title: Sprawa C-489/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 6 sierpnia 2021 r. – „Banka DSK” EAD / M.B.

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 6 sierpnia 2021 r. – „Banka DSK” EAD / M.B.
      (Sprawa C-489/21)
      (2021/C 481/22)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski rajonen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa:„Banka DSK” EAD

         Strona pozwana: M.B.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy [Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich] w związku z pkt 1 lit. e) i f) załącznika do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie spełniają wymogów działania w dobrej wierze i nakładają zobowiązania na konsumenta warunki umowne, które istotnie zwiększają koszty ponoszone przez konsumenta w ramach umowy o kredyt w wypadku, gdy konsument nie dokonuje comiesięcznej wpłaty swojego wynagrodzenia za pracę [na rachunek prowadzony w] banku będącym kredytodawcą, mając na względzie, że zgodnie z warunkami umowy jest on zobowiązany do ustanowienia zastawu na wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG w związku z pkt 1 lit. e) i f) załącznika do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie spełniają wymogów działania w dobrej wierze i nakładają zobowiązania na konsumenta warunki umowne, które zobowiązują konsumenta do faktycznego korzystania również z innych usług udzielającego kredytu przedsiębiorcy – poza dokonywaniem wpłaty wynagrodzenia na prowadzony przez niego rachunek?

                  3)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi co do zasady twierdzącej na pytanie drugie, jakie kryteria powinien przyjąć sąd krajowy przy ocenie nieuczciwego charakteru warunków? W szczególności czy należy uwzględnić stopień powiązania między przedmiotem umowy o kredyt a dodatkowymi usługami, do korzystania z których jest zobowiązany konsument, liczbę usług, a także krajowe przepisy dotyczące ograniczenia sprzedaży wiązanej?

                  4)

                  Czy zasada wykładni zgodnej prawa krajowego z aktami prawa Unii Europejskiej, wywiedziona z pkt 26 wyroku w sprawie 14/83 von Colson, ma również zastosowanie przy wykładni przepisów krajowych regulujących odmienną od uregulowanej w prawie Unii, lecz związaną, materię prawną (w niniejszym wypadku – reguły dotyczące nieuczciwej konkurencji) w odniesieniu do aktu prawa Unii Europejskiej, który sąd krajowy stosuje w rozpatrywanej przed nim sprawie (w niniejszym wypadku – dyrektywy 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich), i czy przy tej wykładni prawa krajowego należy stosować standardy określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  5)

                  Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 2005/29/WE (2) [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady] w związku z art. 6 ust. 1 lit. d) tej dyrektywy i art. 10 ust. 2 lit. f) dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE (3) z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG] należy interpretować w ten sposób, że zakazują one wskazania niższej stopy oprocentowania w podstawowym tekście umowy o kredyt konsumencki, jeśli udzielenie kredytu przy tej stopie oprocentowania jest uzależnione od warunków opisanych w załączniku do umowy? Czy w ramach tej oceny należy ocenić sposób sformułowania warunków obniżenia stopy oprocentowania, cofnięcie takiego obniżenia i sposoby jego przywrócenia?

                  6)

                  Czy art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2005/29/WE należy interpretować w ten sposób, że przy ocenie możliwości istotnej zmiany gospodarczego zachowania konsumentów należy uwzględnić udział w rynku banku, który udziela kredytów konsumenckich, przy uwzględnieniu potrzeb konsumentów takich produktów?

                  7)

                  Czy art. 3 lit. g) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że koszty określone w umowach powiązanych z umową o kredyt konsumencki – przy których wykonaniu otrzymuje się rabat w zakresie odsetek wynikających z umowy o kredyt konsumencki – stanowią część rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania kredytu i powinny zostać uwzględnione przy jej obliczaniu?

                  8)

                  Czy art. 3 lit. g) dyrektywy 2008/48/WE w związku z art. 5 dyrektywy 93/13/EWG należy interpretować w ten sposób, że w wypadku niewykonania zobowiązań wynikających z umów powiązanych z umową o kredyt – co powiązano z podwyższeniem stopy oprocentowania kredytu – rzeczywistą roczną stopę oprocentowania kredytu należy obliczyć również zgodnie z podwyższoną roczną stopą oprocentowania wynikającą ze wspomnianego niewykonania?

                  9)

                  Czy art. 10 ust. 2 lit. g) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że nieprawidłowe wskazanie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania w umowie o kredyt zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem (kredytobiorcą) należy uznać za brak wskazania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania w umowie o kredyt, a sąd krajowy powinien wyciągnąć konsekwencje przewidziane w prawie krajowym na wypadek niewskazania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania w umowie o kredyt konsumencki?

                  10)

                  Czy art. 22 ust. 4 dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że przewidziana w prawie krajowym sankcja nieważności umowy o kredyt konsumencki, w ramach której zwrotowi podlega jedynie wypłacona kwota główna, jest proporcjonalna w wypadkach, w których umowa o kredyt konsumencki nie zawiera dokładnego wskazania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, Dz.U. 1993, L 95, s. 29.

         (2)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”), Dz.U. 2005, L 149, s. 22.

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG, Dz.U. 2008, L 133, s. 66.


title: Sprawa C-491/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 10 sierpnia 2021 r. – WA / Direcția pentru Evidența Persoanelor și Administrarea Bazelor de Date din Ministerul Afacerilor Interne

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 10 sierpnia 2021 r. – WA / Direcția pentru Evidența Persoanelor și Administrarea Bazelor de Date din Ministerul Afacerilor Interne
      (Sprawa C-491/21)
      (2021/C 481/23)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Înalta Curte de Casație și Justiție

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WA

         Strona pozwana: Direcția pentru Evidența Persoanelor și Administrarea Bazelor de Date din Ministerul Afacerilor Interne

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 26 ust. 2 TFUE, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 4, 5 i 6 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (1), należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które nie zezwalają na wydanie obywatelowi państwa członkowskiego dowodu tożsamości mogącego stanowić dokument podróży w Unii Europejskiej, ze względu na to, że obywatel ten ustanowił swoje miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim?

         (1)  Dz.U. 2004, L 158, s. 77.


title: Sprawa C-572/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 16 września 2021 r. – CC / VO

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 16 września 2021 r. – CC / VO
      (Sprawa C-572/21)
      (2021/C 481/24)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta domstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: CC

         Strona pozwana: VO

         Pytanie prejudycjalne

      Czy sąd państwa członkowskiego zachowuje swoją jurysdykcję na podstawie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Bruksela II (1), jeżeli dziecko, którego dotyczy postępowanie, przenosi w toku postępowania miejsce zwykłego pobytu z państwa członkowskiego do państwa trzeciego, które jest stroną konwencji haskiej z 1996 r. (zob. art. 61 wspomnianego rozporządzenia)?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. 2003, L 338, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2009, L 70, s. 19; Dz.U. 2009, L 347, s. 32; Dz.U. 2016, L 99, s. 34).


title: Sprawa C-574/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 20 września 2021 r. – QT / 02 Czech Republic a.s.

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 20 września 2021 r. – QT / 02 Czech Republic a.s.
      (Sprawa C-574/21)
      (2021/C 481/25)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší soud České republiky

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: QT

         Strona pozwana: 02 Czech Republic a.s.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wyrażenie „utracona prowizja” w rozumieniu art. 17 ust. 2 lit. a) tiret drugie dyrektywy Rady 86/653/EWG (1) z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek należy interpretować w ten sposób, że prowizję taką stanowi również prowizja za zawarcie umów, które przedstawiciel handlowy zawarłby, gdyby nie rozwiązano umowy agencyjnej, z klientami, których pozyskał dla reprezentowanego podmiotu lub z którymi znacznie zwiększył obroty handlowe?

                  2)

                  Jeżeli tak, to na jakich warunkach konkluzja ta odnosi się również do tzw. jednorazowych prowizji za zawarcie umowy?

         (1)  Dz.U. 1986, L 382, s. 17.


title: Sprawa C-579/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Itä-Suomen hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 22 września 2021 r. – J.M.

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Itä-Suomen hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 22 września 2021 r. – J.M.
      (Sprawa C-579/21)
      (2021/C 481/26)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Itä-Suomen hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: J.M.

         Inni uczestnicy: zastępca inspektora ochrony danych, Pankki S

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo dostępu przysługujące osobie, której dane dotyczą, na podstawie art. 15 ust. 1 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (1) w związku z [pojęciem] „danych osobowych” w rozumieniu art. 4 pkt 1 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że zebrane przez administratora informacje, z których wynika, kto, kiedy i w jakim celu przetwarzał dane osobowe osoby, której dane dotyczą, nie stanowią informacji, do których osoba, której dane dotyczą, ma prawo dostępu, w szczególności dlatego że dotyczą one danych odnoszących się do pracowników administratora?

                  2)

                  Jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca i osoba, której dane dotyczą, nie ma na podstawie art. 15 ust. 1 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych prawa dostępu do informacji, o których mowa w tym pytaniu, ponieważ nie stanowią one „danych osobowych” osoby, której dane dotyczą, zgodnie z art. 4 ust. 1 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych, to w niniejszej sprawie należy jeszcze wziąć pod uwagę informacje, do których osoba, której dane dotyczą, ma prawo dostępu zgodnie z art. 15 ust. 1 lit.[a)h)]:

                              a)

                              W jaki sposób należy interpretować cel przetwarzania w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. a) w odniesieniu do zakresu prawa dostępu osoby, której dane dotyczą, tj. czy cel przetwarzania może uzasadniać prawo dostępu do zebranych przez administratora danych z rejestru operacji użytkownika, takich jak informacje o danych osobowych osób przetwarzających, czasie oraz celach przetwarzania danych osobowych?

                              b)

                              Czy w tym kontekście osoby, które przetwarzały dane J.M. jako klienta, można uznać na podstawie określonych kryteriów za odbiorców danych osobowych, o których mowa w art. 15 ust. 1 lit. c) ogólnego rozporządzenia o ochronie danych, o których osoba, której dane dotyczą, miałaby prawo uzyskać informacje?

                  3)

                  Czy ma znaczenie dla postępowania to, że chodzi tu o bank prowadzący działalność regulowaną, względnie to, że J.M. jednocześnie pracował w tym banku i był jego klientem?

                  4)

                  Czy dla rozpatrzenia powyższych pytań ma znaczenie fakt, że dane J.M. były przetwarzane przed wejściem w życie ogólnego rozporządzenia o ochronie danych?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa C-419/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Irideos SpA / Poste Italiane SpA, przy udziale: Fastweb SpA, Tim SpA

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/20

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Irideos SpA / Poste Italiane SpA, przy udziale: Fastweb SpA, Tim SpA
      (Sprawa C-419/19) (1)

      (2021/C 481/27)
      Język postępowania: włoski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-442/19: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 15 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Stichting Brein / News-Service Europe BV

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/20

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 15 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Stichting Brein / News-Service Europe BV
      (Sprawa C-442/19) (1)

      (2021/C 481/28)
      Język postępowania: niderlandzki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Sprawa C-705/19: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Axpo Trading Ag / Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE, przy udziale: Fallimento Esperia SpA

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/21

      Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Axpo Trading Ag / Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE, przy udziale: Fallimento Esperia SpA
      (Sprawa C-705/19) (1)

      (2021/C 481/29)
      Język postępowania: włoski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.


title: Sprawa T-518/19: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Sipcam Oxon / Komisja [Środki ochrony roślin – Substancja czynna chlorotalonil – Nieodnowienie włączenia do załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 – Procedura oceny – Prawo do obrony – Propozycja sklasyfikowania substancji czynnej – Pewność prawa – Proporcjonalność – Zasada ostrożności]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/22

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Sipcam Oxon / Komisja
      (Sprawa T-518/19) (1)

      (Środki ochrony roślin - Substancja czynna chlorotalonil - Nieodnowienie włączenia do załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 - Procedura oceny - Prawo do obrony - Propozycja sklasyfikowania substancji czynnej - Pewność prawa - Proporcjonalność - Zasada ostrożności)
      (2021/C 481/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sipcam Oxon SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i P. Sellar)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (représentants: F. Castilla Contreras, A. Dawes i I. Naglis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/677 z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie nieodnawiania zatwierdzenia substancji czynnej chlorotalonil, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2019, L 114, s. 15).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sipcam Oxon SpA porywa koszty postępowania, w tym koszty postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 305 z 9.9.2019.


title: Sprawa T-254/20: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Kondyterska korporatsiia „Roshen” / EUIPO – Krasnyj Octyabr (Przedstawienie homara) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający homara – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter odróżniający – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak charakteru opisowego – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 94 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/22

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Kondyterska korporatsiia „Roshen” / EUIPO – Krasnyj Octyabr (Przedstawienie homara)
      (Sprawa T-254/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający homara - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 94 rozporządzenia 2017/1001)
      (2021/C 481/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dochirnie pidpryiemstvo Kondyterska korporatsiia „Roshen” (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat I. Lukauskienė)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: PAO Moscow Confectionery Factory „Krasnyj Octyabr” (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci M. Geitz i J. Stock)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 marca 2020 r. (sprawa R 1916/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Dochirnie pidpryiemstvo Kondyterska korporatsiia „Roshen” a PAO Moscow Confectionery Factory „Krasnyj Octyabr”.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Dochirnie pidpryiemstvo Kondyterska korporatsiia „Roshen” zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 215 z 29.6.2020.


title: Sprawa T-342/20: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Indo European Foods / EUIPO – Chakari (Abresham Super Basmati Selaa Grade One World’s Best Rice) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Abresham Super Basmati Selaa Grade One World’s Best Rice – Niezarejestrowany wcześniejszy słowny znak towarowy BASMATI – Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii i z Euratomu – Okres przejściowy – Interes prawny – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) – Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) – Ryzyko mylącego przedstawienia – Prawdopodobieństwo rozmycia cieszącego się renomą wcześniejszego znaku towarowego]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/23

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Indo European Foods / EUIPO – Chakari (Abresham Super Basmati Selaa Grade One World’s Best Rice)
      (Sprawa T-342/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Abresham Super Basmati Selaa Grade One World’s Best Rice - Niezarejestrowany wcześniejszy słowny znak towarowy BASMATI - Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii i z Euratomu - Okres przejściowy - Interes prawny - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) - Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) - Ryzyko mylącego przedstawienia - Prawdopodobieństwo rozmycia cieszącego się renomą wcześniejszego znaku towarowego)
      (2021/C 481/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Indo European Foods Ltd (Harrow, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Norris, barrister, i N. Welch, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. O’Neill i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Hamid Ahmad Chakari (Wiedeń, Austria)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 kwietnia 2020 r. (sprawa R 1079/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Indo European Foods a H.A. Chakarim.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 kwietnia 2020 r. (sprawa R 1079/2019-4).

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Indo European Foods Ltd w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.


title: Sprawa T-372/20: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Dermavita Company / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVEDERM) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego – Słowny unijny znak towarowy JUVEDERM – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Używanie w odniesieniu do towarów, dla których znak towarowy został zarejestrowany – Używanie za zgodą właściciela znaku towarowego – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/24

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Dermavita Company / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVEDERM)
      (Sprawa T-372/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego - Słowny unijny znak towarowy JUVEDERM - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Używanie w odniesieniu do towarów, dla których znak towarowy został zarejestrowany - Używanie za zgodą właściciela znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 481/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dermavita Company S.a.r.l. (Bejrut, Liban) (przedstawiciel: adwokat D. Todorov)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: K. Zajfert, J. Crespo Carrillo i V.J. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Allergan Holdings France SAS (Courbevoie, Francja) (przedstawiciele: J. Day, solicitor, i T. de Haan, avocat)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 kwietnia 2020 r. (sprawa R 877/2019-4) dotyczącą postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego między Dermavita Company a Allergan Holdings France.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Dermavita Company S.a.r.l. zostaje obciążona kosztami postępowania w niniejszej sprawie.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.


title: Sprawa T-397/20: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Allergan Holdings France / EUIPO – Dermavita Company (JUVEDERM) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy JUVEDERM – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Używanie w odniesieniu do towarów, dla których znak towarowy jest zarejestrowany – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/24

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Allergan Holdings France / EUIPO – Dermavita Company (JUVEDERM)
      (Sprawa T-397/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy JUVEDERM - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Używanie w odniesieniu do towarów, dla których znak towarowy jest zarejestrowany - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 481/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Allergan Holdings France SAS (Courbevoie, Francja) (przedstawiciele: J. Day, solicitor, i adwokat T. de Haan)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: K. Zajfert i V.J. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Dermavita Company S.a.r.l. (Bejrut, Liban) (przedstawiciel: adwokat D. Todorov)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 kwietnia 2020 r. (sprawa R 877/2019-4), dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Dermavita Company a Allergan Holdings France.

         Sentencja

                  1)

                  Zarzut niedopuszczalności zostaje oddalony.

                  2)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Allergan Holdings France SAS pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), jak również dwie trzecie kosztów poniesionych przez Dermavita Company S.a.r.l. związanych z niniejszym postępowaniem.

                  4)

                  Dermavita Company S.a.r.l. pokrywa jedną trzecią własnych kosztów związanych z niniejszym postępowaniem.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa T-404/20: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Global Translation Solutions / Komisja [Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Usługi tłumaczeniowe – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Udzielenie zamówienia innemu oferentowi – Kryteria udzielenia zamówienia – Metoda oceny – Oczywisty błąd w ocenie – Równe traktowanie – Przejrzystość – Obowiązek uzasadnienia – Obowiązek staranności – Zasada dobrej administracji]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/25

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Global Translation Solutions / Komisja
      (Sprawa T-404/20) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Usługi tłumaczeniowe - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Kryteria udzielenia zamówienia - Metoda oceny - Oczywisty błąd w ocenie - Równe traktowanie - Przejrzystość - Obowiązek uzasadnienia - Obowiązek staranności - Zasada dobrej administracji)
      (2021/C 481/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Global Translation Solutions ltd. (Valetta, Malta) (przedstawiciel: adwokat C. Mifsud Bonnici)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele:: A. Katsimerou, L. André i M. Ilkova, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 17 kwietnia 2020 r. o odrzuceniu oferty przedstawionej przez skarżącą w odniesieniu do części 22 (EN>MT) w ramach postępowania przetargowego TRAD 19 oraz o udzieleniu tej część zamówienia innemu oferentowi, a także „wszystkich związanych z nią decyzji”.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona

                  2)

                  Global Translation Solutions ltd. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020


title: Sprawa T-417/20: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Esteves Lopes Granja / EUIPO – IVDP (PORTWO GIN) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PORTWO GIN – Wcześniejsza nazwa pochodzenia „Porto” – Pojęcia stosowania i wykorzystywania chronionej nazwy pochodzenia – Artykuł 103 ust. 2 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/26

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Esteves Lopes Granja / EUIPO – IVDP (PORTWO GIN)
      (Sprawa T-417/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PORTWO GIN - Wcześniejsza nazwa pochodzenia „Porto” - Pojęcia stosowania i wykorzystywania chronionej nazwy pochodzenia - Artykuł 103 ust. 2 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013)
      (2021/C 481/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Joaquim José Esteves Lopes Granja (Vila Nova de Gaia, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat O. Santos Costa)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP (IVDP) (Peso da Régua, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat P. Sousa e Silva)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 kwietnia 2020 r. (sprawa R 993/2019-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP a Joaquimem Jósé Estevesem Lopesem Granją.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Joaquim José Esteves Lopes Granja zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa T-505/20: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Guo / EUIPO – Sand Cph (sandriver) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy sandriver – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SAND – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/26

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Guo / EUIPO – Sand Cph (sandriver)
      (Sprawa T-505/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy sandriver - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SAND - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 481/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Xiuling Guo (Szanghaj, Chiny) (przedstawiciel: adwokat L. Stanc)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Mrozowski, A. Folliard-Monguiral i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Sand Cph A/S (Kopenhaga, Dania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 czerwca 2020 r. (sprawa R 2019/2019-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Sand Cph a X. Guo.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Xiuling Guo zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2020.


title: Sprawa T-635/20: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Dermavita Company / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVÉDERM VYBRANCE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy JUVÉDERM VYBRANCE – Przekroczenie terminu uiszczenia opłaty za odwołanie – Niedopuszczalność odwołania przed Izbą Odwoławczą – Artykuł 101 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Artykuł 106 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 – Restitutio in integrum]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/27

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Dermavita Company / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVÉDERM VYBRANCE)
      (Sprawa T-635/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy JUVÉDERM VYBRANCE - Przekroczenie terminu uiszczenia opłaty za odwołanie - Niedopuszczalność odwołania przed Izbą Odwoławczą - Artykuł 101 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Artykuł 106 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 - Restitutio in integrum)
      (2021/C 481/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dermavita Company S.a.r.l. (Bejrut, Liban) (przedstawiciel: adwokat D. Todorov)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Markakis i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Allergan Holdings France SAS (Courbevoie, Francja)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 sierpnia 2020 r. (sprawa R 1014/2020-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Dermavita Company a Allergan Holdings France.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Dermavita Company S.a.r.l. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 443 z 21.12.2020.


title: Sprawa T-636/20: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Dermavita Company / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVÉDERM VOLUMA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy JUVÉDERM VOLUMA – Nieterminowe uiszczenie opłaty za wniesienie odwołania – Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej – Artykuł 101 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Artykuł 106 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 – Przywrócenie stanu poprzedniego]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/27

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Dermavita Company / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVÉDERM VOLUMA)
      (Sprawa T-636/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy JUVÉDERM VOLUMA - Nieterminowe uiszczenie opłaty za wniesienie odwołania - Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej - Artykuł 101 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Artykuł 106 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 - Przywrócenie stanu poprzedniego)
      (2021/C 481/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dermavita Company S.a.r.l. (Bejrut, Liban) (przedstawiciel: adwokat D. Todorov)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Markakis i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Allergan Holdings France SAS (Courbevoie, Francja)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 sierpnia 2020 r. (sprawa R 1016/2020-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Dermavita Company a Allergan Holdings France.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Dermavita Company S.a.r.l. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 443 z 21.12.2020.


title: Sprawa T-637/20: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Dermavita Company / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVÉDERM VOLITE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy JUVÉDERM VOLITE – Nieterminowe uiszczenie opłaty za wniesienie odwołania – Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej – Artykuł 101 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Artykuł 106 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 – Przywrócenie stanu poprzedniego]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/28

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Dermavita Company / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVÉDERM VOLITE)
      (Sprawa T-637/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy JUVÉDERM VOLITE - Nieterminowe uiszczenie opłaty za wniesienie odwołania - Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej - Artykuł 101 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Artykuł 106 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 - Przywrócenie stanu poprzedniego)
      (2021/C 481/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dermavita Company S.a.r.l. (Bejrut, Liban) (przedstawiciel: adwokat D. Todorov)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Markakis i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Allergan Holdings France SAS (Courbevoie, Francja)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 sierpnia 2020 r. (sprawa R 1015/2020-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Dermavita Company a Allergan Holdings France.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Dermavita Company S.a.r.l. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 443 z 21.12.2020.


title: Sprawa T-3/21: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Power Horse Energy Drinks / EUIPO – Robot Energy Europe (UNSTOPPABLE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy UNSTOPPABLE – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter odróżniający – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak charakteru opisowego – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001]]

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/29

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Power Horse Energy Drinks / EUIPO – Robot Energy Europe (UNSTOPPABLE)
      (Sprawa T-3/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy UNSTOPPABLE - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001])
      (2021/C 481/41)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Power Horse Energy Drinks GmbH (Linz, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Woller)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Markakis, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Robot Energy Europe (Mijas, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 października 2020 r. (sprawa R 232/2020-2), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Power Horse Energy Drinks a Robot Energy Europe.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Power Horse Energy Drinks GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 62 z 22.2.2021.


title: Sprawa T-511/21: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2021 r. – TB / ENISA

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/29

      Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2021 r. – TB / ENISA
      (Sprawa T-511/21)
      (2021/C 481/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: TB (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Cyberbezpieczeństwa (ENISA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji ENISA o przedłużeniu umowy o pracę ze skarżącą, w zakresie w jakim została przesunięta na stanowisko niebędące stanowiskiem kierowniczym, przy czym decyzja ta została sformalizowana w drodze podpisanej wersji dokumentu wysłanego przez ENISA w dniu 13 października 2020 r. i przedstawionego jako zmiana do jej umowy oraz poprzez podpisanie tego dokumentu przez skarżącą i ENISA w dniu 26 października 2020 r.;

                  —

                  w stosownym przypadku stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 12 maja 2021 r. oddalającej zażalenie wniesione na decyzję o przedłużeniu umowy o pracę, złożonego przez skarżącą na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

                  —

                  zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę i krzywdę poniesione przez skarżącą;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, iż decyzja o przedłużeniu umowy o pracę jest niezgodna z prawem, ponieważ jest wynikiem reorganizacji przeprowadzonej przez ENISA, która zdaniem skarżącej nie została przeprowadzona w interesie służby – naruszenia art. 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego, naruszenie zasad przejrzystości i niedyskryminacji, oraz naruszenie art. 18 ust. 1 i art. 20 ust. 2 lit. a) decyzji zarządu MB/2018/14.

                              —

                              Reorganizacja była wadliwa z racji braku jasności i przejrzystości, naruszenie zasady pewności prawa, oczywisty błąd w ocenie oraz naruszenie zasady 6 decyzji MB/2020/5.

                              —

                              Reorganizacja była wadliwa z racji braku uzasadnienia.

                              —

                              Reorganizacja została przeprowadzona z naruszeniem załącznika 1 do informacji administracyjnej.

                              —

                              Reorganizacja została przeprowadzona z naruszeniem zasad 7 i 8 decyzji MB/2020/5, zasady dobrej administracji, art. 41 karty praw podstawowych oraz obowiązku dbałości.

                  2.

                  Zarzut drugi, iż decyzja o przedłużeniu umowy o pracę jest niezgodna z prawem, ponieważ umowa skarżącej nie została przedłużona w przejrzystym i uczciwym postępowaniu – naruszenie art. 1decyzji dyrektora naczelnego ED 38/2017 i pkt 5.1 Standard Operating Procedure, oraz naruszenie obowiązku dobrej administracji.


title: Sprawa T-560/21: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2021 r. – TB / ENISA

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/30

      Skarga wniesiona w dniu 2 września 2021 r. – TB / ENISA
      (Sprawa T-560/21)
      (2021/C 481/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: TB (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Cyberbezpieczeństwa

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji komisji ds. naboru ENISA o nieumieszczeniu skarżącej na liście laureatów na stanowisko kierownika wydziału „Executive Director Office” (TA/AD 9) – sygn. ENISA-TA-70-AD- 2020–04;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej ENISA o nieumieszczeniu skarżącej na liście laureatów na stanowisko kierownika wydziału „Corporate Support Services” (TA/AD 9) – sygn. ENISA TA71-AD-2020–05;

                  —

                  w stosownym przypadku stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 8 czerwca 2021 r. oddalającej zażalenie wniesione na ww. decyzje przez skarżącą na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

                  —

                  zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę i krzywdę poniesione przez skarżącą;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, iż decyzje w sprawie „Executive Director Office” (EDO) i „Corporate Support Services” (CSS) są niezgodne z prawem, ponieważ są wynikiem decyzji z dnia 5 sierpnia 2020 r. o ogłoszeniu naboru na dwa stanowiska kierowników wydziałów EDO i CSS, która też jest niezgodna z prawem.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i braku wystarczającego uzasadnienia decyzji EDO i CSS.

                  3.

                  Zarzut trzeci, iż decyzja EDO jest wadliwa z uwagi na brak bezstronności komisji ds. naboru oraz brak zgodności z prawem – naruszenie art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 14 decyzji zarządu ENISA MB/2013/6.


title: Sprawa T-585/21: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2021 r. – Zásilkovna / Komisja

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/31

      Skarga wniesiona w dniu 9 września 2021 r. – Zásilkovna / Komisja
      (Sprawa T-585/21)
      (2021/C 481/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Zásilkovna s. r. o (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat R. Kubáč)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie SA.55208 (2020/C) – rekompensata dla czeskiej poczty z tytułu świadczenia powszechnej usługi pocztowej w latach 2018–2022, wydanej w formie pism z dnia (i) 9 lipca 2021 r. oraz (ii) z dnia 31 sierpnia 2021 r., częściowo oddalającej skargę wniesioną przez stronę skarżącą w dniu 8 listopada 2019 r., dotyczącą subsydiowania skrośnego przez przedsiębiorstwo Česká pošta s.p. jego działalności handlowej;

                  —

                  obciążenie Komisji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd, uznając, iż subsydiowanie skrośne czeskiej poczty nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

                              —

                              W szczególności podnosi ona, że subsydiowanie skrośne czeskiej poczty stanowi samoistną, niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, która była już udzielana przynajmniej w latach 2013–2017 (a bardzo prawdopodobnie nawet wcześniej) i którą Komisja powinna była zatem kompleksowo zbadać w odrębnym postepowaniu administracyjnym, a nie jako zagadnienie incydentalne w ramach postępowania w sprawie SA.55208 (2020/C), obejmującego tylko lata 2013–2017. Pogląd ten znajduje poparcie we wcześniejszej praktyce decyzyjnej Komisji. Instytucja ta błędnie uznała jednak, że subsydiowanie skrośne nie stanowi pomocy państwa.

                  2.

                  Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła istotny wymóg proceduralny, ponieważ jej decyzja odmawiająca uznania subsydiowania skrośnego czeskiej poczty za samoistną pomoc państwa nie jest należycie uzasadniona.

                              —

                              W szczególności Komisja nie przedstawiła w zaskarżonej decyzji wystarczającego uzasadnienia. Instytucja ta naruszyła tym samym istotne uprawnienie proceduralne strony skarżącej, ponieważ wszystkie instytucje Unii są zobowiązane do uzasadniania przyjmowanych środków, tak aby zapewnić możliwość poddania ich kontroli sądowej.


title: Sprawa T-589/21: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2021 r. – Serrano Velázquez / Parlament

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/32

      Skarga wniesiona w dniu 16 września 2021 r. – Serrano Velázquez / Parlament
      (Sprawa T-589/21)
      (2021/C 481/45)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: María Teresa Serrano Velázquez (Sevilla, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat F. Vázquez Sánchez)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego wydanej w odniesieniu do petycji 0242/21 złożonej przez Maríę Teresę Serrano Velázquez i zbadanie okoliczności faktycznych w niej ujawnionych.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi tylko jeden zarzut dotyczący tego, że wydana decyzja nie jest prawidłowo uzasadniona stosowanie do postanowień art. 296 TFUE.


title: Sprawa T-600/21: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2021 r. – WS i in. / Frontex

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/32

      Skarga wniesiona w dniu 20 września 2021 r. – WS i in. / Frontex
      (Sprawa T-600/21)
      (2021/C 481/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: WS i 5 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci A. van Eik i L.-M. Komp)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że Agencja jest odpowiedzialna na mocy art. 268 i art. 340 ust. 2 TFUE za szkody wyrządzone przez nią skarżącym;

                  —

                  stwierdzenie, że nastąpiło wystarczająco poważne naruszenie obowiązków Agencji wynikających z art. 16, 22, 26, 28, 34 i 72 rozporządzenia 2016/1624; pkt 1–5 standardowych procedur operacyjnych i art. 4 kodeksu postępowania przyznających skarżącym prawa ustanowione w art. 1, 4, 18, 19, 24, 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) oraz wystarczająco poważne naruszenie przez Agencję praw podstawowych skarżących ustanowionych w art. 1, 4, 18, 19, 24, 41 i 47 karty, powodujące bezpośrednio szkodę po stronie skarżących;

                  —

                  zobowiązanie Agencji do naprawienia poniesionych przez skarżących szkód będących bezpośrednią konsekwencją ogółu bezprawnego postępowania przez Agencję, a mianowicie zapłaty odszkodowania za szkody materialne w wysokości 96 212,55 EUR według stanu na wrzesień 2021 r., powiększonego o odsetki naliczane do dnia zapłaty, oraz 40 000 EUR tytułem szkody niematerialnej, którą to kwotę należy powiększyć o odsetki naliczane do dnia zapłaty, jak wskazano powyżej, albo zapłaty odszkodowania w wysokości zasadzonej przez Sąd;

                  —

                  obciążenie Agencji poniesionymi przez skarżących kosztami niniejszego postępowania, powiększonymi o odsetki;

                  —

                  nakazanie zapłaty wszystkich wymienionych powyżej kwot w terminie dwóch tygodni od ogłoszenia wyroku, przy czym kwoty te mają zostać powiększone o odsetki za każdy dzień opóźnienia w płatności.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku przeprowadzenia przez Agencję oceny ryzyka z naruszeniem art. 34 rozporządzenia 2016/1624 (1), art. 18 i 19 karty oraz pkt 1 i 2 standardowych procedur operacyjnych (2).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku przyjęcia przez Agencję środków, jakich można by było rozsądnie oczekiwać w celu złagodzenia poważnego ryzyka naruszenia praw podstawowych, z naruszeniem art. 34 rozporządzenia 2016/1624, art. 18 i 19 karty oraz pkt 1 ust. 2 standardowych procedur operacyjnych.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku opracowania przez Agencję (wystarczająco szczegółowego) planu operacyjnego z naruszeniem art. 16 i 34 rozporządzenia 2016/1624, art. 18 i 19 karty oraz pkt 2 standardowych procedur operacyjnych.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący przeprowadzenia przez Agencję operacji powrotowej w taki sposób, że naruszenia praw podstawowych nie mogły zostać odnotowane ani zasygnalizowane z naruszeniem art. 22, 25, 28 i 34 rozporządzenia 2016/1624, art. 18 i 19 karty, pkt 3 standardowych procedur operacyjnych oraz art. 4 ust. 3 lit. a) kodeksu postępowania (3).

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący niepodjęcia przez Agencję jakichkolwiek środków w odpowiedzi na wyraźnie widoczne naruszenia art. 1, 4 i 24 karty, z naruszeniem art. 22 i 34 rozporządzenia 2016/1624 i art. 4 kodeksu postępowania.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący niezapewnienia przez Agencję skutecznego monitorowania wspólnej operacji powrotowej z naruszeniem art. 28 i 34 rozporządzenia 2016/1624.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący niedokonania przez Agencję oceny operacji powrotowej z naruszeniem art. 26 i 28 rozporządzenia 2016/1624 oraz pkt 4 i 5 standardowych procedur operacyjnych.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący nieuwzględnienia w odpowiedni sposób przez Agencję skarg złożonych przez skarżących zgodnie z mechanizmem indywidualnych skarg, jak tego wymagają art. 34 i 72 rozporządzenia 2016/1624, art. 10 zasad mechanizmu skargowego (4) oraz art. 41 i 47 karty.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624 z dnia 14 września 2016 r. w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 863/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 i decyzję Rady 2005/267/WE (Dz.U. 2016, L 251, s. 1).

         (2)  Decyzja dyrektora wykonawczego nr 2012/87 z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie przyjęcia standardowych procedur operacyjnych Frontexu w celu zapewnienia poszanowania praw podstawowych w ramach wspólnych operacji i projektów pilotażowych Frontexu.

         (3)  Decyzja dyrektora wykonawczego nr 2013/67 z dnia 7 października 2013 r. w sprawie kodeksu postępowania dla wspólnych operacji powrotowych koordynowanych przez Frontex.

         (4)  Decyzja dyrektora wykonawczego nr R-ED-2016–106 z dnia 6 października 2016 r. w sprawie mechanizmu skargowego.


title: Sprawa T-601/21: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2021 r. – Pharmadom / EUIPO – Wellstat Therapeutics (WELLMONDE)

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/33

      Skarga wniesiona w dniu 20 września 2021 r. – Pharmadom / EUIPO – Wellstat Therapeutics (WELLMONDE)
      (Sprawa T-601/21)
      (2021/C 481/47)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pharmadom (Boulogne Billancourt, Francja) (przedstawiciel: adwokat M.-P. Dauquaire)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wellstat Therapeutics Corp. (Rockville, Maryland, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „WELLMONDE” – zgłoszenie nr 16 152 803

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 czerwca 2021 r. w sprawie R 1776/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-610/21: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2021 r. – L’Oréal / EUIPO – Heinze (K K WATER)

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/34

      Skarga wniesiona w dniu 22 września 2021 r. – L’Oréal / EUIPO – Heinze (K K WATER)
      (Sprawa T-610/21)
      (2021/C 481/48)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat T. de Haan)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Arne-Patrik Heinze (Hamburg, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy K K WATER – zgłoszenie nr 18 092 777

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie R 2327/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Drugą Izbą Odwoławczą Urzędu.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-614/21: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2021 r. – KPMG Advisory / Komisja

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/35

      Skarga wniesiona w dniu 24 września 2021 r. – KPMG Advisory / Komisja
      (Sprawa T-614/21)
      (2021/C 481/49)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: KPMG Advisory SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: G. Roberti, I. Perego i R. Fragale, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  –

                  (i) stwierdzenie nieważności w całości lub w części, na podstawie art. 263 ust. 4 decision of 13th July 2021 on the exclusion of KPMG Advisory S.p.A. from participating in award procedures governed by Regulation (EU, Euratom) 2018/1046 of the European Parliament and of the Council or from being selected for implementing Union funds [Ref. Ares(2021)4544873] [decyzji z dnia 23 lipca 2021 r. o wykluczeniu KPMG Advisory S.p.A. z uczestnictwa w procedurach wyboru regulowanych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 lub z selekcji w celu wykonania środków finansowych Unii], doręczonej w dniu 14 lipca 2021 r. (zwanej dalej „zaskarżona decyzją”);

                  –

                  (ii) tytułem żądania ewentualnego, na podstawie art. 261 TFUE i art. 143 ust. 9 rozporządzenia finansowego z 2018 r. stwierdzenie nieważności lub obniżenie sankcji wykluczenia i/lub stwierdzenie nieważności sankcji w postaci opublikowania zaskarżonej decyzji;

                  –

                  (iii) stosownie do okoliczności, na podstawie art. 277 TFUE, stwierdzenie niezgodności z prawem art. 73 ust. 3 rozporządzenia 2018/1046 (1) i/lub art. 146 ust. 6 rozporządzenia 2018/1046;

                  –

                  (iv) i, w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i zasady kolegialności.

                              —

                              W tym zakresie podniesione zostało, że decyzja jest wadliwa, gdyż narusza istotne wymogi proceduralne i zasadę kolegialności, ponieważ została wydana nie przez Komisję lecz dyrektora generalnego z naruszeniem uregulowań w dziedzinie przekazywania uprawnień, o których mowa w art. 1 i 14 regulaminu wewnętrznego Komisji.

                              —

                              Podniesiony został zarzut również niezgodności z prawem art. 73 ust. 3 rozporządzenia 2018/1046.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony i podstawowego prawa do dobrej administracji.

                              —

                              Podniesione zostało w tym względzie, że decyzja jest wadliwa, gdyż strona skarżąca nie miała możliwości skorzystania w pełnym zakresie z przysługującego jej prawa do bycia wysłuchanym w szczególności przed urzędnikiem zatwierdzającym, który wydał decyzję.

                              —

                              Podniesione zostało również naruszenie obowiązku bezstronnego i starannego zbadania sprawy, ustanowionego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                              —

                              Podniesiony został zarzut również niezgodności z prawem art. 136 ust. 6 rozporządzenia 2018/1046.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 106 ust. 1 rozporządzenia finansowego z 2015 r. (2). i art. 136 ust. 2 rozporządzenia 2018/1046 – błędy w ocenie i brak uzasadnienia.

                              —

                              Podniesione zostało w tym zakresie, że decyzja jest wadliwa, gdyż urzędnik zatwierdzający powinien był zweryfikować, ocenić i uzasadnić w decyzji w świetle wszystkich istotnych okoliczności ewentualne zaistnienie poważnego wykroczenia zawodowego.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 136 ust. 6 i 7 rozporządzenia 2018/1046 – błędy w ocenie i brak uzasadnienia.

                              —

                              Podniesione zostało w tym zakresie, że decyzja jest wadliwa, gdyż urzędnik zatwierdzający, po zakończeniu niepełnego, obejmującego błędy w ocenie postępowania, uznał że środki naprawcze przyjęte przez stronę skarżącą w rozumieniu art. 136 ust. 6 i 7 rozporządzenia 2018/1046 były niewłaściwe.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący przedawnienia uprawnienia do wykluczenia podmiotu w rozumieniu art. 136 rozporządzenia 2018/1046 i naruszenia zasady proporcjonalności.

                              —

                              Podniesione zostało w tym względzie przedawnienie uprawnienia urzędnika zatwierdzającego do wykluczenia strony skarżącej i opublikowania decyzji o wykluczeniu.

                              —

                              Wykluczenie i opublikowanie decyzji o wykluczeniu naruszają zasadę proporcjonalności.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2015/1929 z dnia 28 października 2015 r. zmieniające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2015, L 286, s. 1).


title: Sprawa T-624/21: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2021 r. – Primagran / EUIPO – Primagaz (prımagran)

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/36

      Skarga wniesiona w dniu 29 września 2021 r. – Primagran / EUIPO – Primagaz (prımagran)
      (Sprawa T-624/21)
      (2021/C 481/50)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Primagran sp. z o.o. (Stegna, Polska) (przedstawiciel: E. Jaroszyńska-Kozłowska, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Compagnie des gaz de pétrole Primagaz (Paryż, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „prımagran” – zgłoszenie nr 18 051 750

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 czerwca 2021 r. w sprawie R 2486/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie skarżącej R 2486/2020-4 od decyzji Wydziału Sprzeciwów EUIPO z dnia 30 października 2020 r. orzekającej w przedmiocie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 18 051 750 i obciążono każdą ze stron własnymi kosztami postępowania poniesionymi w związku ze sprzeciwem i postępowaniem odwoławczym;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz, ewentualnie, jeśli druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą przystąpi do postępowania, interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 27 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 i art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zakazu reformatio in pejus;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-638/21: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2021 r. – Apart / EUIPO – S. Tous (Przedstawienie konturu sylwetki niedźwiedzia)

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/37

      Skarga wniesiona w dniu 4 października 2021 r. – Apart / EUIPO – S. Tous (Przedstawienie konturu sylwetki niedźwiedzia)
      (Sprawa T-638/21)
      (2021/C 481/51)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Apart sp. z o.o. (Suchy Las, Polska) (przedstawiciel: radca prawny J. Gwiazdowska)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: S. Tous, SL (Manresa, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie konturu sylwetki niedźwiedzia) – unijny znak towarowy nr 8 127 144

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 lipca 2021 r. w sprawie R 1437/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i zmianę decyzji przez unieważnienie prawa do spornego znaku towarowego;

                  —

                  tytułem ewentualnym – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy izbie odwoławczej do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie EUIPO i S.TOUS, S.L. kosztami postępowania przed izbą odwoławczą i kosztami postępowania przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) w związku z art. 15 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez brak wskazania podstaw, na których zostały oparte założenia dotyczące charakteru spornego znaku towarowego;

                  —

                  Naruszenie art. 20, art. 41 ust. 1, art. 41 ust. 2 lit. a) i c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności prawa do bycia wysłuchanym, ciążącego na administracji obowiązku uzasadnienia wydanej decyzji, zasad: dobrej administracji, pewności prawa i równego traktowania.


title: Sprawa T-639/21: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2021 r. CB / EUIPO – China Construction Bank (CCB)

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/38

      Skarga wniesiona w dniu 4 października 2021 r. CB / EUIPO – China Construction Bank (CCB)
      (Sprawa T-639/21)
      (2021/C 481/52)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Groupement des cartes bancaires (CB) (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Herissay-Ducamp)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: China Construction Bank Corp. (Pekin, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CCB – zgłoszenie nr 13 359 609

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 lipca 2021 r. w sprawie R 1305/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia spornego znaku towarowego;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  naruszenie art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-643/21: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2021 r. – Foodwatch / Komisja

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/38

      Skarga wniesiona w dniu 5 października 2021 r. – Foodwatch / Komisja
      (Sprawa T-643/21)
      (2021/C 481/53)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Foodwatch eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Klinger, C. Douhaire i S. Ernst)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 sierpnia 2021 r. [C(2021)5963 final] wydanej na podstawie rozporządzenia (EG) nr 1049/2001, oddalającej wniosek potwierdzający skarżącej z dnia 6 maja 2021 r. o udzielenie pełnego dostępu do dokumentu „Briefing for the EU RCF co-chair for the Regulatory Cooperation Forum meeting on 3–4 February 2020” [Ares(2021)1264866], w zakresie, w jakim podstawę oddalenia tego wniosku stanowi przesłanka odmowy dostępu przewidziana w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania, a tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję Komisji C(2021) 5963 final z dnia 5 sierpnia 2021 r. o odmowie udzielenia nieograniczonego dostępu do dokumentu dotyczącego przygotowania posiedzenia Forum Współpracy Regulacyjnej (RCF) w ramach Kompleksowej Umowy Gospodarczo-Handlowej UE-Kanada(CETA) strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 (1) poprzez błędne zastosowanie prawa.

                              —

                              Błędne jest założenie dotyczące nasuszenia stosunków międzynarodowych w rozumienia tego przepisu, uzasadnione twierdzeniem, iż ujawnienie wewnętrznych rozważań strategicznych mogłoby zagrozić pomyślnemu zakończeniu trwających rozmów w przedmiocie wprowadzenia w życie tej umowy.

                              —

                              Błędne jest założenie dotyczące nasuszenia stosunków międzynarodowych w rozumieniu tego przepisu, uzasadnione twierdzeniem, iż wykorzystane informacje mogłyby także zostać wykorzystane przeciwko Unii przez państwa trzecie.

                              —

                              Błędne jest także założenie dotyczące naruszenia stosunków międzynarodowych w rozumienia tego przepisu, uzasadnione twierdzeniem, iż w przeciwnym wypadku współpraca z Kanadą mogłaby zostać zagrożona.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 poprzez błędną decyzję o ujawnieniu jedynie części spornego dokumentu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 4 ust. 7 rozporządzenia nr 1049/2001 poprzez brak ograniczenia czasowego odmowy dostępu.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa T-645/21: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2021 r. – Bloom / Parlament i Rada

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/39

      Skarga wniesiona w dniu 6 października 2021 r. – Bloom / Parlament i Rada
      (Sprawa T-645/21)
      (2021/C 481/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Bloom (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci C. Saynac i L. Chovet-Ballester)

         Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie, na podstawie art. 256 i 263 TFUE, częściowej nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1139 z dnia 7 lipca 2021 r. ustanawiającego Europejski Fundusz Morski, Rybacki i Akwakultury oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) 2017/1004 (Dz.U. 2021, L 247, s. 1), w szczególności jego art. 17, 18 i 19;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia celów dotyczących wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego i zrównoważonego rozwoju. Skarżąca twierdzi, że art. 17, 18 i 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1139 z dnia 7 lipca 2021 r. ustanawiającego Europejski Fundusz Morski, Rybacki i Akwakultury oraz zmieniające rozporządzenie (UE) 2017/1004 (zwanego dalej „rozporządzeniem EFMRA”) wprowadzają ponownie dotacje o skutkach szkodliwych dla środowiska morskiego, co stanowi naruszenie celów dotyczących wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego i zrównoważonego rozwoju potwierdzonych w przepisach europejskich.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przyjętych w prawie Unii ogólnych zasad ostrożności i proporcjonalności. Zdaniem skarżącej art. 17, 18 i 19 rozporządzenia EFMRA są sprzeczne z zasadą ostrożności zapisaną w art. 191 ust. 2 TFUE. Ponadto skutki stosowania wyżej wymienionych artykułów są niezgodne z zasadą proporcjonalności mającą zastosowanie w zakresie rybołówstwa.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia Konwencji Narodów Zjednoczonych z dnia 10 grudnia 1982 r. o prawie morza, Konwencji o ochronie środowiska morskiego i regionu przybrzeżnego Morza Śródziemnego z dnia 9 lipca 2004 r. i zasady wykonywania konwencji w dobrej wierze. Skarżąca utrzymuje, że art. 17, 18 i 19 rozporządzenia EFMRA są sprzeczne z zobowiązaniami w zakresie przeciwdziałania przełowieniu i ochrony zasobów morskich przewidzianymi w wyżej wymienionych konwencjach. Przez przyjęcie kwestionowanych artykułów Parlament i Rada naruszyły zasadę wykonywania konwencji w dobrej wierze.


title: Sprawa T-647/21: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2021 r. – Sberbank Europe / EBC

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/40

      Skarga wniesiona w dniu 1 października 2021 r. – Sberbank Europe / EBC
      (Sprawa T-647/21)
      (2021/C 481/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sberbank Europe AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: M. Fellner, lawyer)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 2 sierpnia 2021 (1) oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwanaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną zakazu ponownego karania w rozumieniu art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) i art. 4 Europejskiej konwencji praw człowieka (zwanej dalej „EKPCz”).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną art. 49 karty i art. 7 EKPCz w związku z nałożeniem sankcji wykraczającej poza limity określone w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 (2).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną art. 17 karty i art. 1 Pierwszego protokołu dodatkowego do EKPCz.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną zasady dobrej wiary z powodu naruszenia przez stronę pozwaną określonej w art. 18 ust. 1 i 7 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 metody nakładania administracyjnych sankcji finansowych.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną art. 6 EKPCz.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną maksymalnej wysokości sankcji określonej w 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013.

                  7.

                  Zarzut siódmy sprowadzający się do twierdzenia, iż art. 97 Austrian Banking Act (zwanego dalej „BWG”) nie znajduje zastosowania w sytuacji braku uzyskania korzyści lub uniknięcia straty w związku z przekroczeniem limitów dużych ekspozycji.

                  8.

                  Zarzut ósmy sprowadzający się do twierdzenia, iż możliwość nałożenia przez stronę pozwaną na stronę skarżącą odsetek wyrównawczych [z powodu przekroczenia limitu dużej ekspozycji] uległa przedawnieniu zgodnie z art. 97 BWG w związku z art. 395 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (3).

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący błędnego zastosowania przez stronę pozwaną art. 97 ust. 1 BWG w związku z art. 30 lit. a) BWG i art. 395 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty sprowadzający się do twierdzenia, iż strona skarżąca nie miała zamiaru przekroczenia limitów dużych ekspozycji określonych w art. 395 rozporządzenia nr 575/2013.

                  11.

                  Zarzut jedenasty sprowadzający się do twierdzenia, iż strona skarżąca nie uzyskała korzyści ani nie uniknęła straty, wymagających wyrównania w związku z przekroczeniem limitów dużych ekspozycji w spornym okresie.

                  12.

                  Zarzut dwunasty dotyczący nadużycia przez stronę pozwaną przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych w związku z niezastosowaniem względem strony skarżącej odstępstwa, o którym mowa w art. 396 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013.

         (1)  No ECB-SSM-2021-ATSBE-7 – ESA-2020–00000051.

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi, Dz.U. 2013, L 287, s. 63–89.

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012, Dz.U. 2013, L 176, s. 1–337.


title: Sprawa T-651/21: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2021 r. – Saure / Komisja

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/41

      Skarga wniesiona w dniu 7 października 2021 r. – Saure / Komisja
      (Sprawa T-651/21)
      (2021/C 481/56)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hans-Wilhelm Saure (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: C. Partsch, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odmowie udzielenia wglądu, o który skarżący wniósł do dokumentów Komisji z dnia 2 czerwca 2021 r., oraz decyzji Komisji o odmowie udzielenia wglądu, o który skarżący wniósł do dokumentów Komisji z dnia 11 sierpnia 2021 r. poprzez sporządzenie kopii całości komunikacji Komisji

                              a)

                              z firmą BioNTech SE,

                              b)

                              z urzędem kanclerskim Niemiec na temat firmy BioNTech SE i jej produktów,

                              c)

                              z federalnym ministrem zdrowia Niemiec na temat zakupu szczepionek służących zwalczaniu pandemii koronawirusa,

                        w każdym wypadku od dnia 1 kwietnia 2020 r., a w szczególności odnośnie do ilości szczepionek oferowanych przez BioNTech i ich terminów dostawy, w zakresie, w jakim decyzje te nie udzielają dostępu skarżącemu lub udzielają dostępu jedynie częściowego;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: skarżącemu przysługuje prawo dostępu do przedmiotowych dokumentów Komisji Europejskiej zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1).

                  2.

                  Zarzut drugi: art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie sprzeciwia się prawu dostępu do przedmiotowych informacji. Żądane informacje są niezbędne zarówno dla bezpieczeństwa narodowego, spokoju i porządku publicznego, dobra gospodarczego kraju, obrony porządku, jak i ochrony zdrowia. Dlatego ewentualne naruszenie prywatności i integralności jednostki jest dopuszczalne. Wreszcie, udostępnienie zażądanych informacji leży w istotnym interesie publicznym.

                  3.

                  Zarzut trzeci: art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie sprzeciwia się prawu dostępu do przedmiotowych informacji. Przepis ten nie daje żadnej podstawy do wyłączenia, gdyż przewiduje on jedynie podstawę wyłączenia, która jest ograniczona czasowo i odnosi się tylko do udzielania bieżących porad. Wniosek o udzielenie informacji złożony przez skarżącego dotyczy natomiast wyłącznie zakończonych już procesów.

                  4.

                  Zarzut czwarty: art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie sprzeciwia się prawu dostępu do spornych informacji. Przepis ten chroni jedynie bieżący proces podejmowania decyzji. Przedmiotem wniosku skarżącego o udzielenie dostępu są natomiast dokumenty dotyczące negocjacji pozwanej dotyczących dostaw szczepionek. Negocjacje te zostały już zakończone. Poza tym istnieje nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu spornych informacji, gdyż od tygodni jest on w całej Europie przedmiotem dyskusji i relacji dotyczących nabycia szczepionek przez UE.

                  5.

                  Zarzut piąty: art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie sprzeciwia się prawu dostępu do spornych informacji. Ujawnienie informacji nie narusza interesów handlowych jakiejkolwiek osoby fizycznej lub prawnej. Żądane informacje nie zawierają tajemnic przedsiębiorstwa w rozumieniu dyrektywy (UE) 2016/943 (2).

                  6.

                  Zarzut szósty: istnieje w końcu nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu żądanych informacji.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/943 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony niejawnego know-how i niejawnych informacji handlowych (tajemnic przedsiębiorstwa) przed ich bezprawnym pozyskiwaniem, wykorzystywaniem i ujawnianiem (Dz.U. 2016, L 157, s. 1).


title: Sprawa T-652/21: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2021 r. – L. Oliva Torras / EUIPO – Mecánica del Frío (urządzenia sprzęgające do pojazdów)

text:
               29.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 481/42

      Skarga wniesiona w dniu 11 października 2021 r. – L. Oliva Torras / EUIPO – Mecánica del Frío (urządzenia sprzęgające do pojazdów)
      (Sprawa T-652/21)
      (2021/C 481/57)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: L. Oliva Torras, SA (Manresa, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Sugrañes Coca)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mecánica del Frío, SL (Cornellá de Llobregat, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy (urządzenia sprzęgające do pojazdów) – wzór wspólnotowy nr 002217588–0001

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 sierpna 2021 r. w sprawie R 1306/2020-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania strony, która przegra sprawę, jeżeli wniesie o to strona przeciwna.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 4 ust. 2 i 3 oraz art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 5, 6 i 7 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa T-494/20: Postanowienie Sądu z dnia 8 listopada 2021 r. – Satabank/EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad mniejszymi instytucjami kredytowymi – Rozporządzenie (UE) nr 1024/2013 – Szczególne zadania EBC – Odmowa przystąpienia do bezpośredniego nadzoru ostrożnościowego – Odmowa udzielenia instrukcji właściwemu organowi – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/32

      Postanowienie Sądu z dnia 8 listopada 2021 r. – Satabank/EBC
      (Sprawa T-494/20) (1)

      (Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad mniejszymi instytucjami kredytowymi - Rozporządzenie (UE) nr 1024/2013 - Szczególne zadania EBC - Odmowa przystąpienia do bezpośredniego nadzoru ostrożnościowego - Odmowa udzielenia instrukcji właściwemu organowi - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2022/C 37/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Satabank plc (St. Julians, Malta) (przedstawiciel: O. Behrends, avocat)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: C. Hernández Saseta, F. Bonnard i A. Lefterov, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dnia 15 maja 2020 r. odmawiającej objęcia skarżącej bezpośrednim nadzorem i udzielenia dotyczących ją instrukcji właściwemu organowi.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Satabank plc zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Centralny (EBC).

         (1)  Dz.U. C 371 z 3.11.2020.


title: Sprawa T-157/21: Postanowienie Sądu z dnia 18 listopada 2021 r. – RG/Rada [Skarga o stwierdzenie nieważności – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Umowa o handlu i współpracy między Unią Europejską i Euratomem, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem, z drugiej strony – Decyzja Rady w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania umowy o handlu i współpracy – Mechanizm wydawania osób na podstawie nakazu aresztowania – Osoba zatrzymana i aresztowana w Irlandii po zakończeniu okresu przejściowego w celu wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez Zjednoczone Królestwo okresie przejściowym – Brak indywidualnego oddziaływania – Akt nieregulacyjny – Niedopuszczalność]

text:
               24.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/32

      Postanowienie Sądu z dnia 18 listopada 2021 r. – RG/Rada
      (Sprawa T-157/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Umowa o handlu i współpracy między Unią Europejską i Euratomem, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem, z drugiej strony - Decyzja Rady w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania umowy o handlu i współpracy - Mechanizm wydawania osób na podstawie nakazu aresztowania - Osoba zatrzymana i aresztowana w Irlandii po zakończeniu okresu przejściowego w celu wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez Zjednoczone Królestwo okresie przejściowym - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt nieregulacyjny - Niedopuszczalność)
      (2022/C 37/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: RG (przedstawiciel: R. Purcell, solicitor)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Antoniadis, J. Ciantar i A. Stefanuc, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Rady (UE) 2020/2252 z dnia 29 grudnia 2020 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony, oraz Umowy między Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie procedur bezpieczeństwa na potrzeby wymiany i ochrony informacji niejawnych(Dz.U. 2020, L. 444, s. 2).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Postępowanie zostaje umorzone w zakresie złożonych przez Irlandię i Komisję Europejską wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  3)

                  RG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej, z wyjątkiem kosztów związanych ze złożeniem wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  4)

                  RG, Rada, Irlandia i Komisja pokrywają własne koszty związane ze złożeniem wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 288 z 14.6.2021.