title: Sprawa C-783/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona – Hiszpania) – Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne / GB [Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Ochrona nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych – Charakter jednolity i wyczerpujący – Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 – Artykuł 103 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) – Artykuł 103 ust. 2 lit. b) – Przywołanie – Chroniona nazwa pochodzenia (ChNP) „Champagne” – Usługi – Porównywalność produktów – Wykorzystywanie nazwy handlowej „Champanillo”]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/9

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona – Hiszpania) – Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne / GB
      (Sprawa C-783/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Ochrona nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych - Charakter jednolity i wyczerpujący - Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 - Artykuł 103 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) - Artykuł 103 ust. 2 lit. b) - Przywołanie - Chroniona nazwa pochodzenia (ChNP) „Champagne” - Usługi - Porównywalność produktów - Wykorzystywanie nazwy handlowej „Champanillo”)
      (2021/C 462/07)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne

         Strona pozwana: GB

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 103 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 należy interpretować w ten sposób, że chroni on chronione nazwy pochodzenia (ChNP) przed działaniami odnoszącymi się zarówno do towarów, jak i do usług.

                  2)

                  Artykuł 103 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1308/2013 należy interpretować w ten sposób, że „przywołanie”, o którym mowa w tym przepisie, po pierwsze, nie wymaga jako wstępnej przesłanki, żeby produkt objęty ChNP i towar lub usługa objęte spornym oznaczeniem były identyczne lub podobne, a po drugie, zostaje wykazane, jeżeli używanie nazwy stwarza w odczuciu przeciętnego konsumenta europejskiego, właściwie poinformowanego i dostatecznie uważnego i rozsądnego, wystarczająco bezpośredni i jednoznaczny związek między tą nazwą a ChNP. Istnienie takiego związku może wynikać z kilku elementów, w szczególności z częściowego włączenia chronionej nazwy, pokrewieństwa fonetycznego i wizualnego między tymi dwiema nazwami i wynikającego z niego podobieństwa, oraz – nawet w braku tych elementów – z bliskości konceptualnej między ChNP a daną nazwą lub też z podobieństwa między produktami oznaczonymi tą samą ChNP a produktami lub usługami objętymi tą samą nazwą.

                  3)

                  Artykuł 103 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1308/2013 należy interpretować w ten sposób, że „przywołanie”, o którym mowa w tym przepisie, nie jest uzależnione od stwierdzenia istnienia czynu nieuczciwej konkurencji, ponieważ przepis ten ustanawia szczególną i swoistą ochronę, która ma zastosowanie niezależnie od przepisów prawa krajowego dotyczących nieuczciwej konkurencji.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawa C-855/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – G. sp. z o.o. / Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 69 – Wymagalność VAT – Wewnątrzwspólnotowe nabycie paliw silnikowych – Obowiązek wcześniejszej zapłaty VAT – Artykuł 206 – Pojęcie „zaliczek” – Artykuł 273 – Prawidłowy pobór VAT i zwalczanie oszustw – Zakres swobody państw członkowskich]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/10

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – G. sp. z o.o. / Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy
      (Sprawa C-855/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 69 - Wymagalność VAT - Wewnątrzwspólnotowe nabycie paliw silnikowych - Obowiązek wcześniejszej zapłaty VAT - Artykuł 206 - Pojęcie „zaliczek” - Artykuł 273 - Prawidłowy pobór VAT i zwalczanie oszustw - Zakres swobody państw członkowskich)
      (2021/C 462/08)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: G. sp. z o.o.

         Strona przeciwna: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy

         Sentencja

      Artykuły 69, 206 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który ustanawia obowiązek zapłaty podatku od wartości dodanej (VAT) od wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw, zanim podatek ten stanie się wymagalny w rozumieniu tego art. 69.

         (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2020.


title: Sprawa C-906/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – postępowanie karne przeciwko FO [Odesłanie prejudycjalne – Transport drogowy – Harmonizacja niektórych przepisów socjalnych – Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 – Artykuł 3 lit. a) – Niestosowanie rozporządzenia do przewozu drogowego pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km – Pojazd przeznaczony do użytku mieszanego – Artykuł 19 ust. 2 – Kara ekstraterytorialna – Naruszenie stwierdzone na terytorium jednego państwa członkowskiego, popełnione na terytorium innego państwa członkowskiego – Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar – Rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 – Urządzenia rejestrujące stosowane w transporcie drogowym – Artykuł 15 ust. 2 – Obowiązek umieszczenia karty kierowcy – Artykuł 15 ust. 7 – Obowiązek okazania karty kierowcy na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych – Brak umieszczenia karty kierowcy w urządzeniu rejestrującym dotyczący kilku z 28 dni poprzedzających dzień kontroli]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/10

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – postępowanie karne przeciwko FO
      (Sprawa C-906/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport drogowy - Harmonizacja niektórych przepisów socjalnych - Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 - Artykuł 3 lit. a) - Niestosowanie rozporządzenia do przewozu drogowego pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km - Pojazd przeznaczony do użytku mieszanego - Artykuł 19 ust. 2 - Kara ekstraterytorialna - Naruszenie stwierdzone na terytorium jednego państwa członkowskiego, popełnione na terytorium innego państwa członkowskiego - Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar - Rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 - Urządzenia rejestrujące stosowane w transporcie drogowym - Artykuł 15 ust. 2 - Obowiązek umieszczenia karty kierowcy - Artykuł 15 ust. 7 - Obowiązek okazania karty kierowcy na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych - Brak umieszczenia karty kierowcy w urządzeniu rejestrującym dotyczący kilku z 28 dni poprzedzających dzień kontroli)
      (2021/C 462/09)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      FO

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 należy interpretować w ten sposób, że kierowca, który wykonuje przewóz drogowy objęty zakresem stosowania tego rozporządzenia, jest zobowiązany okazać na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych kartę kierowcy, wykresówki oraz wszelkie zapisy sporządzone w okresie obejmującym dzień kontroli oraz poprzednie 28 dni, zgodnie z art. 15 ust. 2, 3 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, zmienionego rozporządzeniem nr 561/2006, nawet gdy w tym okresie ów kierowca wykonywał tym samym pojazdem także przewóz osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km.

                  2)

                  Artykuł 19 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006 należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, aby właściwe organy państwa członkowskiego mogły nałożyć na kierowcę pojazdu lub na przedsiębiorstwo transportowe karę za naruszenie rozporządzenia nr 3821/85, zmienionego rozporządzeniem nr 561/2006, które zostało popełnione na terytorium innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, lecz stwierdzone na jego terytorium, i nie zostało jeszcze ukarane.

         (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2020.


title: Sprawa C-927/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – UAB „Klaipėdos regiono atliekų tvarkymo centras” [Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 58 ust. 3 i 4 – Artykuł 60 ust. 3 i 4 – Załącznik XII – Przebieg postępowań o udzielenie zamówienia – Wybór uczestników – Kryteria kwalifikacji – Środki dowodowe – Sytuacja ekonomiczna i finansowa wykonawców – Możliwość powołania się przez lidera tymczasowego stowarzyszenia przedsiębiorstw na dochody uzyskane z tytułu wcześniejszego zamówienia publicznego objętego tą samą dziedziną co zamówienie publiczne rozpatrywane w postępowaniu głównym również wtedy, gdy ów lider sam nie prowadził działalności objętej dziedziną, której dotyczy zamówienie rozpatrywane w postępowaniu głównym – Zdolności techniczne i zawodowe wykonawców – Wyczerpujący charakter środków dowodowych dopuszczonych przez dyrektywę – Artykuł 57 ust. 4 lit. h), a także art. 57 ust. 6 i 7 – Udzielanie zamówień publicznych na usługi – Fakultatywne podstawy wykluczenia z udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia – Umieszczenie w wykazie wykonawców wykluczonych z udziału w postępowaniach o udzielenie zamówienia – Solidarność między członkami tymczasowego stowarzyszenia przedsiębiorstw – Indywidualny charakter sankcji – Artykuł 21 – Ochrona poufności informacji przekazanych instytucji zamawiającej przez wykonawcę – Dyrektywa (UE) 2016/943 – Artykuł 9 – Poufność – Ochrona tajemnic przedsiębiorstwa – Możliwość zastosowania do postępowań o udzielenie zamówienia – Dyrektywa 89/665/EWG – Artykuł 1 – Prawo do skutecznego środka prawnego]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/11

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – UAB „Klaipėdos regiono atliekų tvarkymo centras”
      (Sprawa C-927/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 58 ust. 3 i 4 - Artykuł 60 ust. 3 i 4 - Załącznik XII - Przebieg postępowań o udzielenie zamówienia - Wybór uczestników - Kryteria kwalifikacji - Środki dowodowe - Sytuacja ekonomiczna i finansowa wykonawców - Możliwość powołania się przez lidera tymczasowego stowarzyszenia przedsiębiorstw na dochody uzyskane z tytułu wcześniejszego zamówienia publicznego objętego tą samą dziedziną co zamówienie publiczne rozpatrywane w postępowaniu głównym również wtedy, gdy ów lider sam nie prowadził działalności objętej dziedziną, której dotyczy zamówienie rozpatrywane w postępowaniu głównym - Zdolności techniczne i zawodowe wykonawców - Wyczerpujący charakter środków dowodowych dopuszczonych przez dyrektywę - Artykuł 57 ust. 4 lit. h), a także art. 57 ust. 6 i 7 - Udzielanie zamówień publicznych na usługi - Fakultatywne podstawy wykluczenia z udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia - Umieszczenie w wykazie wykonawców wykluczonych z udziału w postępowaniach o udzielenie zamówienia - Solidarność między członkami tymczasowego stowarzyszenia przedsiębiorstw - Indywidualny charakter sankcji - Artykuł 21 - Ochrona poufności informacji przekazanych instytucji zamawiającej przez wykonawcę - Dyrektywa (UE) 2016/943 - Artykuł 9 - Poufność - Ochrona tajemnic przedsiębiorstwa - Możliwość zastosowania do postępowań o udzielenie zamówienia - Dyrektywa 89/665/EWG - Artykuł 1 - Prawo do skutecznego środka prawnego)
      (2021/C 462/10)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: UAB „Klaipėdos regiono atliekų tvarkymo centras”

         Przy udziale:„Ecoservice Klaipėda” UAB, „Klaipėdos autobusų parkas” UAB, „Parsekas” UAB, „Klaipėdos transportas” UAB

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 58 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, należy interpretować w ten sposób, że spoczywający na wykonawcach obowiązek wykazania, iż osiągają określony średni roczny obrót w obszarze działalności objętym danym zamówieniem publicznym, stanowi kryterium kwalifikacji odnoszące się do sytuacji ekonomicznej i finansowej tych wykonawców w rozumieniu ust. 3 tego przepisu.

                  2)

                  Artykuł 58 ust. 3 w związku z art. 60 ust. 3 dyrektywy 2014/24 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy instytucja zamawiająca postawiła wymóg, stosownie do którego wykonawcy musieli osiągnąć określony minimalny obrót w obszarze objętym danym zamówieniem publicznym, wykonawca w celu udowodnienia swojej sytuacji ekonomicznej i finansowej może powoływać się na dochody uzyskane przez tymczasowe konsorcjum przedsiębiorstw, do którego należał, wyłącznie wtedy, gdy w ramach konkretnego zamówienia publicznego miał on rzeczywisty wkład w działalność tego konsorcjum analogiczną do działalności stanowiącej przedmiot zamówienia publicznego, w odniesieniu do którego wykonawca ten zamierza udowodnić swoją sytuację ekonomiczną i finansową.

                  3)

                  Artykuł 58 ust. 4 oraz art. 42 i 70 dyrektywy 2014/24 należy interpretować w ten sposób, że przepisy te mogą mieć jednoczesne zastosowanie do wymogu technicznego zawartego w ogłoszeniu o przetargu.

                  4)

                  Artykuł 1 ust. 1 akapit czwarty, art. 1 ust. 3 i 5 oraz art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że decyzja, w której instytucja zamawiająca odmawia przekazania danemu wykonawcy zawartych w zgłoszeniu lub w ofercie innego wykonawcy informacji uznanych za poufne, stanowi akt, który może być przedmiotem skargi, a jeżeli państwo członkowskie, na którego terytorium toczy się postępowanie o udzielenie danego zamówienia publicznego, przewidziało, że każda osoba, która zamierza zakwestionować decyzję podjętą przez instytucję zamawiającą, jest zobowiązana do wniesienia odwołania administracyjnego przed wniesieniem skargi do sądu, wspomniane państwo członkowskie może również przewidzieć, że wniesienie sądowego środka zaskarżenia od tej decyzji o odmowie dostępu musi być poprzedzone takim przedsądowym odwołaniem administracyjnym.

                  5)

                  Artykuł 1 ust. 1 akapit czwarty oraz art. 1 ust. 3 i 5 dyrektywy 89/665, zmienionej dyrektywą 2014/23, a także art. 21 dyrektywy 2014/24 w związku z zasadą ogólną prawa Unii dotyczącą dobrej administracji, należy interpretować w ten sposób, że instytucja zamawiająca, do której wykonawca zwrócił się z wnioskiem o przekazanie uznanych za poufne informacji zawartych w ofercie konkurenta, któremu udzielono zamówienia, nie jest zobowiązana do przekazania tych informacji, jeżeli prowadziłoby to do naruszenia przepisów prawa Unii dotyczących ochrony informacji poufnych, nawet jeżeli wniosek wykonawcy został złożony w ramach wniesionego przez niego odwołania dotyczącego zgodności z prawem oceny, jakiej instytucja zamawiająca dokonała w odniesieniu do oferty konkurenta. W przypadku gdy instytucja zamawiająca odmawia przekazania takich informacji – również wtedy, gdy czyni to, oddalając wniesione przez wykonawcę odwołanie administracyjne dotyczące zgodności z prawem oceny oferty danego konkurenta – jest ona zobowiązana do wyważenia prawa wnioskodawcy do dobrej administracji oraz prawa jego konkurenta do ochrony informacji poufnych w taki sposób, by jej decyzja odmowna lub oddalająca była uzasadniona, oraz by prawo do skutecznego środka prawnego, z którego korzysta odrzucony oferent, nie zostało pozbawione skuteczności (effet utile).

                  6)

                  Artykuł 1 ust. 1 akapit czwarty oraz art. 1 ust. 3 i 5 dyrektywy 89/665, zmienionej dyrektywą 2014/23, a także art. 21 dyrektywy 2014/24, w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że właściwy sąd krajowy rozpoznający skargę na decyzję instytucji zamawiającej, w której ta odmówiła przekazania wykonawcy uznanych za poufne informacji zawartych w dokumentacji przedłożonej przez konkurenta, któremu udzielono zamówienia, lub skargę na decyzję instytucji zamawiającej, w której ta oddaliła odwołanie administracyjne od takiej decyzji odmownej, jest zobowiązany do wyważenia prawa wnioskodawcy do skutecznego środka prawnego oraz prawa jego konkurenta do ochrony informacji poufnych i tajemnic przedsiębiorstwa. W tym celu sąd ten, który musi koniecznie dysponować wymaganymi informacjami, w tym informacjami poufnymi i tajemnicami przedsiębiorstwa, by móc orzec z pełną znajomością rzeczy w przedmiocie tego, czy wspomniane informacje mogą zostać przekazane, powinien dokonać analizy wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych. Powinien on również mieć możliwość uchylenia decyzji odmownej lub decyzji oddalającej odwołanie administracyjne, jeżeli są one bezprawne, a w razie potrzeby – przekazania sprawy instytucji zamawiającej do ponownego rozpoznania, względnie możliwość samodzielnego wydania nowej decyzji, jeżeli prawo krajowe, któremu sąd ten podlega, mu na to zezwala.

                  7)

                  Artykuł 57 ust. 4 dyrektywy 2014/24 należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozpoznający spór między instytucją zamawiającą a wykonawcą, któremu nie udzielono zamówienia, może odejść od dokonanej przez tę instytucję oceny zgodności z prawem postępowania wykonawcy, któremu udzielono zamówienia, i w związku z tym w wydanym orzeczeniu wyciągnąć z tego wszelkie konieczne konsekwencje. Natomiast zgodnie z zasadą równoważności sąd taki może uwzględnić z urzędu zarzut dotyczący popełnionego przez instytucję zamawiającą błędu w ocenie jedynie wówczas, gdy pozwala na to prawo krajowe.

                  8)

                  Artykuł 63 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2014/24 w związku z art. 57 ust. 4 i 6 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w przypadku gdy wykonawca będący członkiem grupy wykonawców był winny wprowadzenia w błąd przy dostarczaniu informacji, które były wymagane do weryfikacji tego, czy nie zachodzą podstawy wykluczenia grupy lub czy grupa ta spełnia kryteria kwalifikacji, o którym to wprowadzeniu w błąd jego partnerzy nie wiedzieli, środek w postaci wykluczenia z wszelkich postępowań o udzielenie zamówienia publicznego może zostać nałożony na wszystkich członków owej grupy.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa C-5/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. / Vodafone GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Łączność elektroniczna – Rozporządzenie (UE) 2015/2120 – Artykuł 3 – Dostęp do otwartego Internetu – Artykuł 3 ust. 1 – Prawa użytkowników końcowych – Artykuł 3 ust. 2 – Zakaz stosowania postanowień umownych i praktyk handlowych ograniczających korzystanie przez użytkowników końcowych z ich praw – Artykuł 3 ust. 3 – Obowiązek równego i niedyskryminacyjnego traktowania transmisji danych – Możliwość zastosowania odpowiednich środków zarządzania transmisją danych – Dodatkowa opcja taryfowa zwana „stawką zerową” – Ograniczenie tetheringu]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/13

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. / Vodafone GmbH
      (Sprawa C-5/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Łączność elektroniczna - Rozporządzenie (UE) 2015/2120 - Artykuł 3 - Dostęp do otwartego Internetu - Artykuł 3 ust. 1 - Prawa użytkowników końcowych - Artykuł 3 ust. 2 - Zakaz stosowania postanowień umownych i praktyk handlowych ograniczających korzystanie przez użytkowników końcowych z ich praw - Artykuł 3 ust. 3 - Obowiązek równego i niedyskryminacyjnego traktowania transmisji danych - Możliwość zastosowania odpowiednich środków zarządzania transmisją danych - Dodatkowa opcja taryfowa zwana „stawką zerową” - Ograniczenie tetheringu)
      (2021/C 462/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

         Strona pozwana: Vodafone GmbH

         przy udziale: Bundesnetzagentur für Elektrizität, Gas, Telekommunikation, Post und Eisenbahnen

         Sentencja

      Artykuł 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego Internetu oraz zmieniającego dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii należy interpretować w ten sposób, że ograniczenie tetheringu ze względu na aktywację opcji taryfowej zwanej „stawką zerową” jest niezgodne z obowiązkami wynikającymi z art. 3 ust. 3.

         (1)  Dz.U. C 137 z 27.4.2020.


title: Sprawa C-18/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – XY [Odesłanie prejudycjalne – Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka azylowa – Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 40 – Kolejny wniosek – Nowe elementy lub ustalenia – Pojęcie – Okoliczności istniejące już przed ostatecznym zakończeniem postępowania mającego za przedmiot wcześniejszy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej – Zasada powagi rzeczy osądzonej – Wina wnioskodawcy]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/14

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – XY
      (Sprawa C-18/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Kontrole graniczne, azyl i imigracja - Polityka azylowa - Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 40 - Kolejny wniosek - Nowe elementy lub ustalenia - Pojęcie - Okoliczności istniejące już przed ostatecznym zakończeniem postępowania mającego za przedmiot wcześniejszy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej - Zasada powagi rzeczy osądzonej - Wina wnioskodawcy)
      (2021/C 462/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XY

         przy udziale: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 40 ust. 2 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „nowych elementów lub ustaleń”, które „zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę” w rozumieniu tego przepisu, obejmuje elementy lub ustalenia, które wystąpiły po ostatecznym zakończeniu postępowania, którego przedmiotem był wcześniejszy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, a także elementy lub ustalenia, które istniały już przed zakończeniem postępowania, lecz wnioskodawca na nie się nie powołał.

                  2)

                  Artykuł 40 ust. 3 dyrektywy 2013/32 należy interpretować w ten sposób, że rozpatrzenie co do istoty kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej może zostać przeprowadzone w ramach wznowienia postępowania, którego przedmiotem był pierwszy wniosek, o ile przepisy mające zastosowanie do wznowienia postępowania są zgodne z rozdziałem II dyrektywy 2013/32, a złożenie tego wniosku nie jest uzależnione od przestrzegania terminów zawitych.

                  3)

                  Artykuł 40 ust. 4 dyrektywy 2013/32 należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on państwu członkowskiemu, które nie przyjęło szczególnych aktów dokonujących transpozycji tego przepisu, odmówić na podstawie ogólnych przepisów krajowego postępowania administracyjnego zbadania co do istoty kolejnego wniosku, jeżeli nowe elementy lub ustalenia powołane na poparcie tego wniosku istniały w trakcie postępowania, którego przedmiotem był wcześniejszy wniosek, i z winy leżącej po stronie wnioskodawcy nie zostały przedstawione w ramach tego postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-22/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. – Komisja Europejska / Królestwo Szwecji [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 91/271/EWG – Artykuły 4, 5, 10 i 15 – Oczyszczanie ścieków komunalnych – Wtórne lub inne równie skuteczne oczyszczanie ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji o określonej wielkości – Bardziej rygorystyczne oczyszczanie ścieków na obszarach wrażliwych – Artykuł 4 ust. 3 TUE – Weryfikacja danych przekazanych przez państwa członkowskie – Obowiązek lojalnej współpracy]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/14

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. – Komisja Europejska / Królestwo Szwecji
      (Sprawa C-22/20) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Artykuły 4, 5, 10 i 15 - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Wtórne lub inne równie skuteczne oczyszczanie ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji o określonej wielkości - Bardziej rygorystyczne oczyszczanie ścieków na obszarach wrażliwych - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Weryfikacja danych przekazanych przez państwa członkowskie - Obowiązek lojalnej współpracy)
      (2021/C 462/13)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve, C. Hermes, K. Simonsson i E. Ljung Rasmussen, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: O. Simonsson, R. Shahsavan Eriksson, C. Meyer-Seitz, M. Salborn Hodgson, H. Shev i H. Eklinder, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na podstawie art. 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r., w związku z art. 10 dyrektywy 91/271, zmienionej rozporządzeniem nr 1137/2008, ponieważ nie zapewniło, aby ścieki komunalne z aglomeracji Lycksele, Malå i Pajala były poddane przed odprowadzeniem wtórnemu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu; oraz
                  Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na podstawie art. 4 ust. 3 TUE, ponieważ w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi nie przekazało Komisji Europejskiej informacji, których potrzebowała ona do oceny, czy oczyszczalnie ścieków aglomeracji Habo i Töreboda spełniają wymogi dyrektywy 91/271, zmienionej rozporządzeniem nr 1137/2008.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja Europejska i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawy połączone C-33/20, C-155/20 i C-187/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg – Niemcy) – UK / Volkswagen Bank GmbH (C-33/20), RT, SV, BC / Volkswagen Bank GmbH, Skoda Bank, oddział Volkswagen Bank GmbH (C-155/20), JL, DT / BMW Bank GmbH, Volkswagen Bank GmbH (C-187/20) [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2008/48/WE – Kredyt konsumencki – Artykuł 10 ust. 2 – Informacje, jaki muszą znajdować się w umowie – Obowiązek wskazania rodzaju kredytu, czasu trwania umowy o kredyt, stopy odsetek za opóźnienie oraz mechanizmu dostosowania stopy odsetek za opóźnienie mającego zastosowanie w chwili zawarcia umowy o kredyt – Zmiana stopy odsetek za opóźnienie uzależniona od zmiany stopy podstawowej określanej przez bank centralny państwa członkowskiego – Rekompensata należna w wypadku przedterminowej spłaty kredytu – Obowiązek wskazania sposobu obliczania zmiany stopy odsetek za opóźnienie i rekompensaty – Brak obowiązku wskazania możliwości wypowiedzenia umowy o kredyt, które zostały przewidziane w uregulowaniach krajowych, lecz nie zostały przewidziane w dyrektywie 2008/48 – Artykuł 14 ust. 1 – Wykonanie przez konsumenta prawa do odstąpienia z uwagi na brak obowiązkowej informacji, o której mowa w art. 10 ust. 2 – Zakaz podniesienia przez kredytodawcę zarzutu utraty prawa lub nadużycia prawa]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/15

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg – Niemcy) – UK / Volkswagen Bank GmbH (C-33/20), RT, SV, BC / Volkswagen Bank GmbH, Skoda Bank, oddział Volkswagen Bank GmbH (C-155/20), JL, DT / BMW Bank GmbH, Volkswagen Bank GmbH (C-187/20)
      (Sprawy połączone C-33/20, C-155/20 i C-187/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2008/48/WE - Kredyt konsumencki - Artykuł 10 ust. 2 - Informacje, jaki muszą znajdować się w umowie - Obowiązek wskazania rodzaju kredytu, czasu trwania umowy o kredyt, stopy odsetek za opóźnienie oraz mechanizmu dostosowania stopy odsetek za opóźnienie mającego zastosowanie w chwili zawarcia umowy o kredyt - Zmiana stopy odsetek za opóźnienie uzależniona od zmiany stopy podstawowej określanej przez bank centralny państwa członkowskiego - Rekompensata należna w wypadku przedterminowej spłaty kredytu - Obowiązek wskazania sposobu obliczania zmiany stopy odsetek za opóźnienie i rekompensaty - Brak obowiązku wskazania możliwości wypowiedzenia umowy o kredyt, które zostały przewidziane w uregulowaniach krajowych, lecz nie zostały przewidziane w dyrektywie 2008/48 - Artykuł 14 ust. 1 - Wykonanie przez konsumenta prawa do odstąpienia z uwagi na brak obowiązkowej informacji, o której mowa w art. 10 ust. 2 - Zakaz podniesienia przez kredytodawcę zarzutu utraty prawa lub nadużycia prawa)
      (2021/C 462/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Ravensburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: UK (C-33/20), RT, SV, BC (C-155/20), JL, DT (C-187/20)

         Strona pozwana: Volkswagen Bank GmbH (C-33/20), Volkswagen Bank GmbH, Skoda Bank, oddział Volkswagen Bank GmbH (C-155/20), BMW Bank GmbH, Volkswagen Bank GmbH (C-187/20)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 10 ust. 2 lit. a), c) i e) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że w stosownym wypadku umowa o kredyt powinna w sposób jasny i zwięzły wskazywać, że jest to „umowa o kredyt wiązany” w rozumieniu art. 3 lit. n) tej dyrektywy, i że umowa ta została zawarta na czas określony.

                  2)

                  Artykuł 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on, aby „umowa o kredyt wiązany” w rozumieniu art. 3 lit. n) tej dyrektywy, która służy wyłącznie sfinansowaniu umowy dostawy towaru i która przewiduje, iż kwota kredytu jest wypłacana sprzedawcy tego towaru, wskazywała, że konsument jest zwolniony z obowiązku zapłaty ceny sprzedaży w wysokości wypłaconej kwoty i że sprzedawca musi mu wydać nabywany towar, o ile cena sprzedaży została zapłacona w całości.

                  3)

                  Artykuł 10 ust. 2 lit. l) dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że w umowie o kredyt należy wskazać w postaci konkretnej wartości procentowej stopę odsetek za opóźnienie obowiązującą w chwili zawarcia tej umowy oraz opisać w konkretny sposób mechanizm zmiany stopy odsetek za opóźnienie. W przypadku gdy strony danej umowy o kredyt uzgodniły, że stopa odsetek za opóźnienie będzie zmieniana wraz ze zmianą stopy bazowej, która jest określana przez bank centralny państwa członkowskiego i publikowana w łatwo dostępnym dzienniku urzędowym, zamieszczone w tej umowie odesłanie do stopy bazowej jest wystarczające, pod warunkiem że w owej umowie przedstawiono sposób obliczania stopy odsetek za opóźnienie na podstawie stopy bazowej. W tym względzie muszą zostać spełnione dwie przesłanki. W pierwszej kolejności przedstawiony sposób obliczania powinien być łatwo zrozumiały dla przeciętnego konsumenta nieposiadającego specjalistycznej wiedzy w dziedzinie finansowej oraz powinien umożliwiać mu obliczenie stopy odsetek za opóźnienie na podstawie informacji zawartych w tejże umowie. W drugiej kolejności w danej umowie o kredyt należy przedstawić także częstotliwość zmiany owej stopy bazowej, która jest określona w przepisach krajowych.

                  4)

                  Artykuł 10 ust. 2 lit. r) dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że do celów obliczenia rekompensaty należnej w przypadku przedterminowej spłaty kredytu w umowie o kredyt należy wskazać sposób obliczania tej rekompensaty w sposób konkretny i łatwy do zrozumienia dla przeciętnego konsumenta, tak aby mógł on ustalić kwotę rekompensaty należnej w przypadku przedterminowej spłaty na podstawie informacji zawartych w tej umowie.

                  5)

                  Artykuł 10 ust. 2 dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on, aby umowa o kredyt wymieniała wszystkie sytuacje, w których prawo do wypowiedzenia umowy o kredyt zostało przyznane jej stronom nie przez tę dyrektywę, lecz jedynie przez przepisy krajowe.

                  6)

                  Artykuł 14 ust. 1 dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by kredytodawca powołał się na zarzut utraty prawa do odstąpienia od umowy przez konsumenta w trakcie wykonywania przez tego konsumenta prawa do odstąpienia od umowy zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy część przewidzianej w art. 10 ust. 2 tej dyrektywy obowiązkowej informacji ani nie została zawarta w umowie o kredyt, ani nie została prawidłowo udostępniona w późniejszym czasie, bez względu na to, czy miała miejsce sytuacja, w której bez własnej winy konsument ten nie wiedział o istnieniu przysługującego mu prawa do odstąpienia.

                  7)

                  Dyrektywę 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, by kredytodawca mógł skutecznie uznać, że konsument nadużył swego prawa do odstąpienia od umowy przewidzianego w art. 14 ust. 1 tej dyrektywy, w sytuacji gdy część przewidzianej w art. 10 ust. 2 tej dyrektywy obowiązkowej informacji ani nie została zawarta w umowie o kredyt, ani nie została prawidłowo udostępniona w późniejszym czasie, bez względu na to, czy konsument ten wiedział o istnieniu przysługującego mu prawa do odstąpienia.

                  8)

                  Artykuł 10 ust. 2 lit. t) dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że umowa o kredyt powinna zawierać istotne informacje dotyczące wszelkich pozasądowych mechanizmów reklamacyjnych i odwoławczych, z których może skorzystać konsument, a w razie potrzeby o kosztach każdego z nich, o tym, czy reklamację lub odwołanie należy złożyć poprzez przesłanie jej pocztą tradycyjną, czy też w drodze elektronicznej, o adresie poczty tradycyjnej lub elektronicznej, na który należy przesłać roszczenie reklamacyjne lub odwołanie, oraz o innych warunkach formalnych, którym podlega ta reklamacja lub to odwołanie. Co się tyczy tych informacji, samo odesłanie w umowie o kredyt do regulaminu postępowania, z którym można się zapoznać w Internecie, lub do innego dokumentu dotyczącego zasad funkcjonowania mechanizmów reklamacyjnych i odwoławczych nie jest wystarczające.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020

         Dz.U. C 230 z 13.7.2020

         Dz.U. C 255 z 3.8.2020


title: Sprawa C-34/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln – Niemcy) – Telekom Deutschland GmbH / Bundesrepublik Deutschland, reprezentowana przez Bundesnetzagentur für Elektrizität, Gas, Telekommunikation, Post und Eisenbahnen [Odesłanie prejudycjalne – Łączność elektroniczna – Rozporządzenie (UE) 2015/2120 – Artykuł 3 – Dostęp do otwartego Internetu – Artykuł 3 ust. 1 – Prawa użytkowników końcowych – Artykuł 3 ust. 2 – Zakaz stosowania postanowień umownych i praktyk handlowych ograniczających korzystanie przez użytkowników końcowych z ich praw – Artykuł 3 ust. 3 – Obowiązek równego i niedyskryminacyjnego traktowania transmisji danych – Możliwość zastosowania odpowiednich środków zarządzania transmisją danych – Dodatkowa opcja taryfowa zwana „stawką zerową” – Ograniczenie przepustowości]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/17

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln – Niemcy) – Telekom Deutschland GmbH / Bundesrepublik Deutschland, reprezentowana przez Bundesnetzagentur für Elektrizität, Gas, Telekommunikation, Post und Eisenbahnen
      (Sprawa C-34/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Łączność elektroniczna - Rozporządzenie (UE) 2015/2120 - Artykuł 3 - Dostęp do otwartego Internetu - Artykuł 3 ust. 1 - Prawa użytkowników końcowych - Artykuł 3 ust. 2 - Zakaz stosowania postanowień umownych i praktyk handlowych ograniczających korzystanie przez użytkowników końcowych z ich praw - Artykuł 3 ust. 3 - Obowiązek równego i niedyskryminacyjnego traktowania transmisji danych - Możliwość zastosowania odpowiednich środków zarządzania transmisją danych - Dodatkowa opcja taryfowa zwana „stawką zerową” - Ograniczenie przepustowości)
      (2021/C 462/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Telekom Deutschland GmbH

         Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland, reprezentowana przez Bundesnetzagentur für Elektrizität, Gas, Telekommunikation, Post und Eisenbahnen

         Sentencja

      Artykuł 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego Internetu oraz zmieniającego dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii należy interpretować w ten sposób, że ograniczenie przepustowości ze względu na aktywację opcji taryfowej zwanej „stawką zerową”, mające zastosowanie do transmisji strumieniowej wideo niezależnie od tego, czy jest ona rozpowszechniana przez przedsiębiorstwa partnerskie, czy przez innych dostawców treści, jest niezgodne z obowiązkami wynikającymi z art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 137 z 27.4.2020.


title: Sprawa C-66/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Procura della Repubblica di Trento – Włochy) – Postępowanie w sprawie uznania i wykonania europejskiego nakazu dochodzeniowego dotyczącego XK [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 267 TFUE – Pojęcie „sądu krajowego” – Kryteria – Procura della Repubblica di Trento (prokuratura republiki w Trydencie, Włochy) – Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/18

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Procura della Repubblica di Trento – Włochy) – Postępowanie w sprawie uznania i wykonania europejskiego nakazu dochodzeniowego dotyczącego XK
      (Sprawa C-66/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Pojęcie „sądu krajowego” - Kryteria - Procura della Repubblica di Trento (prokuratura republiki w Trydencie, Włochy) - Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
      (2021/C 462/16)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Procura della Repubblica di Trento

         Strony w postępowaniu głównym

      XK

         Przy udziale: Finanzamt für Steuerstrafsachen und Steuerfahndung Münster

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Procura della Repubblica di Trento (prokuraturę republiki w Trydencie, Włochy) postanowieniem z dnia 15 stycznia 2020 r. jest niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020


title: Sprawa C-100/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – XY / Hauptzollamt B [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej – Dyrektywa 2003/96/WE – Artykuł 17 ust. 1 lit. a) – Obniżki podatku od zużycia produktów energetycznych i energii elektrycznej na rzecz zakładów energochłonnych – Fakultatywna obniżka – Zasady zwrotu podatków pobranych z naruszeniem przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie uprawnienia przyznanego państwom członkowskim w tej dyrektywie – Zapłata odsetek – Zasada równego traktowania]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/18

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – XY / Hauptzollamt B
      (Sprawa C-100/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Dyrektywa 2003/96/WE - Artykuł 17 ust. 1 lit. a) - Obniżki podatku od zużycia produktów energetycznych i energii elektrycznej na rzecz zakładów energochłonnych - Fakultatywna obniżka - Zasady zwrotu podatków pobranych z naruszeniem przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie uprawnienia przyznanego państwom członkowskim w tej dyrektywie - Zapłata odsetek - Zasada równego traktowania)
      (2021/C 462/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XY

         Strona przeciwna: Hauptzollamt B

         Sentencja

      Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że wymaga ono, aby w razie zwrotu kwoty podatku od energii elektrycznej, która to kwota została nienależnie pobrana z powodu błędnego zastosowania przepisu krajowego, przyjętego na podstawie uprawnienia przyznanego państwom członkowskim przez dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, kwota ta została powiększona o odsetki.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa C-169/20: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 września 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Portugalska [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuły 110 TFUE – Opodatkowanie wewnętrzne – Opodatkowanie dyskryminujące – Zakaz – Używane pojazdy przywożone z innych państw członkowskich – Składnik opłaty rejestracyjnej obliczany na podstawie emisji dwutlenku węgla – Brak uwzględnienia obniżenia wartości pojazdu]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/19

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 września 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Portugalska
      (Sprawa C-169/20) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 110 TFUE - Opodatkowanie wewnętrzne - Opodatkowanie dyskryminujące - Zakaz - Używane pojazdy przywożone z innych państw członkowskich - Składnik opłaty rejestracyjnej obliczany na podstawie emisji dwutlenku węgla - Brak uwzględnienia obniżenia wartości pojazdu)
      (2021/C 462/18)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. França i C. Perrin, następnie G. Braga da Cruz i C. Perrin, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, N. Vitorino, A. Pimenta, P. Barros da Costa i S. Jaulino)

         Sentencja

                  1)

                  Poprzez wyłączenie obniżenia wartości składnika środowiskowego przy obliczaniu wartości pojazdów używanych dopuszczonych do ruchu na terytorium portugalskim i zakupionych w innym państwie członkowskim w ramach obliczania opłaty od pojazdów przewidzianej w Código do imposto sobre veículos (kodeksie opłaty od pojazdów), zmienionym przez lei 71/2018 (ustawę nr 71/2018), Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 110 TFUE.

                  2)

                  Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa C-180/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 września 2021 r. – Komisja Europejska / Rada Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności – Decyzje (UE) 2020/245 i 2020/246 – Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Partnerstwa ustanowionej na mocy Kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony – Umowa, której niektóre postanowienia mogą zostać powiązane ze wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa (WPZiB) – Przyjęcie regulaminów wewnętrznych Rady Partnerstwa, Komitetu Partnerstwa, podkomitetów i innych organów – Przyjęcie dwóch odrębnych decyzji – Wybór podstawy prawnej – Artykuł 37 TUE – Artykuł 218 ust. 9 TFUE – Zasada głosowania]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/19

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 września 2021 r. – Komisja Europejska / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-180/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzje (UE) 2020/245 i 2020/246 - Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Partnerstwa ustanowionej na mocy Kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony - Umowa, której niektóre postanowienia mogą zostać powiązane ze wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa (WPZiB) - Przyjęcie regulaminów wewnętrznych Rady Partnerstwa, Komitetu Partnerstwa, podkomitetów i innych organów - Przyjęcie dwóch odrębnych decyzji - Wybór podstawy prawnej - Artykuł 37 TUE - Artykuł 218 ust. 9 TFUE - Zasada głosowania)
      (2021/C 462/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kellerbauer i T. Ramopoulos, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: P. Mahnič, M. Balta i M. Bishop, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Czeska (przedstawiciele: K. Najmanová, M. Švarc, J. Vláčil i M. Smolek, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: T. Stehelin, J.-L. Carré i A.-L. Desjonquères, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1.

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (UE) 2020/245 z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Partnerstwa ustanowionej na mocy Kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady Partnerstwa oraz regulaminów Komitetu Partnerstwa, podkomitetów i innych organów ustanowionych przez Radę Partnerstwa oraz ustanowienia listy podkomitetów do stosowania tej Umowy, z wyłączeniem tytułu II tej Umowy, a także decyzji Rady (UE) 2020/246 z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Partnerstwa ustanowionej na mocy Kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady Partnerstwa oraz regulaminów Komitetu Partnerstwa, podkomitetów i innych organów ustanowionych przez Radę Partnerstwa oraz ustanowienia listy podkomitetów do stosowania tytułu II tej Umowy.

                  2.

                  Skutki decyzji 2020/245 i 2020/246 zostają utrzymane w mocy.

                  3.

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  4.

                  Republika Francuska i Republika Czeska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa C-337/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – DM, LR / Caisse régionale de Crédit agricole mutuel (CRCAM) – Alpes-Provence [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego – Dyrektywa 2007/64/WE – Artykuły 58 i 60 – Użytkownik usług płatniczych – Zgłaszanie nieautoryzowanych transakcji płatniczych – Odpowiedzialność dostawcy usług płatniczych za rzeczone transakcje – Powództwo odszkodowawcze wytoczone przez poręczyciela użytkownika usług płatniczych]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/20

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – DM, LR / Caisse régionale de Crédit agricole mutuel (CRCAM) – Alpes-Provence
      (Sprawa C-337/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego - Dyrektywa 2007/64/WE - Artykuły 58 i 60 - Użytkownik usług płatniczych - Zgłaszanie nieautoryzowanych transakcji płatniczych - Odpowiedzialność dostawcy usług płatniczych za rzeczone transakcje - Powództwo odszkodowawcze wytoczone przez poręczyciela użytkownika usług płatniczych)
      (2021/C 462/20)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony wnoszące skargę kasacyjną: DM, LR

         Druga strona postępowania: Caisse régionale de Crédit agricole mutuel (CRCAM) – Alpes-Provence

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 58 i art. 60 ust. 1 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE oraz uchylającej dyrektywę 97/5/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by użytkownik usług płatniczych mógł pociągnąć dostawcę tych usług do odpowiedzialności na podstawie systemu odpowiedzialności innego niż przewidziany w tych przepisach, w przypadku gdy użytkownik ten uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi zgłoszenia przewidzianemu w art. 58 wspomnianej dyrektywy.

                  2)

                  Artykuł 58 i art. 60 ust. 1 dyrektywy 2007/64 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by poręczyciel użytkownika usług płatniczych powoływał się, ze względu na niewypełnienie przez dostawcę usług płatniczych obowiązków związanych z nieautoryzowaną transakcją, na odpowiedzialność cywilną tego dostawcy usług korzystającego z poręczenia, w celu zakwestionowania kwoty zabezpieczonego długu, zgodnie z przepisami prawa powszechnego regulującymi odpowiedzialność umowną.

         (1)  Dz.U. C 339 z 12.10.2020.


title: Sprawa C-350/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte costituzionale – Włochy) – O.D. i in. / Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2011/98/UE – Prawa pracowników z państw trzecich posiadających jedno zezwolenie – Artykuł 12 – Prawo do równego traktowania – Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego – Artykuł 3 – Świadczenia z tytułu macierzyństwa i ojcostwa – Świadczenia rodzinne – Uregulowanie państwa członkowskiego wykluczające korzystanie przez obywateli państw trzecich posiadających jedno zezwolenie z zasiłku z tytułu urodzenia dziecka i zasiłku macierzyńskiego]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/21

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte costituzionale – Włochy) – O.D. i in. / Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)
      (Sprawa C-350/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2011/98/UE - Prawa pracowników z państw trzecich posiadających jedno zezwolenie - Artykuł 12 - Prawo do równego traktowania - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego - Artykuł 3 - Świadczenia z tytułu macierzyństwa i ojcostwa - Świadczenia rodzinne - Uregulowanie państwa członkowskiego wykluczające korzystanie przez obywateli państw trzecich posiadających jedno zezwolenie z zasiłku z tytułu urodzenia dziecka i zasiłku macierzyńskiego)
      (2021/C 462/21)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte costituzionale

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: O.D., R.I.H.V., B.O., F.G., M.K.F.B., E.S., N.P., S.E.A.

         Strona pozwana: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

         przy udziale: Presidenza del Consiglio dei Ministri

         Sentencja

      Artykuł 12 ust. 1 lit. e) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu wykluczającemu przyznanie obywatelom państw trzecich, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) i c) tej dyrektywy, prawa do zasiłku z tytułu urodzenia dziecka i zasiłku macierzyńskiego przewidzianych w tym uregulowaniu.

         (1)  Dz.U. C 329 z 5.10.2020.


title: Sprawa C-371/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Peek & Cloppenburg KG, reprezentowana przez Peek & Cloppenburg Düsseldorf Komplementär B.V. / Peek & Cloppenburg KG, reprezentowana przez Van Graaf Management GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2005/29/WE – Nieuczciwe praktyki handlowe – Praktyki handlowe, które uznaje się za nieuczciwe w każdych okolicznościach – Wprowadzające w błąd praktyki handlowe – Punkt 11 zdanie pierwsze załącznika I – Działania reklamowe – Wykorzystywanie treści publicystycznej w środkach masowego przekazu w celu promocji danego produktu – Promocja, za którą zapłacił sam przedsiębiorca – Pojęcie „zapłaty” – Promocja sprzedaży produktów reklamodawcy i przedsiębiorstwa wydawniczego z sektora medialnego – „Kryptoreklama”]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/22

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Peek & Cloppenburg KG, reprezentowana przez Peek & Cloppenburg Düsseldorf Komplementär B.V. / Peek & Cloppenburg KG, reprezentowana przez Van Graaf Management GmbH
      (Sprawa C-371/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Praktyki handlowe, które uznaje się za nieuczciwe w każdych okolicznościach - Wprowadzające w błąd praktyki handlowe - Punkt 11 zdanie pierwsze załącznika I - Działania reklamowe - Wykorzystywanie treści publicystycznej w środkach masowego przekazu w celu promocji danego produktu - Promocja, za którą zapłacił sam przedsiębiorca - Pojęcie „zapłaty” - Promocja sprzedaży produktów reklamodawcy i przedsiębiorstwa wydawniczego z sektora medialnego - „Kryptoreklama”)
      (2021/C 462/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Peek & Cloppenburg KG, reprezentowana przez Peek & Cloppenburg Düsseldorf Komplementär B.V.

         Druga strona postępowania: Peek & Cloppenburg KG, reprezentowana przez Van Graaf Management GmbH

         Sentencja

      Punkt 11 zdanie pierwsze załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorca „zapłacił” w rozumieniu tego przepisu za promocję produktu za pomocą publikacji treści publicystycznej, w przypadku gdy przedsiębiorca ten przyznał wynagrodzenie o wartości majątkowej w związku z tą publikacją, czy to w formie zapłaty kwoty pieniężnej, czy to w każdej innej formie, jeżeli istnieje niewątpliwy związek między przyznaną w ten sposób zapłatą przez wspomnianego przedsiębiorcę a ową publikacją. Ma to miejsce w szczególności w sytuacji bezpłatnego udostępnienia przez tego przedsiębiorcę zdjęć objętych prawem autorskim, na których widoczne są lokale handlowe przedsiębiorcy i produkty oferowane przez niego do sprzedaży.

         (1)  Dz.U. C 348 z 19.10.2020.


title: Sprawa C-379/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – B / Udlændingenævnet [Odesłanie prejudycjalne – Układ stowarzyszeniowy EWG – Turcja – Decyzja nr 1/80 – Artykuł 13 – Klauzula standstill – Nowe ograniczenie – Prawo małoletnich dzieci pracownika tureckiego do łączenia rodzin – Przesłanka dotycząca wieku – Wymóg istnienia szczególnych powodów dla skorzystania z prawa do łączenia rodzin – Nadrzędny wzgląd interesu ogólnego – Udana integracja – Proporcjonalność]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/22

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – B / Udlændingenævnet
      (Sprawa C-379/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Układ stowarzyszeniowy EWG – Turcja - Decyzja nr 1/80 - Artykuł 13 - Klauzula standstill - Nowe ograniczenie - Prawo małoletnich dzieci pracownika tureckiego do łączenia rodzin - Przesłanka dotycząca wieku - Wymóg istnienia szczególnych powodów dla skorzystania z prawa do łączenia rodzin - Nadrzędny wzgląd interesu ogólnego - Udana integracja - Proporcjonalność)
      (2021/C 462/23)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Østre Landsret

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: B

         Strona pozwana: Udlændingenævnet

         Sentencja

      Artykuł 13 decyzji Rady Stowarzyszenia nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy obniżający z 18 do 15 lat granicę wieku dla złożenia przez dziecko pracownika tureckiego zamieszkującego legalnie na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego wniosku o łączenie rodziny stanowi „nowe ograniczenie” w rozumieniu tego przepisu. Takie ograniczenie może jednak być uzasadnione celem polegającym na zagwarantowaniu udanej integracji zainteresowanych obywateli państw trzecich, o ile sposoby jego wprowadzenia w życie nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu.

         (1)  Dz.U. C 348 z 19.10.2020.


title: Sprawa C-502/20: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons – Belgia) – TP / Institut des Experts en Automobiles [Odesłanie prejudycjalne – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Uznawanie kwalifikacji zawodowych – Dyrektywa 2005/36/WE – Artykuł 5 ust. 2 – Rzeczoznawca motoryzacyjny mający siedzibę w państwie członkowskim, który przemieszcza się na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego w celu tymczasowego i okazjonalnego wykonywania zawodu – Odmowa wpisania jego przez instytucję zawodową przyjmującego państwa członkowskiego, w którym rzeczoznawca miał wcześniej siedzibę, do rejestru usług wykonywanych tymczasowo i okazjonalnie – Pojęcie „świadczenia tymczasowego i okazjonalnego”]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/23

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons – Belgia) – TP / Institut des Experts en Automobiles
      (Sprawa C-502/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Dyrektywa 2005/36/WE - Artykuł 5 ust. 2 - Rzeczoznawca motoryzacyjny mający siedzibę w państwie członkowskim, który przemieszcza się na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego w celu tymczasowego i okazjonalnego wykonywania zawodu - Odmowa wpisania jego przez instytucję zawodową przyjmującego państwa członkowskiego, w którym rzeczoznawca miał wcześniej siedzibę, do rejestru usług wykonywanych tymczasowo i okazjonalnie - Pojęcie „świadczenia tymczasowego i okazjonalnego”)
      (2021/C 462/24)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel de Mons

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TP

         Strona pozwana: Institut des Experts en Automobiles

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 2 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu przyjmującego państwa członkowskiego w rozumieniu tego przepisu, które zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez właściwe organy tego państwa członkowskiego nie pozwala na tymczasowe i okazjonalne wykonywanie przez przedsiębiorcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim zawodu na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego ze względu na to, że przedsiębiorca ten w przeszłości posiadał w tym państwie członkowskim siedzibę, że świadczone przez niego usługi mają pewien powtarzalny charakter lub że ustanowił on w tym państwie członkowskim infrastrukturę, taką jak biuro.

         (1)  Dz.U. C 35 z 1.2.2021.


title: Sprawa C-171/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 stycznia 2021 r. w sprawie T-603/20, Likvidacijska masa iza Mesoprodukt d.o.o. i Gojko Čuljak / Komisja Europejska, wniesione w dniu 8 lutego 2021 r. przez Likvidacijska masa iza Mesoprodukt d.o.o. i Gojko Čuljak

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/24

      Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 stycznia 2021 r. w sprawie T-603/20, Likvidacijska masa iza Mesoprodukt d.o.o. i Gojko Čuljak / Komisja Europejska, wniesione w dniu 8 lutego 2021 r. przez Likvidacijska masa iza Mesoprodukt d.o.o. i Gojko Čuljak
      (Sprawa C-171/21 P)
      (2021/C 462/25)
      Język postępowania: chorwacki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Likvidacijska masa iza Mesoprodukt d.o.o. i Gojko Čuljak (przedstawiciel: I. Žalac, odvjetnik)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 1 września 2021 r. Trybunał (dziewiąta izba) oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne, oddalił wniosek Likvidacijska masa iza Mesoprodukt d.o.o. i Gojka Čuljka o przyznanie pomocy prawnej oraz orzekł, że Likvidacijska masa iza Mesoprodukt d.o.o. i Gojko Čuljak pokrywają własne koszty postępowania.


title: Sprawa C-211/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 20 stycznia 2021 r., w sprawie T-329/19, 12seasons / EUIPO – Société immobilière et mobilière de Montagny (BE EDGY BERLIN), wniesione w dniu 31 marca 2021 r. przez 12seasons GmbH

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/24

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 20 stycznia 2021 r., w sprawie T-329/19, 12seasons / EUIPO – Société immobilière et mobilière de Montagny (BE EDGY BERLIN), wniesione w dniu 31 marca 2021 r. przez 12seasons GmbH
      (Sprawa C-211/21 P)
      (2021/C 462/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: 12seasons GmbH (przedstawiciel: M. Gail, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej; Société immobilière et mobilière de Montagny
      Postanowieniem z dnia 1 września 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania oraz obciążył 12seasons GmbH własnymi kosztami.


title: Sprawa C-309/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2021 r. w sprawie T-306/19, Graanhandel P. van Schelven / Komisja, wniesione w dniu 12 maja 2021 r. przez Graanhandel P. van Schelven BV

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/24

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2021 r. w sprawie T-306/19, Graanhandel P. van Schelven / Komisja, wniesione w dniu 12 maja 2021 r. przez Graanhandel P. van Schelven BV
      (Sprawa C-309/21 P)
      (2021/C 462/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Graanhandel P. van Schelven BV (przedstawiciel: C. Almeida, advocaat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Postanowieniem z dnia 28 września 2021 r. Trybunał (dziewiąta izba) oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne oraz orzekł, że Graanhandel P. van Schelven BV pokrywa własne koszty postępowania.


title: Sprawa C-369/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2021 r. w sprawie T-282/20, Apologistics GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 14 czerwca 2021 r. przez Apologistics GmbH

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/25

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2021 r. w sprawie T-282/20, Apologistics GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 14 czerwca 2021 r. przez Apologistics GmbH
      (Sprawa C-369/21 P)
      (2021/C 462/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Apologistics GmbH (przedstawiciel: adwokat H. Hug)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Markus Kerckhoff
      Postanowieniem z dnia 22 września 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) nie przyjął odwołania do rozpoznania i postanowił nakazać wnoszącej odwołanie pokrycie własnych kosztów.


title: Sprawa C-417/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2021 r. w sprawie T-872/16, repowermap.org / EUIPO i Repower, wniesione w dniu 8 lipca 2021 r. przez repowermap.org

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/25

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2021 r. w sprawie T-872/16, repowermap.org / EUIPO i Repower, wniesione w dniu 8 lipca 2021 r. przez repowermap.org
      (Sprawa C-417/21 P)
      (2021/C 462/29)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: repowermap.org (przedstawiciele: P. González-Bueno Catalán de Ocón, abogado, W. Sakulin, advocaat)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO); Repower AG
      Postanowieniem z dnia 8 września 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania.


title: Sprawa C-470/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 30 lipca 2021 r. – La Quadrature du Net, Fédération des fournisseurs d’accès à Internet associatifs, Franciliens.net, French Data Network / Premier ministre, Ministère de la Culture

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 30 lipca 2021 r. – La Quadrature du Net, Fédération des fournisseurs d’accès à Internet associatifs, Franciliens.net, French Data Network / Premier ministre, Ministère de la Culture
      (Sprawa C-470/21)
      (2021/C 462/30)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: La Quadrature du Net, Fédération des fournisseurs d’accès à Internet associatifs, Franciliens.net, French Data Network

         Druga strona postępowania: Premier ministre, Ministère de la Culture

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dane dotyczące tożsamości cywilnej odpowiadające adresowi IP należą do danych o ruchu lub lokalizacji podlegających, co do zasady, obowiązkowi uprzedniej kontroli sprawowanej przez sąd lub niezależny organ administracyjny posiadający uprawnienia władcze?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i przy uwzględnieniu niskiej wrażliwości danych dotyczących tożsamości cywilnej użytkowników, w tym ich danych kontaktowych – czy dyrektywę 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (1) w świetle Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu gromadzenie przez organ administracyjny tych danych odpowiadających adresowi IP użytkowników bez uprzedniej kontroli sprawowanej przez sąd lub niezależny organ administracyjny posiadający uprawnienia władcze?

                  3)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie i przy uwzględnieniu niskiej wrażliwości danych dotyczących tożsamości cywilnej, okoliczności, że tylko te dane mogą być gromadzone wyłącznie w celu zapobiegania naruszeniu obowiązków określonych w sposób precyzyjny, wyczerpujący i restrykcyjny w prawie krajowym, oraz faktu, że systematyczna kontrola dostępu do danych każdego użytkownika sprawowana przez sąd lub osobny organ administracyjny posiadający uprawnienia władcze mogłaby stanowić przeszkodę w realizacji misji służby publicznej powierzonej niezależnemu organowi administracyjnemu, który sam jest niezależny i który gromadzi dane – czy dyrektywa stoi na przeszkodzie temu, by kontrola była dokonywana zgodnie z dostosowanymi procedurami, takimi jak przeprowadzanie zautomatyzowanej kontroli, w razie potrzeby pod nadzorem służby wewnętrznej organu dającego gwarancje niezależności i bezstronności w stosunku do urzędników odpowiedzialnych za gromadzenie danych?

         (1)  Dz.U. 2002, L 201, s. 37.


title: Sprawa C-542/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 30 sierpnia 2021 r. – SIA Mikrotīkls / Valsts ieņēmumu dienests

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 30 sierpnia 2021 r. – SIA Mikrotīkls / Valsts ieņēmumu dienests
      (Sprawa C-542/21)
      (2021/C 462/31)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts).

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w pierwszej instancji i strona wnosząca kasację: SIA Mikrotīkls.

         Druga strona postępowania w pierwszej instancji i w postępowaniu kasacyjnym: Valsts ieņēmumu dienests.

         Pytania prejudycjalne

      Czy nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012 (2) z dnia 9 października 2012 r. i rozporządzeniem wykonawczym Komisji nr 1001/201 (3) 3 z dnia 4 października 2013 r. należy interpretować w ten sposób, że podpozycja 8517 70 11 nomenklatury scalonej może obejmować anteny do routerów skonfigurowane do korzystania w lokalnych sieciach komputerowych (LAN) lub w rozległych sieciach komputerowych (WAN)?

         (1)  Dz.U. 1987, C 256, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 2012, L 304, s. 1)

         (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 2013, L 290, s. 1).


title: Sprawa C-551/21: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2021 r. – Komisja Europejska / Rada Unii Europejskiej

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/27

      Skarga wniesiona w dniu 7 września 2021 r. – Komisja Europejska / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-551/21)
      (2021/C 462/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, B. Hofstötter, T. Ramopoulos, A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Rady (UE) 2021/1117 (1) z dnia 28 czerwca 2021 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Protokołu wykonawczego do Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Republiką Gabońską a Wspólnotą Europejską (2021–2026) oraz decyzji Rady w osobie jej przewodniczącego o wyznaczeniu ambasadora Portugalii jako osoby umocowanej do podpisania tego protokołu, co nastąpiło w dniu 29 czerwca 2021 r.;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W ramach zarzutu pierwszego, podniesionego tytułem głównym, Komisja twierdzi, że Rada naruszyła (a) kompetencje Komisji do reprezentowania Unii na zewnątrz na mocy art. 17 TUE, a także zasady równowagi instytucjonalnej i zasadę podziału kompetencji między instytucjami wyrażone w art. 13 ust. 2 TUE, jak również (b) wymóg jednolitej reprezentacji Unii na zewnątrz wynikający z zasady lojalnej współpracy między Unią a jej państwami członkowskimi. Komisja podnosi, po pierwsze, że Rada naruszyła prawo wskutek naruszenia wyłącznych kompetencji Komisji poprzez przyjęcie art. 2 decyzji Rady (UE) 2021/1117 z dnia 28 czerwca 2021 r. ze zmianami oraz poprzez wyznaczenie przez jej przewodniczącego, na podstawie tego przepisu, ambasadora Portugalii jako osoby umocowanej do podpisania (co więcej, samodzielnie) Protokołu wykonawczego do umowy z Gabonem w imieniu Unii, zamiast Komisji. Po drugie, Komisja podnosi, że wyznaczając ambasadora Portugalii, która sprawowała wówczas rotacyjną prezydencję Rady, Rada wprowadziła zamieszanie wśród zewnętrznych partnerów Unii co do tego, która instytucja Unii zapewnia jej reprezentację na zewnątrz, a tym samym wywołała wątpliwości co do charakteru prawnego kompetencji Unii do autonomicznego zawierania umów międzynarodowych jako pełnoprawna międzynarodowa osoba prawna, a nie jako reprezentant jej państw członkowskich. Wskutek takiego działania Rada osłabiła skuteczność, wiarygodność i reputację Unii na arenie międzynarodowej.
      W ramach zarzutu drugiego Komisja twierdzi, że Rada naruszyła (a) obowiązek uzasadnienia oraz wymóg jedności przewidziane w art. 296 i 297 TFUE, a także (b) zasadę lojalnej współpracy między instytucjami wyrażoną w art. 13 ust. 2 TUE. Komisja podnosi, po pierwsze, że Rada nie uzasadniła decyzji o wyznaczeniu ambasadora Portugalii do podpisania wspomnianego wyżej Protokołu w imieniu Unii oraz nie podała prawidłowo do publicznej wiadomości tej decyzji poprzez jej publikację lub notyfikację do Komisji, oraz, po drugie, że Rada nie skonsultowała z Komisją zamiaru wyznaczenia ambasadora Portugalii do podpisania rzeczonego Protokołu w imieniu Unii.

         (1)  Dz, U. 2021, L 242, s. 3.


title: Sprawa C-558/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 30 czerwca 2021 r. w sprawie T-226/18, Global Silicones Council i in. / Komisja, wniesione w dniu 8 września 2021 r. przez Global Silicones Council, Wacker Chemie AG, Momentive Performance Materials GmbH, Shin-Etsu Silicones Europe BV, Elkem Silicones France SAS

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/28

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 30 czerwca 2021 r. w sprawie T-226/18, Global Silicones Council i in. / Komisja, wniesione w dniu 8 września 2021 r. przez Global Silicones Council, Wacker Chemie AG, Momentive Performance Materials GmbH, Shin-Etsu Silicones Europe BV, Elkem Silicones France SAS
      (Sprawa C-558/21 P)
      (2021/C 462/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Global Silicones Council, Wacker Chemie AG, Momentive Performance Materials GmbH, Shin-Etsu Silicones Europe BV, Elkem Silicones France SAS (przedstawiciele: A. Bartl, advokát, A. Kołtunowska, adwokat, R. Cana, avocat, E. Mullier, avocate)

         Druga strona postępowania: American Chemistry Council, Inc. (ACC), Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii I Irlandii Północnej, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, Europejska Agencja Chemikaliów

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-226/18;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu (1);

                  —

                  tytułem ewentualnym, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w przedmiocie zgłoszonego przez wnoszące odwołanie żądania stwierdzenia nieważności;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą pięć zarzutów.
      W ramach zarzutu pierwszego wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo oraz dokonał błędnej wykładni art. 68ust. 1 rozporządzenia REACH (2), gdy orzekł, że strona pozwana nie naruszyła art. 68 ust. 1, nie stwierdzając wyraźnie, iż istnieje niemożliwe do zaakceptowania ryzyko.
      Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa poprzez uznanie, że strona pozwana nie uchybiła obowiązkowi uzasadnienia w zakresie wskazania, dlaczego ryzyka związane z obecnością D4 i D5 w produktach spłukiwanych wodą, są niemożliwe do zaakceptowania.
      W zarzucie trzecim wnoszące odwołanie utrzymują, że Sąd naruszył prawo, gdy uznał, iż niepewność dotycząca oceny substancji PBT/vPvB uzasadnia podejście, w myśl którego wszelkie emisje mogą stanowić wskaźnik istnienia ryzyka. Utożsamiając wszelkie emisje z istnieniem ryzyka (a nawet ryzyka, którego nie można zaakceptować) na potrzeby ograniczeń REACH storna pozwana naruszyła art. 68 ust. 1 i art. 69 rozporządzenia REACH, a także załącznik XV zawierający odesłanie do załącznika I do tego rozporządzenia, oraz postąpiła wbrew utrwalonemu orzecznictwu sądów Unii, w myśl którego naukowa ocena ryzyka nie może opierać się na zasadzie zerowego ryzyka.
      Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa i błędnej wykładni załącznika XIII do rozporządzenia REACH poprzez uznanie, że czynnik biokoncentracji („BCF”) ma pierwszeństwo w stosunku do innych danych, a zwłaszcza w stosunku do czynnika bioakumulacji („BMF”) czy czynnika magnifikacji troficznej („FAT”).
      Zarzut piąty dotyczy naruszenia prawa oraz błędnej wykładni załącznika XIII do rozporządzenia REACH poprzez ustalenie, że strona pozwana nie była zobowiązana do wzięcia pod uwagę hybrydowego charakteru D4 i D5 w związku z uznaniem, że substancje te spełniają kryteria substancji bardzo trwałych („vP”) i wykazujących bardzo dużą zdolność do bioakumulacji („vB”), określone w załączniku XIII do rozporządzenia REACH.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2018/35 z dnia 10 stycznia 2018 r. zmieniające załącznik XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) w odniesieniu do oktametylocyklotetrasiloksanu (D4) i dekametylocyklopentasiloksanu (D5) (Dz.U. 2018, L 6, s. 45).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2007, L 136, s. 3).


title: Sprawa C-559/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 30 czerwca 2021 r. w sprawie T-519/18, Global Silicones Council i in. / ECHA, wniesione w dniu 8 września 2021 r. przez Global Silicones Council, Dow Silicones UK Ltd, Elkem Silicones France SAS, Evonik Operations GmbH, Momentive Performance Materials GmbH, Shin-Etsu Silicones Europe BV, Wacker Chemie AG

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/29

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 30 czerwca 2021 r. w sprawie T-519/18, Global Silicones Council i in. / ECHA, wniesione w dniu 8 września 2021 r. przez Global Silicones Council, Dow Silicones UK Ltd, Elkem Silicones France SAS, Evonik Operations GmbH, Momentive Performance Materials GmbH, Shin-Etsu Silicones Europe BV, Wacker Chemie AG
      (Sprawa C-559/21 P)
      (2021/C 462/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Global Silicones Council, Dow Silicones UK Ltd, Elkem Silicones France SAS, Evonik Operations GmbH, Momentive Performance Materials GmbH, Shin-Etsu Silicones Europe BV, Wacker Chemie AG (przedstawiciele: R. Cana, avocat, E. Mullier, avocate, Z. Romata, solicitor)

         Druga strona postępowania: American Chemistry Council, Inc. (ACC), Europejska Agencja Chemikaliów, Republika Federalna Niemiec, Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-519/18;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (1);

                  —

                  tytułem ewentualnym, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w przedmiocie zgłoszonego przez wnoszące odwołanie żądania stwierdzenia nieważności;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami poniesionymi przed Sądem i kosztami poniesionymi przez interwenientów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą następujące zarzuty.
      Po pierwsze, Sąd naruszył prawo oraz dokonał błędnej wykładni załącznika XIII do rozporządzenia REACH (2) i rozporządzenia Komisji nr 253/2011 (3), orzekając, że dane BCF są „priorytetowe” lub mają „większą wagę” niż inne dane wykorzystane przy ocenie właściwości B/vB i że strona pozwana nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, gdy uznała, że wartości BCF mają większą wagę.
      Po drugie, Sąd naruszył prawo oraz dokonał błędnej wykładni załącznika XIII do rozporządzenia REACH, orzekając, że strona pozwana nie popełniła oczywistego błędu, kiedy to nie wzięła pod uwagę znaczenia hybrydowego charakteru D4, D5 i D6, a także przeinaczył zarzuty wnoszących odwołanie oraz przedstawiony w tym kontekście dowód, przez co naruszył prawo wnoszących odwołanie do bycia wysłuchanymi.
      Po trzecie, Sąd naruszył prawo oraz dokonał błędnej wykładni załącznika XIII do rozporządzenia REACH, orzekając, że strona pozwana nie popełniła oczywistego błędu, kiedy to nie wzięła pod uwagę danych uzyskanych we właściwych warunkach, a także przeinaczył zarzuty wnoszących odwołanie oraz przedstawiony w tym kontekście dowód, przez co naruszył prawo wnoszących odwołanie do bycia wysłuchanymi.
      Po czwarte, Sąd naruszył prawo przy ocenie dowodów oraz przeinaczył dowody, którymi dysponował.

         (1)  Decyzja ECHA z dnia 27 czerwca 2018 r. wpisująca oktametylocyklotetrasiloksan (D4), dekametylocyklopentasiloksan (D5) i dodekametylocykloheksasiloksan (D6) na listę substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2007, L 136, s. 3).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2018/35 z dnia 10 stycznia 2018 r. zmieniające załącznik XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) w odniesieniu do oktametylocyklotetrasiloksanu (D4) i dekametylocyklopentasiloksanu (D5) (Dz.U. 2018, L 6, s. 45).

         (3)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 253/2011 z dnia 15 marca 2011 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) w odniesieniu do załącznika XIII (Dz.U. 2011, L 69, s. 7).


title: Sprawa C-578/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 7 lipca 2021 r. w sprawie T-680/19, Irish Wind Farmers’ Association i in. / Komisja, wniesione w dniu 17 września 2021 r. przez Wind Farmers’ Association Clg, Carrons Windfarm Ltd, Foyle Windfarm Ltd, Greenoge Windfarm Ltd

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/30

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 7 lipca 2021 r. w sprawie T-680/19, Irish Wind Farmers’ Association i in. / Komisja, wniesione w dniu 17 września 2021 r. przez Wind Farmers’ Association Clg, Carrons Windfarm Ltd, Foyle Windfarm Ltd, Greenoge Windfarm Ltd
      (Sprawa C-578/21 P)
      (2021/C 462/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona wnosząca odwołanie: Irish Wind Farmers’ Association Clg, Carrons Windfarm Ltd, Foyle Windfarm Ltd, Greenoge Windfarm Ltd (przedstawiciele: M. Segura Catalán, abogada i M. Clayton, avocate)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie opiera się na dwóch zarzutach.
      W ramach zarzutu pierwszego strona wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 108 TFUE i art. 4 rozporządzenia 2015/1589 (1), stwierdzając, że ocena rozpatrywanego środka pomocy nie wymagała od Komisji wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego ze względu na brak poważnych trudności w odniesieniu do jego kwalifikacji jako pomocy państwa i jego zgodności z rynkiem wewnętrznym.
      Zarzut pierwszy dzieli się na sześć części.
      Część pierwsza: Sąd naruszył prawo w odniesieniu do zakresu obowiązku zbadania przez Komisję okoliczności faktycznych i prawnych w przypadku pomocy niezgodnej z prawem.
      Część druga: Sąd naruszył prawo, odmienne traktując informacje przedstawione przez państwa członkowskie i przez stronę wnoszącą odwołanie.
      Część trzecia: Sąd naruszył prawo w zakresie oceny czasu trwania badania wstępnego.
      Część czwarta: Sąd naruszył prawo określając ciężar dowodu, który powinna była ponieść strona wnosząca odwołanie.
      Część piąta: Sąd naruszył prawo pomijając znaczenia obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie systemu jakiemu podlegała rozpatrywana sprawa.
      Część szósta: Sąd wyciągnął błędne wnioski z technicznego charakteru metody oceny NAV instalacji wytwarzających energię elektryczną z paliw kopalnych.
      W ramach zarzutu drugiego strona wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd wypaczył jasny sens wniesionych przez nią dowodów.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015 L 248, s. 9).


title: Sprawa C-581/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 lipca 2021 r. w sprawie T-866/19, Ryanair i Laudamotion / Komisja, wniesione w dniu 21 września 2021 r. przez Ryanair DAC i Laudamotion GmbH

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/31

      Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 lipca 2021 r. w sprawie T-866/19, Ryanair i Laudamotion / Komisja, wniesione w dniu 21 września 2021 r. przez Ryanair DAC i Laudamotion GmbH
      (Sprawa C-581/21 P)
      (2021/C 462/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ryanair DAC, Laudamotion GmbH (przedstawiciele: E. Vahida, avocat, S. Rating, abogado, i I.-G. Metaxas-Maranghidis, dikigoros)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku.

                  —

                  Przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.

                  —

                  Zastrzeżenie, że rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnoszą dwa zarzuty.
      Sąd naruszył prawo Unii i przeinaczył okoliczności faktyczne, (1) uznając, że pierwszeństwo rozporządzenia w sprawie przydzielania czasu na start lub lądowanie (1) jest istotne dla ustalenia, czy zasady podziału ruchu lotniczego (2) pociągają za sobą środki wykonawcze, oraz (2) nie uwzględniając normalnego przebiegu zdarzeń przy ustalaniu sztucznego charakteru wniosku wnoszących odwołanie o przyjęcie środka wykonawczego przez koordynatora przydziału czasu na start lub lądowanie.
      Ponadto wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd nie uzasadnił swoich ustaleń zawartych w zaskarżonym postanowieniu.

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 95/93 z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty (Dz.U. 1993, L 14, s. 1).

         (2)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2019/1585 z dnia 24 września 2019 r. w sprawie ustanowienia zasad podziału ruchu lotniczego na podstawie art. 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 w odniesieniu do portów lotniczych Amsterdam-Schiphol i Amsterdam-Lelystad (Dz.U. 2019, L 246, s. 24).