobra — Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych — Brak ogólnego domniemania poufności]

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/26

         Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2018 r. – Pari Pharma / EMA
   (Sprawa T-235/15) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Znajdujące się w posiadaniu EMA dokumenty przedstawione w związku z wnioskiem o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Vantobra - Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych - Brak ogólnego domniemania poufności])
   (2018/C 104/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pari Pharma GmbH (Starnberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Epping i W. Rehmann)

      Strona przeciwna: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: T. Jabłoński, A. Rusanov, S. Marino, A. Spina i N. Rampal Olmedo, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę przeciwną: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i J. Traband, pełnomocnicy) oraz Novartis Europharm Ltd (Camberley, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat C. Schoonderbeek)

      Przedmiot

   Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków (EMA) EMA/271043/2015 z dnia 24 kwietnia 2015 r. udzielającej osobie trzeciej, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43), dostępu do dokumentów zawierających informacje przedstawione w związku z wnioskiem o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Vantobra.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Pari Pharma GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Europejską Agencję Leków (EMA), w tym koszty postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

               3)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

               4)

               Novartis Europharm Ltd pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 221 z 6.7.2015.


title: Sprawa T-457/16: Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – Aldi Einkauf / EUIPO – Schwamm & Cie. (Le Coq de France) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Le Coq de France — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy le coq — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i usług — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/34

         Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – Aldi Einkauf / EUIPO – Schwamm & Cie. (Le Coq de France)
   (Sprawa T-457/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Le Coq de France - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy le coq - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów i usług - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 104/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Schifko i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Schwamm & Cie. mbH (Saarbrücken, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 czerwca 2016 r. (sprawa R 1786/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Schwamm & Cie a Aldi Einkauf.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


title: Sprawa T-477/15: Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – European Dynamics Luxembourg i in. / ECHA (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Świadczenie usług informatycznych na rzecz ECHA — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Kryteria udzielenia zamówienia — Obowiązek uzasadnienia — Oczywiste błędy w ocenie — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/27

         Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – European Dynamics Luxembourg i in. / ECHA
   (Sprawa T-477/15) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Świadczenie usług informatycznych na rzecz ECHA - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Kryteria udzielenia zamówienia - Obowiązek uzasadnienia - Oczywiste błędy w ocenie - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2018/C 104/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg), European Dynamics Belgium SA (Bruksela, Belgia), Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE, (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci M. Sfyri, D. Papadopoulou i C.-N. Dede)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: początkowo E. Maurage, W. Broere i M. Heikkilä, następnie W. Broere i M. Heikkilä, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów J. Stuycka i A. M. Vandromme)

      Przedmiot

   Po pierwsze, przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji przekazanych skarżącym pismem z dnia 25 czerwca 2015 r., którymi ECHA odrzuciła ofertę konsorcjum European Dynamics złożoną w celu uzyskania zamówienia ECHA/2014/86, dotyczącego świadczenia usług informatycznych na rzecz ECHA, oraz udzieliła zamówienia innemu oferentowi, a po drugie, przedstawione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia domniemanej szkody poniesionej przez skarżące.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               European Dynamics Luxembourg SA, European Dynamics Belgium SA i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA).

      (1)  Dz.U. C 363 z 3.11.2015.


title: Sprawa C-723/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 29 grudnia 2017 r. – Lies Craeynest i in. /Brussels Hoofdstedelijk Gewest en Brussels Instituut voor Milieubeheer; przy udziale: Belgische Staat

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 29 grudnia 2017 r. – Lies Craeynest i in. /Brussels Hoofdstedelijk Gewest en Brussels Instituut voor Milieubeheer; przy udziale: Belgische Staat
   (Sprawa C-723/17)
   (2018/C 104/21)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lies Craeynest, Cristina Lopez Devaux, Frédéric Mertens, Stefan Vandermeulen, Karin De Schepper, Clientearth vzw

      Strona przeciwna: Brussels Hoofdstedelijk Gewest en Brussels Instituut voor Milieubeheer

      Przy udziale: Belgische Staat

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 3 i art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 288 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 6 i art. 7 dyrektywy 2008/50/WE (1) […] należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku, gdy podnoszone jest, że państwo członkowskie nie umieściło punktów pomiarowych zgodnie z kryteriami określonymi w punkcie B.1.a) załącznika nr III do w/w dyrektywy, sąd krajowy jest upoważniony do badania, na wniosek jednostek, na które ma bezpośrednio wpływ przekroczenie wartości dopuszczalnych określonych w art. 13 ust. 1 przedmiotowej dyrektywy, czy punkty pomiarowe zostały umieszczone zgodnie z powyższymi kryteriami, a jeśli tak by nie było, to czy może on stosować wszelkie niezbędne środki, takie jak nakaz, wobec organów krajowych w celu zapewnienia, aby punkty pomiarowe zostały umieszczone zgodnie z tymi kryteriami?

               2)

               Czy przekroczenie wartości dopuszczalnych w rozumieniu art. 13 ust. 1 i art. 23 ust. 1 [dyrektywy 2008/50/WE] ma miejsce w przypadku przekroczenia wartości dopuszczalnej dla okresu uśrednienia wyników pomiarów trwającego rok kalendarzowy w rozumieniu załącznika nr XI do przedmiotowej dyrektywy już wtedy, gdy zostanie ono stwierdzone w jednym punkcie pomiarowym w rozumieniu art. 7 tej dyrektywy czy też dopiero jeśli wynika ono ze średniej wyników pomiarów ze wszystkich punktów pomiarowych określonej strefy w rozumieniu tej dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy, Dz.U. 2008, L 152, s. 1.


title: Sprawa T-506/15: Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – Grecja / Komisja [EFRG i EFRROW — Wydatki wykluczone z finansowania — Wydatki dokonane przez Grecję — Ryczałtowe korekty finansowe — System pomocy obszarowej — Pojęcie trwałych użytków zielonych — Przesłanki zastosowania korekty ryczałtowej wynoszącej 25 % — Powiadomienie przewidziane w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 885/2006 — Artykuł 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 — Wzajemna zgodność — Kontrola podstawowych wymogów w zakresie zarządzania — Kontrola dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska — Obowiązek uzasadnienia — Odliczenie korekty uchylonej wyrokiem Sądu]

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/27

         Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – Grecja / Komisja
   (Sprawa T-506/15) (1)

   ([EFRG i EFRROW - Wydatki wykluczone z finansowania - Wydatki dokonane przez Grecję - Ryczałtowe korekty finansowe - System pomocy obszarowej - Pojęcie trwałych użytków zielonych - Przesłanki zastosowania korekty ryczałtowej wynoszącej 25 % - Powiadomienie przewidziane w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 885/2006 - Artykuł 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 - Wzajemna zgodność - Kontrola podstawowych wymogów w zakresie zarządzania - Kontrola dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska - Obowiązek uzasadnienia - Odliczenie korekty uchylonej wyrokiem Sądu])
   (2018/C 104/35)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, E. Leftheriotou, O. Tsirkinidou i A. Vasilopoulou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Kranenborg i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Gavela Llopis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2015, L 182, s. 39).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 371 z 9.11.2015.


title: Sprawa T-775/16: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2018 r – Kondyterska korporatsiia „Roshen” / EUIPO – Krasnyiy oktyabr (Przedstawienie raka) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy przedstawiający raka — Wcześniejsza rejestracja międzynarodowa graficznego znaku towarowego РАКОВЫЕ ШЕЙКИ — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009[obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/35

         Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2018 r – Kondyterska korporatsiia „Roshen” / EUIPO – Krasnyiy oktyabr (Przedstawienie raka)
   (Sprawa T-775/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy przedstawiający raka - Wcześniejsza rejestracja międzynarodowa graficznego znaku towarowego РАКОВЫЕ ШЕЙКИ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009[obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 104/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dochirnie pidpryiemstvo Kondyterska korporatsiia „Roshen” (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci R. Žabolienė i I. Lukauskienė)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Moscow Confectionery Factory „Krasnyj Octyabr” OAO (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci O. Spuhler, M. Geitz i J. Stock)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 sierpnia 2016 r. (sprawa R 2419/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Moscow Confectionery Factory „Krasnyiy oktyabr” a Dochirnie pidpryiemstvo Kondyterska korporatsiia „Roshen”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dochirnie pidpryiemstvo Kondyterska korporatsiia „Roshen” zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 475 z 19.12.2016.


title: Sprawa C-1/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 2 stycznia 2018 r. – SIA Oriola Rīga / Valsts ieņēmumu dienests

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 2 stycznia 2018 r. – SIA Oriola Rīga / Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-1/18)
   (2018/C 104/23)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: SIA Oriola Rīga

      Strona przeciwna postępowania kasacyjnego: Valsts ieņēmumu dienests

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w przypadkach, w których przywożonymi towarami są produkty lecznicze, przy ustalaniu wartości celnej przywożonych towarów na podstawie art. 30 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 (1) oraz art. 151 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 (2) należy uznać, że towarami podobnymi są te produkty lecznicze, w przypadku których substancja czynna oraz jej ilość są takie same (lub podobne), czy też przy ustalaniu, czy dane towary są podobne, należy również brać pod uwagę pozycję rynkową, to znaczy popularność i popyt na dany produkt leczniczy oraz pozycję rynkową jego producenta?

               2)

               Czy przy ustalaniu wartości celnej przywożonych towarów na podstawie art. 30 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 stosuje się elastycznie termin dziewięćdziesięciu dni określony w art. 152 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2454/93?

               3)

               Jeśli wspomniany termin stosuje się elastycznie, czy należy przyznać pierwszeństwo danym dotyczącym transakcji dokonanych w terminie krótszym po dniu przywozu towarów podlegających wycenie, których przedmiotem są towary identyczne lub podobne sprzedawane w ilości pozwalającej na określenie ceny jednostkowej, czy też transakcje bardziej oddalone w czasie, ale których przedmiotem są w szczególności przywożone towary?

               4)

               Czy przy ustalaniu wartości celnej przywożonych towarów na podstawie art. 30 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 należy stosować udzielone rabaty, a co za tym idzie faktyczną cenę sprzedaży towarów?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. 1992, L 302, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. 1993, L 253, s. 1).


title: Sprawa C-433/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 stycznia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Mleko i przetwory mleczne — Dodatkowa opłata wyrównawcza od mleka — Lata gospodarcze od 1995/1996 do 2008/2009 — Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 — Artykuły 79, 80 i 83 — Rozporządzenie (WE) nr 595/2004 — Artykuły 15 i 17 — Naruszenie — Brak faktycznego uiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie — Brak odzyskania opłaty wyrównawczej w razie jej nieuiszczenia]

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 stycznia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
   (Sprawa C-433/15) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Mleko i przetwory mleczne - Dodatkowa opłata wyrównawcza od mleka - Lata gospodarcze od 1995/1996 do 2008/2009 - Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 - Artykuły 79, 80 i 83 - Rozporządzenie (WE) nr 595/2004 - Artykuły 15 i 17 - Naruszenie - Brak faktycznego uiszczenia opłaty w wyznaczonym terminie - Brak odzyskania opłaty wyrównawczej w razie jej nieuiszczenia])
   (2018/C 104/02)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi, D. Nardi i J. Guillem Carrau, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentiliego i S. Fiorentina, avocatti dello Stato)

      Sentencja

               1)

               Poprzez brak zapewnienia, by dodatkowa opłata wyrównawcza należna w związku z uzyskaną we Włoszech produkcją przekraczająca kwotę krajową począwszy od pierwszego roku faktycznego nałożenia dodatkowej opłaty wyrównawczej we Włoszech (1995/1996) aż do ostatniego roku gospodarczego, w którym stwierdzono we Włoszech produkcję pozakwotową (2008/2009),

                           —

                           została faktycznie pobrana od producentów, którzy przyczynili się do powstania nadwyżki produkcji, oraz

                           —

                           została zapłacona w odpowiednim terminie, po wcześniejszym powiadomieniu tych producentów o kwocie należnej od nabywcy lub producenta w przypadku bezpośredniej sprzedaży, lub

                           —

                           w razie nieuiszczenia jej w przewidzianym terminie została ustalona i ewentualnie wyegzekwowana od tychże nabywców lub producentów,

                     Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającego dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych, art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych, art. 79, 80 i 83 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku”), a także, w zakresie przepisów wykonawczych Komisji, art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 536/93 z dnia 9 marca 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dodatkowej opłaty wyrównawczej w sektorze mleka i przetworów mlecznych, art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1392/2001 z dnia 9 lipca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 3950/92 i wreszcie art. 15 i 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 1788/2003, w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1468/2006 z dnia 4 października 2006 r.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa T-17/18: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2018 r. – Delfant Hoylaerts / Komisja

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/44

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2018 r. – Delfant Hoylaerts / Komisja
   (Sprawa T-17/18)
   (2018/C 104/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Isabelle Delfant Hoylaerts (Montredon-des-Corbières, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Conquet)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji z dnia 21 marca 2017 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej odmownej decyzji Komisji z dnia 20 października 2017 r.;

               —

               nakazanie Komisji przejęcia kosztów ośrodka edukacyjno-leczniczego od dnia 20 października 2017 r.;

               —

               zasądzenie od Komoisji na rzecz I. Delfant Hoylaerts 3 000 EUR zadośćuczynienia za krzywdę i odszkodowania za szkodę majątkową;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postepowania i nakazanie jej wypłacenia I. Delfant Hoylaerts 3 000 EUR tytułem kosztów niepodlegających odzyskaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 72 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, którego przepisy powtórzone są we wspólnych przepisach dotyczących ubezpieczenia zdrowotnego urzędników Unii Europejskiej, a w szczególności w art. 20, oraz w przewodniku dotyczącym działań Komisji na rzecz niepełnosprawnych dzieci personelu podlegającego regulaminowi pracowniczemu.
   Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła ww. przepisy wydaniem decyzji odmownej w sprawie przejęcia kosztów ośrodka edukacyjno-leczniczego dla jej niepełnosprawnego dziecka. W tym względzie uważa ona, że ta decyzja jest oparta na biurokratycznym braku zrozumienia i że brak jest podstawy prawnej, na której oparła się Komisja.
   Skarżąca utrzymuje też, że stanowiące naruszenie zachowanie Komisji wywołało poważne konsekwencje, ponieważ nie jest ona w stanie samodzielnie ponieść kosztów ośrodka, a jest on niezbędny jej dziecku. Tym samym jej stan psychiczny i sytuacja materialna ucierpiały z winy Komisji.


title: Sprawa T-794/16: Wyrok Sądu z dnia z dnia 7 lutego 2018 r. – Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret / EUIPO – Zaharieva (Opakowanie rożków lodowych) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający rożek lodowy — Wcześniejsza rejestracja międzynarodowa wskazująca Bułgarię — Podstawy unieważnienia — Użycie w późniejszym wzorze oznaczenia odróżniającego, którego właścicielowi przysługuje prawo do zakazania używania — Artykuł 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 62 rozporządzenia nr 6/2002 — Obowiązek staranności — Artykuł 63 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002]

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/36

         Wyrok Sądu z dnia z dnia 7 lutego 2018 r. – Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret / EUIPO – Zaharieva (Opakowanie rożków lodowych)
   (Sprawa T-794/16) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający rożek lodowy - Wcześniejsza rejestracja międzynarodowa wskazująca Bułgarię - Podstawy unieważnienia - Użycie w późniejszym wzorze oznaczenia odróżniającego, którego właścicielowi przysługuje prawo do zakazania używania - Artykuł 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 62 rozporządzenia nr 6/2002 - Obowiązek staranności - Artykuł 63 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002])
   (2018/C 104/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret AŞ (Şehitkamil Gaziantep, Turcja) (przedstawiciel: adwokat T. Tsenova)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Elka Zaharieva (Płowdiw, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat A. Kostov)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 września 2016 r. (sprawa R 1144/2015-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret a E. Zaharievą.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 września 2016 r. (sprawa R 1144/2015-3).

               2)

               Wniosek o unieważnienie prawa do wzoru zarejestrowanego pod numerem 002343244–0001 zostaje uwzględniony.

               3)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret w postępowaniu przed Sądem i przed Izbą Odwoławczą.

               4)

               Elka Zaharieva pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-518/15: Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – Francja/Komisja (EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Program rozwoju obszarów wiejskich we Francji kontynentalnej — Środki wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich — Obszary o niekorzystnych warunkach naturalnych — Ryczałtowa korekta finansowa — Wydatki poniesione przez Francję — Kontrole na miejscu — Kryterium obsady — Liczenie zwierząt — Podwyższenie współczynnika korekty ryczałtowej z powodu ponownego naruszenia — Gwarancje proceduralne)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/28

         Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – Francja/Komisja
   (Sprawa T-518/15) (1)

   ((EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Program rozwoju obszarów wiejskich we Francji kontynentalnej - Środki wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich - Obszary o niekorzystnych warunkach naturalnych - Ryczałtowa korekta finansowa - Wydatki poniesione przez Francję - Kontrole na miejscu - Kryterium obsady - Liczenie zwierząt - Podwyższenie współczynnika korekty ryczałtowej z powodu ponownego naruszenia - Gwarancje proceduralne))
   (2018/C 104/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo G. de Bergues, D. Colas, R. Coesme i A. Daly, następnie D. Colas, R. Coesme i A. Daly, wreszcie D. Colas, R. Coesme, S. Horrenberger i E. de Moustier, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, A. Lewis i J. Aquilina, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo M. Sampol Pucurull, następnie V. Ester Casas, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2015, L 182, s. 39).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim Komisja stosuje w niej korektę ryczałtową zwiększoną o 10 % ze względu na fakt, iż zarzucane władzom francuskim uchybienie w odniesieniu do liczenia zwierząt miało charakter powtarzający się i nie zostało przez nie naprawione.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Francuska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

               4)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa T-21/18: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2018 – Polska przeciwko Komisji

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/45

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2018 – Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-21/18)
   (2018/C 104/58)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/2014 z dnia 8 listopada 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (notyfikowanej jako dokument nr C(2017) 7263) (Dz. Urz. UE L 292 z 10.11.2017 r., str. 61), w części wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej kwoty netto 48 317 806,79 EUR i 26 638 201,22 EUR, wydatkowane przez agencję płatniczą akredytowaną przez Rzeczpospolitą Polską,

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 (1) poprzez zastosowanie korekty finansowej w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i błędną wykładnię prawa, pomimo że wydatki zostały dokonane przez Rzeczpospolitą Polską zgodnie z przepisami unijnymi.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 poprzez zastosowanie korekty ryczałtowej w wysokości rażąco nadmiernej w stosunku do ryzyka ewentualnej straty finansowej dla budżetu Unii.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 296 akapit drugi TFUE poprzez niewystarczające uzasadnienie zastosowanej korekty.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, ze zm.).


title: Sprawa T-795/16: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2018 r – Krasnyiy oktyabr / EUIPO – Kondyterska korporatsiia „Roshen” (CRABS) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy CRABS — Wcześniejsza rejestracja międzynarodowa graficznego znaku towarowego РАКОВЫЕ ШЕЙКИ — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009[obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/37

         Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2018 r – Krasnyiy oktyabr / EUIPO – Kondyterska korporatsiia „Roshen” (CRABS)
   (Sprawa T-795/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy CRABS - Wcześniejsza rejestracja międzynarodowa graficznego znaku towarowego РАКОВЫЕ ШЕЙКИ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009[obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 104/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Moscow Confectionery Factory „Krasnyj Octyabr” OAO (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci O. Spuhler, M. Geitz i J. Stock)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Dochirnie pidpryiemstvo Kondyterska korporatsiia „Roshen” (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci R. Žabolienė i I. Lukauskienė)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 sierpnia 2016 r. (sprawa R 2507/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Moscow Confectionery Factory „Krasnyiy oktyabr” a Dochirnie pidpryiemstvo Kondyterska korporatsiia „Roshen”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Moscow Confectionery Factory „Krasnyj Octyabr” OAO” zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


title: Sprawa C-179/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – F. Hoffmann-La Roche Ltd i in. / Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato [Odesłanie prejudycjalne — Konkurencja — Artykuł 101 TFUE — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Produkty lecznicze — Dyrektywa 2001/83/WE — Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 — Informacje dotyczące ryzyka związanego ze stosowaniem produktu leczniczego w leczeniu nieobjętym jego pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu (off-label) — Określenie rynku właściwego — Ograniczenie akcesoryjne — Ograniczenie konkurencji ze względu na cel — Wyłączenie]

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – F. Hoffmann-La Roche Ltd i in. / Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato
   (Sprawa C-179/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Artykuł 101 TFUE - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Produkty lecznicze - Dyrektywa 2001/83/WE - Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 - Informacje dotyczące ryzyka związanego ze stosowaniem produktu leczniczego w leczeniu nieobjętym jego pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu (off-label) - Określenie rynku właściwego - Ograniczenie akcesoryjne - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Wyłączenie])
   (2018/C 104/03)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: F. Hoffmann-La Roche Ltd, Roche SpA, Novartis AG, Novartis Farma SpA

      Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Przy udziale: Associazione Italiana delle Unità Dedicate Autonome Private di Day Surgery e dei Centri di Chirurgia Ambulatoriale (Aiudapds), Società Oftalmologica Italiana (SOI) – Associazione Medici Oculisti Italiani (AMOI), Regione Emilia-Romagna, Altroconsumo, Regione Lombardia, Coordinamento delle associazioni per la tutela dell’ambiente e dei diritti degli utenti e consumatori (Codacons), Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że do celów stosowania tego postanowienia krajowy organ konkurencji może włączyć do rynku właściwego, obok produktów leczniczych dopuszczonych w leczeniu danych chorób, inny produkt leczniczy, którego pozwolenie na dopuszczenie do obrotu nie obejmuje tego leczenia, lecz który jest stosowany w tym celu i wykazuje tym samym konkretny stosunek zamienności z tym pierwszym produktem. Dla ustalenia, czy taki stosunek zamienności występuje, organ ten powinien – o ile badanie zgodności danego produktu z przepisami mającymi zastosowanie do jego wytwarzania lub obrotu zostało przeprowadzone przez właściwe w tym względzie organy lub sądy – uwzględnić wynik tego badania, oszacowując jego ewentualne oddziaływanie na strukturę popytu i podaży.

               2)

               Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że porozumienie zawarte między dwiema stronami umowy licencyjnej dotyczące korzystania z produktu leczniczego, zmierzające, w celu osłabienia presji konkurencyjnej na stosowanie tego produktu leczniczego w leczeniu danych chorób, do ograniczenia zachowań osób trzecich polegających na zachęcaniu do stosowania innego produktu leczniczego w leczeniu tych samych chorób, nie jest wyłączone z zastosowania tego postanowienia z tego powodu, że owo porozumienie ma charakter akcesoryjny wobec tej umowy.

               3)

               Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że ograniczeniem konkurencji „ze względu na cel” w rozumieniu tego przepisu jest zawarte między dwoma przedsiębiorstwami wprowadzającymi do obrotu dwa konkurencyjne produkty lecznicze porozumienie o rozpowszechnianiu, w kontekście charakteryzującym się brakiem pewności naukowej, wśród Europejskiej Agencji Leków, pracowników służby zdrowia i opinii publicznej wprowadzających w błąd informacji co do niepożądanych działań przy stosowaniu jednego z produktów leczniczych w leczeniu chorób nieobjętych jego pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu, aby zmniejszyć presję konkurencyjną wynikającą z tego stosowania na stosowanie drugiego produktu leczniczego.

               4)

               Artykuł 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że takie porozumienie nie może skorzystać z wyłączenia przewidzianego w ust. 3 tego artykułu.

      (1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


title: Sprawa T-22/18: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2018 r. – Bułgaria / Komisja

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/46

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2018 r. – Bułgaria / Komisja
   (Sprawa T-22/18)
   (2018/C 104/59)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Bułgarii (przedstawiciele: E. Petranowa i L. Zahariewa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/2014 z dnia 8 listopada 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (notyfikowanej jako dokument nr C(2017) 7263), w części dotyczącej pozycji budżetu 6711, w której wyłączono finansowanie przez Unię Europejską w ramach EFRROW niektórych wydatków Republiki Bułgarii w wysokości 11 685 774,48 EUR, ze skutkiem finansowym w wysokości 11 412 865,79 EUR, po odliczeniu kwoty 272 908,69 EUR;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów szczegółowych.

               1.

               Zarzuty dotyczące kwot wyłączonych z finansowania Unii na podstawie uchybień w kluczowym mechanizmie kontroli „Wystarczająca jakość kontroli na miejscu” i uchybień w kluczowym mechanizmie kontroli „Odpowiednia weryfikacja wniosków o płatność”; na podstawie uchybień w kluczowym mechanizmie kontroli „Odpowiednia ocena racjonalności kosztów” — wydatki związane z zakupami bezpośrednimi; na podstawie uchybień w kluczowym mechanizmie kontroli „Odpowiednia ocena racjonalności kosztów” — wydatki związane z komisją oceniającą:

                           —

                           Naruszenie procedury rozliczania zgodności określonej w art. 52 rozporządzenia nr 1306/2013 i w art. 34 rozporządzenia wykonawczego nr 908/2014 w związku z uzupełnieniem przez Komisję nowych podstaw na poparcie dokonanych przez nią stwierdzeń dotyczących jakości kontroli na miejscu;

                           —

                           Naruszenie zasady pewności prawa w związku z brakiem jasnych kryteriów i wskazówek dotyczących dostatecznej jakości kontroli na miejscu;

                           —

                           Naruszenie zasady dobrego zarządzania finansowego i procedury rozliczania zgodności określonej w art. 52 rozporządzenia nr 1306/2013 w związku z zastosowaniem bezzasadnych korekt finansowych;

                           —

                           Naruszenie procedury rozliczania zgodności określonej w art. 52 rozporządzenia nr 1306/2013 i wskazówek dotyczących wyliczania korekt finansowych w związku z zastosowaną zgodnie ze środkiem 311 korektą finansową za lata budżetowe 2013 r., 2014 r. i 2015 r.;

                           —

                           Naruszenie wskazówek dotyczących wyliczania korekt finansowych w związku z zastosowaniem wysokości korekty finansowej, która nie jest proporcjonalna do rzeczywistego ryzyka szkody materialnej grożącej Unii;

                           —

                           Naruszenie procedury rozliczania zgodności określonej w art. 52 rozporządzenia nr 1306/2013 i wskazówek dotyczących wyliczania korekt finansowych przy zastosowaniu korekt finansowych w związku z dostateczną jakością kontroli na miejscu;

                           —

                           Naruszenie art. 34 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego nr 908/2014, art. 12 ust. 8 rozporządzenia delegowanego nr 907/2014, wskazówek dotyczących wyliczania korekt finansowych i zasady proporcjonalności w związku z zastosowaniem korekt wszystkich zadeklarowanych do zwrotu wydatków;

                           —

                           Naruszenie procedury rozliczania zgodności określonej w art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013, wskazówek dotyczących wyliczania korekt finansowych i zasady proporcjonalności w związku z określeniem podstawy zastosowania korekt w odniesieniu do projektów w okresie monitorowania.

               2.

               Zarzuty dotyczące wyłącznie kwot wyłączonych z finansowania przez Unię na podstawie uchybień w kluczowym mechanizmie kontroli „Odpowiednia ocena racjonalności kosztów” – wydatki związane z komisją oceniającą:

                           —

                           Naruszenie procedury rozliczania zgodności określonej w art. 52 rozporządzenia nr 1306/2013, art. 12 rozporządzenia delegowanego nr 907/2014 i zasady pewności prawa w związku ze wskazówkami dotyczącymi wyliczania korekt finansowych przy zastosowaniu metodologii wyliczania korekt finansowych;

                           —

                           Naruszenie zasady proporcjonalności w związku z wysokością zastosowanych przez Komisję korekt finansowych.


title: Sprawa C-3/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 23 października 2017 r. w sprawie T-712/14, Confédération européenne des associations d’horlogers-réparateurs (CEAHR) / Komisja Europejska, wniesione w dniu 2 stycznia 2018 r. przez Confédération européenne des associations d’horlogers-réparateurs (CEAHR)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/19

         Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 23 października 2017 r. w sprawie T-712/14, Confédération européenne des associations d’horlogers-réparateurs (CEAHR) / Komisja Europejska, wniesione w dniu 2 stycznia 2018 r. przez Confédération européenne des associations d’horlogers-réparateurs (CEAHR)
   (Sprawa C-3/18 P)
   (2018/C 104/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Confédération européenne des associations d’horlogers-réparateurs (CEAHR) (przedstawiciel: P. A. Benczek, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, LVMH Moët Hennessy-Louis Vuitton SA, Rolex SA, The Swatch Group SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie sentencji wyroku Sądu oraz;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 lipca 2014 r. wydanej sprawie AT.39097 – Watch Repair;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, skierowanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Komisji i interwenientów, oprócz ich własnych kosztów, kosztami poniesionymi przez CEAHR w postępowaniu w pierwszej instancji, jak również kosztami postępowania odwoławczego;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obciążenie interwenientów ich własnymi kosztami poniesionymi w postępowaniu w pierwszej instancji, jak również kosztami postępowania odwoławczego;

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach zarzutu pierwszego, wnosząca odwołania podnosi, że Sąd naruszył prawo przeprowadzając analogię pomiędzy oceną systemów dystrybucji selektywnej w orzecznictwie Sądu oraz odpowiednią oceną sytemu selektywnej naprawy, rozpatrywanego w niniejszym przypadku.
   W ramach zarzutu drugiego, wnosząca odwołania podnosi, że Sąd dopuścił się szeregu naruszeń prawa oraz błędów w ocenie stwierdzając, że system selektywnej naprawy oraz odmowa dostaw rozpatrywane w niniejszej sprawie są uzasadnione i proporcjonalne. Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd dokonał oczywiście błędnego ustalenia, stwierdzając, że Komisja miała podstawy by wywieźć, iż zegarki prestiżowe są złożonymi mechanizmami oraz że fakt ten uzasadnia system selektywnej naprawy oraz odmowę dostaw, rozpatrywanych w niniejszej sprawie. Wnosząca odwołanie podnosi ponadto, że Sąd dokonał oczywiście błędnego ustalenia, stwierdzając, że Komisja miała podstawy by wywieźć, iż istniało ryzyko podrabiania prestiżowych zegarków uzasadniające system selektywnej naprawy oraz odmowę dostaw, rozpatrywanych w niniejszej sprawie. Sąd dokonał oczywiście błędnego ustalenia, stwierdzając, że Komisja miała podstawy by wywieźć, że warunki narzucone przez producentów zegarków nie wykraczały poza to co konieczne.
   W ramach trzeciego i czwartego zarzutu odwołania, wnosząca je podważa oczywiście błędne ustalenie Sądu co do konsekwencji odmowy dostawy części zamiennych dla istnienia skutecznej konkurencji na rynku napraw i serwisowania omawianych zegarków oraz wynikającego stąd wniosku, że istniało niskie prawdopodobieństwo ustalenia nadużycia pozycji dominującej w niniejszej sprawie. Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd dokonał błędnego ustalenia, że istnieje konkurencja pomiędzy autoryzowanymi zegarmistrzami oraz pomiędzy tymi zegarmistrzami a wewnętrznym serwisem producentów.
   W ramach zarzutu piątego wnosząca odwołanie argumentuje, że Sąd naruszył jej prawa procesowe, nie dopuszczając by z powodu zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności przedłożyła ona odpowiedzi na uwagi interwenientów po terminie oraz odmawiając otwarcia na nowo ustnego etapu postępowania w wyniku jej wniosku o umożliwienie jej przedstawienia nowych dowodów
   W ramach zarzutu szóstego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie skorzystał ze swego nieograniczonego prawa do orzekania, rozstrzygając o tym czy interwenienci będą pokrywać własne koszty poniesione w pierwszej instancji.


title: Sprawa T-852/16: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2018 r. – Access Info Europe/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Oświadczenia UE-Turcja z dnia 8 i 18 marca 2016 r. — Wdrożenie przez Unię Europejską lub państwa członkowskie przewidzianych środków — Dokumenty sporządzone lub otrzymane przez służbę prawną instytucji — Opinie prawne — Analizy dotyczące zgodności z prawem środków przewidzianych w ramach realizacji oświadczenia UE-Turcja z dnia 18 marca 2016 r. — Odmowa dostępu — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001 — Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w dziedzinie stosunków międzynarodowych — Artykuł 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001 — Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych — Wyjątek dotyczący ochrony opinii prawnych]

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/39

         Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2018 r. – Access Info Europe/Komisja
   (Sprawa T-852/16) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Oświadczenia UE-Turcja z dnia 8 i 18 marca 2016 r. - Wdrożenie przez Unię Europejską lub państwa członkowskie przewidzianych środków - Dokumenty sporządzone lub otrzymane przez służbę prawną instytucji - Opinie prawne - Analizy dotyczące zgodności z prawem środków przewidzianych w ramach realizacji oświadczenia UE-Turcja z dnia 18 marca 2016 r. - Odmowa dostępu - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001 - Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w dziedzinie stosunków międzynarodowych - Artykuł 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001 - Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych - Wyjątek dotyczący ochrony opinii prawnych])
   (2018/C 104/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Access Info Europe (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer, E. Raedts i J. Wolfhagen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Buchet i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie na podstawie art. 263 TFUE zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) 6030 final z dnia 19 września 2016 r. potwierdzającej odmowę udzielania przez Komisję skarżącej dostępu do dokumentów służby prawnej tej instytucji dotyczących jakoby zgodności z prawem środków przyjętych przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie w celu wdrożenia działań opisanych w oświadczeniu szefów państw lub rządów Unii z dnia 18 marca 2016 r., wydanym w następstwie ich spotkania z premierem Turcji z tego samego dnia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Access Info Europe pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017.


title: Sprawa C-18/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 10 stycznia 2018 r. – Eva Glawischnig-Piesczek/Facebook Ireland Limited.

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 10 stycznia 2018 r. – Eva Glawischnig-Piesczek/Facebook Ireland Limited.
   (Sprawa C-18/18)
   (2018/C 104/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eva Glawischnig-Piesczek

      Strona pozwana: Facebook Ireland Limited

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (1) ogólnie sprzeciwia się któremuś z poniżej przywołanych obowiązków dostawcy usług hostingowych, który niezwłocznie nie usunął informacji o bezprawnym charakterze, a mianowicie obowiązkowi usunięcia nie tylko danej informacji o bezprawnym charakterze w rozumieniu art. 14 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy, lecz także innych, identycznie brzmiących, informacji:

                           a.a.

                           na całym świecie?

                           a.b.

                           w danym państwie członkowskim?

                           a.c.

                           danego użytkownika na całym świecie?

                           a.d.

                           danego użytkownika w danym państwie członkowskim?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy, w odniesieniu do każdego z tych przypadków dotyczy to także równoznacznych informacji?

               3)

               Czy dotyczy to także równoznacznych informacji, gdy operator uzyskał wiadomość o tej okoliczności?

      (1)  Dz.U. 2000, L 178, s. 1.


title: Sprawa C-267/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of Gibraltar – Zjednoczone Królestwo) – The Queen, na wniosek Alberta Buhagiara i in. / Minister for Justice (Odesłanie prejudycjalne — Zakres terytorialny prawa Unii — Artykuł 355 ust. 3 TFUE — Akt dotyczący warunków przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i dostosowań w traktatach — Artykuł 29 — Załącznik I sekcja I pkt 4 — Wyłączenie Gibraltaru z terytorium celnego Unii Europejskiej — Zakres — Dyrektywa 91/477/EWG — Artykuł 1 ust. 4 — Artykuł 12 ust. 2 — Załącznik II — Europejska karta broni palnej — Myślistwo i strzelectwo sportowe — Stosowanie do terytorium Gibraltaru — Obowiązek transpozycji — Brak — Ważność)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of Gibraltar – Zjednoczone Królestwo) – The Queen, na wniosek Alberta Buhagiara i in. / Minister for Justice
   (Sprawa C-267/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zakres terytorialny prawa Unii - Artykuł 355 ust. 3 TFUE - Akt dotyczący warunków przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i dostosowań w traktatach - Artykuł 29 - Załącznik I sekcja I pkt 4 - Wyłączenie Gibraltaru z terytorium celnego Unii Europejskiej - Zakres - Dyrektywa 91/477/EWG - Artykuł 1 ust. 4 - Artykuł 12 ust. 2 - Załącznik II - Europejska karta broni palnej - Myślistwo i strzelectwo sportowe - Stosowanie do terytorium Gibraltaru - Obowiązek transpozycji - Brak - Ważność))
   (2018/C 104/04)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of Gibraltar

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Queen, na wniosek Alberta Buhagiara, Wayne’a Piri, Stephanie Piri, Arthura Taylora, Henry’ego Bonifacia, Colina Tomlinsona, Darrena Sheriffa

      Strona przeciwna: Minister for Justice

      Sentencja

               1)

               Artykuł 29 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i dostosowań w traktatach w związku z pkt 4 sekcji I załącznika I do tego aktu należy interpretować w ten sposób, że art. 12 ust. 2 w związku z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. oraz załącznikiem II do niej nie ma zastosowania na terytorium Gibraltaru.

               2)

               Badanie pytań prejudycjalnych nie wykazało, by istniał jakikolwiek czynnik mogący wpływać na ważność dyrektywy 91/477/EWG, zmienionej dyrektywą 2008/51.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa T-25/18: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2018 r. – Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) / Komisja

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/47

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2018 r. – Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) / Komisja
   (Sprawa T-25/18)
   (2018/C 104/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat B. Kloostra)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 7604 final, z dnia 9 listopada 2017 r., w której częściowo odmówiono stronie skarżącej dostępu do dokumentów dotyczących opracowywania rozporządzeń delegowanych w sprawie kryteriów naukowej oceny substancji zaburzających gospodarkę hormonalną;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym przyjmując zaskarżaną decyzję Komisja naruszyła oraz błędnie zastosowała art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1).

                           —

                           Komisja naruszyła oraz błędnie zastosowała art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia(WE) nr 1049/2001, stosując go do informacji dotyczących zakończonego procesu podejmowania decyzji.

                           —

                           Komisja naruszyła oraz błędnie zastosowała art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ nie dokonała wystarczająco ścisłej interpretacji powodów odmowy i nie zastosowała ich w ścisły sposób oraz nie wykazała by ujawnienie miao poważnie naruszyć proces podejmowania decyzji.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym przyjmując zaskarżaną decyzję Komisja naruszyła oraz błędnie zastosowała art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001.

                           —

                           Komisja naruszyła oraz błędnie zastosowała art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie dokonując szczegółowej i jednostkowej oceny dokumentów, do których odnosił się wniosek o udzielenie dostępu i nie uzasadniając w odniesieniu do każdego, konkretnego dokumentu z jakiego powodu dokument ten nie może zostać ujawniony, a także nie dokonując wystarczająco ścisłej interpretacji powodów odmowy przewidzianych w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. Ponadto Komisja naruszyła wyżej wymienione przepisy, ponieważ nie zachowała równowagi pomiędzy szczególnym interesem, polegającym na ochronie procesu podejmowania decyzji a interesem ogólnym, polegającym na ujawnianiu informacji o środowisku, a także z tego względu, że niewystarczająco uzasadniła swą odmowę.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja popełniła błąd nie uwzględniając, okoliczności że za ujawnieniem żądanych informacji przemawia nadrzędny interes publiczny.

                           —

                           Z uwagi na istotną zmianę polityki, która nastąpiła w trakcie procesu podejmowania decyzji oraz istotną zmianę projektu kryteriów naukowych, które zostały ustalone w trakcie tego procesu, zachodzi nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem żądanych informacji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U 2001 L 145, s. 43).


title: Sprawa C-20/18: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2018 r. – Komisja Europejska / Wielkie Księstwo Luksemburga

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/21

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2018 r. – Komisja Europejska / Wielkie Księstwo Luksemburga
   (Sprawa C-20/18)
   (2018/C 104/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux, J. Samnadda, G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując do dnia 10 kwietnia 2016 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/26/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych dotyczących praw do utworów muzycznych do korzystania online na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 84, z 20.3.2014 r., s. 72) lub w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim a mocy art. 43 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               nałożenie na Wielkie Księstwo Luksemburga zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE okresowej kary pieniężnej za uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach podjętych w celu transpozycji dyrektywy 2014/26/UE o dziennej stawce w wysokości 12 920,00 EUR i naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Państwa członkowskie były zobowiązane na mocy art. 43 ust. 1 dyrektywy 2014/26 do przyjęcia do dnia 10 kwietnia 2016 r. środków krajowych wymaganych do transpozycji obowiązków wynikających z tej dyrektywy. W braku powiadomienia przez Luksemburg o środkach podjętych w celu transpozycji tej dyrektywy Komisja postanowiła wnieść skargę do Trybunału Sprawiedliwości.
   W skardze Komisja proponuje nałożenie na Luksemburg okresowej kary pieniężnej o dziennej stawce w wysokości 12 920,00 EUR. Wysokość okresowej kary pieniężnej została obliczona z uwzględnieniem wagi, czasu trwania naruszenia oraz skutku odstraszającego na podstawie zdolności płatniczej tego państwa członkowskiego.


title: Sprawa T-729/15: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2018 r. – MSD Animal Health Innovation i Intervet international / EMA [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Znajdujące się w posiadaniu EMA dokumenty przedstawione w związku z wnioskiem o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnego produktu leczniczego Bravecto — Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych — Brak ogólnego domniemania poufności]

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/31

         Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2018 r. – MSD Animal Health Innovation i Intervet international / EMA
   (Sprawa T-729/15) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Znajdujące się w posiadaniu EMA dokumenty przedstawione w związku z wnioskiem o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnego produktu leczniczego Bravecto - Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych - Brak ogólnego domniemania poufności])
   (2018/C 104/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MSD Animal Health Innovation GmbH (Schwabenheim, Niemcy) i Intervet international (Boxmeer, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokat P. Bogaert, B. Kelly i H. Billson, solicitors, J. Stratford, QC, i C. Thomas, barrister, następnie P. Bogaert, B. Kelly, J. Stratford i C. Thomas)

      Strona przeciwna: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: T. Jabłoński, A. Spina, S. Marino, A. Rusanov i N. Rampal Olmedo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków (EMA) EMA/785809/2015 z dnia 25 listopada 2015 r. udzielającej osobie trzeciej, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43), dostępu do dokumentów zawierających informacje przedstawione w związku z wnioskiem o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnego produktu leczniczego Bravecto.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               MSD Animal Health Innovation GmbH i Intervet international BV pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Europejską Agencję Leków (EMA), w tym koszty postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa T-37/18: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2018 r. – Stirlinx Arkadiusz Kamusiński / EUIPO – Heinrich Bauer Verlag (Brave Paper)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/49

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2018 r. – Stirlinx Arkadiusz Kamusiński / EUIPO – Heinrich Bauer Verlag (Brave Paper)
   (Sprawa T-37/18)
   (2018/C 104/62)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stirlinx Arkadiusz Kamusiński (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Pruszczyk)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Heinrich Bauer Verlag KG (Hamburg, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Brave Paper” – zgłoszenie nr 13 774 211

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie R 391/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               dopuszczenie rejestracji znaku towarowego dla wszystkich towarów i usług

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-105/16: Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – Philip Morris Brands / EUIPO – Explosal (Superior Quality Cigarettes FILTER CIGARETTES Raquel) Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy Superior Quality Cigarettes FILTER CIGARETTES Raquel — Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Marlboro — Względna podstawa odmowy rejestracji — Renoma — Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą — Uznanie przysługujące izbie odwoławczej — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Zasada 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/31

         Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – Philip Morris Brands / EUIPO – Explosal (Superior Quality Cigarettes FILTER CIGARETTES Raquel)
   (Sprawa T-105/16) (1)

   (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Superior Quality Cigarettes FILTER CIGARETTES Raquel - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Marlboro - Względna podstawa odmowy rejestracji - Renoma - Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Uznanie przysługujące izbie odwoławczej - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Zasada 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   (2018/C 104/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Philip Morris Brands Sàrl (Neuchâtel, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat L. Alonso Domingo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: A. Folliard Monguiral i M. Simandlova, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Explosal Ltd (Larnaka, Cypr) (przedstawiciel: D. McFarland, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 stycznia 2016 r. (sprawa R 2775/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Philipem Morrisem a Explosalem.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 stycznia 2016 r. (sprawa R 2775/2014-1).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               EUIPO i Explosal Ltd pokrywają, obok własnych kosztów, koszty poniesione przez Philip Morris Brands Sàrl.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa T-40/18: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2018 r. – Ecolab USA / EUIPO (SOLIDPOWER)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/50

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2018 r. – Ecolab USA / EUIPO (SOLIDPOWER)
   (Sprawa T-40/18)
   (2018/C 104/63)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ecolab USA, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci V. Töbelmann oraz K. Middelhoff)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „SOLIDPOWER” – zgłoszenie nr 1 310 671

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 listopada 2017 r. w sprawie R 1182/2017-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) oraz art. 7 ust. 2 2017/1001.


title: Sprawa T-208/16: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2018 r. – Ranocchia / ERCEA [Badania i rozwój technologiczny — Zaproszenia do składania wniosków i powiązane działania przewidziane w programie pracy ERBN na rok 2015 — Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji (2014 – 2020) — Horyzont 2020 — Decyzja ERCEA uznająca wniosek złożony przez skarżącego za niekwalifikujący się do finasowania — Projekt dotyczący identyfikacji algorytmów matematycznych ułatwiających odczyt i analizę niektórych starych rękopisów — Nadużycie władzy — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Naruszenie prawa — Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/32

         Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2018 r. – Ranocchia / ERCEA
   (Sprawa T-208/16) (1)

   ([Badania i rozwój technologiczny - Zaproszenia do składania wniosków i powiązane działania przewidziane w programie pracy ERBN na rok 2015 - Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji (2014 – 2020) - Horyzont 2020 - Decyzja ERCEA uznająca wniosek złożony przez skarżącego za niekwalifikujący się do finasowania - Projekt dotyczący identyfikacji algorytmów matematycznych ułatwiających odczyt i analizę niektórych starych rękopisów - Nadużycie władzy - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie])
   (2018/C 104/41)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Graziano Ranocchia (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat C. Intino)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA) (przedstawiciele: początkowo M. E. Chacon Mohedano, R. Maggio Panizza i L. Moreau, a następnie E. Chacon Mohedano, R. Maggio Panizza i F. Sgritta, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji ERCEA Ares (2016) 1020667 z dnia 26 lutego 2016 r., w której oddaliła ona żądanie skarżącego zmiany decyzji o odmowie przyznania dotacji na wniosek o przeprowadzenie badań naukowych nr 682937, zatytułowany „PHercSchools2 – The Hellenistic Philosophical Schools in the Herculaneum Papyri”, po drugie, decyzji ERCEA Ares(2015) 5922529 z dnia 17 grudnia 2015 r., w której odmówiła ona przyznania dotacji na ten wniosek o przeprowadzenie badań i po trzecie, wszelkich wcześniejszych, późniejszych i powiązanych aktów, w tym wykazu projektów zatwierdzonych w ramach programu dotacji „ERC-Consolidator Grant”, opublikowanego w komunikacie prasowym z dnia 12 lutego 2016 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Graziano Ranocchia zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa T-43/18: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2018 r. – Rietze / EUIPO – Volkswagen (Pojazdy)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/50

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2018 r. – Rietze / EUIPO – Volkswagen (Pojazdy)
   (Sprawa T-43/18)
   (2018/C 104/64)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rietze GmbH & Co. KG (Altdorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Krogmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Volskwagen AG (Wolfsburg, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Volskwagen AG

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 5467–0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 listopada 2017 r. w sprawie R 1204/2016-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej i unieważnienie wzoru wspólnotowego nr 5467–0001;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-314/16: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 stycznia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Czeska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Transport — Dyrektywa 2006/126/WE — Prawa jazdy — Definicje kategorii C1 i C, a także D1)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/5

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 stycznia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Czeska
   (Sprawa C-314/16) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Transport - Dyrektywa 2006/126/WE - Prawa jazdy - Definicje kategorii C1 i C, a także D1))
   (2018/C 104/05)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux i Z. Malůšková, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Muller i J. Vláčil, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Nie wywiązując się z obowiązku połączenia w ramach definicji kategorii C1 i C wyłącznie pojazdów silnikowych nieujętych w kategoriach D1 lub D, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 1 oraz art. 4 ust. 4 lit. d) i f) dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy.

               2)

               Zawężając definicję kategorii D1 do pojazdów silnikowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu więcej niż ośmiu pasażerów, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 1 oraz art. 4 ust. 4 lit. h) tej dyrektywy.

               3)

               Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 8.8.2016.


title: Sprawa T-45/18: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2018 r. – Novenco Building & Industry / EUIPO – Novenco Ventilator (Beijing) (NOVENCO)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/51

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2018 r. – Novenco Building & Industry / EUIPO – Novenco Ventilator (Beijing) (NOVENCO)
   (Sprawa T-45/18)
   (2018/C 104/65)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novenco Building & Industry A/S (Næstved, Dania) (przedstawiciel: A. Rasmussen, lawyer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Novenco Ventilator (Beijing) Co. Ltd (Pekin, Chiny)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Novenco Ventilator (Beijing) Co. Ltd

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego „NOVENCO” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 187 938

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 listopada 2017 r. w sprawie R 2354/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w szczególności w odniesieniu do towarów klasy 7 objętych rejestracją międzynarodową 1187938;

               —

               obciążenie EUIPO własnymi kosztami postępowania, a także kosztami poniesionymi przez drugą stronę, w tym kosztami poniesionymi w toku postępowania przed izbą odwoławczą i postępowania w sprawie sprzeciwu.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-360/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bundesrepublik Deutschland / Aziz Hasan (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 — Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego — Szczegółowe zasady i terminy do złożenia wniosku o wtórne przejęcie — Nielegalny powrót obywatela państwa trzeciego do państwa członkowskiego, które przeprowadziło przekazanie — Artykuł 24 — Procedura wtórnego przejęcia — Artykuł 27 — Środek zaskarżenia — Zakres kontroli sądowej — Okoliczności, które zaistniały po przekazaniu)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bundesrepublik Deutschland / Aziz Hasan
   (Sprawa C-360/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego - Szczegółowe zasady i terminy do złożenia wniosku o wtórne przejęcie - Nielegalny powrót obywatela państwa trzeciego do państwa członkowskiego, które przeprowadziło przekazanie - Artykuł 24 - Procedura wtórnego przejęcia - Artykuł 27 - Środek zaskarżenia - Zakres kontroli sądowej - Okoliczności, które zaistniały po przekazaniu))
   (2018/C 104/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgerich.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland

      Strona pozwana: Aziz Hasan

      Sentencja

               1)

               Artykuł 27 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca w związku z motywem 19 tego rozporządzenia oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje, że dla sądowej kontroli decyzji o przekazaniu decydujący jest stan faktyczny istniejący w chwili przeprowadzania ostatniej rozprawy przed sądem rozpoznającym odwołanie, a jeżeli rozprawa się nie odbyła – w chwili wydawania przez ten sąd rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania.

               2)

               Artykuł 24 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak w sprawie w postępowaniu głównym, w której obywatel państwa trzeciego po złożeniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w pierwszym państwie członkowskim został przekazany do tego państwa członkowskiego w następstwie odrzucenia nowego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w drugim państwie członkowskim, a następnie powrócił bez dokumentu pobytowego na terytorium tego drugiego państwa członkowskiego, obywatel ten może zostać objęty procedurą wtórnego przejęcia oraz że nie jest możliwe wykonanie ponownego przekazania tej osoby do pierwszego z tych państw członkowskich bez przeprowadzenia takiej procedury.

               3)

               Artykuł 24 ust. 2 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak w sprawie w postępowaniu głównym, w której obywatel państwa trzeciego powrócił bez dokumentu pobytowego na terytorium państwa członkowskiego, które w przeszłości przeprowadziło jego przekazanie do innego państwa członkowskiego, wniosek o wtórne przejęcie powinien zostać wystosowany w terminach przewidzianych w tym przepisie oraz że bieg tych terminów nie może się rozpocząć, zanim wzywające państwo członkowskie dowie się o powrocie danej osoby na jego terytorium.

               4)

               Artykuł 24 ust. 3 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli wniosek o wtórne przejęcie nie został złożony w terminach przewidzianych w art. 24 ust. 2 tego rozporządzenia, państwo członkowskie, na którego terytorium zainteresowana osoba przebywa bez dokumentu pobytowego, jest odpowiedzialne za rozpatrzenie nowego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, do którego złożenia osoba ta powinna mieć prawo.

               5)

               Artykuł 24 ust. 3 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż postępowanie odwoławcze w przedmiocie decyzji o odrzuceniu pierwszego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich nadal jest w toku, nie powinna być traktowana na równi ze złożeniem nowego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w tym państwie członkowskim w rozumieniu tego przepisu.

               6)

               Artykuł 24 ust. 3 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli wniosek o wtórne przejęcie nie został złożony w terminach przewidzianych w art. 24 ust. 2 tego rozporządzenia, a zainteresowana osoba nie skorzystała z uprawnienia – które powinno jej przysługiwać – do złożenia nowego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

                           —

                           państwo członkowskie, na którego terytorium dana osoba przebywa bez dokumentu pobytowego, może nadal skierować wniosek o wtórne przejęcie oraz

                           —

                           przepis ten nie zezwala państwu członkowskiemu na wykonanie przekazania tej osoby do innego państwa członkowskiego bez skierowania takiego wniosku

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


title: SprawyT-125/13, T-152/13 i T-167/13: Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2018 r. – Włochy i in. / Komisja (Pomoc państwa — Usługi obsługi naziemnej — Wkłady kapitałowe dokonane przez SEA na rzecz Sea Handling — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Częściowe wykreślenie — Cofnięcie skargi — Częściowe umorzenie postępowania — Wykreślenie z rejestru przedsiębiorstw)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/40

         Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2018 r. – Włochy i in. / Komisja
   (SprawyT-125/13, T-152/13 i T-167/13) (1)

   ((Pomoc państwa - Usługi obsługi naziemnej - Wkłady kapitałowe dokonane przez SEA na rzecz Sea Handling - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Częściowe wykreślenie - Cofnięcie skargi - Częściowe umorzenie postępowania - Wykreślenie z rejestru przedsiębiorstw))
   (2018/C 104/52)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca w sprawie T-125/13: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez S. Fiorentina, avvocato dello Stato)

      Strona skarżąca w sprawie T-152/13: Sea Handling SpA (Somma Lombardo, Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci B. Nascimbene, F. Rossi dal Pozzo, M. Merola i L. Cappelletti, następnie adwokaci B. Nascimbene, F. Rossi dal Pozzo i M. Merola)

      Strona skarżąca w sprawie T-167/13: Comune di Milano (Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci S. Grassani i A. Franchi, następnie adwokat S. Grassani)

      Interwenientci popierający stronę skarżącą w aprawie T-152/13: Società per azioni esercizi aeroportuali (SEA) (Segrate, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Merola, B. Nascimbene, F. Rossi dal Pozzo i M.C. Toniolo) i Comune di Milano (Włochy) (przedstawiciele: ipoczątkowo adwokaci S. Grassani i A. Franchi, następnie adwokat S. Grassani)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1225 z dnia 19 grudnia 2012 r. dotyczącej środków przyjętych przez SEA S.p.A., w postaci podwyższenia kapitału, na rzecz Sea [Handling] SpA [SA.21420 (C 14/10) (ex NN 25/10) (ex CP 175/06)] (JO 2015, L 201, p. 1).

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-125/13, T-152/13 i T-167/13 zostają rozłączone dla potrzeb ustnego etapu postępowania i orzeczenia kończącego sprawę w instancji.

               2)

               Sprawa T-125/13 zostaje wykreślona z rejestru Sądu.

               3)

               Postepowanie w sprawie skargi wniesionej przez Sea Handling SpA w sprawie T-152/13 zostaje umorzone.

               4)

               W sprawie T-125/13 Republika Włoska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

               5)

               W sprawie T-152/13 Sea Handling i Komisja pokrywają własne koszty, w tym koszty postępowania w przedmiocie środka tymczasowego. Società per azioni esercizi aeroportuali (SEA) i Comune di Milano (Włochy) pokrywają własne koszty postępowania w sprawie T-152/13.

               6)

               W sprawie T-167/13 rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013


title: Sprawa T-56/18: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2018 r. – NGV / EUIPO (WEIN FÜR PROFIS)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/52

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2018 r. – NGV / EUIPO (WEIN FÜR PROFIS)
   (Sprawa T-56/18)
   (2018/C 104/67)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: NGV GmbH (Wildeshausen, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte O. Spieker, A. Schönfleisch i M. Alber)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „WEIN FÜR PROFIS” – zgłoszenie nr 15 326 549

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie R 501/2017-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-57/18: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2018 r. – NGV / EUIPO (WEIN FÜR PROFIS)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/53

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2018 r. – NGV / EUIPO (WEIN FÜR PROFIS)
   (Sprawa T-57/18)
   (2018/C 104/68)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: NGV GmbH (Wildeshausen, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte O. Spieker, A. Schönfleisch i M. Alber)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „WEIN FÜR PROFIS” – zgłoszenie nr 15 326 531

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie R 502/2017-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-846/16: Postanowienie Sądu z dnia 23 stycznia 2018 r. – QF/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez władze hiszpańskie na rzecz niektórych zawodowych klubów piłkarskich — Preferencyjna stawka opodatkowania stosowana w ramach podatku dochodowego od osób prawnych — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Brak interesu prawnego — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/42

         Postanowienie Sądu z dnia 23 stycznia 2018 r. – QF/Komisja
   (Sprawa T-846/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez władze hiszpańskie na rzecz niektórych zawodowych klubów piłkarskich - Preferencyjna stawka opodatkowania stosowana w ramach podatku dochodowego od osób prawnych - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Brak interesu prawnego - Oczywista niedopuszczalność))
   (2018/C 104/54)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: QF (przedstawiciele: L. Ruiz Ezquerra, R. Oncina Borrego, I. Sobrepera Millet i A. Hernández Pardo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Luengo, B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) 4046 final z dnia 4 lipca 2016 r w sprawie pomocy państwa SA.29769 (2013/C) (ex 2013/NN) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz niektórych klubów sportowych.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o umorzenie postępowania zostaje oddalony.

               2)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               3)

               Postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Królestwo Hiszpanii i Fútbol Club Barcelona zostaje umorzone.

               4)

               QF zostaje obciążony kosztami postępowania.

               5)

               QF, Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii oraz Fútbol Club Barcelona pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017.


title: Sprawa T-60/18: Skarga wniesiona w dniu 29stycznia 2018 r. – Hangzhou Lezoo traveling equipment / EUIPO – Promotional Traders (GREEN HERMIT)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/53

         Skarga wniesiona w dniu 29stycznia 2018 r. – Hangzhou Lezoo traveling equipment / EUIPO – Promotional Traders (GREEN HERMIT)
   (Sprawa T-60/18)
   (2018/C 104/69)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hangzhou Lezoo traveling equipment Co. Ltd (Hangzhou, Chiny) (przedstawiciel: adwokat D. Burghardt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Promotional Traders Pty Ltd (Subiaco, Australia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Promotional Traders Pty Ltd

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „GREEN HERMIT” – zgłoszenie nr 11 835 964

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2017 r. w sprawie R 857/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               przekazanie sprawy Czwartej Izbie Odwoławczej w celu ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/1001


title: Sprawa T-812/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 stycznia 2018 r. – Seco Belgium i Vinçotte / Parlament (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne — Wniosek o zawieszenie wykonania — Cofnięcie zaskarżonego aktu — Częściowe umorzenie postępowania — Wniosek o wydanie nakazu — Brak pilnego charakteru)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/42

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 stycznia 2018 r. – Seco Belgium i Vinçotte / Parlament
   (Sprawa T-812/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne - Wniosek o zawieszenie wykonania - Cofnięcie zaskarżonego aktu - Częściowe umorzenie postępowania - Wniosek o wydanie nakazu - Brak pilnego charakteru))
   (2018/C 104/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Seco Belgium (Bruksela, Belgia) i Vinçotte (Vilvoorde, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Delvaux i R. Simar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: P. López-Carceller i Z. Nagy, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE zmierzający, po pierwsze, do zawieszenia wykonania decyzji Parlamentu z dnia 1 grudnia 2017 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez skarżące w postępowaniu o udzielenie zamówienia 06D 20/2017/M005, zatytułowanym „Zadania w zakresie kontroli i wydawania opinii technicznych w ramach zakupów, projektów i robót dotyczących nieruchomości na rzecz Parlamentu Europejskiego w Brukseli” i o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi, a po drugie, do uzyskania wydania wobec Parlamentu nakazu.

      Sentencja

               1)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku zmierzającego do zawieszenia wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 1 grudnia 2017 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez Seco Belgium i Vinçotte w postępowaniu o udzielenie zamówienia 06D 20/2017/M005, zatytułowanym „Zadania w zakresie kontroli i wydawania opinii technicznych w ramach zakupów, projektów i robót dotyczących nieruchomości na rzecz Parlamentu Europejskiego w Brukseli” i o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi.

               2)

               W pozostałym zakresie wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje odrzucony.

               3)

               Postanowienie z dnia 21 grudnia 2017 r., Seco Belgium i Vinçotte/Parlament (T-812/17 R), zostaje uchylone.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.