title: Sprawa C-316/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 29 czerwca 2012 r. — J. Sebastian Guevara Kamm przeciwko TAM Airlines S.A./TAM Linhas Aereas S.A.

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 29 czerwca 2012 r. — J. Sebastian Guevara Kamm przeciwko TAM Airlines S.A./TAM Linhas Aereas S.A.
   (Sprawa C-316/12)
   2012/C 295/30
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Frankfurt am Main

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: J. Sebastian Guevara Kamm

      Strona pozwana: TAM Airlines S.A./TAM Linhas Aereas S.A.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 lit. j) rozporządzenia nr 261/2004 (1), mając na uwadze wymienione tam wyrażenie „racjonalnie uzasadniona”, należy interpretować w ten sposób, że „racjonalnie uzasadnione” mogą być tylko przyczyny związane z osobą pasażera, które stwarzają zagrożenie dla ruchu lotniczego lub bezpieczeństwa innych pasażerów lub naruszają inne, publiczne lub prywatne interesy, czy też „racjonalnie uzasadnione” mogą być również inne przyczyny niezwiązane z osobą pasażera, jak przykładowo w szczególności przypadki siły wyższej?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1


title: Sprawa C-26/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/80/WE — Kompensata dla ofiar przestępstw — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/10

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-26/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/80/WE - Kompensata dla ofiar przestępstw - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 211/17)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i A.-M. Rouchaud-Joët, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (Przedstawiciel: N. Dafniou, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnoszącej się do kompensaty dla ofiar przestępstw (Dz.U. L 261, str. 15)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnoszącej się do kompensaty dla ofiar przestępstw Republika Grecka uchybiła swoim zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postepowania.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa T-164/11: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2011 r. — Reddig przeciwko OHIM — Morleys (Kształt rękojeści noża)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/25

         Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2011 r. — Reddig przeciwko OHIM — Morleys (Kształt rękojeści noża)
   (Sprawa T-164/11)
   2011/C 152/45
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Reddig GmbH (Drebber, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Thomas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Morleys Ltd (Preston, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie R 1072/2009-2; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przed Sądem i obciążenie — w razie wstąpienia do postępowania — interwenienta kosztami związanymi z postępowaniem administracyjnym przed Izbą Odwoławczą; oraz

               —

               wyznaczenie rozprawy, w przypadku gdyby w jej braku Sąd nie mógł dokonać ustaleń.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Trójwymiarowy znak towarowy „delfin” dla towarów z klas 6, 8 i 20 — wspólnotowy znak towarowy nr 2630101

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Morleys Ltd

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Strona wnosząca o unieważnienie prawa do znaku podniosła bezwzględną podstawę unieważnienia określoną w art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d) oraz art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 i wskazała, że właściciel dokonał zgłoszenia w złej wierze w rozumieniu art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o unieważnienie i unieważnienie prawa do znaku w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza dokonała błędnej wykładni tego artykułu i wymogów określonych w wyroku Trybunału w sprawie Lego (wyrok Trybunału z dnia 14 września 2010 w sprawie C-48/09 P Lego Jurij przeciwko OHIM).


title: Sprawa C-414/12 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 8 maja 2014 r. – Bolloré przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek papieru samokopiującego — Możliwość przypisania spółce dominującej naruszenia popełnionego przez jej spółkę zależną — Bezpośrednie uczestnictwo spółki dominującej w naruszeniu — Równość traktowania — Czas trwania postępowania administracyjnego i sądowego — Rozsądny termin — Prawo do obrony)

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/4

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 8 maja 2014 r. – Bolloré przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-414/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek papieru samokopiującego - Możliwość przypisania spółce dominującej naruszenia popełnionego przez jej spółkę zależną - Bezpośrednie uczestnictwo spółki dominującej w naruszeniu - Równość traktowania - Czas trwania postępowania administracyjnego i sądowego - Rozsądny termin - Prawo do obrony))
   2014/C 202/04
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Bolloré (przedstawiciele: adwokaci P. Gassenbach, C. Lemaire i O. de Juvigny)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez adwokat N. Coutrelis)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 27 czerwca 2012 r. w sprawie T-372/10 Bolloré przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności lub zmiany decyzji Komisji C(2010) 4160 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/36212 – Papier samokopiujący) – Decyzja wydana po stwierdzeniu nieważności pierwszej decyzji – Przypisanie naruszenia spółce dominującej jako bezpośredniemu sprawcy – Grzywna – Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar – Równość traktowania – Rozsądny termin – Prawo do obrony

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Bolloré zostaje obciążona kosztami postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 grudnia 2004 w sprawie C-123/03 P Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Greencore Group plc (Skarga o stwierdzenie nieważności pisma Komisji — Odmowa zapłaty odsetek od zwróconej kwoty — Pojęcie aktu potwierdzającego akt wcześniejszy — Zapłata kwoty głównej bez odsetek — Brak charakteru decyzji wcześniejszej decyzji odmownej)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 9 grudnia 2004
   w sprawie C-123/03 P Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Greencore Group plc (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności pisma Komisji - Odmowa zapłaty odsetek od zwróconej kwoty - Pojęcie aktu potwierdzającego akt wcześniejszy - Zapłata kwoty głównej bez odsetek - Brak charakteru decyzji wcześniejszej decyzji odmownej)
   (2005/C 45/12)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-123/03 P mającej za przedmiot odwołanie na mocy art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 19 marca 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez K. Wiednera, działającego w charakterze pełnomocnika, inny uczestnik postępowania Greencore Group plc, z siedzibą w Dublinie (Irlandia), reprezentowana przez A. Böhlkego, działającego w charakterze pełnomocnika, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), J.-P. Puissochet, N. Colneric i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 9 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 7 stycznia 2003 r. w sprawie Greencore Group plc przeciwko Komisji (T-135/02) zostaje uchylone.

               2)

               Zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję Wspólnot Europejskich zostaje oddalony.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach jest pozostawione do zasądzenia w wyroku w sprawie głównej.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003


title: Sprawa F-36/15: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2015 r. – ZZ i ZZ/Trybunał Sprawiedliwości

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/52

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2015 r. – ZZ i ZZ/Trybunał Sprawiedliwości
   (Sprawa F-36/15)
   (2015/C 146/74)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis, R. Metz, N. de Montigny, D. Verbeke i T. Van Lysebeth)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji ustalających uprawnienia skarżących w zakresie zwrotu kosztów corocznych podróży na podstawie art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, zmienionego rozporządzeniem nr1023/2013 Parlamentu i Rady z dnia 22 października 2013 r. w sprawie zmiany regulaminu pracowniczego urzędników i WZIP.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności rozliczeń wynagrodzenia skarżących za lipiec 2014 r. w zakresie, w jakim zastosowano w nich po raz pierwszy art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r., celem ustalenia wysokości zwrotu kosztów podróży;

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami.


title: Sprawa C-103/12: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2012 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               2.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 157/2

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2012 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-103/12)
   2012/C 157/02
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: L.G. Knudsen, I. Díez Parra i I. Liukkonen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/19/UE (1) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie zatwierdzenia w imieniu Unii Europejskiej deklaracji w sprawie przyznania uprawnień do połowów na wodach UE w wyłącznej strefie ekonomicznej u wybrzeży Gujany Francuskiej statkom rybackim pływającym pod banderą Boliwariańskiej Republiki Wenezueli;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej skardze Parlament Europejski żąda stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2012/19/UE z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie zatwierdzenia w imieniu Unii Europejskiej deklaracji w sprawie przyznania uprawnień do połowów na wodach UE w wyłącznej strefie ekonomicznej u wybrzeży Gujany Francuskiej statkom rybackim pływającym pod banderą Boliwariańskiej Republiki Wenezueli. Parlament kwestionuje wybraną podstawę prawną. W pierwszej kolejności twierdzi, że art. 43 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 6 lit. b) TFUE nie może stanowić prawidłowej podstawy prawnej, ponieważ sporny akt jest równoważny z umową międzynarodową w sprawie dostępu do wód Unii w celu prowadzenia działalności rybołówstwa przez kraj trzeci. Zdaniem skarżącego akt ten powinien był zatem zostać wydany na podstawie art. 43 ust. 2 i art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE, a więc po uzyskaniu zgody Parlamentu.
   Posiłkowo Parlament podnosi, że Rada, zastosowawszy procedurę przewidzianą w art. 218 ust. 6 lit. b) TFUE, dokonała błędnej wykładni art. 218 ust. 6 lit. a) tegoż traktatu. Nawet przy założeniu, że art. 43 ust. 3 TFUE może stanowić odpowiednią podstawę prawną dla aktu wewnętrznego Unii o takiej samej treści co zaskarżona decyzja, co Parlament kwestionuje, nie zmienia to faktu, że wspólna polityka rybołówstwa stanowi w świetle zaciągania zobowiązań międzynarodowych UE niepodzielną całość z punktu widzenia procedury. Wobec tego wszystkie umowy wchodzące w zakres tej dziedziny stanowią „umowy dotyczące dziedzin, do których stosuje się zwykłą procedurę prawodawczą” w rozumieniu art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE. Tym samym sporny akt powinien był w każdym razie zostać wydany z zachowaniem procedury zgody przewidzianej we wspomnianej lit. a).

      (1)  Dz.U. 2012, L 6, s. 8.


title: Sprawa C-497/04: Skarga wniesiona dnia 1 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/12

         Skarga wniesiona dnia 1 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-497/04)
   (2005/C 31/25)
   Jäzyk postäpowania: grecki
   Dnia 1 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Enrica Traversa, radcę prawnego Służby Prawnej Komisji i Georgesa Zavvosa, członka Służby Prawnej Komisji przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy 2002/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 marca 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 73/239/EWG w sprawie marginesu wypłacalności wymaganego od zakładów oferujących ubezpieczenia inne niż ubezpieczenia na życie, (1) poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy, a w każdy bądź razie poprzez brak niezwłocznego poinformowania Komisji o przyjęciu takich przepisów.

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął dnia 20 września 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 77 z 20.3.2002, str. 17.


title: Sprawa C-461/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te’s-Hertogenbosch – Niderlandy) – Granton Advertising BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Haaglanden/kantoor Den Haag [Odesłanie prejudycjalne — Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 i 5 — Pojęcia „innych rodzajów papierów wartościowych” i  „innych papierów handlowych”  — System promocji sprzedaży — Karta rabatowa — Podstawa opodatkowania]

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te’s-Hertogenbosch – Niderlandy) – Granton Advertising BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Haaglanden/kantoor Den Haag
   (Sprawa C-461/12) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 i 5 - Pojęcia „innych rodzajów papierów wartościowych” i „innych papierów handlowych” - System promocji sprzedaży - Karta rabatowa - Podstawa opodatkowania])
   2014/C 282/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof te’s-Hertogenbosch

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Granton Advertising BV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst Haaglanden/kantoor Den Haag

      Sentencja

   Artykuł 13 część B lit. d) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że sprzedaż karty rabatowej takiej jak będąca przedmiotem postępowania głównego nie stanowi transakcji odnoszącej się do „innych rodzajów papierów wartościowych” ani do „innych papierów handlowych” w rozumieniu, odpowiednio, pkt 5 i 3 tego przepisu, obejmującego określone transakcje, które państwa członkowskie zwalniają z podatku od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.


title: Sprawa C-119/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 18 marca 2008 r. — Mechel Nemunas UAB przeciwko Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 18 marca 2008 r. — Mechel Nemunas UAB przeciwko Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-119/08)
   (2008/C 128/45)
   Język postępowania: litewski
   Sąd krajowy
   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Najwyższy Sąd Administracyjny Litwy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mechel Nemunas UAB

      Strona pozwana: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos (Państwowy Inspektorat Podatkowy przy Ministerstwie Finansów Republiki Litewskiej)
   Pytanie prejudycjalne
   Czy pierwszą dyrektywę Rady 67/227/EWG (1) lub art. 33 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (2) należy interpretować jako zakazujące państwu członkowskiemu utrzymywania w mocy i pobierania odliczeń od przychodów na podstawie litewskiej ustawy o finansowaniu programu utrzymywania i rozwoju dróg, w postaci podatku opisanego w poprzedzającej części niniejszego postanowienia?

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych (Dz.U. L 71, str. 1301).

      (2)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 marca 2005 r. w sprawie T-32/03 Leder & Schuh AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy „Schuhpark” — Zgłoszenie słownego znaku towarowego „JELLO SCHUHPARK” — Względna podstawa odmowy rejestracji — Częściowe odrzucenie zgłoszenia — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/20

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 marca 2005 r.
   w sprawie T-32/03 Leder & Schuh AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy „Schuhpark” - Zgłoszenie słownego znaku towarowego „JELLO SCHUHPARK” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Częściowe odrzucenie zgłoszenia - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 115/37)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-32/03 Leder & Schuh AG, z siedzibą w Graz (Austria), reprezentowana przez adwokatów W. Kellentera i A. Schlaffgego, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: G. Schneider i B. Müller), drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Schuhpark Fascies GmbH, z siedzibą w Warendorf (Niemcy), reprezentowana przez adwokata A. Petera, mającej za przedmiot skargę na decyzję trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 listopada 2002 r., w wersji poprawionej w dniu 9 grudnia 2002 r. (sprawa R 494/1999-3), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Schuhpark Fascies GmbH a Leder & Schuh AG, Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes izby, N. J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 8 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawa T-178/15: Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2016 r. – Kohrener Landmolkerei i DHG/Komisja [System gwarantowanych tradycyjnych specjalności — Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 — Pismo Komisji informujące właściwe władze krajowe o złożeniu przez nie po terminie zawiadomienia o sprzeciwie — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/45

         Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2016 r. – Kohrener Landmolkerei i DHG/Komisja
   (Sprawa T-178/15) (1)

   ([System gwarantowanych tradycyjnych specjalności - Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 - Pismo Komisji informujące właściwe władze krajowe o złożeniu przez nie po terminie zawiadomienia o sprzeciwie - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2016/C 270/51)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Skarżące: Kohrener Landmolkerei GmbH (Penig, Niemcy) i DHG Deutsche Heumilchgesellschaft mbH (Frohburg, Niemcy) (przedstawiciel: A Wagner, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Guillem Carrau i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniesiona na podstawie art 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie dyrektora dyrekcji B „Stosunki Wielostronne i Polityka Jakości” dyrekcji generalnej „Rolnictwo i Rozwój Obszarów Wiejskich” Komisji z dnia 9 lutego 2015 r. o sygnaturze Ares (2015)529719, informującym właściwe władze niemieckie, że złożenie przez nie w dniu 5 stycznia 2015 r. zawiadomienia o sprzeciwie na podstawie art. 51 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 2012, L 343, s. 1) nastąpiło po terminie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Kohrener Landmolkerei GmbH i DHG Deutsche Heumilchgesellschaft mbH pokrywają własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa T-37/16: Wyrok Sądu z dnia z dnia 27 października 2016 r. – Caffè Nero Group/EUIPO (CAFFÈ NERO) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CAFFÈ NERO — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Znak towarowy mogący zwieść odbiorców — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/23

         Wyrok Sądu z dnia z dnia 27 października 2016 r. – Caffè Nero Group/EUIPO (CAFFÈ NERO)
   (Sprawa T-37/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CAFFÈ NERO - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Znak towarowy mogący zwieść odbiorców - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 462/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Caffè Nero Group Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: L. Cassidy, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 listopada 2015 r. (sprawa R 954/2015-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego CAFFÈ NERO jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Caffè Nero Group Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa T-89/14: Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2016 r. – Export Development Bank of Iran/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu — Zamrożenie środków finansowych — Ponowne umieszczenie w wykazie nazwy skarżącej w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności pierwotnej decyzji o umieszczeniu jej nazwy w tym wykazie — Naruszenie prawa — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Proporcjonalność — Równość traktowania)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/22

         Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2016 r. – Export Development Bank of Iran/Rada
   (Sprawa T-89/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Zamrożenie środków finansowych - Ponowne umieszczenie w wykazie nazwy skarżącej w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności pierwotnej decyzji o umieszczeniu jej nazwy w tym wykazie - Naruszenie prawa - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Proporcjonalność - Równość traktowania))
   (2017/C 022/28)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Export Development Bank of Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Aresu i D. Gauci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE mające na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 18) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 3) w zakresie, w jakim wspomniane akty dotyczą skarżącej, oraz, po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji 2013/661 oraz rozporządzenia wykonawczego nr 1154/2013 w zakresie, w jakim owe akty zaczęły dotyczyć skarżącej od dnia 20 stycznia 2014 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Export Development Bank of Iran pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa T-198/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2008 r. — Cementownia Warta przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji dla Polski na lata 2008-2012 — Decyzja Komisji o niewnoszeniu sprzeciwu z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków — Kompetencje państw członkowskich w zakresie przydzielania uprawnień do emisji poszczególnym zakładom — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/38

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2008 r. — Cementownia „Warta” przeciwko Komisji
   (Sprawa T-198/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji dla Polski na lata 2008-2012 - Decyzja Komisji o niewnoszeniu sprzeciwu z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków - Kompetencje państw członkowskich w zakresie przydzielania uprawnień do emisji poszczególnym zakładom - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 301/64)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Cementownia „Warta” S.A. (Trębaczewo, Polska) (przedstawiciele: P. K. Rosiak, radca prawny i F. Puel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na lata 2008–2012 notyfikowanego przez Rzeczpospolitą Polską zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Cementownia „Warta” S.A. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007 r.


title: Sprawa T-491/07: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2007 r. — CB przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/46

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2007 r. — CB przeciwko Komisji
   (Sprawa T-491/07)
   (2008/C 64/76)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Groupement des Cartes Bancaires (CB) GIE (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Georges, J. Ruiz Calzado, É. Barbier de La Serre, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze niniejszej skargi strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 5060 wersja ostateczna z dnia 17 października 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/D1/38606 — GROUPEMENT DES CARTES BANCAIRES „CB”) w sprawie przepisów taryfowych w zakresie przystąpienia do Groupement (grupy) obowiązujących nowych członków, jak również w sprawie mechanizmu zwanego „budzikiem dla śpiących” mającego zastosowanie do członków Groupement, którzy nie rozwinęli znaczącej działalności kart bankowych od momentu ich przystąpienia.
   Na poparcie swojej skargi strona skarżąca przytacza sześć zarzutów.
   Zarzut pierwszy jest oparty na naruszeniu art. 81 WE i zasady równego traktowania, jak również na braku uzasadnienia z powodu podnoszonych uchybień w przyjętej przez Komisję metodzie analizy przepisów i rynków, jako że jej zdaniem Komisja nie wzięła pod uwagę wizji całości, całokształtu istotnych danych ani konkretnych ram, w których zostały one wydane i w których wywołują one swoje skutki.
   Po drugie, strona skarżąca powołuje się na zarzut oparty na naruszeniu art. 81 ust. 1 WE z powodu naruszenia prawa, błędów faktycznych i błędów w ocenie, jakich w jej opinii Komisja dopuściła się w trakcie badania przedmiotu przepisów, które zostały jej notyfikowane. Uważa ona, iż Komisja naruszyła obowiązek zbadania celu decyzji związku przedsiębiorstw i nie wykazała, że ten cel jest antykonkurencyjny.
   W zarzucie trzecim strona skarżąca podnosi, iż zaskarżona decyzja narusza art. 81 ust. 1 WE, również z powodu naruszenia prawa, błędów faktycznych i błędów w ocenie, jakich jej zdaniem Komisja dopuściła się w trakcie badania skutków przepisów, które zostały jej notyfikowane.
   Tytułem ewentualnym skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła art. 81 ust. 3 WE w trakcie badania możności zastosowania czterech przesłanek wymaganych do tego, by można było skorzystać z wyłączenia.
   Zarzut piąty przytoczony przez stronę skarżącą jest oparty na naruszeniu zasady dobrej administracji wynikającym z podnoszonych opuszczeń, sprzeczności i przeinaczenia niektórych z jej argumentów w zaskarżonej decyzji.
   Zarzut ostatni jest oparty na naruszeniu zasad proporcjonalności i pewności prawa.


title: Sprawa C-277/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 17 maja 2016 r. – Polkomtel sp. z o.o. przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 17 maja 2016 r. – Polkomtel sp. z o.o. przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
   (Sprawa C-277/16)
   (2016/C 335/40)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Polkomtel sp. z o.o.

      Strona pozwana: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 w związku z art. 8 ust. 4 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (1) w pierwotnym brzmieniu należy interpretować w ten sposób, że w przypadku nałożenia na operatora posiadającego znaczącą pozycję rynkową obowiązku określenia cen w zależności od ponoszonych kosztów, krajowy organ regulacyjny może, w celu promowania wydajności oraz zrównoważonej konkurencji, ustalić cenę za usługę objętą takim obowiązkiem poniżej poziomu kosztów świadczenia tej usługi ponoszonych przez operatora, zweryfikowanych przez krajowy organ regulacyjny i uznanych za koszty pozostające w związku przyczynowym z tą usługą?

               2)

               Czy art. 13 ust. 3 w związku z art. 8 ust. 4 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) w pierwotnym brzmieniu w związku z art. 16 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że krajowy organ regulacyjny może nałożyć na operatora zobowiązanego do określania cen w zależności od ponoszonych kosztów obowiązek corocznego ustalania ceny na podstawie najbardziej aktualnych danych o kosztach i przedstawiania tak ustalonej ceny wraz z uzasadnieniem kosztowym krajowemu organowi regulacyjnemu do weryfikacji przed rozpoczęciem stosowania tej ceny w obrocie?

               3)

               Czy art. 13 ust. 3 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) w pierwotnym brzmieniu w związku z art. 16 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że krajowy organ regulacyjny może żądać dostosowania ceny przez operatora zobowiązanego do określania cen w zależności od ponoszonych kosztów tylko wtedy, gdy operator ten najpierw samodzielnie ustali wysokość ceny i rozpocznie jej stosowanie, czy także wtedy, gdy operator stosuje cenę w wysokości ustalonej uprzednio przez krajowy organ regulacyjny, lecz z uzasadnienia kosztowego za następny okres sprawozdawczy wynika, że cena uprzednio ustalona przez krajowy organ regulacyjny jest powyżej poziomu kosztów ponoszonych przez operatora?

      (1)  Dz.U. L 108, s.7; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 029 P. 323 – 336


title: Sprawa T-4/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 czerwca 2006 r. — Achaiber Sing przeciwko Komisji (Pozaumowna odpowiedzialność Wspólnoty — Zdrowie zwierząt — Wymagania dotyczące przywozu zwierząt — Porozumienie w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych — Częściowa niedopuszczalność — Skarga pozbawiona w oczywisty sposób jakichkolwiek podstaw prawnych)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/21

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 czerwca 2006 r. — Achaiber Sing przeciwko Komisji
   (Sprawa T-4/04) (1)

   (Pozaumowna odpowiedzialność Wspólnoty - Zdrowie zwierząt - Wymagania dotyczące przywozu zwierząt - Porozumienie w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych - Częściowa niedopuszczalność - Skarga pozbawiona w oczywisty sposób jakichkolwiek podstaw prawnych)
   (2006/C 190/36)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: R. K. Achaiber Sing (Leiden, Niderlandy) (Przedstawiciele: adwokaci J. Wilgers i J. van Duin)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Kuijper, T. van Rijn i M. van Heezik, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Naprawienie szkody poniesionej rzekomo przez skarżącego z powodu wykonania decyzji Komisji 200/666/WE z dnia 16 października 2000 r. ustanawiającej wymagania dotyczące zdrowia i zwierząt świadectwa weterynaryjne przy przywozie ptaków innych niż drób oraz warunki kwarantanny (Dz.U. L 278, str. 26).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję wraz z kosztami związanymi z zarzutem niedopuszczalności.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004.


title: Sprawy połączone C-200/07 et C-201/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 października 2008 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Alfonso Luigi Marra przeciwko Eduardo De Gregorio (C-200/07), Antonio Clemente (C-201/07) (Odesłanie prejudycjalne — Parlament Europejski — Ulotka o obraźliwej treści sporządzona przez posła Parlamentu Europejskiego — Żądanie zadośćuczynienia — Immunitet posłów Parlamentu Europejskiego)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 października 2008 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Alfonso Luigi Marra przeciwko Eduardo De Gregorio (C-200/07), Antonio Clemente (C-201/07)
   (Sprawy połączone C-200/07 et C-201/07) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Parlament Europejski - Ulotka o obraźliwej treści sporządzona przez posła Parlamentu Europejskiego - Żądanie zadośćuczynienia - Immunitet posłów Parlamentu Europejskiego)
   (2008/C 313/09)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alfonso Luigi Marra

      Strona pozwana: Eduardo De Gregorio (C-200/07), Antonio Clemente (C-201/07)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione –Wykładania art. 9 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich (Dz.U. 1967 L 152, s. 13) oraz art. 6 ust. 2 regulaminu Parlamentu Europejskiego (Dz.U. 2005 L 44, s. 1) — Żądanie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w wyniku obraźliwych wypowiedzi posła Parlamentu Europejskiego — Właściwość sądu cywilnego do orzekania o możliwości skorzystania z immunitetu wobec braku decyzji Parlamentu Europejskiego
   Sentencja
   Wykładni wspólnotowych zasad dotyczących immunitetów posłów Parlamentu Europejskiego należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku powództwa o odszkodowanie wniesionego przeciwko posłowi europejskiemu z uwagi na wyrażone przez niego opinie,

               —

               jeżeli sąd krajowy rozstrzygający w przedmiocie tego powództwa nie otrzymał żadnej informacji dotyczącej wniosku rzeczonego posła złożonego w Parlamencie Europejskim w celu skorzystania z immunitetu ustanowionego w art. 9 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r., nie jest on zobowiązany zwrócić się do Parlamentu Europejskiego o zajęcie stanowiska w kwestii zaistnienia przesłanek tego immunitetu;

               —

               jeżeli sąd krajowy został poinformowany, że poseł ten złożył w Parlamencie Europejskim wniosek o skorzystanie z rzeczonego immunitetu w rozumieniu art. 6 ust. 3 regulaminu Parlamentu Europejskiego, powinien on zawiesić postępowanie sądowe i zwrócić się do Parlamentu Europejskiego o zajęcie stanowiska w jak najkrótszym terminie;

               —

               jeżeli sąd krajowy uzna, że rzeczonemu posłowi przysługuje immunitet ustanowiony w art. 9 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, jest on zobowiązany oddalić powództwo wniesione przeciwko zainteresowanemu posłowi europejskiemu.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005.


title: Sprawa T-85/08: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2008 r. — Exalation przeciwko OHIM (Vektor-Lycopin)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/36

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2008 r. — Exalation przeciwko OHIM (Vektor-Lycopin)
   (Sprawa T-85/08)
   (2008/C 107/61)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Exalation Ltd (Ilford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat K. Zingsheim)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 grudnia 2007 r. w sprawie R 1037/2007-4 oraz decyzji OHIM z dnia 4 maja 2007 r. i nakazanie OHIM rejestracji znaku towarowego „Vektor-Lycopin” zgłoszonego przez skarżącą jako wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Vektor-Lycopin” dla towarów z klas 5, 29 i 30 (zgłoszenie nr 4 838 983).

      Decyzja eksperta: częściowe odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), jako że zgłoszony znak towarowy ma dostatecznie odróżniający charakter i nie jest opisowy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, s. 1).


title: Sprawa C-193/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia del País Vasco – Hiszpania) – E/Subdelegación del Gobierno en Álava (Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii — Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 27 ust. 2 akapit drugi — Ograniczenie prawa wjazdu i pobytu uzasadnione ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego — Wydalenie ze względów porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego — Zachowanie stanowiące rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa — Zagrożenie rzeczywiste i aktualne — Pojęcie — Obywatel Unii zamieszkujący w przyjmującym państwie członkowskim, w którym odbywa karę pozbawienia wolności orzeczoną za popełnienie kolejnych przestępstw niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia del País Vasco – Hiszpania) – E/Subdelegación del Gobierno en Álava
   (Sprawa C-193/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 27 ust. 2 akapit drugi - Ograniczenie prawa wjazdu i pobytu uzasadnione ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego - Wydalenie ze względów porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego - Zachowanie stanowiące rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa - Zagrożenie rzeczywiste i aktualne - Pojęcie - Obywatel Unii zamieszkujący w przyjmującym państwie członkowskim, w którym odbywa karę pozbawienia wolności orzeczoną za popełnienie kolejnych przestępstw niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych))
   (2017/C 293/11)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia del País Vasco

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: E

      Strona pozwana: Subdelegación del Gobierno en Álava

      Sentencja

   Artykuł 27 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, że w chwili wydania decyzji o wydaleniu dana osoba przebywa w zakładzie karnym bez szansy na zwolnienie w bliskiej przyszłości, nie wyklucza, by jej zachowanie ewentualnie stanowiło dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa przyjmującego państwa członkowskiego zagrożenie o rzeczywistym i aktualnym charakterze.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa T-482/08: Wyrok Sądu z dnia 10 czerwca 2010 r. — Atlas Transport przeciwko OHIM — Hartmann (ATLAS TRANSPORT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia praw do znaku towarowego — Słowny wspólnotowy znak towarowy ATLAS TRANSPORT — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 i art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 15 i art. 51 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/35

         Wyrok Sądu z dnia 10 czerwca 2010 r. — Atlas Transport przeciwko OHIM — Hartmann (ATLAS TRANSPORT)
   (Sprawa T-482/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia praw do znaku towarowego - Słowny wspólnotowy znak towarowy ATLAS TRANSPORT - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 15 i art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 15 i art. 51 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 209/51
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Atlas Transport GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Hildebrandt, K. Schmidt-Hern i B. Weichhaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: G. Schneider i S. Schäffner, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Alfred Hartmann (Leer, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Drews)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 września 2008 r. (sprawa R 1858/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia praw do znaku towarowego między Alfredem Hartmannem a Atlas Transport GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 9 września 2008 r. (sprawa R 1858/2007-4).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Atlas Transport GmbH.

               3)

               Alfred Hartmann pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa T-101/11: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2011 r. — Mizuno przeciwko OHIM — Golfino (G)

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/16

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2011 r. — Mizuno przeciwko OHIM — Golfino (G)
   (Sprawa T-101/11)
   2011/C 120/37
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mizuno Corp. (Osaka, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab i H. Lauf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Golfino AG (Glinde, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie R 821/2010-1 w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający literę „G” w połączeniu z innymi symbolami dla towarów z klasy 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Golfino AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający literę „G” w połączeniu z symbolem plusa dla towarów i usług z klas 18, 25 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i odrzucenie zgłoszenia

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i incydentalnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa T-4/13: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2013 r. — Communicaid Group Ltd przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/24

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2013 r. — Communicaid Group Ltd przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-4/13)
   2013/C 71/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Communicaid Group Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Brennan, Solicitor, F. Randolph, QC, i M. Gray, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności każdej z poszczególnych decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 października dotyczących partii 1, 2, 3, 7, 8 i 9 w sprawie ofert złożonych w odpowiedzi na ogłoszenie o zamówieniu HR/R.3/PR/2012/002 na zawarcie (kilku) umów ramowych na świadczenie usług kursów językowych dla pracowników instytucji, organów i agencji Unii Europejskiej w Brukseli (Dz.U. 2012, S 45 72734), w części, w jakiej stawiają one CLL-Allingua na pierwszym miejscu, lub też w całości; i

               —

               Nakazanie pozwanej zapłaty kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez Komisję zasad przejrzystości, niedyskryminacji i równego traktowania oraz naruszenia art. 94 rozporządzenia finansowego (1) poprzez brak wyłączenia CLL — Allingua z przetargu w okolicznościach, w jakich oferta CLL-Allingua złożona została przez jej pracownika, który pracował w odpowiednim wydziale Komisji oraz w komisji oceniającej bardzo porównywalną procedurę, w której uczestniczyli zarówno Communicaid i CLL-Allingua, a także uczestniczył w pracach nad przygotowaniem przetargu, naruszając w ten sposób obowiązek lojalności wobec UE i przyznając CLL-Allingua nieuczciwą przewagę nad Communicaid.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję zasady przejrzystości, niedyskryminacji i równego traktowania oraz błędnej interpretacji art. III.2.2. Ogłoszenia o zamówieniu (Dz.U. 2012, S 45 72734), poprzez ustalenie, że CLL-Allingua ma zdolność gospodarczą i finansową dla świadczenia usługi będącej przedmiotem przetargu w okolicznościach, w których brak było wystarczających dowodów na poparcie takiego wniosku, a CLL-Allingua mogła zgodnie z prawem nie spełniać tego warunku wstępnego.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący istnienia licznych oczywistych błędów w ustaleniach dotyczących czterech kryteriów, a dokładniej, że komisja oceniająca wielokrotnie oceniała oferty poprzez odniesienie do podkryteriów udzielenia, które nie zostały ogłoszone wcześniej, że udzielała ona niespójne oceny prowadzące do tego, że Communicaid uzyskał niższy wynik, a CLL-Allingua wyższy wynik w obrębie wszystkich partii podlegających technicznej ocenie, jak również że komisja ta nie przedstawiła spójnego uzasadnienia takiej oceny.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 248, s. 1).


title: Wykreślenie sprawy T-225/01

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/44

         Wykreślenie sprawy T-225/01 (1)

   (2005/C 143/81)

      (Język postępowania: hiszpański)

   Postanowieniem z dnia 15 marca 2005 r. prezes piątej izby w składzie powiększonym Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-225/01, Gobierno Foral de Navarra przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 331 z 24.11.2001


title: Sprawa C-500/08: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/16

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-500/08)
   (2009/C 6/27)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: F. Erlbacher i E. Vesco, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Rady 2005/94/WE (1) z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylającej dyrektywę 92/40/EWG a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ustanowieniu takich przepisów Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2005/94/WE upłynął w dniu 1 lipca 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 10 s. 16.


title: Sprawa F-99/06: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2006 r. — Lopez Teruel przeciwko OHIM

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/18

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2006 r. — Lopez Teruel przeciwko OHIM
   (Sprawa F-99/06)
   (2006/C 249/39)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Adelaida Lopez Teruel (El Casar, Hiszpania) (Przedstawiciele: G. Vandersanden, L. Levi i C. Ronzi, avocats)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 20 października 2005 r. wydanej w następstwie opinii rozjemcy, o którym mowa w art. 59 ust. 1 regulaminu pracowniczego;

               —

               o ile istnieje taka potrzeba, uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 17 maja 2006 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącą w dniu 20 stycznia 2006 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, urzędnik OHIM, przedstawiła zaświadczenia lekarskie usprawiedliwiające jej nieobecność w pracy od dnia 7 kwietnia do dnia 7 sierpnia 2005 r. Ważność tych zaświadczeń została zakwestionowana przez OHIM, który poddał skarżącą kontrolom lekarskim. Na ich podstawie OHIM nakazał skarżącej stawienie się w miejscu pracy w dniu 2 sierpnia 2005 r. Postępowanie arbitrażowe, rozpoczęte na wniosek skarżącej zgodnie z art. 59 ust. 1 regulaminu pracowniczego potwierdziło nieprawidłowości w zakresie nieobecności skarżącej.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty, z czego pierwszy dotyczy naruszenia akapitu piątego i szóstego wyżej przywołanego przepisu. Odnośnie do akapitu piątego skarżąca kwestionuje obliczenia dni nieobecności, które OHIM zakwalifikował jako nieusprawiedliwione w związku z kontrolami lekarskimi. Odnośnie do akapitu szóstego skarżąca uważa, że organ powołujący nieprawidłowo przystąpił do jednostronnego wyznaczenia rozjemcy, podczas gdy nie istniała niezgoda pomiędzy lekarzem instytucji a lekarzem skarżącej co do wyznaczenia trzeciego lekarza. Ponadto pięciodniowy termin, określony w tym akapicie rozpoczyna bieg dopiero od chwili, gdy lekarz instytucji nawiązuje kontakt z lekarzem urzędnika. Pomocniczo podnosi ona, że termin ten nie jest bezwzględnie obowiązujący.
   W drugim zarzucie skarżąca podnosi błąd uzasadnienia oraz nieprawidłowość opinii rozjemcy, gdyż wnioski ujęte w jego opinii nie są spójne z ustaleniami medycznymi w niej zawartymi.
   W trzecim zarzucie skarżąca podnosi naruszenie obowiązku staranności, zasady dobrej administracji, zasady przejrzystości oraz prawa do obrony.


title: Sprawa T-169/13: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2013 r. — Benelli Q.J. przeciwko OHIM (MOTO B)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/27

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2013 r. — Benelli Q.J. przeciwko OHIM (MOTO B)
   (Sprawa T-169/13)
   2013/C 147/48
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Benelli Q.J. Srl (Pesaro, Włochy) (przedstawiciel: adwokat P. Lukácsi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Demharter GmbH (Dillingen, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego oraz przekazanie sprawy OHIM do ponownego rozpatrzenia i celem wydania nowej decyzji, ponieważ wcześniejsze znaki towarowe skarżącej powinny zostać uznane za wcześniejsze znaki towarowe w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, a w związku z tym sprzeciw skarżącej oparty na prawdopodobieństwie wprowadzenia w błąd powinien zostać badany co do istoty;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy w kolorach czarnym, białym, czerwonym, złotym, zielonym, brązowym i szarym, zawierający element słowny „MOTO B” dla towarów z klas 9, 12 i 15 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 780 926

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niezarejestrowane, powszechnie znane włoskie graficzne znaki towarowe, zawierające m.in. element słowny „MOTOBI”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa C-95/04 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 marca 2007 r. — British Airways plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Europejskich i Virgin Atlantic Airways Ltd (Odwołanie — Nadużycie pozycji dominującej — Przedsiębiorstwo lotnicze — Porozumienia zawarte z biurami podróży — Premie związane ze zwiększeniem sprzedaży biletów wystawionych przez to przedsiębiorstwo w danym okresie w stosunku do okresu odniesienia — Premie przyznawane nie tylko za bilety sprzedane po osiągnięciu celu sprzedaży, lecz za wszystkie bilety sprzedane w rozpatrywanym okresie)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 marca 2007 r. — British Airways plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Europejskich i Virgin Atlantic Airways Ltd
   (Sprawa C-95/04 P) (1)

   (Odwołanie - Nadużycie pozycji dominującej - Przedsiębiorstwo lotnicze - Porozumienia zawarte z biurami podróży - Premie związane ze zwiększeniem sprzedaży biletów wystawionych przez to przedsiębiorstwo w danym okresie w stosunku do okresu odniesienia - Premie przyznawane nie tylko za bilety sprzedane po osiągnięciu celu sprzedaży, lecz za wszystkie bilety sprzedane w rozpatrywanym okresie)
   (2007/C 95/02)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: British Airways plc (przedstawiciele: R. Subiotto, solicitor, R. O'Donoghue, barrister, W. Wood QC)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Oliver, A. Nijenhuis oraz M. Wilderspin, pełnomocnicy), Virgin Atlantic Airways Ltd (przedstawiciele: J. Scott, solicitor, C. West, barrister i N. Green QC)
   Przedmiot
   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2003 r. w sprawie T-219/99 British Airways przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił jako bezzasadną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 lipca 1999 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 82 traktatu WE (IV/D-2/34.780 Virgin/British Airways) w sprawie porozumień zawartych między British Airways i biurami podróży ustanawiających systemy prowizji i inne korzyści powiązane ze zwiększeniem ilości biletów sprzedanych przez omawiane przedsiębiorstwo lotnicze.
   Sentencja

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               British Airways plc zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa C-405/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-338/08 Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 sierpnia 2012 r. przez Komisję Europejską

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/28

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-338/08 Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 sierpnia 2012 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-405/12 P)
   2013/C 9/46
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver, J.-P. Keppenne, G. Valero Jordana, P. van Nuffel)

      Druga strona postępowania: Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe, Rzeczpospolita Polska, Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-338/08;

               —

               rozstrzygnięcie sporu co do istoty i oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 lipca 2008 r.;

               —

               obciążenie skarżących w sprawie T-338/08 kosztami Komisji w tej i w niniejszej sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Pierwszy zarzut odwołania jest taki sam jak w sprawie C-403/12 P.
   W zarzucie drugim Komisja podnosi, że Sąd dokonał błędnej wykładni zakresu zastosowania art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus (1) w świetle art. 2 pkt 2 akapit drugi tej konwencji, orzekając iż rozporządzenie (WE) nr 149/2008 (2) nie zostało przyjęte przez Komisję działającą „jako władza ustawodawcza” w rozumieniu wspomnianego art. 2 pkt 2 akapit drugi.

      (1)  Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzona w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r., zatwierdzona decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz.U. L 124, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 149/2008 z dnia 29 stycznia 2008 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady poprzez ustanowienie załączników II, III i IV ustalających najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla produktów wymienionych w załączniku I do wymienionego rozporządzenia (Dz.U. L 58, s. 1).


title: Sprawa T-276/13: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2016 r. – Growth Energy i Renewable Fuels Association/Rada (Dumping — Przywóz bioetanolu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych — Ostateczne cło antydumpingowe — Skarga o stwierdzenie nieważności — Stowarzyszenie — Brak bezpośredniego przypisania członków — Niedopuszczalność — Ogólnokrajowe cło antydumpingowe — Indywidualne traktowanie — Kontrola wyrywkowa — Prawa do obrony — Niedyskryminacja — Obowiązek staranności)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/38

         Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2016 r. – Growth Energy i Renewable Fuels Association/Rada
   (Sprawa T-276/13) (1)

   ((Dumping - Przywóz bioetanolu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych - Ostateczne cło antydumpingowe - Skarga o stwierdzenie nieważności - Stowarzyszenie - Brak bezpośredniego przypisania członków - Niedopuszczalność - Ogólnokrajowe cło antydumpingowe - Indywidualne traktowanie - Kontrola wyrywkowa - Prawa do obrony - Niedyskryminacja - Obowiązek staranności))
   (2016/C 270/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: Growth Energy (Waszyngton, DC, Stany Zjednoczone) i Renewable Fuels Association (Waszyngton) (przedstawiciele: początkowo P. Vander Schueren, następnie adwokaci P. Vander Schueren i M. Peristeraki)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, pełnomocnik, wspierana przez B. Byrne, solicitor oraz adwokata G. Berrischa, a następnie przez adwokatów R. Bierwagena oraz C. Hippa)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy); oraz ePURE, de Europese Producenten Unie van Hernieuwbare Ethanol (przedstawiciele: adwokaci O. Prost i A. Massot)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 157/2013 z dnia 18 lutego 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bioetanolu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. L 49, s.10), w zakresie w jakim dotyczy ono skarżących i ich członków.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 157/2013 z dnia 18 lutego 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bioetanolu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, w zakresie w jakim dotyczy ono Patriot Renewable Fuels LLC, Plymouth Energy Company LLC, POET LLC i Platinum Ethanol LLC.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Growth Energy i Renewable Fuels Association, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska i ePURE, de Europese Producenten Unie van Hernieuwbare Ethanol pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa F-9/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Canteiro Lopes przeciwko Komisji (Awans — Brak ostatecznego sprawozdania z oceny — Porównawcza ocena zasług)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/39

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Canteiro Lopes przeciwko Komisji
   (Sprawa F-9/06) (1)

   (Awans - Brak ostatecznego sprawozdania z oceny - Porównawcza ocena zasług)
   (2007/C 96/81)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Rui Canteiro Lopes (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 marca 2005 r. o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście osób urzędników uznanych za najbardziej zasłużonych skarżącego i o niewansowaniu skarżącego do kategorii zaszeregowania A4 w ramach oceny za rok 2000.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006, str. 35.


title: Sprawa C-488/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okrazhen sad — Targovishte (Bułgaria) w dniu 9 września 2013 r. — Parva Investitsionna Banka AD, UniKredit Bulbank AD, Siyk Faundeyshan LLS przeciwko Ear Proparti Developmant — v nesastoyatelnost AD, syndykowi masy upadłości Ear Proparti Developmant — v nesastoyatelnost AD

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/47

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okrazhen sad — Targovishte (Bułgaria) w dniu 9 września 2013 r. — Parva Investitsionna Banka AD, UniKredit Bulbank AD, Siyk Faundeyshan LLS przeciwko Ear Proparti Developmant — v nesastoyatelnost AD, syndykowi masy upadłości Ear Proparti Developmant — v nesastoyatelnost AD
   (Sprawa C-488/13)
   2013/C 344/81
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Okrazhen sad — Targovishte

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Parva Investitsionna Banka AD, UniKredit Bulbank AD, Siyk Faundeyshan LLS

      Strona pozwana: Ear Proparti Developmant — v nesastoyatelnost AD, syndyk masy upadłości Ear Proparti Developmant — v nesastoyatelnost AD

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jak należy interpretować kryterium bezsporności roszczenia pieniężnego podlegającego egzekucji w świetle motywu 1 i art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1896/2006?

               2)

               Czy w wypadkach, w których krajowe przepisy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na terytorium którego prowadzona jest egzekucja roszczenia pieniężnego, nie regulują, czy nakaz egzekucyjny ma zastosowanie do roszczenia pieniężnego w postępowaniu upadłościowym, które zostało wszczęte wobec osoby, z której majątku prowadzona jest egzekucja, ustanowiony w art. 2 ust. 2 lit. b) rozporządzenia zakaz należy interpretować ściśle i czy ma on obowiązywać tylko wobec podlegających egzekucji spornych roszczeń pieniężnych, czy też zakaz ten odnosi się również do podlegających egzekucji bezspornych roszczeń pieniężnych?

               3)

               Czy art. 2 ust. 2 lit. b) rozporządzenia, zgodnie z którym nie ma ono zastosowania do spraw dotyczących upadłości, postępowania związanego z likwidacją niewypłacalnych spółek lub innych osób prawnych, postępowań pojednawczych, układów oraz innych analogicznych postępowań, należy interpretować w ten sposób, że ograniczenie to dotyczy tylko wszczęcia przywołanych postępowań, czy też ograniczenie to obejmuje również cały przebieg postępowań zgodnie z etapami postępowania przewidzianymi w krajowej regulacji danego państwa członkowskiego Unii Europejskiej?

               4)

               Czy zgodnie z doktryną pierwszeństwa prawa wspólnotowego i w wypadku luki w krajowej regulacji państwa członkowskiego Unii Europejskiej sąd krajowy tego państwa członkowskiego, przed którym wszczęto postępowanie upadłościowe przeciwko osobie, z której majątku prowadzona jest egzekucja, może na podstawie motywu 10 i art. 26 rozporządzenia w drodze wykładni wydać wyrok odmienny i sprzeczny z podstawowymi zasadami rozporządzenia?


               19.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/27

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2005 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii
   (Sprawa E-2/05)
   (2005/C 117/08)
   Skarga przeciwko Republice Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 10 lutego 2005 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Nielsa Fengera i Bjørnara Alterskjæra, działających jako przedstawiciele Urzędu Nadzoru EFTA, rue Belliard 35, B-1040 Bruksela.
   Skarżący twierdzi, iż Trybunał powinien:

               1.

               orzec, iż na skutek nieodwołania oraz nieodzyskania w wyznaczonym terminie pomocy przyznanej na mocy programów podatkowych uznanych za niezgodne z Porozumieniem EOG decyzją nr 21/04/COL z dnia 25 lutego 2004 r. Republika Islandii nie wypełniła swoich zobowiązań zgodnie z art. 2 art. 3 i art. 4 wyżej wymienionej decyzji oraz

               2.

               obciążyć Republikę Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone w sprawie:

               —

               W marcu 1999 r. Islandia przyjęła Ustawę nr 31/1999 o międzynarodowych przedsiębiorstwach handlowych, nie powiadamiając o tym Urzędu Nadzoru EFTA; por. art. 1 ust. 3 protokołu 3 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale („PNT”).

               —

               W dniu 25 lutego 2004 r. Urząd Nadzoru EFTA przyjął decyzję nr 21/04/COL uznającą, że środki podatkowe przewidziane w Ustawie stanowiły pomoc państwa zgodnie z art. 61 ust. 1 EOG oraz że pomoc była niezgodna z prawem, jako że nie przekazano powiadomienia, a także iż pomoc była niezgodna z Porozumieniem EOG.

               —

               Zastosowawszy art. 14 w części II protokołu 3 do PNT, Urząd Nadzoru EFTA stwierdził, że beneficjenci powinni zwrócić otrzymaną pomoc, począwszy od roku budżetowego 1999.

               —

               Republika Islandii nie zastosowała się do decyzji nr 21/04/COL w wyznaczonym terminie. Urząd Nadzoru EFTA przekazał zatem sprawę do Trybunału EFTA zgodnie z drugim akapitem art. 1 ust. 2 w części I protokołu 3 do PNT.


title: Sprawa T-490/04: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2004 r. przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/29

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2004 r. przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-490/04)
   (2005/C 31/54)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 21 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Republiki Federalnej Niemiec, reprezentowanej przez W.-D. Plessinga i adwokata T. Lübbiga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 października 2004 r. (K(2004)4001/3) dotyczącej niemieckich ram prawnych w dziedzinie przygotowawczych usług pocztowych, w szczególności dostępu pośredników przewożących przesyłki we własnym zakresie i podmiotów grupujących przesyłki do publicznej sieci pocztowej i związanych z tym taryf szczególnych (BdKEP – ograniczenia w dziedzinie przygotowawczych usług pocztowych);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Według zaskarżonej decyzji § 51 ust. 1 zd. 2 pkt 5 niemieckiego prawa pocztowego (Postgesetz), na mocy którego spółce Deutsche Post AG przysługuje w okresie przejściowym w odniesieniu do jej działalności w dziedzinie transportu listów zastrzeżona pozycja prawna (tzw. wyłączna licencja), narusza art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE w zakresie, w jakim przepis ten uniemożliwia podmiotom prowadzącym działalność w zakresie przygotowawczych usług, pocztowych - niezależnie od tego, czy występują oni jako pośrednicy przewożący przesyłki we własnym zakresie na rzecz jednego nadawcy, czy też jako podmioty grupujące przesyłki na rzecz większej ilości klientów - otrzymanie zależnych od ilości przesyłek rabatów z tytułu świadczenia częściowego na dostawę przesyłek pocztowych do centrów listowych spółki Deutsche Post AG.
   Republika Federalna Niemiec podnosi w skardze wniesionej na podstawie art. 230 ust. 2 WE, że zaskarżona decyzja narusza zarówno art. 82 WE, jak również dyrektywę pocztową 97/67/WE (1), ponieważ:

               —

               Komisja niesłusznie założyła, że przepis niemiecki rozszerza na niekorzyść podmiotów świadczących przygotowawcze usługi pocztowe zakres dominującej pozycji na rynku operatora świadczącego usługi powszechne Deutsche Post AG w obszarze usług zastrzeżonych na znajdujący się na poziomie upstream rynek przygotowawczych usług pocztowych;

               —

               różne traktowanie przewozu przez nadawcę we własnym zakresie w porównaniu z podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą w zakresie usług pocztowych nie stanowi dyskryminacji w rozumieniu art. 82 WE względnie art. 12 tiret piąte dyrektywy pocztowej;

               —

               zaskarżona decyzja stanowi przedwczesną ingerencję w obszar wyłącznej licencji Deutsche Post AG zastrzeżony w sposób dopuszczalny na mocy art. 7 ust. 1 dyrektywy pocztowej.

         Ponadto Republika Federalna Niemiec podnosi, że niezgodnie z art. 253 WE zaskarżona decyzja nie jest wystarczająco uzasadniona.

      (1)  Dyrektywa 97/67 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U. L 15, str. 14).


title: Sprawa T-78/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Baldesberger przeciwko OHIM (Kształt pincety) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt pincety — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/48

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Baldesberger przeciwko OHIM (Kształt pincety)
   (Sprawa T-78/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt pincety - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 180/89
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fides B. Baldesberger (przedstawiciel: adwokat F. Nielsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: M. Kicia, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 grudnia 2007 r. (sprawa R 1405/2007-4) dotyczącą zgłoszenia trójwymiarowego oznaczenia stanowiącego kształt pincety do rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fides B. Baldesberger zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa C-244/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 19 maja 2010 r. — Mesopotamia Broadcast A/S METV przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 19 maja 2010 r. — Mesopotamia Broadcast A/S METV przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-244/10)
   ()
   2010/C 234/32
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mesopotamia Broadcast A/S METV

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Pytanie prejudycjalne

   Do Trybunału Sprawiedliwości wnosi się o wydanie orzeczenia w przedmiocie pytania, czy i ewentualnie w jakich warunkach zastosowanie krajowego przepisu dotyczącego zakazu działalności stowarzyszenia z powodu podważenia idei porozumienia między narodami objęte jest dziedziną skoordynowaną w dyrektywie Rady 89/552/EWG (1) z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej, w brzmieniu dyrektywy zmieniającej 97/36/WE (2) z dnia 30 czerwca 1997 r., i w konsekwencji wyłączone na podstawie art. 2a tej dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298, s. 23).

      (2)  Dyrektywa 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 202, s. 60).


title: Sprawa C-439/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 24 września 2014 r. – SC Star Storage SA przeciwko Institutul Naţional de Cercetare-Dezvoltare în Informatică (INCDI)

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 24 września 2014 r. – SC Star Storage SA przeciwko Institutul Naţional de Cercetare-Dezvoltare în Informatică (INCDI)
   (Sprawa C-439/14)
   (2014/C 448/09)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Bucureşti

      Strony

      Strona skarżąca: SC Star Storage SA

      Strona pozwana: Institutul Naţional de Cercetare-Dezvoltare în Informatică (INCDI)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy art. 1 ust. 1 akapit trzeci i ust. 3 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (1), zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. (2), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one obowiązywaniu przepisów krajowych, które uzależniają dostęp do postępowań odwoławczych dotyczących decyzji instytucji zamawiających od obowiązku złożenia uprzednio „gwarancji należytego postępowania”, ustanowionej w art. 2711 i art. 2712 [Ordonanța de urgență a Guvernului (dekretu rządu)] nr 34/2006?

      (1)  Dyrektywa Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33).

      (2)  Dyrektywa 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (Dz.U. L 335, s. 31).


title: Sprawa T-373/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 17 lipca 2013 r. przez Geoffroy’a Alsteensa od postanowienia wydanego w dniu 8 maja 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-87/12 Alsteens przeciwko Komisji

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/32

         Odwołanie wniesione w dniu 17 lipca 2013 r. przez Geoffroy’a Alsteensa od postanowienia wydanego w dniu 8 maja 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-87/12 Alsteens przeciwko Komisji
   (Sprawa T-373/13 P)
   2013/C 325/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Geoffroy Alsteens (Marcinelle, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, D. Abreu Caldas i J.N. Louis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) wydanego w dniu 8 maja 2013 r. w sprawie F-87/12 Alsteens przeciwko Komisji Europejskiej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi jeden zarzut dotyczący błędu co do prawa, ponieważ SSP stwierdził, że poprzez stwierdzenie nieważności ograniczenia czasu trwania kolejnej umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, wnoszący odwołanie znalazłby się z mocą wsteczną w ramach systemu pracy na czas nieokreślony. Wnoszący odwołanie sądzi, że tak nie jest i utrzymuje, że SSP naruszył prawo do skutecznej obrony sądowej, kiedy stwierdził niedopuszczalność wniosku wnoszącego odwołanie o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zawarcia z nim kolejnej umowy o pracę, czyli stwierdzenie nieważności tej części decyzji, która ogranicza czas trwania kolejnych umów w czasie.


title: Sprawa T-49/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 września 2007 r. — González Sánchez przeciwko OHIM — Bankinter (ENCUENTA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Artykuł 63 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Brak legitymacji czynnej — Niedopuszczalność)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/48

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 września 2007 r. — González Sánchez przeciwko OHIM — Bankinter (ENCUENTA)
   (Sprawa T-49/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Artykuł 63 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Brak legitymacji czynnej - Niedopuszczalność)
   (2007/C 269/86)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Francisco Javier González Sánchez (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat G. Justicia González)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Bankinter, SA (Madryt, Hiszpania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 grudnia 2005 r. (sprawa R 1116/2005-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bankinter, S.A. a Confederación Española de Cajas de Ahorros.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Francisco Javier González Sánchez zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa T-401/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2009 r. — Bactria przeciwko Komisji

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/48

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2009 r. — Bactria przeciwko Komisji
   (Sprawa T-401/04) (1)

   2010/C 37/71

      Język postępowania: angielski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 19 z 22.1.2005.


title: Sprawa F-112/10: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2010 r. — Trentea przeciwko FRA

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/43

         Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2010 r. — Trentea przeciwko FRA
   (Sprawa F-112/10)
   ()
   2011/C 13/88
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cornelia Trentea (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o nieuwzględnieniu kandydatury skarżącej na stanowisko asystentki administracyjnej w dziedzinie zamówień publicznych i finansów oraz decyzji o powołaniu na to stanowisko innego kandydata. Po drugie, przyznanie odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 5 czerwca 2010 r. o nieuwzględnieniu kandydatury skarżącej na stanowisko, o którym mowa w ogłoszeniu nr TAADMIN-AST4-2009 oraz decyzji o powołaniu na to stanowisko innego kandydata;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 22 lipca 2010 r. o oddaleniu zażalenia skarżącej oraz decyzji z dnia 27 września 2010 r. o oddaleniu wniosku skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy i uzupełnienie zażalenia;

               —

               nałożenie na stronę pozwaną obowiązku wyrównywania aż do osiągnięcia przez skarżącą wieku emerytalnego szkody poniesionej przez nią, która odpowiada różnicy między jej aktualnym wynagrodzeniem a wynagrodzeniem urzędnika zaszeregowanego do grupy AST4, włącznie z wszystkimi dodatkami i zasiłkami oraz prawami emerytalnymi;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zapłaty na rzecz skarżącej zadośćuczynienia za krzywdę oszacowaną ex aequo et bono na 10 000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.


title: Sprawa T-32/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 listopada 2006 r. — Lichtwer Pharma przeciwko OHIM — Laboratoire Lafon (Lyco-A) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Lyco-A — Dopuszczalność odwołania do izby odwoławczej — Koszty postępowania — Podział)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/55

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 listopada 2006 r. — Lichtwer Pharma przeciwko OHIM — Laboratoire Lafon (Lyco-A)
   (Sprawa T-32/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Lyco-A - Dopuszczalność odwołania do izby odwoławczej - Koszty postępowania - Podział)
   (2006/C 326/117)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Lichtwer Pharma AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Kunz-Hallstein i R. Kunz-Hallstein)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Weberndörfer, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą było również, interwenient przed Sądem: Laboratoire L. Lafon SA (Maisons-Alfort, Francja)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 listopada 2003 r. (sprawa R 1007/2002-4) w części orzekającej o podziale kosztów poniesionych w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu i postępowaniem odwoławczym.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność pkt 2 sentencji decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 13 listopada 2003 r. (sprawa R 1007/2002-4).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.