title: Sprawa T-521/21: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2021 r. – 6Minutes Media / EUIPO – ad pepper media International (ad pepper the e-advertising network)

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/26

      Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2021 r. – 6Minutes Media / EUIPO – ad pepper media International (ad pepper the e-advertising network)
      (Sprawa T-521/21)
      (2021/C 422/35)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: 6Minutes Media GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Marquard i P. Koch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ad pepper media International NV (Norymberga, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy ad pepper the e-advertising network w kolorach szarym i czerwonym – unijny znak towarowy nr 9 680 737

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 czerwca 2021 r. w sprawie R 1621/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nie uwzględniono wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego nr 9 680 737, oraz stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego nr 9 680 737 w całości;

                  —

                  obciążenie pozwanego – a w razie ich formalnego wstąpienia do postępowania także innych uczestników postępowania przed Izbą Odwoławczą – kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) w związku z art. 18 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) w związku z art. 18 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez wadliwe wydanie przez pozwanego decyzji mimo braku dowiedzenia rzeczywistego używania..


title: Sprawa T-526/21: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2021 r. – Gutseriev / Rada

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/27

      Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2021 r. – Gutseriev / Rada
      (Sprawa T-526/21)
      (2021/C 422/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Mikail Safarbekovich Gutseriev (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, barrister, i adwokat D. Anderson)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2021/1002 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (Dz.U. 2021, L 219 I, s. 70), oraz po drugie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/997 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. 2021, L 219 I, s. 3), w zakresie, w jakim wspomniane akty (zwane dalej „zaskarżonymi aktami”) dotyczą skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie, że art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. (ze zmianami) i art. 2 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 z dnia 18 maja 2006 r. (ze zmianami) nie mają zastosowania w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego, ze względu na ich niezgodność z prawem, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez Radę oczywistego błędu w ocenie, polegającego na uznaniu, że kryterium umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazach zawartych w zaskarżonych aktach zostało spełnione.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Radę praw podstawowych skarżącego, w tym prawa do życia prywatnego, obrony, własności i wolności prowadzenia działalności gospodarczej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem kryterium zawartego w art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2012/642 i art. 2 ust. 5 rozporządzenia Rady 765/2006, gdyby owo kryterium interpretować w ten sposób, że obejmuje ono każdą formę wsparcia i każdy zasiłek.


title: Sprawa T-527/21: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2021 r. – Abenante i in. / Rada i Parlament

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/28

      Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2021 r. – Abenante i in. / Rada i Parlament
      (Sprawa T-527/21)
      (2021/C 422/37)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Stefania Abenante (Ferrara, Włochy) i 423 innych skarżących (przedstawiciel: M. Sandri, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  tytułem natychmiastowego środka tymczasowego – natychmiastowe zawieszenie stosowania art. 1 ust. 1 lit. a) i b);

                  —

                  tytułem głównym – stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w całości;

                  —

                  alternatywnie tytułem głównym – stwierdzenie nieważności art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia UE nr 953 (1) w sposób definitywny; stwierdzenie nieważności art. 3 ust. 1 lit. b) w sposób definitywny lub do czasu wyraźnego zapisania w rozporządzeniu, że przypadkiem dodatnim Covid-19 jest wyłącznie przypadek zgodny z protokołami przewidzianymi przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) i przez Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) w zakresie testów RT-PCR w stosunku do osób bezobjawowych i do osób objawowych w odniesieniu do cykli rozwojowych;

                  —

                  tytułem ewentualnym – w celu ewentualnego pogodzenia konkretnych wymogów stron, z zastrzeżeniem stwierdzenia nieważności treści art. 3 ust. 1 lit. a) i b) zaskarżonego rozporządzenia, dokonanie jego częściowej zmiany poprzez nakazanie, zastąpienia treści wspomnianych przepisów poprzez zobowiązanie obywateli Unii Europejskiej – w celu otrzymana Certyfikatu Unijnego – do poddania się, w sytuacjach wskazanych w rozporządzeniu, testowi ze śliny, a w razie jego wyniku dodatniego, do przestrzegania protokołów WHO i ECDC w celu skutecznej weryfikacji potwierdzonego przypadku Sars Cov 2 Covid-19;

                  —

                  obciążenie pozwanych kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) i rezolucji Rady Europu nr 2383/21 i 2361/21.
                  W tym względzie strona skarżąca podnosi, że zaskarżone rozporządzenie, faworyzując osoby zaszczepione w stosunku do osób niezaszczepionych na Covid 19 na podstawie błędnego założenia naukowego, iż osoby zaszczepione nie zakażają, wprowadza niezgodną z prawem dyskryminację w zakresie korzystania ze swobody przemieszczania się, wyraźnie zakazaną przez Radę Europy, organ wykonawczy Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPC), organizację, do której należą państwa Unii Europejskiej i od polityki której nie mogą wobec tego odstąpić.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 20 i 21 karty, a także art. 41–49 karty oraz naruszenia art. 54 karty.
                  W tym względzie strona skarżąca podnosi, że rozporządzenie nie powołuje się na żadne źródło mogące dostarczyć jakichkolwiek poszlak lub dowodów rzeczywistego istnienia naukowej niepewności co do konkretnego faktu, że osoby zaszczepione mniej zarażają Sars-CoV-2 w porównaniu do osób niezaszczepionych. Nie została zapobiegawczo przeprowadzona odpowiednia konsultacja naukowo-medyczna mogąca podeprzeć podstawy proponowanego twierdzenia. Twierdzeniu, że osoby szczepione nie zarażają, przeczy treść rozporządzenia, w którym stwierdza się, że należy czekać na wyniki. Żaden obywatel europejski nie może być dyskryminowany w pełnym korzystaniu ze swojego integralnego prawa do nieograniczonego przemieszczania się, wobec braku najmniejszego dowodu prawdziwości podstaw naukowych uzasadniających takie ograniczenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 21 karty pod kątem nadużycia władzy i naruszenia zasady legalności, o której mowa w art. 49 karty ze względu na brak podstaw naukowych rozporządzenia.
                  W tym względzie strona skarżąca podnosi, że celem opracowania i pozwolenia na dopuszczenie do obrotu szczepionek mających na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się wirusa Sars cov 2 nigdy nie było uniemożliwienie zaszczepionym osobom zarażania innych. Rozszerzenie stosowania szczepionek poza kontekst ich opracowania i zatwierdzania jest bezprawne. Istnieje wiele niepodważalnych i niekwestionowanych udokumentowanych dowodów, opartych na statystykach dotyczących przebiegu zakażeń w Europie i na świecie, które pokazują, że kraje, w których szczepi się więcej osób, to te, w których dochodzi do największej liczby zakażeń, i że szczepione osoby sprzyjają rozprzestrzenianiu się wariantów, a w szczególności wariantu „delta”.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 21 i 35 karty ze względu na odejście rozporządzenia od wytycznych WHO i ECDC dotyczących wykorzystania testów. Nadużycie władzy.
                  W tym względzie strona skarżąca podnosi, że w laboratoriach niektórych krajów testy RT-PCR są amplifikowane z większą liczbą cykli niż spodziewana jako wiarygodna przez ECDCi przez WHO. Testy są wykorzystywane bez zachowania ostrożności lub bez późniejszej weryfikacji klinicznej, a nieprawidłowa amplifikacja oznacza, że wyniki są błędne. Jeśli wynik jest dodatni, test nie jest powtarzany, jak zalecają wytyczne WHO, a zatem pod tym względem testy in vitro są również całkowicie zawodne. Zaskarżone rozporządzenie zobowiązuje osoby bezobjawowe do poddania się badaniom przesiewowym w celu uzyskania Certyfikatu Unijnego, natomiast wytyczne WHO stanowią, że testy wymazowe RT-PCR lub szybkie testy dla osób bezobjawowych są bezużyteczne, ponieważ nie udowodniono, że osoby te zakażają. Jedynym rzeczywiście wykonalnym rozwiązaniem pozwalającym na zapewnienie z maksymalnym poziomem wiarygodności naukowej jak największe bezpieczeństwa podróży, co stanowi cel zaskarżonego rozporządzenia, jest zobowiązanie osób zaszczepionych i nieszczepionych do poddania się badaniu śliny bezpośrednio przed wymaganym zastosowaniem oraz, w razie wyniku pozytywnego, do przeprowadzenia testu wymazowego RT-PCR, który jest amplifikowany przez liczbę cykli zgodnych z wytycznymi WHO i ECDC.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 z dnia 14 czerwca 2021 r. w sprawie ram wydawania, weryfikowania i uznawania interoperacyjnych zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 (unijne cyfrowe zaświadczenie COVID) w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się w czasie pandemii COVID-19 (Dz.U. 2021, L 211, s. 1).


title: Sprawa T-530/21: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2021 r. – Pierre Lannier / EUIPO – Pierre Lang Trading (PL)

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/29

      Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2021 r. – Pierre Lannier / EUIPO – Pierre Lang Trading (PL)
      (Sprawa T-530/21)
      (2021/C 422/38)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Pierre Lannier (Ernolsheim-lès-Saverne, Francja) (przedstawiciel: adwokat N. Boespflug)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pierre Lang Trading GmbH (Wiedeń, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy PL – zgłoszenie nr 16 176 992

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 czerwca 2021 r. w sprawie R 1915/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie odwołania wniesionego od decyzji w sprawie sprzeciwu za niedopuszczalne z uwagi na nieprzedstawienie uzasadnienia w terminie;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim wskazano w niej, że zgłoszony znak towarowy jest podobny do wcześniejszego znaku towarowego;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

                  —

                  obciążenie spółki Pierre Lang GmbH kosztami spowodowanymi jej interwencją w razie przystąpienia przez nią do sprawy w charakterze interwenienta.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 22 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 i art. 67 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-532/21: Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2021 r. – MAZ-upravljajusaja kompanija holdinga Belavtomaz / Rada

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/30

      Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2021 r. – MAZ-upravljajusaja kompanija holdinga Belavtomaz / Rada
      (Sprawa T-532/21)
      (2021/C 422/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: OAO Minskii Avtomobilnyi Zavod – upravljajusaja kompanija holdinga Belavtomaz (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: D. O’Keeffe, Solicitor, N. Tuominen, adwokat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/997 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (1) oraz decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2021/1002 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (2) (zwanych dalej „zaskarżonymi aktami”) w zakresie, w jakim dotyczą strony skarżącej; oraz

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania strony skarżącej.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżone akty naruszają zasadę skutecznej ochrony sądowej. Strona skarżąca podnosi, że nie wysyłając indywidualnego powiadomienia informującego o środkach podjętych wobec niej, Rada naruszyła art. 8a ust. 2 rozporządzenia Rady 765/2006. Ponadto, od dnia 18 czerwca 2012 r. nazwa strony skarżącej brzmi: Open Joint Stock Company „Minsk Automobile Works” – Management Company of „BELAVTOMAZ” Holding. Odwołując się do nazwy Minskii Avtomobilnyi Zavod (MAZ) / OJSC „MAZ”, której strona skarżąca nigdy nie używała jako oficjalnej zarejestrowanej nazwy spółki (ani pełnej ani skróconej), zaskarżone akty nie identyfikują prawidłowo wskazanego podmiotu. W związku z tym strona skarżąca nie jest w stanie określić dokładnego zakresu zaskarżonych aktów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez umieszczenie strony skarżącej w załącznikach do zaskarżonych aktów. Strona skarżąca twierdzi, że zaskarżone akty zawierają nieuzasadnione, błędne pod względem faktycznym i bezpodstawne powody jej wskazania. Ponadto, przedstawione niedostateczne uzasadnienie nie wykazuje wystarczająco istotnego związku z zakresem tych środków.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżone akty nie spełniają wymogów dowodowych wymaganych dla przyjęcia sankcji indywidualnych. Podejmując próbę zastosowania środków indywidualnych w celu osiągnięcia celu polegającego na ograniczeniu działalności gospodarczej i zysków zagranicznego przedsiębiorstwa państwowego, Rada zastosowała niezgodny z prawem rodzaj środka.

         (1)  Dz.U. 2021, L 219 I, s. 3.

         (2)  Dz.U. 2021, L 219 I, s. 70.


title: Sprawa T-533/21: Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2021 r. – Belaz-upravljajusaja kompanija holdinga Belaz Holding / Rada

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/31

      Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2021 r. – Belaz-upravljajusaja kompanija holdinga Belaz Holding / Rada
      (Sprawa T-533/21)
      (2021/C 422/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Belaz-upravljajusaja kompanija holdinga Belaz Holding (przedstawiciele: D. O’Keeffe, Solicitor, N. Tuominen, adwokat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/997 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (1) oraz decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2021/1002 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (2) (zwanych dalej „zaskarżonymi aktami”) w zakresie, w jakim dotyczą strony skarżącej; oraz

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania strony skarżącej.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżone akty naruszają zasadę skutecznej ochrony sądowej. W tym celu strona skarżąca podnosi, że od dnia 18 czerwca 2012 r. jej nazwa brzmi: Open Joint Stock Company „BELAZ” – Management Company of Holding „BELAZHOLDING”. Odwołując się do Belarusski Avtomobilnyi Zavod (BelAZ) / OJSC „BELAZ”, nazwy, której strona skarżąca nigdy nie używała jako oficjalnej zarejestrowanej nazwy spółki (ani pełnej ani skróconej), zaskarżone akty nie identyfikują prawidłowo wskazanego podmiotu. W związku z tym strona skarżąca nie jest w stanie określić dokładnego zakresu zaskarżonych aktów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez umieszczenie strony skarżącej w załącznikach do zaskarżonych aktów. Strona skarżąca twierdzi, że zaskarżone akty zawierają nieuzasadnione, błędne pod względem faktycznym i bezpodstawne powody jej wskazania. Ponadto, przedstawione niedostateczne uzasadnienie nie wykazuje wystarczająco istotnego związku z zakresem tych środków.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżone akty nie spełniają wymogów dowodowych wymaganych dla przyjęcia sankcji indywidualnych. Podejmując próbę zastosowania środków indywidualnych w celu osiągnięcia celu polegającego na ograniczeniu działalności gospodarczej i zysków zagranicznego przedsiębiorstwa państwowego, Rada zastosowała niezgodny z prawem rodzaj środka.

         (1)  Dz.U. 2021, L 219 I, s. 3.

         (2)  Dz.U. 2021, L 219 I, s. 70.


title: Sprawa T-536/21: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2021 r. – Belaeronavigatsia / Rada

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/32

      Skarga wniesiona w dniu 1 września 2021 r. – Belaeronavigatsia / Rada
      (Sprawa T-536/21)
      (2021/C 422/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Belaeronavigatsia (Minsk, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat M. Michalauskas)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/999 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. 2021, L 219I, s. 55);

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2021/1001 z dnia 21 czerwca 2021 r. zmieniającej decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędu w ocenie. Skarżąca twierdzi w tym względzie, że zaskarżone akty nie mają żadnych podstaw faktycznych.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności z tego względu, że zaskarżony akt może godzić w cel polegający na konieczności zapewnienia bezpieczeństwa międzynarodowego ruchu lotniczego.


title: Sprawa T-537/21: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2021 r. – bett1.de / EUIPO – XXXLutz Marken (BODY STAR)

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/32

      Skarga wniesiona w dniu 1 września 2021 r. – bett1.de / EUIPO – XXXLutz Marken (BODY STAR)
      (Sprawa T-537/21)
      (2021/C 422/42)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: bett1.de GmbH (Berlin, Niemiecki) (przedstawiciel: adwokat O. Brexl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: XXXLutz Marken GmbH (Wels, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy BODY STAR – zgłoszenie nr @@ / rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 18 023 614

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 czerwca 2021 r. w sprawach połączonych R 1711/2020-2 i R 1727/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 / rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa T-539/21: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2021 r. – the airscreen company / EUIPO – Moviescreens Rental (airframe)

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/33

      Skarga wniesiona w dniu 1 września 2021 r. – the airscreen company / EUIPO – Moviescreens Rental (airframe)
      (Sprawa T-539/21)
      (2021/C 422/43)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: the airscreen company GmbH & Co. KG (Münster, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i D. Mienert)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Moviescreens Rental GmbH (Damme, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy airframe – unijny znak towarowy nr 17 948 222

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lipca 2021 r. w sprawie R 63/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-543/21: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2021 r. – Purasac / EUIPO – Prollenium Medical Technologies (Rejeunesse)

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/34

      Skarga wniesiona w dniu 2 września 2021 r. – Purasac / EUIPO – Prollenium Medical Technologies (Rejeunesse)
      (Sprawa T-543/21)
      (2021/C 422/44)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Purasac Co. Ltd (Anyang-si, Republika Korei) (przedstawiciel: adwokat P. Lee)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Prollenium Medical Technologies, Inc. (Aurora, Ontario, Kanada)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Rejeunesse” – zgłoszenie nr 18 117 313

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 lipca 2021 r. w sprawie R 146/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 wynikające z błędnej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do znaków towarowych.


title: Sprawa T-546/21: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2021 r. – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (R.T.S. ROCHEM Technical Services)

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/34

      Skarga wniesiona w dniu 2 września 2021 r. – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (R.T.S. ROCHEM Technical Services)
      (Sprawa T-546/21)
      (2021/C 422/45)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rochem Group AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat K. Guridi Sedlak)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Rochem Marine Srl (Genua, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „R.T.S. ROCHEM Technical Services” – unijny znak towarowy nr 12 326 609

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 czerwca 2021 r. w sprawie R 1544/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zawieszenie postępowania do chwili wydania pełnomocnego wyroku w postępowaniu przed sądem w Mediolanie w sprawie włoskiego znaku towarowego 933481 ROCHEM MARINE (graficznego);

                  —

                  posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie Izbie Odwoławczej EUIPO wydania nowej decyzji oddalającej wniosek o unieważnienie rejestracji unijnego znaku towarowego nr 12 326 609 R.T.S. ROCHEM Technical Services (graficznego) w odniesieniu do klas 11 i 40;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, w razie jej przystąpienia do postępowania przed Sądem, ich własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 18 i art. 64 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-547/21: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2021 r. – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (R.T.S. ROCHEM Technical Services)

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/35

      Skarga wniesiona w dniu 2 września 2021 r. – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (R.T.S. ROCHEM Technical Services)
      (Sprawa T-547/21)
      (2021/C 422/46)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rochem Group AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat K. Guridi Sedlak)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Rochem Marine Srl (Genua, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „R.T.S. ROCHEM Technical Services” – unijny znak towarowy nr 12 313 797

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 czerwca 2021 r. w sprawie R 1545/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zawieszenie postępowania do chwili wydania pełnomocnego wyroku w postępowaniu przed sądem w Mediolanie w sprawie włoskiego znaku towarowego 933481 ROCHEM MARINE (graficznego);

                  —

                  posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie Izbie Odwoławczej EUIPO wydania nowej decyzji oddalającej wniosek o unieważnienie rejestracji unijnego znaku towarowego nr 12 313 797 R.T.S. ROCHEM Technical Services (słownego) w odniesieniu do klas 11 i 40;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, w razie jej przystąpienia do postępowania przed Sądem, ich własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 18 i art. 64 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-548/21: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2021 r. – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (ROCHEM)

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/36

      Skarga wniesiona w dniu 3 września 2021 r. – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (ROCHEM)
      (Sprawa T-548/21)
      (2021/C 422/47)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rochem Group AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat K. Guridi Sedlak)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Rochem Marine Srl (Genua, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „ROCHEM” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 151 545

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 czerwca 2021 r. w sprawie R 1546/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zawieszenie postępowania do chwili wydania pełnomocnego wyroku w postępowaniu przed sądem w Mediolanie w sprawie włoskiego znaku towarowego 933481 ROCHEM MARINE (graficznego);

                  —

                  posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie Izbie Odwoławczej EUIPO wydania nowej decyzji oddalającej wniosek o unieważnienie złożony względem rejestracji międzynarodowej nr 1 151 545 ROCHEM (element słowny) w odniesieniu do klas 11 i 40;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, w razie jej przystąpienia do postępowania przed Sądem, ich własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 18 i art. 64 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-549/21: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2021 r. – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (ROCHEM)

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/37

      Skarga wniesiona w dniu 3 września 2021 r. – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (ROCHEM)
      (Sprawa T-549/21)
      (2021/C 422/48)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rochem Group AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat K. Guridi Sedlak)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Rochem Marine Srl (Genua, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „ROCHEM” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 151 485

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 czerwca 2021 r. w sprawie R 1547/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zawieszenie postępowania do chwili wydania pełnomocnego wyroku w postępowaniu przed sądem w Mediolanie w sprawie włoskiego znaku towarowego 933481 ROCHEM MARINE (graficznego);

                  —

                  posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie Izbie Odwoławczej EUIPO wydania nowej decyzji oddalającej wniosek o unieważnienie złożony względem rejestracji międzynarodowej nr 1 151 485 ROCHEM (element graficzny) w odniesieniu do klas 11 i 40;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, w razie jej przystąpienia do postępowania przed Sądem, ich własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 18 i art. 64 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-553/21: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2021 r. – Agrarfrost / EUIPO – McCain (Kształt jednego z emotikonów)

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/37

      Skarga wniesiona w dniu 7 września 2021 r.– Agrarfrost / EUIPO – McCain (Kształt jednego z emotikonów)

      (Sprawa T-553/21)
      (2021/C 422/49)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Agrarfrost GmbH & Co. KG (Wildeshausen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Förster i A. Ebert Weidenfeller)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: McCain GmbH (Eschborn, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt jednego z emotikonów) – unijny znak towarowy nr 1 801 166

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 czerwca 2021 r. w sprawie R 1088/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie pozwanego kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Wydziałem Unieważnień pozwanego i przed jego Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) w związku z art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 10 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625.


title: Sprawa T-268/19: Postanowienie Sądu z dnia 26 sierpnia 2021 r. – Imagina Media Audiovisual i in. / Komisja

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/38

      Postanowienie Sądu z dnia 26 sierpnia 2021 r. – Imagina Media Audiovisual i in. / Komisja
      (Sprawa T-268/19) (1)

      (2021/C 422/50)
      Język postępowania: angielski
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa T-269/19: Postanowienie Sądu z dnia 26 sierpnia 2021 r. – Imagina Media Audiovisual / Komisja

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/38

      Postanowienie Sądu z dnia 26 sierpnia 2021 r. – Imagina Media Audiovisual / Komisja
      (Sprawa T-269/19) (1)

      (2021/C 422/51)
      Język postępowania: angielski
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa T-429/19: Postanowienie Sądu z dnia 27 sierpnia 2021 r. – GlaxoSmithKline Finance i Setfirst / Komisja

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/38

      Postanowienie Sądu z dnia 27 sierpnia 2021 r. – GlaxoSmithKline Finance i Setfirst / Komisja
      (Sprawa T-429/19) (1)

      (2021/C 422/52)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.


title: Sprawa T-418/20: Postanowienie Sądu z dnia 23 sierpnia 2021 r. – GitLab / EUIPO – Gitlab (GitLab)

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/39

      Postanowienie Sądu z dnia 23 sierpnia 2021 r. – GitLab / EUIPO – Gitlab (GitLab)
      (Sprawa T-418/20) (1)

      (2021/C 422/53)
      Język postępowania: angielski
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa T-234/21: Postanowienie Sądu z dnia 23 sierpnia 2021 r. – Cristalfarma / EUIPO – Reinhard Kosch (STILAXX)

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/39

      Postanowienie Sądu z dnia 23 sierpnia 2021 r. – Cristalfarma / EUIPO – Reinhard Kosch (STILAXX)
      (Sprawa T-234/21) (1)

      (2021/C 422/54)
      Język postępowania: angielski
      Prezes dziesiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 242 z 21.6.2021.


title: Sprawa C-331/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa (Portugalia) w dniu 26 maja 2021 r. – Autoridade da Concorrência, EDP – Energias de Portugal, SA i in.

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa (Portugalia) w dniu 26 maja 2021 r. – Autoridade da Concorrência, EDP – Energias de Portugal, SA i in.
      (Sprawa C-331/21)
      (2021/C 452/02)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal da Relação de Lisboa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony wnoszące odwołania: Autoridade da Concorrência, EDP – Energias de Portugal, SA, EDP Comercial – Comercialização de Energia SA, Sonae Investimentos, SGPS, SA, SONAE MC – Modelo Continente SGPS, Modelo Continente Hipermercados SA.

         Przy udziale: Ministério Público

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 101 TFUE, na którym opiera się art. 9 NRJC (ustawy 19/2012 z dnia 8 maja), należy interpretować w ten sposób, że pozwala on na zaklasyfikowanie postanowienia o zakazie konkurencji w brzmieniu wynikającym z postanowień 12.1 i 12.2 […] umowy partnerskiej jako porozumienia ograniczającego konkurencję ze względu na cel, zawartej pomiędzy dostawcą energii elektrycznej a sprzedawcą detalicznym w sektorze żywnościowym, który prowadzi hipermarkety i supermarkety, i przewidującej przyznawanie obniżek klientom, którzy jednocześnie przystąpią do określonego programu taryfowego energii elektrycznej dostawcy energii elektrycznej, dostępnego w kontynentalnej części Portugalii, i będą posiadaczami karty stałego klienta detalicznego sprzedawcy w sektorze żywnościowym, które to obniżki mogą być stosowane jedynie do zakupów towarów w placówkach tego sprzedawcy detalicznego lub w placówkach spółek powiązanych z tym sprzedawcą, jeżeli w umowie tej znajdują się również i inne postanowienia, które stanowią, że jej celem jest wspieranie rozwoju działalności spółek będących stronami umowy […] i wykazano korzyści dla konsumentów […], bez dokonywania analizy konkretnych szkodliwych dla konkurencji skutków, jakie wynikają ze wspomnianych postanowień 12.1 i 12.2?

                  2)

                  Czy art. 101 ust. 1 może być interpretowany w ten sposób, że porozumienie o nieprowadzeniu określonych rodzajów działalności odpowiadające zarzucanemu podziałowi rynków pomiędzy dwoma spółkami może zostać uznane za ograniczające konkurencję z uwagi na cel, jeżeli zostało ono zawarte pomiędzy spółkami, które nie są rzeczywistymi ani potencjalnymi konkurentami na żadnym z rynków objętych wspomnianym zobowiązaniem, nawet jeżeli wspomniane rynki można uznać za zliberalizowane oraz bez żadnych niemożliwych do pokonania utrudnień w wejściu na nie?

                  3)

                  Czy art. 101 ust. 1 może być interpretowany w ten sposób, że należy uznać za potencjalnych konkurentów dostawcę energii elektrycznej i sprzedawcę detalicznego w sektorze żywnościowym, prowadzącego hipermarkety i supermarkety, którzy zawarli między sobą umowę partnerską w celu wzajemnego promowania działalności i wzrostu sprzedaży drugiej strony umowy (a w przypadku detalicznego sprzedawcy w sektorze żywnościowym, spółek posiadanych w większości przez spółkę dominującą), jeżeli detaliczny sprzedawca w sektorze żywnościowym i ostatnie z wymienionych powiązanych z nim spółek nie prowadzili w chwili zawarcia umowy działalności w zakresie dostawy energii elektrycznej na odnośnym rynku lub na jakimkolwiek innym rynku, i jeżeli nie wykazano w postępowaniu, że mieli oni zamiar prowadzenia na nim takiej działalności lub że podjęli jakiekolwiek kroki przygotowawcze w celu przygotowania prowadzenia takiej działalności?

                  4)

                  Czy odpowiedź na wcześniejsze pytanie pozostaje bez zmian, jeżeli inna spółka posiadana w większości przez spółkę dominującą detalicznego sprzedawcy w sektorze żywności, który jest stroną umowy (przy czym żaden z owych dwóch podmiotów nie został oskarżony lub ukarany przez krajowy organ ochrony konkurencji i nie był stroną postępowania przed tut. sądem), która nie była objęta podmiotowym zakresem zakazu konkurencji, posiadała udział w wysokości 50 % w trzecim podmiocie, który prowadził działalność w zakresie sprzedaży energii elektrycznej w Portugalii, która to działalność zakończyła się trzy lat i pół roku przed zawarciem umowy w wyniku rozwiązania tego podmiotu?

                  5)

                  Czy odpowiedź na wcześniejsze pytanie pozostaje bez zmian, jeżeli spółka będąca sprzedawcą detalicznym i stroną umowy produkuje energię elektryczną za pomocą instalacji mini i mikro generujących umieszczonych na dachach jej placówek, z której całość jest dostarczana po regulowanych cenach dostawcy z urzędu?

                  6)

                  Czy odpowiedź na pytanie czwarte pozostaje bez zmian, jeżeli będąca stroną umowy spółka sprzedaży detalicznej zawarła osiem lat przed datą tej umowy inną umowę (obowiązującą w chwili zawarcie umowy o partnerstwie) o współpracy handlowej z trzecim podmiotem, będącym sprzedawcą paliw płynnych, mającą na celu udzielanie krzyżowych obniżek związanych z zakupem tych produktów i produktów sprzedawanych w hipermarketach i supermarketach tej spółki, jeżeli spółka będąca drugą stroną umowy, poza dostawą paliw płynnych dostarczała również energię elektryczną w kontynentalnej części Portugalii, przy czym nie wykazano, że w chwili zawarcia umowy partnerskiej strony miały zamiar rozciągnąć rzeczoną umowę na dostawę energii elektrycznej?

                  7)

                  Czy odpowiedź na pytanie czwarte pozostaje bez zmian, jeżeli inna spółka posiadana w większości przez spółkę dominującą sprzedawcy detalicznego w sektorze żywnościowym będącego stroną umowy partnerskiej (przy czym podobnie, żaden z tych dwóch podmiotów nie został oskarżony ani ukarany przez krajowy organ ochrony konkurencji, ani też nie był stroną postępowania przed tut. sądem), która nie była objęta podmiotowym zakresem stosowania zakazu konkurencji, wytwarzała energię elektryczną w elektrociepłowni, z której to energii całość była dostarczana po cenach regulowanych dostawcy z urzędu?

                  8)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na wcześniejsze pytania, czy art. 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że za ograniczające konkurencję ze względu na cel należy uznać porozumienie, które zakazuje wspomnianemu sprzedawcy detalicznemu w sektorze żywności w okresie obowiązywania umowy o partnerstwie i bezpośrednio w rok po jej rozwiązaniu prowadzenia działalności w zakresie dostawy energii elektrycznej przez niego samego lub przez spółkę posiadaną w większości przez jedną z jego spółek dominujących, której dotyczy postępowanie, na terytorium objętym tą umową?

                  9)

                  Czy pojęcie „potencjalnego konkurenta” w rozumieniu art. 101 TFUE, art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (UE) nr 330/2010 (1) z dnia 20 kwietnia 2010 r. w sprawie stosowania art. 101 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych TFUE oraz pkt 27 Wytycznych w sprawie ograniczeń wertykalnych (2010 / C 130/01), należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono spółkę związaną postanowieniem o zakazie konkurencji, która istnieje na rynku produktu całkowicie innego niż produkt drugiej strony umowy, jeżeli w aktach, jakimi dysponuje sąd krajowy, brak jest jakichkolwiek konkretnych wskazówek (takich jak projekty, inwestycje lub inne kroki przygotowawcze) świadczących o tym, że przed tym postanowieniem lub w jego braku spółka ta byłaby w stanie w krótkim okresie czasu wejść na rynek drugiej strony, ani nie wykazano, że wspomniana spółka mogłaby przed tym postanowieniem lub w jego braku być postrzegana przez drugą stronę umowy jako potencjalny konkurent na odnośnym rynku?

                  10)

                  Czy art. 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sama tylko okoliczność, że umowa partnerska pomiędzy spółką działającą w zakresie dostawy energii elektrycznej a spółką działającą w zakresie sprzedaży detalicznej artykułów żywnościowych i nieżywnościowych konsumowanych w gospodarstwie domowym w celu krzyżowej promocji ich odpowiedniej działalności (w ramach której, między innymi, pierwsza spółka przyznaje obniżki swoim klientom od ich konsumpcji energii elektrycznej, które druga spółka odlicza od ceny zakupów tych klientów w placówkach sprzedaży detalicznej), zawiera postanowienie, przez które obydwie strony zobowiązują się do niekonkurowania ze sobą i do niezawierania podobnych umów z konkurentami drugiej strony, oznacza, że celem tego postanowienia jest ograniczenie konkurencji w rozumieniu art. 101 ust. 1, pomimo że:

                              —

                              czasowy zakres rozpatrywanego postanowienia (jednoroczny okres obowiązywania umowy, powiększony o jeden rok), zbiega się z okresem określonym w tej umowie, w trakcie którego strony nie mogą posługiwać się nabytymi w ramach wykonywania umowy partnerskiej tajemnicą handlową lub know how w projektach z osobami trzecimi;

                              —

                              zakres geograficzny postanowienia ogranicza się do zakresu geograficznego umowy;

                              —

                              zakres podmiotowy postanowienia jest ograniczony do stron umowy i spółek, w których posiadają one udział większościowy oraz do pozostałych spółek tej samej grupy, które również posiadają lub prowadzą placówki sprzedaży detalicznej objęte umową;

                              —

                              podmiotowy zakres postanowienia wyłączał dużą większość spółek należących do tej samej grupy gospodarczej, co strony, które tym samym nie były związane postanowieniem i mogły konkurować z drugą stroną w trakcie i po wygaśnięciu umowy;

                              —

                              spółki objęte postanowieniem działają na rynkach produktów całkowicie odmiennych i nie wykazano, że w chwili zawarcia umowy przygotowywały one jakiekolwiek projekty lub plany, lub dokonały inwestycji lub podjęły jakiekolwiek kroki przygotowawcze w celu wejścia na rynek produktu drugiej strony?

                  11)

                  Czy pojęcie „porozumienia wertykalnego” w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE, art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (UE) nr 330/2010 z dnia 20 kwietnia 2010 r. w sprawie stosowania art. 101 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych TFUE oraz pkt 25 lit. c) Wytycznych w sprawie ograniczeń wertykalnych (2010 / C 130/01), należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono umowę o cechach opisanych we wcześniejszych pytaniach, w ramach której strony działają na rynkach produktów całkowicie odmiennych i nie wykazano, że przed umową lub w jej braku miałby one jakiejkolwiek projekty, inwestycje lub plany wejścia na rynek produktu drugiej strony, lecz w ramach której strony do celów umowy udostępniały drugiej stronie odpowiednie sieci handlowe, sprzedawców i know-how w celu promocji, zdobycia i zwiększenia klienteli i działalności drugiej stronny?

         (1)  Dz.U. 2010, L 102, s. 1.


title: Sprawa C-411/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 5 lipca 2021 r. – Instituto do Cinema e do Audiovisual, I.P. / NOWO Communications, S.A.

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 5 lipca 2021 r. – Instituto do Cinema e do Audiovisual, I.P. / NOWO Communications, S.A.
      (Sprawa C-411/21)
      (2021/C 452/03)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Instituto do Cinema e do Audiovisual, I.P.

         Druga strona postępowania: NOWO Communications, S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 10 ust. 2 Lei n.o 55/2012, de 6 de setembro [ustawy nr 55/2012 z dnia 6 września 2012 r.] – jeżeli interpretować go w ten sposób, że przewidziana w nim opłata jest przeznaczona na finansowanie wyłącznie promocji i rozpowszechniania portugalskich utworów filmowych i audiowizualnych – może prowadzić do pośredniej dyskryminacji świadczenia usług między państwami członkowskimi w porównaniu z odpowiadającym mu świadczeniem usług na terytorium kraju, ponieważ utrudnia świadczenie usług między państwami członkowskimi w porównaniu ze świadczeniem usług wyłącznie wewnątrz jednego państwa członkowskiego, co stanowi naruszenie art. 56 TFUE?

                  2)

                  Czy okoliczność, że systemy identyczne lub podobne do systemu przewidzianego w ustawie nr 55/2012 istnieją w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, może mieć wpływ na odpowiedź, której należy udzielić na pierwsze pytanie prejudycjalne?


title: Sprawa C-427/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 14 lipca 2021 r. – LD / ALB FILS KLINIKEN GmbH

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 14 lipca 2021 r. – LD / ALB FILS KLINIKEN GmbH
      (Sprawa C-427/21)
      (2021/C 452/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: LD

         Strona pozwana: ALB FILS KLINIKEN GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy 2008/104/WE (1) ma zastosowanie, w sytuacji gdy – jak stanowi § 4 ust. 3 Tarifvertrag für den öffentlichen Dienst (układu zbiorowego dla służby publicznej, zwanego dalej „TVöD”) – zakres zadań pracownika został przeniesiony do osoby trzeciej i pracownik ten w przypadku dalej istniejącego stosunku pracy ze swoim dotychczasowym pracodawcą musi na jego żądanie świadczyć pracę, do której jest zobowiązany na podstawie umowy o pracę, w sposób stały u tej osoby trzeciej i podlega w tym zakresie merytorycznym i organizacyjnym uprawnieniom kierowniczym tej osoby trzeciej?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                  Czy jest zgodne z celem ochronnym dyrektywy 2008/104/WE wyłączenie na mocy § 1 ust. 3 pkt 2b AÜG udostępnienia personelu w rozumieniu § 4 ust. 3 TVöD z zakresu stosowania krajowych przepisów ochronnych w przypadku skierowania pracowników do przedsiębiorstwa użytkownika, w wyniku czego przepisy te nie mają zastosowania do przypadków udostępnienia personelu?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej (Dz.U. 2008, L 327, s. 9).


title: Sprawa C-432/21: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2021 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/5

      Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2021 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
      (Sprawa C-432/21)
      (2021/C 452/05)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: C. Hermes, G. Gattinara, D. Milanowska, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej:

                              —

                              na mocy art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 12 ust. 1 lit. a) – d), art. 13 ust. 1 lit. a) oraz art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1) oraz art. 4 ust. 1, art. 5 lit. a), b) i d) oraz art. 9 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (2), ponieważ wprowadziła do systemu krajowego przepisy, zgodnie z którymi gospodarka leśna prowadzona w oparciu o dobrą praktykę nie narusza żadnych przepisów dotyczących ochrony przyrody na mocy dyrektywy ptasiej i siedliskowej;
                              oraz

                              —

                              na mocy art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory w związku z art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej, art. 216 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 6 ust. 1 lit. b) oraz art. 9 ust. 2 Konwencji z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r. w sprawie dostępu do informacji dotyczących środowiska, ponieważ wykluczyła możliwość zaskarżenia przez organizacje ochrony środowiska przed sądem planów urządzenia lasu;

                  —

                  obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zdaniem Komisji Polska naruszyła zobowiązania wynikające z przepisów dyrektywy Rady 92/43/EWG (dyrektywa siedliskowa), dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE (dyrektywa ptasia) oraz Konwencji z Aarhus .
      W ramach pierwszego zarzutu Komisja podnosi, że wprowadzenie w 2016 r. do ustawy o lasach z 1991 r. przepisu art. 14b ust. 3, zgodnie z którym gospodarka leśna prowadzona w oparciu o wymogi dobrej praktyki nie narusza żadnych przepisów dotyczących ochrony przyrody stanowi nieprawidłową transpozycję dyrektyw, ponieważ ignoruje przewidziany w nich obowiązek ustanowienia rygorystycznych systemów ochrony gatunków zwierząt oraz obowiązek ochrony dzikiego ptactwa. W istocie takie nowe brzmienie przepisu art. 14b ust. 3 ustawy o lasach wprowadza szerokie odstępstwo od przepisów dyrektyw i kreuje jedynie fikcję prawną co do zgodności z nakazami ochrony gatunków przewidzianymi w art. 12 i 13 dyrektywy siedliskowej oraz art. 5 i 9 dyrektywy ptasiej. Ponadto artykuł 6 ust. 1 dyrektywy siedliskowej i art. 4 ust. 1 dyrektywy ptasiej wymagają przyjęcia środków ochronnych dla konkretnych obszarów. Zastosowanie art. 14b ust. 3 ustawy o lasach oznaczałoby, że w Polsce nie ma już potrzeby przyjmowania i wdrażania środków ochronnych w odniesieniu do tych konkretnych obszarów.
      W ramach drugiego zarzutu Komisja podnosi brak zapewnienia możliwości zaskarżenia przez organizacje ochrony środowiska decyzji Ministra Środowiska na mocy których zatwierdzane są plany urządzenia lasu, co jest niezgodne z postanowieniami Konwencji z Aarhus. Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej w związku z art. 9 ust. 2 konwencji z Aarhus wymaga bowiem, by decyzje dotyczące planów i przedsięwzięć w rozumieniu art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej mogły być zaskarżane przez organizacje ochrony środowiska przed sądem.

         (1)  Dz. U. 1992, L 206, s.7; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 102 – 145.

         (2)  Dz. U. 2010, L 20, s. 7


title: Sprawa C-436/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 15 lipca 2021 r. – flightright GmbH / American Airlines, Inc.

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 15 lipca 2021 r. – flightright GmbH / American Airlines, Inc.
      (Sprawa C-436/21)
      (2021/C 452/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca rewizję: flightright GmbH

         Druga strona postępowania rewizyjnego: American Airlines, Inc.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy loty łączone w rozumieniu art. 2 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) mają miejsce już wtedy, gdy biuro podróży łączy częściowe loty różnych przewoźników lotniczych w jedną operację transportową, pobiera za to od pasażera łączną cenę i wystawia jeden bilet elektroniczny, czy też wymagany jest dodatkowo szczególny stosunek prawny pomiędzy obsługującymi przewoźnikami lotniczymi?

                  2)

                  W przypadku, gdyby wymagany był szczególny stosunek prawny pomiędzy obsługującymi przewoźnikami lotniczymi:
                  Czy dla rezerwacji tego rodzaju, jak opisana w pytaniu pierwszym, wystarczy połączenie dwóch kolejnych lotów częściowych wykonywanych przez tego samego przewoźnika lotniczego?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
                  Czy art. 2 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego z dnia 21 czerwca 1999 (2) oraz odesłanie do rozporządzenia (WE) nr 261/2004 zamieszczone w załączniku do niej na mocy decyzji nr 1/2006 Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria z dnia 18 października 2006 r. (3). należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie to ma zastosowanie również do pasażerów przystępujących do lotu do państwa trzeciego w portach lotniczych na terytorium Szwajcarii?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).

         (2)  Dz.U. 2002, L 114, s. 73.

         (3)  Decyzja nr 1/2006 Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria z dnia 18 października 2006 r. zmieniająca Załącznik do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Dz.U. 2006, L 46, s. 23).


title: Sprawa C-443/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Pitești (Rumunia) w dniu 19 lipca 2021 r. – SC Avicarvil Farms SRL / Ministerul Agriculturii și Dezvoltării Rurale, Agenția pentru Finanțarea Investițiilor Rurale, Agenția de Plăți și Intervenție în Agricultură, Agenția de Plăți și Intervenție în Agricultură – Centrul Județean Vâlcea

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Pitești (Rumunia) w dniu 19 lipca 2021 r. – SC Avicarvil Farms SRL / Ministerul Agriculturii și Dezvoltării Rurale, Agenția pentru Finanțarea Investițiilor Rurale, Agenția de Plăți și Intervenție în Agricultură, Agenția de Plăți și Intervenție în Agricultură – Centrul Județean Vâlcea
      (Sprawa C-443/21)
      (2021/C 452/07)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Pitești

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: SC Avicarvil Farms SRL

         Druga strona postępowania: Ministerul Agriculturii și Dezvoltării Rurale, Agenția pentru Finanțarea Investițiilor Rurale, Agenția de Plăți și Intervenție în Agricultură, Agenția de Plăți și Intervenție în Agricultură – Centrul Județean Vâlcea

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 143 rozporządzenia nr 1303/2013 (1) w związku z art. 310 TFUE (zasada należytego zarządzania finansami) oraz art. 40 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 (2) [powtórzony w art. 33 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 (3)], w kontekście zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, stoją na przeszkodzie praktyce administracyjnej organów krajowych uczestniczących we wdrażaniu środka bezzwrotnego wsparcia finansowego, które to organy, w wyniku stwierdzenia przez Europejski Trybunał Obrachunkowy błędu w obliczeniach, wydały akty zobowiązujące do obniżenia kwoty wsparcia finansowego przyznanego w ramach [rumuńskiego Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich] zatwierdzonego decyzją Komisji Europejskiej C(2012) 3529 z dnia 25 maja 2012 r., przed przyjęciem nowej decyzji Komisji Europejskiej, która wyłącza z finansowania kwoty przekraczające poniesione wskutek podjętych zobowiązań dodatkowe koszty i utracone w ich efekcie dochody, które to kwoty wynikały z błędów w obliczeniach?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U. 2013, L 347, s. 320)

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2005, L 277, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.U. 2013, L 347, s. 487).


title: Sprawa C-448/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto – Juízo Central Cível (Portugalia) w dniu 21 lipca 2021 r. – Portugália – Administração de Patrimónios, SGPS, SA / Banco BPI

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto – Juízo Central Cível (Portugalia) w dniu 21 lipca 2021 r. – Portugália – Administração de Patrimónios, SGPS, SA / Banco BPI
      (Sprawa C-448/21)
      (2021/C 452/08)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Judicial da Comarca do Porto – Juízo Central Cível

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Portugália – Administração de Patrimónios, SGPS, SA

         Strona pozwana: Banco BPI

         Pytania prejudycjalne

      Dla celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 (1) z dnia 25 listopada 2015 r. (zwanej dalej „dyrektywą”):

                  I.

                  Czy wykonanie, z udziałem człowieka ze strony dostawcy usług płatniczych, zlecenia płatniczego złożonego na piśmie, zeskanowanego, przekazanego pocztą elektroniczną i wysłanego dostawcy usług płatniczych z konta poczty elektronicznej utworzonego przez użytkownika, stanowi „transakcję płatniczą” w rozumieniu przepisów art. 73 ust. 1 dyrektywy?

                  II.

                  Czy przepisy art. 73 ust. 1 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że:

                              II.I.

                              Z zastrzeżeniem przepisów art. 71 lub uzasadnionego podejrzenia oszustwa, o którym należycie powiadomiono, samo powiadomienie o braku autoryzacji transakcji płatniczej, do którego nie dołączono środków dowodowych, jest wystarczające dla powstania obowiązku (dostawcy usług płatniczych) dokonania zwrotu (na rzecz płatnika)?

                              II.II.

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy można wykluczyć przepis, zgodnie z którym samo powiadomienie płatnika jest wystarczające w wyniku odstąpienia od stosowania przepisów dotyczących ciężaru dowodu, ustanowionych w art. 72 dyrektywy, w drodze umowy między stronami (płatnikiem i usługodawcą), na co zezwala art. 61 ust. 1 dyrektywy?

                              II.III.

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy dostawca usług płatniczych jest zobowiązany do dokonania bezzwłocznego zwrotu na rzecz płatnika tylko wówczas, gdy płatnik udowodni, że transakcja nie była autoryzowana, jeżeli po wyłączeniu stosowania art. 72 dyrektywy mające zastosowanie przepisy prawa lub postanowienia umowne zobowiązują płatnika do przedstawienia takiego dowodu?

                  III.

                  Czy przepisy art. 61 ust. 1 dyrektywy zezwalają nie tylko na odstąpienie od stosowania przepisów art. 74 dyrektywy, lecz również na ustanowienie w drodze umowy między użytkownikiem (niebędącym konsumentem) a dostawcą usług płatniczych, w miejsce systemu wyłączonego, bardziej rygorystycznego systemu odpowiedzialności płatnika, w szczególności w drodze odstępstwa od przepisów art. 73 dyrektywy?

         (1)  Dyrektywa w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. 2015, L 337, s. 35).


title: Sprawa C-449/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Paris (Francja) w dniu 21 lipca 2021 r. – Towercast / Autorité de la concurrence, Ministère de l’Économie

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Paris (Francja) w dniu 21 lipca 2021 r. – Towercast / Autorité de la concurrence, Ministère de l’Économie
      (Sprawa C-449/21)
      (2021/C 452/09)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Towercast

         Strona pozwana: Autorité de la concurrence, Ministère de l’Économie

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 21 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by pozbawiona wymiaru wspólnotowego w rozumieniu art. 1 ww. rozporządzenia koncentracja, której wielkość nie przekracza przewidzianych w prawie krajowym progów, powyżej których przeprowadzenie kontroli ex ante jest obowiązkowe i w przedmiocie której nie skierowano na podstawie art. 22 wspomnianego rozporządzenia odesłania do Komisji Europejskiej, była badana przez krajowy organ ochrony konkurencji jako mająca znamiona nadużycia pozycji dominującej zakazanego przez art. 102 TFUE ze względu na strukturę konkurencji na rynku o wymiarze krajowym?

         (1)  Dz.U. 2004, L 24, s. 1.


title: Sprawa C-455/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Olt (Rumunia) w dniu 23 lipca 2021 r. – OZ / Lyoness Europe AG

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Olt (Rumunia) w dniu 23 lipca 2021 r. – OZ / Lyoness Europe AG
      (Sprawa C-455/21)
      (2021/C 452/10)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Olt

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: OZ.

         Strona przeciwna: Lyoness Europe AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 lit. b) dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna – która jest inżynierem mechanikiem specjalizującym się w maszynach hydraulicznych i pneumatycznych (i która nie prowadzi działalności gospodarczej zawodowo, ani w szczególności działalności polegającej na nabywaniu towarów i usług w celu ich odsprzedaży lub działalności pośrednictwa) i która zawiera ze spółką handlową (przedsiębiorcą) umowę standardową, na podstawie której ta osoba fizyczna jest uprawniona do udziału we wspólnocie zakupowej utworzonej przez tę spółkę w postaci systemu Lyoness (systemu, w ramach którego obiecuje się dochody w formie zwrotów z tytułu zakupów, prowizji i innych korzyści promocyjnych), do nabywania towarów i usług od partnerów handlowych, którzy zawarli umowę z ową spółką (tzw. partnerów handlowych Lyoness), oraz do pośredniczenia w kontaktach z innymi osobami w ramach systemu Lyoness (tzw. potencjalnymi klientami objętymi systemem lojalnościowym) – może zostać uznana za „konsumenta” w rozumieniu tego przepisu, pomimo warunku umownego, który przewiduje, że w stosunkach umownych między Lyoness a klientem stosuje się wyłącznie prawo szwajcarskie, niezależnie od miejsca zamieszkania klienta, dla celów skutecznej ochrony konsumenta?

                  2)

                  Czy art. 2 lit. b) dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że osoba – która zawarła z przedsiębiorcą umowę mającą dwojaki charakter, a mianowicie [gdy] umowa jest zawierana w celach, które częściowo wchodzą w zakres działalności handlowej, gospodarczej lub zawodowej tej osoby fizycznej, a częściowo wykraczają poza zakres tej działalności, przy czym cel handlowy, gospodarczy lub zawodowy owej osoby fizycznej nie ma przeważającego znaczenia w ogólnym kontekście umowy – może zostać uznana za „konsumenta” w rozumieniu tego przepisu?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, jakie główne kryteria należy zastosować w celu ustalenia, czy handlowy, gospodarczy lub zawodowy cel tej osoby fizycznej ma przeważające znaczenie w ogólnym kontekście umowy?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29)


title: Sprawa C-457/21 P: Odwołanie od wyroku Sadu (siódma izba) wydanego w dniu 12 maja 2021 r. w sprawach połączonych T-816/17 i T-318/18, Luksemburg i Amazon / Komisja, wniesione w dniu 22 lipca 2021 r. przez Komisję Europejską

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/10

      Odwołanie od wyroku Sadu (siódma izba) wydanego w dniu 12 maja 2021 r. w sprawach połączonych T-816/17 i T-318/18, Luksemburg i Amazon / Komisja, wniesione w dniu 22 lipca 2021 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-457/21 P)
      (2021/C 452/11)
      Język postępowania: angielski i francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.-J. Loewenthal, F. Tomat, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Wielkie Księstwo Luksemburga, Amazon.com, Inc., Amazon EU Sàrl, Irlandia

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) z dnia 12 maja 2021 r. w sprawach połączonych T-816/17 i T-318/18 Luksemburg i in. / Komisja;

                  —

                  Oddalenie zarzutu pierwszego w sprawie T-816/17 oraz zarzutów drugiego, czwartego, piątego i ósmego w sprawie T-318/18;

                  —

                  Przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w zakresie zarzutów, które nie zostały jeszcze poddane ocenie;

                  —

                  Tytułem żądania ewentualnego, skorzystanie z uprawnienia do wydania ostatecznego orzeczenia w sprawie na podstawie art. 61 akapit pierwszy zdanie drugie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; oraz

                  —

                  Pozostawienie rozstrzygnięcia w sprawie kosztów niniejszego postępowania do orzeczenia kończącego postępowanie w razie przekazania sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania lub obciążenie Luksemburga, Amazon EU S.à.r.l. i Amazon.com, Inc. kosztami postępowania w razie wydania ostatecznego wyroku w sprawie przez Trybunał.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja podnosi dwa zarzuty przeciwko wyrokowi.
      Zarzut pierwszy: Sąd, odrzucając pierwotne ustalenie korzyści zawarte w decyzji (1), naruszył art. 107 ust. 1 TFUE, uchybił obowiązkowi uzasadnienia, naruszył przepisy proceduralne i wypaczył decyzję. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                  —

                  Część pierwsza: W pkt 162–251 wyroku Sąd błędnie odrzucił przeprowadzoną w decyzji analizę funkcjonalną Amazon Europe Technologies SCS („LuxSCS”) i wybór LuxSCS jako strony badanej na tej podstawie, że LuxSCS posiadała prawną własność wartości niematerialnych i prawnych, udostępniła je na rzecz Amazon EU S.à.r.l („LuxOpCo”) i uczestniczyła finansowo w ich wypracowaniu. W ten sposób Sąd dokonał błędnej wykładni zasady ceny rynkowej i błędnie ją zastosował, co stanowi naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do przesłanki korzyści, oraz uchybił obowiązkowi uzasadnienia ze względu na sprzeczną i niewystarczającą argumentację. Sąd również błędnie przywołał własne argumenty w celu odrzucenia dokonanego w decyzji wyboru LuxSCS jako strony testowanej ze względu na to, że nie istniały porównywalne niezależne spółki, które mogłyby posłużyć do zastosowania wobec LuxSCS transakcyjnej metody marży netto („TMMN”). W ten sposób Sąd przekroczył swoje kompetencje w zakresie kontroli sądowej, co stanowi naruszenie przepisów proceduralnych i naruszenie prawa Komisji do obrony, a także wypaczył decyzję.

                  —

                  Część druga: W pkt 257–295 wyroku Sąd błędnie odrzucił zawarte w decyzji obliczenie według zasady ceny rynkowej opłaty licencyjnej należnej LuxOpCo od LuxSCS ze względu na to, że LuxSCS jako strona testowana powinna była być uprawniona do wartości rynkowej wartości niematerialnych i prawnych objętych licencją oraz że LuxSCS nie świadczyła usług o niskiej wartości dodanej. W ten sposób Sąd dokonał błędnej wykładni zasady ceny rynkowej i błędnie ją zastosował, naruszył przepisy proceduralne, wypaczył decyzję i nie wywiązał się z obowiązku uzasadnienia.

            Zarzut drugi: Sąd, oddalając pierwsze pomocnicze stwierdzenie korzyści zawarte w decyzji, naruszył wymogi dowodowe dotyczące stwierdzenia korzyści, naruszył art. 107 ust. 1 TFUE, uchybił obowiązkowi uzasadnienia i naruszył przepisy proceduralne. Niniejszy zarzut dzieli się na trzy części:

                  —

                  Część pierwsza: O ile w pkt 310 i 513 wyroku Sąd uznał prawidłowy standard dowodu w odniesieniu do stwierdzenia korzyści, o tyle w pkt 503–538 wyroku zastosował inny, surowszy standard w celu odrzucenia pierwszego pomocniczego stwierdzenia korzyści zawartego w decyzji. W ten sposób Sąd błędnie określił wymogi dowodowe w zakresie stwierdzenia korzyści i uchybił obowiązkowi uzasadnienia ze względu na jego sprzeczność.

                  —

                  Część druga: W pkt 314–442 wyroku Sąd błędnie powołał się na funkcje pełnione przez podmioty grupy Amazon z siedzibą w Stanach Zjednoczonych na poparcie swego wniosku, że Komisja wyolbrzymiła złożoność funkcji pełnionych przez LuxOpCo w odniesieniu do wartości niematerialnych i prawnych objętych licencją. Sąd nie przedstawił również powodów, dla których uznał, że funkcje pełnione przez LuxOpCo w odniesieniu do marki Amazon oraz w odniesieniu do europejskiej działalności detalicznej i usługowej Amazon nie mają charakteru wyjątkowego. W ten sposób Sąd dokonał błędnej wykładni zasady ceny rynkowej i błędnie ją zastosował, co stanowi naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do przesłanki korzyści, a także uchybił obowiązkowi uzasadnienia ze względu na jego sprzeczność.

                  —

                  Część trzecia: W pkt 499–537 wyroku Sąd błędnie przywołał własne argumenty w celu odrzucenia pierwszego pomocniczego stwierdzenia korzyści zawartego w decyzji ze względu na to, że oparcie się przez Komisję na metodzie podziału zysków z analizą wkładów nie wykazuje, że przedmiotowa interpretacja indywidualna prawa podatkowego prowadzi do powstania korzyści. W ten sposób Sąd przekroczył swoje kompetencje w zakresie kontroli sądowej, co stanowi naruszenie przepisów proceduralnych i naruszenie prawa Komisji do obrony.

         (1)  Decyzja Komisji (UE) 2018/859 z dnia 4 października 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.38944 (2014/C) (ex 2014/NN) wdrożonej przez Luksemburg na rzecz Amazona (Dz.U. 2018, L 153, s. 1, zwana dalej „decyzją”).


title: Sprawa C-461/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Prahova (Rumunia) w dniu 27 lipca 2021 r. – SC Cartrans Preda SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Ploieşti – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Prahova

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Prahova (Rumunia) w dniu 27 lipca 2021 r. – SC Cartrans Preda SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Ploieşti – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Prahova
      (Sprawa C-461/21)
      (2021/C 452/12)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Prahova

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC Cartrans Preda SRL

         Druga strona postępowania: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Ploieşti – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Prahova

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w celu przyznania zwolnienia z VAT w odniesieniu do transakcji i usług transportowych związanych z przywozem towarów w rozumieniu dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) art. 86 ust. 1 lit. b) i ust. 2 należy interpretować w ten sposób, że rejestracja transakcji przywozu (na przykład sporządzenie przywozowej deklaracji skróconej przez organ celny poprzez nadanie numeru MRN/Master Reference Number) zawsze prowadzi również do włączenia do podstawy obliczenia wartości celnej opłaty za transport do pierwszego miejsca przeznaczenia towarów na terytorium państwa członkowskiego przywozu? Czy istnienie MRN, w odniesieniu do którego nie ma uzasadnionych wskazówek świadczących o istnieniu oszustwa, potwierdza w sposób dorozumiany, że wszystkie koszty, o których mowa w art. 86 ust. 1 lit. a) i b), zostały włączone do podstawy opodatkowania do celów celnych?

                  2)

                  Czy art. 144, art. 86 ust. 1 lit. b) i ust. 2 dyrektywy [2006/112] stoją na przeszkodzie praktyce podatkowej państwa członkowskiego polegającej na odmowie zwolnienia z VAT usług transportowych związanych z przywozem do [Unii] ze względu na to, że nie przedstawiono ściśle formalnego dowodu włączenia opłat transportowych do wartości celnej, nawet jeśli, po pierwsze, przedstawiono inne istotne dokumenty towarzyszące przywozowi – deklarację skróconą i list przewozowy CMR wraz z informacją o dostawie do odbiorcy –, a po drugie, nie ma żadnych wskazówek, które pozwoliłyby na podważenie autentyczności lub wiarygodności deklaracji skróconej i listu przewozowego CMR?

                  3)

                  Czy w odniesieniu do art. 57 TFUE odzyskanie VAT i podatku akcyzowego od organów podatkowych kilku państw członkowskich stanowi wewnątrzwspólnotowe świadczenie usług, czy też działalność agenta ogólnego działającego w charakterze pośrednika w transakcji handlowej?

                  4)

                  Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że ograniczenie swobodnego przepływu usług ma miejsce wówczas, gdy odbiorca usługi świadczonej przez usługodawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim jest zobowiązany na podstawie przepisów prawa państwa członkowskiego, w którym ten usługobiorca ma siedzibę, do pobrania podatku od wynagrodzenia należnego z tytułu świadczenia rozpatrywanych usług, zważywszy, że nie istnieje taki obowiązek pobrania podatku, jeżeli negocjuje on tę samą usługę z usługodawcą mającym siedzibę w tym samym państwie członkowskim co usługobiorca?

                  5)

                  Czy traktowanie pod względem podatkowym państwa rezydencji osoby wypłacającej dochód stanowi element, który czyni mniej atrakcyjną i utrudnia swobodę świadczenia usług, ponieważ w celu uniknięcia poboru podatku u źródła w wysokości 4 % rezydent musi ograniczyć się do współpracy w zakresie odzyskania VAT i podatku akcyzowego z podmiotami, które są również rezydentami, a nie z innymi podmiotami mającymi siedzibę w innych państwach członkowskich?

                  6)

                  Czy okoliczność, że od dochodu uzyskanego przez osobę niebędącą rezydentem pobierany jest podatek według stawki 4 % (lub, w zależności od przypadku, 16 %) od kwoty brutto, podczas gdy podatek dochodowy od osób prawnych pobierany od usługodawcy mającego siedzibę w tym samym państwie członkowskim (o ile osiąga on zyski) wynosi 16 % od kwoty netto, może również zostać uznana za naruszenie art. 56 TFUE, ponieważ stanowi ona kolejny element, który czyni mniej atrakcyjną i utrudnia swobodę świadczenia rozpatrywanych usług przez osoby niebędące rezydentami?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-501/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziesiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 8 czerwca 2021 r. w sprawie T-198/20, Shindler i in. / Rada, wniesione w dniu 13 sierpnia 2021 r. przez Harry'ego Shindlera i in.

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/13

      Odwołanie od postanowienia Sądu (dziesiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 8 czerwca 2021 r. w sprawie T-198/20, Shindler i in. / Rada, wniesione w dniu 13 sierpnia 2021 r. przez Harry'ego Shindlera i in.
      (Sprawa C-501/21 P)
      (2021/C 452/13)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Harry Shindler i in. (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszących odwołanie

      Tytułem żądania głównego:

                  —

                  Uchylenie postanowienia z dnia 8 czerwca 2021 r. (T-198/20);

                  —

                  stwierdzenie nieważności w całości decyzji Rady (UE) 2020/135 z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie zawarcia Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, wraz z Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej i załącznikami do tej umowy.

            Tytułem żądania ewentualnego:

                  —

                  Uchylenie postanowienia z dnia 8 czerwca 2021 r. (T-198/20);

                  —

                  stwierdzenie nieważności w części decyzji Rady (UE) 2020/135 z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie zawarcia Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, wraz z Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, w zakresie, w jakim akty te wprowadzają automatyczne i generalne rozróżnienie, bez jakiejkolwiek kontroli proporcjonalności, między obywatelami Unii oraz obywatelami Zjednoczonego Królestwa począwszy od dnia 1 lutego 2020 r., a tym samym stwierdzenie nieważności w szczególności motywu szóstego preambuły oraz art. 9, 10 i 127 umowy o wystąpieniu;

                  —

                  obciążenie Unii Europejskiej całością kosztów postępowania, w tym kosztami adwokata w wysokości 5 000 EUR.

         Zarzuty i główne argumenty

      A.   Nieprawidłowości proceduralne i zaskarżone postanowienie
      Sąd naruszył art. 130 regulaminu postępowania, wyznaczając tylko jeden termin, a mianowicie termin przyznany Radzie na przedstawienie odpowiedzi na skargę co do istoty. Nie wyznaczył on żadnego terminu wnoszącym odwołanie, którzy musieli czekać na „nowe terminy w celu kontynuacji postępowania”, zanim mogli się wypowiedzieć w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności oraz co do istoty sprawy.
      Ponadto Sąd postanowił nie przekazywać wnoszącym odwołanie odpowiedzi na skargę co do istoty, uniemożliwiając im dowiedzenie się, kiedy mają się oni wypowiedzieć w kwestii dopuszczalności.
      Wreszcie, Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną, nie przeprowadzając rozprawy i nie orzekając w przedmiocie dwóch wniosków: o zawieszenie postępowania i przekazanie akt sprawy Trybunałowi, które to wnioski miały jednak wpływ na dalszy ciąg postępowania.
      B.   Naruszenie prawa Unii w odniesieniu do dopuszczalności skargi
      i)   W odniesieniu do kryterium, które wymaga, by decyzje będące przedmiotem skargi bezpośredniej były aktami regulacyjnymi niewymagającymi przyjęcia środków wykonawczych
      Zdaniem wnoszących odwołanie, po pierwsze, Sąd błędnie i bez wyjaśnienia uznał, że umowa o wystąpieniu jest międzynarodowym aktem prawnym, mimo że – z uwagi na swój przedmiot i swoje skutki – umowa ta podlega nadal prawu wewnętrznemu Unii, ponieważ reguluje przyszłe stosunki między Unią Europejską a jednym z jej państw członkowskich na podstawie prawa wewnętrznego ustanowionego przez Unię w okresie wynoszącym ponad 50 lat (jeśli chodzi o Zjednoczone Królestwo), powodując, że prawo to ma nadal zastosowanie.
      Ponadto art. 4 umowy o wystąpieniu ogranicza w swoich ust. 4 i 5 suwerenność sądową Zjednoczonego Królestwa, aby umożliwić jednolitą wykładnię sądową umowy o wystąpieniu przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Takie postanowienie nie jest charakterystyczne dla umowy międzynarodowej.
      Po drugie, zakładając, że Trybunał Sprawiedliwości także uważa, iż umowa o wystąpieniu jest międzynarodowym aktem prawnym, Sąd nie uwzględnił art. 275 TFUE, który wyklucza właściwość Trybunału jedynie w odniesieniu do niektórych aktów odnoszących się do „postanowień dotyczących wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa”. A zatem Sąd niewłaściwie połączył art. 263 i 275 TFUE, które oznaczają, że Trybunał jest właściwy w przypadku wszystkich aktów regulacyjnych niewymagających przyjęcia środków wykonawczych, z wyjątkiem aktów przyjętych na podstawie postanowień dotyczących wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Tymczasem w świetle art. 23 i 26 Traktatu o Unii Europejskiej umowa o wystąpieniu nie wchodzi – ani pod względem treści, ani pod względem procedury – w zakres wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.
      Po trzecie, argumenty przyjęte przez Sąd zakładają zasadniczo, że Trybunał powinien zrezygnować ze sprawowania kontroli praworządności w odniesieniu do umowy międzynarodowej. Ani na płaszczyźnie politycznej, ani na płaszczyźnie prawnej takie stanowisko jest jednak nie do przyjęcia, ponieważ oznacza ono, że Rada może bez kontroli podważać samo stosowanie traktatów oraz ustanowione w nich wartości.
      Po czwarte, Rada i Francja uważają, że umowa o wystąpieniu uchyla automatycznie obywatelstwo europejskie wnoszących odwołanie, co oznacza, iż z tego punktu widzenia nie są potrzebne żadne środki wykonawcze, aby mogła ona wywierać swe skutki, przy czym przypomniano, że skarga wnoszących odwołanie nie może – wbrew temu, co uznał Sąd – ograniczać się jedynie do kwestii przysługującego im prawa do głosowania.
      ii)   W odniesieniu do kryterium indywidualnego oddziaływania
      Zdaniem wnoszących odwołanie, po pierwsze, Sąd naruszył prawo, nie uwzględniając szczególnych okoliczności sytuacji pani G., jednej z 800 osób wybranych we Francji, należącej do ograniczonego kręgu, niemogącego kandydować we francuskich wyborach samorządowych w 2020 r.
      Po drugie, Sąd popełnił poważny błąd w analizie, wskazując, że decyzja w sprawie podpisania umowy o wystąpieniu ma wpływ na sytuację wnoszących odwołanie „z uwagi na ich obiektywny status obywateli Zjednoczonego Królestwa”, mimo iż wnoszący odwołanie kwestionują umowę o wystąpieniu jako obywatele brytyjscy zamieszkali na terytorium Unii ze względu na skutki umowy o wystąpieniu dla ich sytuacji.
      Po trzecie, Sąd oparł się wyłącznie na niemożliwości głosowania przez wnoszących odwołanie w wyborach samorządowych, chociaż jest to tylko jedna z konsekwencji, na które skarżą się wnoszący odwołanie.