title: Sprawa C-354/06: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/6

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-354/06)
   (2006/C 249/13)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Hottiaux, F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej
   W skardze strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/35/WE upłynął w dniu 25 czerwca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 156, str. 17


title: Sprawa C-520/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 listopada 2010 r. — Lebara LTD przeciwko Commissionners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 listopada 2010 r. — Lebara LTD przeciwko Commissionners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-520/10)
   ()
   2011/C 30/29
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lebara LTD

      Strona pozwana: Commissionners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Gdy podatnik („przedsiębiorca A”) prowadzi sprzedaż kart telefonicznych uprawniających do uzyskania usług telekomunikacyjnych od tego podmiotu, czy art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorca A dokonuje dwóch dostaw dla celów podatku VAT: jednej w chwili pierwszej sprzedaży karty telefonicznej przez przedsiębiorcę A innemu podatnikowi („przedsiębiorcy B”), a drugiej w momencie jej umorzenia (czyli wykorzystania przez daną osobę — użytkownika końcowego — w celu wykonania przez niego rozmów telefonicznych)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, w jaki sposób (zgodnie z prawodawstwem UE dotyczącym podatku VAT) należy stosować podatek VAT w ramach łańcucha sprzedaży, gdy przedsiębiorca A sprzedaje kartę telefoniczną przedsiębiorcy B, przedsiębiorca B odsprzedaje kartę telefoniczną w państwie członkowskim B, a ostatecznie nabywa ją użytkownik końcowy w państwie członkowskim B, przy czym użytkownik końcowy wykorzystuje tę kartę do prowadzenia rozmów telefonicznych?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)


title: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 23 września 2004 r. w sprawach połączonych C-435/02 i C-103/03 Axel Springer AG przeciwko Zeitungsverlag Niederrhein GmbH & Co. Essen KG i Hansowi-Jürgenowi Weskemu (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Landgericht Essen i przez Landgericht Hagen) (Art. 104 ust. 3 regulaminu Trybunału — Prawo spółek — Dyrektywa 90/605/EWG zmieniająca zakres stosowania dyrektyw 78/660/EWG i 83/349/EWG — Art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu WE [po zmianie art. 44 ust. 2 lit. g) WE] — Spółka mająca formę spółki komandytowej, której wszystkimi wspólnikami ponoszącymi nieograniczoną odpowiedzialność majątkową są spółki z ograniczoną odpowiedzialnością GmbH & Co. KG — Publikacja sprawozdań finansowych — Możliwość wglądu do tych dokumentów przez osoby trzecie — Pojęcie osoby trzeciej — Włączenie między innymi podmiotów konkurujących — Ważność — Podstawa prawna — Zasada swobodnego wykonywania zawodu, wolności prasy i równego traktowania)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/2

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 23 września 2004 r.
   w sprawach połączonych C-435/02 i C-103/03 Axel Springer AG przeciwko Zeitungsverlag Niederrhein GmbH & Co. Essen KG i Hansowi-Jürgenowi Weskemu (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Landgericht Essen i przez Landgericht Hagen) (1)

   (Art. 104 ust. 3 regulaminu Trybunału - Prawo spółek - Dyrektywa 90/605/EWG zmieniająca zakres stosowania dyrektyw 78/660/EWG i 83/349/EWG - Art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu WE [po zmianie art. 44 ust. 2 lit. g) WE] - Spółka mająca formę spółki komandytowej, której wszystkimi wspólnikami ponoszącymi nieograniczoną odpowiedzialność majątkową są spółki z ograniczoną odpowiedzialnością GmbH & Co. KG - Publikacja sprawozdań finansowych - Możliwość wglądu do tych dokumentów przez osoby trzecie - Pojęcie osoby trzeciej - Włączenie między innymi podmiotów konkurujących - Ważność - Podstawa prawna - Zasada swobodnego wykonywania zawodu, wolności prasy i równego traktowania)
   (2004/C 314/03)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawach połączonych C-435/02 i C-103/03, mających za przedmiot wnioski, które wpłynęły odpowiednio dnia 2 grudnia 2002 r. i dnia 5 marca 2003 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez Landgericht Essen (Niemcy) i Landgericht Hagen (Niemcy), postanowieniami z dnia 25 listopada 2002 r. i z dnia 11 lutego 2003 r., w postępowaniu: Axel Springer AG przeciwko Zeitungsverlag Niederrhein GmbH & Co. Essen KG (C-435/02) i Axel Springer AG przeciwko Hansowi-Jürgenowi Weskemu (C-103/03), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, J.-P. Puissochet i R. Schintgen, F. Macken i N. Colneric sędziowie; rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 23 września 2004 r. postanowienie zawierające następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Dyrektywa Rady 90/605/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. zmieniająca dyrektywę 78/660/EWG w sprawie rocznych sprawozdań finansowych i dyrektywę 83/349/EWG w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych, w odniesieniu do zakresu wymienionych dyrektyw w części, w jakiej wynika z niej, że każda osoba ma możliwość wglądu do rocznych sprawozdań finansowych oraz rocznego sprawozdania z działalności spółek w niej wymienionych bez potrzeby wykazania prawa lub interesu zasługującego na ochronę, mogła zostać ważnie przyjęta na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu WE [po zmianie art. 44 ust. 2 lit. g) WE].

               2)

               Analiza dwóch pierwszych pytań w sprawie C-435/02 oraz drugiego i trzeciego pytania w sprawie C-103/03 w świetle ogólnych zasad prawa wspólnotowego, tj. swobody wykonywania zawodu i wolności wyrażania swoich poglądów nie wykazała nic, co mogłoby wpłynąć na ważność dyrektywy 90/605.

               3)

               Analizy trzeciego pytania w sprawie C-435/02 i czwartego pytania w sprawie C-103/03 w świetle zasady równego traktowania nie wykazała nic, co mogłoby wpłynąć na ważność dyrektywy 90/605.

      (1)  Dz. U C 44 z 22.2.2003.

      Dz. U C 12 z 10.5.2003.


title: Sprawa C-42/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Dunajská Streda (Słowacja) w dniu 2 lutego 2015 r. – Home Credit Slovakia a. s./Klára Bíróová

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Dunajská Streda (Słowacja) w dniu 2 lutego 2015 r. – Home Credit Slovakia a. s./Klára Bíróová
   (Sprawa C-42/15)
   (2015/C 155/10)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Okresný súd Dunajská Streda

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Home Credit Slovakia a. s.

      Strona pozwana: Klára Bíróová

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy pojęcia „forma papierowa” i „inny trwały nośnik”, o których mowa w art. 10 ust. 1 [w związku z art. 3 lit. m)] dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. z 22.5.2008, L 133, s. 66; zwanej dalej „dyrektywą 2008/48/WE”) należy interpretować w ten sposób, że obejmują

                           —

                           nie tylko tekst (fizycznego, „hard copy”) dokumentu podpisanego przez strony umowy, który zawiera elementy (informacje) wymagane w art. 10 ust. 2 lit. a)–v), dyrektywy, ale także

                           —

                           jakikolwiek inny dokument, do którego wspomniany tekst odsyła, a który zgodnie z prawem krajowym stanowi integralną część porozumienia umownego (na przykład sporządzony przez kredytodawcę dokument zawierający „ogólne warunki umowy”, „warunki kredytu”, „zestawienie kosztów”, „harmonogram płatności rozłożonych na raty”), nawet jeżeli taki dokument sam w sobie nie spełnia wymogu „formy pisemnej” zgodnie z prawem krajowym (na przykład z tego względu, że nie jest podpisana przez strony umowy)?

               2.

               W świetle odpowiedzi na pytanie pierwsze:
               Czy art. 10 ust. 1 i 2dyrektywy 2008/48/WE, w związku z jej art. 1, zgodnie z którym dyrektywa ma na celu pełną harmonizacją w tej dziedzinie, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu lub praktyce, które

                           —

                           wymagają, by wszystkie elementy umowy przewidziane w art. 10 ust. 2 lit. a)–v) były zawarte w jednym dokumencie spełniającym wymóg „formy pisemnej” zgodnie z prawem danego państwa członkowskiego (to jest zasadniczo w dokumencie podpisanym przez strony umowy) oraz

                           —

                           nie przyznają pełnych skutków prawnych umowie o kredyt konsumencki jedynie z tego powodu, że część wspomnianych elementów nie jest zawarta w takim podpisanym dokumencie, nawet w wypadku gdy takie elementy (lub ich część) są zawarte w odrębnym dokumencie (na przykład zawierającym „ogólne warunki umowy”, „warunki kredytu”, „zestawienie kosztów”, „harmonogram płatności rozłożonych na raty”, sporządzonym przez kredytodawcę), mimo iż: (i) sama pisemna umowa odsyła do takiego dokumentu, (ii) są spełnione przewidziane w prawie krajowym warunki włączenia takiego dokumentu jako części umowy oraz (iii) tym samym, zawarta umowa o kredyt konsumencki spełnia jako całość wymóg sporządzenia porozumienia na „innym trwały nośniku” zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy?

               3.

               Czy art. 10 ust. 2 lit. h) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że dane wymagane tym przepisem (konkretnie: „częstotliwość płatności”)

                           —

                           powinny być określone w warunkach danej konkretnej umowy [zasadniczo ze wskazaniem konkretnych dat (dzień, miesiąc, rok) wymagalności poszczególnych rat], lub

                           —

                           jest wystarczające, by umowa zawierała ogólne odesłanie do obiektywnie możliwych do zidentyfikowania parametrów, z których można wywieść takie dane (na przykład warunkiem „miesięczne raty są należne najpóźniej do 15. dnia każdego miesiąca kalendarzowego”, „pierwsza rata jest należna w terminie jednego miesiąca od dnia podpisania umowy, a każda kolejna rata jest zawsze należna w terminie jednego miesiąca od dnia płatności poprzedniej raty” lub innymi podobnymi sformułowaniami)?

               4.

               Jeśli wykładnia dokonana w pytaniu trzecim tiret drugie jest prawidłowa:
               Czy art. 10 ust. 2 lit. h) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że dane wymagane na podstawie takiego przepisu (w szczególności „częstotliwość płatności”) mogą być zawarte także w odrębnym dokumencie, do którego odsyła umowa spełniająca wymóg formy pisemnej (zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy), ale który nie musi sam w sobie koniecznie spełniać takiego wymogu (to jest zasadniczo nie musi być podpisany przez strony umowy; na przykład może chodzić o sporządzony przez kredytodawcę dokument zawierający „ogólne warunki umowy”, „warunki kredytu”, „zestawienie kosztów”, „harmonogram płatności rozłożonych na raty”)?

               5.

               Czy art. 10 ust. 2 lit. i) w związku z lit. h) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że

                           —

                           umowa o kredyt na czas określony, w której spłata/spłata kapitału pożyczki następuje w ramach spłaty poszczególnych rat, nie musi koniecznie zawierać w momencie zawierania umowy dokładnego wskazania części każdej raty przeznaczonej na spłatę kapitału pożyczki oraz części przeznaczonej na zapłatę odsetek zwykłych i opłat (to jest harmonogram płatności rozłożonych na raty/tabela spłat nie stanowi koniecznie integralnej części umowy), ale takie dane mogą być wskazane w harmonogramie płatności rozłożonych na raty/tabeli spłat, którą kredytodawca przedstawia dłużnikowi na jego wniosek, czy też w ten sposób, że

                           —

                           art. 10 ust. 2 lit. h) zapewnia dłużnikowi dodatkowe prawo żądania zestawienia w formie tabeli spłat w odniesieniu do konkretnie wskazanego dnia w okresie obowiązywania umowy o kredyt, niemniej jednak takie prawo nie zwalnia stron umowy z obowiązku ujęcia już w samej umowie poszczególnych planowanych rat w rozbiciu na (należne na podstawie umowy o kredyt w okresie jej obowiązywania) spłatę kapitału i spłatę odsetek zwykłych oraz opłat, w sposób zindywidualizowany dla konkretnej rozpatrywanej umowy?

               6.

               Jeśli wykładnia dokonana w pytaniu piątym tiret pierwsze jest prawidłowa:
               Czy takie pytanie objęte jest zakresem pełnej harmonizacji realizowanej dyrektywą 2008/48/WE, skutkiem czego państwo członkowskie zgodnie z jej art. 22 ust. 1 nie może wymagać, by umowa o kredyt zawierała dokładne wskazanie części każdej raty przeznaczonej na spłatę kapitału oraz części przeznaczonej na zapłatę odsetek zwykłych i opłat (to jest, by harmonogram płatności rozłożonych na raty/tabela spłat stanowiły integralną część umowy)?

               7.

               Czy art. 1 dyrektywy 2008/48/WE, zgodnie z którym dyrektywa realizuje pełną harmonizację w tej dziedzinie lub art. 23 tej dyrektywy, zgodnie z którym sankcje powinny być proporcjonalne, należy interpretować w ten sposób, że wspomniana dyrektywa stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, zgodnie z którym brak większości wymaganych w art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48/WE elementów umowy o kredyt skutkuje tym, iż przyznany kredyt uważa się za bezpłatny, efektem czego dłużnik jest zobowiązany do spłaty kredytodawcy tylko kapitału otrzymanego na podstawie umowy?


title: Sprawa C-6/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 stycznia 2011 r. — Daiichi Sankyo Company przeciwko Comptroller-General of Patents

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 stycznia 2011 r. — Daiichi Sankyo Company przeciwko Comptroller-General of Patents
   (Sprawa C-6/11)
   2011/C 63/42
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Daiichi Sankyo Company

      Strona pozwana: Comptroller-General of Patents

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Rozporządzenie 469/2009 (zwane dalej „rozporządzeniem”) (1) wśród celów określonych w preambule wymienia potrzebę zapewnienia, by przyznawanie SPC przez każde z państw członkowskich Wspólnoty uprawnionym z patentów krajowych lub europejskich odbywało się na tych samych warunkach, jak wskazano w motywach 7 i 8. W braku wspólnotowej harmonizacji prawa patentowego, co oznacza użyte w art. 3 lit. a) rozporządzenia sformułowanie „produkt chroniony jest patentem podstawowym pozostającym w mocy” i jakie są kryteria rozstrzygnięcia tej kwestii?

               2)

               Czy w takiej sprawie jak obecna, która dotyczy produktu leczniczego zawierającego więcej niż jeden aktywny składnik, istnieją dalsze lub inne kryteria stwierdzenia, czy „produkt jest chroniony patentem podstawowym” zgodnie z art. 3 lit. a) rozporządzenia, a jeśli tak, jakie są te dalsze lub inne kryteria?

               3)

               Czy przy ocenie, czy dana mieszanina składników aktywnych wymieniona w zezwoleniu na dopuszczenie do obrotu może stanowić przedmiot SPC oraz z uwagi na treść 4 rozporządzenia, zostaje spełniony warunek, aby „produkt był chroniony patentem podstawowym” w rozumieniu art. 1 i 3 rozporządzenia, jeżeli produkt narusza patent podstawowy na podstawie prawa krajowego?

               4)

               Czy przy ocenie, czy dana mieszanina składników aktywnych wymieniona w zezwoleniu na dopuszczenie do obrotu może stanowić przedmiot SPC oraz z uwagi na treść 4 rozporządzenia, spełnienie warunku, aby „produkt był chroniony patentem podstawowym” w rozumieniu art. 1 i 3, zależy od tego czy patent podstawowy zawiera jedno (lub kilka) zastrzeżeń, które wyraźnie wymieniają mieszankę, po pierwsze, 1) rodzaju składników, który obejmuje jeden z aktywnych składników rzeczonego produktu, oraz, po drugie, 2) innych dodatkowych składników aktywnych, które nie muszą być określone, lecz obejmują inny aktywny składnik rzeczonego produktu; czy też wystarcza, że patent podstawowy zawiera jedno lub kilka zastrzeżeń, które, po pierwsze 1) zastrzegają rodzaj składników, który obejmuje jeden z aktywnych składników rzeczonego produktu oraz, po drugie, 2) posługuje się wyraźnymi sformułowaniami w jego treści, które zgodnie z prawem krajowym rozszerzają zakres ochrony w taki sposób, że obejmuje ona obecność innych nieokreślonych dodatkowych aktywnych składników w rzeczonym produkcie?

      (1)  Dz.U. L 152, s. 1.


title: Sprawa C-106/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 29 lutego 2012 r. — Królestwo Niderlandów przeciwko Eneco Holding NV

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 29 lutego 2012 r. — Królestwo Niderlandów przeciwko Eneco Holding NV
   (Sprawa C-106/12)
   2012/C 151/27
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów.

      Strona pozwana: Eneco Holding NV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 345 TFUE należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „zasady prawa własności w państwach członkowskich” obejmuje swoim zakresem również uregulowanie spornego w niniejszej sprawie absolutnego zakazu prywatyzacji w rozumieniu Besluit aandelen netbeheerders w związku z art. 93 Elektriciteitswet 1998 i art. 85 Gaswet, w myśl którego udziały lub akcje w operatorach sieci mogą być przenoszone (bezpośrednio lub pośrednio) wyłączenie w kręgu podmiotów sprawujących władzę publiczną [w rozumieniu art. 1 Besluit aandelen netbeheerders]?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy skutkiem tego jest, iż postanowienia dotyczące swobodnego przepływu kapitału nie znajdują zastosowania do zakazu łączenia przedsiębiorstw, a przynajmniej, że zakazu łączenia przedsiębiorstw nie należy badać w świetle postanowień dotyczących swobody przepływu kapitału?

               3)

               Czy cele leżące również u podstawy Won [Wet onafhankelijk netbeheer], polegające na zapewnieniu przejrzystości na rynku energetycznym i zapobieganiu zakłóceniom konkurencji poprzez przeciwdziałanie subsydiowaniu krzyżowemu sensu largo (m.in. wymianę strategicznych informacji) stanowią interes o charakterze czysto ekonomicznym, czy też mogą zostać uznane również za interesy niemające charakteru ekonomicznego w tym sensie, że w zależności od okoliczności mogą one, jako nadrzędne względy interesu ogólnego, stanowić uzasadnienie ograniczenia swobodnego przepływu kapitału?


title: Sprawa T-511/17: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Corra González i in./SRB

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/19

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Corra González i in./SRB
   (Sprawa T-511/17)
   (2017/C 357/25)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: José María Francisco Corra González (Madryt, Hiszpania) i 7 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci C. de Santiago Álvarez i J. Redondo Martin)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że poprzez wydanie na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r. decyzji SRB/EES/2017/08, którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji finansowej Banco Popular Español S.A., SRB naruszył prawo Unii;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności ze skutkiem ex tunc tej decyzji oraz późniejszych aktów wykonawczych, które mógł przyjąć SRB.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-432/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Odvolací finanční ředitelství/Pavlína Baštová [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 2 ust. 1 lit. c) — Pojęcie „odpłatnego świadczenia usług” — Udostępnienie konia przez podatnika organizatorowi wyścigów konnych — Ocena zapłaty — Prawo do odliczenia kosztów związanych z przygotowaniem koni podatnika do wyścigów — Koszty ogólne związane z całością działalności gospodarczej — Załącznik III pkt 14 — Obniżona stawka podatku VAT mająca zastosowanie do umożliwienia korzystania z obiektów sportowych — Zastosowanie do prowadzenia stajni wyścigowej — Transakcja stanowiąca jedno świadczenie lub kilka niezależnych świadczeń]

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/14

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Odvolací finanční ředitelství/Pavlína Baštová
   (Sprawa C-432/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. c) - Pojęcie „odpłatnego świadczenia usług” - Udostępnienie konia przez podatnika organizatorowi wyścigów konnych - Ocena zapłaty - Prawo do odliczenia kosztów związanych z przygotowaniem koni podatnika do wyścigów - Koszty ogólne związane z całością działalności gospodarczej - Załącznik III pkt 14 - Obniżona stawka podatku VAT mająca zastosowanie do umożliwienia korzystania z obiektów sportowych - Zastosowanie do prowadzenia stajni wyścigowej - Transakcja stanowiąca jedno świadczenie lub kilka niezależnych świadczeń])
   (2017/C 014/18)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Odvolací finanční ředitelství

      Strona pozwana: Pavlína Baštová

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie stanowi odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu tego przepisu udostępnienie konia przez jego właściciela, będącego podatnikiem podatku od wartości dodanej, organizatorowi wyścigu konnego, aby koń brał udział w owym wyścigu, jeżeli nie skutkuje ono wypłatą premii za udział lub innego bezpośredniego wynagrodzenia i tylko właściciele koni, które zostaną sklasyfikowane na odpowiednim miejscu w wyścigu otrzymują z góry ustaloną nagrodę. Natomiast takie udostępnienie konia stanowi odpłatne świadczenie usług, jeżeli skutkuje wypłatą przez organizatora wynagrodzenia niezależnego od sklasyfikowania danego konia w wyścigu.

               2)

               Dyrektywę 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego w ramach transakcji dotyczących przygotowania i udziału w wyścigach koni należących do podatnika, który hoduje i trenuje własne i cudze konie wyścigowe, przysługuje na tej podstawie, że koszty tych transakcji są zawarte w ogólnych kosztach związanych z jego działalnością gospodarczą, pod warunkiem że koszty poniesione na każdą z danych transakcji wykazują bezpośredni i ścisły związek z całością tej działalności. Może tak być, jeżeli tak poniesione koszty dotyczą koni wyścigowych faktycznie przeznaczonych do sprzedaży lub jeżeli udział tych koni w wyścigach z obiektywnego punktu widzenia stanowi środek promowania działalności gospodarczej, czego zweryfikowanie w danym wypadku należy do sądu odsyłającego.
               Jeżeli takie prawo do odliczenia istnieje, nagroda ewentualnie uzyskana przez podatnika za miejsce zajęte przez jednego z jego koni w wyścigu nie powinna być uwzględniona w podstawie opodatkowania podatkiem od wartości dodanej.

               3)

               Artykuł 98 dyrektywy 2006/112 w związku z pkt 14 załącznika III do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że jedna usługa złożona z kilku cząstkowych świadczeń, mianowicie trenowania koni, korzystania z obiektów sportowych, pobytu koni w stajni, wyżywienia i innego rodzaju opieki nad końmi, nie może zostać objęta obniżoną stawką podatku od wartości dodanej, jeżeli korzystanie z obiektów sportowych w rozumieniu pkt 14 załącznika III do tej dyrektywy i trenowanie koni stanowią dwa równoważne elementy tego złożonego świadczenia lub jeżeli trenowanie koni stanowi główny element owego świadczenia, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 371 z 9.11.2015.


title: Sprawa T-139/06: Wyrok Sądu z dnia 19 października 2011 r. — Francja przeciwko Komisji (Brak wykonania wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Okresowa kara pieniężna — Podjęcie pewnych działań przez państwo członkowskie — Wniosek o zapłatę — Kompetencje Komisji — Właściwość Sądu)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/27

         Wyrok Sądu z dnia 19 października 2011 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-139/06) (1)

   (Brak wykonania wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Okresowa kara pieniężna - Podjęcie pewnych działań przez państwo członkowskie - Wniosek o zapłatę - Kompetencje Komisji - Właściwość Sądu)
   2011/C 347/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo E. Belliard, G. de Bergues i S. Gasri, następnie E. Belliard, G. de Bergues i B. Cabouat, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. van Rijn, K. Banks i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Behzadi-Spencer, T. Harris i C. Murrell, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 659 wersja ostateczna z dnia 1 marca 2006 r. w sprawie wezwania do zapłaty okresowej kary pieniężnej, nałożonej wyrokiem Trybunału z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie C-304/02 Komisja przeciwko Francji, Zb.Orz. s. I-6263.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


title: Sprawa C-268/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Labour Court — Irlandia) — Impact przeciwko Minister for Agriculture and Food, Minister for Arts, Sport and Tourism, Minister for Communications, Marine and Natural Resources, Minister for Foreign Affairs, Minister for Justice, Equality and Law Reform, Minister for Transport (Dyrektywa 1999/70/WE — Klauzule 4 i 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony — Zatrudnienie na czas określony w organach administracji publicznej — Warunki pracy — Wynagrodzenie za pracę i emerytury — Ponowne zawieranie umów o pracę na czas określony na okres wynoszący do ośmiu lat — Autonomia proceduralna — Bezpośrednia skuteczność)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Labour Court — Irlandia) — Impact przeciwko Minister for Agriculture and Food, Minister for Arts, Sport and Tourism, Minister for Communications, Marine and Natural Resources, Minister for Foreign Affairs, Minister for Justice, Equality and Law Reform, Minister for Transport
   (Sprawa C-268/06) (1)

   (Dyrektywa 1999/70/WE - Klauzule 4 i 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony - Zatrudnienie na czas określony w organach administracji publicznej - Warunki pracy - Wynagrodzenie za pracę i emerytury - Ponowne zawieranie umów o pracę na czas określony na okres wynoszący do ośmiu lat - Autonomia proceduralna - Bezpośrednia skuteczność)
   (2008/C 142/05)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Labour Court — Irlandia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Impact

      Strona pozwana: Minister for Agriculture and Food, Minister for Arts, Sport and Tourism, Minister for Communications, Marine and Natural Resources, Minister for Foreign Affairs, Minister for Justice, Equality and Law Reform, Minister for Transport
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Labour Court — Wykładnia klauzuli 4 pkt 1 (zasada niedyskryminacji) i klauzuli 5 pkt 1 (środki zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony) porozumienia, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, str. 43) — Skarga powołująca się na bezpośrednią skuteczność tych przepisów — Brak właściwości, zgodnie z prawem krajowym, sądu, przed którym zawisło postępowanie — Właściwość wynikająca z prawa wspólnotowego, w szczególności z zasady równoważności i skuteczności
   Sentencja

               1)

               Prawo wspólnotowe, w szczególności zasada skuteczności wymaga, aby wyspecjalizowany sąd, który rozstrzyga w ramach kompetencji przyznanej mu, choćby fakultatywnie, przez uregulowanie dokonujące transpozycji dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), w przedmiocie skargi dotyczącej naruszenia tego uregulowania, uznał swoją właściwość również w przedmiocie rozpoznania żądań skarżącego opartych bezpośrednio na samej dyrektywie w odniesieniu do okresu pomiędzy dniem, w którym upłynął termin na dokonanie jej transpozycji a dniem wejścia w życie tego uregulowania, jeżeli okaże się, że zobowiązanie skarżącego do wniesienia równolegle skargi opartej bezpośrednio na dyrektywie do sądu powszechnego może doprowadzić do utrudnień proceduralnych tego rodzaju, że korzystanie z uprawnień wynikających z prawa wspólnotowego stałoby się nadmiernie utrudnione. Do sądu krajowego należy dokonanie niezbędnych ocen w tym zakresie.

               2)

               Klauzula 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70 jest bezwarunkowa i wystarczająco precyzyjna, aby jednostki mogły się na nią powoływać przed sądem krajowym. Nie jest tak natomiast w przypadku klauzuli 5 pkt 1 tego porozumienia ramowego.

               3)

               Artykuł 10 WE i art. 249 akapit trzeci WE, jak również dyrektywę 1999/70 należy interpretować w ten sposób, że organ państwa członkowskiego, działający w charakterze pracodawcy w sektorze publicznym nie jest upoważniony do przyjmowania środków niezgodnych z realizowanym przez tę dyrektywę i porozumienie ramowe celem polegającym na zapobieganiu nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę na czas określony, polegających na ponownym zawieraniu tych umów na nadzwyczajnie długi czas w okresie pomiędzy dniem, w którym upłynął termin na dokonanie transpozycji tej dyrektywy a dniem wejścia w życie ustawy dokonującej jej transpozycji.

               4)

               Jeżeli podlegające zastosowaniu prawo krajowe zawiera zasadę wykluczającą stosowanie ustawy z mocą wsteczną, w przypadku braku wyraźnego i jednoznacznego postanowienia przeciwnej treści, na sądzie krajowym, do którego wniesiona została skarga oparta na naruszeniu jednego z przepisów ustawy krajowej dokonującej transpozycji dyrektywy 1999/70, spoczywa w świetle prawa wspólnotowego obowiązek nadania temu przepisowi mocy wstecznej od dnia, w którym upłynął termin na dokonanie transpozycji tej dyrektywy tylko wtedy, gdy w tym prawie krajowym istnieje postanowienie tego rodzaju, które może umożliwić nadanie temu przepisowi mocy wstecznej.

               5)

               Klauzulę 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że warunki pracy w jej rozumieniu obejmują warunki dotyczące wynagrodzenia i emerytur, zależące od stosunku pracy, z wyłączeniem warunków dotyczących emerytur wypłacanych w ramach ustawowego systemu zabezpieczeń społecznych.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T–671/11: Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2013 r. — IPK International przeciwko Komisji (Pomoc finansowa na rzecz projektu z dziedziny turystyki ekologicznej — Zwrot odzyskanych kwot — Decyzja wydana w wyniku stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniej wydanej decyzji dotyczącej cofnięcia pomocy — Odsetki wyrównawcze — Odsetki za zwłokę — Obliczanie)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/18

         Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2013 r. — IPK International przeciwko Komisji
   (Sprawa T–671/11) (1)

   (Pomoc finansowa na rzecz projektu z dziedziny turystyki ekologicznej - Zwrot odzyskanych kwot - Decyzja wydana w wyniku stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniej wydanej decyzji dotyczącej cofnięcia pomocy - Odsetki wyrównawcze - Odsetki za zwłokę - Obliczanie)
   2013/C 147/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: IPK International — World Tourism Marketing Consultants GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Pitschas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac, G. Wilms i G. Zavvos, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji z dnia 14 października 2011 r. [ENTR/R1/HHO/lsa — entre.r.l(2011)1183091] o wypłaceniu na rzecz skarżącej łącznej kwoty 720 579,90 EUR, obejmującej kwotę 158 618,27 EUR z tytułu odsetek wyrównawczych.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 14 października 2011 r. [ENTR/R1/HHO/lsa — entre.r.l(2011)1183091] w części, w jakiej ustalona w niej kwota odsetek do wypłaty IPK International — World Tourism Marketing Consultants GmbH ogranicza się do 158 618,27 EUR.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Wyrok sądu pierwszej instancji z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie T-112/03, L'Oréal SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego znaku towarowego FLEXI AIR — Wcześniejszy znak towarowy FLEX — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Wniosek o przedstawienie dowodu rzeczywistego używania — Art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 2 lit. a) ii) oraz art. 43 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/25

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 16 marca 2005 r.
   w sprawie T-112/03, L'Oréal SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego znaku towarowego FLEXI AIR - Wcześniejszy znak towarowy FLEX - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Wniosek o przedstawienie dowodu rzeczywistego używania - Art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 2 lit. a) ii) oraz art. 43 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 132/45)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-112/03, L'Oréal SA, z siedzibą w Paryżu (Francja), reprezentowanej przez adwokata X. Buffeta Delmasa d'Autane'a, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: B. Filtenborg, S. Laitinen oraz G. Schneider), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego była Revlon (Suisse) SA, z siedzibą w Schlieren (Szwajcaria), mającej za przedmiot skargę na decyzję czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 15 stycznia 2003 r. (sprawa R 396/2001-4), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między L'Oréal SA a Revlon (Suisse) SA, Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, Prezes, A. W. H. Meij i I. Pelikánová, sędziowie, sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 16 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 7.6.2003


title: Sprawa T-151/11: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — Telefónica de España i Telefónica Móviles España przeciwko Komisji

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/32

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — Telefónica de España i Telefónica Móviles España przeciwko Komisji
   (Sprawa T-151/11)
   2011/C 145/53
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Telefónica de España, SA (Madryt, Hiszpania), Telefónica Móviles España, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: F. González Díaz, F. Salerno, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 lipca 2010 r., oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie programu pomocy państwa C 38/09 (ex NN 58/09), który Hiszpania zamierza wdrożyć na rzecz Corporación de Radio y Televisión Española (RTVE) (Dz.U. UE L 1, s. 9), w której instytucja ta uznała, opierając się na art. 106 ust. 2 TFUE, za zgodny ze wspólnym rynkiem nowy model finansowania nadawcy publicznego Corporación de Radio y Televisión Española, wprowadzony ustawą 8/2009 z dnia 28 sierpnia.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów:

               1)

               Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu art. 108 ust. 2 TFUE ze względu na to, że Komisja nie wszczęła postępowania określonego w tym postanowieniu traktatowym w zakresie dotyczącym możliwości oddzielenia finansowania od rozpatrywanego środka pomocowego jako całości.

               2)

               Zarzut drugi, oparty na naruszeniu art. 108 ze względu na to, że Komisja stwierdza możliwość oddzielenia finansowania od środka pomocowego jako całości i błędnie określa jako nową pomoc tylko finansowanie dodatkowe. Działając w ten sposób Komisja nie uwzględnia ani orzecznictwa, ani swej dotychczasowej praktyki decyzyjnej.

               3)

               Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu art. 256 TFUE ze względu na to, że Komisja nie wyjaśnia w żaden sposób tego, jak doszła do wniosku, że trzy środki o charakterze podatkowym, które zostały wprowadzone lub zmodyfikowane w drodze art. 4, 5 i 6 ustawy 8/2009 mogą zostać oddzielone od aktualnie obowiązującego systemu finansowania RTVE.

               4)

               Zarzut czwarty, oparty na naruszeniu prawa polegającym na oderwaniu źródła finansowania od środka pomocowego, a to ze względu na to, że niezgodność źródeł finansowania z prawem wspólnotowym zawsze pociąga za sobą jego niezgodność przepisami regulującymi kwestię pomocy państwa. Stwierdzić należy w tym względzie, że Komisja w zaskarżonej decyzji uznała za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc powiązaną z finansowaniem, które ta sama instytucja, w ramach toczącego się równocześnie postępowania, uznała za niezgodne z prawem Unii.

               5)

               Zarzut piąty, oparty na naruszeniu art. 106 ust. 2 TFUE czy też art. 256 TFUE ze względu na brak odpowiedniego uzasadnienia braku nadmiernej rekompensaty i wpływu rozpatrywanego środka na konkurencję na rynku wewnętrznym. Dokładnie rzecz ujmując, Komisja w zaskarżonej decyzji, z jednej strony, nie uwzględniła tego, że rzeczywiste koszty Corporación RTVE będą w przyszłości niższe od tych kosztów poniesionych w przeszłości, i, z drugiej strony, uznaje za zgodny ze wspólnym rynkiem środek, który zapewnia ochronę „przed wahaniami dochodów na rynku reklamy”, choć nie występuje już żadne ryzyko handlowe.


title: Sprawa C-286/15: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa - Łotwa) – Valsts ieņēmumu dienests/SIA „Latvijas propāna gāze” (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Pozycja 2711 — Gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe — Materiał nadający zasadniczy charakter — Skroplony gaz ziemny)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/11

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa - Łotwa) – Valsts ieņēmumu dienests/SIA „Latvijas propāna gāze”
   (Sprawa C-286/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna Taryfa Celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Pozycja 2711 - Gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe - Materiał nadający zasadniczy charakter - Skroplony gaz ziemny))
   (2016/C 260/14)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Valsts ieņēmumu dienests

      Strona pozwana: SIA „Latvijas propāna gāze”

      Sentencja

               1)

               Regułę 2 lit. b) i regułę 3 lit. b) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej znajdującej się w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego, kolejno, rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 948/2007 z dnia 30 września 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że ponieważ wszystkie składniki mieszaniny gazów, takiej jak omawiany w postępowaniu głównym skroplony gaz ziemny, przyznają jej łącznie jej zasadniczy charakter, oraz ponieważ nie można ustalić składnika, który mieszaninie tej nadaje jej zasadniczy charakter, oraz że w każdym przypadku nie jest możliwe ustalenie dokładnej ilości poszczególnego składnika omawianego skroplonego gazu ziemnego, domniemanie, zgodnie z którym substancją, która nadaje produktowi jego zasadniczy charakter w rozumieniu reguły 3 list. b) wspomnianych reguł ogólnych, jest substancja, której ilość procentowa jest najwyższa w tej mieszaninie, nie może zostać zastosowane.

               2)

               Wspomnianą nomenklaturę scaloną należy interpretować w ten sposób, iż skroplony gaz ziemny, taki jak omawiany w postępowaniu głównym, zawierający 0,32 % metanu, etanu i etylenu, 58,32 % propanu i propylenu, oraz nie więcej niż 39,99 % butanu i butylenu, w stosunku do którego to skroplonego gazu ziemnego nie można ustalić, która ze składających się na niego substancji nadaje mu jego zasadniczy charakter, objęty jest podpozycją 2711 19 00 jako „Gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe, skroplone, pozostałe”.

               3)

               Artykuł 218 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada on na zgłaszającego skroplony gaz ziemny, taki jak omawiany w postępowaniu głównym, obowiązku dokładnego wskazania procentowej ilości substancji, z której składa się głównie ów skroplony gaz ziemny.

      (1)  Dz.U. C 270 z 17.8.2015.


title: Sprawa F-103/07: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2007 r. — Duta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/45

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2007 r. — Duta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-103/07)
   (2007/C 315/88)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Radu Duta (Luksemburg, Luksemburg) [przedstawiciel: F. Krieg, avocat]

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji;

               —

               odesłanie sprawy do rozpatrzenia przez właściwy organ;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swojej skardze skarżący kwestionuje odrzucenie jego kandydatury na stanowisko referendarza w gabinecie sędziego Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich. Odrzucenie miało miejsce w drodze okólnika z dnia 24 stycznia 2007 r., chociaż sam sędzia był wcześniej żywo zainteresowany kandydaturą skarżącego.
   Skarżący podnosi po pierwsze nieważność decyzji o oddaleniu jego zażalenia. Było ono rozpatrywane przez „komisję Sądu Pierwszej Instancji właściwą w zakresie rozpatrywania zażaleń”, której skład nie odpowiada wymogom rzetelnego procesu, zdefiniowanego w art. 6 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Członkowie Sądu zasiadający w tej komisji nie mogą zachować całkowitej bezstronności przy orzekaniu w sprawach dotyczących jednego z ich kolegów.
   Po drugie skarżący podnosi, że był dyskryminowany. Sędzia, w którego gabinecie miał być zatrudniony nie skorzystał w racjonalny sposób ze swej swobody uznania.
   Wreszcie skarżący uważa, że w każdym razie zaskarżone decyzje naruszyły zasady ogólne przejrzystości, dobrej wiary i ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa T-46/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 sierpnia 2007 r. — Galileo Lebensmittel przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wdrożenie domeny najwyższego poziomu .eu — Rejestracja nazwy domeny galileo.eu — Zastrzeżenie korzystania z nazwy domeny dla instytucji i organów Wspólnoty — Legitymacja procesowa — Niedopuszczalność)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/35

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 sierpnia 2007 r. — Galileo Lebensmittel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-46/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wdrożenie domeny najwyższego poziomu „.eu’ - Rejestracja nazwy domeny „galileo.eu’ - Zastrzeżenie korzystania z nazwy domeny dla instytucji i organów Wspólnoty - Legitymacja procesowa - Niedopuszczalność)
   (2007/C 247/57)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Galileo Lebensmittel GmbH & Co. KG (Trierweiler, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Bott)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo pełnomocnicy E. Montaguti i T. Jürgensen, a następnie G. Braun i E. Montaguti)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji w sprawie zastrzeżenia, w zastosowaniu art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 874/2004 z dnia 28 kwietnia 2004 r. ustanawiającego reguły porządku publicznego dotyczące wprowadzenia w życie i funkcji Domeny Najwyższego Poziomu .eu oraz zasady regulujące rejestrację (Dz.U. L 162, str. 40), nazwy domeny „galileo.eu” jako nazwy, z której korzystanie jest zastrzeżone dla instytucji i organów Wspólnoty.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Galileo Lebensmittel GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa F-59/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 9 kwietnia 2014 r. – Rouffaud przeciwko EEAS (Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego do zadań pomocniczych — Zmiana kwalifikacji umowy — Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Zasada zgodności — Zmiana podstawy zarzutów)

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/39

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 9 kwietnia 2014 r. – Rouffaud przeciwko EEAS
   (Sprawa F-59/13) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego do zadań pomocniczych - Zmiana kwalifikacji umowy - Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Zasada zgodności - Zmiana podstawy zarzutów))
   2014/C 159/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Thierry Rouffaud (Ixelles, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci A. Coolen, É. Marchal, S. Orlandi i D. Abreu Caldas, następnie adwokaci S. Orlandi i D. Abreu)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i M. Silva, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego o zmianę kwalifikacji zawartych z nim kolejnych umów na czas określony na umowę na czas nieokreślony oraz uznania okresu przepracowanego w charakterze członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych za okres przepracowany w charakterze członka personelu kontraktowego

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Thierry Rouffaud pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych.

      (1)  Dz.U. C 233 z 10.8.2013, s. 14.


title: Sprawa C-596/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2015 r. w sprawie T-619/14, Bionorica SE/Komisja Europejska, wniesione w dniu 13 listopada 2015 r. przez Bionorica SE

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/24

         Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2015 r. w sprawie T-619/14, Bionorica SE/Komisja Europejska, wniesione w dniu 13 listopada 2015 r. przez Bionorica SE
   (Sprawa C-596/15 P)
   (2016/C 016/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Bionorica SE (przedstawiciele: M. Weidner, T. Guttau, N. Hußmann, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               przeprowadzenie rozprawy;

               —

               uchylenie postanowienia Sądu (ósma izba) z dnia 16 września 2015 r. w sprawie T-619/14;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie na poparcie odwołania przytacza dwa zarzuty:

               —

               uchybienia w postępowaniu: Sąd częściowo oparł się na błędnych elementach stanu faktycznego i w ten sposób doszedł do błędnego rozstrzygnięcia obciążającego wnoszącą odwołanie. Sąd niesłusznie przyjął, że wnosząca odwołanie była producentem środków spożywczych, których ponadto wyłącznie dotyczyły zawieszone oświadczenia zdrowotne w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 (1). Do tego dochodzi fakt, że Sąd w części niedostatecznie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Sąd nie pochylił się dostatecznie szczegółowo nad treścią pisma Komisji kończącego rzekomo bezczynność i w ten sposób doszedł do błędnego rozstrzygnięcia.

               —

               naruszenie prawa Unii: Sąd niesłusznie odmówił stwierdzenie wystąpienia przesłanek z art. 265 TFUE, zważywszy że bezczynność komisji się nie zakończyła. Ponadto Sąd dokonał błędnej oceny rozporządzenia (WE) nr 1924/2006, a zwłaszcza jego art. 17 i 28. Pod względem znaczenia nie można zrównać ze sobą dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych i tych, w odniesieniu do których zawieszono zezwolenie. Skutki prawne wynikające z przepisów przejściowych nie są w dostatecznym stopniu możliwe do przewidzenia.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404, s.9)


title: Sprawa T-161/07: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2007 — Group Lottuss przeciwko OHIM — Ugly (COYOTE UGLY)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/37

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2007 — Group Lottuss przeciwko OHIM — Ugly (COYOTE UGLY)
   (Sprawa T-161/07)
   (2007/C 155/67)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Group Lottuss Corporation, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Grau Mora, A. Angulo Lafora, M. Ferrándiz Avendaño i J Arribas García)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: UGLY, INC.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności (w części) decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 marca 2007 r., w zakresie, w jakim odrzucono w niej częściowo zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 2.428.795 „COYOTE UGLY” złożone przez GROUP LOTTUSS CORP. SL;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Group Lottuss Corporation, SL

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „COYOTE UGLY” (zgłoszenie nr 2.428.795) dla towarów i usług z klas 9, 41 i 42.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Ugly, Inc.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „COYOTE UGLY” dla towarów z klas 14, 16, 21, 25, 32 i 34, oraz wcześniejsze powszechnie znane niezarejestrowane słowne i graficzne znaki towarowe „COYOTE UGLY” dla towarów i usług z klas 14, 16, 21, 25, 32, 33, 34, 41 i 42.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w części i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do usług z klasy 42.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odrzucono w niej sprzeciw w odniesieniu do objętych zgłoszeniem „usług rozrywkowych i usług dla dyskotek i sal przyjęć” z klasy 41, i odrzucenie zgłoszenia w odniesieniu do tych usług

      Podniesione zarzuty: niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa F-79/07: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2007 r. — Kurt-Wolfgang Braun-Neumann przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/31

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2007 r. — Kurt-Wolfgang Braun-Neumann przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa F-79/07)
   (2007/C 235/57)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Kurt-Wolfgang Braun-Neumann (Merzig, Niemcy) (przedstawiciel: P. Ames, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               Zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego ze skutkiem wstecznym od dnia 1 sierpnia 2004 r. drugiej połowy renty rodzinnej po jego żonie Giseli Mandt, z domu Neumann, zmarłej w dniu 25 lipca 2004 r. wynoszącej za każdy miesiąc 1 670,84 EUR powiększonej o odsetki obliczone według stopy Europejskiego Banku Centralnego stosowanej do kredytu banku centralnego na koniec dnia powiększonego o 3 %,

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Parlament Europejski zobowiązał się do wypłaty Skarżącemu 50 % renty rodzinnej jako wdowcowi po p. Giseli Mandt, z domu Neumann. Skarżący domaga się całej renty rodzinnej.
   Skarga dotyczy decyzji Parlamentu Europejskiego uwzględniającej drugie małżeństwo zmarłej, mimo iż orzeczenie z dnia 6 września 1995 r., mocą którego tribunal de prèmiere instance de Namur orzekł rozwód w odniesieniu do pierwszego małżeństwa nie został uznany przez Bayerisches Oberstes Landesgericht w postanowieniu z dnia 11 października 1999 r. Skarżący podnosi zatem, że jest jedynym „żyjącym małżonkiem” ponieważ drugie małżeństwo, jakie zawarła jego małżonka z p. Wolfgangiem Mandtem nie było małżeństwem ważnie zawartym.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  13 grudnia 2005 r.  w sprawie C-78/03 P: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Aktionsgemeinschaft Recht und Eigentum eV (Odwołanie — Pomoc na nabywanie gruntów przyznawana przez władze niemieckie — Program prywatyzacji gruntów i restrukturyzacji rolnictwa w nowych landach)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 13 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-78/03 P: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Aktionsgemeinschaft Recht und Eigentum eV (1)

   (Odwołanie - Pomoc na nabywanie gruntów przyznawana przez władze niemieckie - Program prywatyzacji gruntów i restrukturyzacji rolnictwa w nowych landach)
   (2006/C 36/03)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-78/03 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło do Trybunału w dniu 19 lutego 2003 r., wniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich, (pełnomocnicy: J. Flett i V. Kreuschitz), w której pozostałymi uczestnikami postępowania są Republika Federalna Niemiec, (pełnomocnik: M. Lumma), interwenient w pierwszej instancji, Aktionsgemeinschaft Recht und Eigentum eV, z siedzibą w Borken (Niemcy), reprezentowane przez profesora M. Pechsteina, strona skarżąca w pierwszej instancji, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, K. Schiemann i J. Makarczyk, prezesi izb, C. Gulmann (sprawozdawca), A. La Pergola, J.-P. Puissochet, P. Kūris, E. Juhász, E. Levits i A. Ó Caoimh, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 13 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie T 114/00 Aktionsgemeinschaft Recht und Eigentum przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Skarga wniesiona przez Aktionsgemeinschaft Recht und Eigentum eV do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 22 grudnia 1999 r. zezwalającej na pomoc państwa w ramach postanowień art. 87 i 88 (dawne art. 92 i 93) Traktatu WE zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               3)

               Aktionsgemeinschaft Recht und Eigentum eV zostaje obciążone kosztami postępowania w obydwu instancjach.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.04.2003.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 marca 2005 r. w sprawie T- 277/03, Dionysia Vlachaki, żona Petrosa Eleftheriadisa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Dawni członkowie personelu pomocniczego — Zwrot wynagrodzeń nienależnie pobranych po zakończeniu umowy — Odsetki za zwłokę — Skarga o uchylenie — Uzasadnienie — Siła wyższa)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/21

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 marca 2005 r.
   w sprawie T- 277/03, Dionysia Vlachaki, żona Petrosa Eleftheriadisa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Dawni członkowie personelu pomocniczego - Zwrot wynagrodzeń nienależnie pobranych po zakończeniu umowy - Odsetki za zwłokę - Skarga o uchylenie - Uzasadnienie - Siła wyższa)
   (2005/C 115/39)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie T-277/03, Dionysia Vlachaki, żona Petrosa Eleftheriadisa, zamieszkała w Polydroso Amarousiou (Grecja), reprezentowana przez adwokata T. Sigalasa, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: I. Dimitriou i M. G. Wilms, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie lub częściową zmianę decyzji Komisji C (2003) 738 końcowy z dnia 25 marca 2003 r. w sprawie zwrotu wynagrodzeń niesłusznie pobranych przez skarżącą, dawnego członka personelu pomocniczego, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, wydał w dniu 8 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003


title: Sprawa T-315/07: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2007 r. — Grohe przeciwko OHIM — Compañia Roca Radiadores (ALIRA)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/26

         Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2007 r. — Grohe przeciwko OHIM — Compañia Roca Radiadores (ALIRA)
   (Sprawa T-315/07)
   (2007/C 235/48)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Grohe AG (Hemer, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Lensing-Kramer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Compañia Roca Radiadores, S. A.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie R 850/2006-4;

               —

               ewentualne stwierdzenie nieważności lub zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w niej występowanie podobieństwa między towarami „Küchenhähhen” i „gusseiserne Badewannen”, a zatem występowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących oznaczeń;

               —

               ewentualne stwierdzenie nieważności lub zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w niej występowanie podobieństwa fonetycznego między zarejestrowanym znakiem towarowym a znakiem, na którym oparty jest sprzeciw, w Hiszpanii, a zatem występowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących oznaczeń;

               —

               ewentualne stwierdzenie nieważności lub zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w niej brak powszechnej znajomości nazwy AKIRA w odniesieniu do japońskiego komiksu w Hiszpanii, oraz występowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących oznaczeń;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Grohe AG.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ALIRA” dla towarów z klasy 11 (zgłoszenie nr 2 766 640).

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Compañia Roca Radiadores, S. A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy„AKIRA” dla towarów z klasy 11 (zgłoszenie nr 2 045 604).

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i odmowa rejestracji.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1), jako że brak jest prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących oznaczeń.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-84/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin — Niemcy) — Rahmanian Koushkaki przeciwko Bundesrepublik Deutschland (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 — Artykuł 21 ust. 1, art. 32 ust. 1 i art. 35 ust. 6 — Procedury i warunki wydawania wiz jednolitych — Obowiązek wydania wizy — Ocena ryzyka nielegalnej imigracji — Zamiar opuszczenia terytorium państw członkowskich przez osobę ubiegająca się o wizę przed wygaśnięciem terminu ważności wizy, o którą osoba ta występuje — Poważne wątpliwości — Swoboda uznania organów właściwych)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin — Niemcy) — Rahmanian Koushkaki przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-84/12) (1)

   (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 - Artykuł 21 ust. 1, art. 32 ust. 1 i art. 35 ust. 6 - Procedury i warunki wydawania wiz jednolitych - Obowiązek wydania wizy - Ocena ryzyka nielegalnej imigracji - Zamiar opuszczenia terytorium państw członkowskich przez osobę ubiegająca się o wizę przed wygaśnięciem terminu ważności wizy, o którą osoba ta występuje - Poważne wątpliwości - Swoboda uznania organów właściwych)
   2014/C 52/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rahmanian Koushkaki

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Berlin — Wykładnia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (Dz.U. L 243, s. 1), a w szczególności jego art. 21 ust. 1 i art. 32 ust. 1 — Procedury i warunki wydawania wiz — Prawo do uzyskania wizy przysługujące ubiegającej się o wizę osobie, która spełnia warunki wjazdu — Ocena ryzyka nielegalnej imigracji — Swoboda uznania danych państw członkowskich

      Sentencja

               1)

               Artykuł 23 ust. 4, art. 32 ust. 1 i art. 35 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) należy interpretować w ten sposób, że właściwe organy państwa członkowskiego mogą odmówić po rozpatrzeniu wniosku o wydanie wizy jednolitej wydania takiej wizy ubiegającej się o nią osobie tylko w przypadku, gdy można powołać się względem tej osoby na jedną z podstaw odmowy wydania wizy wymienionych w tych przepisach. Tym organom przysługuje w toku rozpatrywania tego wniosku szeroki zakres swobodnego uznania w odniesieniu do warunków stosowania tych przepisów oraz do oceny mających znaczenie okoliczności faktycznych w celu określenia, czy względem osoby ubiegającej się o wizę można powołać się na jedną z tych podstaw odmowy.

               2)

               Artykuł 32 ust. 1 rozporządzenia nr 810/2009 w związku z art. 21 ust. 1 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, iż obowiązek wydania przez właściwe organy państwa członkowskiego wizy jednolitej jest zależny od warunku, że nie budzi poważnych wątpliwości zamiar opuszczenia przez osobę ubiegającą się o wizę terytorium państw członkowskich, zanim wygaśnie termin ważności wizy, o którą osoba ta występuje, w świetle ogólnej sytuacji państwa zamieszkania osoby ubiegającej się o wizę i uwarunkowań właściwych tej osobie, ustalonych w świetle informacji przez nią przedstawionych.

               3)

               Rozporządzenie nr 810/2009 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie przepisowi regulacji państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który przewiduje, iż w razie spełnienia warunków wydania przewidzianych przez to rozporządzenie właściwym organom przysługuje uprawnienie do wydania wizy jednolitej ubiegającej się o nią osobie, przy czym nie uściśla, że mają one obowiązek wydania tej wizy, o ile taki przepis może być interpretowany w sposób zgodny z art. 23 ust. 4, art. 32 ust. 1 i art. 35 ust. 6 wspomnianego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012.


title: Sprawa T-689/13: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. — Bilbaína de Alquitranes i in. przeciwko Komisji

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/21

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. — Bilbaína de Alquitranes i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-689/13)
   2014/C 85/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bilbaína de Alquitranes, SA (Luchana-Baracaldo, Vizcaya, Hiszpania); Deza a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska); Industrial Química del Nalón, SA (Oviedo, Hiszpania); Koppers Denmark A/S (Nyborg, Dania); Koppers UK Ltd (Scunthorpe, Zjednoczone Królestwo); Koppers Netherlands BV (Uithoorn, Niderlandy); Rütgers Basic Aromatics GmbH (Castrop-Rauxel, Niemcy); Rütgers Belgium NV (Zelzate, Belgia); Rütgers Poland Sp. z o.o. (Kędzierzyn- Koźle, Polska); Bawtry Carbon International Ltd (Doncaster, Zjednoczone Królestwo); Grupo Ferroatlántica, SA (Madrid, Hiszpania); SGL Carbon GmbH (Meitingen, Niemcy); SGL Carbon GmbH (Bad Goisern am Hallstättersee, Austria); SGL Carbon (Passy, Francja); SGL Carbon, SA (La Coruña, Hiszpania); SGL Carbon Polska S.A. (Racibórz, Polska); i ThyssenKrupp Steel Europe AG (Duisburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i C. Mereu)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w zakresie, w jakim klasyfikuje CTPHT jako H400 i H410;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (rozporządzenia CLP) (Dz.U. L 261, s. 5) w części, w której pak, smoła węglowa wysokotemperaturowa, numer CAS 65996-93-2 (zwany dalej „CTPHT”), jest klasyfikowany jako „Aquatic Acute 1 (H400)” i „Aquatic Chronic 1 (H410)” (zwanej dalej „zaskarżonym aktem”).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zaskarżony akt jest niezgodny z prawem, gdyż narusza przepisy rozporządzenia REACH i rozporządzenia CLP dotyczące zaklasyfikowania materiałów jako toksycznych dla środowiska wodnego oraz badań, które należy uznać w tym zakresie, jak też zasadę równego traktowania, w zakresie w jakim odrzuca badania przeprowadzone zgodnie z rozporządzeniem REACH i wytycznymi OECD i wymaga przeprowadzenia testów, które nie są oparte na uznanej metodzie standardowej.

               2)

               Zaskarżony akt jest niezgodny z prawem, gdyż jest oparty na oczywistym błędzie w ocenie, bo nie uwzględniono w nim obojętnych właściwości CTPHT, które mają wyraźne istotne oddziaływanie na badanie światłem UV i na zastosowanie metody podsumowującej. Określono w nim współczynniki M dla składników PAH, nie dokonując prawidłowej oceny przywołanych badań, i odrzucono informacje dostarczone przez skarżące bez wystarczającego uzasadnienia.

               3)

               Zaskarżony akt jest niezgodny z prawem, gdyż narusza zasady przejrzystości i prawa do obrony obowiązujące w prawie Unii.


title: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia  23 września 2005 r.  w sprawie C-357/04 P: Antonio Andolfi przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Program JOP — Projekt założenia spółki włosko-rumuńskiej — Zniesienie początkowo przyznanej pomocy finansowej — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/12

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 23 września 2005 r.
   w sprawie C-357/04 P: Antonio Andolfi przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Program JOP - Projekt założenia spółki włosko-rumuńskiej - Zniesienie początkowo przyznanej pomocy finansowej - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne a w części oczywiście bezzasadne)
   (2006/C 60/25)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-357/04 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło w dniu 17 sierpnia 2004 r., wniesione przez Antonio Andolfiego, zamieszkałego w Rzymie (Włochy), (adwokat: S. Amato), w której drugą stroną postępowania była Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: E. Montaguti, wspierany przez adwokata: A. Dal Ferra), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, (sprawozdawca) P. Kūris i C. Gulmann, sędziowie; rzecznik generalny: L.A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 23 września 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               A. Andolfi zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004.


title: Sprawa T-296/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 lipca 2011 r. — Cementos Portland Valderrivas przeciwko Komisji (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Artykuł 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/24

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 lipca 2011 r. — Cementos Portland Valderrivas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-296/11 R)
   (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Artykuł 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 282/50
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Cementos Portland Valderrivas S.A. (Pampeluna, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Ortiz Blanco)
   Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, C. Urraca Caviedes i C. Hödlmayr, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Rivasa),

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2011) 2368 wersja ostateczna, z dnia 30 marca 2011 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (Sprawa COMP/39.520 — Cement i towary cementopodobne)

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-249/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 12 maja 2017 r. – Ryanair Ltd/The Revenue Commissioners

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 12 maja 2017 r. – Ryanair Ltd/The Revenue Commissioners
   (Sprawa C-249/17)
   (2017/C 221/19)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd

      Druga strona postępowania: The Revenue Commissioners

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przyszły zamiar świadczenia usług w zakresie zarządzania na rzecz przejmowanej spółki w przypadku udanego jej przejęcia jest wystarczający dla ustalenia, że potencjalny nabywca prowadzi działalność gospodarczą do celów art. 4 szóstej dyrektywy VAT (1), w związku z czym VAT obciążający potencjalnego nabywcę z tytułu towarów lub usług wyświadczonych w celu doprowadzenia do rzeczonego przejęcia może być potencjalnie uważany za podatek naliczony na poczet zamierzonej działalności polegającej na świadczeniu usług w zakresie zarządzania; oraz

               2)

               Czy zachodzi wystarczający „bezpośredni i ścisły związek”, wskazany jako przesłanka przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku Cibo (2), między specjalistycznymi usługami wyświadczonymi w kontekście takiego potencjalnego przejęcia, a transakcjami sprzedaży, to znaczy potencjalnym świadczeniem usług w zakresie zarządzania na rzecz przejmowanej spółki w przypadku udanego jej przejęcia, który uprawniałby do odliczenia VAT od tychże specjalistycznych usług?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 1977, L 145, s. 1).

      (2)  Wyroku z dnia 27 września 2001 r. w sprawie Cibo Participations SA/Directeur régional des impôts du Nord-Pas-de-Calais, C-16/00, EU:C:2001:495


title: Sprawa T-561/11: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2011 r. — Nycomed przeciwko OHIM — Bayer Consumer Care (ALEVIAN DUO)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/22

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2011 r. — Nycomed przeciwko OHIM — Bayer Consumer Care (ALEVIAN DUO)
   (Sprawa T-561/11)
   2012/C 6/40
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nycomed GmbH (Konstancja, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Ferchland)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bayer Consumer Care AG (Bazylea, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 lipca 2011 r. w sprawie R 1953/2010-1 i oddalenie sprzeciwu; oraz

               —

               obciążenie strony wnoszącej sprzeciw kosztami związanymi z postępowaniem przed Wydziałem Sprzeciwów oraz postępowaniem odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ALEVIAN DUO” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6303201

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Bayer Consumer Care AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 786863 „ALEVE” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-460/07: Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2010 r. — Nokia przeciwko OHIM — Medion (LIFE BLOG) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LIFE BLOG — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LIFE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] — Częściowa odmowa rejestracji)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/31

         Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2010 r. — Nokia przeciwko OHIM — Medion (LIFE BLOG)
   (Sprawa T-460/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LIFE BLOG - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LIFE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Częściowa odmowa rejestracji)
   2010/C 51/59
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Nokia Oyj (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel: J. Tanhuanpää, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Medion AG (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: P.-M. Weisse, adwokat)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 października 2007 r. (R 141/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Medion AG i Nokia Oyj.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nokia Oyj zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa T-226/09: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2009 r. — British Telecommunications przeciwko Komisji

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/24

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2009 r. — British Telecommunications przeciwko Komisji
   (Sprawa T-226/09)
   2009/C 193/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: British Telecommunications plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: G. Robert and M. M. Newhouse, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2009) 685 wersja ostateczna z dnia 11 lutego 2009 r. uznającej za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc udzieloną przez władze brytyjskie na rzecz skarżącej w postaci gwarancji państwowej dla funduszu emerytalnego BT [pomoc państwa nr C 55/2007 (ex NN 63/2007, CP 106/2006)].
   W uzasadnieniu swych żądań strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.
   Po pierwsze strona skarżąca podnosi, iż uznawszy, że skarżąca uzyskała selektywną korzyść gospodarczą, Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywisty błąd w zakresie oceny, jako że nieprawidłowo zastosowała art. 87 ust. 1 WE oraz pojęcie pomocy państwa. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie uwzględniła pełnego kontekstu gospodarczego i faktycznego, w którym skarżąca prowadzi działalność.
   Po drugie skarżąca utrzymuje, iż uznawszy, że skarżąca uzyskała selektywną korzyść gospodarczą ze względu na to, że zarządzający (trustees) systemem emerytalnym BT (BTPS) nie uiszczali składek na fundusz ochrony świadczeń emerytalnych (PPF) w odniesieniu do objętych gwarancją państwową emerytur członków BTPS, Komisja popełniła oczywisty błąd w zakresie oceny i naruszyła zasadę równego traktowania, gdyż nie porównała ze sobą podobnych sytuacji. Według skarżącej Komisja nie wzięła pod uwagę różnic między podlegającymi PPF systemami sektora prywatnego a przejętym przez skarżącą w procesie prywatyzacji systemem typowym dla służby cywilnej.
   Po trzecie skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo i zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań przez to, że zmieniła kwalifikację środka, który nie stanowił pomocy w czasie, gdy został wprowadzony, wskazując jako „przesłankę uzasadniającą” taką zmianę okoliczność, że dwadzieścia lat później środek ten należy uznać za pomoc, ponieważ w międzyczasie uchwalono stosowny przepis prawny.
   Po czwarte skarżąca twierdzi, że formułując pod adresem zarządców BTPS wymóg uiszczania składek na rzecz PPF, Komisja naruszyła zasady równego traktowania i proporcjonalności.
   Po piąte podnosi ona, że Komisja popełniła oczywisty błąd w zakresie oceny i nie przeprowadziła stosownego dochodzenia w odniesieniu do kwestii, czy uzyskana zdaniem Komisji selektywna korzyść gospodarcza zakłóca konkurencję i wpływa na wymianę handlową w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.
   Po szóste skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w zakresie ustaleń faktycznych i prawnych uznając, że nastąpiło tu zbycie zasobów państwowych.
   Po siódme podnosi ona, że Komisja naruszyła art. 253 WE, gdyż nie przedstawiła uzasadnienia zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-223/16: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2016 r. – Massive Bionics/EUIPO — Apple (DriCloud)

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/39

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2016 r. – Massive Bionics/EUIPO — Apple (DriCloud)
   (Sprawa T-223/16)
   (2016/C 251/45)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Massive Bionics, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Galindo Martens)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Apple, Inc. (Cupertino, Kalifornia, Stany Zjednoczone Ameryki)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „DriCloud” – zgłoszenie nr 11 723 509

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 marca 2016 r. w sprawie R 339/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-221/10: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2010 r. — Iberdrola przeciwko Komisji

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/55

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2010 r. — Iberdrola przeciwko Komisji
   (Sprawa T-221/10)
   2010/C 179/94
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Iberdrola, SA (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Ruiz Calzado, M. Núñez Müller i J. Domínguez Pérez, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona w niniejszej skardze decyzja została także zakwestionowana w skardze T-219/10 Autogrill España przeciwko Komisji.
   Zarzuti główne arguementy są podobne do tych podniesionych w ww. skardze. W szczególności skarżąca twierdzi, że:

               —

               Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, dochodząc do wniosku, iż środek ustanowiony w art. 12 ust. 5 Texto Refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades (ujednoliconego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych — TRLIS) stanowi niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa, a to ze względu na to, że instytucja ta nie uwzględniła pozytywnych skutków stosowania środka i pominęła jego korzystny wpływ na realizację innych zamierzonych w postanowieniach traktatowych celów;

               —

               Komisja naruszyła zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania, odchodząc od wytycznych określonych w komunikacie w sprawie podatków bezpośrednich oraz zgodnej z tym komunikatem własnej praktyki administracyjnej;

               —

               Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji, zgodnie z którą jest ona zobowiązana do starannego, dokładnego i bezstronnego zbadania wszystkich mających znaczenie elementów stanu faktycznego sprawy, a to ze względu na to, że nie przeprowadziła ona (jak uczyniła to w odniesieniu do nabycia o charakterze pozawspólnotowym) postępowania mającego na celu wykazanie zarzucanej selektywności środka postępowania i sprawdzenie, przed wyciągnięciem wniosków w tym zakresie, dokładnego zakresu istniejących w praktyce przeszkód dla mającej komercyjny charakter fuzji wewnątrzwspólnotowej;

               —

               Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uwzględnienia ram traktatowych i zapewnienia spójnego stosowania norm dotyczących kontroli pomocy państwa oraz norm dotyczących innych zasad i zagwarantowanych w traktacie swobód, takich jak swobodny przepływ kapitału i tworzenie rynku wewnętrznego;

               —

               zaskarżona decyzja jest niedostatecznie uzasadniona w zakresie dotyczącym istotnych aspektów dokonanej przez Komisję oceny selektywności środka i jego wpływu na konkurencję i wymianę handlową między państwami członkowskimi.


title: Sprawa T-502/13: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2013 r. — ASPA przeciwko OHIM — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria (ARGENTARIA)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/16

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2013 r. — ASPA przeciwko OHIM — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria (ARGENTARIA)
   (Sprawa T-502/13)
   2013/C 352/31
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Argenta Spaarbank NV (ASPA) (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci K. De Winter i M. De Vroey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA (Madryt, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji do spraw Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 lipca 2013 r. wydanej w sprawie R 1581/2011-4.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: słowny znak towarowy „ARGENTARIA” dla towarów i usług z klas od 1 do 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 159 707

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: zakończenie postępowania w sprawie unieważnienia prawo do znaku w następstwie zrzeczenia się przez właściciela wspólnotowego znaku towarowego prawa do tego znaku w odniesieniu do spornych usług.

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie odwołania jako niedopuszczalne.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 80 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-62/09: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Rintisch przeciwko OHIM — Bariatrix Europe (PROTI SNACK) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PROTI SNACK — Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe znaki towarowe PROTIPLUS, PROTI i PROTIPOWER — Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie — Uprawnienia dyskrecjonalne przyznane na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Wyrażenie „jeżeli nie postanowiono inaczej” — Zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Zasada 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/20

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Rintisch przeciwko OHIM — Bariatrix Europe (PROTI SNACK)
   (Sprawa T-62/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PROTI SNACK - Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe znaki towarowe PROTIPLUS, PROTI i PROTIPOWER - Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie - Uprawnienia dyskrecjonalne przyznane na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Wyrażenie „jeżeli nie postanowiono inaczej” - Zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Zasada 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95)
   2012/C 32/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bernhard Rintisch (Bottrop, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Dreyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bariatrix Europe Inc. SAS (Guilherand-Granges, Francja)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 grudnia 2008 r. (sprawa R 740/2008-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Bernhard Rintisch a Bariatrix Europe Inc. SAS.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Bernhard Rintisch zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa T-280/07: Postanowienie Sądu z dnia 7 października 2010 r. — Sepracor przeciwko OHIM — Laboratorios Ern (LEVENIA)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/57

         Postanowienie Sądu z dnia 7 października 2010 r. — Sepracor przeciwko OHIM — Laboratorios Ern (LEVENIA)
   (Sprawa T-280/07) (1)

   ()
   2010/C 328/88
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.