title: Sprawa T-486/09: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2009 — Polska przeciwko Komisji

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/34

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2009 — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-486/09)
   2010/C 51/66
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Szpunar, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2009/721/WE z dnia 24 września 2009 r. (notyfikowanej jako dokument nr K(2009)7044) wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1), w części wyłączającej z finansowania wspólnotowego kwotę 47 152 775 PLN, wydatkowaną przez agencję płatniczą akredytowaną przez Rzeczpospolitą Polską;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona decyzja przewiduje korektę finansową w wysokości 5 % środków wydatkowanych w 2005 r. w ramach Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich, przeznaczonych na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oraz wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Podstawą zastosowanej korekty były rzekome uchybienia dotyczące kontroli krzyżowych pod kątem przestrzegania zasad zwykłej dobrej praktyki rolniczej, systemu sankcji, sprawozdań z kontroli na miejscu oraz powiązania kontroli wszystkich zobowiązań związanych z działaniami rolnośrodowiskowymi.
   Skarżąca kwestionuje istnienie wszystkich zarzucanych uchybień i podnosi przeciwko zaskarżonej decyzji następujące zarzuty.
   Po pierwsze, podnosi ona zarzut naruszenia art. 7 ust. 4 pierwszy akapit rozporządzenia nr 1258/1999 (2) i art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 1290/2005 (3) oraz naruszenia wytycznych nr VI/5330/97 poprzez zastosowanie korekty finansowej w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i błędną wykładnię prawa. Zdaniem skarżącej żadne z rzekomych uchybień będących podstawą zastosowanej korekty finansowej nie miało miejsca, a wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego na mocy zaskarżonej decyzji były dokonane zgodnie z przepisami wspólnotowymi.
   W ramach pierwszego zarzutu skarżąca twierdzi, że sprawozdania z kontroli na miejscu odzwierciedlały kontrolę wszystkich zasad zwykłej dobrej praktyki rolniczej, w tym kontrolę przestrzegania rocznego limitu nawożenia nawozami naturalnymi, zgodnie z art. 28 rozporządzenia nr 796/2004 (4). Skarżąca podnosi również, że administracyjne kontrole krzyżowe z systemem identyfikacji i rejestracji zwierząt nie były przeprowadzane tylko z tego względu na to, że system ten był bezużyteczny jako baza odniesienia dla kontroli krzyżowych, a zatem przeprowadzanie kontroli krzyżowych z tym systemem nie było wymagane na podstawie art. 68 rozporządzenia nr 817/2004 (5). Ponadto skarżąca utrzymuje, że system sankcji za uchybienia zasadom zwykłej dobrej praktyki rolniczej był w pełni skuteczny, dostosowany do sytuacji pierwszego roku wdrażania Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich i nawet bardziej rygorystyczny od obowiązującego obecnie systemu sankcji wspólnotowych, a zatem całkowicie zgodny z art. 73 rozporządzenia nr 817/2004. Dodatkowo, w ramach pierwszego zarzutu, skarżąca twierdzi, że kompleksowość kontroli na miejscu została zapewniona nawet w szerszym zakresie, niż było to wymagane na podstawie art. 69 trzeci akapit rozporządzenia nr 817/2004.
   Po drugie, skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 7 ust. 4 czwarty akapit rozporządzenia nr 1258/1999 i art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1290/2005, naruszenia wytycznych nr VI/5330/97 oraz naruszenia zasady proporcjonalności poprzez zastosowanie korekty ryczałtowej w wysokości rażąco nadmiernej w stosunku do ryzyka ewentualnej straty finansowej dla budżetu Wspólnoty. Zdaniem skarżącej żadne z rzekomych uchybień będących podstawą zastosowanej korekty nie mogło spowodować strat finansowych dla Wspólnoty, a w każdym razie ryzyko takich domniemanych strat finansowych było całkowicie marginalne i wielokrotnie niższe od kwoty wyłączonej z finansowania wspólnotowego na mocy zaskarżonej decyzji.
   Po trzecie, skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 296 drugi akapit TFUE poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej Komisja nie wyjaśniła i nie umożliwiła władzom polskim poznania przyczyn istotnej zmiany zakresu zarzucanych uchybień.

      (1)  Dz.U. L 257, s. 28

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, Dz.U. L 160, s. 103

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, Dz.U. L 209, s. 1

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, Dz.U. L 141, s. 18

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Dz.U. L 153, s.30


title: Wykreślenie sprawy C-153/05

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/27

         Wykreślenie sprawy C-153/05 (1)

   (2006/C 36/57)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 11 października 2005 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-153/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.06.2005


title: Sprawa C-77/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance de Quimper – Francja) – CA Consumer Finance przeciwko Francine Crouan, z domu Weber, Tual Crouan

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/23

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance de Quimper – Francja) – CA Consumer Finance przeciwko Francine Crouan, z domu Weber, Tual Crouan
   (Sprawa C-77/13) (1)

   2014/C 184/35
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa C-241/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/41/WE — Działalność instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzór nad takimi instytucjami — Częściowy brak transpozycji w wyznaczonym terminie — Wyrok Trybunału stwierdzający istnienie uchybienia — Niewykonanie — Artykuł 260 ust. 2 TFUE — Kary pieniężne — Ryczałt)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-241/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/41/WE - Działalność instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzór nad takimi instytucjami - Częściowy brak transpozycji w wyznaczonym terminie - Wyrok Trybunału stwierdzający istnienie uchybienia - Niewykonanie - Artykuł 260 ust. 2 TFUE - Kary pieniężne - Ryczałt)
   2013/C 225/08
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Z. Malůšková, N. Yerrell i K.P. Wojcik, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i J. Očková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Art. 260 TFUE — Niewykonanie wyroku Trybunału z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie C-343/08 Komisja przeciwko Republice Czeskiej — Brak wydania w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (Dz.U. L 235, s. 10) — Zasądzenie ryczałtu i okresowej kary pieniężnej

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując do dnia, w którym upływał termin wyznaczony w wezwaniu do usunięcia uchybienia skierowanym do Republiki Czeskiej przez Komisję Europejską na mocy art. 260 ust. 2 TFUE, wszelkich środków zapewniających wykonanie wyroku z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie C-343/08 Komisja przeciwko Republice Czeskiej, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.

               2)

               Republice Czeskiej nakazuje się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”, ryczałtu w wysokości 250 000 EUR.

               3)

               Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa C-303/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Employment Tribunal — Zjednoczone Królestwo) — S. Coleman przeciwko Attridge Law, Steve Law (Polityka społeczna — Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuły 1, 2 ust. 1, 2 lit. a) i art. 2 ust. 3 oraz art. 3 ust. 1 lit. c) — Dyskryminacja bezpośrednia ze względu na niepełnosprawność — Molestowanie związane z niepełnosprawnością — Rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem, który sam nie jest niepełnosprawny, lecz ma niepełnosprawne dziecko — Włączenie — Ciężar dowodu)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Employment Tribunal — Zjednoczone Królestwo) — S. Coleman przeciwko Attridge Law, Steve Law
   (Sprawa C-303/06) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuły 1, 2 ust. 1, 2 lit. a) i art. 2 ust. 3 oraz art. 3 ust. 1 lit. c) - Dyskryminacja bezpośrednia ze względu na niepełnosprawność - Molestowanie związane z niepełnosprawnością - Rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem, który sam nie jest niepełnosprawny, lecz ma niepełnosprawne dziecko - Włączenie - Ciężar dowodu)
   (2008/C 223/08)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Employment Tribunal
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: S. Coleman

      Strona pozwana: Attridge Law, Steve Law
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Employment Tribunal –Wykładnia art. 1, art. 2 ust. 2 lit. a) i art. 2 ust. 3 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. U. L 303, s. 16) — Zakres pojęcia niepełnosprawności — Możliwość objęcia zakresem tego pojęcia osoby pozostającej w bliskiej więzi z osobą niepełnosprawną i dyskryminowanej ze względu na tę więź — Pracownik samodzielnie sprawujący opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem.
   Sentencja

               1)

               Wykładni dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, a w szczególności jej art. 1 oraz 2 ust. 1 i 2 lit. a), należy dokonywać w ten sposób, że zakaz dyskryminacji bezpośredniej, jaki przewidują, nie ogranicza się tylko do osób, które same są niepełnosprawne. Jeśli pracodawca traktuje pracownika, który sam nie jest niepełnosprawny, mniej przychylnie niż traktuje, traktował lub traktowałby innego pracownika w porównywalnej sytuacji i gdy wykazano, że mniej korzystne traktowanie tego pracownika związane jest z niepełnosprawnością jego dziecka, któremu zapewnia on zasadniczą opiekę stosowną do potrzeb, to takie traktowanie jest sprzeczne z zakazem dyskryminacji bezpośredniej, o której mowa w art. 2 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy.

               2)

               Wykładni dyrektywy 2000/78, a w szczególności jej art. 1 oraz 2 ust. 1 i 3 należy dokonywać w ten sposób, że przewidziany w nich zakaz molestowania nie jest ograniczony tylko do osób, które same są niepełnosprawne. Jeśli zostanie wykazane, że mające miejsce wobec pracownika, który sam nie jest niepełnosprawny, niepożądane zachowanie stanowiące molestowanie ma związek z niepełnosprawnością jego dziecka, któremu pracownik ten zapewnia zasadniczą opiekę, stosownie do potrzeb tego dziecka, to takie zachowanie jest sprzeczne z zakazem molestowania, o którym mowa w art. 2 ust. 3 dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006.


title: Sprawa T-5/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 stycznia 2007 r. — Verband der Internationalen Caterer in Deutschland przeciwko Komisji

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/29

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 stycznia 2007 r. — Verband der Internationalen Caterer in Deutschland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-5/05) (1)

   (2007/C 69/59)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa T-211/01: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  24 listopada 2005 r.  — Rica Foods przeciwko Komisji

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/24

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 listopada 2005 r. — Rica Foods przeciwko Komisji
   (Sprawa T-211/01) (1)

   (2006/C 22/44)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 317 z 10.11.2001.


title: Sprawa C-551/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu  11 grudnia 2007 r. — Deniz Sahin przeciwko Bundesminister für Inneres

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 11 grudnia 2007 r. — Deniz Sahin przeciwko Bundesminister für Inneres
   (Sprawa C-551/07)
   (2008/C 64/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof (Austria)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Deniz Sahin

      Strona pozwana: Bundesminister für Inneres
   Pytania prejudycjalne

               1.

                           a)

                           Czy art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 2 jak również art. 7 ust. 1 lit. d) oraz ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (1) (zwanej dalej „dyrektywą”) należy interpretować w ten sposób, że obejmują one swoim zakresem także tych członków rodziny w rozumieniu art. 2 pkt 2 dyrektywy, którzy niezależnie od obywatela Unii przybyli do przyjmującego państwa członkowskiego (art. 2 pkt 3 dyrektywy) i dopiero tam nabyli status członka rodziny obywatela Unii lub stworzyli z nim wspólnotę rodzinną?

                           b)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy dodatkowym warunkiem jest to, aby członek rodziny w chwili nabycia statusu członka rodziny lub stworzenia wspólnoty rodzinnej przebywał zgodnie z prawem w przyjmującym państwie członkowskim? Jeśli tak, to czy do uznania pobytu za zgodny z prawem wystarczy, że członek rodziny jest wyłącznie uprawniony do pobytu ze względu na swoją pozycję osoby ubiegającej się o azyl?

                           c)

                           Jeśli z odpowiedzi na pytania 1. a) i b) nie wynika na podstawie dyrektywy żadne prawo pobytu dla członka rodziny, uprawnionego do pobytu jedynie ze względu na sam fakt ubiegania się o azyl, który niezależnie od obywatela Unii przybył do przyjmującego państwa członkowskiego i dopiero tam nabył status członka rodziny lub stworzył wspólnotę rodzinną z obywatelem Unii, to czy niemniej jednak jest możliwe wyprowadzenie prawa pobytu z art. 18 lub art. 39 WE w świetle podstawowego prawa do poszanowania życia rodzinnego w sytuacji, którą charakteryzuje fakt, że członek rodziny od blisko czterech lat przebywa w przyjmującym państwie członkowskim i od roku żyje tam w związku małżeńskim z obywatelem Unii, z którym prawie od trzech i pół roku prowadzi wspólne życie i z którym ma dwudziestomiesięczne dziecko?

               2.

               Czy art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 dyrektywy sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym członkowie rodziny obywatela Unii, którzy nie posiadają obywatelstwa jednego z państw członkowskich i którym na mocy prawa wspólnotowego, w szczególności na mocy art. 7 ust. 2 dyrektywy, przysługuje prawo pobytu, nie mogą uzyskać karty pobytowej („Karty pobytowej członka rodziny obywatela Unii”) jedynie z tego względu, że zgodnie z przepisami o azylu przyjmującego państwa członkowskiego mają (tymczasowe) prawo pobytu w tym państwie?

      (1)  Dz.U. L 158 str. 77.


title: Sprawa T-13/11: Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Post Bank Iran przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Iranu w celu zapobieżenia rozpowszechnieniu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Podstawa prawna — Naruszenie prawa międzynarodowego — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo własności — Proporcjonalność — Równe traktowane — Zasada niedyskryminacji)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/13

         Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Post Bank Iran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-13/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Iranu w celu zapobieżenia rozpowszechnieniu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Podstawa prawna - Naruszenie prawa międzynarodowego - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Proporcjonalność - Równe traktowane - Zasada niedyskryminacji)
   2013/C 304/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Post Bank Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat D. Luff)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i A. Vitro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W pierwszej kolejności żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), zmienionej przez decyzję Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. (Dz.U. L 281, s. 81) i załącznika VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1), w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej, po drugie, decyzji dotyczącej skarżącej i „zawartej” w piśmie z dnia 29 października 2010 r., po trzecie, decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. zmieniające decyzję 2010/413 (Dz.U. L 319, s. 71) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11), w zakresie w jakim mogą one mieć wpływ na sytuację skarżącej, po czwarte, decyzji dotyczącej skarżącej i „zawartej” w piśmie z dnia 5 grudnia 2011 r., po piąte, załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1), w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej i, po szóste, wszelkich przyszłych rozporządzeń i decyzji Rady bądź Komisji, które uzupełniałyby lub zmieniałyby jeden z aktów prawnych zaskarżonych w ramach niniejszej skargi, a w drugiej kolejności, żądanie stwierdzenia, że do skarżącej nie ma zastosowania art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji 2010/413, art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 961/2010, art. 1 pkt 7 decyzji Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 19, s. 22), art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012, art. 1 pkt 8 decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 282, s. 58), art. 1 pkt 11 rozporządzenia Rady (UE) nr 1263/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie nr 267/2012 (Dz.U. L 356, s. 34) oraz art. 1 pkt 2 decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 356, s. 71).

      Sentencja

               1)

               Skarga jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim zmierza do stwierdzenia nieważności wszelkich przyszłych rozporządzeń i decyzji Rady Unii Europejskiej bądź Komisji Europejskiej, które uzupełniałyby lub zmieniałyby jeden z aktów prawnych zaskarżonych w ramach rozpatrywanej skargi.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności dotyczących Post Bank Iran decyzji „zawartych” w pismach z dnia 29 października 2010 r. i 5 grudnia 2011 r., ani podnoszonego przez wspieraną przez Komisję Radę zarzutu niedopuszczalności w kontekście żądania stwierdzenia nieważności dotyczącej Post Bank Iran decyzji „zawartej” w piśmie z dnia 29 października 2010 r.

               3)

               Stwierdzona zostaje nieważność, w zakresie dotyczącym Post Bank Iran, załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB, zmienionej przez decyzję Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. (Dz.U. L 281, s. 81) i załącznika VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007, decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010.

               4)

               Skutki załącznika II do decyzji 2010/413/WPZiB, zmienionej przez decyzję 2010/644/WPZiB, a następnie przez decyzję 2011/783/WPZiB, zostają utrzymane w mocy w odniesieniu do Post Bank Iran do momentu utraty mocy prawnej przez załącznik IX do rozporządzenia nr 267/2012 w zakresie, w jakim dotyczy on Post Bank Iran.

               5)

               Rada pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Post Bank Iran.

               6)

               Komisja pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011


title: Sprawa C-483/04: Skarga wniesiona dnia 22 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/15

         Skarga wniesiona dnia 22 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-483/04)
   (2005/C 19/30)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 22 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Knuta Simonssona i Enrico Traversa, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2002/6/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do i/lub wychodzących z portów Państw Członkowskich Wspólnoty, a w każdym razie nie podając ich do wiadomości Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin do wprowadzenia w życie dyrektywy upłynął dnia 9 września 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 67 z 9.3.2002, str. 31.


title: Sprawa C-461/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland e.V./Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Polityka Unii w dziedzinie gospodarki wodnej — Dyrektywa 2000/60/WE — Artykuł 4 ust. 1 — Cele środowiskowe w odniesieniu do wód powierzchniowych — Pogorszenie się stanu części wód powierzchniowych — Przedsięwzięcie dotyczące przebudowy drogi wodnej — Obowiązek zakazania przez państwa członkowskie każdego projektu mającego albo mogącego wywołać negatywny wpływ na stan części wód powierzchniowych — Kryteria decydujące przy ocenie wystąpienia pogorszenia się stanu części wód powierzchniowych)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland e.V./Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-461/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Polityka Unii w dziedzinie gospodarki wodnej - Dyrektywa 2000/60/WE - Artykuł 4 ust. 1 - Cele środowiskowe w odniesieniu do wód powierzchniowych - Pogorszenie się stanu części wód powierzchniowych - Przedsięwzięcie dotyczące przebudowy drogi wodnej - Obowiązek zakazania przez państwa członkowskie każdego projektu mającego albo mogącego wywołać negatywny wpływ na stan części wód powierzchniowych - Kryteria decydujące przy ocenie wystąpienia pogorszenia się stanu części wód powierzchniowych))
   (2015/C 294/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland e.V.

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      przy udziale: Freie Hansestadt Bremen

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 1 lit. a) ppkt (i)–(iii) dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane – z zastrzeżeniem przyznania odstępstwa – do odmowy zgody na konkretne przedsięwzięcie w przypadku, gdy może ono spowodować pogorszenie się stanu części wód powierzchniowych lub gdy zagraża uzyskaniu dobrego stanu wód powierzchniowych lub dobrego potencjału ekologicznego i dobrego stanu chemicznego takich wód w dacie przewidzianej w tej dyrektywie.

               2)

               Pojęcie „pogorszenia […] stanu” części wód powierzchniowych, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2000/60/WE należy interpretować w ten sposób, że pogorszenie zachodzi od momentu, gdy przynajmniej jeden z elementów jakości w rozumieniu załącznika V do dyrektywy ulega obniżeniu o jedną klasę, nawet jeżeli to pogorszenie nie wyraża się w ogólnej zmianie zaklasyfikowania części wód powierzchniowych. Niemniej jednak, jeśli dany element jakości w rozumieniu tego załącznika znajduje się już w najniższej klasie, każde pogorszenie tego elementu stanowi „pogorszenie stanu” części wód powierzchniowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) ppkt (i).

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa T-265/11: Postanowienie Sądu z dnia 31 marca 2014 r. – Elmaghraby przeciwko Radzie

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/38

         Postanowienie Sądu z dnia 31 marca 2014 r. – Elmaghraby przeciwko Radzie
   (Sprawa T-265/11) (1)

   2014/C 184/60
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 219 z 23.7.2011.


title: Sprawa C-214/15: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Município de Vila Pouca de Aguiar/Sá Machado & Filhos SA [Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 55 — Ogłoszenie o zamówieniu — Oferta bez uzasadnienia rażąco niskiej ceny — Kryteria rozstrzygające — Artykuł 7 lit. c) — Wartość zamówienia — Brak osiągnięcia progu — Niewątpliwe znaczenie transgraniczne — Brak informacji — Oczywista niedopuszczalność]

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/10

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Município de Vila Pouca de Aguiar/Sá Machado & Filhos SA
   (Sprawa C-214/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 55 - Ogłoszenie o zamówieniu - Oferta bez uzasadnienia rażąco niskiej ceny - Kryteria rozstrzygające - Artykuł 7 lit. c) - Wartość zamówienia - Brak osiągnięcia progu - Niewątpliwe znaczenie transgraniczne - Brak informacji - Oczywista niedopuszczalność])
   (2016/C 343/14)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Município de Vila Pouca de Aguiar

      Strona pozwana: Sá Machado & Filhos SA

      przy udziale: Norcep Construções e Empreendimentos Lda

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo (najwyższy sąd administracyjny, Portugalia) postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2015 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Sprawa C-476/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshofs (Austria) w dniu 24 października 2012 r. — Österreichischer Gewerkschaftsbund przeciwko Verband Österreichischer Banken und Bankiers

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshofs (Austria) w dniu 24 października 2012 r. — Österreichischer Gewerkschaftsbund przeciwko Verband Österreichischer Banken und Bankiers
   (Sprawa C-476/12)
   2013/C 32/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca/powodowa/wnosząca odwołanie: Österreichischer Gewerkschaftsbund

      Strona pozwana, Druga strona postępowania: Verband Österreichischer Banken und Bankiers

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w przypadku dodatku na dzieci uregulowanego w układzie zbiorowym pracy, będącego świadczeniem socjalnym pracodawcy służącym częściowemu wyrównaniu finansowych ciężarów alimentacyjnych spoczywających na rodzicach względem dziecka, dla którego pobierany jest dodatek należy ze względu na rodzaj tego świadczenia (jako odpowiednie) stosować zasadę pro rata temporis wedle klauzuli 4 pkt 2 porozumienia ramowego załączonego do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin (1)?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:
               czy klauzulę 4 pkt 1 porozumienia ramowego załączonego do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin (Dz.U. 1998, L 14, s. 9, poprawionej w Dz.U. 1998, L 128, s. 71, zmienionej dyrektywą 98/23/WE, Dz.U. 1998, L 131, s. 10) należy interpretować w ten sposób, że nierówne traktowanie pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy poprzez proporcjonalne zmniejszenie roszczenia o dodatek na dzieci w stosunku do czasu pracy — uwzględniając szeroki zakres uznania przedstawicieli pracowników i pracodawców przy ustalaniu konkretnego celu z zakresu polityki społecznej i gospodarczej oraz środki nadające się do jego osiągnięcia — jest obiektywnie uzasadnione przy założeniu, że zakaz świadczeń proporcjonalnych

                           a)

                           utrudnia lub uniemożliwia zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy w formie niepełnego wymiaru czasu pracy rodziców lub drobne zatrudnienia w czasie urlopu macierzyńskiego lub

                           b)

                           prowadzi do zniekształcenia konkurencji poprzez wyższe finansowe obciążenia pracodawców zatrudniających dużą liczbę pracowników w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz do zmniejszenia gotowości pracodawców do zatrudniania pracowników w niepełnym wymiarze czasu pracy lub

                           c)

                           prowadzi do uprzywilejowania pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, którzy pozostają w innych stosunkach pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy i mają wielokrotne roszczenie o świadczenia na podstawie układu zbiorowego pracy, takie jak dodatek na dziecko lub

                           d)

                           prowadzi do uprzywilejowania pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, ponieważ dysponują oni większą ilością czasu wolnego od pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy i w związku z tym mają lepsze możliwości sprawowania opieki nad dzieckiem?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytania pierwsze i drugie odpowiedzi przeczącej: czy art. 28 Karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że w systemie prawa pracy, w którym zasadnicze elementy minimalnych standardów prawa pracy są tworzone na podstawie zgodnych ocen polityki społecznej w szczególny sposób wybranych i kwalifikowanych stron układu zbiorowego pracy, w przypadku nieważności (zgodnie z praktyką krajową) tylko jednego szczegółowego postanowienia (naruszającego unijny zakaz dyskryminacji) zawartego w układzie zbiorowym pracy (w niniejszej sprawie proporcjonalne określenie dodatku na dzieci przy niepełnym wymiarze czasu pracy) sankcja nieważności obejmuje cały przepis układu zbiorowego pracy dotyczący tego zakresu regulacji (w niniejszej sprawie: dodatek na dzieci)?

      (1)  Dz.U. 1998, L 14, s. 9, poprawiona w Dz.U. 1998, L 128, s. 71, zmieniona dyrektywą 98/23/WE, Dz.U. 1998, L 131, s. 10.


title: Sprawa C-284/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien — Austria) — T-Mobile Austria GmbH, 3G Mobile Telecommunications GmbH, Mobilkom austria Aktiengesellschaft, dawniej mobilkom austria AG & Co. KG, Master-talk Austria Telekom Service GmbH & Co. KG, ONE GmbH, Hutchison 3G Austria GmbH, Tele.ring Telekom Service GmbH, będąca następca prawnym TRA 3G Mobilfunk GmbH przeciwko Republik Österreich (Szósta dyrektywa VAT — Czynności podlegające opodatkowaniu — Pojęcie działalności gospodarczej — Artykuł 4 ust. 2 — Przyznanie praw do korzystania z określonego zakresu częstotliwości radiowych zastrzeżonych dla usług telekomunikacyjnych)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien — Austria) — T-Mobile Austria GmbH, 3G Mobile Telecommunications GmbH, Mobilkom austria Aktiengesellschaft, dawniej mobilkom austria AG & Co. KG, Master-talk Austria Telekom Service GmbH & Co. KG, ONE GmbH, Hutchison 3G Austria GmbH, Tele.ring Telekom Service GmbH, będąca następca prawnym TRA 3G Mobilfunk GmbH przeciwko Republik Österreich
   (Sprawa C-284/04) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Czynności podlegające opodatkowaniu - Pojęcie „działalności gospodarczej’ - Artykuł 4 ust. 2 - Przyznanie praw do korzystania z określonego zakresu częstotliwości radiowych zastrzeżonych dla usług telekomunikacyjnych)
   (2007/C 199/04)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: T-Mobile Austria GmbH, 3G Mobile Telecommunications GmbH, mobilkom austria Aktiengesellschaft, dawniej mobilkom austria AG & Co. KG, master-talk Austria Telekom Service GmbH & Co. KG, ONE GmbH, Hutchison 3G Austria GmbH, tele.ring Telekom Service GmbH, będąca następcą prawnym TRA 3G Mobilfunk GmbH

      Strona pozwana: Republik Österreich
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien — Wykładnia art. 4 ust. 5 oraz załącznika D pkt 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Działalność lub czynności wykonywane przez podmiot prawa publicznego jako organ władzy publicznej — Przyznanie częstotliwości operatorom telefonii komórkowej w drodze licytacji
   Sentencja
   Artykuł 4 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że przyznanie w drodze licytacji — przez krajowy organ regulacyjny odpowiedzialny za przydział częstotliwości — praw, takich jak prawa do korzystania z częstotliwości radiowych w celu publicznego świadczenia usług telefonii komórkowej, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu tego przepisu i w konsekwencji nie jest objęte zakresem zastosowania tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa C-366/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad voor Vreemdelingenbetwistingen (Belgia) w dniu 5 lipca 2016 r. – H.F./Belgische Staat

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad voor Vreemdelingenbetwistingen (Belgia) w dniu 5 lipca 2016 r. – H.F./Belgische Staat
   (Sprawa C-366/16)
   (2016/C 343/44)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad voor Vreemdelingenbetwistingen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: H.F.

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawo Unii Europejskiej, w szczególności art. 27 ust. 2 dyrektywy [2004/38/WE] (1), ewentualnie w związku z art. 7 Karty [praw podstawowych Unii Europejskiej], należy interpretować w ten sposób, że wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt, jaki obywatel państwa trzeciego, będący członkiem rodziny obywatela Unii, złożył w ramach połączenia rodziny z tym obywatelem, który skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się i swobody przedsiębiorczości, może zostać odrzucony w państwie członkowskim z powodu zagrożenia, jakie miałoby wynikać z samej obecności w społeczeństwie tego członka rodziny, który na mocy art. 1 F konwencji [genewskiej] dotyczącej statusu uchodźców i art. 12 ust. 2 dyrektywy [2011/95/UE] (2) został wykluczony z możliwości uzyskania statusu uchodźcy w innym państwie członkowskim z powodu swojego udziału w zdarzeniach, które miały miejsce w szczególnym historyczno-społecznym kontekście w jego państwie pochodzenia, jeśli istnienie rzeczywistego i aktualnego zagrożenia z racji zachowania członka rodziny w państwie członkowskim miejsca pobytu zostaje wywiedzione wyłącznie z decyzji o wykluczeniu, bez przeprowadzenia oceny ryzyka powrotu do przestępstwa w państwie członkowskim miejsca pobytu?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).

      (2)  Dyrektywa 2011/95/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).


title: Sprawa C-559/11: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel te Antwerpen — Belgia) — Pelckmans Turnhout NV przeciwko Walter Van Gastel Balen NV, Walter Van Gastel NV, Walter Van Gastel Schoten NV, Walter Van Gastel Lifestyle NV (Artykuł 92 § 1, art. 103 § 1 i art. 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe — Uregulowanie krajowe zakazujące otwierania placówek handlowych przez siedem dni w tygodniu)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/23

         Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel te Antwerpen — Belgia) — Pelckmans Turnhout NV przeciwko Walter Van Gastel Balen NV, Walter Van Gastel NV, Walter Van Gastel Schoten NV, Walter Van Gastel Lifestyle NV
   (Sprawa C-559/11) (1)

   (Artykuł 92 § 1, art. 103 § 1 i art. 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Uregulowanie krajowe zakazujące otwierania placówek handlowych przez siedem dni w tygodniu)
   2013/C 9/38
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van koophandel te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pelckmans Turnhout NV

      Strona pozwana: Walter Van Gastel Balen NV, Walter Van Gastel NV, Walter Van Gastel Schoten NV, Walter Van Gastel Lifestyle NV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van koophandel te Antwerpen — Wykładnia art. 34, art. 35, art. 49 i art. 56 TFUE oraz dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22) — Pojęcie praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów — Otwarcie placówki handlowej przez siedem dni w tygodniu i reklama tychże godzin otwarcia

      Sentencja

   Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje ona zastosowania do prawodawstwa krajowego, takiego jak będące przedmiotem postępowania głównego, którego jednym z celów nie jest ochrona konsumentów.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa T-176/06: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2006 r. — Sviluppo Italia Basilicata przeciwko Komisji

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/30

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2006 r. — Sviluppo Italia Basilicata przeciwko Komisji
   (Sprawa T-176/06)
   (2006/C 190/55)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Sviluppo Italia Basilicata S.p.A. (Potenza, Włochy)(przedstawiciel: Francesco Sciaudone, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji europejskiej C(2006)1706 z dnia 20 kwietnia 2006 r.,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie dokonano istotnej korekty finansowej pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRG) w wysokości 5 600 000 EUR, przyznanej w ramach wspólnotowego wsparcia regionów „Cel 1” we Włoszech, na rzecz subwencji ogólnej BIC Basilicata, celem realizacji środków wspierających małe i średnie przedsiębiorstwa działające w regionie Basilicata. W szczególności drugi środek ogólnej subwencji przewidywał utworzenie funduszu kapitałowego w celu udzielania pomocy w postaci udziału w kapitałach zakładowych, pożyczek z udziałem w zyskach oraz pożyczek zamiennych na udziały lub akcje, na rzecz przedsiębiorstw mających siedzibę w regionie Basilicata lub mających zamiar ustanowienia tam siedziby.
   Na poparcie swych zarzutów skarżąca spółka podnosi:

               —

               Zupełny brak faktycznych i prawnych przesłanek mogących stanowić podstawę zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim pozwana twierdzi, że w niniejszej sprawie brak było pozytywnego wpływu pomocy z funduszu, ponieważ mniej niż 3 % dotacji z funduszu zostało przeznaczonych na nabycie udziałów w przedsiębiorstwach (przesłanka wykorzystania). W tym zakresie skarżąca twierdzi, że przesłanka ta nie została przewidziana ani w przepisach mających zastosowanie w niniejszej sprawie, zawartych w decyzji o przyznaniu pomocy, ani w ogólnych przepisach dotyczących funduszy strukturalnych. Zatem Komisja nie mogła zgodnie z prawem stwierdzić wystąpienia nieprawidłowości w rozumieniu art. 24 rozporządzenia nr 4253/88, powołując się na przesłankę wykorzystania.

               —

               Naruszenie decyzji 97/322/WE spowodowane nieuwzględnieniem i dokonaniem błędnej wykładni ust. C arkusza nr 19. W tym zakresie skarżąca twierdzi, że pozwana nie uwzględniła w zaskarżonej decyzji z jednej strony rozróżnienia pomiędzy pojęciami „wykorzystanie” i „wydatki”, a z drugiej strony zapisów arkusza dotyczących czasu trwania funduszu, jak również postanowień tegoż projektu subwencji ogólnej, stanowiących integralną część decyzji zatwierdzającej pomoc, w których czas trwania tej pomocy ustalono na dziesięć lat.

               —

               Naruszenie przy stwierdzeniu nieprawidłowości procedur przewidzianych w konwencji, art. 25 rozporządzenia nr 4253 oraz art. 26 rozporządzenia nr 2082/93.

         Na zakończenie swej skargi skarżąca podnosi również naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, zasady proporcjonalności i obowiązku przedstawienia uzasadnienia.


title: Sprawa C-428/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Ministero dell'Economia e delle Finanze, Amministrazione Autonoma dei Monopoli di Stato (AAMS) przeciwko Yesmoke Tobacco SpA (Odesłanie prejudycjalne — Przepisy podatkowe — Harmonizacja ustawodawstw — Dyrektywy 95/59/WE i 2011/64/UE — Struktura i stawki podatków akcyzowych stosowanych do wyrobów tytoniowych — Określenie wysokości podatku akcyzowego — Zasada ustanawiająca jedną stawkę podatku akcyzowego dla wszystkich papierosów — Możliwość wprowadzenia przez państwa członkowskie minimalnej kwoty podatku akcyzowego — Papierosy należące do najniższej kategorii cenowej — Przepisy krajowe — Specyficzna kategoria papierosów — Określenie podatku akcyzowego w stawce 115 %)

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/9

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 października 2014 r.(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Ministero dell'Economia e delle Finanze, Amministrazione Autonoma dei Monopoli di Stato (AAMS) przeciwko Yesmoke Tobacco SpA
   (Sprawa C-428/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przepisy podatkowe - Harmonizacja ustawodawstw - Dyrektywy 95/59/WE i 2011/64/UE - Struktura i stawki podatków akcyzowych stosowanych do wyrobów tytoniowych - Określenie wysokości podatku akcyzowego - Zasada ustanawiająca jedną stawkę podatku akcyzowego dla wszystkich papierosów - Możliwość wprowadzenia przez państwa członkowskie minimalnej kwoty podatku akcyzowego - Papierosy należące do najniższej kategorii cenowej - Przepisy krajowe - Specyficzna kategoria papierosów - Określenie podatku akcyzowego w stawce 115 %))
   (2014/C 439/12)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Amministrazione Autonoma dei Monopoli di Stato (AAMS)

      Strona pozwana: Yesmoke Tobacco SpA

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 2 i art. 8 ust. 6 dyrektywy Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych należy interpretować w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak ten w postępowaniu głównym, który nie ustanawia takiego samego minimalnego podatku akcyzowego mającego zastosowanie do wszystkich papierosów, lecz ustanawia minimalny podatek akcyzowy mający zastosowanie jedynie do papierosów, których cena sprzedaży detalicznej jest niższa od ceny papierosów należących do najbardziej poszukiwanej kategorii cenowej.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa F-66/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 maja 2011 r. — AQ przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Postępowanie w sprawie oceny za 2009 r. — Niższa grupa zaszeregowania oceniającego niż podlegającego ocenie — Ocena wyników w pracy za część właściwego okresu — Brak wyznaczenia celów dla ocenianego urzędnika)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/41

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 maja 2011 r. — AQ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-66/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Postępowanie w sprawie oceny za 2009 r. - Niższa grupa zaszeregowania oceniającego niż podlegającego ocenie - Ocena wyników w pracy za część właściwego okresu - Brak wyznaczenia celów dla ocenianego urzędnika)
   2011/C 232/72
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AQ (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Massaux)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2008 r. w zakresie w jakim skarżący został zaklasyfikowany w trzeciej (III) grupie wyników w pracy i zostały mu przyznane 2 punkty awansu.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność sprawozdania z oceny AQ sporządzonego w ramach postępowania w sprawie oceny i awansów za 2009 r. a także decyzji o przyznaniu mu 2 punktów awansu w ramach tego postępowania.

               2)

               Komisja Europejska zapłaci kwotę 2 000 EUR na rzecz AQ.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska zostaje obciążona całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010, s. 74.


title: Sprawa C-563/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – UPC DTH Sàrl przeciwko Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/46

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – UPC DTH Sàrl przeciwko Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság
   (Sprawa C-563/13) (1)

   2014/C 315/79
   Język postępowania: węgierski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa C-206/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) — Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 — Artykuł 7 ust. 2 — Świadczenia niemieckich krajów związkowych dla niewidomych, niesłyszących i niepełnosprawnych — Warunek miejsca zamieszkania)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-206/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) - Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 - Artykuł 7 ust. 2 - Świadczenia niemieckich krajów związkowych dla niewidomych, niesłyszących i niepełnosprawnych - Warunek miejsca zamieszkania)
   2011/C 186/12
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: V. Kreuschitz, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i C. Blaschke, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Niderlandów (przedstawiciel: M. Noort, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz. U. L 257, s. 2) oraz art. 4 ust. 1 lit. a) w związku z tytułem III rozdziału 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. L 149, s. 2) — Przepisy krajowe uzależniające przyznanie świadczeń krajów związkowych dla osób niewidomych i niepełnosprawnych od tego, czy świadczeniobiorca ma miejsce zamieszkania w danym niemieckim kraju związkowym — Świadczenia wymienione w sekcji III załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 — Pojęcie „specjalnego świadczenia nieskładkowego”.

      Sentencja

               1)

               Uzależniając przyznanie świadczeń dla niewidomych, niesłyszących i niepełnosprawnych przysługujących na podstawie prawa krajów związkowych osobom, dla których Republika Federalna Niemiec jest właściwym państwem członkowskim, od warunku posiadania miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu w danym kraju związkowym, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. w związku z rozdziałem 1 tytułu III tego rozporządzenia oraz na mocy art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Niderlandów pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa T-17/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 8 listopada 2007 r. w sprawie F-40/05 Andreasen przeciwko Komisji, wniesione w dniu 14 stycznia 2008 r. przez Martę Andreasen

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/60

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 8 listopada 2007 r. w sprawie F-40/05 Andreasen przeciwko Komisji, wniesione w dniu 14 stycznia 2008 r. przez Martę Andreasen
   (Sprawa T-17/08 P)
   (2008/C 64/97)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Marta Andreasen (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: B. Marthoz, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 listopada 2007 r. w sprawie F-40/05 i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, uwzględnienie żądań skarżącej przedstawionych w pierwszej instancji, włączając w to wniosek o zasądzenie odszkodowania;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego jego kosztami;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich całością kosztów i wydatków,

               —

               ewentualnie uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 listopada 2007 r. w sprawie F-40/05 i odesłanie sprawy do rozstrzygnięcia przez Sąd do spraw Służby Publicznej i orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swym odwołaniu wnosząca je domaga się uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej oddalającego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 października 2004 r., w której Komisja orzekła wobec niej środek dyscyplinarny w postaci wydalenia jej ze służby bez zmniejszenia praw emerytalnych oraz wniosek o zasądzenie odszkodowania.
   Na poparcie swego odwołania wnosząca je podnosi pięć zarzutów.
   Przede wszystkim podnosi, że Sąd naruszył jej zdaniem art. 10 załącznika IX regulaminu pracowniczego przez to, że nie przeprowadził kontroli zgodności z prawem oraz proporcjonalności decyzji zaskarżonej w pierwszej instancji w odniesieniu do zastosowania tego przepisu w okolicznościach tego konkretnego przypadku i w szczególnej sytuacji skarżącej związanej z rodzajem sprawowanej przez nią funkcji.
   Drugi zarzut oparty jest na rzekomym naruszeniu zasad zgodności z prawem aktów wspólnotowych, czasowego stosowania aktów wspólnotowych i zasady pewności prawnej, w zakresie w jakim Sąd nie uzasadnił jej zdaniem swego wyroku w punktach dotyczących stosowania w tym konkretnym przypadku norm zawartych w starym i nowym regulaminie pracowniczym urzędników.
   Ponadto strona odwołująca się zarzuca Sądowi zniekształcenie faktów, które poddane zostały jego ocenie.
   Podnosi ona także błąd w ocenie i naruszenie przez Sąd art. 11, 12, 17 i 21 regulaminu pracowniczego przez to, że nie uzasadnił on jej zdaniem zgodnie z prawem swego wyroku w zakresie, w jakim zaakceptował zastosowanie tych przepisów dokonane w decyzji zaskarżonej w pierwszej instancji.
   Wreszcie strona odwołująca się twierdzi, że Sąd naruszył także zasady wynikające z art. 6 ust. 1 i art. 13 EKPCz i art. 41 i 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-896/16: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2016 r. – Puma/EUIPO – Senator (TRINOMIC)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/39

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2016 r. – Puma/EUIPO – Senator (TRINOMIC)
   (Sprawa T-896/16)
   (2017/C 053/47)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: M. Schunke)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Senator GmbH & Co. KGaA (Groß-Bieberau, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „TRINOMIC” – zgłoszenie nr 12 697 074

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 października 2016 r. w sprawie R 70/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie zasady równego traktowania i zasady związania administracji własnymi decyzjami.


title: Sprawa C-188/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  12 kwietnia 2006 r.  przez Schneider Electric SA od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia  31 stycznia 2006 r.  w sprawie T-48/03 Schneider Electric SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/13

         Odwołanie wniesione w dniu 12 kwietnia 2006 r. przez Schneider Electric SA od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie T-48/03 Schneider Electric SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-188/06 P)
   (2006/C 165/22)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Schneider Electric SA [Przedstawiciele: adwokaci A. Winckler, I. Girgenson, M. Pittie]

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie, na podstawie art. 225 ust. 1 traktatu WE oraz art. 61 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, postanowienia Sądu z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie T-48/03 Schneider Electric S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich;

               —

               skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu rozstrzygnięcia sprawy co do istoty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie twierdzi, że postanowienie zawiera nieprawidłową kwalifikację istotnych faktów oraz narusza prawo.
   W pierwszej kolejności, w przeciwieństwie do stwierdzeń Sądu, przeniesienie Legrand na rzecz konsorcjum Wendel/KKR nie nastąpiło „spontanicznie” i nie „stało się nieodwołalne” przed wydaniem decyzji z dnia 4 grudnia 2002 r. (1) W każdym razie, zdaniem wnoszącej odwołanie, odstąpienie od koncentracji nie pozbawiło przedsiębiorstwa Schneider interesu prawnego we wniesieniu skargi na tę decyzję.
   W drugiej kolejności wnosząca odwołanie podnosi, że decyzja z dnia 4 grudnia 2002 r. stanowi w istocie decyzję zakazującą, biorąc pod uwagę przede wszystkim wskazówki skierowane przez Sąd do Komisji. W wyroku Sądu z dnia 22 października 2002 r. w sprawie Schneider przeciwko Komisji Sąd wskazał bowiem wyraźnie na obowiązek Komisji ponownego wszczęcia postępowania kontrolnego w stadium pisma w sprawie przedstawienia zarzutów.
   Wnosząca odwołanie stwierdza następnie, że nawet przy założeniu, że decyzja z dnia 4 grudnia 2002 r. stanowi w rzeczywistości decyzję o otwarciu fazy II, w dalszym ciągu może być ona przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności. Decyzja wydana na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 4064/89 (2) może być bowiem przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, o ile jest ona krzywdząca. Wnosząca odwołanie dodaje, że w bardzo szczególnych okolicznościach niniejszego przypadku, decyzja z dnia 4 grudnia 2002 r. w każdym razie miała charakter dający podstawę do wniesienia skargi. Zdaniem wnoszącej odwołanie, jakakolwiek odmienna interpretacja prowadziłaby do faktycznego odmówienia wymiaru sprawiedliwości.
   Wnosząca odwołanie stwierdza wreszcie, że decyzja kończąca postępowanie również może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, na tej samej podstawie jak każda inna decyzja, w której Komisja zmienia w sposób istotny sytuację prawną strony zainteresowanej.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 4 grudnia 2002 r. o wszczęciu szczegółowego postępowania w sprawie kontroli koncentracji między przedsiębiorstwami Schneider i Legrand (sprawa COMP/M. 2283-Schneider/Legrand II)

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 395, str.1)


title: Sprawa C-448/13 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. – Delphi Technologies, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) — Słowny wspólnotowy znak towarowy INNOVATION FOR THE REAL WORLD — Hasło reklamowe — Odmowa rejestracji — Brak charakteru odróżniającego]

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/9

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. – Delphi Technologies, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa C-448/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - Słowny wspólnotowy znak towarowy INNOVATION FOR THE REAL WORLD - Hasło reklamowe - Odmowa rejestracji - Brak charakteru odróżniającego])
   2014/C 261/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Delphi Technologies, Inc. (przedstawiciele: C. Albrecht i J Heumann, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Delphi Technologies Inc. ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa C-565/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hovrätten för västra Sverige – Szwecja) – postępowanie karne przeciwko Ove Ahlströmowi, Lennartowi Kjellbergowi, Fiskeri Ab Ganthi, Fiskeri Ab Nordic (Odesłanie prejudycjalne — Stosunki zewnętrzne — Porozumienie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka — Wykluczenie jakiejkolwiek możliwości prowadzenia połowów przez statki wspólnotowe w marokańskich strefach połowowych na podstawie licencji wydanej przez władze marokańskie bez współdziałania właściwych władz Unii Europejskiej)

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hovrätten för västra Sverige – Szwecja) – postępowanie karne przeciwko Ove Ahlströmowi, Lennartowi Kjellbergowi, Fiskeri Ab Ganthi, Fiskeri Ab Nordic
   (Sprawa C-565/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Stosunki zewnętrzne - Porozumienie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka - Wykluczenie jakiejkolwiek możliwości prowadzenia połowów przez statki wspólnotowe w marokańskich strefach połowowych na podstawie licencji wydanej przez władze marokańskie bez współdziałania właściwych władz Unii Europejskiej))
   (2014/C 439/18)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Hovrätten för västra Sverige

      Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Ove Ahlström, Lennart Kjellberg, Fiskeri Ab Ganthi, Fiskeri Ab Nordic

      Sentencja

   Porozumienie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka, zatwierdzone w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (WE) nr 764/2006 z dnia 22 maja 2006 r., a w szczególności jego art. 6, należy interpretować w ten sposób, że wyklucza ono jakąkolwiek możliwość prowadzenia połowów przez statki wspólnotowe w marokańskich strefach połowowych na podstawie licencji wydanej przez władze marokańskie bez współdziałania właściwych władz Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 15 z 18.1.2014.


title: Sprawa T-554/15: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Węgry/Komisja

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/62

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Węgry/Komisja
   (Sprawa T-554/15)
   (2015/C 398/76)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: Z. Fehér i G. Koós)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2015) 4805 z dnia 15 lipca 2015 r. dotyczącej węgierskiej składki na cele zdrowotne wnoszonej przez sektor tytoniowy w części nakazującej zawieszenie stosowania zarówno progresywnych stawek podatkowych, jak i zmniejszenia obciążeń podatkowych w przypadku inwestycji, określonych w a dohányipari vállalkozások 2015. évi egészségügyi hozzájárulásáról szóló 2014. évi XCIV. törvény (ustawie XCIV z 2014 r. o składce na cele zdrowotne wnoszonej przez sektor tytoniowy) przyjętej przez węgierski parlament

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący nadużycia uprawnień dyskrecjonalnych, oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia zasady proporcjonalności

                           —

                           Strona skarżąca po pierwsze podnosi, że, nakazując zawieszenie, Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie oraz że czyniąc to, przekroczyła granice swoich uprawnień dyskrecjonalnych oraz jednocześnie naruszyła zasadę proporcjonalności

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący nieprzestrzegania zakazu wszelkiej dyskryminacji oraz naruszenia zasady równości traktowania

                           —

                           Strona skarżąca po drugie podnosi, że praktykę Komisji odnośnie do zawieszenia należy uznać za niespójną i że wynika niej nieprzestrzeganie zakazu wszelkiej dyskryminacji oraz naruszenie zasady równości traktowania.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i zasady dobrej administracji, jak również prawa do obrony

                           —

                           Strona skarżąca po trzecie podnosi w szczególności, że jej zdaniem Komisja, nakazując zawieszenie, nie dopełniła obowiązku uzasadnienia.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący obowiązku lojalnej współpracy oraz prawa do skutecznego środka prawnego

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tej kwestii, że nakazanie przez Komisję zawieszenia narusza podstawowe gwarancje prawne, jak obowiązek lojalnej współpracy oraz prawo do skutecznego środka prawnego.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący wewnętrznej sprzeczności braku precyzji przepisów decyzji

                           —

                           W tej kwestii strona skarżąca podnosi, że przyjmując decyzję o zawieszeniu, Komisja nie uwzględniła faktu, że w przypadku podatku określanego w drodze odwrotnego obciążenia organy węgierskie nie są w stanie zapobiec „przyznaniu” pomocy i dodaje, że decyzja Komisji zawiera sprzeczności w odniesieniu do przedmiotu zawieszenia. W konsekwencji Komisja nie zredagowała jasnej normy postępowania, a mimo to wymaga od organów węgierskich wykonania decyzji.


title: Sprawa C-176/16 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Proforec Srl/Komisja Europejska [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Rejestr chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych — Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 — Rejestracja nazwy „Focaccia di Recco col formaggio (IPG)” — Brak interesu prawnego]

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/7

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Proforec Srl/Komisja Europejska
   (Sprawa C-176/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rejestr chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych - Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 - Rejestracja nazwy „Focaccia di Recco col formaggio (IPG)” - Brak interesu prawnego])
   (2017/C 202/10)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Proforec Srl (przedstawiciele: G. Durazzo, M. Mencoboni i G. Pescatore, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Moro i J. Guillem Carrau, pełnomocnicy, następnie F. Moro, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Proforec Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa T-7/14 P: Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2015 r. – BQ/Trybunał Obrachunkowy (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Mobbing — Oddalenie w części skargi o odszkodowanie w pierwszej instancji — Przeinaczenie okoliczności faktycznych — Obowiązek uzasadnienia przez Sąd do spraw Służby Publicznej — Proporcjonalność — Podział kosztów)

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/18

         Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2015 r. – BQ/Trybunał Obrachunkowy
   (Sprawa T-7/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Mobbing - Oddalenie w części skargi o odszkodowanie w pierwszej instancji - Przeinaczenie okoliczności faktycznych - Obowiązek uzasadnienia przez Sąd do spraw Służby Publicznej - Proporcjonalność - Podział kosztów))
   (2015/C 096/23)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: BQ (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci D. de Abreu Caldas, J.N. Louis i M. de Abreu Caldas)

      Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo T. Kennedy, B. Schäfer i I. Ni Riagáin Düro, następnie B. Schäfer i I. Ni Riagáin Düro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sadu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 23 października 2013 r. BQ/Trybunał Obrachunkowy, F-39/12, RecFP, EU:F:2013:158.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               BQ pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Trybunał Obrachunkowy.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa T-645/13: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2013 r. — Nezi przeciwko OHIM

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/9

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2013 r. — Nezi przeciwko OHIM
   (Sprawa T-645/13)
   2014/C 61/15
   Język skargi: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Evcharis Nezi (Mykonos, Grecja) (przedstawiciel: adwokat Salkitzoglou)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Etam SAS (Clichy, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 października 2013 r. wydanej w sprawie R 329/2013-4;

               —

               zmianę spornej decyzji i rejestrację znaku towarowego strony skarżącej w odniesieniu do wszystkich towarów i usług wskazanych we wniosku;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania strony skarżącej, w tym wszystkimi kosztami ewentualnych interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „E” dla towarów i usług należących do klas 14, 16, 18, 25, 26, 35 i 40 — wniosek o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 8701138.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy „E” dla towarów należących do klas 3, 18, 25.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów.

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               Naruszenie art. 4 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 76 rozporządzenia nr 207/2009; oraz

               —

               Naruszenie art. 15 i 42 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-4/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 grudnia 2014 r. – Cwik/Komisja (Służba Publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z oceny — Postepowanie w sprawie oceny (1995/1997) — Wykonanie wyroku Sądu Pierwszej Instancji — Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny — Brak skierowania sprawy do wspólnego komitetu ds. ocen — Zwłoka przy sporządzaniu sprawozdania z oceny — Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/43

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 grudnia 2014 r. – Cwik/Komisja
   (Sprawa F-4/13) (1)

   ((Służba Publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z oceny - Postepowanie w sprawie oceny (1995/1997) - Wykonanie wyroku Sądu Pierwszej Instancji - Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny - Brak skierowania sprawy do wspólnego komitetu ds. ocen - Zwłoka przy sporządzaniu sprawozdania z oceny - Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie))
   (2015/C 026/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Michael Cwik (Tervuren, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zawierającej sprawozdanie z oceny skarżącego za lata 1995-1997 i żądanie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 marca 2012 r. o sporządzeniu ostatecznego nowego sprawozdania z oceny M. Cwika z postępowania w sprawie oceny (1995/1997).

               2)

               Zasądza się od Komisji Europejskiej na rzecz M. Cwika kwotę 15  000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez M. Cwika.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013, s. 38.


title: Sprawa T-621/13: Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2014 r. – Pell Amar Cosmetics przeciwko OHIM – Alva Management (Pell amar dr. Ionescu – Calinesti)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/72

         Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2014 r. – Pell Amar Cosmetics przeciwko OHIM – Alva Management (Pell amar dr. Ionescu – Calinesti)
   (Sprawa T-621/13) (1)

   2014/C 315/120
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.


title: Sprawa C-205/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Városi Bíróság — Republika Węgierska) — postępowanie karne przeciwko Emilowi Eredicsowi, Márii Vassné Sápi (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2001/220/WSiSW — Status ofiar w postępowaniu karnym — Pojęcie ofiara — Osoba prawna — Mediacja karna w toku postępowania karnego — Przepisy wykonawcze)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Városi Bíróság — Republika Węgierska) — postępowanie karne przeciwko Emilowi Eredicsowi, Márii Vassné Sápi
   (Sprawa C-205/09) (1)

   (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2001/220/WSiSW - Status ofiar w postępowaniu karnym - Pojęcie „ofiara” - Osoba prawna - Mediacja karna w toku postępowania karnego - Przepisy wykonawcze)
   2010/C 346/23
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Szombathelyi Városi Bíróság

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Emil Eredics, Mária Vassné Sápi

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Szombathelyi Városi Bíróság — Wykładnia art. 1 lit. a) i art. 10 decyzji ramowej Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym — Postępowanie karne, w którym ofiara jest osobą prawną i w którym zastosowanie mediacji w sprawach karnych jest wykluczone na mocy prawa krajowego — Pojęcie „ofiary” w decyzji ramowej — Objęcie przepisami dotyczącymi mediacji w sprawach karnych osób innych niż osoby fizyczne? — Przesłanki zastosowania mediacji w sprawach karnych w ramach postępowania karnego

      Sentencja

               1)

               Artykuły 1 lit. a) oraz art. 10 decyzji ramowej Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że dla celów promowania mediacji w sprawach karnych, o której mowa w tym art. 10 ust. 1, pojęcie „ofiary” nie obejmuje osób prawnych.

               2)

               Artykuł 10 decyzji ramowej 2001/220 należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje on państw członkowskich do umożliwienia podjęcia mediacji w przypadku wszystkich czynów zabronionych, których określone w przepisach krajowych znamię czynu zabronionego odpowiada w istocie znamieniu czynów zabronionych, w odniesieniu do których wyraźnie przewidziano w tych przepisach możliwość podjęcia mediacji.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa F-108/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Basili przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2004 r. — Skarga o stwierdzenie nieważności — Przedstawiciele personelu — Opinia grupy ad hoc)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/54

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Basili przeciwko Komisji
   (Sprawa F-108/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2004 r. - Skarga o stwierdzenie nieważności - Przedstawiciele personelu - Opinia grupy ad hoc)
   (2008/C 22/103)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Tamara Diomede Basili (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci T. Bontinck i J. Feld, następnie adwokat T. Bontinck)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i H. Kraemer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej doręczonego skarżącej w dniu 10 listopada 2005 r., gdyż nie uwzględniono w nim opinii „grupy oceny ad hoc oraz propozycji awansu przedstawicieli personelu”.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006, str. 37.


title: Sprawa T-156/05: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Dimitrę Lantzoni przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/27

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Dimitrę Lantzoni przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-156/05)
   (2005/C 155/52)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 18 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Dimitry Lantzoni, zamieszkałej w Luksemburgu, reprezentowanej przez adwokata Michèle Bouché, przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               uchylenie decyzji komitetu do spraw sprzeciwów z dnia 8 marca 2005 r. oddalającej dwa wniesione przez nią w dniu 22 września 2004 r. sprzeciwy dotyczące, odpowiednio, przyznania jej punktów awansowych za 2002 r. oraz odmowy jej awansowania w 2003 r.,

               2)

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W listopadzie 2003 r. skarżąca, będąca urzędnikiem strony pozwanej, została powiadomiona o nieprzyznaniu jej punktów awansowych. Skarżąca wniosła od tej decyzji sprzeciw uzasadniony faktem, że jej sprawozdanie z oceny nie było sprawozdaniem ostatecznym w chwili przyznawania punktów awansowych. W następstwie tego sprzeciwu oraz poprawienia sprawozdania przez osobę dokonującą powtórnej oceny w postępowaniu odwoławczym, przełożony skarżącej po raz drugi rozpatrzył jej sprawę pod kątem ostatecznego sprawozdania, ale ponownie podjął decyzję o nieprzyznaniu jej punktów awansowych za 2002 r. Niniejsza skarga wniesiona jest na tę ostatnią decyzję oraz na decyzję o odmowie jej awansowania w 2003 r.
   Na poparcie niniejszej skargi skarżąca powołuje oczywisty błąd w ocenie, wynikający z rzekomego braku spójności między decyzją o nieprzyznaniu punktów awansowych oraz oceną zawartą w jej sprawozdaniu z oceny. Skarżąca stwierdza również, że strona pozwana nie dokonała porównania jej zasług z zasługami wszystkich urzędników instytucji mających prawo do ubiegania się o awans, lecz wyłącznie z zasługami innych urzędników w jej wydziale, naruszając w ten sposób zarówno art. 45 regulaminu pracowniczego, jak i punkt 8 załącznika do decyzji Trybunału w sprawie awansów. Skarżąca zarzuca również występowanie nieprawidłowości w opinii komitetu do spraw awansu, a mianowicie nieprzestrzeganie spornego charakteru postępowania oraz prawa do obrony.
   W odniesieniu do sprzeciwu od decyzji o nieprzyznaniu awansu, skarżąca utrzymuje, że treść jej sprawozdania nie uzasadnia w żaden sposób zatrzymania jej kariery zawodowej, tym bardziej, że postawione jej w sprawozdaniach z oceny zarzuty są niejasne i nieuzasadnione.


title: Sprawa T-395/08: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2008 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli przeciwko OHIM (Kształt zająca z czekolady)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/37

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2008 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli przeciwko OHIM (Kształt zająca z czekolady)
   (Sprawa T-395/08)
   (2008/C 313/68)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG (Kilchberg, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Lange, E. Schalast i G. Hild)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 lipca 2008 r. (sprawa R 419/2008-4);

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie zająca z czekolady dla towarów z klasy 30 — zgłoszenie nr 3 664 372

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Zgłoszony znak towarowy jest niecodzienny, jest zdolny do pełnienia funkcji wskazania pochodzenia i wykazuje w wystarczającym stopniu charakter odróżniający


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie C-482/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/14/WE — Koleje wspólnotowe — Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej, pobieranie opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej i przyznawanie świadectw bezpieczeństwa — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/16

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 18 listopada 2004 r.
   w sprawie C-482/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/14/WE - Koleje wspólnotowe - Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej, pobieranie opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej i przyznawanie świadectw bezpieczeństwa - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2005/C 6/30)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-482/03, której przedmiotem jest skarga o stwierdzenie uchybienia złożona dnia 19 listopada 2003 r. na podstawie art. 226 WE: Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnik: W. Wils) przeciwko Irlandii (pełnomocnik: D. O'Hagan wspierany przez adwokata D. Moloney'ego) Trybunał (szósta izba) w składzie: J.-P. Puissochet, pełniący obowiązki prezesa szóstej izby, S. von Bahr i U. Lõhmus (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 18 listopada 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów o charakterze ustawowym, wykonawczym i administracyjnym niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 października 2004 r. w sprawie C-164/01 P: G. van den Berg przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o odszkodowanie — Odpowiedzialność pozaumowna — Mleko — Opłata dodatkowa — Ilość referencyjna — Producenci, którzy podjęli zobowiązanie niewprowadzania do obrotu — Producenci SLOM — Zmiana gospodarstwa — Odmowa przyznania specjalnej ilości referencyjnej)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 28 października 2004 r.
   w sprawie C-164/01 P: G. van den Berg przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Odpowiedzialność pozaumowna - Mleko - Opłata dodatkowa - Ilość referencyjna - Producenci, którzy podjęli zobowiązanie niewprowadzania do obrotu - Producenci SLOM - Zmiana gospodarstwa - Odmowa przyznania specjalnej ilości referencyjnej)
   (2005/C 19/01)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-164/01 P, mającej za przedmiot odwołanie na mocy art. 49 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione do Trybunału dnia 13 kwietnia 2001 r., G. van den Berg, zamieszkały w Dalfsen (Niderlandy) (adwokat: E. H. Pijnacker Hordijk), w której pozostałymi uczestnikami były: Rada Unii Europejskiej (pełnomocnik: A.-M. Colaert) i Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: T. van Rijn), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J.-P. Puissochet i N. Colneric (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               G. Van den Berg zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 227 z 11.8.2001.


title: Sprawa C-254/07: Postanowienie Prezesa Trybunalu z dnia 20 lutego 2008 r.  Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-254/07) (1)

   (2008/C 128/56)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa C-350/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 4 lipca 2011 r. — Argenta Spaarbank NV przeciwko Belgische Staat

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 4 lipca 2011 r. — Argenta Spaarbank NV przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-350/11)
   2011/C 282/11
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Argenta Spaarbank NV

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 43 WE sprzeciwia się krajowej regulacji podatkowej, na podstawie której przy ustalaniu zysku podlegającego opodatkowaniu spółka podlegająca nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Belgii nie może zastosować odliczenia na venture capital w wysokości dodatniej różnicy między wartością księgową netto aktywów oddziałów, jakie posiada w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, a całością pasywów, które mogą być przypisane tym oddziałom, podczas gdy może ona zastosować owo odliczenie, gdy rzeczona dodatnia różnica może być przypisana stałemu zakładowi położonemu w Belgii?