title: Sprawa T-241/08: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2008 r. — CBI i Abisp przeciwko Komisji

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/61

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2008 r. — CBI i Abisp przeciwko Komisji
   (Sprawa T-241/08)
   (2008/C 209/109)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Coordination Bruxelloise d'Institutions sociales et de santé (CBI) (Bruksela, Belgia) i Association Bruxelloise des Institutions de Soins Privées (Abisp) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat, i D. Slater, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji potwierdzającej Komisji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 kwietnia 2008 r. potwierdzającej, zdaniem skarżących, decyzję Komisji z dnia 10 stycznia 2008 r., w której Komisja nie uwzględniła ich skargi wniesionej w dniach 7 września i 17 października 2005 r. na pomoc państwa przyznaną przez Królestwo Belgii publicznym szpitalom sieci IRIS w regionie Bruxelles-Capitale i odmówiła wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do omawianej pomocy na podstawie art. 88 ust. 2 WE.
   Zarzuty i główne argumenty skarżących są takie same jak te, które zostały podniesione w sprawie T-128/08 CBI i Abisp przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. 2008, C 142, str. 30.


title: Sprawa T-196/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — MTU Friedrichshafen przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc na restrukturyzację — Decyzja nakazująca odzyskanie pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 — Odpowiedzialność solidarna)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — MTU Friedrichshafen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-196/02) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc na restrukturyzację - Decyzja nakazująca odzyskanie pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem - Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 - Odpowiedzialność solidarna)
   (2007/C 247/31)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: MTU Friedrichshafen GmbH (Friedrichshafen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci F. Montag i T. Lübbig)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Kreuschitz, V. Di Bucci i T. Scharf, działający w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności art. 3 ust. 2 decyzji Komisji 2002/898/WE z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz SKL Motoren- und Systembautechnik GmbH (Dz.U. L 314, str. 75).
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 ust. 2 decyzji Komisji 2002/898/WE z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz SKL Motoren- und Systembautechnik GmbH, w zakresie w jakim nakazuje się w nim MTU Friedrichshafen GmbH solidarny zwrot kwoty w wysokości 2,71 mln EUR.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez MTU Friedrichshafen oraz własnymi kosztami.

      (1)  Dz.U. C 219 z 14.9.2002.


title: Sprawa C-65/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 8 lutego 2016 r. – Istanbul Lojistik Ltd/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 8 lutego 2016 r. – Istanbul Lojistik Ltd/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság
   (Sprawa C-65/16)
   (2016/C 175/05)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Istanbul Lojistik Ltd

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 decyzji nr 1/95 Rady Stowarzyszenia [WE]-Turcja należy interpretować w ten sposób, że podatek taki jak ten ustanowiony w węgierskiej ustawie o podatku od środków transportowych, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje w momencie, gdy zarejestrowany w Turcji i używany do przewozu towarów pojazd transportowy tureckiego przewoźnika jadąc z Turcji przekracza granicę węgierską i, mając na celu dotarcie do innego państwa członkowskiego, przejeżdża przez Węgry jako państwo członkowskie tranzytu, stanowi opłatę o skutku równoważnym z cłem i jest z tego względu niezgodny z ww. przepisem?

               2)

                           a)

                           W przypadku udzielenia przeczącej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy art. 5 decyzji nr 1/95 Rady Stowarzyszenia [WE]-Turcja należy interpretować w ten sposób, że podatek taki jak ten ustanowiony w węgierskiej ustawie o podatku od środków transportowych, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje w momencie, gdy zarejestrowany w Turcji i używany do przewozu towarów pojazd transportowy tureckiego przewoźnika jadąc z Turcji przekracza granicę węgierską i, mając na celu dotarcie do innego państwa członkowskiego, przejeżdża przez Węgry jako państwo członkowskie tranzytu, stanowi środek o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym i jest z tego względu niezgodny z ww. przepisem?

                           b)

                           Czy art. 7 decyzji nr 1/95 Rady Stowarzyszenia [WE]-Turcja należy interpretować w ten sposób, że, ze względów związanych z bezpieczeństwem drogowym i ze stosowaniem ustaw, można stosować podatek taki jak ten ustanowiony w węgierskiej ustawie o podatku od środków transportowych, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje w momencie, gdy zarejestrowany w Turcji i używany do przewozu towarów pojazd transportowy tureckiego przewoźnika jadąc z Turcji przekracza granicę węgierską i, mając na celu dotarcie do innego państwa członkowskiego, przejeżdża przez Węgry jako państwo członkowskie tranzytu?

               3)

               Czy art. 3 TFUE ust. 2 oraz art. 1 ust. 2 i 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby na mocy zawartej z Turcją w dziedzinie transportu umowie dwustronnej państwo członkowskie tranzytu stosowało podatek taki jak ten ustanowiony w węgierskiej ustawie o podatku od środków transportowych, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje w momencie, gdy zarejestrowany w Turcji i używany do przewozu towarów pojazd transportowy tureckiego przewoźnika jadąc z Turcji przekracza granicę węgierską i, mając na celu dotarcie do innego państwa członkowskiego, przejeżdża przez Węgry jako państwo członkowskie tranzytu?

               4)

               Czy art. 9 układu ustanawiającego stowarzyszenie między [EWG] a Turcją […] należy interpretować w ten sposób, że podatek taki jak ten ustanowiony w węgierskiej ustawie o podatku od środków transportowych, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje w momencie, gdy zarejestrowany w Turcji i używany do przewozu towarów pojazd transportowy tureckiego przewoźnika jadąc z Turcji przekracza granicę węgierską i, mając na celu dotarcie do innego państwa członkowskiego, przejeżdża przez Węgry jako państwo członkowskie tranzytu, stanowi dyskryminację ze względu na przynależność państwową i jest z tego względu niezgodny z ww. przepisem?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U. L 300, s. 72).


title: Sprawa T-67/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/60

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-67/10)
   2010/C 100/88
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 9827 wersja ostateczna z dnia 10 grudnia 2009 r. dotyczącej stosowania korekt finansowych Sekcji Orientacji EFOGR w ramach programu operacyjnego CCI 2000.ES.16.1.PO.007 (Hiszpania, Kastylia i León) w ramach działania poprawa przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych, oraz

               —

               obciążenie pozwanej instytucji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Królestwo Hiszpanii podnosi dwa zarzuty, ze względu na które należy stwierdzić nieważność decyzji:

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 (1), z uwagi na to, że nie istniały nieprawidłowości uzasadniające korektę finansową dokonaną przez Komisję, jako że organy hiszpańskie systematycznie przeprowadzały kontrole spełnienia warunków przyznania subwencji przewidzianych w art. 26 i 28 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 (2) przed ich przyznaniem. Ponadto, wbrew temu, co utrzymuje Komisja w zaskarżonej decyzji, plan kontroli przyjęty przez organy hiszpańskie po kontroli dokonanej na miejscu nie miał na celu uzupełnienia a posteriori braku przeprowadzenia kontroli, lecz tylko zmierzał do sprawdzenia ich skuteczności.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności ustanowionej w samym art. 39 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 w związku z wytycznymi dotyczącymi zasad, kryteriów oraz klucza podziału stosowanego przez służby Komisji przy ustalaniu korekty finansowej określonej w art. 39 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 (3), ponieważ, w przypadku gdy istniałyby nieprawidłowości stwierdzone przez Komisję, czemu zaprzecza skarżące państwo, stanowiłyby one tylko podstawę dla dokonania korekty finansowej w wysokości odpowiadającej szkodzie wyrządzonej funduszom unijnym, a tym samym niższej niż 5 %, tego, co postanowiono.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161 z 26.6.1999, s. 1; wyd spec. w jęz. polskim rozdz. 14 t. 1, s. 31)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia (Dz. U. L 160 z 26.6.1999, s. 80; wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 3 t. 25, s. 391).

      (3)  Pismo C(2001) 476 z dnia 2 marca 2001 r.


title: Sprawa T-696/13: Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2017 r. – Meta Group/Komisja

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/55

         Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2017 r. – Meta Group/Komisja
   (Sprawa T-696/13) (1)

   (2017/C 283/87)
   Język postępowania: francuski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa T-562/12: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – Dalli/Komisja (Członek Komisji — Dochodzenie OLAF — Rzekomo wydana ustnie decyzja przewodniczącego Komisji w sprawie dymisji zainteresowanego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak aktu podlegającego zaskarżeniu — Niedopuszczalność — Skarga o odszkodowanie)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/29

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – Dalli/Komisja
   (Sprawa T-562/12) (1)

   ((Członek Komisji - Dochodzenie OLAF - Rzekomo wydana ustnie decyzja przewodniczącego Komisji w sprawie dymisji zainteresowanego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak aktu podlegającego zaskarżeniu - Niedopuszczalność - Skarga o odszkodowanie))
   (2015/C 213/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: John Dalli (St. Julians, Malta) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi, A.M Alamanou i S. Rodrigues)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, J. Baquero Cruz i J.P. Keppenne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności ustnej decyzji rzekomo wydanej przez przewodniczącego Komisji w dniu 16 października 2012 r. w przedmiocie dymisji skarżącego jako członka Komisji a po drugie, żądanie odszkodowania mającego na celu naprawienie szkody poniesionej jakoby przez skarżącego wskutek tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               John Dalli zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.


title: Sprawa C-335/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons – Belgia) – Les Jardins de Jouvence SCRL/État belge [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej — Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. g) — Zwolnienia świadczeń ściśle związanych z pomocą społeczną i zabezpieczeniem społecznym przez podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane za podmioty o charakterze społecznym — Pojęcie świadczenia usług i dostaw towarów ściśle związanych z pomocą społeczną i zabezpieczeniem społecznym — Podmioty uznane za podmioty o charakterze społecznym — Kompleks mieszkaniowo usługowy]

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons – Belgia) – Les Jardins de Jouvence SCRL/État belge
   (Sprawa C-335/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej - Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. g) - Zwolnienia świadczeń ściśle związanych z pomocą społeczną i zabezpieczeniem społecznym przez podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane za podmioty o charakterze społecznym - Pojęcie świadczenia usług i dostaw towarów ściśle związanych z pomocą społeczną i zabezpieczeniem społecznym - Podmioty uznane za podmioty o charakterze społecznym - Kompleks mieszkaniowo usługowy])
   (2016/C 098/08)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Mons

      Strony w postępowaniu główny

      Strona skarżąca: Les Jardins de Jouvence SCRL

      Strona pozwana: État belge

      przy udziale: AXA Belgium SA

      Sentencja

   Artykuł 13 część A ust. 1 lit. g) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że w ramach usług świadczonych przez kompleks mieszkaniowo-usługowy taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, w odniesieniu do którego sąd odsyłający powinien dokonać oceny dotyczącej jego społecznego charakteru, z uwzględnieniem w szczególności okoliczności wskazanych w niniejszym wyroku, usługi obejmujące udostępnienie lokali mieszkalnych przystosowanych dla osób w podeszłym wieku mogą korzystać ze zwolnienia przewidzianego w tym przepisie. Inne usługi świadczone przez ten kompleks mieszkaniowo-usługowy mogą również korzystać z tego zwolnienia, w szczególności pod warunkiem że usługi, które kompleksy mieszkaniowo-usługowe są zobowiązane oferować na mocy odnośnych krajowych przepisów, mają zapewnić osobom w podeszłym wieku wsparcie oraz opiekę oraz odpowiadają usługom, które zgodnie z odpowiednimi przepisami krajowymi zobowiązane są oferować również domy spokojnej starości.
   Nie ma w tym zakresie znaczenia, czy podmiot prowadzący kompleks mieszkaniowo-usługowy taki jak będący przedmiotem postępowania głównego otrzymuje subwencje lub jakąkolwiek formę świadczeń lub finansowego udziału ze strony władz publicznych.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


title: Zatwierdzenie pomocy państwa zgodnie z art. 87 i 88 Traktatu WE – Sprawy, w których Komisja nie wnosi zastrzeżeń  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               13.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/1

         Zatwierdzenie pomocy państwa zgodnie z art. 87 i 88 Traktatu WE
   Sprawy, w których Komisja nie wnosi zastrzeżeń
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   2013/C 73/01

               Data przyjęcia decyzji

               7.11.2012

               Numer środka pomocy państwa

               SA.34576 (12/N)

               Państwo członkowskie

               Portugalia

               Region

               Alto Trás-os-Montes

               Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta)

               Unidade de cuidados continuados Jean Piaget/Nordeste

               Podstawa prawna

               Texto do Programa Operacional Temático Valorização do Território
               Endereço http://www.povt.qren.pt/cs2.asp?idcat=1120; Regulamento Geral FEDER e Fundo de Coesão (documento normativo sobre as modalidades de aplicação a Portugal dos fundos FEDER e Fundo de Coesão), em coerência com as disposições regulamentares comunitárias aplicáveis);
               Texto do Programa Operacional Temático Valorização do Território
               Endereço http://www.povt.qren.pt/cs2.asp?idcat=1120 — Regulamento Geral FEDER e Fundo de Coesão (documento normativo sobre as modalidades de aplicação a Portugal dos fundos FEDER e Fundo de Coesão), em coerência com as disposições regulamentares comunitárias aplicáveis); Regulamento Específico para o Domínio dos «Equipamentos Estruturantes do Sistema Urbano Nacional» (estabelece as condições de acesso e as regras gerais de atribuição de co-financiamento comunitário do FEDER às operações apresentadas no âmbito deste domínio de intervenção).

               Rodzaj środka pomocy

               Pomoc indywidualna

               Cel pomocy

               Rozwój regionalny

               Forma pomocy

               —

               Budżet

               Całkowita kwota pomocy przewidziana w ramach programu: 1,897 mln EUR

               Intensywność pomocy

               Środek nie stanowi pomocy

               Czas trwania

               —

               Sektory gospodarki

               Działalność usługowa

               Nazwa i adres organu przyznającego pomoc

                           Programa Operacional Temático Valorização do Território

                           Av. D. João II, Lote 1.07.2.1 — 2.o

                           1998-014 Lisboa

                           PORTUGAL

               Inne informacje

               —

         Oryginalny tekst decyzji, z którego usunięto wszystkie informacje poufne, znajduje się na stronie:
   http://ec.europa.eu/competition/elojade/isef/index.cfm


title: Sprawa T-436/10: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – HIT Groep/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek stali sprężającej — Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Zasady dotyczące możliwości przypisania spółce dominującej antykonkurencyjnych praktyk spółki zależnej — Domniemanie rzeczywistego wywierania decydującego wpływu — Rozsądny termin)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/40

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – HIT Groep/Komisja
   (Sprawa T-436/10) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Zasady dotyczące możliwości przypisania spółce dominującej antykonkurencyjnych praktyk spółki zależnej - Domniemanie rzeczywistego wywierania decydującego wpływu - Rozsądny termin))
   (2015/C 302/50)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: HIT Groep BV (Haarlem, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo G. van der Wal, G. Oosterhuis i H. Albers, a następnie G. van der Wal i G. Oosterhuis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van Nuffel, S. Noë i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca), zmienionej decyzją Komisji C(2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C(2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               HIT Groep BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa C-90/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa siedliskowa — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Dzika fauna i flora — Artykuł 4 ust. 4 oraz art. 6 ust. 1 i 2 — Ustalenie działań priorytetowych dla specjalnych obszarów ochrony oraz ich właściwa ochrona — Brak gwarancji właściwej ochrony sądowej specjalnych obszarów ochrony położonych w archipelagu Wysp Kanaryjskich)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-90/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa siedliskowa - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Dzika fauna i flora - Artykuł 4 ust. 4 oraz art. 6 ust. 1 i 2 - Ustalenie działań priorytetowych dla specjalnych obszarów ochrony oraz ich właściwa ochrona - Brak gwarancji właściwej ochrony sądowej specjalnych obszarów ochrony położonych w archipelagu Wysp Kanaryjskich)
   2011/C 331/05
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)

      Interwenient) popierający stronę pozwaną: Republika Finlandii (przedstawiciel: M. Pere, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 4 oraz art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. U. L 206, s. 7) — Tereny mające znaczenie dla Wspólnoty — Środki ochronne — Makaronezyjski region biogeograficzny

      Sentencja

               1)

               Nie ustalając, na podstawie art. 4 ust. 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, działań priorytetowych dla specjalnych obszarów ochrony, będących terenami mającymi znaczenie dla Wspólnoty w makaronezyjskim regionie biogeograficznym, położonych na terytorium hiszpańskim i wymienionych w decyzji Komisji z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie przyjęcia wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w makaronezyjskim regionie biogeograficznym na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, oraz nie tworząc, ani nie stosując, zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 92/43, stosownych środków ochronnych oraz systemu ochrony, który umożliwiałby uniknięcie pogarszania stanu siedlisk przyrodniczych, jak również niepokojenia gatunków, zapewniając ochronę specjalnych obszarów ochrony obejmujących tereny wskazane w decyzji 2002/11, a położone na terytorium hiszpańskim, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy wyżej wymienionych przepisów przytoczonej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Finlandii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-528/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen Sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 18 października 2011 r. — Zuheyr Freyeh Halaf przeciwko Darzhavna agentsia za bezhantsite pri Ministerski savet

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen Sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 18 października 2011 r. — Zuheyr Freyeh Halaf przeciwko Darzhavna agentsia za bezhantsite pri Ministerski savet
   (Sprawa C-528/11)
   2011/C 370/30
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen Sad Sofia-grad.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Zuheyr Freyeh Halaf

      Strona pozwana: Darzhavna agentsia za bezhantsite pri Ministerski savet

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 (1) z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza, by państwo członkowskie przejęło odpowiedzialność za rozpatrzenie wniosku o azyl, jeżeli w przypadku osoby ubiegającej się o azyl nie występują osobiste okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie klauzuli humanitarnej z art. 15 tego rozporządzenia, i jeżeli w odniesieniu do państwa członkowskiego właściwego na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia ma miejsce przynajmniej jedna z następujących okoliczności:

                           a)

                           w aktach Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) przytoczone są okoliczności faktyczne i wnioski, z których wynika, że właściwe z mocy prawa państwo członkowskie narusza przepisy Unii w dziedzinie azylu dotyczące warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl, dostępu do procedur lub jakości procedur rozpatrywania wniosków o azyl;

                           b)

                           właściwe z mocy prawa państwo członkowskie nie odpowiedziało na wniosek o przyjęcie z powrotem zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia nr 343/2003, a rozporządzenie to nie zawiera przepisów dotyczących przestrzegania zasady solidarności zgodnie z art. 80 TFUE?

               2)

               Czy dla celów stosowania art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003 jest dopuszczalne, by sąd krajowy państwa członkowskiego, przed którym wniesiono o zastosowanie tego rozporządzenia na podstawie twierdzeń o naruszeniu prawa Unii w dziedzinie azylu w państwie członkowskim właściwym na mocy jego art. 3 ust. 1, badał naruszenie tego prawa i wynikające z tego skutki dla praw osoby ubiegającej się o azyl, które gwarantowane są dla niej w prawie Unii w przypadku jej przekazania do właściwego państwa członkowskiego, bez stwierdzenia naruszenia przez to państwo członkowskie odnośnych przepisów prawa Unii przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w postępowaniu przewidzianym w prawie Unii?
               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie wnosi się o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania dotyczące ustalenia kryteriów naruszenia prawa Unii:

                           Czy należy uwzględnić jedynie istotne naruszenia prawa Unii i jakimi kryteriami powinien posłużyć się sąd krajowy, aby ustalić te naruszenia dla celów zastosowania interpretowanego przepisu rozporządzenia nr 343/2003?

                           Czy naruszenie prawa Unii w dziedzinie azylu należy uznać za istotne tylko wtedy, gdy pociąga za sobą naruszenie jakiegokolwiek prawa zagwarantowanego osobie ubiegającej się o azyl w prawie Unii, czy musi być ono ograniczone do naruszenia prawa do azylu w rozumieniu art. 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                           Jeżeli na podstawie ogólnych kryteriów i standardów prawa Unii brak jest podstawy prawnej dla uwzględnienia wniosku danej osoby o udzielenie azylu, czy należy wtedy zbadać jedynie naruszenia warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl w państwie członkowskim właściwym z mocy prawa?

               3)

               Jaką treść ma prawo do azylu zgodnie z art. 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z jej art. 53 oraz w związku z definicją zawartą w art. 2 lit. c) i motywem 12 rozporządzenia nr 343/2003?

               4)

               Czy art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003 należy interpretować w ten sposób, że zezwala sądowi krajowemu państwa członkowskiego na przyjęcie założenia, że domniemanie przestrzegania zasady niewydalania i bezpiecznego państwa w rozumieniu motywu 2 tego rozporządzenia zostaje obalone względem państwa członkowskiego właściwego na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli nie zostało to stwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, przy czym należy uwzględnić, co następuje:

                           —

                           uznane uprawnienia nadzorcze Biura UNHCR, które wynikają z zobowiązania na mocy art. 78 ust. 1 TFUE do przestrzegania instrumentów prawa międzynarodowego w dziedzinie azylu i wyraźnie na mocy art. 21 dyrektywy Rady 2005/85/WE (2) z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich, oraz

                           —

                           przytoczone w aktach Biura UNHCR okoliczności faktyczne i wnioski, zgodnie z którymi właściwe na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 343/2003 państwo członkowskie narusza przepisy prawa Unii w dziedzinie azylu?

               5)

               Czy art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003 w związku z istniejącym na podstawie art. 78 ust. 1 TFUE zobowiązaniu do przestrzegania instrumentów prawa międzynarodowego w dziedzinie azylu należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane zwrócić się w procedurze określenia właściwego państwa członkowskiego zgodnie z rozporządzeniem nr 343/2003 o przedstawienie opinii do Biura UNHCR, jeżeli w aktach tego Biura przytoczone są okoliczności faktyczne i wnioski, zgodnie z którymi właściwe na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 343/2003 państwo członkowskie narusza przepisy prawa Unii w dziedzinie azylu?
               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie wnosi się o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
               Jeżeli nie wystąpi się o taką opinię Biura UNHCR, czy narusza to istotnie procedurę określenia właściwego państwa członkowskiego zgodnie z art. 3 rozporządzenia nr 343/2003 i czy naruszone zostaną przez to prawo do dobrej administracji i prawo do skutecznego środka prawnego zgodnie z art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności również w świetle art. 21 dyrektywy 2005/85, który przewiduje prawo tego Biura do przedstawienia opinii przy rozpatrywaniu poszczególnych wniosków o udzielenie azylu?

      (1)  Dz.U. L 50, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 326, s. 13.


title: Sprawa T-421/07: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2007 r. — Deutsche Post AG przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/46

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2007 r. — Deutsche Post AG przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-421/07)
   (2008/C 22/86)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Sdemund i T. Lübbig).

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 12 września 2007 r.„Pomoc państwa C 36/07 (ex NN 25/07) — Pomoc państwa na rzecz Deutsche Post AG, zaproszenie do zgłaszania uwag zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE”;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o wszczęciu postępowania na podstawie art. 88 ust. 2 WE dotyczącego pomocy państwa C 36/07 (ex NN 25/07). Ta decyzja została notyfikowana Niemcom pismem z dnia 12 września 2007 r. (dz.U. C 245, str. 21). Postępowanie wszczęte mocą tej decyzji miało na celu uzupełniające dochodzenie w stosunku do postępowania, które zostało wszczęte przez Komisję w dniu 23 października 1999 r. i zakończone wydaniem negatywnej decyzji w dniu 19 czerwca 2002 r. (Dz.U. C 247, str. 27). W tej negatywnej decyzji Komisja stwierdziła, że Deutsche Post AG za przesyłki wysyłane w systemie „od drzwi do drzwi” stosowała ceny poniżej kosztów krańcowych oraz, że ta agresywna polityka rabatowa nie wchodziła w zakres usług powszechnych, które ona świadczyła.
   Na poparcie swojej skargi Komisja podnosi, że zaskarżona decyzja narusza podstawowe zasady postępowania. W szczególności doszło do naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, ponieważ Komisja od lat zna istotny tu stan faktyczny, a w dniu 19 czerwca 2002 r. wydała w tym zakresie ostateczną decyzją zamykającą postępowanie. Ponadto zostały naruszone prawa udziału Republiki Federalnej Niemiec oraz skarżącej, ponieważ nie umożliwiono im na zajęcie stanowiska przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Wreszcie podnosi ona w związku z tym, że nastąpiło naruszenie rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1), ponieważ z systematyki tego przepisu wynika, że negatywna decyzja, taka jak decyzja z dnia 19 czerwca 2002 r., jest ostateczna i pozwana nie może prowadzić nowego postępowania w sprawie badania pomocy w oparciu o stan faktyczny, który był już przedmiotem ostatecznej oceny.
   Następnie skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła obowiązek uzasadnienia zgodnie z art. 253 WE i art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999, ponieważ zaskarżona decyzja nie pozwala jasno zrozumieć, które środki Komisja chciała uznać za pomoc państwa, a ponadto nie zawiera ona żadnej oceny prawnej.
   Wreszcie skarżąca podnosi naruszenie art. 87 ust. 1 i art. 88 WE, ponieważ środki wymienione w zaskarżonej decyzji nie mogą być uznane za pomoc państwa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE] (Dz.U. L 83, str. 1).


title: Sprawa C-213/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Amsterdamie (Niderlandy) w dniu 25 kwietnia 2017 r. – X/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Amsterdamie (Niderlandy) w dniu 25 kwietnia 2017 r. – X/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-213/17)
   (2017/C 239/30)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Den Haag z siedzibą w Amsterdamie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 23 ust. 3 rozporządzenia Dublin (1) należy rozumieć w ten sposób, że Włochy stały się odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w tym państwie przez skarżącego w dniu 23 października 2014 r., pomimo że ze względu na złożone uprzednio w Niderlandach wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej w rozumieniu art. 2 lit. d) rozporządzenia Dublin, z których ostatni był jeszcze w tym czasie rozpatrywany w Niderlandach – jako że Afdeling nie orzekł jeszcze w przedmiocie odwołania wniesionego przez skarżącego od wskazanego powyżej w pkt 1.3 orzeczenia rechtbank z dnia 7 lipca 2014 r. – Niderlandy były pierwotnie odpowiedzialnym państwem członkowskim?

               2.

               Czy z art. 18 ust. 2 rozporządzenia Dublin wynika, że postępowanie w przedmiocie badania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, które toczyło się jeszcze w Niderlandach, gdy w dniu 5 marca 2015 r. złożono wniosek o uznanie odpowiedzialności, powinno było zostać przez niderlandzkie władze zawieszone natychmiast po przedstawieniu tego wniosku o uznanie odpowiedzialności i po upływie terminu przewidzianego w art. 24 powinno było zostać umorzone poprzez cofnięcie lub zmianę uprzednio wydanej decyzji z dnia 11 czerwca 2014 r., na mocy której oddalono wniosek o udzielenie azylu z dnia 4 czerwca 2014 r?

               3.

               Jeżeli na pytanie drugie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, czy wówczas odpowiedzialność za rozpatrzenie wniosku skarżącego o udzielenie ochrony międzynarodowej nie przeszła na Włochy, lecz pozostała po stronie władz niderlandzkich, ponieważ strona przeciwna nie cofnęła, ani nie zmieniła decyzji z dnia 11 czerwca 2014 r.?

               4.

               Czy w związku z tym, że władze niderlandzkie nie powiadomiły o tym, że w Niderlandach było jeszcze rozpatrywane przez Afdeling odwołanie w drugim postępowaniu w sprawie azylu, władze te naruszyły wynikający z art. 24 ust. 5 rozporządzenia Dublin obowiązek przekazania władzom włoskim informacji, na podstawie których mogłyby one sprawdzić, czy ich państwo jest odpowiedzialne na podstawie kryteriów ustanowionych w owym rozporządzeniu?

               5.

               Jeżeli na pytanie czwarte należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, czy to naruszenie obowiązku prowadzi wówczas do wniosku, że w związku z tym odpowiedzialność za rozpatrzenie wniosku skarżącego o udzielenie ochrony międzynarodowej nie przeszła na Włochy, lecz pozostała po stronie władz niderlandzkich?

               6.

               Jeżeli odpowiedzialność nie pozostała po stronie Niderlandów, czy władze niderlandzkie powinny były w takim razie rozpatrzyć w związku z wydaniem skarżącego z Włoch do Niderlandów w ramach jego sprawy karnej na podstawie art. 17 ust. 1 rozporządzenia Dublin i na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 1 rozporządzenia Dublin złożony przez niego we Włoszech wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, i czy wskutek tego z racjonalnego punktu widzenia nie powinny one były korzystać z przewidzianego w art. 24 ust. 1 rozporządzenia Dublin uprawnienia do przedstawienia władzom włoskim wniosku o wtórne przejęcie skarżącego?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).


title: Sprawa C-496/07: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/3

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-496/07)
   (2008/C 37/03)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Rozet i M. Šimerdová)

      Strona pozwana: Republika Czeska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 39 WE w zakresie w jakim ustawodawstwo czeskie wymaga obywatelstwa czeskiego do pełnienia funkcji kapitana statku pływającego pod banderą czeską;

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja opiera swą skargę na następujących zarzutach:
   Ustawodawstwo czeskie (ustawa nr 61/2000 Sb.) nakłada na armatora statku obowiązek sprawdzenia, czy kapitan statku pływającego pod banderą czeską jest obywatelem Republiki Czeskiej.
   Ten jasny i bezwarunkowy wymóg dotyczący obywatelstwa czeskiego pozostaje w sprzeczności, zdaniem Komisji Wspólnot Europejskich, z wnioskami do jakich doszedł Trybunał Sprawiedliwości w sprawach C-405/01 (1) i C-47/02 (2). Komisja odsyła w szczególności do wniosku z pkt 44 wyroku wydanego w sprawie C-405/01 i z pkt 63 wyroku w sprawie C-47/02. Wymóg obywatelstwa dla kapitanów statku przewidziany w ustawodawstwie czeskim ma charakter absolutny. Właściwe przepisy ustawodawstwa czeskiego nie uwzględniają sposobu ani zakresu faktycznego wykonywania przez kapitana statku uprawnień obejmujących wykonywanie władzy publicznej, jak tego wymaga cytowane wyżej orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości. Sama tylko okoliczność, że prawo czeskie daje kapitanowi statku pływającego pod czeską banderą uprawnienia obejmujące wykonywanie władzy publicznej nie wystarczy dla uzasadnienia wyjątku od swobody przepływu pracowników w rozumieniu art. 39 ust. 4 WE.
   Komisja Wspólnot Europejskich stoi na stanowisku, że na Republice Czeskiej spoczywa obowiązek dostosowania ustawodawstwa krajowego do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, mimo że (jak twierdzi Republika Czeska) żaden statek nie pływa obecnie pod banderą czeską.

      (1)  Wyrok z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C-405/01, Colegio de Oficiales de la Marina Mercante Española, Rec. str. I-10391, który dotyczy ustawodawstwa hiszpańskiego stawiającego wymóg, by kapitan i drugi kapitan statku lub okrętu pływającego pod banderą hiszpańską miał obywatelstwo hiszpańskie.

      (2)  Wyrok z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C-47/02 Albert Anker, Klaas Ras i Albertus Snopek, Rec. str. I-10447, który dotyczy ustawodawstwa niemieckiego, stawiającego wymóg obywatelstwa niemieckiego na stanowisku kapitana na statkach pływających pod bandera niemiecką i czynnych w małej żegludze morskiej („Kleine Seeschifffahrt”).


title: Sprawa F-21/15: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2015 r. – ZZ/Komitet Regionów

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/41

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2015 r. – ZZ/Komitet Regionów
   (Sprawa F-21/15)
   (2015/C 127/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Strona pozwana: Komitet Regionów

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzającej, że skarżący nie może więcej, od chwili swego awansu do grupy zaszeregowania AST 5, ubiegać się o dodatek ryczałtowy za nadgodziny oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za rzekomo poniesioną szkodę i rzekomo doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji pełniącego obowiązki dyrektora administracji i finansów z dnia 3 czerwca 2014 r. nr 0112/2014 uchylającej dodatek ryczałtowy skarżącego za nadgodziny ze skutkiem od dnia 1 lipca 2014 r.;

               —

               nakazanie Komitetowi Regionów ponownego wypłacania skarżącemu tego dodatku ze skutkiem od tego samego dnia, wraz z odsetkami w wysokości stosowanej dla operacji refinansowania EBC od kwoty odpowiadającej sumie nieprzyznanych mu dodatków, naliczanych od dnia, w którym powinny być należne do dnia całkowitej spłaty;

               —

               zasądzenie od Komitetu Regionów na rzecz skarżącego odszkodowania za szkodę mogącą wynikać ze spornej decyzji, którego kwotę ocenia on tymczasowo na 1  000 EUR i zadośćuczynienia, którego wysokość oceni Sąd;

               —

               obciążenie Komitetu Regionów kosztami postępowania.


title: Sprawa T-638/14: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2014 r. – Frinsa del Noroeste przeciwko OHIM – Frisa Frigorífico Rio Doce (FRISA)

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/17

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2014 r. – Frinsa del Noroeste przeciwko OHIM – Frisa Frigorífico Rio Doce (FRISA)
   (Sprawa T-638/14)
   2014/C 380/23
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Frinsa del Noroeste, SA (Santa Eugenia de Riveira, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Botella Reyna)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Frisa Frigorífico Rio Doce, SA (Espirito Santo, Brazylia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               wydanie orzeczenia odmawiającego wpisu do rejestru wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 3 29  721 FRISA dla towarów z klasy 29 i usług z klas 35 i 39.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Frisa Frigorífico Rio Doce, SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „FRISA” dla towarów i usług z klas 29, 35 i 39 – zgłoszenie nr 1 0 3 29  721

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Frinsa” dla towarów z klasy 29

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: W decyzji z dnia 1 lipca 2014 r. w sprawach połączonych R 1547/2013-4 i R 1851/2013-4 Czwarta Izba Odwoławcza Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) nie przystąpiła do zbadania argumentów skarżącej, ponieważ poprzestała na analogicznym ustosunkowaniu się do nich, ograniczając się do zbadania wyłącznie przedstawionego w postępowaniu dowodu używania znaku towarowego.


title: Sprawa F-136/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – HD/Parlament (Służba publiczna – Urzędnicy – Wynagrodzenie – Dodatki rodzinne – Dodatek edukacyjny – Warunki przyznania – Artykuł 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego – Potrącenie dodatku podobnego rodzaju pochodzącego z innego źródła – Artykuł 85 regulaminu pracowniczego – Zwrot nadpłaconych kwot)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/40

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – HD/Parlament
      (Sprawa F-136/15) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Dodatek edukacyjny - Warunki przyznania - Artykuł 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Potrącenie dodatku podobnego rodzaju pochodzącego z innego źródła - Artykuł 85 regulaminu pracowniczego - Zwrot nadpłaconych kwot))
      (2016/C 364/48)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: HD (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i L. Deneys, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Parlamentu o skorygowaniu sytuacji skarżącej dotyczącej przysługującego jej dodatku edukacyjnego, a po drugie, decyzji o odzyskaniu kwot nienależnie pobranych przez skarżącą z tego tytułu.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

                  2)

                  Każda strona pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2016, s. 38.


title: Sprawa C-449/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 6 listopada 2006 r. — Sophiane Gysen przeciwko Groupe S — Caisse d'Assurances sociales pour indépendants

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/38

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 6 listopada 2006 r. — Sophiane Gysen przeciwko Groupe S — Caisse d'Assurances sociales pour indépendants
   (Sprawa C-449/06)
   (2006/C 326/81)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal du travail de Bruxelles
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sophiane Gysen

      Strona pozwana: Groupe S — Caisse d'Assurances sociales pour indépendants
   Pytanie prejudycjalne
   Czy [art. 67 ust. 1] rozporządzenia [Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającego Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot] (1) oraz załącznik VII do tego rozporządzenia zatytułowany „Wynagrodzenia […]”, sekcja 1 Dodatki rodzinne, […] (które) obejmują:

               a)

               dodatek na gospodarstwo domowe,

               b)

               dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu,

               c)

               dodatek edukacyjny,

         mogą lub muszą być uznane za „konwencję międzynarodową z zakresu zabezpieczenia społecznego, obowiązującą w Belgii”, jak zostało to określone w tekście spornych przepisów krajowych?

      (1)  Dz. U. L 56, str. 1.


title: Sprawa F-8/16: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2016 r. – ZZ/EMA

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/39

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2016 r. – ZZ/EMA
   (Sprawa F-8/16)
   (2016/C 145/48)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącej za 2014 r. i decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 1 kwietnia 2015 r. o nieprzedłużeniu ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego oraz żądanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącej za okres od dnia 16 lutego 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. w postaci sfinalizowanej w dniu 31 marca 2015 r. przez oceniającego w odwołaniu („Assessor”) i kontrasygnowanej przez skarżącą w dniu 14 kwietnia 2015 r.;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 1 kwietnia 2015 r. o nieprzedłużeniu ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego;

               —

               Stwierdzenie nieważności dwóch decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 26 października 2015 r. oddalających oba zażalenia skarżącej z dnia 30 czerwca 2015 r. na ww. decyzje;

               —

               Zasądzenie na rzecz skarżącej zadośćuczynienia w kwocie 10 000 EUR;

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-102/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 maja 2016 r. – FS/EKES (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Artykuł 41 Karty praw podstawowych — Prawo dostępu każdej osoby do dotyczących jej akt sprawy — Dostęp do dokumentów dotyczących próby mediacji — Próba mediacji podjęta przez ówczesnego prezesa EKES, prowadzona pod auspicjami byłego prezesa EKES — Prawo dostępu do sprawozdania sporządzonego na zakończenie tej mediacji — Dochodzenie administracyjne wszczęte po mediacji — Artykuł 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/38

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 maja 2016 r. – FS/EKES
   (Sprawa F-102/15) (1)

   ((Służba publiczna - Personel tymczasowy - Artykuł 41 Karty praw podstawowych - Prawo dostępu każdej osoby do dotyczących jej akt sprawy - Dostęp do dokumentów dotyczących próby mediacji - Próba mediacji podjęta przez ówczesnego prezesa EKES, prowadzona pod auspicjami byłego prezesa EKES - Prawo dostępu do sprawozdania sporządzonego na zakończenie tej mediacji - Dochodzenie administracyjne wszczęte po mediacji - Artykuł 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego))
   (2016/C 222/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: FS (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: EKES (przedstawiciele: K. Gambino, X. Chamodraka, M. Pascua Mateo, A. Carvajal i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownych decyzji EKES w sprawie wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów złożonego przez skarżącą, oraz żądanie naprawienia doznanej krzywdy.

      Sentencja wyroku

               1.

               Stwierdza się nieważność decyzji prezesa Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (EKES) z dnia 19 listopada 2014 r. w zakresie dotyczącym odmowy przekazania FS dotyczącego jej sprawozdania sporządzonego przez byłego prezesa EKES na wniosek ówcześnie urzędującego prezesa EKES.

               2.

               Żądanie stwierdzenia nieważności w pozostałym zakresie jest bezprzedmiotowe.

               3.

               Zasądza się od Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na rzecz FS zadośćuczynienie w kwocie 1 000 EUR tytułem doznanej krzywdy.

               4.

               Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez FS.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015, s. 70.


title: Sprawa C-343/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel (Belgia) w dniu 8 czerwca 2017 r. – Fremoluc NV/Agentschap voor Grond- en Woonbeleid voor Vlaams-Brabant (Vlabinvest ABP) i in., interwenient: Vlaams Gewest

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel (Belgia) w dniu 8 czerwca 2017 r. – Fremoluc NV/Agentschap voor Grond- en Woonbeleid voor Vlaams-Brabant (Vlabinvest ABP) i in., interwenient: Vlaams Gewest
   (Sprawa C-343/17)
   (2017/C 300/18)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fremoluc NV

      Strona pozwana: Agentschap voor Grond- en Woonbeleid voor Vlaams-Brabant (Vlabinvest ABP), Vlaams Financieringsfonds voor Grond- en Woonbeleid voor Vlaams-Brabant, Vlaamse Maatschappij voor Sociaal Wonen NV (VMSW), Christof De Knop, Valérie De Knop, Melissa De Knop, Joanna De Keersmaecker, Marie-Jeanne Thielemans

      Interwenient: Vlaams Gewest

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 21, 45, 49 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 22 i 24 dyrektywy 2004/38/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu, na podstawie którego instytucja publiczna przygotowuje tereny w celu oferowania ich na rynku do zakupu i najmu działek i mieszkań na korzystnych warunkach, przyznając pierwszeństwo osobom, które mają silną więź społeczną, gospodarczą, socjalną lub kulturową z terytorialnym obszarem działalności tej instytucji, przy zastosowaniu kryteriów dochodowych, które mogą zostać spełnione przez większość tych osób, tak jak w przypadku uregulowania wynikającego z:

               —

               zarządzenia rady prowincji Brabancja Flamandzka z dnia 25 lutego 2014 r. dotyczącego rozporządzenia prowincjonalnego w sprawie funkcjonowania i sposobu zarządzania agencji nieruchomości i mieszkalnictwa w Brabancji Flamandzkiej (Vlabinvest APB) w związku z

               —

               art. 2/2 zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 29 września 2006 r. w sprawie warunków zbywania nieruchomości przez Flamandzkie Towarzystwo Mieszkań Socjalnych oraz towarzystwa budownictwa społecznego w wykonaniu flamandzkiego kodeksu mieszkaniowego (oraz art. 17 ust. 2–6 zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 12 października 2007 r. w sprawie regulacji systemu najmu socjalnego wykonującej tytuł VII flamandzkiego kodeksu mieszkaniowego)?

      (1)  Dz.U. 2004, L 158, s. 77.


title: Sprawa T-95/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Printeos i in./Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek standardowych kopert katalogowych i specjalnych kopert z nadrukiem — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Koordynowanie cen sprzedaży i podział klientów — Postępowanie ugodowe — Grzywny — Kwota podstawowa — Wyjątkowe dostosowanie — Pułap 10 % całkowitego obrotu — Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania]

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/43

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Printeos i in./Komisja
   (Sprawa T-95/15) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek standardowych kopert katalogowych i specjalnych kopert z nadrukiem - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Koordynowanie cen sprzedaży i podział klientów - Postępowanie ugodowe - Grzywny - Kwota podstawowa - Wyjątkowe dostosowanie - Pułap 10 % całkowitego obrotu - Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania])
   (2017/C 030/47)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Printeos, SA (Alcalá de Henares, Hiszpania), Tompla Sobre Exprés, SL (Alcalá de Henares), Tompla Scandinavia AB (Sztokholm, Szwecja), Tompla France SARL (Fleury-Mérogis, Francja), Tompla Druckerzeugnisse Vertriebs GmbH (Leonberg, Niemcy) (przedstawiciele: H. Brokelmann i P. Martínez-Lage Sobredo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, F. Jimeno Fernández i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 9295 final z dnia 10 grudnia 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 [TFUE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (AT.39780 – Koperty) oraz, tytułem ewentualnym, żądanie obniżenia kwoty nałożonej na skarżące grzywny.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 ust. 1 lit. e) decyzji Komisji C(2014) 9295 final z dnia 10 grudnia 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 [TFUE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39780 – Koperty).

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa F-32/15: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2015 r. – ZZ i in./Rada

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/51

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2015 r. – ZZ i in./Rada
   (Sprawa F-32/15)
   (2015/C 146/72)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności informacji o wynagrodzeniu i o emeryturze skarżących za maj 2014 r. w zakresie, w jakim zawierają one dostosowanie wynagrodzeń i emerytur w wysokości 0 % za 2011 r. i 0,8 % za 2012 r. oraz żądane naprawienia podnoszonej szkody.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji i, w miarę potrzeby, decyzji oddalających zażalenia;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zapłaty zaległości w wynagrodzeniu odpowiadających dostosowaniu wynagrodzeń i emerytur skarżących o 1,7 % za 2011 r. i 2012 r. tytułem naprawienia szkody, podwyższonej o odsetki za zwłokę według stopy procentowej Centralnego Banku Europejskiego, podwyższonej o 2 punkty, począwszy od dnia 1 lipca 2011 r., względnie od dnia 1 lipca 2012 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-325/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 listopada 2008 r. — Caisse fédérale du Crédit mutuel Centre-Est Europe przeciwko OHIM (SURFCARD) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SURFCARD — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter częściowo opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 listopada 2008 r. — Caisse fédérale du Crédit mutuel Centre-Est Europe przeciwko OHIM (SURFCARD)
   (Sprawa T-325/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SURFCARD - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter częściowo opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 6/56)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Caisse fédérale du Crédit mutuel Centre-Est Europe (CFCMCEE) (Strasburg, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Greffe, J. Schouman i L. Paudrat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 czerwca 2007 r. (sprawa R 1130/2006-1) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego SURFCARD do rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 14 czerwca 2007 r. (sprawa R 1130/2006-1) w części, w jakiej odmówiono rejestracji oznaczenia słownego SURFCARD jako wspólnotowego znaku towarowego dla „magnetycznych nośników danych; optycznych nośników danych”, należących do klasy 9, oraz „usług w zakresie kart kredytowych, usług w zakresie kart debetowych”, należących do klasy 36 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Caisse fédérale du Crédit mutuel Centre-Est Europe (CFCMCEE) i OHIM pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-99/09: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2009 r. – Włochy przeciwko Komisji

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/34

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2009 r. – Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-99/09)
   2009/C 102/50
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pisma nr 000841 z dnia 2 lutego 2009 r. (dokument nr 1) autorstwa Komisji Europejskiej – Dyrekcji Generalnej ds. polityki regionalnej, mającego za przedmiot wypłatę przez Komisję kwoty innej niż żądana, które zawiera następującą decyzję: „dlatego terminem, od którego Komisja Europejska uważa za niedopuszczalne, koszty odnoszące się do działania 1.7 POR (Programma operativo regionale – regionalny program operacyjny) 2000-2006 jest 29 czerwca 2007 r. a nie jak poinformowano w ww. poprzednim piśmie z dnia 22 grudnia 2008 r., dzień 17 maja 2006 r.”

               —

               stwierdzenie nieważności pisma nr 001059 z dnia 6 lutego 2009 r. (dokument nr 2) autorstwa Komisji Europejskiej – Dyrekcji Generalnej ds. polityki regionalnej, mającego za przedmiot „przerwanie postępowania ws. wniosków o dokonanie wypłaty i o udzielenie informacji dotyczących korekt finansowych na podstawie art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/99 POR Kampania”, które zawiera następującą decyzję: „dlatego terminem, od którego Komisja Europejska uważa za niedopuszczalne, koszty odnoszące się do działania 1.7 POR 2000-2006 jest 29 czerwca 2007 r. a nie jak informowano wcześniej 17 maja 2006 r.”

               —

               stwierdzenie nieważności pisma nr 012480 z dnia 22 grudnia 2008 r. (dokument nr 3) autorstwa Komisji Europejskiej – Dyrekcji Generalnej ds. polityki regionalnej, mającego za przedmiot POR Kampania 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 16 1 PO 007) – skutki postępowania ws. naruszenia prawa wspólnotowego nr 2007/2195, dotyczącego zarządzania odpadami na terenie Kampanii, w drodze którego „Komisja prosi o odjęcie – przy najbliższym wniosku o wypłatę – kwoty odpowiadającej kosztom odnoszącym się do działania 1.7, poniesionym po dniu 29 czerwca 2007 r.”

      Zarzuty i główne argumenty

   W celu uzasadnienia swoich żądań skarżąca podnosi naruszenie art. 32 ust. 3 akapit pierwszy lit. f) i akapit drugi oraz art. 39 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1260/99 (1). Twierdzi ona w szczególności, że:

               a)

               dla stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o wypłatę środków z funduszu strukturalnego ze względu na toczące się postępowanie w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego niezbędne jest aby przedmiot tego postępowania całkowicie pokrywał się z przedmiotem wniosku o wypłatę

               b)

               w postępowaniu ws. naruszenia prawa wspólnotowego Komisja zakwestionowała sposób ostatecznego unieszkodliwienia odpadów, gdyż brak jest wymaganych struktur (spalarnie, składowiska odpadów) które pozwoliłyby na przeprowadzenie tego etapu segregacji odpadów w sposób zgodny z dyrektywą. Nie mają jednak związku z przedmiotem postępowania ws. naruszenia prawa wspólnotowego pozostałe etapy segregacji oraz inne sposoby zarządzania odpadami niż ostateczne unieszkodliwianie. W szczególności chodzi tu o różne sposoby odzyskiwania odpadów, których przesłanką jest ich sortowanie. Działanie 1.7 POR Kampania 2000 i operacje (projekty) nań się składające odnoszą się właśnie do etapu odzyskiwania odpadów i ich sortowania stanowiącego jego przesłankę.

               c)

               w drodze pisma z dnia 20 października 2008 r., które przywołane zostaje w zaskarżonych pismach, Komisja podniosła pewne wątpliwości w odniesieniu do planu zarządzania odpadami z dnia 28 grudnia 2007 r. Jednakże żaden z argumentów, za pomocą których poddano krytyce ten plan nigdy nie stanowił przedmiotu postępowania ws. naruszenia prawa wspólnotowego 2007/2195, choćby z tego powodu, że postępowanie to prowadzone było w oparciu o stan na dzień, w którym upłynął termin wyznaczony w uzasadnionej opinii, czyli 1 marca 2008 r.

               d)

               decyzja Komisji o uznaniu wniosków o wypłatę w ramach działania 1.7 za niedopuszczalne, ze względu na to, że „nie ma wystarczających gwarancji prawidłowego przeprowadzenia operacji współfinansowanych przez EFRR w ramach działania 1.7” nie mogła zostać przyjęta na podstawie drugiej hipotezy zawartej w art. 32 ust. 1 akapit pierwszy lit. f) (toczące się postępowanie ws. naruszenia prawa wspólnotowego). Mogła ona co najwyżej zostać przyjęta na podstawie pierwszej z hipotez zawartych w tym przepisie (zawieszenie płatności na podstawie art. 39 ust. 2 rozporządzenia nr 1260/99). To jednak doprowadziłoby do powstania sporu, do uniknięcia którego zmierzała Komisja.
               Wreszcie skarżąca podnosi także naruszenie istotnych przepisów o charakterze formalnym w kontekście braków w uzasadnieniu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz. U. L 161 s 1).


title: Sprawa T-570/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Deutsche Post przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/41

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Deutsche Post przeciwko Komisji
   (Sprawa T-570/08)
   (2009/C 55/73)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: J. Sedemund i T. Lübbig, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 30 października 2008 r. dotyczącej nakazu udzielenia informacji w postępowaniu „Pomoc państwa C-36/07 — Pomoc państwa na rzecz Deutsche Post AG”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca kwestionuje decyzję Komisji Wspólnot Europejskich C(2008) 6468 z dnia 30 października 2008 r. wydaną w postępowaniu w sprawie pomocy państwa C 36/2007 (ex NN 25/2007), w której Komisja nakazała Niemcom, na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) dostarczenie wszelkich dokumentów, informacji i danych koniecznych do oszacowania przychodów i kosztów Deutsche Post w okresie od 1989 r. do 2007 r.
   Strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.
   W zarzutach od pierwszego do trzeciego strona skarżąca twierdzi, iż należy stwierdzić nieważność decyzji już ze względu na naruszenie istotnych wymogów formalnych i proceduralnych, ponieważ:

               —

               nie zostały spełnione wymogi w zakresie skutecznego wyznaczania terminów ani też wymogi dotyczące „ponaglenia przewidującego właściwy dodatkowy termin” w rozumieniu art. 5 ust. 2 oraz art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999;

               —

               nakaz udzielenia informacji zawiera poważny brak w uzasadnieniu, przez co narusza on art. 253 WE;

               —

               Komisja naruszyła art. 287 WE i art. 10 WE, jako że nie zapewniła rządowi federalnemu i stronie skarżącej możliwości zajęcia stanowiska w kwestii ochrony tajemnicy handlowej skarżącej.

         W swym czwartym zarzucie strona skarżąca podnosi, iż należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji także ze względu na naruszenie przepisów materialnych prawa wspólnotowego, ponieważ wykorzystanie żądanych danych na temat kosztów i przychodów w okresie od dnia 1 stycznia 1995 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. w odniesieniu do badania „wyrównania finansowego” było sprzeczne z ramami wspólnotowymi 2005 oraz z podziałem kompetencji między państwa członkowskie a Komisję, jak również stanowiło naruszenie art. 86 ust. 2 WE i art. 87 ust. 1 WE w związku z zasadami proporcjonalności i pewności prawa, a także zakazem dyskryminacji przewidzianym w prawie wspólnotowym, a wreszcie było ono oczywiście nieprzydatne dla oceny uregulowań dotyczących emerytur i odpowiedzialności z punktu widzenia prawa pomocy państwa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE] (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-451/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Sofija (Bułgaria) w dniu 26 września 2014 r. – Rumjana Asenowa Petrus/Republika Bułgarii

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Sofija (Bułgaria) w dniu 26 września 2014 r. – Rumjana Asenowa Petrus/Republika Bułgarii
   (Sprawa C-451/14)
   (2015/C 138/33)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Rajonen syd Sofija

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Rumjana Asenowa Petrus

      Strona pozwana: Republika Bułgarii
   Postanowieniem z dnia 5 lutego 2015 r. Sąd stwierdził, że jest oczywiście niewłaściwy, aby wydać orzeczenie w kwestii przedstawionej do rozstrzygnięcia przez Rajonen syd Sofija (Bułgaria).


title: Sprawa C-499/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Landesarbeitsgericht w Düsseldorfie, wydanym dnia 8 października 2004 r., w sprawie Hans Werhof przeciwko Freeway Traffic Systems GmbH & Co. KG

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Landesarbeitsgericht w Düsseldorfie, wydanym dnia 8 października 2004 r., w sprawie Hans Werhof przeciwko Freeway Traffic Systems GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-499/04)
   (2005/C 31/27)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 2 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Landesarbeitsgericht w Düsseldorfie, wydanym w dniu 8 października 2004 r. w sprawie Hans Werhof przeciwko Freeway Traffic Systems GmbH & Co. KG.
   Landesarbeitsgericht w Düsseldorfie zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy, jeżeli nie będący stroną układu zbiorowego przejmujący zakład jest związany porozumieniem zbywającego - będącego stroną układu zbiorowego - i pracownika, w myśl którego, każdorazowe układy zbiorowe dotyczące wynagrodzeń, które obowiązują zbywającego, należy stosować w sposób taki, że stosowany jest układ zbiorowy dotyczący wynagrodzeń ważny w chwili przejęcia, a nie układy zbiorowe dotyczące wynagrodzeń, które weszły w życie później, to jest to zgodne z art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady nr 98/50/WE (1) z dnia 29 czerwca 1998 r. zmieniającej dyrektywę 77/187/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów?

               2)

               W przypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi przeczącej:
               czy, jeżeli nie będący stroną układu zbiorowego przejmujący zakład jest związany układem zbiorowym dotyczącym wynagrodzeń, który wszedł w życie po przejęciu tylko tak długo jak związany byłby tym układem zbywający zakład, to jest to zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy nr 98/50/WE?

      (1)  Dz.U. L 201, str. 88.


title: Sprawa C-40/07: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/19

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-40/07)
   (2007/C 82/34)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: U D. Recchia i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/42/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 13 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2001/42/WE upłynął w dniu 21 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 197, 21.7.2001, str. 30.


title: Sprawa T-606/11: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2011 r. — Woodman Labs przeciwko OHIM — 2 Mas 2 Publicidad Integral (HERO)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/32

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2011 r. — Woodman Labs przeciwko OHIM — 2 Mas 2 Publicidad Integral (HERO)
   (Sprawa T-606/11)
   2012/C 32/66
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Woodman Labs, Inc. (Sausalito, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: M. Graf, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: 2 Mas 2 Publicidad Integral, SL (Vitoria-Gasteiz, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 września 2011 r. w sprawie R 876/2010-4; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „HERO” dla towarów z klasy 9 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 675037

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: 2 Mas 2 Publicidad Integral, SL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy „hero PICTURES”w kolorze złotym i czarnym zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy pod nr 5883533 dla towarów i usług z klas 9 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do części towarów z klasy 9

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ze względu na to, iż Izba Odwoławcza błędnie uznała, że istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku wcześniejszego znaku towarowego i zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego


title: Sprawa T-429/08: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — Grain Millers, Inc przeciwko OHIM

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/45

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — Grain Millers, Inc przeciwko OHIM
   (Sprawa T-429/08)
   (2008/C 313/82)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Grain Millers, Inc. (Eden Prairie, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: L.-E. Ström, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Grain Millers GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lipca 2008 r. w sprawie R 1192/2007-2; i

               —

               obciążenie Grain Millers GmbH & Co. KG kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Grain Millers, Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:graficzny znak towarowy „GRAIN MILLERS” dla towarów z klas 29, 30 i 31 — zgłoszenie nr 363 8657

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Grain Millers GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemiecka „nazwa handlowa”„GRAIN MILLERS” jak również jej wersja graficzna

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe oddalenia odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 ponieważ Izba Odwoławcza przeceniła wartość dowodową materiału dowodowego przedstawionego jej przez Grain Millers, Inc. na poparcie jej wcześniejszych praw do rozpatrywanego znaku towarowego.


title: Sprawa T-420/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Kenneth Blackler przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Urzędnicy — Konkurs w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji oraz egzaminy — Warunki dopuszczenia — Długość studiów — Ocena świadectw posiadanych kwalifikacji i zasług kandydatów — Naruszenie ogłoszenia o konkursie — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/46

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Kenneth Blackler przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-420/04) (1)

   (Urzędnicy - Konkurs w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji oraz egzaminy - Warunki dopuszczenia - Długość studiów - Ocena świadectw posiadanych kwalifikacji i zasług kandydatów - Naruszenie ogłoszenia o konkursie - Oczywisty błąd w ocenie)
   (2006/C 294/97)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Kenneth Blackler (Ispra, Włochy) (przedstawiciel(-e): P. Goergen, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciel(-e): A. Bencomo Weber i J.F. De Wachter, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lipca 2004 r. zatwierdzającej decyzję komisji konkursowej konkursu PE/98/A z dnia 21 kwietnia 2004 r. o niedopuszczeniu skarżącego do egzaminów ustnych tego konkursu, ewentualnie o zasądzenie od Parlamentu 100 000 EUR tytułem odszkodowania za poniesione szkody i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004


title: Sprawa T-110/16: Wyrok Sądu z dnia 18 lipca 2017 r. – Savant Systems/EUIPO – Savant Group (SAVANT) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy SAVANT — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/38

         Wyrok Sądu z dnia 18 lipca 2017 r. – Savant Systems/EUIPO – Savant Group (SAVANT)
   (Sprawa T-110/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy SAVANT - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 283/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Savant Systems LLC (Osterville, Massachusetts, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci O. Nilgen i A. Kockläuner)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Lukošiūtė, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Savant Group Ltd (Burton-in-Kendal, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: G. Hollingworth, barrister, K. Gilbert i G. Lodge, solicitors)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 stycznia 2016 r. (sprawa R 33/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Savant Systems a Savant Group.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Savant Systems LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie T-439/03 R II, Ulrike Eppe przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Środki tymczasowe — Konkurs — Nowy wniosek — Dopuszczalność — Okoliczności niecierpiące zwłoki — Nieobecność)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/41

      POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 19 lipca 2004 r.
   w sprawie T-439/03 R II, Ulrike Eppe przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Środki tymczasowe - Konkurs - Nowy wniosek - Dopuszczalność - Okoliczności niecierpiące zwłoki - Nieobecność)
   (2004/C 300/81)
   Jezyk postępowania: niemiecki
   W sprawie T-439/03 R II, Ulrike Eppe, zamieszkałej w Hannowerze (Niemcy), reprezentowanej przez D. Rogallę, adwokata, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (pełnomocnicy: J. de Wachter oraz N. Lorentz), mającej za przedmiot, po pierwsze, wniosek o unieważnienie postępowania konkursowego EUR/A/167/02, a także powtórzenie postępowania w obecności skarżącej, i, ponadto, wniosek o zakazanie Parlamentowi Europejskiemu przystąpienia do rekrutacji na podstawie rezultatów tego konkursu, prezes Sądu wydał w dniu 19 lipca 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.


title: Sprawa C-206/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 21 kwietnia 2017 r. – Heinrich Denker/Gemeinde Thedinghausen.

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 21 kwietnia 2017 r. – Heinrich Denker/Gemeinde Thedinghausen.
   (Sprawa C-206/17)
   (2017/C 249/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca i wnosząca skargę rewizyjną: Heinrich Denker

      Druga strona postępowania i druga strona w postępowaniu rewizyjnym: Gemeinde Thedinghausen

      Interwenient: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 11 dyrektywy parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (1) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu uznającemu za nieistotne naruszenie prawa przez przepisy gminne w odniesieniu do udziału społeczeństwa w procedurze uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli mimo odpowiedniego pouczenia naruszenie to nie zostało podniesione wobec gminy w formie zarzutu w terminie roku od ogłoszenia planu i do planu zagospodarowania przestrzennego mają zastosowanie przepisy dyrektywy środowiskowej dotyczące udziału społeczeństwa?

      (1)  Dz.U. L 26 s. 1


title: Sprawa T-140/15: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2015 r. – Aurora/CPVO – SES-VanderHave (M 02205)

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/17

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2015 r. – Aurora/CPVO – SES-VanderHave (M 02205)
   (Sprawa T-140/15)
   (2015/C 190/21)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aurora Srl (Finale Emilia, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Buchman)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin (CPVO)

      Druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą: SES-VanderHave NV/SA (Tienen, Belgia)

      Dane dotyczące postępowania przed CPVO

      Właściciel spornego wspólnotowego prawa do odmiany rośliny: SES-VanderHave NV/SA

      Przedmiotowe sporne wspólnotowe prawo do odmiany rośliny: Wspólnotowe prawo do odmiany rośliny nr EU 15118, nazwa odmiany M 02205

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Izby Odwoławczej CPVO z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie A10/2013

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności wspólnotowego prawa do odmiany rośliny nr EU 15118

               —

               obciążenie CPVO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez ewentualnych interwenientów.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 6 i 7 rozporządzenia nr 2100/94;

               —

               Błędna interpretacja art. 87 ust. 4 rozporządzenia nr 2100/94;

               —

               Naruszenie zasady pewności prawa ze względu na zmianę z mocą wsteczną warunków przyznanego wspólnotowego prawa do odmiany rośliny;

               —

               Naruszenie do pewnego stopnia zasady uzasadnionych oczekiwań;

               —

               Naruszenie zasady przejrzystości oraz prawa do publicznego dostępu do dokumentów w zakresie, w jakim proces badania był nietransparentny, gdyż strona skarżąca nie miała dostępu do podstawowej dokumentacji.


title: Sprawa T-288/12: Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2014 r. – EI du Pont de Nemours przeciwko OHIM – Zueco Ruiz (ZYTeL) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego znaku towarowego ZYTeL — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy i znak towarowy powszechnie znany w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej ZYTEL — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Naruszenie charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/37

         Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2014 r. – EI du Pont de Nemours przeciwko OHIM – Zueco Ruiz (ZYTeL)
   (Sprawa T-288/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego ZYTeL - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy i znak towarowy powszechnie znany w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej ZYTEL - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Naruszenie charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009])
   2014/C 175/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: EI du Pont de Nemours and Company (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat E. Armijo Chávarri)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Enrique Zueco Ruiz (Saragossa, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 marca 2012 r. (sprawa R 464/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między EI du Pont de Nemours and Company a Enriquem Zuecą Ruizem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               EI du Pont de Nemours and Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa T-28/16: Wyrok Sądu z dnia 3 kwietnia 2017 r. – Niemcy/Komisja (EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Rozwój obszarów wiejskich — Scalanie gruntów i odnowa wsi — Kryteria wyboru operacji — Zasada lojalnej współpracy — Pomocniczość — Uzasadnione oczekiwania — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/34

         Wyrok Sądu z dnia 3 kwietnia 2017 r. – Niemcy/Komisja
   (Sprawa T-28/16) (1)

   ((EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Rozwój obszarów wiejskich - Scalanie gruntów i odnowa wsi - Kryteria wyboru operacji - Zasada lojalnej współpracy - Pomocniczość - Uzasadnione oczekiwania - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia))
   (2017/C 151/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze i A. Lippstreu, następnie T. Henze i D. Klebs, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Aquilina i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skierowany na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/2098 z dnia 13 listopada 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i załącznika do niej (Dz.U. 2015, L 303, s. 35) w zakresie, w jakim wyłączają płatności dokonane z tytułu Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) przez właściwą agencję płatniczą Republiki Federalnej Niemiec na kwotę wynoszącą ogółem 7 719 920,30 EUR.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


title: Sprawa F-67/06: Skarga wniesiona w dniu  16 czerwca 2006 r.  — Lesniak przeciwko Komisji

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/43

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2006 r. — Lesniak przeciwko Komisji
   (Sprawa F-67/06)
   (2006/C 178/81)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Christophe Lesniak (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: S.Orlandi, A.Coolen, J.-N. Louis i E.Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               Uchylenie decyzji z dnia 8 sierpnia 2005 r. o powołaniu skarżącego na urzędnika Wspólnot Europejskich w części, w której ustala ona jego zaszeregowanie w grupie A*6, stopień 2 oraz uchylenie uwzględnienia jego stażu pracy w ramach stopnia na dzień 1 września 2005 r.;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, laureat konkursu PE/99/A, w sprawie którego ogłoszenie opublikowane zostało w pod rządami poprzedniego regulaminu pracowniczego, będący w tym czasie członkiem personelu tymczasowego w grupie A6 (po zmianie A*10), zatrudniony został jako urzędnik po wejściu w życie nowego regulaminu pracowniczego i zaszeregowany został w grupie A*6.
   Poza przywołaniem zarzutów bardzo podobnych do tych, podniesionych w sprawie F-12/06 (1) skarżący twierdzi, że Komisja powinna była zaszeregować go do tej samej grupy, którą miał jako członek personelu tymczasowego, zgodnie z art. 5 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego. Według skarżącego bowiem, przepis ten winien znaleźć zastosowanie także do laureatów konkursów otwartych.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006, str. 48


title: Sprawa C-214/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Pomoc państwa — System pomocy — Niezgodność ze wspólnym rynkiem — Wykonanie decyzji — Odzyskanie przekazanej pomocy — Całkowita niemożliwość wykonania)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-214/07) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy - Niezgodność ze wspólnym rynkiem - Wykonanie decyzji - Odzyskanie przekazanej pomocy - Całkowita niemożliwość wykonania)
   (2009/C 6/08)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. Giolito, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, S. Ramet i J.-Ch. Gracia, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienie w przewidzianym terminie przepisów koniecznych w celu dostosowania się do decyzji Komisji z dnia 16 grudnia 2003 r. dotyczącej systemu pomocy wprowadzonego przez Francję w zakresie przejmowania przedsiębiorstw przeżywających trudności [pomoc państwa C(2003) 4636, Dz.U. 2004, L 108, s. 38] — Brak podjęcia jakichkolwiek kroków wobec przedsiębiorstw w celu odzyskania pomocy uzyskanej przez nie niezgodnie z prawem — Brak całkowitej niemożliwości wykonania decyzji nakazującej zwrot pomocy
   Sentencja

               1)

               Nie wykonując w wyznaczonym terminie decyzji Komisji nr 2004/343/WE z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie systemu pomocy wprowadzonego przez Francję w zakresie przejmowania przedsiębiorstw przeżywających trudności Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 tej decyzji.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.