title: Sprawa T-201/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 września 2007 r. — Microsoft przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Systemy operacyjne dla stacji roboczych — Systemy operacyjne dla serwerów grupy roboczej — Umożliwiające obsługę danych strumieniowych odtwarzacze multimedialne — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE — Odmowa przez przedsiębiorstwo dominujące dostarczenia informacji dotyczących interoperacyjności i zezwolenia na ich wykorzystanie — Uzależnienie przez przedsiębiorstwo dominujące dostawy systemu operacyjnego dla stacji roboczych od jednoczesnego nabycia jego odtwarzacza multimedialnego — Środki zaradcze — Wyznaczenie niezależnego przedstawiciela — Grzywna — Określenie wysokości grzywny — Proporcjonalność)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/45

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 września 2007 r. — Microsoft przeciwko Komisji
   (Sprawa T-201/04) (1)

   (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Systemy operacyjne dla stacji roboczych - Systemy operacyjne dla serwerów grupy roboczej - Umożliwiające obsługę danych strumieniowych odtwarzacze multimedialne - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE - Odmowa przez przedsiębiorstwo dominujące dostarczenia informacji dotyczących interoperacyjności i zezwolenia na ich wykorzystanie - Uzależnienie przez przedsiębiorstwo dominujące dostawy systemu operacyjnego dla stacji roboczych od jednoczesnego nabycia jego odtwarzacza multimedialnego - Środki zaradcze - Wyznaczenie niezależnego przedstawiciela - Grzywna - Określenie wysokości grzywny - Proporcjonalność)
   (2007/C 269/80)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Microsoft Corp. (Redmond, Washington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J.-F. Bellis, lawyer i I. Forrester QC)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskcih (przedstawiciele: początkowo pełnomocnicy R. Wainwright, F. Castillo de la Torre, P. Hellström i A. Whelan, a następnie pełnomocnicy F. Castillo de la Torre, P. Hellström i A. Whelan)

      Interwenienci popierający żądania strony skarżacej: The Computing Technology Industry Association, Inc. (Oakbrook Terrace, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci G. van Gerven i T. Franchoo oraz B. Kilpatrick, solicitor); DMDsecure.com BV (Amsterdam, Niderlandy); MPS Broadband AB (Stockholm, Szwecja); Pace Micro Technology plc (Shipley, West Yorkshire, Zjednoczone Królestwo); Quantel Ltd (Newbury, Berkshire, Zjednoczone Królestwo); Tandberg Television Ltd (Southampton, Hampshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat J. Bourgeois); Association for Competitive Technology, Inc. (Washington, DC, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci L. Ruessmann i P. Hecker oraz K. Bacon, barrister); TeamSystem SpA (Pesaro, Włochy); Mamut ASA (Oslo, Norwegia) (przedstawiciel: adwoakt G. Berrisch) oraz Exor AB (Uppsala, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci S. Martínez Lage, H. Brokelmann i R. Allendesalazar Corcho)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Software & Information Industry Association (Washington, DC, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Flynn, QC, C. Simpson, T. Vinje, solicitors, oraz adwokaci D. Paemen, N. Dodoo i M. Dolmans); Free Software Foundation Europe eV (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Piana); Audiobanner.com (Los Angeles, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat L. Alvizar Ceballos) oraz European Committee for Interoperable Systems (ECIS) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci D. Paemen, N. Dodoo i M. Dolmans oraz J. Flynn, QC)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/53/WE z dnia 24 marca 2004 r. odnoszącej się do procedury przewidzianej w art. 82 traktatu WE oraz art. 54 porozumienia EOG przeciwko Microsoft Corporation (Sprawa COMP/C-3/37.792 — Microsoft) (Dz.U. 2007 L 32, str. 23) lub, tytułem ewentualnym, uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą w tej decyzji.
   Sentencja wyroku:

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 7 decyzji Komisji 2007/53/WE z dnia 24 marca 2004 r. odnoszącej się do procedury przewidzianej w art. 82 traktatu WE oraz art. 54 porozumienia EOG przeciwko Microsoft Corporation (Sprawa COMP/C-3/37.792 — Microsoft) w zakresie, w jakim:

                           —

                           nakazuje on Microsoftowi przedstawienie propozycji dotyczącej ustanowienia mechanizmu obejmującego wyznaczenie niezależnego przedstawiciela mającego prawo dostępu, niezależnie od Komisji, do pomocy technicznej, informacji, dokumentacji, pomieszczeń i pracowników Microsoftu, a także kodu źródłowego mających znaczenie dla sprawy produktów Microsoftu;

                           —

                           stawia on wymóg, aby propozycja dotycząca ustanowienia tego mechanizmu przewidywała, że całość kosztów związanych z wyznaczeniem przedstawiciela, w tym także jego wynagrodzenia, ponosi Microsoft;

                           —

                           zastrzega ona dla Komisji prawo narzucenia w drodze decyzji mechanizmu, o którym mowa w dwóch powyższych tiret.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Microsoft zostaje obciążony 80 % swoich własnych kosztów postępowania oraz 80 % kosztów postępowania Komisji, z wyjątkiem kosztów, jakie ta ostatnia poniosła w związku z przystąpieniem do sprawy w charakterze interwenientów The Computing Technology Industry Association, Inc., Association for Competitive Technology, Inc., TeamSystem SpA, Mamut ASA, DMDsecure.com BV, MPS Broadband AB, Pace Micro Technology plc, Quantel Ltd, Tandberg Television Ltd oraz Exor AB.

               4)

               Microsoft zostaje obciążony swoimi własnymi kosztami oraz kosztami Komisji poniesionymi w związku z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego w sprawie T-201/04 R, za wyjątkiem kosztów poniesionych przez Komisję w związku z przystąpieniem do sprawy w charakterze interwenientów The Computing Technology Industry Association, Association for Competitive Technology, de TeamSystem, Mamut, DMDsecure.com, MPS Broadband, Pace Micro Technology, Quantel, Tandberg Television oraz Exor.

               5)

               Microsoft zostaje obciążony kosztami postępowania Software & Information Industry Association, Free Software Foundation Europe, d'Audiobanner.com oraz European Committee for Interoperable Systems (ECIS), w tym także kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

               6)

               Komisja zostaje obciążona 20 % swoich własnych kosztów postępowania oraz 20 % kosztów postępowania Microsoftu, z wyjątkiem kosztów, jakie to przedsiębiorstwo poniosło w związku z przystąpieniem do sprawy w charakterze interwenientów Software & Information Industry Association, Free Software Foundation Europe, Audiobanner.com oraz ECIS.

               7)

               The Computing Technology Industry Association, Association for Competitive Technology, TeamSystem, Mamut, DMDsecure.com, MPS Broadband, Pace Micro Technology, Quantel, Tandberg Television i Exor zostają obciążone swymi własnymi kosztami postępowania, w tym także kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.7.2004.


title: Sprawa T-485/11: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2011 r. — Akzo Nobel i Akcros Chemicals przeciwko Komisji

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/25

         Skarga wniesiona w dniu 12 września 2011 r. — Akzo Nobel i Akcros Chemicals przeciwko Komisji
   (Sprawa T-485/11)
   2011/C 331/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Akzo Nobel NV (Amsterdam, Niderlandy) i Akcros Chemicals Ltd (Warwickshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Swaak i R. Wesseling, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności, w całości lub w części, decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (obecnie art. 101 TFUE) oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.589 — Stabilizatory termiczne), w zakresie w jakim adresowana była do skarżących;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie grzywny nałożonej w art. 1 ust. 2, 4, 19 i 21 decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2011 r.; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżące podnoszą trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja błędnie przypisała solidarną odpowiedzialność skarżącym i spółkom grupy Elementis i błędnie zastosowała pojęcie solidarnej odpowiedzialności uznając skarżące za odpowiedzialne za zapłatę części grzywny nałożonej na spółki należące do grupy Elementis.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja błędnie zmieniła decyzję z 2009 r. na szkodę skarżących (pomimo wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji z 2009 r.) z naruszeniem zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja błędnie zmieniła decyzję z 2009 r. nie sporządziwszy uprzednio uzupełniającego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, naruszając w ten sposób prawo do obrony skarżących, a w szczególności ich prawo do bycia wysłuchanym.


title: Sprawa C-73/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus w dniu 12 lutego 2007 r. — Tietosuojavaltuutettu przeciwko Satakunnan Markkinapörssi Oy i Satamedia Oy

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus w dniu 12 lutego 2007 r. — Tietosuojavaltuutettu przeciwko Satakunnan Markkinapörssi Oy i Satamedia Oy
   (Sprawa C-73/07)
   (2007/C 95/34)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein hallinto-oikeus (Finlandia).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tietosuojavaltuutettu

      Strona pozwana: Satakunnan Markkinapörssi Oy i Satamedia Oy
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy za przetwarzanie danych osobowych w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE (1) można uznać takie działanie, które polega na

                           a)

                           gromadzeniu w oparciu o dokumenty urzędowe danych dotyczących dochodu z tytułu działalności zarobkowej i z kapitału oraz danych dotyczących majątku osoby fizycznej i ich przetwarzaniu w celu opublikowania,

                           b)

                           opublikowaniu ich w formie obszernej listy, sporządzonej w kolejności alfabetycznej i uporządkowanej według kategorii dochodów i gmin,

                           c)

                           udostępnieniu ich w formie płyty CD-ROM na potrzeby wykorzystania dla celów komercyjnych,

                           d)

                           przetworzeniu ich na potrzeby serwisu krótkich informacji tekstowych, w ramach którego po wysłaniu krótkiej wiadomości tekstowej (sms) zawierającej imię, nazwisko i miejsce zamieszkania konkretnej osoby pod konkretny numer użytkownik telefonu komórkowego może uzyskać w ramach odpowiedzi dane dotyczące dochodu z tytułu działalności zarobkowej i z kapitału oraz dane dotyczące majątku tej osoby?

               2)

               Czy dyrektywę 95/46/WE należy interpretować w ten sposób, że rozmaite działania opisane powyżej w pytaniu pierwszym w pkt a) do d) mogą zostać uznane za przetwarzanie danych osobowych wyłącznie w celach dziennikarskich w rozumieniu art. 9 dyrektywy, jeżeli uwzględnione zostanie, że dane dotyczące ponad miliona osób zostały zgromadzone w oparciu o dokumenty, które w świetle przepisów prawa krajowego o dostępie do informacji są jawne? Czy dla tej oceny ma znaczenie okoliczność, że głównym celem tego działania było opublikowanie przedmiotowych danych?

               3)

               Czy w świetle zasad i celów dyrektywy 95/46/WE art. 17 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie opublikowaniu danych, które zostały zgromadzone w celach dziennikarskich i udostępnieniu ich na potrzeby wykorzystania dla celów komercyjnych?

               4)

               Czy dyrektywę 95/46/WE należy interpretować w ten sposób, że te zbiory danych osobowych, które zawierają jedynie materiał informacyjny już upowszechniony przez media w ogóle nie należą do zakresu zastosowania tej dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, str. 31).


title: Sprawa T-96/17: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2017 r. – King.com v EUIPO – TeamLava (Animowane ikony)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/45

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2017 r. – King.com v EUIPO – TeamLava (Animowane ikony)
   (Sprawa T-96/17)
   (2017/C 112/63)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: King.com Ltd (St. Julian's, Malta) (przedstawiciel: M. Hawkins, solicitor i adwokat T. Dolde)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: TeamLava LLC (Redwood Suite, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 2216416-0049

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie R 1948/2015-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i – w przypadku wstąpienia do sprawy w charakterze interwenienta – drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 5, 6 i 7 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-142/12: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 8 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — Christomir Marinow, działający w imieniu Łampatow — H — Christomir Marinow przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlene na izpyłnenieto” — grad Warna pri Centrałno uprawlene na Nacionałnata agencija za prichodite (Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 18 lit. c), art. 74 i 80 — Zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu — Wykreślenie podatnika z rejestru VAT przez organ podatkowy — Posiadanie towarów, które były podstawą odliczenia podatku VAT — Podstawa opodatkowania — Wartość rynkowa lub cena nabycia — Określenie w momencie dostawy — Bezpośrednia skuteczność art. 74)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/29

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 8 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — Christomir Marinow, działający w imieniu Łampatow — H — Christomir Marinow przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlene na izpyłnenieto” — grad Warna pri Centrałno uprawlene na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-142/12) (1)

   (Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 18 lit. c), art. 74 i 80 - Zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu - Wykreślenie podatnika z rejestru VAT przez organ podatkowy - Posiadanie towarów, które były podstawą odliczenia podatku VAT - Podstawa opodatkowania - Wartość rynkowa lub cena nabycia - Określenie w momencie dostawy - Bezpośrednia skuteczność art. 74)
   2013/C 225/47
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd — Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Christomir Marinow, działający w imieniu Łampatow — H — Christomir Marinow

      Strona pozwana: Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlene na izpyłnenieto” — grad Warna pri Centrałno uprawlene na Nacionałnata agencija za prichodite

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd — Warna — Wykładnia 18 lit. c), art. 74 i 80 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Transakcje zrównane z odpłatną dostawą towarów — Zaprzestanie podlegającej opodatkowaniu działalności gospodarczej podatnika wynikające z faktu, że z powodu wykreślenia z rejestru podatników VAT podatnik jest pozbawiony możliwości fakturowania i odliczania VAT — Metoda ustalania podstawy opodatkowania składników majątkowych posiadanych w chwili wykreślenia

      Sentencja

               1)

               Artykuł 18 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w taki sposób, że obejmuje on również przypadki, w których zaprzestanie działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu jest spowodowane wykreśleniem podatnika z rejestru podatku od wartości dodanej.

               2)

               Artykuł 74 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on przepisowi prawa krajowego, zgodnie z którym w przypadku zaprzestania działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podstawą opodatkowania czynności jest wartość rynkowa towarów istniejących w dniu tego zaprzestania, chyba że ta wartość odpowiadała w praktyce pozostałej wartości rzeczonych towarów w tamtym momencie i tym samym uwzględnione są zmiany wartości tych towarów między datą ich nabycia a datą zaprzestania działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu.

               3)

               Artykuł 74 dyrektywy 2006/112 ma bezpośrednią skuteczność.

      (1)  Dz.U. C 151 z 26.5.2012.


title: Sprawa C-253/12: Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 27 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — JS przeciwko Česká správa sociálního zabezpečení

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/57

         Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 27 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — JS przeciwko Česká správa sociálního zabezpečení
   (Sprawa C-253/12) (1)

   2013/C 225/115
   Język postępowania: czeski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa T-388/09: Wyrok Sądu z dnia 28 września 2010 r. — Rosenruist przeciwko OHIM (Przedstawienie dwóch krzywych na kieszeni) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego dwie krzywe na kieszeni — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/31

         Wyrok Sądu z dnia 28 września 2010 r. — Rosenruist przeciwko OHIM (Przedstawienie dwóch krzywych na kieszeni)
   (Sprawa T-388/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego dwie krzywe na kieszeni - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2010/C 317/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rosenruist — Gestão e serviços, Lda (Funchal, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rizzo i S. González Malabia)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 czerwca 2009 r. (sprawa R 237/2009-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego dwie krzywe na kieszeni jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rosenruist — Gestão e serviços, Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa T-60/10: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2010 r. — Jackson International przeciwko OHIM — Royal Shakespeare (ROYAL SHAKESPEARE)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/57

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2010 r. — Jackson International przeciwko OHIM — Royal Shakespeare (ROYAL SHAKESPEARE)
   (Sprawa T-60/10)
   2010/C 100/85
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jackson International Trading Company Kurt D. Brühl Gesellschaft m.b.H. & Co. KG (Graz, Austria) (przedstawiciele: adwokaci S. Di Natale i H.G. Zeiner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: The Royal Shakespeare Company (Stratford-upon-Avon, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie R 317/2009-1; i

               —

               obciążenie OHIM i The Royal Shakespeare Company kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „ROYAL SHAKESPEARE” dla towarów i usług z klas 32, 33 i 42

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: The Royal Shakespeare Company

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: słowny wspólnotowy znak towarowy „RSC-ROYAL SHAKESPEARE COMPANY” dla usług z klasy 41; zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie graficzny znak towarowy „RSC ROYAL SHAKESPEARE COMPANY” dla usług z klasy 41; niezarejestrowany znak towarowy „ROYAL SHAKESPEARE COMPANY” używany w obrocie w Zjednoczonym Królestwie dla różnych usług.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i w rezultacie unieważnienie prawa do zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego będącego przedmiotem wniosku o unieważnienie

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że przesłanki zastosowania powyższego przepisu zostały spełnione.


title: Sprawa T-230/09: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2009 r. — BT Pension Scheme Trustees przeciwko Komisji

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/25

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2009 r. — BT Pension Scheme Trustees przeciwko Komisji
   (Sprawa T-230/09)
   2009/C 193/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BT Pension Scheme Trustees Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Derenne i A. Müller-Rappard, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji w zakresie, w jakim stwierdza, że pomoc państwa została wykonana niezgodnie z prawem a także art. 2 i 3 tiret pierwsze oraz art. 4 decyzji w zakresie, w jakim dotyczy on zwrotu rzeczonej pomocy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga ta została wniesiona przez Trustee of the British Telecommunications Pension Scheme (zwaną dalej „BTPS”) — program emerytalny finansowany przez British Communications plc (zwana dalej „BT”), która odpowiada za zarządzanie programem tj. pobieraniem i inwestowaniem składek, i wypłatą świadczeń uprawnionym emerytowanym pracownikom BT i osobom przez nich utrzymywanym zgodnie z umową powiernictwa BTPC i obowiązującym prawem.
   W drodze niniejszej skargi skarżącą dąży do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 685 wersja ostateczna z dnia 11 lutego 2009 r. (pomoc państwa nr C 55/2007 (ex NN 63/2007, CP 106/2006)) w zakresie, w jakim rozpatrywany środek czyli „zwolnienie” z obowiązku płatności składek w ramach BTPS na Pension Pension Protection Fund [Fundusz Ochrony Emerytur] (zwany dalej „PPF”) „w stosunku do części zobowiązań emerytalnych beneficjenta objętych gwarancją publiczną” został zakwalifikowany jako pomoc państwa niezgodna z prawem i wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE oraz w zakresie, w jakim decyzja ta stanowi, że beneficjent powinien dokonać zwrotu tej pomocy z odsetkami licząc od dnia, w którym pomoc została wykonana do dnia jej odzyskania.
   W zarzucie pierwszym skarżąca stwierdza, że decyzja narusza art. 87 ust. 1 pod czterema względami:
   Po pierwsze zdaniem skarżącej naruszona została przesłanka selektywności, ponieważ nie został w niej wyraźnie ustalony właściwy system referencyjny i jego cel, dlatego też Komisja niesłusznie uznała, że BTPS korzystała z tzw. „zwolnienia”.
   Po drugie skarżąca twierdzi, że naruszona została przesłanka korzyści gospodarczej, gdyż Komisja bez porównania ogólnej sytuacji BT z sytuacją jej konkurentów, którzy nie znajdują się w takim samym niekorzystnym strukturalnym położeniu w odniesieniu do kosztów emerytur jak BT, nie mogła uznać, że BT uzyskuje korzyść gospodarczą w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE gdyż Trustee płaci obniżone składki do PPF.
   Po trzecie skarżąca stwierdziła, że została naruszona przesłanka zakłócenia konkurencji oraz wpływu na wymianę handlową, ponieważ w braku jakiejkolwiek korzyści, co wykazuje zarzut drugi nie może mieć miejsca naruszenie konkurencji i/lub wpływ na wymianę handlową.
   Po czwarte skarżąca uważa, że została naruszona przesłanka transferu środków publicznych, gdyż omawiana decyzja nie mogła zakwalifikować transferu środków publicznych dotyczących gwarancji publicznej jako właściwego transferu środków publicznych dla celów uznania za pomoc państwa brak prawa przysługującego BTPS do udziału w PPF.
   W zarzucie drugim skarżąca stwierdza, że decyzja narusza art. 253 WE, ponieważ nie zawiera uzasadnienia w odniesieniu do następujących kwestii:

               —

               analiza w sprawie istnienia selektywnej przewagi z uzasadnienia dotyczącego oceny ogólnego systemu referencyjnego jest sprzeczna;

               —

               analizy przesłanki selektywności w szczególności w zakresie, w jakim uzasadnienie nie składa się z dokładnej trzystopniowej oceny wymaganej w orzecznictwie;

               —

               Komisja niewystarczająco uzasadniła, dlaczego uznała, że dodatkowe zobowiązania ponoszone przez BT w związku z prywatyzacją nie mają znaczenia dla porównania ogólnej sytuacji na ryku BT z jej konkurentami;

               —

               Komisja nie wyjaśniła, w jaki sposób transfer środków publicznych objętych gwarancją publiczną mógł stanowić transfer środków publicznych właściwy dla przyznania niektórych zwolnień (zgodnie z przepisami Pensions Act 2004) wynikających z istnienia gwarancji publicznej;

         W zarzucie trzecim skarżąca stwierdza, że decyzja narusza pojęcie niezgodnej z prawem pomocy zgodnie z art. 88 ust. 3 WE w związku z art. 1 i 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1), ponieważ pomoc podlegająca zwrotowi ani od BT ani od BTPS i jej Trustee nie istnieje, jako że nie została ona wykonana wskutek umowy powierniczej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. 1999 L 83, s. 1).


title: Sprawa T-280/05: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/61

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-280/05)
   (2005/C 217/120)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 20 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga The Black & Decker Corporation, z siedzibą w Towson, Maryland (USA), reprezentowanej przez P. Harrisa, solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed pierwszą Izbą Odwoławczą była również Atlas Copco Aktiebolag, z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 maja 2005 r. w sprawie R 794/2004-1;

               —

               stwierdzenie niedopuszczalności sprzeciwu nr B622 250;

               —

               obciążenie OHIM kosztami strony skarżącej poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym przed OHIM oraz w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Strona skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Kolorowy czarno-żółty znak towarowy dla towarów z klasy 7 (przenośne narzędzia ręczne o napędzie elektrycznym itd.)

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Atlas Copco Aktiebolag

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Niezarejestrowane znaki towarowe i oznaczenia używane dla narzędzi z napędem elektrycznym w obrocie handlowym we wszystkich Państwach Członkowskich

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu jako niedopuszczalnego

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów w celu dalszego postępowania.

               Podniesione zarzuty:

               Skarżąca podnosi, że należało stwierdzić niedopuszczalność sprzeciwu, gdyż nie określał on w sposób wystarczająco czytelny wcześniejszych znaków towarowych i oznaczeń, na które się powołano, co stanowiło naruszenie zasady 18 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/1995 (1)

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L 303 z 15.12.1995, str. 1.


title: Sprawa F-84/07: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2007 r. — Islamaj przeciwko Komisji

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/33

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2007 r. — Islamaj przeciwko Komisji
   (Sprawa F-84/07)
   (2007/C 235/61)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Agim Islamaj (Grimbergen, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, J.-N. Louis, A. Coolen i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem art. 2 decyzji Komisji dotyczącej postępowania w sprawie awansu urzędników wynagradzanych z pozycji budżetu ogólnego „Badania” (tak w wersji z dnia 16 czerwca 2004 r., jak również w wersji z dnia 20 lipca 2005 r.);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o anulowaniu 38,5 punktów dla celów awansu z dorobku punktowego skarżącego, które skarżący uzbierał w okresie wykonywania pracy w charakterze członka personelu tymczasowego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 5 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r., jak również, o ile istnieje taka potrzeba, decyzji o oddaleniu jego odwołania do komitetu ds. awansu, mającego na celu ponowne ustalenie jego dorobku punktowego;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, zatrudniony przez Komisję w dniu 1 maja 2000 r. w charakterze członka personelu tymczasowego we Wspólnym Centrum Badawczym w Isprze (Włochy), został powołany na urzędnika w tymże centrum ze skutkiem od dnia 16 kwietnia 2004 r. W dniu 16 kwietnia 2005 r. skarżący został przeniesiony do Dyrekcji Generalnej „Handel”. Pismem z dnia 16 czerwca 2006 r. skarżący został poinformowany, że punkty dla celów awansu, które uzbierał w okresie zatrudnienia w charakterze członka personelu tymczasowego, zostały anulowane na podstawie pierwszej zaskarżonej decyzji, ponieważ został przeniesiony na stanowisko finansowane z pozycji budżetu ogólnego „Eksploatacja” przed upływem okresu dwóch lat liczonego od momentu powołania go na urzędnika w okresie próbnym na stanowisko finansowane z pozycji „Badania” tego budżetu
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnosi zarzuty bardzo podobne do zarzutów podniesionych w sprawie F-33/07 (1).

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007 r., str. 26.


title: Sprawa C-110/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2009 r. w sprawie T-58/01 Solvay przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 marca 2010 r. przez Solvay SA

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2009 r. w sprawie T-58/01 Solvay przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 marca 2010 r. przez Solvay SA
      (Sprawa C-110/10 P)
      (2010/C 161/22)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Solvay SA (przedstawiciele: P.A. Foriers, R. Jafferali, F. Louis, A. Vallery, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  połączenie, celem łącznego rozpoznania, niniejszego odwołania z odwołaniem wniesionym przez Solvay SA od wyroku Sądu wydanego w dniu 17 grudnia 2009 r. w sprawie T-57/01;

                  —

                  uchylenie wyroku wydanego w dniu 17 grudnia 2009 r.;

                  —

                  w konsekwencji ponowne zbadanie skargi w zakresie, w jakim wyrok zostanie uchylony, i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 grudnia 2000 r. w całości;

                  —

                  uchylenie grzywny w wysokości 2,25 mln EUR albo bardzo istotne obniżenie jej kwoty celem naprawienia poważnej szkody poniesionej przez wnoszącą odwołanie wskutek niezwykle długiego czasu trwania postępowania;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie trzy zarzuty.
      W ramach zarzutu pierwszego, który dzieli się na pięć części, wnosząca odwołanie podnosi naruszenie prawa do rozpatrzenia jej sprawy w rozsądnym terminie. Solvay zarzuca Sądowi w szczególności, że nie dokonał ogólnej oceny terminu, wliczając do niego zarówno etap administracyjny, jak i sądowy postępowania (pierwsza część), że nie wziął pod uwagę czasu trwania postępowania przed Sądem (druga część), że uzależnił wyciągnięcie konsekwencji z przekroczenia rozsądnego terminu od wykazania konkretnego naruszenia jej prawa do obrony, podczas gdy obie zasady są niezależne i odrębne (trzecia część), że orzekł, iż w niniejszej sprawie nie doszło do takiego naruszenia (czwarta część) i że przeinaczył okoliczności faktyczne danego przypadku, ponieważ uznał, że wnosząca odwołanie zrezygnowała z wniesienia, tytułem żądania ewentualnego, o obniżenie grzywny ze względu na przekroczenie rozsądnego terminu (piąta część), podczas gdy Solvay wyraźnie wniosła o uchylenie lub przynajmniej obniżenie grzywny z tego tytułu.
      W ramach zarzutu drugiego, który składa się z pięciu części, wnosząca odwołanie podnosi naruszenie przez Sąd jej prawa do obrony, jako że nałożył on na nią obowiązek wykazania, że zagubione przez Komisję dokumenty z akt sprawy mogły być przydatne do jej obrony (pierwsza część). Nie można bowiem wykluczyć z urzędu, w braku pobieżnego zbadania akt sprawy, że omawiane dokumenty mogły mieć wpływ na decyzję wydaną przez Komisję (druga i trzecia część). Ponadto wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że orzekł w zaskarżonym wyroku, iż nie wykazała ona, że zaginione dokumenty mogły być przydatne do jej obrony, wskazując, że wnosząca odwołanie nie podniosła przed Sądem zarzutu służącego podważeniu istnienia porozumienia, co mogła uczynić nawet w braku dostępu do akt sprawy, podczas gdy wnosząca odwołanie podniosła ten zarzut przed Komisją i nikt nie jest już w stanie ustalić treści zaginionych dokumentów (czwarta część). Wreszcie wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że w ogóle nie zainteresował się zaginionymi dokumentami, ponieważ odrzucił już zarzut co do istoty podniesiony przez nią w przedmiocie braku wpływu na handel między państwami członkowskimi, podczas gdy nie zna on treści zaginionych dokumentów, w związku z czym nie może wykluczyć, iż owe dokumenty pozwoliłyby wnoszącej odwołanie na zaprezentowanie dodatkowych argumentów, a nawet na przedstawienie zupełnie nowych zarzutów, zarówno co do istoty, jak i co do kwoty grzywny lub co do prawidłowości postępowania (piąta część).
      W ramach zarzutu trzeciego, będącego ostatnim zarzutem odwołania, Solvay wskazuje na naruszenie jej prawa do bycia wysłuchaną po stwierdzeniu przez Sąd nieważności pierwszej decyzji nakładającej na nią grzywnę i przed wydaniem przez Komisję zaskarżonej decyzji. Sąd nie ustosunkował się bowiem w zaskarżonym wyroku do jej skargi o stwierdzenie nieważności i odmówił uznania istnienia po stronie Komisji obowiązku wysłuchania danego przedsiębiorstwa, gdy we wcześniejszym wyroku Sądu stwierdzono nieprawidłowość proceduralną, która miała wpływ na czynności przygotowawcze.


title: Sprawa T-315/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 sierpnia 2008 r. — Adomex International przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzeni nieważności — Pomoc przyznana przez władze niderlandzkie w sektorze kwiaciarskim — Decyzja o niezgłaszaniu sprzeciwu — Brak indywidualnego oddziaływania — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 sierpnia 2008 r. — Adomex International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-315/05) (1)

   (Skarga o stwierdzeni nieważności - Pomoc przyznana przez władze niderlandzkie w sektorze kwiaciarskim - Decyzja o niezgłaszaniu sprzeciwu - Brak indywidualnego oddziaływania - Oczywista niedopuszczalność)
   (2008/C 272/49)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Adomex International BV (Aalsmeer, Niderlandy) (przedstawiciele: G. van der Wal i T. Boesman, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. van Vliet i A. Stobiecka-Kuik)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2005) 592 wersja ostateczna z dnia 16 marca 2005 r. o niezgłaszaniu sprzeciwu w odniesieniu do pomocy N 372/2003 dotyczącej sektora kwiaciarskiego, notyfikowanej przez władze niderlandzkie
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Adomex International BV zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.


title: Sprawa T-314/16: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2016 r. – MS/Komisja

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/29

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2016 r. – MS/Komisja
   (Sprawa T-314/16)
   (2017/C 063/40)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: MS (Castries, Francja) (przedstawiciele: L. Levi i M. Vandenbussche, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

         i w konsekwencji:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 lutego 2016 r. odmawiającej dostępu do dokumentów i decyzji z dnia 19 kwietnia 2016 r. potwierdzającej tę odmowę;

               —

               naprawienie szkody moralnej wynikłej z zawinionego zachowania Komisji Europejskiej, oszacowanej ex aequo i bono na 20 tys. EUR;

               —

               obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi tylko jeden zarzut, który dotyczy naruszenia rozporządzenia nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L. 145, s. 43 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 1. t. 3, s. 331), a w szczególności jego art. 2 i 4.
   Zdaniem strony skarżącej w celu odmowy dostępu do żądanych dokumentów Komisja przywołała dwa wyjątki przewidziane w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, mianowicie po pierwsze ochronę prywatności i integralności osoby fizycznej i po drugie ochronę postępowania sądowego. Komisja nie wykazała jednak, że ujawnienie wspomnianych dokumentów naruszałoby ochronę prywatności i integralności osób wymienionych w tych dokumentach. Ponadto przekazanie danych o charakterze osobowym zawartych w tych dokumentach jest według strony skarżącej absolutnie niezbędne dla zrozumienia formułowanych wobec niej oskarżeń. Strona skarżąca uważa, że bez tej możliwości nie korzysta z równości broni i nie jest w stanie w odpowiedni sposób przygotować obrony. Dostęp do dokumentów, a także do zawartych w nich danych osobowych jest natomiast według niej konieczny, uzasadniony i proporcjonalny do celu polegającym na dobrej administracji, ochronie prawa do obrony i poszanowaniu prywatności strony skarżącej. Komisja narusza ponadto prywatność strony skarżącej, ponieważ nie traktuje w sposób lojalny dotyczących jej danych o charakterze osobowym.
   Tytułem subsydiarnym strona skarżąca wskazuje, że wyjątki przewidziane w art. 4 stoją na przeszkodzie ujawnieniu żądanych dokumentów tylko wówczas, gdy interes publiczny nie przemawia za tym ujawnieniem. Uważa ona, że prawa podstawowe, w szczególności prawo do obrony, stanowią taki interes publiczny.
   Według strony skarżącej w decyzji potwierdzającej oddalenie wniosku Komisja ograniczyła się do przedstawienia całkowicie ogólnego uzasadnienia, ponieważ nie wyjaśniła, w jaki sposób częściowy dostęp do wspomnianych dokumentów zagroziłby interesowi polegającemu na ochronie danych o charakterze osobowym i prywatności osób fizycznych wymienionych w tych dokumentach.
   Strojna skarżąca uważa wreszcie, że popełnione przez Komisję naruszenia stanowią również czyny zawinione, które naraziły stronę skarżącą na rzeczywistą i pewną szkodę.


               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/1

         2010/C 221/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 209 z 31.7.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 195 z 17.7.2010.

      Dz.U. C 179 z 3.7.2010.

      Dz.U. C 161 z 19.6.2010.

      Dz.U. C 148 z 5.6.2010.

      Dz.U. C 134 z 22.5.2010.

      Dz.U. C 113 z 1.5.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-504/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 23 września 2016 r. – Deister Holding AG jako ogólny następca prawny firmy Traxx Investments N.V./Bundeszentralamt für Steuern

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 23 września 2016 r. – Deister Holding AG jako ogólny następca prawny firmy Traxx Investments N.V./Bundeszentralamt für Steuern
   (Sprawa C-504/16)
   (2016/C 475/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Deister Holding AG jako ogólny następca prawny firmy Traxx Investments N.V.

      Strona pozwana: Bundeszentralamt für Steuern

      Pytania prejudycjalne

               I.

               Czy art. 43 w związku z art. 48 WE (obecnie art. 49 w związku z art. 54 TFUE) stoi na przeszkodzie krajowemu przepisowi podatkowemu takiemu jak przepis będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, który odmawia spółce dominującej będącej nierezydentem, której jedyny udziałowiec ma miejsce zamieszkania na terytorium kraju, zwolnienia z podatku od dochodów kapitałowych z tytułu wypłaconych jej dywidend,
               o ile udziały w tej spółce posiadają osoby, którym zwrot lub zwolnienie nie przysługiwałyby, gdyby uzyskały one bezpośrednio dochody oraz

                           (1)

                           brak jest gospodarczych lub innych znaczących powodów dla włączenia spółki dominującej będącej nierezydentem albo

                           (2)

                           spółka dominująca będąca nierezydentem uzyskuje z własnej działalności gospodarczej nie więcej niż 10 % całkowitego przychodu brutto w danym roku gospodarczym (co między innymi nie ma miejsca, gdy spółka zagraniczna uzyskuje przychody brutto z zarządzania aktywami) albo

                           (3)

                           spółka dominująca będąca nierezydentem nie uczestniczy w obrocie gospodarczym przy wykorzystaniu zakładu urządzonego odpowiednio do jej przedmiotu działalności,

                     podczas gdy spółkom dominującym będącym rezydentami zwolnienie z podatku dochodowego zostaje przyznane bez względu na wymienione wyżej warunki?

               II.

               Czy art. 5 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 dyrektywy 90/435/EWG stoi na przeszkodzie krajowemu przepisowi podatkowemu takiemu jak przepis będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, który odmawia spółce dominującej będącej nierezydentem, której jedyny udziałowiec ma miejsce zamieszkania na terytorium kraju, zwolnienia z podatku od dochodów kapitałowych z tytułu wypłaconych jej dywidend,
               o ile udziały w tej spółce posiadają osoby, którym zwrot lub zwolnienie nie przysługiwałyby, gdyby uzyskały one bezpośrednio dochody oraz

                           (1)

                           brak jest gospodarczych lub innych znaczących powodów dla włączenia spółki dominującej będącej nierezydentem albo

                           (2)

                           spółka dominująca będąca nierezydentem uzyskuje z własnej działalności gospodarczej nie więcej niż 10 % całkowitego przychodu brutto w danym roku gospodarczym (co między innymi nie ma miejsca, gdy spółka zagraniczna uzyskuje przychody brutto z zarządzania aktywami) albo

                           (3)

                           spółka dominująca będąca nierezydentem nie uczestniczy w obrocie gospodarczym przy wykorzystaniu zakładu urządzonego odpowiednio do jej przedmiotu działalności,

                     podczas gdy spółkom dominującym będącym rezydentami zwolnienie z podatku dochodowego zostaje przyznane bez względu na wymienione wyżej warunki?


title: Wykreślenie sprawy C-86/05

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/13

         Wykreślenie sprawy C-86/05 (1)

   (2005/C 330/33)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 7 września 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-86/05: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005


title: Sprawa T-203/16: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2016 r. — Brancheforening for Regulerkraft i Danmark/Komisja

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/29

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2016 r. — Brancheforening for Regulerkraft i Danmark/Komisja
   (Sprawa T-203/16)
   (2016/C 232/37)
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Brancheforening for Regulerkraft i Danmark [Duńskie Stowarzysznie Regulacji Energetyki (BRD)] (Ikast, Dania) (przedstawiciel: N. Gade, advokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 265 TFEU — pomimo zawartego w tym postanowieniu wezwania do działania – ze względu na sposób, w jaki wszczęła formalne postępowanie w przedmiocie pomocy państwa: zob. art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 2015/1589 i, uchybiając terminowi określonemu w art. 9 ust. 6 tego postanowienia, nie wydała w odpowiednim czasie decyzji w przedmiocie pomocy państwa SA.32699 i SA.32184 przyznanej na rzecz elektrociepłowni i dostawcy energii elektrycznej i mającej wpływ na rynek mocy regulacyjnej.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 265 TFEU wszczynając formalne postępowanie dopiero po upływie 29 miesięcy od wniesienia do niej skargi i nie wydając decyzji nawet po upływie 31 miesięcy od wszczęcia tego postępowania.
   Skarżąca twierdzi następnie, że Komisja otrzymała wszystkie informacje, których mogła potrzebować, aby przeprowadzić postępowanie w przedmiocie pomocy państwa, zaś okres 31 miesięcy musi zostać uznany za wystarczający do przeanalizowania wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy także ze względu na to, że instytucja ta potrzebowała 29 miesięcy na postępowanie wstępne, co oznacza, że łącznie prowadziła dochodzenie w tej sprawie przez 5 lat.


title: Sprawa T-298/09: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura przetargowa — Świadczenie usług przez podmiot zewnętrzny w zakresie programów edukacyjnych — Udzielenie zamówienia kilku oferentom — Klasyfikacja oferenta — Skarga o stwierdzenie nieważności — Obowiązek uzasadnienia — Podstawy wykluczenia z procedury przetargowej — Artykuł 93 ust. 1 lit. f) rozporządzenia finansowego — Okres ważności ofert — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/16

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-298/09) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Świadczenie usług przez podmiot zewnętrzny w zakresie programów edukacyjnych - Udzielenie zamówienia kilku oferentom - Klasyfikacja oferenta - Skarga o stwierdzenie nieważności - Obowiązek uzasadnienia - Podstawy wykluczenia z procedury przetargowej - Artykuł 93 ust. 1 lit. f) rozporządzenia finansowego - Okres ważności ofert - Odpowiedzialność pozaumowna)
   2011/C 319/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Bambara i E. Manhaeve, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata, P. Wytincka)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności dwóch decyzji Komisji doręczonych w dwóch odrębnych pismach z dnia 12 maja 2009 r. dotyczących klasyfikacji skarżącej w odniesieniu do jej ofert przedstawionych w odpowiedzi na otwartą procedurę przetargową EAC/01/2008 dotyczącą świadczenia przez podmiot zewnętrzny usług w zakresie opracowania programów edukacyjnych (ESP–ISEP) (Dz.U. 2008/S 158–212752), część 1 (Rozwój i utrzymanie systemów informatycznych), a także część 2 (Testy, szkolenia i wsparcie dotyczące systemów informatycznych), jako drugiego wykonawcy w odniesieniu do każdej z tych części, a po drugie żądanie zasądzenia odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009.


title: Sprawa T-194/13: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2013 r. — United Parcel Service przeciwko Komisji

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/30

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2013 r. — United Parcel Service przeciwko Komisji
   (Sprawa T-194/13)
   2013/C 147/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: United Parcel Service, Inc. (Atlanta, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Ryan, B. Graham, Solicitors, W. Knibbeler i P. Stamou, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie w całości nieważności decyzji Komisji z dnia 30 stycznia 2013 r. C(2013) 431 (Comp/M.6570 — UPS/TNT Express) zakazującej zaproponowanego nabycia TNT Express N.V. przez UPS w zakresie, w jakim Komisja zabroniła w niej tej koncentracji; a także

               —

               obciążenie pozwanej kosztami niniejszego postępowania, w tym także kosztów ewentualnego interwenienta

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa oraz oczywistego błędu w ocenie badając potencjalne skutki cenowe zamierzonej koncentracji. Następnie instytucja ta uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia i naruszyła przysługujące UPS prawo do obrony zmieniając w istotny sposób przedstawiony przez UPS model ekonometryczny bez uprzedniego wysłuchania jej stanowiska i należytego wyjaśnienia wprowadzonych zmian.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy tego, że rozstrzygając w arbitralny sposób o możliwości weryfikacji wzrostu efektywności Komisja naruszyła prawo i odeszła od ustanowionych w orzecznictwie standardów. Następnie instytucja ta dopuściła się naruszenia prawa oraz oczywistego błędu w ocenie przypisując uznanemu przez nią co do zasady wzrostowi efektywności nieznaczną lub zerową wartość. Wreszcie, Komisja naruszyła przysługujące UPS prawo do obrony opierając swą odmowę uznania wzrostu efektywności na podstawie zastrzeżeń, do których UPS nie miała wcześniej okazji się ustosunkować.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa oraz oczywistego błędu w ocenie stosując w błędny sposób pojęcie bliskości konkurencji. Dopuściła się ona również błędu wyciągając bez należytych dowodów wniosek, że potencjalny wzrost cen stosowanych przez podmiot powstały w wyniku koncentracji zostanie uwzględniony przez konkurenta tego podmiotu.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy tego, że Komisja naruszyła przysługujące UPS prawo do obrony odmawiając jej dostępu do odpowiedniego i umożliwiającego obronę materiału dowodowego. Ponadto instytucja ta uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia, naruszyła prawo i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie wyciągając wniosek, że konkurenci, którzy nie konkurują w dostatecznie bliski sposób, nie będą w stanie wywierać w przewidywalnej przyszłości skutecznej presji konkurencyjnej na powstały w wyniku koncentracji podmiot.

               5)

               Zarzut piaty dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa oraz oczywistego błędu w ocenie w analizie tego, czy klienci będą w stanie wywierać wpływ na działalność powstałego w wyniku koncentracji podmiotu.


title: Sprawa C-27/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Duisburg (Niemcy) w dniu 20 stycznia 2014 r. – Elfriede Stermann, Hans Gerd Stermann przeciwko Zurich Deutscher Herold Lebensversicherung AG

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Duisburg (Niemcy) w dniu 20 stycznia 2014 r. – Elfriede Stermann, Hans Gerd Stermann przeciwko Zurich Deutscher Herold Lebensversicherung AG
   (Sprawa C-27/14)
   2014/C 112/30
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Duisburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elfriede Stermann, Hans Gerd Stermann

      Strona pozwana: Zurich Deutscher Herold Lebensversicherung AG
   Postanowieniem Trybunału z dnia 14 lutego 2014 r. sprawa została wykreślona z rejestru.


title: Sprawa F-25/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 lipca 2007 r. — Ider, Desorbay i Noschese przeciwko Komisji (Służba publiczna — Pracownicy kontraktowi — Zaszeregowanie i wynagrodzenie — Biuro Infrastruktura i logistyka w Brukseli (OIB) — Pracownicy odpowiedzialni za prace wykonawcze — Dawni pracownicy najemni prawa belgijskiego — Zmiana obowiązującego systemu — Równe traktowanie)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 lipca 2007 r. — Ider, Desorbay i Noschese przeciwko Komisji
   (Sprawa F-25/06) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy kontraktowi - Zaszeregowanie i wynagrodzenie - Biuro „Infrastruktura i logistyka’ w Brukseli (OIB) - Pracownicy odpowiedzialni za prace wykonawcze - Dawni pracownicy najemni prawa belgijskiego - Zmiana obowiązującego systemu - Równe traktowanie)
   (2007/C 199/90)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Béatrice Ider (Halle, Belgia), Marie-Claire Desorbay (Meise, Belgia) i Lino Noschese (Braine-le-Château, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i L. Lozano Palacios)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalających zażalenia skarżących wniesionych na decyzje ustalające zaszeregowanie i wynagrodzenie pracowników kontraktowych.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji, mocą której Komisja Wspólnot Europejskich ustaliła wynagrodzenie B. Ider w oparciu o umowę pracownika kontraktowego podpisaną w kwietniu 2005 r.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa koszty własne i połowę kosztów poniesionych przez B. Ider.

               4)

               B.Ider pokrywa połowę własnych kosztów.

               5)

               M.-C. Desorbay i L. Noschese pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006, str. 34.


title: Sprawa C-97/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 3 de Barcelona – Hiszpania) – José María Pérez Retamero/TNT Express Worldwide Spain SL, Last Mile Courier SL, dawniej Transportes Saripod SL, Fondo de Garantía Salarial (Fogasa) [Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2002/15/WE — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Organizacja czasu pracy — Transport drogowy — Pracownik wykonujący czynności związane z przewozem — Kierowca pracujący na własny rachunek — Pojęcie — Niedopuszczalność]

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/8

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona – Hiszpania) – José María Pérez Retamero/TNT Express Worldwide Spain SL, Last Mile Courier SL, dawniej Transportes Saripod SL, Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)
   (Sprawa C-97/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2002/15/WE - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Organizacja czasu pracy - Transport drogowy - Pracownik wykonujący czynności związane z przewozem - Kierowca pracujący na własny rachunek - Pojęcie - Niedopuszczalność])
   (2017/C 121/10)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: José María Pérez Retamero

      Strona pozwana: TNT Express Worldwide Spain SL, Last Mile Courier SL, dawniej Transportes Saripod SL, Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona (sąd pracy w Barcelonie, Hiszpania) jest niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 156 z 2.5.2016.


title: Sprawa T-6/05: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2005 r. przez DEF-TEC Defense Technology GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/32

         Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2005 r. przez DEF-TEC Defense Technology GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-6/05)
   (2005/C 82/61)
   Język, w którym wniesiono skargę: angielski
   W dniu 12 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga DEF-TEC Defense Technology GmbH z siedzibą we Frankfurcie nad Menem (Niemcy), reprezentowanej przez adwokata H. Daniela, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Defense Technology Corporation of America z siedzibą w Jacksonville, Floryda (USA).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 listopada 2004 r. wydanej w sprawie R 493/2002-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy „FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR” dla towarów z klasy 5 (produkty farmaceutyczne itp.), 8 (narzędzia i przyrządy [ręcznie sterowane] itp.) i 13 (amunicja itp.) – Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 643668.

               Właściciel znaku lub oznaczenia wcześniejszego, na które powołano się w sprzeciwie:

               Defense Technology Corporation of America.

               Znak lub oznaczenie wczesniejsze, na które powołano się w sprzeciwie:

               Krajowe i międzynarodowe, słowne i graficzne znaki towarowe „FIRST DEFENSE”.

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odmowa rejestracji.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania.

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (1). Skarżąca kwestionuje ustalenie, zgodnie z którym nie zdołała przedstawić wystarczającego dowodu na to, że zgłoszenie spornego znaku odbyło się za zgodą właściciela.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-374/09: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2009 r. — Lorenz Shoe Group przeciwko OHIM — Fuzhou Fuan Leather Plastics Clothing Making (Ganeder)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/57

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2009 r. — Lorenz Shoe Group przeciwko OHIM — Fuzhou Fuan Leather Plastics Clothing Making (Ganeder)
   (Sprawa T-374/09)
   2009/C 282/106
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lorenz Shoe Group AG (Taufkirchen, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fuzhou Fuan Leather Plastics Clothing Making Co. Ltd (Fujian, Chińska Republika Ludowa)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 16 lipca 2009 r. w sprawie R 1289/2008-1;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Fuzhou Fuan Leather Plastics Clothing Making Co. Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Ganeder” dla towarów z klas 14, 18 i 25 (zgłoszenie nr 5 108 774)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca (dawniej shoe fashion group LORENZ AG)

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „Ganter” dla towarów z klasy 25 (wspólnotowy znak towarowy nr 469 262), przy czym sprzeciw został wniesiony tylko wobec rejestracji dla towarów z tej klasy

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-160/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/35

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-160/07) (1)

   (2007/C 297/71)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa T-399/12: Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2013 r. — Cosma Moden przeciwko OHIM — s.Oliver Bernd Freier (COSMA) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/81

         Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2013 r. — Cosma Moden przeciwko OHIM — s.Oliver Bernd Freier (COSMA)
   (Sprawa T-399/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2013/C 225/180
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Cosma Moden GmbH & Co. KG (Emsdetten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Meyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: s.Oliver Bernd Freier GmbH & Co. KG (Rottendorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Körber i B. Bleifeld)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 lipca 2012 r. (sprawa R 2010/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Cosma Moden GmbH & Co. KG a s.Oliver Bernd Freier GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą pokrywają własne koszty oraz każda z nich połowę kosztów strony pozwanej.

      (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.


title: Sprawa C-32/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 listopada 2016 r. w sprawach połączonych T-268/15 i T-272/15 Apcoa Parking Holdings GmbH przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 23 stycznia 2017 r. przez Apcoa Parking Holdings GmbH

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 listopada 2016 r. w sprawach połączonych T-268/15 i T-272/15 Apcoa Parking Holdings GmbH przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 23 stycznia 2017 r. przez Apcoa Parking Holdings GmbH
   (Sprawa C-32/17 P)
   (2017/C 151/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Apcoa Parking Holdings GmbH (przedstawiciel: Dr. A. Lohmann, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej (siódma izba) z dnia 8 listopada 2016 r. w sprawach połączonych T-268/15 i T272/15;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO (dawniej OHIM) z dnia 25 marca 2015 r. w sprawach R 2062/2014-4 i R 2063/2014-4;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem wnoszącej odwołanie postanowienie wynika z uchybienia proceduralnego (pierwszy zarzut odwołania). Dodatkowo narusza prawo Unii. Sąd nie uwzględnił podstawowych okoliczności (drugi zarzut odwołania). Sąd dopuścił się przeinaczenia okoliczności faktycznych (trzeci zarzut odwołania). Postanowienie narusza zasadę jednolitego charakteru unijnego znaku towarowego (czwarty zarzut odwołania).
   Pierwszy zarzut odwołania: Sąd orzekł w przedmiocie skarg bez przeprowadzenia ustnego etapu postępowania. Wnosząca odwołanie wyraźnie wniosła jednak o przeprowadzenie rozprawy.
   Przeprowadzenie rozprawy nie było zbyteczne, ponieważ skarga nie była ani oczywiście niedopuszczalna, ani oczywiście pozbawiona podstawy prawnej. Postanowienie wynika zatem z uchybienia proceduralnego.
   Drugi zarzut odwołania: Wydając postanowienie, Sąd naruszył prawo Unii. Wbrew rozstrzygnięciu Sądu na przeszkodzie rejestracji przedmiotowych znaków towarowych nie stoi bezwzględna podstawa odmowy rejestracji w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 (1). Rozpatrywane znaki nie są oznaczeniami opisowymi.
   Sąd nie uwzględnił podstawowych okoliczności. Przyjął on, że dla kręgu odbiorców w Zjednoczonym Królestwie z anglojęzycznego określenia „Parkway” wynika, że mowa jest o parkingu na stacji kolejowej. Sąd pominął przy tym, że urząd ds. znaków towarowych w Wielkiej Brytanii wyraźnie ustosunkował się do tej kwestii, i to podczas rozprawy, a po przeprowadzeniu szczegółowej analizy wykluczył, że chodzi tu o oznaczenie opisowe. Gdy określenie to używane jest samodzielnie, tak jak w rozpatrywanym znaku towarowym, nie ma ono znaczenia, które przypisał mu Sąd. Identyczne znaki towarowe „Parkway” zostały uznane za zdolne do objęcia ich ochroną i zarejestrowane w drodze rozszerzenia ochrony międzynarodowej w kilku państwach członkowskich (m.in. w Irlandii) i w postaci krajowego zgłoszenia w Zjednoczonym Królestwie.
   Powyższe okoliczności zostały pominięte przez Sąd, który wskazał jedynie na to, że ogólnie nie jest związany orzeczeniami krajowymi. Przeoczył on przy tym fakt, że okoliczność, iż nie jest on związany tymi orzeczeniami, nie zwalnia go z obowiązku przynajmniej wzięcia pod uwagę i dokonania oceny wszystkich istotnych okoliczności. Krajowe rejestracje identycznych znaków towarowych w państwach członkowskich, z których obszarów językowych dane określenie pochodzi, stanowi mimo wszystko istotną okoliczność. Całkowite jej pominięcie stanowi naruszenie prawa.
   Trzeci zarzut odwołania: Sąd wywiódł przyjęte przez siebie znaczenie określenia „Parkway” z dwóch źródeł słownikowych. Przywołał jednak te źródła w sposób niepełny i przeinaczony. Sąd przemilczał, że ze źródeł tych nie można wywieść ogólnego znaczenia samodzielnie występującego określenia „Parkway” w sposób, w jaki Sąd przywołał je w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Również to szczegółowo wynikało z części decyzji urzędu ds. znaków towarowych Zjednoczonego Królestwa dotyczącej zdolności tego znaku do objęcia go ochroną na tym terytorium. Również tam zostały omówione te same źródła słownikowe. Tamtejszy urząd ds. znaków towarowych doszedł do wniosku, że słownikowe znaczenie tego określenia nie stoi na przeszkodzie objęciu go ochroną jako znaku towarowego. Gdyby Sąd ocenił te źródła bez przeinaczania, sam musiałby dojść do podobnego wniosku. Przeinaczenie okoliczności faktycznych również stanowi naruszenie prawa.
   Czwarty zarzut odwołania: W postanowieniu naruszono zasadę jednolitego charakteru unijnego znaku towarowego. Sąd nie zgodził się bowiem na przyznanie wnoszącej odwołanie jednolitej ochrony jej znaków w Unii Europejskiej, mimo że w odniesieniu do żadnego państwa członkowskiego nie występuje bezwzględna podstawa odmowy rejestracji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s 1).


title: Sprawa C-339/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — Skoma-Lux sro przeciwko Celní ředitelství Olomouc (Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura Scalona — Pozycje 2204 i 2206 — Fermentowany napój na bazie świeżych winogron — Rzeczywista objętościowa moc alkoholu od 15,8 % do 16,1 % — Dodawanie alkoholu kukurydzianego i cukru buraczanego w trakcie produkcji)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — Skoma-Lux sro przeciwko Celní ředitelství Olomouc
   (Sprawa C-339/09) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura Scalona - Pozycje 2204 i 2206 - Fermentowany napój na bazie świeżych winogron - Rzeczywista objętościowa moc alkoholu od 15,8 % do 16,1 % - Dodawanie alkoholu kukurydzianego i cukru buraczanego w trakcie produkcji)
   2011/C 55/19
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Skoma-Lux sro

      Strona pozwana: Celní ředitelství Olomouc

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Nejvyšší správní soud — Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 256, s. 1) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. (Dz.U. L 281, s. 1) — Czerwone wino deserowe Kagor — Klasyfikacja do pozycji 2204 lub pozycji 2206 Nomenklatury Scalonej

      Sentencja

   Wykładni rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r., należy dokonywać w ten sposób, iż fermentowany napój na bazie świeżych winogron sprzedawany w butelkach o pojemności 0,75 l, o objętościowej mocy alkoholu od 15,8 % do 16,1 %, do którego w trakcie produkcji dodany został cukier buraczany oraz alkohol kukurydziany, należy klasyfikować do pozycji 2206 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do wspomnianego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa C-176/09: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2009 r. — Wielkie Księstwo Luksemburga przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/29

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2009 r. — Wielkie Księstwo Luksemburga przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-176/09)
   2009/C 180/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: C. Schiltz, pełnomocnik i adwokat P. Kinsch)

      Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego — stwierdzenie nieważności wyrażenia „oraz do portu lotniczego o największym ruchu pasażerskim w każdym państwie członkowskim” zawartego w art. 1 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/12/WE z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie opłat lotniskowych (1);

               —

               tytułem żądania ewentualnego — stwierdzenie nieważności dyrektywy w całości;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi Wielkie Księstwo Luksemburga podnosi dwa zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca wskazuje na naruszenie zasady niedyskryminacji polegające na tym, że port lotniczy taki jak Luksemburg-Findel został poddany, w wyniku rozszerzenia zakresu stosowania dyrektywy 2009/12/WE na porty lotnicze „o największym ruchu pasażerskim w każdym państwie członkowskim”, zobowiązaniom administracyjnym i finansowym, którym nie zostały poddane inne porty lotnicze znajdujące się w porównywalnej sytuacji, przy czym brak jest obiektywnego uzasadnienia takiej różnicy w traktowaniu. W tym względzie Wielkie Księstwo Luksemburga zwraca w szczególności uwagę na sytuację portów lotniczych Hahn i Charleroi, obsługujących pasażerów z tego samego obszaru geograficznego co port lotniczy Fidel i odprawiających większą ich liczbę niż ten port lotniczy, a które nie zostały poddane takim samym zobowiązaniom. Istnienie granic między tymi trzema portami lotniczymi nie może zdaniem strony skarżącej w żadnym razie uzasadniać zróżnicowanego ich traktowania.
   W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca stwierdza ponadto, że sporny przepis nie jest zgodny z zasadami pomocniczości i proporcjonalności. Po pierwsze bowiem, interwencja na poziomie europejskim nie była konieczna do uregulowania sytuacji, która mogła była być skutecznie regulowana na poziomie krajowym tak długo, dopóki próg 5 mln pasażerów nie zostałby przekroczony. Po drugie, stosowanie dyrektywy skutkowałoby wprowadzeniem dodatkowych procedur i kosztów nieuzasadnionych dla portu lotniczego takiego jak Fidel, którego jedyna specyfika polega na tym, że jest portem lotniczym o największym ruchu pasażerskim w danym państwie członkowskim, przy czym czynnik ten pozostaje bez rzeczywistego znaczenia w świetle celów dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 70, s. 11.


title: Sprawa T-103/11: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2011 r. — Shang przeciwko OHIM (justing)

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/19

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2011 r. — Shang przeciwko OHIM (justing)
   (Sprawa T-103/11)
   2011/C 113/38
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Tiantian Shang (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Salerni)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               w ramach zmiany decyzji wydanej przez OHIM, uznanie, że krajowy znak towarowy RM 2006C002075 ma prawo pierwszeństwa przed wspólnotowym znakiem towarowym 008391202 włącznie z nazwą i symbolem z wszystkimi tego konsekwencjami wynikającymi z rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego zastąpionego rozporządzeniem nr 207/2009;

               —

               tytułem żądania posiłkowego, w razie stwierdzenia pokrywania się ze sobą elementów słownych występujących w krajowym i wspólnotowym znaku towarowym, które obydwa charakteryzuje obecność słowa „Justing” przyznanie prawa pierwszeństwa w zakresie części słownej znaku towarowego, czyli słowa „Justing” ze skutkiem wstecznym od dnia wpisu do rejestru wspólnotowego z ewentualnym wykluczeniem jedynie części graficznej, która otacza wspomniane słowo.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Justing” (zgłoszenie nr 8391203) dla towarów i usług należących do klas 18 i 25, w stosunku do którego wniesiono o przyznanie prawa pierwszeństwa graficznemu krajowemu znakowi towarowemu (rejestracja we Włoszech pod numerem 1217303) zawierającemu również element słowny„JUSTING”

      Decyzja eksperta: Oddalenie wniosku o przyznanie prawa pierwszeństwa graficznemu krajowemu znakowi towarowemu, ponieważ włoski znak towarowy i wspólnotowy znak towarowy nie są względem siebie identyczne

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie art. 34 rozporządzenia nr 207/2009 a także naruszenie dyrektywy 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów.


title: Sprawa T-396/14: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r. – Best-Lock (Europe)/OHIM – Lego Juris (Kształt figurki zabawkowej z występem stykowym) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy — Kształt figurki zabawkowej z występem stykowym — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt wynikający z charakteru samego towaru — Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego — Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) i (ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/25

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r. – Best-Lock (Europe)/OHIM – Lego Juris (Kształt figurki zabawkowej z występem stykowym)
   (Sprawa T-396/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy - Kształt figurki zabawkowej z występem stykowym - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt wynikający z charakteru samego towaru - Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) i (ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 262/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Best-Lock (Europe) Ltd (Colne, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat J. Becker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Hanf i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Lego Juris A/S (Billund, Dania) (przedstawiciel: adwokat V. von Bomhard)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 marca 2014 r. (sprawa R 1696/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Best-Lock (Europe) Ltd a Lego Juris A/S.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Best-Lock (Europe) Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.


title: Sprawa T-131/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2008 r. — Jacobs przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wyrok częściowy — Umorzenie postępowania)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/35

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2008 r. — Jacobs przeciwko Komisji
   (Sprawa T-131/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wyrok częściowy - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 301/58)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Luc Jacobs (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: N. Lhoëst, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie zmiany grupy zaszeregowania skarżącego w zakresie w jakim dokonuje ona jego zaszeregowania na dzień jego powołania do grupy B4, stopień drugi i w zakresie w jakim ustala ona dzień 5 października 1995 r. jako dzień, w którym decyzja ta wywołuje skutki finansowe oraz nie dokonuje odtworzenia grupy zaszeregowania skarżącego a także wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji oddalających zażalenia skarżącego, i po drugie żądanie naprawienia szkody zdaniem skarżącego poniesionej w związku z tą decyzją.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.4.2004.


title: Sprawa C-154/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te Amsterdam, Niderlandy) — J. J. Kersbergen-Lap, D. Dams-Schipper przeciwko Raad van Bestuur van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 4 ust. 2a i art. 10a, jak również załącznik IIa — Specjalne świadczenia nieskładkowe — Świadczenia niderlandzkie dla młodych osób niepełnosprawnych — Brak możliwości przenoszenia)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te Amsterdam, Niderlandy) — J. J. Kersbergen-Lap, D. Dams-Schipper przeciwko Raad van Bestuur van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen
   (Sprawa C-154/05) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 4 ust. 2a i art. 10a, jak również załącznik IIa - Specjalne świadczenia nieskładkowe - Świadczenia niderlandzkie dla młodych osób niepełnosprawnych - Brak możliwości przenoszenia)
   (2006/C 212/13)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank te Amsterdam
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: J. J. Kersbergen-Lap, D. Dams-Schipper

      Strona pozwana: Raad van Bestuur van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Rechtbank te Amsterdam - Wykładnia art. 4 ust. 2a i art. 10a oraz załącznika IIa do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, str. 2) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1247/92 z dnia 30 kwietnia 1992 r. (Dz.U. L 136, str. 1) - Specjalne świadczenia nieskładkowe - System koordynacji, o którym mowa w art. 10a rozporządzenia nr 1408/71- Zakres stosowania - Kwestia włączenia świadczenia dla młodych osób niepełnosprawnych, wymienionego w załączniku IIa do rozporządzenia nr 1408/71 - Świadczeniobiorcy, którzy nie zamieszkują na terytorium Niderlandów
   Sentencja
   Świadczenie przysługujące na podstawie ustawy niderlandzkiej z dnia 24 kwietnia 1997 r. o ubezpieczeniu młodych osób niepełnosprawnych w razie niezdolności do pracy (Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten) należy uznać za specjalne świadczenie nieskładkowe w rozumieniu art. 4 ust. 2a rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem Rady (WE) nr 307/1999 z dnia 8 lutego 1999 r., a zatem jedynie zasada koordynacji zawarta w art. 10a tego rozporządzenia powinna znaleźć zastosowanie, a wspomniane świadczenie może przysługiwać tylko osobom zamieszkującym na terytorium Niderlandów.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.06.2005 r.


title: Sprawa T-651/11: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2011 r. — Syriatel Mobile Telecom przeciwko Radzie

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/20

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2011 r. — Syriatel Mobile Telecom przeciwko Radzie
   (Sprawa T-651/11)
   2012/C 39/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat J. Pujol)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną

               —

               w konsekwencji — stwierdzenie nieważności decyzji 2011/628/WPZiB i rozporządzenia Rady (UE) nr 950/2011 oraz późniejszych aktów wykonawczych, w zakresie dotyczącym skarżącej,

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów:

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący braku podstawy prawnej decyzji 2011/628/WPZiB (1) wobec uchylenia decyzji 2011/273/WPZiB (2) decyzją 2011/782/WPZiB (3).

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący braku podstawy prawnej rozporządzenia nr 950/2011 (4) wobec uchylenia decyzji 2011/273/WPZiB.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący faktu, że zaskarżone środki naruszają prawa do obrony, a w szczególności prawo do skutecznej ochrony sądowej, przewidziane w art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”, w art. 215 TFUE oraz w art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczący faktu, że strona pozwana naruszyła obowiązek uzasadnienia, gdyż przedstawione uzasadnienie nie wystarcza, by zadośćuczynić obowiązkowi ciążącemu na instytucjach Unii Europejskiej zgodnie z art. 6 EKPC, art. 296 TFUE oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               5)

               Zarzut piąty, dotyczący faktu, że zaskarżone środki w sposób nieusprawiedliwiony i nieproporcjonalny naruszają prawa podstawowe strony skarżącej, w szczególności prawa własności przewidziane w art. 1 protokołu dodatkowego do EKPC i w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz prawa do poszanowania jej dobrego imienia, przewidzianego w art. 8 i 10 ust. 2 EKPC.

               6)

               Zarzut szósty, dotyczący naruszenia konkurencji w Unii Europejskiej w ten sposób, że przyjęte środki skutkują zafałszowaniem zwykłego funkcjonowania rynku telekomunikacyjnego w Unii i w ten sposób stanowią zagrożenie dla konkurencji między operatorami europejskimi i handlu między państwami członkowskimi.

      (1)  Decyzja Rady 2011/628/WPZiB z dnia 23 września 2011 r. zmieniająca decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 247, s. 17).

      (2)  Decyzja Rady 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 121, s. 11).

      (3)  Decyzja Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273/WPZiB (Dz.U. L 319, s. 56)

      (4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 950/2011 z dnia 23 września 2011 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 247, s. 3)


title: Sprawa C-576/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 23 października 2008 r. w sprawie T-256/07 People's Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 23 grudnia 2008 r. przez People's Mojahedin Organization of Iran

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/15

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 23 października 2008 r. w sprawie T-256/07 People's Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 23 grudnia 2008 r. przez People's Mojahedin Organization of Iran
   (Sprawa C-576/08 P)
   (2009/C 55/24)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: People's Mojahedin Organization of Iran (przedstawiciele: J.-P. Spitzer, adwokat i D. Vaughan, QC, M.E. Demetriou, barrister)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisja Wspólnot Europejskich, Królestwo Niderlandów
   Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji w zakresie, w jakim oddalił on jako bezzasadne żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2007/445/WE (1) wniesione przez People's Mojahedin Organization of Iran;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2007/445/WE w zakresie, w jakim dotyczy ona People's Mojahedin Organization of Iran;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu przed Trybunałem a w odniesieniu do decyzji 2007/445/WE przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie dotyczącej praw podstawowych, stosowania art. 1 ust. 4 i art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931 i art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w odniesieniu do wspólnotowego środka, na mocy którego People's Mojahedin Organization of Iran została utrzymana w wykazie organizacji zdelegalizowanych, wnosząca odwołanie twierdzi, że:

               1)

               Sąd Pierwszej Instancji nie przeprowadził wymaganej w traktacie WE całościowej oceny decyzji 2006/445/WE ustalając czy Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie;

               2)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył zasadę skutecznej ochrony sądowej nie przeprowadzając całościowej oceny;

               3)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo stwierdzając, że Rada nie popełniła oczywistego błędu w ocenie wydając przedmiotową decyzję. Rada i Sąd Pierwszej Instancji posiadali wszystkie dane w przedmiocie okoliczności faktycznych i argumentów przedstawionych w postępowaniu przed sądem krajowym i powinni byli dokonać dokładnej oceny elementów odciążających;

               4)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył art. 1 ust. 4 i 6 ww. wspólnego stanowiska i art. 2 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia oddalając argument wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym jedynie obecne prowadzenie działalności terrorystycznej lub obecne zagrożenie taką działalnością może uzasadnić utrzymanie danej osoby na przedmiotowym wykazie;

               5)

               Sąd Pierwszej Instancji błędnie uznał, że Rada miała prawo wykluczyć elementy odciążające przedstawione przez wnoszącą odwołanie na podstawie wniosku dotyczącego kwestii badanych w ramach poprzedniego zarzutu odwołania;

               6)

               Sąd Pierwszej Instancji błędnie oddalił twierdzenie wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym Rada nie podała wystarczających argumentów w przedmiocie elementów odciążających dotyczących kwestii po 2001 r., ani nie uzasadniła, dlaczego wnosząca odwołanie została utrzymana w wykazie organizacji zdelegalizowanych.

      (1)  Decyzja Rady 2007/445/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzje 2006/379/WE i 2006/1008/WE, Dz.U. L 169 z dnia 29 czerwca 2007 r., s. 58.


title: Izba odwoławcza

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/42

         Izba odwoławcza
   (2007/C 269/73)
   W dniu 19 września 2007 r. Sąd Pierwszej Instancji postanowił, że w skład izby odwoławczej, w okresie od dnia 25 września 2007 r. do dnia 30 września 2008 r. wchodzić będą: prezes Sądu oraz po czterech prezesów izb na zmianę.