title: Sprawa T-433/12: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2012 r. — Steiff przeciwko OHIM (Metalowy guzik przyczepiony pośrodku ucha pluszowej maskotki)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/39

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2012 r. — Steiff przeciwko OHIM (Metalowy guzik przyczepiony pośrodku ucha pluszowej maskotki)
   (Sprawa T-433/12)
   2012/C 366/78
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Margarete Steiff GmbH (Giengen an der Brenz, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Fissl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 lipca 2012 r. w sprawie R-1693/2011-1;

               —

               uchylenie decyzji OHIM o odrzuceniu zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 9 439 613;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Znak pozycyjny, poprzez który występuje się o ochronę dla błyszczącego lub matowego okrągłego metalowego guzika umieszczonego pośrodku ucha pluszowej maskotki dla towarów z klasy 28 — zgłoszenie nr 9 439 613

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit.b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-417/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 czerwca 2008 r. — Lodato Gennaro & C. przeciwko Komisji

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/66

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 czerwca 2008 r. — Lodato Gennaro & C. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-417/07) (1)

   (2008/C 209/119)

      Język postępowania: włoski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa T-196/06: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2006 r. — Edison przeciwko Komisji

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/44

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2006 r. — Edison przeciwko Komisji
   (Sprawa T-196/06)
   (2006/C 212/75)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Edison S.p.A. (Przedstawiciele: adwokaci Mario Siragusa, Roberto Casati, Matteo Beretta, Pietro Merlino i Eugenio Bruti Liberati)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 maja 2006 r. (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran), w zakresie w jakim jej dotyczy;

               —

               ewentualnie, uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na spółkę EDISON na mocy zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie to ta sama decyzja co w sprawie T-185/06 L'Air Liquide przeciwko Komisji. W decyzji tej uznano skarżącą za odpowiedzialną solidarnie za naruszenie popełnione przez spółkę Ausimont w całym okresie jej uczestnictwa w kartelu, oraz z powodu tego naruszenia nałożono na nią grzywnę w wysokości 58,125 mln euro, z czego 25,619 mln solidarnie ze spółką Solvay Solexis.S.p.A.. Należy dodać, że ta ostatnia spółka jest obecnie kontrolowana przez Solvay SA/NV, jednakże w okresie naruszenia była kontrolowana pośrednio — pod firmą Ausimont S.p.A. — przez spółkę Montedison (obecnie EDISON).
   Na poparcie swoich żądań skarżąca powołuje się na:

               —

               naruszenie istotnych zasad proceduralnych, w szczególności zasady kontradyktoryjności i prawa do obrony, jak również art. 27 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 i art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 773/2004, jako że w celu uzasadnienia swoich zarzutów pozwana wykorzystała po raz pierwszy w decyzji okoliczność, że przez znaczną część okresu naruszenia prezes zarządu spółki Ausimont był ponadto członkiem rady administracyjnej Montecatini, tj. spółki pośredniej kontrolowanej w pełni przez spółkę Montedison (obecnie EDISDON), która posiadała cały kapitał spółki Ausimont;

               —

               naruszenie art. 81 traktatu WE, jako że skarżącej błędnie przypisano naruszenie reguł konkurencji popełnione przez spółkę Ausimont. Z jednej strony Komisja błędnie założyła, że posiadanie wszystkich udziałów w spółce jest wystarczające dla przyjęcia domniemania, zgodnie z którym spółka kontrolująca wywiera decydujący wpływ na zachowanie spółki kontrolowanej i w związku z tym spółka kontrolująca może być uznawana za odpowiedzialną solidarnie za naruszenie popełnione przez spółkę kontrolowaną. Z drugiej strony, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest wewnętrznie sprzeczna i że brak w niej uzasadnienia, oraz powołuje się na naruszenie art. 81 traktatu WE w związku z tym, że zostało w niej stwierdzone, że w niniejszej sprawie występują „inne elementy”, które wskazują na to, że spółka Ausimont nie jest niezależną jednostką zdolną do decydowania o swojej własnej strategii handlowej.

         Skarżąca powołuje się również na naruszenie obowiązku uzasadnienia, jako że pozwana nie rozważyła wszystkich dowodów pisemnych i okoliczności faktycznych przedstawionych przez spółkę EDISON w celu wykazania niezależności spółki Ausimont w określaniu swojej własnej polityki handlowej.


title: Sprawa F-25/06: Skarga wniesiona w dniu  10 marca 2006 r.  — Ider i in. przeciwko Komisji

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/34

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2006 r. — Ider i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-25/06)
   (2006/C 108/62)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strony skarżące: Béatrice Ider i inni [Przedstawiciel: L.Vogel, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu upoważnionego do zawarcia umów z dnia 21 listopada 2005 r. o oddaleniu zażaleń wniesionych przez skarżących w dniu 26 lipca 2005 r. kwestionujących decyzje, które ustalały zaszeregowanie i wynagrodzenie każdego ze skarżących, a także kwestionujących art. 8 decyzji przyjętej przez Kolegium Komisarzy w dniu 27 kwietnia 2005 r. zawierającej „Ogólne przepisy wykonawcze do przepisów przejściowych mających zastosowanie do pracowników zatrudnianych przez biuro infrastruktury w Brukseli w żłobkach i przedszkolach w Brukseli” (zwane dalej „przepisami wykonawczymi”), a także załączniki I i II do tej decyzji;

               —

               w zakresie w jakim okaże się to niezbędne, uchylenie również decyzji, w stosunku do których wniesione zostały ww. zażalenia;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, obecnie pracownicy kontraktowi zatrudnieni w żłobkach i przedszkolach w Brukseli, pracowali na tych samych stanowiskach przed ich powołaniem, w oparciu o umowy o pracę prawa belgijskiego. Kwestionują oni swe zaszeregowanie i wynagrodzenie ustalone przez pozwaną w związku z ich powołaniem jako pracowników kontraktowych.
   W pierwszym zarzucie swej skargi skarżący podnoszą, że zgodnie z przepisami protokołu porozumienia zawartego w dniu 22 stycznia 2002 r. między Komisją a przedstawicielami personelu żłobków i przedszkoli zatrudnionych według prawa belgijskiego powinni oni być zaszeregowani korzystniej. Zaszeregowanie ich bowiem do grupy I stopień 1 stanowi ich zdaniem oczywisty błąd w ocenie oraz naruszenie zasady niedyskryminacji, w zakresie w jakim uznaje się ich za osoby początkujące, nie posiadające żadnego doświadczenia zawodowego mimo, że mają już znaczący staż pracy.
   W drugim zarzucie skarżący podnoszą naruszenie art. 2 ust. 2 warunków zatrudnienia innych pracowników, ww. protokołu porozumienia, zasady niedyskryminacji, a także ogólnych zasad w dziedzinie zabezpieczenia społecznego. W szczególności wyliczenie wynagrodzenia gwarantowanego skarżącym nie powinno uwzględniać zasiłków rodzinnych.


title: Sprawa F-56/14: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/70

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-56/14)
   2014/C 253/99
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: M. Casado García-Hirschfeld, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dwóch propozycji obliczenia dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącej do systemu emerytalnego Unii, który stosuje nowe przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 września 2013 r. w sprawie dwóch propozycji obliczenia liczby lat uprawniających do emerytury podlegających uwzględnieniu w systemie emerytalnym instytucji Unii Europejskiej odnośnie do wniosku nr 1 A112-BE-ONP i wniosku nr. 2 BE-CPIE-1 (dawna sygnatura) potwierdzone decyzją oddalającą organu powołującego, doręczoną w dniu 20 marca 2014 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-524/13: Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2013 r. — Euromed przeciwko DC Druck-Chemie (EUROSIL)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/45

         Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2013 r. — Euromed przeciwko DC Druck-Chemie (EUROSIL)
   (Sprawa T-524/13) (1)

   2014/C 45/84
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa C-394/06: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/28

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-394/06)
   (2006/C 294/50)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej
   Komisja wnosi o:

               —

               stwierdzenie, że nie składając przed 1 lipca 2005 r. krajowego sprawozdania rocznego dotyczącego promowania biopaliw, który zawierałby wszystkie dane przewidziane w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2003/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych (1), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego przepisu,

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin do złożenia krajowego sprawozdania rocznego dotyczącego promowania biopaliw upłynął zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2003/30/WE w dniu 1 lipca 2005 r.
   Republika Włoska podnosi, że w dniu 14 lipca 2006 r. przekazała Komisji sprawozdanie odpowiadające wymogom dyrektywy.
   Zdaniem Komisji, sprawozdanie to jest jednak niekompletne, ponieważ nie zostało w nim wskazane zgodnie z art. 4 ust. 1 tiret drugie dyrektywy, jakie krajowe środki zostały przeznaczone na produkcję biomasy dla wykorzystania energetycznego innego niż transport

      (1)  Dz.U. L 123, str. 12


title: Sprawa T-204/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lutego 2007 r. — Indorata-Serviços e Gestão przeciwko OHIM (HAIRTRANSFER) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego HAIRTRANSFER — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lutego 2007 r. — Indorata-Serviços e Gestão przeciwko OHIM (HAIRTRANSFER)
   (Sprawa T-204/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego HAIRTRANSFER - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94)
   (2007/C 82/70)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Indorata-Serviços e Gestão, Lda (Funchal, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat T. Wallentin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Weberndörfer, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 kwietnia 2004 r. (sprawa R 435/2003-2) dotyczącą wniosku o rejestrację słownego znaku towarowego HAIRTRANSFER jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Indorata-Serviços e Gestão, Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004.


title: Sprawa T-320/14: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2014 r. – Sephora przeciwko OHIM – Mayfield Trading (Przedstawienie dwóch pionowych linii)

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/38

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2014 r. – Sephora przeciwko OHIM – Mayfield Trading (Przedstawienie dwóch pionowych linii)
   (Sprawa T-320/14)
   2014/C 212/50
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sephora (Boulogne Billancourt, Francja) (przedstawiciel: adwokat H. Delabarre)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Mayfield Trading Ltd (Las Vegas, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 24 lutego 2014 r. w sprawie R 1577/2013-4);

               —

               uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 2 14  773 dokonanego w dniu 24 sierpnia 2011 r. przez spółkę Mayfield Trading Ltd dla następujących towarów z klasy 3: „artykuły perfumeryjne, wosk do depilacji; esencjonalne (olejki -); mydła; kosmetyki; kremy kosmetyczne; etui z zawartością kosmetyków; depilatory; woda do depilacji; żel do depilacji; lotony do włosów; środki do czyszczenia zębów” oraz następujących usług z klasy 35: „handel mydłem, produktami perfumeryjnymi, kremami, olejkami esencjonalnymi, kosmetykami, woskiem do depilacji; wodą do depilacji, żelem do depilacji oraz innymi powiązanymi produktami” i z klasy 44: „higiena i troska o urodę istot ludzkich lub zwierząt; usługi depilacyjne i usługi w zakresie pielęgnacji urody”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed izbą odwoławczą OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Mayfield Trading Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający dwie pionowe linie dla towarów i usług z klas 3, 35 i 44 – zgłoszenie nr 1 0 2 14  773

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy i międzynarodowy znak towarowy przedstawiający pionową linię dla towarów z klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 75 i art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-79/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Systeme Helmholz GmbH przeciwko Hauptzollamt Nürnberg (Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i elektrycznych — Artykuł 14 ust. 1 lit. b) — Zwolnienie produktów energetycznych dostarczanych w celu zastosowania jako paliwa do celów żeglugi powietrznej — Wykorzystanie statku powietrznego w celach innych niż handlowe — Zakres)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Systeme Helmholz GmbH przeciwko Hauptzollamt Nürnberg
   (Sprawa C-79/10) (1)

   (Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i elektrycznych - Artykuł 14 ust. 1 lit. b) - Zwolnienie produktów energetycznych dostarczanych w celu zastosowania jako paliwa do celów żeglugi powietrznej - Wykorzystanie statku powietrznego w celach innych niż handlowe - Zakres)
   2012/C 32/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Systeme Helmholz GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Nürnberg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1 lit. b) i art. 15 ust. 1 lit. j) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51) — Zakres zwolnienia od podatku przewidzianego dla produktów energetycznych dostarczanych w celu zastosowania jako paliwo dla żeglugi powietrznej — Przepisy krajowe ograniczające to zwolnienie do żeglugi powietrznej dokonywanej przez przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej — Loty w celach handlowych i prywatnych dokonywane samolotem należącym do przedsiębiorstwa niebędącego przedsiębiorstwem żeglugi powietrznej

      Sentencja

               1)

               Artykuł 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że ze zwolnienia z podatku od paliw wykorzystywanych do żeglugi powietrznej przewidzianego przez ten przepis nie może korzystać przedsiębiorstwo takie jak strona w postępowaniu przed sądem krajowym, które w celu rozwoju stosunków handlowych używa należącego do niego samolotu w celu zapewnienia transportu pracowników do klientów lub na targi handlowe, gdy ów transport nie służy bezpośrednio świadczeniu przez to przedsiębiorstwo odpłatnych usług lotniczych.

               2)

               Artykuł 15 ust. 1 lit. j) dyrektywy 2003/96 należy interpretować w ten sposób, że paliwo używane w celu dokonania lotów do warsztatu zajmującego się konserwacją samolotów i z powrotem nie jest objęte zakresem zastosowania tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-666/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Monster Energy/OHIM (GREEN BEANS) (Wspólnotowy znak towarowy — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Doręczenie decyzji izby odwoławczej faksem — Otrzymanie faksu — Przekroczenie terminu — Brak siły wyższej lub nieprzewidywalnych okoliczności — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/34

         Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Monster Energy/OHIM (GREEN BEANS)
   (Sprawa T-666/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Doręczenie decyzji izby odwoławczej faksem - Otrzymanie faksu - Przekroczenie terminu - Brak siły wyższej lub nieprzewidywalnych okoliczności - Oczywista niedopuszczalność))
   (2015/C 381/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 grudnia 2013 r. (sprawa R 1530/2013-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego GREEN BEANS jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Monster Energy Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa T-303/14: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Polyblend przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/51

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Polyblend przeciwko Komisji
   (Sprawa T-303/14)
   2014/C 223/54
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Polyblend GmbH (Bad Sobernheim, Niemcy) (przedstawiciele: D. Greinacher, J. Martin i B. Scholtka, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i gazu kopalnianego oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim Komisja uznała w niej przewidziany w § 40 i 41 ustawy EEG system szczególnych wypłat wyrównawczych za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi kosztami zgodnie z art. 87 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 TFUE
               Skarżąca podnosi, że Komisja błędne uznała wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych za pomocą systemu dopłat, a także – szczególne wypłaty wyrównawcze mające na celu ograniczenie dopłaty EEG za pomoc i z tego względu nie powinna była przeprowadzać formalnego postępowania wyjaśniającego.

                           —

                           W związku z tym skarżąca twierdzi, że przy wstępnej analizie tego, czy system szczególnych wypłat wyrównawczych stanowi pomoc Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie ze względu na to, iż ten stanowiący wyjątek od zasady pobierania dopłaty EEG system szczególnych wypłat wyrównawczych nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści, której nie uzyskaliby oni w normalnych warunkach rynkowych.

                           —

                           Skarżąca podnosi także, że środek ten nie wiąże się z wykorzystaniem zasobów państwowych. Ze względu na to, że dochód z opłaty EEG nie stanowi zasobów państwowych, przewidziany w przypadku odbiorców energochłonnych system szczególnych wypłat wyrównawczych również jest pozbawiony związku z tymi zasobami.

                           —

                           Skarżąca podnosi następnie, że ten system szczególnych wypłat wyrównawczych nie zakłóca konkurencji. Przywraca on jedynie warunki konkurencji, jaka istniałaby, gdyby nie pobierano dopłaty EEG.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
               Skarżąca podnosi, że wydając zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. Niemieckie przepisy w przedmiocie wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych były już przedmiotem pogłębionej analizy przeprowadzanej w kontekście tego, czy stanowi ono pomoc państwa. Po jej przeprowadzeniu w 2002 r. Komisja doszła do wniosku, że przepisy te nie przewidują przeniesienia zasobów państwowych. Ponieważ ustawa EEG 2012 nie przewidywała w tym względzie żadnych istotnych zmian, podmioty gospodarcze, których ona dotyczyła, nie czuły się zobowiązane do oczekiwania na wyniki kolejnej analizy, lecz mogły w uzasadniony sposób oczekiwać zgodności tych nowych przepisów z prawem.

               3.

               Zarzut trzeci: nadużycie władzy
               Wreszcie skarżąca podnosi, że Komisja nadużyła przyznanego jej w art. 107 i 108 TFUE swobodnego uznania. Wszczęcie postępowania wyjaśniającego ma na celu przede wszystkim zasadniczą harmonizację wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych. Ten podstawowy cel przyświeca również przyjęciu nowej wersji wytycznych dotyczących pomocy państwa dla środowiska i energii, w których Komisja po raz pierwszy ustanowiła szczegółowe zasady wspierania energii ze źródeł odnawialnych. Aby dokonać takiej harmonizacji, Komisja powinna była przeprowadzić postępowanie przewidziane w art. 116 i 117 TFUE.


title: Sprawa T-664/13: Wyrok Sądu z dnia 21 października 2015 r. – Petco Animal Supplies Stores/OHIM – Gutiérrez Ariza (PETCO) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PETCO — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy PETCO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zawieszenie postępowania administracyjnego — Zasada 20 ust. 7 lit. c) i zasada 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Zarzut niewspierający żądań — Zakaz orzekania ultra petita — Niedopuszczalność]

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/29

         Wyrok Sądu z dnia 21 października 2015 r. – Petco Animal Supplies Stores/OHIM – Gutiérrez Ariza (PETCO)
   (Sprawa T-664/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PETCO - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy PETCO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zawieszenie postępowania administracyjnego - Zasada 20 ust. 7 lit. c) i zasada 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Zarzut niewspierający żądań - Zakaz orzekania ultra petita - Niedopuszczalność])
   (2015/C 406/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Petco Animal Supplies Stores, Inc. (San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: C. Aikens, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: V. Melgar i O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Domingo Gutiérrez Ariza (Malaga, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 października 2013 r. (sprawa R 347/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Domingiem Gutiérrezem Arizą a Petco Animal Supplies Stores, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Petco Animal Supplies Stores, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa T-286/99: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Tankstation en Automobielbedrijf Tromp przeciwko Komisji

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/29

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Tankstation en Automobielbedrijf Tromp przeciwko Komisji
   (Sprawa T-286/99) (1)

   (2006/C 310/59)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 47 z 19.2.2000.


title: Sprawa C-177/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 21 kwietnia 2015 r. – Nelsons GmbH/Ayonnax Nutripharm GmbH, Bachblütentreff Ltd

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 21 kwietnia 2015 r. – Nelsons GmbH/Ayonnax Nutripharm GmbH, Bachblütentreff Ltd
   (Sprawa C-177/15)
   (2015/C 213/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Nelsons GmbH

      Druga strona postępowania: Ayonnax Nutripharm GmbH, Bachblütentreff Ltd

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy oznaczone jako napoje spirytusowe płyny o zawartości alkoholu wynoszącej 27 % objętości, sprzedawane za pośrednictwem aptek w buteleczkach z kroplomierzem o pojemności 10 lub 20 ml i jako spray, są napojami o zawartości alkoholu większej niż 1,2 % objętości w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 (1), jeżeli według instrukcji dozowania podanej na ich opakowaniu

                           a)

                           należy rozcieńczyć cztery krople płynu w szklance wody i popijać przez cały dzień lub w razie potrzeby przyjąć 4 krople w formie nierozcieńczonej,

                           b)

                           należy przyjąć dwie dawki aerozolu sprzedawanego jako spray płynu na język?

               2)

               Jeżeli na pytania 1 a) i b) należy udzielić odpowiedzi przeczącej:
               Czy także w przypadku odniesień do ogólnych, nieswoistych korzyści w rozumieniu art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 wymagane jest potwierdzenie w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) i art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia?

               3)

               Czy przepis art. 28 ust. 2 pierwsza część zdania rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 ma zastosowanie, jeżeli dany produkt był sprzedawany pod swoją marką przed dniem 1 stycznia 2005 r. nie jako produkt żywnościowy, lecz jako produkt leczniczy?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404, s. 9), zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1047/2012 z dnia 8 listopada 2012 r. (Dz.U. L 310, s. 36).


title: Sprawa F-21/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 7 lipca 2011 r. — Pirri przeciwko Komisji (Służba publiczna — Osoba domagająca się przyznania jej statusu urzędnika lub pracownika Unii Europejskiej — Skarga — Oczywista niedopuszczalność — Niedochowanie procedury poprzedzającej wniesienie skargi)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/31

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 7 lipca 2011 r. — Pirri przeciwko Komisji
   (Sprawa F-21/11)
   (Służba publiczna - Osoba domagająca się przyznania jej statusu urzędnika lub pracownika Unii Europejskiej - Skarga - Oczywista niedopuszczalność - Niedochowanie procedury poprzedzającej wniesienie skargi)
   2012/C 138/71
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Antonio Gerardo Pirri (Travedona Monate, Włochy), (przedstawiciel: S. Costantino, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot sprawy

   Żądanie skarżącego przyznania mu statusu pracownika Unii Europejskiej

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               A. Pirri pokryje swoje własne koszty.


title: Sprawa C-152/14: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Autorità per l'energia elettrica e il gas przeciwko Antonella Bertazzi i in. [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/170/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Umowy o pracę na czas określony zawierane w sektorze publicznym — Procedura stabilizacji — Nabór pracowników zatrudnionych na czas określony jako urzędników bez przeprowadzania konkursu otwartego — Ustalanie stażu pracy — Całkowity brak uwzględnienia okresów służby ukończonych na podstawie umów o pracę na czas określony — Zasada niedyskryminacji]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/26

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Autorità per l'energia elettrica e il gas przeciwko Antonella Bertazzi i in.
   (Sprawa C-152/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/170/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Umowy o pracę na czas określony zawierane w sektorze publicznym - Procedura stabilizacji - Nabór pracowników zatrudnionych na czas określony jako urzędników bez przeprowadzania konkursu otwartego - Ustalanie stażu pracy - Całkowity brak uwzględnienia okresów służby ukończonych na podstawie umów o pracę na czas określony - Zasada niedyskryminacji])
   2014/C 409/38
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Autorità per l'energia elettrica e il gas

      Druga strona postępowania: Antonella Bertazzi, Annalise Colombo, Maria Valeria Contin, Angela Filippina Marasco, Guido Guissani, Lucia Lizzi, Fortuna Peranio

      Sentencja

               1)

               Wykładni klauzuli 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak w postępowaniu głównym, które całkowicie wyklucza uwzględnienie okresów służby ukończonych przez pracownika organu publicznego zatrudnionego dotąd na czas określony przy ustalaniu jego stażu pracy w związku z zatrudnieniem go na czas nieokreślony w charakterze urzędnika przez ten sam organ w ramach szczególnej procedury stabilizacji jego stosunku pracy, gdy funkcje sprawowane w ramach umowy o pracę na czas określony odpowiadają funkcjom sprawowanym przez urzędnika należącego do stosownej kategorii tego organu władzy publicznej, chyba że takie wykluczenie jest uzasadnione „powodami o charakterze obiektywnym” w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 lub 4, czego ocena należy do sądu krajowego. Sama tylko okoliczność, że pracownik zatrudniony na czas określony ukończył te okresy służby na podstawie umów o pracę lub stosunku pracy na czas określony, nie stanowi takiego powodu o charakterze obiektywnym.

               2)

               Cel polegający na uniknięciu pojawienia się zjawiska odwrotnej dyskryminacji urzędników zatrudnionych jako laureaci konkursu otwartego nie może stanowić „powodu o charakterze obiektywnym” w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 lub 4 porozumienia ramowego, gdy – jak w sprawie głównej – rozpatrywane uregulowanie krajowe wyklucza całkowicie i w każdych okolicznościach uwzględnienie wszystkich okresów służby ukończonych przez pracowników na podstawie umów o pracę na czas określony do celów obliczenia ich stażu pracy przy rekrutacji na czas nieokreślony, a tym samym również ich wynagrodzenia.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa C-398/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Düsseldorf z dnia  2 listopada 2005 r.  w sprawie Sachen AGST Draht- und Biegetechnik GmbH przeciwko Hauptzollamt Aachen

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Düsseldorf z dnia 2 listopada 2005 r. w sprawie Sachen AGST Draht- und Biegetechnik GmbH przeciwko Hauptzollamt Aachen
   (Sprawa C-398/05)
   (2006/C 22/12)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 15 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Düsseldorf z dnia 2 listopada 2005 r. w sprawie Sachen AGST Draht- und Biegetechnik GmbH przeciwko Hauptzollamt Aachen.
   Finanzgericht Düsseldorf zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1599/1999 (1) z dnia 12 lipca 1999 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na drut ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej pochodzący z Indii oraz kończące postępowanie dotyczące przywozu drutu ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm lub większej pochodzącego z Republiki Korei, jest bezskuteczne w zakresie w jakim przewiduje stosowanie cła wyrównawczego do wytwarzanego przez Venus Wire Industries Ltd w Bombaju (Indie) drutu klasyfikowanego w ramach podpozycji CN 7223 00 19?

      (1)  Dz.U. L 189, str. 1.


title: Sprawa T-281/14: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Fels-Werke przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/32

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Fels-Werke przeciwko Komisji
   (Sprawa T-281/14)
   2014/C 223/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fels-Werke GmbH (Goslar, Niemcy) (przedstawiciele: C. Arhold, N. Wimmer, F. Wesche, L. Petersen i T. Woltering, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)];

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 TFUE ust. 1 i art. 108 TFUE poprzez błędne zakwalifikowanie systemu szczególnych wypłat wyrównawczych

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że decyzja o wszczęciu postępowania została wydana z naruszeniem art. 107 ust. 1 i art. 108 TFUE a także art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1), ponieważ przewidziane w Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) dopłaty EEG nie stanowią przyznania zasobów państwowych, a ograniczenie tych dopłat w przypadku odbiorców energochłonnych nie stanowi rezygnacji z uzyskania takich zasobów.

                           —

                           W związku z tym strona skarżąca twierdzi, że przeprowadzając badanie ww. środków Komisja zastosowała kryteria, które są niezgodne z zasadami określonymi w dotychczasowym orzecznictwie. W szczególności całkowicie pominęła kryterium, które w myśl dotychczasowego orzecznictwa jest konieczne do zakwalifikowania jako zasobów państwowych, a które jest związane z konkretnymi uprawnieniami organów państwowych do dysponowania rozpatrywanymi środkami i uznała za wystarczające to, że ustawodawca krajowy wywiera wpływ na przepływy pieniężne pomiędzy podmiotami prywatnymi, a organy regulacyjne kontrolują to, czy te podmioty spełniają określone w przepisach prawa wymogi.

                           —

                           Następnie strona skarżąca twierdzi, że Komisja jest związana swą decyzją, w której uznała, iż EEG 2000 nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż nie wiąże się z przeniesieniem zasobów państwoych i dlatego dopuściła się naruszenia prawa uznając EEG 2012 za wprowadzoną z naruszeniem prawa nową pomoc.

                           —

                           Ponadto Komisja nie przeprowadziła wystarczającej analizy i dlatego nie mogła ustalić, że system szczególnych wypłat wyrównawczych dla odbiorców energochłonnych jest uzasadniony celem, charakterem i wewnętrzną strukturą EEG 2012 i dlatego nie przysparza selektywnych korzyści.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE oraz art. 18 i 19 rozporządzenia nr 659/1999 ze względu na niezaproponowanie odpowiednich środków

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że badając EEG 2012 Komisja powinna była w każdym razie przeprowadzić przewidziane w art. 108 ust. 1 TFUE i art. 17-19 rozporządzenia nr 659/1999 postępowanie dotyczące pomocy istniejącej i winna była przed wszczęciem formalnego postępowania wyjaśniającego zaproponować Republice Federalnej Niemiec odpowiednie środki, zamiast poprzez zakwalifikowanie EEG 2012 jako nowej niezgłoszonej pomocy narażać podmioty gospodarcze na znaczne ryzyko ekonomiczne

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie prawa do bycia wysłuchanym

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że Komisja winna była w każdym razie przed wydaniem decyzji o takiej wadze prawnej wysłuchać ich stanowisk.

               4.

               Zarzut czwarty: niewystarczające uzasadnienie

                           —

                           Wreszcie strona skarżąca podnosi, że decyzja o wszczęciu postępowania nie została w wystarczający sposób uzasadniona.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 083, 27.3.1999, s.1).


title: Wykreślenie sprawy T-122/03

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/40

         Wykreślenie sprawy T-122/03 (1)

   (2005/C 115/71)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 9 lutego 2005 r. prezes drugiej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-122/03, AGA AB przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003


title: Sprawa C-258/13: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 28 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez 5 a Vara Cível de Lisboa – Portugalia) – Sociedade Agrícola e Imobiliária da Quinta de S. Paio, Lda przeciwko Instituto da Segurança Social, IP (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Prawo do skutecznego środka prawnego — Osoby prawne o celu zarobkowym — Pomoc prawna — Brak powiązania z prawem Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/12

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 28 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez 5a Vara Cível de Lisboa – Portugalia) – Sociedade Agrícola e Imobiliária da Quinta de S. Paio, Lda przeciwko Instituto da Segurança Social, IP
   (Sprawa C-258/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do skutecznego środka prawnego - Osoby prawne o celu zarobkowym - Pomoc prawna - Brak powiązania z prawem Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   2014/C 102/15
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   5
         a
       Vara Cível de Lisboa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sociedade Agrícola e Imobiliária da Quinta de S. Paio, Lda

      Strona pozwana: Instituto da Segurança Social, IP

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Varas Cíveis de Lisboa – Wykładnia art. 6 i art. 267 TFUE oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2000, C 364, s. 1) – Prawo do skutecznego środka prawnego – Uregulowanie krajowe wyłączające możliwość skorzystania przez osoby prawne mające cel zarobkowy z pomocy prawnej – Zwolnienie z kosztów sądowych mające zastosowanie do rzeczonych osób prawnych w przypadku upadłości lub postępowania naprawczego

      Sentencja

   Trybunał jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedłożone w trybie prejudycjalnym przez 5a Vara Cível de Lisboa (Portugalia) postanowieniem z dnia 13 marca 2013 r. (sprawa C-258/13).

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.


title: Sprawa C-567/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 3 grudnia 2010 r. — Inter-Environnement Bruxelles ASBL, Pétitions-Patrimoine ASBL, Atelier de Recherche et d'Action Urbaines ASBL przeciwko Gouvernement de la Région de Bruxelles-Capitale

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 3 grudnia 2010 r. — Inter-Environnement Bruxelles ASBL, Pétitions-Patrimoine ASBL, Atelier de Recherche et d'Action Urbaines ASBL przeciwko Gouvernement de la Région de Bruxelles-Capitale
   (Sprawa C-567/10)
   2011/C 63/39
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour constitutionnelle

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Inter-Environnement Bruxelles ASBL, Pétitions-Patrimoine ASBL, Atelier de Recherche et d'Action Urbaines ASBL

      Strona pozwana: Gouvernement de la Région de Bruxelles-Capitale

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy definicję „planów i programów” w art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (1) należy interpretować w ten sposób, że wyłącza ona z zakresu stosowania tej dyrektywy postępowanie w sprawie uchylenia w całości lub w części planu takie jak postępowanie dotyczące uchylenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, do którego odnoszą się art. 58–63 Code bruxellois de l’aménagement du territoire?

               2)

               Czy słowo „wymagane” widniejące w art. 2 lit. a) tejże dyrektywy należy rozumieć jako wyłączające z definicji „planów i programów” plany, które są wprawdzie przewidziane przez przepisy ustawowe, ale których przyjęcie nie jest obowiązkowe, takie jak miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, o których mowa w art. 40 Code bruxellois de l’aménagement du territoire?

      (1)  Dz.U. L 197, s. 30.


title: Sprawa F-89/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 września 2011 r. — Bovagnet przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Dodatek edukacyjny — Koszty kształcenia — Pojęcie)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/25

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 września 2011 r. — Bovagnet przeciwko Komisji
   (Sprawa F-89/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Dodatek edukacyjny - Koszty kształcenia - Pojęcie)
   2012/C 138/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: François-Carlos Bovagnet (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat M. Korving)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji strony pozwanej w sprawie całkowitego zwrotu poniesionych przez niego kosztów kształcenia dzieci.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 grudnia 2009 r. w zakresie, w jakim odmówiono F.C. Bovagnetowi zwrotu części kosztów poniesionych przez niego na kształcenie, związanych z udziałem w funduszach inwestycyjnych oraz kapitale obrotowym szkoły, do której uczęszcza dwoje jego dzieci.

               2)

               Komisja Europejska wypłaci F.C. Bovagnetowi różnicę pomiędzy kwotą przyznanego mu dodatku edukacyjnego a kwotą, która wynikałaby z wyliczenia rzeczonego dodatku z uwzględnieniem kosztów związanych z udziałem w funduszach inwestycyjnych i kapitale obrotowym szkoły, do której uczęszczają jego dzieci, z zastrzeżeniem pułapu wskazanego w art. 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz. U. C 328 z 4.12.2010, s. 61


title: Sprawa T-273/14: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Lithomex przeciwko OHIM – Glaubrecht Stingel (LITHOFIX)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/33

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Lithomex przeciwko OHIM – Glaubrecht Stingel (LITHOFIX)
   (Sprawa T-273/14)
   2014/C 253/48
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lithomex ApS (Langeskov, Dania) (przedstawiciel: adwokat L. Ullmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Glaubrecht Stingel GmbH & Co.KG (Wendlingen, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 2280/2012-5 Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 lutego 2014 r.;

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji w celu wskazania, że odwołanie wniesione od decyzji Wydziału Unieważnień nr 5589 C z dnia 21 listopada 2012 r. zostało oddalone;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy LITHOFIX zarejestrowany dla towarów z klas 19 i 31 – zgłoszenie nr 7 5 04  368

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Glaubrecht Stingel GmbH & Co. KG

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Artykuł 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 – słowne, międzynarodowy i krajowy, znaki towarowe „LITHOFIN” zarejestrowane dla towarów z klasy 1

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich towarów z klasy 19

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-23/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 25 stycznie 2007 r. — Confcooperative Friuli Venezia Giulia, Luigi Soini, Azienda Agricola Vivai Pinat Mario e figlio przeciwko Ministero delle Politiche Agricole, alimentari e forestali, Regione Friuli Venezia Giulia

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 25 stycznie 2007 r. — Confcooperative Friuli Venezia Giulia, Luigi Soini, Azienda Agricola Vivai Pinat Mario e figlio przeciwko Ministero delle Politiche Agricole, alimentari e forestali, Regione Friuli Venezia Giulia
   (Sprawa C-23/07)
   (2007/C 82/26)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Confcooperative Friuli Venezia Giulia, Luigi Soini, Azienda Agricola Vivai Pinat Mario e figlio

      Strona pozwana: Ministero delle Politiche Agricole, alimentari e forestali, Regione Friuli Venezia Giulia
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy traktat o przystąpieniu Republiki Węgierskiej do Unii Europejskiej (Dz.U. WE L 236 z dnia 23 września 2003 r.) powinien być interpretowany w ten sposób, iż należy uznać, że do oznaczania win produkowanych na Węgrzech i we Wspólnocie Europejskiej począwszy od dnia 1 maja 2004 r. należy stosować wyłącznie przepisy zawarte w rozporządzeniu nr 1493/99 (1) i rozporządzeniu nr 753/2002 (2), w wersji zmienionej przez rozporządzenie nr 1429/2004 (3)?

               2)

               Czy art. 52 rozporządzenia nr 1493/99 stanowi wystarczającą podstawę prawną, aby upoważnić Komisję Europejską do wprowadzenia zakazu stosowania określonego oznaczenia wina (w tym przypadku: „Tocai friulano ”pochodzącego od określonej odmiany winorośli zarejestrowanej zgodnie z prawem w odpowiednich rejestrach państwowych Włoch i wymienionej we właściwych rozporządzeniach wspólnotowych?

               3)

               Czy art. 34 ust. 2 akapit drugi traktatu WE, który zabrania wszelkiej dyskryminacji między producentami i konsumentami produktów rolnych wewnątrz Wspólnoty Europejskiej, pociąga za sobą zakaz dyskryminacji producentów i użytkowników jednego tylko oznaczenia wina, a mianowicie oznaczenia odnoszącego się do wina „Tocai friulano”, spośród 122 oznaczeń wymienionych w załączniku I do rozporządzenia nr 753/2002 (w wersji zmienionej przez rozporządzenie nr 1429/2004) polegającej na zakazie dalszego używania tego oznaczenia po dniu 31 marca 2007 r.?

               4)

               Czy art. 19 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 753/2002, który potwierdza legalność używania oznaczeń odmian winorośli wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia (w wersji zmienionej przez rozporządzenie nr 1429/2004) należy interpretować w ten sposób, iż należy uznać za możliwe i prawnie dopuszczalne istnienie przypadków identyczności nazw odmian winorośli i oznaczeń geograficznych odnoszących się do win produkowanych we Wspólnocie Europejskiej?

               5)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na czwarte pytanie, czy art. 34 ust. 2 akapit drugi traktatu WE, który zabrania wszelkiej dyskryminacji między producentami i konsumentami produktów rolnych wewnątrz Wspólnoty Europejskiej zabrania Komisji Europejskiej stosowania w jej własnym rozporządzeniu kryterium identyczności w sposób wynikający z załącznika I takiego rozporządzenia, czyli w sposób uznający uprawnienie do używania szeregu nazw odmian winorośli, które zawierają oznaczenia częściowo lub całkowicie identyczne z taką samą liczbą nazw geograficznych, jednocześnie wykluczając zgodność z prawem używania jednej jedynej nazwy odmiany winorośli („Tocai friulano”) od wieków legalnie używanej na rynku europejskim?

               6)

               Czy art. 50 rozporządzenia nr 1493/99 należy interpretować w ten sposób, że stosując postanowienia art. 23-24 Porozumienia TRIPS — w tym w szczególności postanowienie art. 24 ust. 6 tego Porozumienia — w dziedzinie identyczności oznaczeń wina, rada ministrów i państwa członkowskie (a tym bardziej Komisja Europejska) nie mogą przyjmować ani zezwalać na przyjmowanie aktów prawnych, takich jak rozporządzenie Komisji nr 753/2002, które w dziedzinie oznaczeń identycznych zastrzegają odmienne traktowanie dla win, które w aspekcie identyczności oznaczenia wykazują się tymi samymi cechami?

               7)

               Czy, w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, wyraźne odesłanie do art. 23 i 24 Porozumienia TRIPS, zawarte w motywie nr 65 i w art. 50 rozporządzenia nr 1493/99, nadaje moc bezpośredniego obowiązywania we wspólnotowym porządku prawnym postanowieniu zawartemu w art. 24 ust. 6, które sankcjonuje prawo państw sygnatariuszy rzeczonego Porozumienia do ochrony oznaczeń identycznych?

      (1)  Dz.U. L 179, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 118, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 263, str. 11.


title: Sprawa C-145/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria di secondo grado di Trento w dniu  17 marca 2006 r.  — Fendt Italiana Srl przeciwko Agenzia Dogane Ufficio Dogane di Trento

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria di secondo grado di Trento w dniu 17 marca 2006 r. — Fendt Italiana Srl przeciwko Agenzia Dogane Ufficio Dogane di Trento
   (Sprawa C-145/06)
   (2006/C 143/40)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria di secondo grado di Trento
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fendt Italiana Srl

      Strona pozwana: Agenzia Dogane Ufficio Dogane di Trento
   Pytanie prejudycjalne
   Czy system podatkowy ustanowiony w art. 62 decreto legislativo nr 504/95 jest zgodny z dyrektywą 2003/96/WE (1), która dokonała restrukturyzacji złożonych wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych, w sytuacji gdy produkty te wykorzystywane są do innych celów niż jako paliwa silnikowe lub paliwa do ogrzewania.

      (1)  Dz. U. L 283, str. 51


title: Sprawa C-368/07: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/8

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-368/07)
   (2007/C 223/10)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Simonsson i E. Montaguti, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przygotowując i nie ustanawiając planu odbioru i zagospodarowania odpadów dla każdego z portów włoskich, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku,

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 28 grudnia 2002 r.

      (1)  Dz.U. L 332, str. 81.


title: Sprawa T-135/15: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2015 r. – Włochy/Komisja

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/36

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2015 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-135/15)
   (2015/C 155/43)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: C. Colelli, avvocato dello Stato i G. Palmieri, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności – w części będącej przedmiotem niniejszej skargi – decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 16 stycznia 2015 r. nr 2015/103 [notyfikowanej jako dokument nr C(2015) 53 wersja ostateczna] wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW);

               —

               obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca zaskarżyła w szczególności:

               (a)

               Część decyzji, w której w wyniku dochodzenia EX/2010/010 dotyczącego sektora cukru została dokonana korekta finansowa w wysokości 9 0 4 98  735,16 EUR w odniesieniu do lat gospodarczych 2007, 2008 i 2009 na podstawie domniemanej „nieprawidłowej interpretacji danych dotyczących produkcji cukru”;

               (b)

               Część decyzji, w której w wyniku dochodzenia CEB/2011/090 dotyczącego działań promocyjnych została dokonana między innymi korekta finansowa w wysokości 1 6 07  275,90 EUR z powodu „opóźnień w płatnościach” dotyczących roku gospodarczego 2010;

               (c)

               Część decyzji, w której w wyniku dochodzenia LA/2009/006 dotyczącego środka „akcje informacyjne i promocyjne na rzecz produktów rolnych na rynku wewnętrznym i w państwach trzecich” została dokonana między innymi korekta finansowa w wysokości 1 1 98  831,03 EUR z powodu „opóźnień w płatnościach”.

         Na poparcie swojej skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 31 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1), a także prawa do obrony przysługującego państwu członkowskiemu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz.U. L 171, s. 60), naruszenia rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 58, s. 42) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie (Dz.U. L 176, s. 32) oraz naruszenia wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 2013 r. wydanego w sprawach połączonych C-187/12, C-188/12 i C-189/12 SFIR i in. (EU:C:2013:737).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, zasady ne bis in idem i obowiązku lojalnej współpracy.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 31 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1290/2005, naruszenia art. 11 ust. 3 akapit drugi i rozdziału 3 rozporządzenia nr 885/2006 oraz naruszenia wytycznych Komisji określonych w dokumencie nr VI/5330/97.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 9 ust. 3 rozporządzenia nr 883/2006, jak również istnienia w niniejszym przypadku nierównego traktowania i przeinaczenia okoliczności faktycznych.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 20 rozporządzenia nr 501/2008, uzasadnionych oczekiwań i zasady możliwości przypisania państwom członkowskim korekt finansowych.


title: Sprawa C-657/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Bluebell Partners Limited/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Bluebell Partners Limited/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)
   (Sprawa C-657/16)
   (2017/C 121/16)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bluebell Partners Limited.

      Strona pozwana: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawidłowemu zastosowaniu art. 5 ust. 4 akapit pierwszy i drugi dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia (1), w świetle ogólnych zasad ustanowionych w art. 3 ust. 1 tej samej dyrektywy, jak i prawidłowemu zastosowaniu ogólnych zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności, racjonalności, przejrzystości i niedyskryminacji, sprzeciwia się uregulowanie prawa krajowego, takie jak zawarte w art. 106 ust. 3 lit. d) pkt 2 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. (tekst jednolity wszystkich przepisów o pośrednictwie finansowym zgodnie z art. 8 i 21 ustawy nr 52 z dnia 6 lutego 1996 r.) ze zmianami, i w art. 47 octies uchwały Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) nr 11971 z dnia 14 maja 1999 r. (rozporządzenie wykonawcze do decreto legislativo nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. w przedmiocie uregulowania dotyczącego emitentów) ze zmianami, w zakresie, w jakim przywołane przepisy, upoważniając Consob do podwyższenia ceny oferty przejęcia, o której mowa we wspomnianym art. 106, wobec ustalenia, że pomiędzy oferentem lub osobami, które działają z nim w porozumieniu, a jednym lub kilkoma zbywcami miała miejsce zmowa, odwołują się wyłącznie do kryterium „ceny ustalonej”, bez wyszczególnienia parametrów i kryteriów takiego ustalenia?

      (1)  Dz.U. L 142, s. 12.


title: Sprawa T-123/13: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2013 r. — Laboratoires Polive przeciwko OHIM — Arbora & Ausonia (dodie)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/20

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2013 r. — Laboratoires Polive przeciwko OHIM — Arbora & Ausonia (dodie)
   (Sprawa T-123/13)
   2013/C 123/34
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoires Polive (Levallois Perret, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Sion)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Arbora & Ausonia, SL (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą w dniu 28 listopada 2012 r.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „dodie” dla towarów z klas 3, 5, 8, 9, 10, 11, 16, 18, 21, 25 i 28 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 037 821

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Arbora & Ausonia, SL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „DODOT” zarejestrowany w Hiszpanii i Portugalii dla towarów z klas 3, 5, 10, 12, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 28, 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji, uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego w odniesieniu do niektórych towarów z klas 3, 5, 8, 10, 11, 16, 18, 21, 25 i 28

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-213/15 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2017 r. – Komisja Europejska/Patrick Breyer, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji [Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji — Artykuł 15 ust. 3 TFUE — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Zakres zastosowania — Wniosek o udzielenie dostępu do pism procesowych złożonych przez Republikę Austrii w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 29 lipca 2010 r., Komisja/Austria (C-189/09, niepublikowanym, EU:C:2010:455) — Dokumenty znajdujące się w posiadaniu Komisji Europejskiej — Ochrona postępowań sądowych]

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2017 r. – Komisja Europejska/Patrick Breyer, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji
   (Sprawa C-213/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - Artykuł 15 ust. 3 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Zakres zastosowania - Wniosek o udzielenie dostępu do pism procesowych złożonych przez Republikę Austrii w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 29 lipca 2010 r., Komisja/Austria (C-189/09, niepublikowanym, EU:C:2010:455) - Dokumenty znajdujące się w posiadaniu Komisji Europejskiej - Ochrona postępowań sądowych])
   (2017/C 300/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van Nuffel i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Patrick Breyer (przedstawiciel: M. Starostik, Rechtsanwalt), Republika Finlandii (przedstawiciel: H. Leppo, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, C. Meyer-Seitz, E. Karlsson i L. Swedenborg, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę wnoszacą odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. J. García-Valdecasas Dorrego i S. Centeno Huerta, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas, R. Coesme i F. Fize, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez Patricka Breyera.

               3)

               Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa F-21/16: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2016 r. – ZZ/Frontex

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/50

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2016 r. – ZZ/Frontex
   (Sprawa F-21/16)
   (2016/C 251/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat Spyros A. Pappas)

      Strona pozwana: Frontex

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę ze skarżącym oraz wniosek o odszkodowanie w związku z utratą wynagrodzenia oraz świadczeń emerytalnych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Frontex z dnia 26 czerwca 2015 r. w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę ze skarżącym;

               —

               zasądzenie od Frontex odszkodowania za utratę wynagrodzenia oraz świadczeń emerytalnych przez skarżącego;

               —

               obciążenie Frontex kosztami postępowania.


title: Sprawa T-315/15: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2015 r. – Vince/OHIM (ELECTRIC HIGHWAY)

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/31

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2015 r. – Vince/OHIM (ELECTRIC HIGHWAY)
   (Sprawa T-315/15)
   (2015/C 406/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dale Vince (Gloucestershire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: B. Longstaff, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „ELECTRIC HIGHWAY” – zgłoszenie nr 010655819

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 marca 2015 r. w sprawie R 1442/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uwzględnienie zgłoszenia znaku towarowego dokonanego przez stronę skarżącą, aby umożliwić rejestrację tego znaku towarowego w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Błędna wykładnia znaczenia znaku towarowego w odniesieniu do art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Błędna wykładnia istotnych usług należących do klasy 39;

               —

               Znaczenie znaku towarowego przyjęte przez Izbę Odwoławczą w żadnym razie nie opisuje usług;

               —

               Nieprawidłowe zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-115/05: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/20

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-115/05)
   (2005/C 106/39)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 8 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez G. Brauna, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. zmieniającej dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG oraz 86/635/EWG w zakresie zasad oceny rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, a także banków oraz innych instytucji finansowych (1), a w każdym razie nie notyfikując Komisji ich przyjęcia, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin do dokonania transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął z dniem 1 stycznia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 283 z 27.10.2001, str. 28.


title: Sprawa C-26/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Landesgericht Korneuburg z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie Plato Plastik Robert Frank GmbH przeciwko CAROPACK Handels GmbH

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Landesgericht Korneuburg z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie Plato Plastik Robert Frank GmbH przeciwko CAROPACK Handels GmbH
   (Sprawa C-26/05)
   (2005/C 82/21)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 27 stycznia 2005 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony postanowieniem Landesgericht Korneuburg z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie Plato Plastik Robert Frank GmbH przeciwko CAROPACK Handels GmbH.
   Landesgericht Korneuburg zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Pytanie zasadnicze: „Czy w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/62/WE z dnia 20 grudnia 1994 r. producent opakowań handlowych, opakowań zbiorczych lub opakowań transportowych, czyli producent opakowań, jest zawsze podmiotem, który w ramach swej działalności zawodowej dokonuje połączenia lub zapewnia połączenie, bezpośrednio lub pośrednio, towarów z wyrobami przeznaczonymi na opakowania oraz czy odpowiedź na to pytanie ma zastosowanie również do toreb z uchwytem? Czy producent (dostawca) wyrobów wymienionych w art. 3 ust. 1 zdanie pierwsze, czyli wyrobów przeznaczonych do przechowywania i ochrony wszelkich towarów oraz ich przewozu, dostarczania i prezentacji, a także wyrobów ”nie zwrotnych„ przeznaczonych do tych samych celów jest producentem (dostawcą) materiałów opakowaniowych (wyrobów opakowaniowych), a nie producentem opakowań handlowych, opakowań zbiorczych lub opakowań transportowych (producent opakowań – por. odpowiednie pojęcia w art. 3 ust. 11 dyrektywy)?”

               2.

               Jeżeli odpowiedź na pytanie zasadnicze będzie twierdząca - pierwsze pytanie dodatkowe: „Czy zatem producent toreb z uchwytem nie jest producentem opakowań handlowych, opakowań zbiorczych lub opakowań transportowych, ale producentem materiałów opakowaniowych (wyrobów opakowaniowych)?”

               3.

               Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie dodatkowe będzie twierdząca - drugie pytanie dodatkowe: „Czy ustawodawstwo Państwa Członkowskiego przewidujące pod groźbą kary, że producent materiałów opakowaniowych, w szczególności toreb z uchwytem, musi albo zaakceptować ich zwrot albo brać udział w systemach zbiórki i odzysku tych toreb, chyba, że obowiązek ten zostanie przejęty na dalszym etapie dystrybucji i że producenci materiałów opakowaniowych uzyskają ważną deklarację w tym względzie, jest sprzeczne z prawem wspólnotowym, a w szczególności z zasadą równości, zakazem ustanawiania nieuzasadnionych obiektywnie ograniczeń swobody działalności gospodarczej i zakazem zakłócania konkurencji?”


title: Sprawa C-478/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Cagliari (Włochy) w dniu 27 października 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Roberto Siddu

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Cagliari (Włochy) w dniu 27 października 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Roberto Siddu
   (Sprawa C-478/14)
   (2015/C 007/22)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale ordinario di Cagliari

      Strony w postępowaniu głównym

   Roberto Siddu

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one, aby na przetarg wystawiane były koncesje, których czas obowiązywania jest krótszy, niż czas obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości, jeżeli przetarg zostaje ogłoszony w celu zaradzenia skutkom wynikającym z niezgodnego z prawem wykluczenia pewnej liczby podmiotów gospodarczych z przetargów?

               2)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej we wspomnianym wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby wymóg uporządkowania systemu udzielania koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu ich wygaśnięcia stanowił przyczynę należycie uzasadniającą skrócony czas obowiązywania koncesji wystawionych na przetarg w porównaniu do czasu obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości?


title: Sprawa C-62/15 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 8 września 2015 r. – DTL Corporación, SL/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego Generia — sprzeciw właściciela wcześniejszego graficznego wspólnotowego znaku towarowego Generalia generación renovable — Częściowa odmowa rejestracji — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 64 ust. 1 — Kompetencje izby odwoławczej — Artykuł 75 zdanie drugie — Prawo do bycia wysłuchanym]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/10

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 8 września 2015 r. – DTL Corporación, SL/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-62/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego Generia - sprzeciw właściciela wcześniejszego graficznego wspólnotowego znaku towarowego Generalia generación renovable - Częściowa odmowa rejestracji - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 64 ust. 1 - Kompetencje izby odwoławczej - Artykuł 75 zdanie drugie - Prawo do bycia wysłuchanym])
   (2015/C 398/12)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: DTL Corporación, SL (przedstawiciel: adwokat A. Zuazo Araluze)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               DTL Corporación, SL pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 146 z 4.5.2015.


title: Sprawa T-421/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – sheepworld/EUIPO (Beste Oma)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/45

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – sheepworld/EUIPO (Beste Oma)
   (Sprawa T-421/16)
   (2016/C 343/60)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: sheepworld AG (Ursensollen, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt S. von Rüden)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Beste Oma” – zgłoszenie nr 14 169 478

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 maja 2016 r. w sprawie R 91/2016-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-453/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Giessen (Niemcy) w dniu 4 października 2007 r. — Hakan Er przeciwko Wetteraukreis

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Giessen (Niemcy) w dniu 4 października 2007 r. — Hakan Er przeciwko Wetteraukreis
   (Sprawa C-453/07)
   (2007/C 297/45)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Giessen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hakan Er

      Strona pozwana: Wetteraukreis
   Pytanie prejudycjalne
   Czy obywatel turecki, któremu jako członkowi rodziny pozwolono na dołączenie do zamieszkującego w Niemczech i zatrudnionego w tym państwie legalnie jako pracownika tureckiego ojca, i który po pięciu latach zgodnego z prawem zamieszkiwania w gospodarstwie domowym ojca nabył prawo przysługujące na podstawie art. 7 akapit pierwszy tiret drugie decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG-Turcja z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia traci prawo powoływania się na ten przepis z tego powodu, że nie wykonywał żadnej działalności zawodowej przez ponad siedem lat od zakończenia edukacji, za wyjątkiem rzekomo jednodniowego zatrudnienia, a ponadto przerywał udział w państwowych programach pomocy w poszukiwaniu zatrudnienia i nie podejmuje poważnych działań celem znalezienia pracy, natomiast utrzymuje się zamiennie z publicznych świadczeń socjalnych, pomocy swojej matki zamieszkującej w Niemczech oraz dochodów nieznanego pochodzenia?


title: Sprawa C-59/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Firma Ernst Kollmer Fleischimport und -export/Hauptzollamt Hamburg-Jonas [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej — Artykuł 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 akapit pierwszy — Zwrot refundacji wywozowej — Termin przedawnienia — Początek biegu (dies a quo) — Działanie lub zaniechanie podmiotu gospodarczego — Wystąpienie szkody — Naruszenie ciągłe — Naruszenie jednorazowe]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Firma Ernst Kollmer Fleischimport und -export/Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-59/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Artykuł 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 akapit pierwszy - Zwrot refundacji wywozowej - Termin przedawnienia - Początek biegu (dies a quo) - Działanie lub zaniechanie podmiotu gospodarczego - Wystąpienie szkody - Naruszenie ciągłe - Naruszenie jednorazowe])
   (2015/C 398/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Firma Ernst Kollmer Fleischimport und -export

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, gdzie naruszenie przepisu prawa Unii zostało wykryte dopiero po powstaniu szkody, termin przedawnienia rozpoczyna bieg z chwilą, w której wystąpiły zarówno działanie lub zaniechanie podmiotu gospodarczego stanowiące naruszenie prawa Unii, jak i szkoda w budżecie Unii lub w zarządzanych przez nią budżetach.

               2)

               Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym szkoda powstaje w chwili wydania decyzji o przyznaniu refundacji wywozowej odnośnemu eksporterowi.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa C-31/13 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Węgry przeciwko Komisji Europejskiej, Republice Słowackiej (Odwołanie — Chronione oznaczenia geograficzne — Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 — Rejestr chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych dla wina — Baza danych E-Bacchus — Tokaj)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/17

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Węgry przeciwko Komisji Europejskiej, Republice Słowackiej
   (Sprawa C-31/13 P) (1)

   (Odwołanie - Chronione oznaczenia geograficzne - Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 - Rejestr chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych dla wina - Baza danych E-Bacchus - Tokaj)
   2014/C 93/26
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i K. Szíjjártó, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka, B. Schima i B. Eggers, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie T-194/10 Węgry przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności wpisu chronionej nazwy pochodzenia „Vinohradnícka oblasť Tokaj” widniejącego, ze wskazaniem Słowacji jako państwa pochodzenia, w elektronicznym rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych dla wina (baza danych E-Bacchus) — Skutki prawne wpisu w E-Bacchus — Obowiązek uzasadnienia — Zasady dobrej administracji, lojalnej współpracy i pewności prawa

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Słowacka pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


title: Sprawa C-147/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 10 kwietnia 2008 r. — Jürgen Römer przeciwko Freie und Hansestadt Hamburg

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 10 kwietnia 2008 r. — Jürgen Römer przeciwko Freie und Hansestadt Hamburg
   (Sprawa C-147/08)
   (2008/C 171/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Arbeitsgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jürgen Römer

      Strona pozwana: Freie und Hansestadt Hamburg
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy ustanowione przez 1. Ruhegeldgesetz Freien und Hansestadt Hamburg (zwana dalej „1. RGG”) dodatkowe świadczenia emerytalne dla byłych urzędników i pracowników, jak i pozostałych przy życiu członków ich rodzin stanowią, w rozumieniu art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 2000/78/WE ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, „płatności dokonane z systemów publicznych lub podobnych, włączając w to systemy zabezpieczenia społecznego i ochrony socjalnej” z takim skutkiem (1), że cytowana dyrektywa (zwana dalej „dyrektywą”) nie znajduje zastosowania w zakresie uregulowanym w 1.RGG?

               1.

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie:

                           2.1.

                           Czy przepisy 1.RGG stanowią „przepisy prawne dotyczące stanu cywilnego i wynikające z tego świadczenia” w rozumieniu motywu dwudziestego drugiego preambuły dyrektywy, ponieważ w odniesieniu do wymiaru świadczenia emerytalnego różnicują jego wysokość w zależności od tego czy beneficjenci pozostają w związku małżeńskim, mianowicie traktują w sposób uprzywilejowany beneficjentów pozostających w związku małżeńskim w stosunku do osób, które zawarły związek partnerski z osobą tej samej płci, zgodnie z Lebenspartnerschaftsgesetz (ustawą o związkach partnerskich) Republiki Federalnej Niemiec (zwany dalej „związkiem partnerskim”)?

                           2.2.

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie:
                           Czy skutkuje to tym, że dyrektywa nie znajduje zastosowania w odniesieniu do wskazanych regulacji 1.RGG, mimo że sama dyrektywa nie zawiera żadnego ograniczenia swojego zakresu stosowania, odpowiadającego motywowi dwudziestemu drugiemu preambuły?

               3.

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie 2.1. lub 2.2.:
               Czy § 10 ust. 6 1.RGG, zgodnie z którym świadczenia emerytalne pozostających w związku małżeńskim beneficjentów, niebędących w separacji obliczane są według przyjętej III/0 klasy podatkowej (korzystniejszej dla podatnika), podczas gdy świadczenia wszystkich pozostałych beneficjentów świadczeń według przyjętej I klasy podatkowej (niekorzystnej dla podatnika), w przypadku beneficjenta świadczeń pozostającego w związku partnerskim z osobą tej samej płci i niebędącego z tą osobą w separacji, narusza art. 1 w związku z art. 2 i art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy?

               4.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1 lub 2.2. lub przeczącej na pytanie 3:
               Czy § 10 ust. 6 1.RGG z uwagi na regulację lub skutek prawny opisane w pytaniu 3 narusza art. 141 WE lub którejś z zasad ogólnych prawa wspólnotowego?

               5.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3 lub 4:
               Czy odnosi to taki skutek, że również dopóki § 10 ust. 6 1.RGG nie zostanie zmieniony w taki sposób, że uchyli zarzucane nierówne traktowanie, niebędący w separacji beneficjent świadczenia pozostający w związku partnerskim może żądać, przy ustalaniu wysokości świadczenia emerytalnego, takiego samego traktowania jak niebędący w separacji beneficjent świadczenia pozostający w związku małżeńskim? Jeśli tak, czy ma to zastosowanie — w przypadku stosowania dyrektywy i odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3 — także przed upływem terminu implementacji, zgodnie z art. 18 ust. 1 dyrektywy?

               6.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 5:
               Czy ma to zastosowanie, zgodnie z motywami uzasadnienia wyroku Trybunału w sprawie C-262/88 Barber, z zastrzeżeniem, że równe traktowanie przy wymiarze świadczeń emerytalnych stosuje się tylko w odniesieniu do tych części świadczeń emerytalnych, do których beneficjent świadczeń emerytalnych nabył prawo od dnia 17 maja 1990 r.?

      (1)  Dz.U. L 303, str. 16.