title: Sprawa T-741/17: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – Trasys International i Axianseu – Digital Solutions/EASA (Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Usługi związane z zarządzaniem aplikacjami i infrastrukturą informatyczną – Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innym oferentom – Obowiązek uzasadnienia – Ocena istnienia rażąco niskich ofert – Cechy i zalety wybranych ofert – Wniosek o uzasadnienie złożony przez oferenta nieznajdującego się w sytuacji wykluczenia, którego oferta jest zgodna z dokumentacją przetargową)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/59

      Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – Trasys International i Axianseu – Digital Solutions/EASA
      (Sprawa T-741/17) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Usługi związane z zarządzaniem aplikacjami i infrastrukturą informatyczną - Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innym oferentom - Obowiązek uzasadnienia - Ocena istnienia rażąco niskich ofert - Cechy i zalety wybranych ofert - Wniosek o uzasadnienie złożony przez oferenta nieznajdującego się w sytuacji wykluczenia, którego oferta jest zgodna z dokumentacją przetargową)
      (2019/C 383/66)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Trasys International EEIG (Bruksela, Belgia) i Axianseu – Digital Solutions SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: L. Masson i G. Tilman, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (przedstawiciele: S. Rostren, E. Tellado Vásquez i H. Köppen, pełnomocnicy, wspomagani przez V. Osta, M. Vanderstraetena i F. Tulkensa, adwokatów)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EASA z dnia 28 sierpnia 2017 r. w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez konsorcjum skarżących w przetargu EASA.2017.HVP.08 dotyczącym zamówienia publicznego na usługi w zakresie zarządzania aplikacjami i infrastrukturą informatyczną w Kolonii (Niemcy) oraz udzielenia zamówienia publicznego w procedurze kaskadowej trzem innym oferentom.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) z dnia 28 sierpnia 2017 r. w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez konsorcjum TRASYS International EEIG i Axianseu – Digital Solutions SA w postępowaniu przetargowym EASA.2017.HVP.08 dotyczącym zamówienia publicznego na usługi w zakresie zarządzania aplikacjami i infrastrukturą informatyczną w Kolonii (Niemcy) oraz udzielenia zamówienia publicznego w procedurze kaskadowej trzem innym oferentom.

                  2)

                     EASA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2018


title: Sprawa T-464/18: Wyrok Sądu z dnia 17 września 2019 r. – Grupo Bimbo/EUIPO – Rubio Snacks (Tia Rosa) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Tia Rosa – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy TIA ROSA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Podobieństwo towarów – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/51

      Wyrok Sądu z dnia 17 września 2019 r. – Grupo Bimbo/EUIPO – Rubio Snacks (Tia Rosa)
      (Sprawa T-464/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Tia Rosa - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy TIA ROSA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 399/61)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Grupo Bimbo, SAB de CV (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Rubio Snacks, SL (Bullas, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci I. Temiño Ceniceros i J. Oria Sousa-Montes)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 maja 2018 r. (sprawa R 2739/2017-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Rubio Snacks a Grupo Bimbo.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Grupo Bimbo, SAB de CV zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 328 z 17.9.2018.


title: Sprawa T-744/19: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2019 r. – Methanol Holdings (Trinidad)/Komisja

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/48

      Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2019 r. – Methanol Holdings (Trinidad)/Komisja
      (Sprawa T-744/19)
      (2020/C 10/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca Methanol Holdings (Trynidad) Ltd (Couva, Trynidad i Tobago) (przedstawiciele: B. Servais i V. Crochet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1688 z dnia 8 października 2019 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz mieszanin mocznika i azotanu amonu pochodzących z Rosji, Trynidadu i Tobago oraz ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący tego, że metoda Komisji w odniesieniu do określenia marginesu podcięcia cenowego i zaniżania ceny narusza art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 3 ust. 3, art. 3 ust. 5-8 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, orzecznictwo Trybunału oraz WTO, a także zasadę obiektywnego porównania w zakresie, w jakim Komisja nie dokonała porównania, do celów określenia marginesu podcięcia cenowego i zaniżania ceny, cen przywozu z ceną produktu podobnego wytwarzanego przez przemysł Unii na tym samym odpowiednim poziomie handlu.
      Strona skarżąca podnosi w istocie, po pierwsze, że ustalenie ceny przywożonego mocznika i azotanu amonu pochodzących z Trynidadu i Tobago w celu obliczenia marginesu podcięcia cenowego i zaniżania ceny w zastosowaniu, w drodze analogii, art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego narusza art. 3 ust. 1 rozporządzenia podstawowego oraz poprzez zastosowanie skonstruowanej ceny do celów określenia marginesu podcięcia cenowego i zaniżania ceny Komisja nie dokonała porównania cen na tym samym odpowiednim poziomie handlu – z naruszeniem art. 3 ust. 2, art. 3 ust. 3, art. 3 ust. 5-8 oraz, w konsekwencji, art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, orzecznictwa Trybunału oraz WTO, a także zasady obiektywnego porównania.


title: Sprawa T-702/19: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2019 r. – Compass Overseas Holdings i in./Komisja

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/34

      Skarga wniesiona w dniu 11 października 2019 r. – Compass Overseas Holdings i in./Komisja
      (Sprawa T-702/19)
      (2020/C 10/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Compass Overseas Holdings Ltd (Chertsey, Zjednoczone Królestwo), Compass Overseas Holdings No.2 Ltd (Chertsey), Hospitality Holdings Ltd (Chertsey) (przedstawiciele: adwokaci A. von Bonin, O. Brouwer i A. Pliego Selie)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo, dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła prawo lub dopuściła się oczywistych błędów w ocenie i nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia w związku z określeniem w zaskarżonej decyzji systemu odniesienia.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła prawo lub dopuściła się oczywistych błędów w ocenie i nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia w związku z błędnym scharakteryzowaniem w zaskarżonej decyzji zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych jako odstępstwa od normalnego funkcjonowania systemu odniesienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła prawo lub dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, uznając w zaskarżonej decyzji, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych skutkuje dyskryminowaniem niektórych podmiotów gospodarczych względem innych.

                  4.

                  Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła prawo lub dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, uznając w zaskarżonej decyzji, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie jest uzasadnione charakterem ani ogólną strukturą systemu odniesienia.


title: Sprawa T-728/19: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2019 r. – PL/Komisja

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/56

      Skarga wniesiona w dniu 29 października 2019 r. – PL/Komisja
      (Sprawa T-728/19)
      (2020/C 19/68)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PL (przedstawiciel: adwokat J.-N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 sierpnia i 26 września 2019 r. odmawiających w części dostępu do dokumentów wskazanych we wnioskach i wnioskach potwierdzających złożonych przez skarżącego w dniu 4 grudnia 2018 r., zarejestrowanych w dniu 28 lutego 2019 r., na podstawie wyjątku przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, dotyczącego ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej.

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa C-813/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel d'Aix-en-Provence (Francja) w dniu 5 listopada 2019 r. – MN

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel d'Aix-en-Provence (Francja) w dniu 5 listopada 2019 r. – MN
      (Sprawa C-813/19)
      (2020/C 19/35)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel d'Aix-en-Provence

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: MN

         Druga strona postępowania: RJA, RJO, FD, BG, PG, KL, LK, MJ, NI, OH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy warunki wydawania europejskiego nakazu aresztowania przez prokuraturę francuską, przewidziane w przepisach art. 695–16 i następnych kodeksu postępowania karnego, w pełni spełniają wymogi skutecznej ochrony sądowej w rozumieniu prawa Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy prokuratura francuska spełnia przesłanki wymagane do uznania jej za „wydający nakaz organ sądowy” w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/594/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. (1).?

         (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s. 1).


title: Sprawa C-167/16: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 2 de Santander – Hiszpania) - Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA/Fernando Quintano Ujeta, María Isabel Sánchez García (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Artykuły 6 i 7 – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Zawarty w umowie warunek dotyczący natychmiastowej wymagalności kredytu hipotecznego – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Pytanie identyczne z pytaniem, w przedmiocie którego Trybunał już wydał orzeczenie lub na które odpowiedź można jasno wyinterpretować z orzecznictwa – Stwierdzenie nieuczciwego charakteru warunku – Uprawnienia sądu krajowego w przypadku warunku uznanego za „nieuczciwy” – Zastąpienie nieuczciwego warunku w umowie przepisem prawa krajowego – Artykuł 53 §, regulaminu postępowania przed Trybunałem – Pytanie oczywiście niedopuszczalne)

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/3

      Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 2 de Santander – Hiszpania) - Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA/Fernando Quintano Ujeta, María Isabel Sánchez García
      (Sprawa C-167/16) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuły 6 i 7 - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Zawarty w umowie warunek dotyczący natychmiastowej wymagalności kredytu hipotecznego - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Pytanie identyczne z pytaniem, w przedmiocie którego Trybunał już wydał orzeczenie lub na które odpowiedź można jasno wyinterpretować z orzecznictwa - Stwierdzenie nieuczciwego charakteru warunku - Uprawnienia sądu krajowego w przypadku warunku uznanego za „nieuczciwy” - Zastąpienie nieuczciwego warunku w umowie przepisem prawa krajowego - Artykuł 53 §, regulaminu postępowania przed Trybunałem - Pytanie oczywiście niedopuszczalne)
      (2020/C 19/03)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia no 2 de Santander

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA

         Strona pozwana: Fernando Quintano Ujeta, María Isabel Sánchez García

         Sentencja

      Artykuły 6 i 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że, po pierwsze, stoją one na przeszkodzie temu, żeby uznany za nieuczciwy warunek dotyczący natychmiastowej wymagalności kredytu hipotecznego został częściowo utrzymany w mocy poprzez usunięcie przez sąd krajowy elementów przesądzających o jego nieuczciwym charakterze. Artykuły te nie stoją natomiast na przeszkodzie temu, aby sąd krajowy zaradził skutkom nieważności takiego mającego nieuczciwy charakter warunku, którego treść ma swoje źródło w przepisie podlegającym stosowaniu w wypadku zgody stron umowy, poprzez zastąpienie go tam przepisem w nowym brzmieniu przyjętym już po zawarciu umowy w sytuacji, gdy dana umowa nie może dalej istnieć w razie usunięcia tego nieuczciwego warunku i że stwierdzenie nieważności umowy naraża konsumenta na szczególnie niekorzystne konsekwencje.

         (1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016.


title: Sprawa C-778/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 22 października 2019 r. – ZX/BNP Paribas Personal Finance SA

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 22 października 2019 r. – ZX/BNP Paribas Personal Finance SA
      (Sprawa C-778/19)
      (2020/C 19/26)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de grande instance de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ZX

         Strona przeciwna: BNP Paribas Personal Finance SA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładnia dyrektywy nr 93/13 (1) w świetle zasady skuteczności stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów o przedawnieniu w sprawie takiej jak w postępowaniu głównym, w następujących przypadkach: (a) w celu stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku, (b) w celu ewentualnego zwrotu, (c) gdy konsument jest wnioskodawcą oraz (d) gdy konsument jest pozwanym, wliczając w to powództwo wzajemne?

                  2)

                  Czy w przypadku udzielenia negatywnej odpowiedzi w całości lub w części na pytanie pierwsze, dyrektywa nr 93/13 interpretowana w świetle zasady skuteczności stoi na przeszkodzie stosowaniu orzecznictwa krajowego, w którym ustalona jest data rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia w dniu przyjęcia oferty kredytu, a nie w dniu wystąpienia poważnych trudności finansowych w sprawie takiej jak w postępowaniu głównym?

                  3)

                  Czy warunki takie jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym przewidujące, w szczególności, że frank szwajcarski jest walutą rozliczeniową, a euro walutą płatniczą ze skutkiem przeniesienia ryzyka walutowego na kredytobiorcę, wchodzą w zakres głównego przedmiotu umowy w rozumieniu art. 4 [ust. 2] dyrektywy 93/13 w przypadku niewniesienia odwołania od wysokości kosztów wymiany i w obecności warunków uwzględniających, w określonych terminach, możliwość skorzystania przez kredytobiorcę z opcji zamiany waluty na euro zgodnie z wcześniej ustalonym wzorem?

                  4)

                  Czy dyrektywa nr 93/13 interpretowana w świetle zasady skuteczności prawa wspólnotowego stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, w którym uznaje się, że warunek lub zbiór warunków, takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego są „jasne i zrozumiałe” w rozumieniu dyrektywy z tego względu, że:

                              —

                              wstępna oferta kredytu zawiera szczegółowe informacje na temat transakcji walutowych przeprowadzonych w trakcie trwania kredytu i określa, że kurs wymiany euro w stosunku do franków szwajcarskich będzie kursem mającym zastosowanie na dwa dni robocze przed datą wystąpienia zdarzenia warunkującego transakcję i publikowanym na stronie internetowej Europejskiego Banku Centralnego;

                              —

                              zgodnie z ofertą kredytobiorca akceptuje transakcje wymiany z franków szwajcarskich na euro i z euro na franki szwajcarskie niezbędne do realizacji i zwrotu kredytu oraz że kredytodawca przeliczy saldo miesięcznych płatności w euro na franki szwajcarskie po pokryciu dodatkowych kosztów kredytu;

                              —

                              w ofercie wskazano, że jeżeli w wyniku transakcji wymiany walutowej kwota jest niższa niż należna na termin wykupu franka szwajcarskiego, spłata kapitału będzie wolniejsza, a niespłacona część kapitału w terminie wykupu zostałaby ujęta w saldzie debetowym rachunku we frankach szwajcarskich oraz że określono, iż spłata kapitału kredytu będzie się zmieniać zgodnie ze zmianami kursu wymiany mającego zastosowanie do miesięcznych spłat; może ona zarówno wzrastać jak i maleć, przy czym zmiana ta może spowodować wydłużenie lub skrócenie okresu spłaty kredytu oraz, jeżeli ma to zastosowanie, zmianę całkowitej kwoty do spłaty;

                              —

                              w artykułach „rachunek wewnętrzny w euro” i „rachunek wewnętrzny we frankach szwajcarskich” wyszczególniono transakcje przeprowadzone w każdym terminie płatności należnej z tytułu uznania i obciążenia każdego rachunku, a umowa określa w przejrzysty sposób konkretne zasady funkcjonowania mechanizmu przeliczania walut obcych; oraz mając na uwadze, że w ofercie nie ma wyraźnej wzmianki, w szczególności o „ryzyku kursowym”, które spada na kredytobiorcę z uwagi na brak wpływów w walucie rozliczeniowej, ani też żadnej wyraźnej wzmianki o „ryzyku stopy procentowej”?

                  5)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte, czy dyrektywa nr 93/13 interpretowana w świetle zasady skuteczności prawa wspólnotowego stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, w którym uznaje się, że warunek lub zbiór warunków, takich jak będące przedmiotem postępowania głównego są „jasne i zrozumiałe” w rozumieniu dyrektywy, gdy uwarunkowania wskazane w czwartym pytaniu są uzupełnione jedynie o symulację spadku waluty płatności o 5,37% w stosunku do waluty rozliczeniowej w pierwotnej 25-letniej umowie, bez dalszych określeń takich jak „ryzyko” czy „trudność”?

                  6)

                  Czy ciężar dowodu „jasnego i zrozumiałego” charakteru warunku w rozumieniu dyrektywy 93/13, w tym okoliczności związanych z zawarciem umowy, spoczywa na przedsiębiorcy czy konsumencie?

                  7)

                  Jeżeli ciężar dowodu jasnego i zrozumiałego charakteru klauzuli spoczywa na przedsiębiorcy, to czy dyrektywa 93/13 stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, które uznaje, w świetle dokumentów dotyczących technik sprzedaży, że to do kredytobiorców należy wykazanie, z jednej strony, że byli odbiorcami informacji zawartych w tych dokumentach, a z drugiej strony, że to bank przekazał im dokumenty, czy też przeciwnie, wymaga, aby uwarunkowania te stanowiły domniemanie, że informacje zawarte w tych dokumentach zostały przekazane, również ustnie, kredytobiorcom, a obalenie tego zwykłego domniemania należy do przedsiębiorcy, który jest odpowiedzialny za te informacje przekazane przez wybranych przez niego pośredników?

                  8)

                  Czy istnienie wyraźnej nierównowagi można uznać w umowie takiej jak ta będąca przedmiotem postępowania głównego, w którym obie strony są narażone na ryzyko walutowe, jeżeli, z jednej strony, przedsiębiorca dysponuje większymi środkami niż konsument dla celów przewidzenia ryzyka walutowego i, z drugiej strony, ryzyko jakie ponosi przedsiębiorca jest ograniczone, podczas gdy ryzyko jakie ponosi konsument, takie nie jest?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-780/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 22 października 2019 r. – BW, CX/BNP Paribas Personal Finance SA, Procureur de la République

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 22 października 2019 r. – BW, CX/BNP Paribas Personal Finance SA, Procureur de la République
      (Sprawa C-780/19)
      (2020/C 19/28)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de grande instance de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BW, CX

         Strona przeciwna: BNP Paribas Personal Finance SA, Procureur de la République

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładnia dyrektywy nr 93/13 (1) w świetle zasady skuteczności stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów o przedawnieniu w sprawie takiej jak w postępowaniu głównym, w następujących przypadkach: (a) w celu stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku, (b) w celu ewentualnego zwrotu, (c) gdy konsument jest wnioskodawcą oraz (d) gdy konsument jest pozwanym, wliczając w to powództwo wzajemne?

                  2)

                  Czy w przypadku udzielenia negatywnej odpowiedzi w całości lub w części na pytanie pierwsze, dyrektywa nr 93/13 interpretowana w świetle zasady skuteczności stoi na przeszkodzie stosowaniu orzecznictwa krajowego, w którym ustalona jest data rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia w dniu przyjęcia oferty kredytu, a nie w dniu wystąpienia poważnych trudności finansowych w sprawie takiej jak w postępowaniu głównym?

                  3)

                  Czy warunki takie jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym przewidujące, w szczególności, że frank szwajcarski jest walutą rozliczeniową, a euro walutą płatniczą ze skutkiem przeniesienia ryzyka walutowego na kredytobiorcę, wchodzą w zakres głównego przedmiotu umowy w rozumieniu art. 4 [ust. 2] dyrektywy 93/13 w przypadku niewniesienia odwołania od wysokości kosztów wymiany i w obecności warunków uwzględniających, w określonych terminach, możliwość skorzystania przez kredytobiorcę z opcji zamiany waluty na euro zgodnie z wcześniej ustalonym wzorem?

                  4)

                  Czy dyrektywa nr 93/13 interpretowana w świetle zasady skuteczności prawa wspólnotowego stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, w którym uznaje się, że warunek lub zbiór warunków, takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego są „jasne i zrozumiałe” w rozumieniu dyrektywy z tego względu, że:

                              —

                              wstępna oferta kredytu zawiera szczegółowe informacje na temat transakcji walutowych przeprowadzonych w trakcie trwania kredytu i określa, że kurs wymiany euro w stosunku do franków szwajcarskich będzie kursem mającym zastosowanie na dwa dni robocze przed datą wystąpienia zdarzenia warunkującego transakcję i publikowanym na stronie internetowej Europejskiego Banku Centralnego;

                              —

                              zgodnie z ofertą kredytobiorca akceptuje transakcje wymiany z franków szwajcarskich na euro i z euro na franki szwajcarskie niezbędne do realizacji i zwrotu kredytu oraz że kredytodawca przeliczy saldo miesięcznych płatności w euro na franki szwajcarskie po pokryciu dodatkowych kosztów kredytu;

                              —

                              w ofercie wskazano, że jeżeli w wyniku transakcji wymiany walutowej kwota jest niższa niż należna na termin wykupu franka szwajcarskiego, spłata kapitału będzie wolniejsza, a niespłacona część kapitału w terminie wykupu zostałaby ujęta w saldzie debetowym rachunku we frankach szwajcarskich oraz że określono, iż spłata kapitału kredytu będzie się zmieniać zgodnie ze zmianami kursu wymiany mającego zastosowanie do miesięcznych spłat; może ona zarówno wzrastać jak i maleć, przy czym zmiana ta może spowodować wydłużenie lub skrócenie okresu spłaty kredytu oraz, jeżeli ma to zastosowanie, zmianę całkowitej kwoty do spłaty;

                              —

                              w artykułach „rachunek wewnętrzny w euro” i „rachunek wewnętrzny we frankach szwajcarskich” wyszczególniono transakcje przeprowadzone w każdym terminie płatności należnej z tytułu uznania i obciążenia każdego rachunku, a umowa określa w przejrzysty sposób konkretne zasady funkcjonowania mechanizmu przeliczania walut obcych; oraz mając na uwadze, że w ofercie nie ma wyraźnej wzmianki, w szczególności o „ryzyku kursowym”, które spada na kredytobiorcę z uwagi na brak wpływów w walucie rozliczeniowej, ani też żadnej wyraźnej wzmianki o „ryzyku stopy procentowej”?

                  5)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte, czy dyrektywa nr 93/13 interpretowana w świetle zasady skuteczności prawa wspólnotowego stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, w którym uznaje się, że warunek lub zbiór warunków, takich jak będące przedmiotem postępowania głównego są „jasne i zrozumiałe” w rozumieniu dyrektywy, gdy uwarunkowania wskazane w czwartym pytaniu są uzupełnione jedynie o symulację spadku waluty płatności o 5,33% w stosunku do waluty rozliczeniowej w pierwotnej 25-letniej umowie, bez dalszych określeń takich jak „ryzyko” czy „trudność”?

                  6)

                  Czy ciężar dowodu „jasnego i zrozumiałego” charakteru warunku w rozumieniu dyrektywy 93/13, w tym okoliczności związanych z zawarciem umowy, spoczywa na przedsiębiorcy czy konsumencie?

                  7)

                  Jeżeli ciężar dowodu jasnego i zrozumiałego charakteru klauzuli spoczywa na przedsiębiorcy, to czy dyrektywa 93/13 stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, które uznaje, w świetle dokumentów dotyczących technik sprzedaży, że to do kredytobiorców należy wykazanie, z jednej strony, że byli odbiorcami informacji zawartych w tych dokumentach, a z drugiej strony, że to bank przekazał im dokumenty, czy też przeciwnie, wymaga, aby uwarunkowania te stanowiły domniemanie, że informacje zawarte w tych dokumentach zostały przekazane, również ustnie, kredytobiorcom, a obalenie tego zwykłego domniemania należy do przedsiębiorcy, który jest odpowiedzialny za te informacje przekazane przez wybranych przez niego pośredników?

                  8)

                  Czy istnienie wyraźnej nierównowagi można uznać w umowie takiej jak ta będąca przedmiotem postępowania głównego, w którym obie strony są narażone na ryzyko walutowe, jeżeli, z jednej strony, przedsiębiorca dysponuje większymi środkami niż konsument dla celów przewidzenia ryzyka walutowego i, z drugiej strony, ryzyko jakie ponosi przedsiębiorca jest ograniczone, podczas gdy ryzyko jakie ponosi konsument, takie nie jest?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa T-695/18: Wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2019 r. – Werner/EUIPO – Merck (fLORAMED) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego fLORAMED – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy MEDIFLOR – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/47

      Wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2019 r. – Werner/EUIPO – Merck (fLORAMED)
      (Sprawa T-695/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego fLORAMED - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy MEDIFLOR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 19/56)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Stefan Werner (Baldham, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T Büttner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Merck KGaA (Darmstadt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Pfleghar, M. Best, M. Giannakoulis i S. Schäffner)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 września 2018 r. (sprawa R 197/2018-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Merck a S. Wernerem.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Stefan Werner zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa C-612/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 czerwca 2019 r. w sprawie T-248/17 RENV, CC/Parlament, wniesione w dniu 14 sierpnia 2019 r. przez CC

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/7

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 czerwca 2019 r. w sprawie T-248/17 RENV, CC/Parlament, wniesione w dniu 14 sierpnia 2019 r. przez CC
      (Sprawa C-612/19 P)
      (2020/C 19/09)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: CC (przedstawiciel: G. Maximini, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 czerwca 2019 r., T-248/17 RENV, z wyjątkiem pkt 3 sentencji zawierającego rozstrzygniecie o kosztach;

                  —

                  zasądzenie od Parlamentu zapłaty na rzecz skarżącej całej kwoty odszkodowania i zadośćuczynienia za poniesione przez nią szkody i krzywdy, zgodnie z obliczeniami przedstawionymi w skardze wszczynającej postępowanie w sprawie F-9/12;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżąca domaga się częściowego uchylenia wyroku z dnia 13 czerwca 2019 r., CC/Parlament, T-248/17 RENV (z wyjątkiem pkt 3 sentencji), na mocy którego Sąd zasądził od Parlamentu zapłatę na rzecz skarżącej kwoty 6 000 EUR, obciążył go kosztami postępowania oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie.
      Na poparcie odwołania skarżąca podnosi pięć zarzutów:

                  —

                  Naruszenie art. 106 regulaminu postępowania przed Sądem – Naruszenie zasady pewności prawa – Naruszenie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  Naruszenie prawa wskutek nie zarządzenia przez Sąd środków dowodowych i środków organizacji postępowania, o które wniesiono;

                  —

                  Przeinaczenie ogłoszenia o konkursie – Naruszenie wyroku stwierdzającego nieważność – Bezprawne zastąpienie oceny – Naruszenie art. 1d ust. 2 regulaminu pracowniczego;

                  —

                  Naruszenie prawa wskutek wyłączenia przez Sąd pewnych stanowisk z oceny utraty szansy;

                  —

                  Arbitralna ocena, naruszenie prawa, brak uzasadnienia, brak bezstronności.


               23.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 23/8

      Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 13 sierpnia 2019 r. o wydanie opinii doradczej złożony przez Książęcy Sąd Apelacyjny w ramach postępowania karnego przeciwko H i I

         (Sprawa E-6/19)

      (2020/C 23/08)
      W dniu 20 sierpnia 2019 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 13 sierpnia 2019 r., złożony do Trybunału EFTA przez Fürstliches Obergericht (Książęcy Sąd Apelacyjny), dotyczący wydania opinii doradczej w ramach postępowania karnego przeciwko H i I, w odniesieniu do następujących kwestii:

                  1.

                  W odniesieniu do art. 13 ust. 1 lit. m) rozporządzenia (WE) nr 561/2006:

                              a)

                              Czy przepis ten ma zastosowanie również do „pustych przejazdów” specjalistycznych pojazdów do przewozu pieniędzy lub przedmiotów wartościowych, o których mowa w tym artykule, tj. przejazdów, jakie te pojazdy muszą wykonać w celu odbioru pieniędzy lub przedmiotów wartościowych, oraz przejazdów powrotnych po ich dostarczeniu?

                              b)

                              Czy przepis ten ma zastosowanie również do pojazdów eskortujących specjalistyczne pojazdy do przewozu pieniędzy lub przedmiotów wartościowych?

                  2.

                  Czy w świetle art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 konieczne lub proporcjonalne jest nakładanie przez państwo członkowskie kar za naruszenia postanowień niniejszego rozporządzenia, jeżeli przejazdy, o których mowa, zostały wykonane przez specjalistyczne pojazdy do przewozu pieniędzy lub przedmiotów wartościowych na terytorium innych państw członkowskich, a te państwa członkowskie wprowadziły wyjątek, o którym mowa w art. 13 ust. 1 lit. m) tego rozporządzenia, w taki sposób, że nie powstaje naruszenie właściwego prawa krajowego państw członkowskich, których to dotyczy?

                  3.

                  Czy art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 należy interpretować w ten sposób, że nawet w przypadku wprowadzenia przez państwo członkowskie wyjątku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 lit. m) tego rozporządzenia, cały czas określony w art. 4 lit. e) tego rozporządzenia oraz czas spędzony na prowadzeniu pojazdów (w każdym przypadku w odniesieniu do podróży z udziałem specjalistycznych pojazdów do przewozu pieniędzy lub przedmiotów wartościowych) należy zapisywać jako „inną pracę” zgodnie z art. 6 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia?
                  W razie udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej, czy art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 należy stosować również w przypadku wyłączenia pojazdów, o których mowa, z zakresu stosowania rozporządzenia zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 (obecny art. 3 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 165/2014)?


title: Sprawa T-14/18: Wyrok Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. – Grecja/Komisja (EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji – Ryczałtowa korekta finansowa – Artykuł 52 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 – Artykuł 12 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 907/2014 – Obowiązek uzasadnienia – Ocena szkody – Proporcjonalność)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/24

      Wyrok Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. – Grecja/Komisja
      (Sprawa T-14/18) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji - Ryczałtowa korekta finansowa - Artykuł 52 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 - Artykuł 12 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 907/2014 - Obowiązek uzasadnienia - Ocena szkody - Proporcjonalność)
      (2020/C 61/28)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, E. Leftheriotou i A. Vasilopoulou, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i D. Bianchi, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/2014 z dnia 8 listopada 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2017, L 292, s. 61) w zakresie, w jakim dotyczy ona Republiki Greckiej.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-935/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Polska) w dniu 23 grudnia 2019 r. – Grupa Warzywna Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Polska) w dniu 23 grudnia 2019 r. – Grupa Warzywna Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu
      (Sprawa C-935/19)
      (2020/C 191/02)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Grupa Warzywna Sp. z o.o.

         Strona pozwana: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu

         Pytania prejudycjalne

      Czy dodatkowe zobowiązanie podatkowe takie jak przewidziane w treści art. 112 b ust. 2 ustawy o VAT jest zgodne z przepisami dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1)(a w szczególności art. 2, art. 250, art. 273), art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 325 TFUE i zasadą proporcjonalności?

         (1)  Dz. Urz. 2006, L 347 s.1


title: Sprawa C-949/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 31 grudnia 2019 r. – M.A. przeciwko Konsulowi Rzeczypospolitej Polskiej w N.

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 31 grudnia 2019 r. – M.A. przeciwko Konsulowi Rzeczypospolitej Polskiej w N.
      (Sprawa C-949/19)
      (2020/C 191/03)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M.A.

         Strona pozwana: Konsul Rzeczypospolitej Polskiej w N.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 21 ust. 2a Konwencji wykonawczej do układu Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (1) w powiązaniu z art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy rozumieć w ten sposób, że obywatel państwa trzeciego, któremu odmówiono wydania wizy długoterminowej i który nie może skorzystać z wynikającego z art. 21 ust. 1 Konwencji wykonawczej do układu Schengen prawa swobodnego przemieszczania się po terytoriach innych państw członkowskich, powinien mieć zapewnione prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem?

         (1)  Dz.U.2000, L 239 s. 19; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 19 Tom 002 P. 9 – 52


title: Sprawa C-19/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gdańsku (Polska) w dniu 16 stycznia 2020 r. – I.W., R.W. przeciwko Bankowi BPH S.A.

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gdańsku (Polska) w dniu 16 stycznia 2020 r. – I.W., R.W. przeciwko Bankowi BPH S.A.
      (Sprawa C-19/20)
      (2020/C 191/04)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Gdańsku

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: I.W., R.W.

         Strona pozwana: Bank BPH S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3. ust 1. i 2. w zw. art. 4. ust 1. w zw. z art. 6 ust 1. i art. 7 ust 1. Dyrektywy Rady 93/13 EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) winien być rozumiany w ten sposób, że sąd krajowy ma obowiązek stwierdzenia nieuczciwości (w rozumieniu art. 3 ust 1. Dyrektywy) warunku umowy zawartej z konsumentem także wówczas, gdy w dacie orzekania na skutek dokonanej przez strony w formie aneksu zmiany treści umowy, warunek został zmieniony tak, że nie ma charakteru nieuczciwego, a stwierdzenie nieuczciwości warunku w jego pierwotnym brzmieniu może skutkować upadkiem (unieważnieniem) całej umowy?

                  2)

                  Czy art. 6 ust 1 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 zdanie 2 oraz art. 2. Dyrektywy Rady 93/13/ EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich winien być rozumiany w ten sposób, że zezwala sądowi krajowemu na stwierdzenie nieuczciwości tylko niektórych elementów warunku umownego dotyczącego ustalanego przez bank kursu wymiany waluty, do której indeksowany jest udzielony konsumentowi kredyt (tak jak w postępowaniu głównym) tj. przez eliminację zapisu dotyczącego ustalanej jednostronnie i w niejasny sposób marży banku będącej składową kursu wymiany, a pozostawienie jednoznacznego postanowienia odnoszącego się do średniego kursu banku centralnego (Narodowego Banku Polskiego), co nie rodzi potrzeby zastąpienia wyeliminowanej treści jakimkolwiek przepisem prawa, a skutkować będzie przywróceniem rzeczywistej równowagi pomiędzy konsumentem a przedsiębiorcą, choć zmieni istotę zapisu dotyczącego spełnienia świadczenia przez konsumenta z korzyścią dla niego?

                  3)

                  Czy art. 6. ust. 1. w związku z art. 7. ust 1. Dyrektywy Rady 93/13/ EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy rozumieć w ten sposób, że nawet w sytuacji wprowadzenia przez ustawodawcę krajowego środków zapewniających zapobieganie stałemu stosowaniu nieuczciwych warunków umownych, takich jak badany w postępowaniu głównym, poprzez wprowadzenie przepisów nakładających na banki obowiązek szczegółowego określania sposobów i terminów ustalania kursu wymiany walut, na podstawie którego wyliczana jest kwota kredytu, rat kapitałowo-odsetkowych oraz zasad przeliczania na walutę wypłaty albo spłaty kredytu, interes publiczny sprzeciwia się stwierdzeniu nieuczciwości tylko niektórych elementów warunku umownego w sposób opisany w pytaniu drugim?

                  4)

                  Czy brak obowiązywania umowy, o którym mowa w art. 6 ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13/ EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, stanowiący rezultat wyłączenia nieuczciwych warunków umownych, określonych w art. 2. lit a) w zw. z art. 3. Dyrektywy, należy rozumieć w ten sposób, że jest to sankcja, która może nastąpić jako rezultat konstytutywnego orzeczenia sądu wydanego na wyraźne żądanie konsumenta z konsekwencjami od momentu zawarcia umowy tj. ex tunc, a roszczenia restytucyjne konsumenta i przedsiębiorcy stają się wymagalne wraz z uprawomocnieniem się wyroku?

                  5)

                  Czy art. 6. ust 1. Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich w związku z art. 47. Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 30 marca 2010 r. należy rozumieć w ten sposób, że nakłada on na sąd krajowy obowiązek informowania konsumenta, który zgłosił żądanie stwierdzenia nieważności umowy w związku z eliminacją warunków nieuczciwych, o skutkach prawnych takiego rozstrzygnięcia, w tym także o możliwych roszczeniach restytucyjnych przedsiębiorcy (banku), nawet nie zgłoszonych w danym postępowaniu a także takich, których zasadność nie jest jednoznacznie przesądzona, nawet w sytuacji, gdy konsument jest reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika?

         (1)  Dz. U.1993, L 95, s. 29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 – 293


title: Sprawa C-29/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln (Niemcy) w dniu 23 stycznia 2020 r. – Biofa AG / Sikma D. Vertriebs GmbH und Co. KG

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln (Niemcy) w dniu 23 stycznia 2020 r. – Biofa AG / Sikma D. Vertriebs GmbH und Co. KG
      (Sprawa C-29/20)
      (2020/C 191/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Biofa AG

         Strona pozwana: Sikma D. Vertriebs GmbH und Co. KG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy w wyniku zatwierdzenia substancji czynnej rozporządzeniem wykonawczym przyjętym na podstawie art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 (1) w postępowaniu sądowym w państwie członkowskim należy przyjąć za wiążące, że substancja, która była przedmiotem zatwierdzenia, jest przeznaczona w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 528/2012 do stosowania w inny sposób niż poprzez działanie czysto fizyczne lub mechaniczne, czy też rozpoznający sprawę sąd państwa członkowskiego jest zobowiązany dokonać ustaleń faktycznych w zakresie tego, czy spełnione są warunki określone w art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 528/2012, także po wydaniu rozporządzenia wykonawczego?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. 2012, L 167, s. 1).


title: Sprawa C-46/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 29 stycznia 2020 r. – Z / Finanzamt G

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 29 stycznia 2020 r. – Z / Finanzamt G
      (Sprawa C-46/20)
      (2020/C 191/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Z

         Druga strona postępowania: Finanzamt G

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 168 lit. a) w związku z art. 167 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym prawo do odliczenia podatku naliczonego jest wykluczone w przypadkach, w których istnieje prawo wyboru zaliczenia przy nabyciu usług, jeżeli przed upływem ustawowego terminu złożenia rocznej deklaracji podatku obrotowego nie została podjęta decyzja o zaliczeniu możliwa do stwierdzenia przez organy podatkowe?

                  2)

                  Czy art. 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym jeżeli brak jest (wystarczających) przesłanek zaliczenia do aktywów przedsiębiorstwa, zakłada się lub istnieje odpowiednie domniemanie zaliczenia do sfery prywatnej?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-48/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 28 stycznia 2020 r. – UAB „P” przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Białymstoku

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 28 stycznia 2020 r. – UAB „P” przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Białymstoku
      (Sprawa C-48/20)
      (2020/C 191/08)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UAB „P”

         Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Białymstoku

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 203 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie zastosowaniu, w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym, przepisu krajowego takiego jak art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (2) do faktur z nienależnie wykazanym VAT wystawionych przez podatnika działającego w dobrej wierze, jeżeli:

                  —

                  działanie podatnika nie wiązało się z oszustwem podatkowym, ale wynikało z błędnej wykładni przepisów prawa dokonanej przez strony biorące udział w transakcji, opartej o wykładnię przepisów prezentowaną przez organy podatkowe i powszechną praktykę w tym zakresie w momencie dokonywania transakcji, przyjmującą wadliwie, że wystawca faktury dokonuje dostawy towarów, podczas gdy faktycznie świadczy usługę pośrednictwa finansowego zwolnioną od VAT oraz

                  —

                  odbiorca faktury z nienależnie wykazanym VAT miałby prawo do żądania jego zwrotu przy prawidłowym zafakturowaniu transakcji przez podatnika faktycznie dokonującego na jego rzecz dostawy towarów?

         (1)  Dz. U. 2006, L 347 s.1

         (2)  Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, ze zm.


title: Sprawa C-55/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w Warszawie (Polska) w dniu 31 stycznia 2020 r. – Ministerstwo Sprawiedliwości przeciwko R.G.

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w Warszawie (Polska) w dniu 31 stycznia 2020 r. – Ministerstwo Sprawiedliwości przeciwko R.G.
      (Sprawa C-55/20)
      (2020/C 191/09)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ministerstwo Sprawiedliwości

         Strona pozwana: R.G.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy do postępowania dotyczącego odpowiedzialności dyscyplinarnej adwokatów i prawników zagranicznych wpisanych na listę adwokatów, w ramach której to odpowiedzialności adwokata można w szczególności obciążyć karą pieniężną, zawiesić w czynnościach zawodowych lub wydalić z adwokatury, a prawnika zagranicznego można w szczególności obciążyć karą pieniężną, zawiesić jego prawo do świadczenia pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej lub zakazać mu świadczenia pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej, stosuje się przepisy rozdziału III dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (1) (dalej: „dyrektywa usługowa”), w tym art. 10 ust. 6 dyrektywy usługowej? W razie odpowiedzi pozytywnej, czy do powyższego postępowania prowadzonego przed sądami adwokackimi w sprawach, w których od orzeczeń tych sądów nie przysługuje żaden środek zaskarżenia do sądów państwowych lub w których od orzeczeń takich przysługuje wyłącznie nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest kasacja do Sądu Najwyższego, zastosowanie mają przepisy Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (dalej: „Karta”), w tym jej art. 47, także w sprawach, w których wszystkie istotne elementy występują w obrębie jednego państwa członkowskiego?

                  2)

                  Czy w sprawie, w której – w postępowaniu, o którym mowa w pytaniu pierwszym – właściwym do rozpoznania kasacji od orzeczenia lub postanowienia adwokackiego sądu dyscyplinarnego lub zażalenia na zarządzenie o odmowie przyjęcia takiej kasacji zgodni z obowiązującymi przepisami krajowymi jest organ, który w ocenie tego sądu zgodnej oceną wyrażoną przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 grudnia 2019 r„ sygnatura akt III PO 7/18, nie jest niezawisłym i bezstronnym sądem w rozumieniu art. 47 Karty konieczne jest pominięcie przepisów krajowych ustanawiających właściwość takiego organu, a obowiązkiem adwokackiego sądu dyscyplinarnego jest przekazanie takiej kasacji lub zażalenia do rozpoznania organowi sądowemu, który byłby właściwy, gdyby wspomniane przepisy nie stały temu na przeszkodzie?

                  3)

                  Czy w sprawie, w której – w postępowaniu, o którym mowa w pytaniu pierwszym – kasacja od orzeczenia lub postanowienia adwokackiego sądu dyscyplinarnego, zgodnie ze stanowiskiem owego sądu, nie przysługuje ani Prokuratorowi Generalnemu ani Rzecznikowi Praw Obywatelskich, stanowisko to jest zaś:

                              a)

                              sprzeczne ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale składu 7 sędziów z dnia 27 listopada 2019 r., sygnatura akt II DSI 67/18, przez Izbę Dyscyplinarną Sądu Najwyższego, tj. organ, który zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi jest właściwy do rozpoznania zażalenia na zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji, lecz który w ocenie adwokackiego sądu dyscyplinarnego zgodnej z oceną wyrażoną przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 grudnia 2019 r., sygnatura akt III PO 7/18, nie jest niezawisłym i bezstronnym sądem w rozumieniu art. 47 Karty,

                              b)

                              zgodne ze stanowiskiem wyrażanym uprzednio przez Izbę Karną Sądu Najwyższego, tj. organ sądowy, który byłby właściwy do rozpoznania takiego zażalenia, gdyby wspomniane przepisy nie stały temu na przeszkodzie, adwokacki sąd dyscyplinarny może (względnie powinien) pominąć stanowisko wyrażone przez Izbę Dyscyplinarną Sądu Najwyższego?

                  4)

                  Czy jeżeli w sprawie, o której mowa w pytaniu trzecim, adwokackiemu sądowi dyscyplinarnemu przedstawiono do rozpoznania odwołanie Ministra Sprawiedliwości, zaś:

                              a)

                              jednym z czynników, które w ocenie Sądu Najwyższego wyrażonej w wyroku z dnia 5 grudnia 2019 r., sygnatura akt III PO 7/18, a także w ocenie adwokackiego sądu dyscyplinarnego, uzasadniają przyjęcie, że Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego, tj. organ, o którym mowa w pytaniu trzecim w lit. a, nie jest niezawisłym i bezstronnym sądem w rozumieniu art. 47 Karty, jest wpływ władzy wykonawczej, w tym właśnie Ministra Sprawiedliwości, na jej skład osobowy,

                              b)

                              funkcję Prokuratora Generalnego, który zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Izbę Dyscyplinarną Sądu Najwyższego, tj. organ, o którym mowa w pytaniu trzecim lit. a, miałby być uprawniony do wniesienia kasacji od postanowienia zapadłego na skutek odwołania, zaś zgodnie ze stanowiskiem Izby Karnej Sądu Najwyższego, tj. organu sądowego, o którym mowa w pytaniu trzecim lit. b, oraz zgodnie ze stanowiskiem adwokackiego sądu dyscyplinarnego, takiego uprawnienia nie posiada, pełni z mocy prawa właśnie Minister Sprawiedliwości, to adwokacki sąd dyscyplinarny winien pozostawić odwołanie to bez rozpoznania, jeżeli tylko w ten sposób może zapewnić zgodność postępowania z art. 47 Karty, a w szczególności uniknąć ingerencji w to postępowanie ze strony organu niebędącego niezawisłym i bezstronnym sądem w rozumieniu tego przepisu?

         (1)  Dz. U. 2006, L 376, s. 36


title: Sprawa C-59/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 4 lutego 2020 r. – DBKAG / Finanzamt Linz

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 4 lutego 2020 r. – DBKAG / Finanzamt Linz
      (Sprawa C-59/20)
      (2020/C 191/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DBKAG

         Pozwany organ: Finanzamt Linz

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że do celów przewidzianego w tym przepisie zwolnienia z podatku pojęcie „zarządzanie specjalnymi funduszami inwestycyjnymi” obejmuje również przyznanie przez licencjodawcę będącego osobą trzecią towarzystwu funduszy inwestycyjnych (TFI) prawa do korzystania ze specjalnego oprogramowania opracowanego specjalnie dla zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi, jeżeli to specjalne oprogramowanie, tak jak w postępowaniu głównym, jest przeznaczone wyłącznie do wykonywania specyficznej i istotnej działalności związanej z zarządzaniem specjalnymi funduszami inwestycyjnymi, niemniej jednak jest stosowane na technicznej infrastrukturze TFI i może spełniać swoje funkcje tylko przy mającym drugorzędne znaczenie współdziałaniu TFI i z bieżącym zastosowaniem danych rynkowych dostarczanych przez TFI?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-73/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 13 lutego 2020 r. – ZM / E. A. Frerichs

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 13 lutego 2020 r. – ZM / E. A. Frerichs
      (Sprawa C-73/20)
      (2020/C 191/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: ZM jako syndyk masy upadłości spółki Oeltrans Befrachtungsgesellschaft mbH

         Druga strona postępowania: E. A. Frerichs

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (1) oraz art. 12 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (2) należy interpretować w ten sposób, że prawo właściwe dla umowy zgodnie z tym ostatnim rozporządzeniem jest również właściwe dla płatności dokonanej przez osobę trzecią w wykonaniu umownego zobowiązania pieniężnego jednej ze stron umowy?

         (1)  Dz.U. 2000, L 160, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2008, L 177, s. 6.


title: Sprawa C-129/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luksemburg) w dniu 9 marca 2020 r. – XI / Caisse pour l'avenir des enfants

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luksemburg) w dniu 9 marca 2020 r. – XI / Caisse pour l'avenir des enfants
      (Sprawa C-129/20)
      (2020/C 191/14)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luxembourg)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: XI

         Druga strona postępowania kasacyjnego: Caisse pour l'avenir des enfants

         Pytania prejudycjalne

      Czy klauzula 1 ust. 1 i ust. 2 oraz klauzula 2 ust. 1 i ust. 3 lit. b) porozumienia ramowego w sprawie urlopu rodzicielskiego zawartego w dniu 14 grudnia 1995 r. przez ogólne organizacje międzybranżowe UNICE, CEEP oraz ETUC, wykonanego w drodze dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one stosowaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak art. 29 bis zmienionej loi du 16 avril 1979 fixant le statut général des fonctionnaires de l’État (ustawy określającej ogólne warunki zatrudnienia urzędników państwowych) w brzmieniu wynikającym z loi du 22 décembre 2006 (ustawy z dnia 22 grudnia 2006 r., Mémorial, A, 2006, nr 242, s. 4838), który uzależnia udzielenie urlopu rodzicielskiego od spełnienia podwójnej przesłanki wymagającej, aby pracownik był legalnie zatrudniony w zakładzie pracy i był objęty z tego tytułu zabezpieczeniem społecznym – po pierwsze – przez nieprzerwany okres co najmniej dwunastu kolejnych miesięcy poprzedzających bezpośrednio moment rozpoczęcia urlopu rodzicielskiego – a po drugie – w momencie porodu lub przysposobienia dziecka lub dzieci, przy czym spełnienie tej drugiej przesłanki jest wymagane nawet w przypadku, gdy poród lub przysposobienie miały miejsce ponad dwanaście miesięcy wcześniej niż rozpoczęcie urlopu rodzicielskiego?

         (1)  Dz.U. WE L 145 z dnia 19 czerwca 1996 r. s. 4 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 2, s. 285.


title: Sprawa T-546/19: Wyrok Sądu z dnia 2 kwietnia 2020 r. – Isigny – Sainte Mère/EUIPO (Kształt złotego opakowania z rodzajem fali) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego – Kształt złotego opakowania z rodzajem fali – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Brak charakteru odróżniającego]

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/12

      Wyrok Sądu z dnia 2 kwietnia 2020 r. – Isigny – Sainte Mère/EUIPO (Kształt złotego opakowania z rodzajem fali)
      (Sprawa T-546/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego - Kształt złotego opakowania z rodzajem fali - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Brak charakteru odróżniającego)
      (2020/C 191/15)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Isigny – Sainte Mère (Isigny-sur-Mer, Francja) (przedstawiciel: adwokat D. Mallo Saint-Jalmes)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 maja 2019 r. (sprawa R 1513/2018-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt złotego opakowania z rodzajem fali w charakterze unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Isigny-Sainte Mère zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.


title: Sprawa T-31/19: Postanowienie Sądu z dnia 26 marca 2020 r. – AF / FRA [Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Służba publiczna – Personel tymczasowy – Umowa na czas nieokreślony – Obowiązki administratora jako doradcy politycznego w grupie zaszeregowania AD 12 – Zaszeregowanie na stanowisko typu „administrator” – Regulamin pracowniczy z 2014 r. – Brak uprawnienia do zmiany zaszeregowania do wyższej grupy – Postępowanie w sprawie zmiany zaszeregowania w 2017 r. – Odmowa uwzględnienia skarżącego do celów zmiany jego zaszeregowania do grupy AD 13 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/12

      Postanowienie Sądu z dnia 26 marca 2020 r. – AF / FRA
      (Sprawa T-31/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Umowa na czas nieokreślony - Obowiązki administratora jako doradcy politycznego w grupie zaszeregowania AD 12 - Zaszeregowanie na stanowisko typu „administrator” - Regulamin pracowniczy z 2014 r. - Brak uprawnienia do zmiany zaszeregowania do wyższej grupy - Postępowanie w sprawie zmiany zaszeregowania w 2017 r. - Odmowa uwzględnienia skarżącego do celów zmiany jego zaszeregowania do grupy AD 13 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2020/C 191/16)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AF (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

         Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. O’Flaherty, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji FRA z dnia 9 maja 2018 r. o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę członków personelu tymczasowego, którzy mogą zostać przeniesieni do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postępowania w sprawie zmiany zaszeregowania w 2017 r. oraz, po drugie, o naprawienie szkody poniesionej w ocenie skarżącego w związku z tą decyzją.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) pokrywa własne koszty postępowania i zostaje obciążona jedną czwartą kosztów poniesionych przez AF.

                  3)

                  AF pokrywa trzy czwarte własnych kosztów postępowania.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa T-280/19: Postanowienie Sądu z dnia 23 marca 2020 r. – Highgate Capital Management/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Pomoc państwa – Skarga – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność]

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/14

      Postanowienie Sądu z dnia 23 marca 2020 r. – Highgate Capital Management/Komisja
      (Sprawa T-280/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Skarga - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2020/C 191/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Highgate Capital Management LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Struys, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: K. Blanck, A. Bouchagiar i K.-Ph. Wojcik, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji odrzucającej wniesioną do niej skargę dotyczącą pomocy państwa, która miała zostać w bezprawny sposób przyznana Eurobank Ergasias poprzez sprzedaż Piraeus Bank Bulgaria (sprawa SA.53105); decyzja ta miała zostać zawarta w piśmie DG COMP Komisji z dnia 8 marca 2019 r. oraz w poczynionym w dniu 20 marca 2019 r. publicznym oświadczeniu członka Komisji ds. konkurencji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie greckiego funduszu stabilności finansowej (Hellenic Financial Stability Fund) do sprawy w charakterze interwenienta.

                  3)

                  Highgate Capital Management LLP pokrywa koszty własne, w tym również te związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego, z wyjątkiem kosztów związanych z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  4)

                  Grecki fundusz stabilności finansowej (Hellenic Financial Stability Fund) pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019


title: Sprawa T-326/19: Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2020 r. – Gerber / Parlament i Rada [Skarga o stwierdzenie nieważności – Obszar celny Unii – Rozporządzenie (UE) 2019/474 – Dyrektywa (UE) 2019/475 – Włączenie gminy Campione d’Italia oraz włoskich wód jeziora Lugano – Brak indywidualnego oddziaływania – Niedopuszczalność]

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/15

      Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2020 r. – Gerber / Parlament i Rada
      (Sprawa T-326/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Obszar celny Unii - Rozporządzenie (UE) 2019/474 - Dyrektywa (UE) 2019/475 - Włączenie gminy Campione d’Italia oraz włoskich wód jeziora Lugano - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2020/C 191/20)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Tibor Gerber (Campione d’Italia, Włochy) (przedstawiciel: adwokat N. Amadei)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio i C. Biz, pełnomocnicy); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Lo Monaco i E. Ambrosini, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/474 z dnia 19 marca 2019 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 952/2013 ustanawiające unijny kodeks celny w zakresie dotyczącym części odnoszącej się do włączenia włoskiej gminy Campione d’Italia oraz włoskich wód jeziora Lugano w obszar celny Unii; po drugie oparte na art. 264 TFUE żądanie orzeczenia, że dyrektywa Rady (UE) 2019/475 z dnia 18 lutego 2019 r. zmieniająca dyrektywy 2006/112/WE i 2008/118/WE w odniesieniu do włączenia włoskiej gminy Campione d’Italia oraz włoskich wód jeziora Lugano do obszaru celnego Unii i do terytorialnego zakresu stosowania dyrektywy 2008/118/WE (Dz.U. 2019, L 83, s. 42) nie wywołuje skutków prawnych; po trzecie, oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zastosowania środków tymczasowych zmierzających do zawieszenia stosowania rozporządzenia 2019/474, dyrektywy 2019/475 oraz wszystkich przepisów wykonawczych do tych aktów.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Postępowanie w zakresie dotyczącym wniosków Komisji Europejskiej i Republiki Włoskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

                  3)

                  Tibor Gerber pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

                  4)

                  Komisja i Republika Włoska pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów.

         (1)  Dz.U. C 238 z 15.7.2019.


title: Sprawa T-597/19 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 marca 2020 r. – Helsingin kaupunki / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Pomoc państwa – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/17

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 marca 2020 r. – Helsingin kaupunki / Komisja
      (Sprawa T-597/19 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2020/C 191/23)
      Język postępowania: fiński

         Strony

         Strona skarżąca: Helsingin kaupunki (Finlandia) (przedstawiciel: adwokat I. Aalto-Setälä)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Huttunen i F. Tomat, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2019) 3152 final z dnia 28 czerwca 2019 r. dotyczącej pomocy państwa SA.33846 (2015/C) (ex 2014/NN) (ex 2011/CP) przyznanej przez Republikę Finlandii na rzecz Helsingin Bussiliikenne Oy.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                  Postanowienie z dnia 19 września 2019 r., Helsingin kaupunki/Komisja (T-597/19 R, niepublikowane) zostaje uchylone.

                  3)

                  Postępowanie w sprawie wniosku Nobina Oy o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta oraz w sprawie wniosku Helsingin kaupunki o zachowanie poufności zostaje umorzone.

                  4)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Nobina Oy i Nobina AB, które pokrywają swoje koszty związane z ich wnioskiem o dopuszczenie interwencji w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego.


title: Sprawa T-814/19: Postanowienie Sądu z dnia 6 marca 2020 r. – Nutravita / EUIPO – Pegaso (nutravita Healthy Mind, Body & Soul.) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania]

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/18

      Postanowienie Sądu z dnia 6 marca 2020 r. – Nutravita / EUIPO – Pegaso (nutravita Healthy Mind, Body & Soul.)
      (Sprawa T-814/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2020/C 191/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nutravita Ltd (Maidenhead, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci H. Dhondt i J. Cassiman)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Pegaso Srl (Negrar, Włochy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 września 2019 r. (sprawa R 80/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Pegaso Srl a Nutravita Ltd.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Nutravita Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa T-119/20: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2020 r. – IN / EASME

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/19

      Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2020 r. – IN / EASME
      (Sprawa T-119/20)
      (2020/C 191/26)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: IN (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadą;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 kwietnia 2019 r. wydanej przez dyrektora wykonawczego EASME działającego w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów o pracę (OUZU), dotyczącej nieprzedłużenia umowy skarżącego, która wygasała w dniu 30 kwietnia 2019 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za 2018 r., którego wersja ostateczna została sporządzona w dniu 3 czerwca 2019 r.;

                  —

                  ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji OUZU z dnia 15 listopada 2019 r. o oddaleniu zażalenia skarżącego;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej obowiązku naprawienia wyrządzonej krzywdy;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym oraz naruszenia decyzji z dnia 4 lutego 2019 r., zatytułowanej „EASME Policy for Management of employment contracts”.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku staranności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistych błędów w ocenie.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa i legalności, naruszenia rozsądnego terminu oraz zasady dobrej administracji i obowiązku staranności.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący żądania stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny ze względu na oczywiste błędy w ocenie.

            Skarżący twierdzi ponadto, że uchybienia wskazane w ramach zarzutów zmierzających do stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji stanowią błędy obciążające stronę pozwaną. W konsekwencji żąda także naprawienia krzywdy, jakiej doznał w wyniku zaskarżonych decyzji.


title: Sprawa T-127/20: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2020 r. – Francja/ECHA

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/20

      Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2020 r. – Francja/ECHA
      (Sprawa T-127/20)
      (2020/C 191/27)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: A.-L. Desjonquères i E. Leclerc, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady Odwoławczej ECHA z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawach połączonych A-003-2018, A-004-2018 i A-005-2018, w której uchylone zostały decyzje ECHA z dnia 21 grudnia 2017 r. dotyczące oceny substancji dla chlorku glinu, chlorku glinu zasadowego oraz siarczanu glinu;

                  —

                  obciążenie ECHA kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, oparte na naruszeniu prawa.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa, jakiego zdaniem skarżącej miała się dopuścić Rada Odwoławcza ECHA rozstrzygając w zaskarżonej decyzji, że ECHA powinna była wziąć pod uwagę badanie Schönholzer (1997), choć badanie to nie zostało podane do jej wiadomości w trakcie procedury oceny substancji. W tym względzie skarżąca podnosi następujące zarzuty szczegółowe:

                              —

                              po pierwsze, naruszenie art. 47 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1907/2006 z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1);

                              —

                              po drugie, uchybienie spoczywającemu na producentach i importerach substancji chemicznych obowiązku dostarczania wszystkich istotnych informacji i dostępnych na temat zagrożeń stwarzanych przez te substancje, który to obowiązek stanowi jedną z głównych osi ustanowionego w tym rozporządzeniu systemu ochrony;

                              —

                              po trzecie, zastosowanie nieodpowiedniego poziomu kontroli trzech wydanych przez ECHA decyzji w przedmiocie oceny rozpatrywanych substancji.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa, jakiego zdaniem skarżącej miała się dopuścić Rada Odwoławcza ECHA opierając się w zaskarżonej decyzji na błędnej wykładni orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z którym, aby wykazać, że konieczne jest skierowanie żądania dodatkowych informacji, ECHA powinna w szczególności wykazać, że istnieje realistyczna możliwość, iż żądane informacje umożliwią podjęcie ulepszonych środków kontroli ryzyka.


title: Sprawa T-157/20: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2020 r. – Bachmann / EUIPO (LIGHTYOGA)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/22

      Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2020 r. – Bachmann / EUIPO (LIGHTYOGA)
      (Sprawa T-157/20)
      (2020/C 191/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Gabriele Bachmann (Bad Grönenbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Weil)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy LIGHTYOGA – zgłoszenie nr 18 054 208

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 grudnia 2019 r. w sprawie R 2317/2019-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie odwołania;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-158/20: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2020 r. – TrekStor / EUIPO – Yuneec Europe (Breeze)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/23

      Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2020 r. – TrekStor / EUIPO – Yuneec Europe (Breeze)
      (Sprawa T-158/20)
      (2020/C 191/31)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: TrekStor Ltd (Hongkong, Chiny) (przedstawiciele: O. Spieker, A. Schönfleisch, N. Willich i N. Achilles)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Yuneec Europe GmbH (Kaltenkirchen, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Breeze – zgłoszenie nr @@ / rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 16 369 613

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 stycznia 2020 r. w sprawie R 470/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-163/20: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2020 r. – Isopix / Parlament

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/24

      Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2020 r. – Isopix / Parlament
      (Sprawa T-163/20)
      (2020/C 191/32)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Isopix SA (Ixelles, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Van den Bulck i J. Fahner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej decyzji Parlamentu Europejskiego doręczonej pismem z dnia 24 marca 2020 r., w której poinformowano skarżącą o odrzuceniu jej oferty złożonej w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego COMM/DG/AWD/2019/854 oraz o udzieleniu przedmiotowego zamówienia innemu oferentowi;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi przeprowadzenia ponownej analizy ofert; tytułem żądania ewentualnego, zasądzenie od Parlamentu na rzecz skarżącej odszkodowania za utratę szansy na otrzymanie zamówienia, jak również z tytułu kosztów i wydatków poniesionych w związku z udziałem w postępowaniu przetargowym;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi przedstawienia sprawozdania z analizy ofert;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia. Skarżąca twierdzi, że przesłane jej przez Parlament pisma nie stanowią uzasadnienia odpowiadającego wymogom ogólnego rozporządzenia finansowego, ponieważ nie zawierają one informacji na temat korzyści jakościowych wybranej oferty, kryterium ceny ani ostatecznej oceny uzyskanej przez ofertę skarżącej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad przejrzystości i równego traktowania. Skarżąca twierdzi, że jej oferta, przygotowana specjalnie do wyświetlania na ekranie, została oceniona na podstawie jej wersji papierowej, wbrew postanowieniom zaproszenia do składania ofert. W rezultacie zasadnicza część oferty została wyłączona z oceny, co pozostaje w sprzeczności z wymogami przejrzystości i równego traktowania.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia obowiązku staranności. Zdaniem skarżącej Parlament nie dopełnił obowiązku starannego sprawdzenia, czy fotografowie, których życiorysy zostały przedstawione w ofercie wybranego oferenta, wyrazili zgodę na pracę w Brukseli i w Strasburgu.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez Parlament, który nie wykluczył oferty wybranego oferenta, mimo że oferta ta była niezgodna z kryterium wyboru wymagającym, aby oferent posiadał zespół składający się z co najmniej 15 osób w przypadku części 1 i 12 osób w przypadku części 2.


title: Sprawa T-168/20: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2020 r. – Creaton South-East Europe / EUIPO – Henkel (CREATHERM)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/25

      Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2020 r. – Creaton South-East Europe / EUIPO – Henkel (CREATHERM)
      (Sprawa T-168/20)
      (2020/C 191/33)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Creaton South-East Europe Kft. (Lenti, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci J. Muyldermans i P. Maeyaert)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Henkel AG & Co. KGaA (Düsseldorf, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „CREATHERM” – zgłoszenie nr 17 481 011

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 stycznia 2020 r. w sprawie R 1090/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-169/20: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2020 r. – Marina Yachting Brand Management Company / EUIPO – Industries Sportswear Company (MARINA YACHTING)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/25

      Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2020 r. – Marina Yachting Brand Management Company / EUIPO – Industries Sportswear Company (MARINA YACHTING)
      (Sprawa T-169/20)
      (2020/C 191/34)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Marina Yachting Brand Management Company Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl, C. Eckhartt i P. Böhner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Industries Sportswear Company SRL (Wenecja, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MARINA YACHTING” – unijny znak towarowy nr 11 111 317

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2020 r. w sprawach połączonych R 252/2019-2 i R 253/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą, jeśli postanowi przystąpić do postępowania w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 103 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 27 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-170/20: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2020 r. – Rochefort / Parlament

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/26

      Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2020 r. – Rochefort / Parlament
      (Sprawa T-170/20)
      (2020/C 191/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Robert Rochefort (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Stasi, J. Teheux i J. Rikkers)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2019 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności noty debetowej z dnia 22 stycznia 2020 r. nr 7000000069, na mocy której skarżącemu nakazano zwrot kwoty 61 423,40 EUR;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2019 r., na mocy której nakazano mu zwrot nienależnie wypłaconych kwot w związku z zatrudnieniem asystenta parlamentarnego, oraz na wydaną w związku z tą decyzją notę debetową, skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji ze względu na niejasność uzasadnienia sekretarza generalnego oraz w zakresie, w jakim nie wskazał on w tym uzasadnieniu powodów, dla których uznał, że przedstawione mu dokumenty nie stanowią dowodów wykonywania pracy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący odwrócenia ciężaru dowodu. W tym względzie skarżący twierdzi, że to nie on powinien przedstawić dowody wykonywania pracy przez swojego asystenta parlamentarnego, lecz to Parlament powinien przedstawić dowód przeciwny.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący błędu w ocenie, jaki zawiera zaskarżona decyzja ze względu na to, że sekretarz generalny Parlamentu Europejskiego oparł się na nieprawdziwych okolicznościach.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności ze względu na to, że dochodzona od skarżącego kwota opiera się na założeniu, że jego asystent parlamentarny nigdy dla niego nie pracował.


title: Sprawa T-171/20: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2020 r. – Rochefort / Parlament

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/27

      Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2020 r. – Rochefort / Parlament
      (Sprawa T-171/20)
      (2020/C 191/36)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Robert Rochefort (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Stasi, J. Teheux i J. Rikkers)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2019 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności noty debetowej z dnia 22 stycznia 2020 r. nr 7000000071, na mocy której skarżącemu nakazano zwrot kwoty 27 241 EUR;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2019 r., na mocy której nakazano mu zwrot nienależnie wypłaconych kwot w związku z zatrudnieniem asystenta parlamentarnego, oraz na wydaną w związku z tą decyzją notę debetową, skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji ze względu na niejasność uzasadnienia sekretarza generalnego oraz w zakresie, w jakim nie wskazał on w tym uzasadnieniu powodów, dla których uznał, że przedstawione mu dokumenty nie stanowią dowodów wykonywania pracy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący odwrócenia ciężaru dowodu. W tym względzie skarżący twierdzi, że to nie on powinien przedstawić dowody wykonywania pracy przez swojego asystenta parlamentarnego, lecz to Parlament powinien przedstawić dowód przeciwny.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący błędu w ocenie, jaki zawiera zaskarżona decyzja ze względu na to, że sekretarz generalny Parlamentu Europejskiego oparł się na nieprawdziwych okolicznościach.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności ze względu na to, że dochodzona od skarżącego kwota opiera się na założeniu, że jego asystent parlamentarny pracował dla niego jedynie kilka dni.