title: Sprawa T-746/18: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – Bronckers / Komisja

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/36

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – Bronckers / Komisja
      (Sprawa T-746/18)
      (2019/C 72/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Marco Bronckers (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Kreijger)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności (dorozumianej) decyzji Komisji z dnia 17 października 2018 r. oddalającej na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) ponowny wniosek strony skarżącej o dostęp do dokumentów dotyczących Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi w sprawie wzajemnego uznawania i ochrony oznaczeń napojów spirytusowych (2);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi tylko jeden zarzut dotyczący naruszenia przez Komisję art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 wskutek niepodjęcia decyzji w wyznaczonym terminie.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         (2)  Dz.U. 1997, L 152, s. 15.


title: Sprawa T-747/18: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2018 r. – Refan Bulgaria / EUIPO (kształt kwiatu)

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/36

      Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2018 r. – Refan Bulgaria / EUIPO (kształt kwiatu)
      (Sprawa T-747/18)
      (2019/C 72/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Refan Bulgaria OOD (Trud, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat A. Ivanova)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt kwiatu) – zgłoszenie nr 16 544 025

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 września 2018 r. w sprawie R 2518/2017-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-748/18: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – Glimarpol / EUIPO – Metar (Narzędzia pneumatyczne)

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/37

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – Glimarpol / EUIPO – Metar (Narzędzia pneumatyczne)
      (Sprawa T-748/18)
      (2019/C 72/47)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Glimarpol sp. z o.o. (Bytom, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Kondrat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Metar sp. z o.o. (Gliwice, Polska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 2 125 435–0001

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 października 2018 r. w sprawie R 1615/2017-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy EUIPO do ponownego rozpatrzenia;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie, że brak jest podstaw do unieważnienia zarejestrowanego wzoru wspólnotowego nr 002125435–001;

                  —

                  zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 6 rozporządzenia Rady nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 7 rozporządzenia Rady nr 6/2002.


title: Sprawa T-752/18: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2018 r. – Tecnodidattica / EUIPO (Podstawa lampy stołowej)

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/38

      Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2018 r. – Tecnodidattica / EUIPO (Podstawa lampy stołowej)
      (Sprawa T-752/18)
      (2019/C 72/48)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Tecnodidattica SpA (San Colombano Certenoli, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Corona i F. Corona)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt podstawy lampy stołowej) – zgłoszenie nr 14 997 308

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 października 2018 r. w sprawie R 76/2017-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-757/18: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2018 r. – Koinopraxia Touristiki Loutrakiou / Komisja

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/38

      Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2018 r. – Koinopraxia Touristiki Loutrakiou / Komisja
      (Sprawa T-757/18)
      (2019/C 72/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Koinopraxia Touristiki Loutrakiou AE OTA – Loutraki AE – Klab Otel Loutraki Kazino Touristikes kai Xenodocheiakes Epicheiriseis AE (Loutraki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 sierpnia 2018 r. w sprawie środków dotyczących niektórych kasyn w Grecji SA.28973 – C 16/2010 (ex NN 22/2010, ex CP 318/2009);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa alternatywne zarzuty dla uzasadnienia, że zaskarżona decyzja naruszyła jej prawa procesowe i z tego powodu należy stwierdzić jej nieważność.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że część zaskarżonej decyzji, w której Komisja zbadała, czy rzekoma pomoc państwa powoduje korzyść polegającą na podniesieniu atrakcyjności, powinna być uznana za decyzję o niepodnoszeniu zastrzeżeń przyjętą w następstwie wstępnego postępowania wyjaśniającego. Dlatego zdaniem strony skarżącej Komisja powinna była wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające, gdyż istniały poważne wątpliwości co do korzyści polegającej na podniesieniu atrakcyjności sfinansowanej ze środków państwowych.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, że Komisja była w każdym wypadku zobowiązana do ponownego otwarcia formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie wyroku w sprawie T-425/11. Strona skarżąca uważa bowiem, że Komisja była zasadniczo zobowiązana do powiadomienia zainteresowanych stron o możliwości przedłożenia swoich komentarzy przed przyjęciem zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-761/18: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – La Caixa / EUIPO – Imagic Vision (imagin bank)

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/39

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – La Caixa / EUIPO – Imagic Vision (imagin bank)
      (Sprawa T-761/18)
      (2019/C 72/50)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Fundación bancaria caixa d’estalvis i pensions de Barcelona La Caixa (Palma de Mallorca, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci I. Valdelomar Serrano, P. Román Maestre, D. Liern Cendrero, D. Gabarre Armengol i J. Rodriguez Fuensalida)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Imagic Vision, SL (Madryt, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny imagin bank – zgłoszenie nr 14 861 108

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 października 2018 r. w sprawie R 1954/2017-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  dopuszczenie niniejszej skargi na zaskarżoną decyzję

                  —

                  stwierdzenie błędnego zastosowania w tej decyzji art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  rozstrzygnięcie poprzez przyznanie ochrony dla wszystkich towarów i usług wskazanych w zgłoszeniu graficznego unijnego znaku towarowego nr 14 861 108 imagin bank z klas 9, 36 i 38;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym poniesionymi przez skarżącą kosztami reprezentacji w związku z niniejszym postępowaniem.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-3/19: Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2019 r. – Thai World Import & Export / EUIPO – Elvir (Yaco)

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/40

      Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2019 r. – Thai World Import & Export / EUIPO – Elvir (Yaco)
      (Sprawa T-3/19)
      (2019/C 72/51)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Thai World Import & Export Co. Ltd (Bangkok, Tajlandia) (przedstawiciel: adwokat S. Bénoliel-Claux)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Elvir (Conde sur Vire, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Yaco – zgłoszenie nr 14 980 148

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 października 2018 r. w sprawie R 319/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-4/19: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2019 r. – Hankintatukku Arno Latvus / EUIPO – Triaz Group (VIVANIA)

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/41

      Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2019 r. – Hankintatukku Arno Latvus / EUIPO – Triaz Group (VIVANIA)
      (Sprawa T-4/19)
      (2019/C 72/52)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hankintatukku Arno Latvus Oy (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. Fottner i M. Müller)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Triaz Group GmbH (Fryburg, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „VIVANIA” – unijny znak towarowy nr 11 637 121

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 października 2018 r. w sprawie R 767/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie wniosku w sprawie unieważnienia prawa do unijnego znaku towarowego nr 11 637 121 „VIVANIA”;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-7/19: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2019 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland / Komisja

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/41

      Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2019 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland / Komisja
      (Sprawa T-7/19)
      (2019/C 72/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Scandlines Danmark ApS (Kopenhaga, Dania) i Scandlines Deutschland GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Sandberg-Mørch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji C(2018) 6268 final z dnia 28 września 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.51981 (2018/FC);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa przez Komisję poprzez uznanie, że gwarancje państwowe udzielone na rzecz A/S Femern Landanlæg są dozwolone na mocy decyzji w sprawie budowy i że nie stanowią one pomocy państwa.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa przez Komisję poprzez uznanie, że pomoc w postaci zastrzyku kapitału w kwocie 10 mln DKK (oprócz kwoty 500 mln DKK dozwolonej na mocy decyzji w sprawie planowania) jest zgodna z rynkiem wewnętrznym.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa przez Komisję poprzez uznanie, że pożyczki państwowe na rzecz Femern A/S i A/S Femern Landanlæg są dozwolone na mocy decyzji w sprawie budowy i że pożyczki udzielone na rzecz A/S Femern Landanlæg nie stanowią pomocy, natomiast te udzielone na rzecz Femern A/S są zgodne z rynkiem wewnętrznym.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa przez Komisję poprzez uznanie, że udzielone pożyczki państwowe przekraczające budżet 1 445 mln DKK są dozwolone na mocy decyzji w sprawie planowania i stanowią pomoc państwa zgodną z rynkiem wewnętrznym.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy naruszenia prawa przez Komisję poprzez uznanie, że korzyść podatkowa nie stanowi pomocy państwa.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy naruszenia przez Komisję obowiązku wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczy naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 TFUE.


title: Sprawa T-8/19: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2019 r. – Repsol / EUIPO (INVENTEMOS EL FUTURO)

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/42

      Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2019 r. – Repsol / EUIPO (INVENTEMOS EL FUTURO)
      (Sprawa T-8/19)
      (2019/C 72/54)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Repsol, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.B. Devaureix i J.C. Erdozain López)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy INVENTEMOS EL FUTURO – zgłoszenie nr 17 258 807

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 października 2018 r. w sprawie R 1173/2018-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-9/19: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2019 r. – ClientEarth / EBI

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/43

      Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2019 r. – ClientEarth / EBI
      (Sprawa T-9/19)
      (2019/C 72/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Flynn, QC i H. Leith, barrister)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności odmowy przeprowadzenia przez EBI wewnętrznej procedury odwoławczej zgodnie z art. 10 rozporządzenia Aarhus (1);

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa przy stosowaniu rozporządzenia Aarhus w odniesieniu do statusu ClientEarth jako organizacji pozarządowej, pojęcia aktu administracyjnego, definicji indywidualnie adresowanych środków, skutków prawnych decyzji zarządu EBI, a także granic „prawa ochrony środowiska”.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy nieprzedstawienia przez skarżącą odpowiedniego uzasadnienia zgodnie z art. 296 TFUE.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty.


title: Sprawa T-11/19: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2019 r. – Mutualidad de la Abogacía i in./EBC i SRB

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/43

      Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2019 r. – Mutualidad de la Abogacía i in./EBC i SRB
      (Sprawa T-11/19)
      (2019/C 72/56)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Mutualidad General de la Abogacía (Madryt, Hiszpania) i pozostałych 75 skarżących (przedstawiciele: adwokaci R. Pelayo Jiménez, A. Muñoz Aranguren i P. Hermida Paredes)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie powstania odpowiedzialności pozaumownej EBC i SRB w wyniku opisanych w skardze uchybień i zasądzenie od nich odszkodowania na rzecz skarżących z tytułu wyrządzonej szkody, szacowanej według wartości ich akcji, które zgodnie z własną „Wyceną 1” SRB były warte 2,0020217 EUR za akcję, a ewentualnie o zasądzenie od pozwanych instytucji odszkodowania w wysokości 0,8442 EUR za akcję.

                  —

                  Zasądzona kwota powinna zostać powiększona o odsetki wyrównawcze obliczone zgodnie z rocznym wskaźnikiem inflacji stwierdzonym przez EUROSTAT w Hiszpanii w okresie od 6 czerwca 2017 r. do daty wydania wyroku, oraz o odsetki za opóźnienie (stopa ustalona przez BCE dla głównym operacji refinansujących powiększona o dwa punkty), od dnia ogłoszenia wyroku stwierdzającego obowiązek naprawienia szkody do faktycznej spłaty odszkodowania.

                  —

                  Obciążenie pozwanych instytucji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący bezprawnych lub stanowiących niedbalstwo działań lub zaniechań zarzucanych Europejskiemu Bankowi Centralnemu. W tym względzie zarzut dotyczy:

                              —

                              naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, gdyż EBC wzbudził uzasadnione oczekiwania akcjonariuszy Banco Popular Español, S.A., jako instytucji odpowiedzialnej za przeprowadzenie procesu przeglądu i oceny nadzorczej (SREP).

                              —

                              naruszenia obowiązku staranności i dobrej administracji przez EBC, gdyż nie przyjął on odpowiednich środków wczesnej interwencji lub odzyskania Banco Popular Español, z naruszeniem Wytycznych w sprawie kryteriów warunkujących zastosowanie środków wczesnej interwencji zgodnie z art. 27 ust. 4 dyrektywy 2014/59/UE.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący bezprawnych lub stanowiących niedbalstwo działań zarzucanych Jednolitej Radzie ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji. W tym względzie zarzut dotyczy:

                              —

                              naruszenia art. 7 i 13 rozporządzenia (UE) 806/2014 i art. 3 ust. 4 dyrektywy 2014/59, z powodu nieskoordynowanych działań SRB i EBC oraz braku aktualizacji planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español.

                              —

                              naruszenia obowiązku poufności przez SRB, z naruszeniem art. 339 TFUE i art. 88 ust. 1 rozporządzenia (UE) 806/2014.

                              —

                              naruszenia art. 20 rozporządzenia (UE) 806/2014 poprzez odmowę SRB zlecenia ostatecznej wyceny Banco Popular Español, z naruszeniem obowiązku staranności u dobrej administracji.


title: Sprawa T-12/19: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2019 r. – Nowhere / EUIPO – Junguo Ye (APE TEES)

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/45

      Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2019 r. – Nowhere / EUIPO – Junguo Ye (APE TEES)
      (Sprawa T-12/19)
      (2019/C 72/57)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nowhere Co. Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: A. Norris, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Junguo Ye (Elche, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „APE TEES” – zgłoszenie nr 14 319 578

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 października 2018 r. w sprawie R 2474/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  odrzucenie zgłoszenia spornego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich zakwestionowanych towarów;

                  —

                  posiłkowo, przekazanie sprawy EUIPO do ponownego rozpatrzenia;

                  —

                  zasądzenie zwrotu kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w związku z postępowaniami skargowym i odwoławczym oraz postępowaniem w sprawie sprzeciwu.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-16/19: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2019 r. – Activos e Inversiones Monterroso/SRB

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/45

      Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2019 r. – Activos e Inversiones Monterroso/SRB
      (Sprawa T-16/19)
      (2019/C 72/58)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Activos e Inversiones Monterroso, SL (Pantoja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Rodríguez Bajón)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o przyjęcie do wiadomości złożonej skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 31 października 2018 r. w niniejszym postępowaniu [Ares (2017) 6199530] oraz, po dokonaniu odpowiednich czynności prawnych, wydanie wyroku, w którym Sąd stwierdzi nieważność decyzji z dnia 31 października 2018 r. i uwzględni sformułowane przez skarżącą żądania, poprzez udzielenie dostępu do wszystkich dokumentów zawartych w danych aktach postępowania administracyjnego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca powołuje się na naruszenie art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1).

                  —

                  W tym względzie skarżąca podnosi brak możliwości stosowania w niniejszej sprawie ochrony interesu publicznego w odniesieniu do polityki pieniężnej lub gospodarczej Unii lub państwa członkowskiego, ochrony interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej, ochrony prywatności i integralności jednostki, ochrony celu dochodzenia lub sprzeciwu osoby, od której pochodzą informacje, w charakterze wyjątków uzasadniających odmowę ujawnienia dokumentów.

         (1)  Dz.U. 2001 L 145, s. 43.


title: Sprawa T-18/19: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Brown / Komisja

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/46

      Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2019 r. – Brown / Komisja
      (Sprawa T-18/19)
      (2019/C 72/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Colin M. Brown (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat I. Van Damme)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych z dnia 19 marca 2018 r., na mocy której skarżący przestał być uprawniony do otrzymywania dodatku zagranicznego oraz dodatku na poczet kosztów podróży;

                  —

                  nakazanie przywrócenia dodatku zagranicznego oraz dodatku na poczet kosztów podróży od dnia 1 grudnia 2017 r.;

                  —

                  nakazanie zapłaty skarżącemu dodatków niewypłaconych w okresie od dnia 1 grudnia 2017 r. do dnia przywrócenia skarżącemu uprawnienia, wraz z odsetkami;

                  —

                  uchylenie, jeśli Sąd uwzględni zarzut niezgodności z prawem, stosowania wobec skarżącego art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego do czasu zastąpienia go przez niedyskryminujące przepisy;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędnej interpretacji art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, ponieważ Komisja niesłuszne zinterpretowała ten przepis w ten sposób, że uprawnienie do otrzymywania dodatku zagranicznego, uzyskane w oparciu o miejsce urodzenia oraz centrum interesów urzędnika, znajdujące się w innym państwie członkowskim przed jego zatrudnieniem, podlega ponownej ocenie w przypadku, gdy dany urzędnik następnie nabywa obywatelstwo państwa członkowskiego, w którym pozostaje zatrudniony.

                  2.

                  Zarzut drugi, w którym skarżący twierdzi, że decyzja z dnia 19 marca 2018 r. jest wobec niego dyskryminująca, ponieważ uzależnia jego uprawnienie do otrzymywania dodatku zagranicznego od warunków ustanowionych w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego.

                  3.

                  Zarzut trzeci, w którym skarżący podnosi, że jeśli Sąd orzeknie, iż Komisja miała prawo ustalić, czy skarżący jest uprawniony do otrzymywania dodatku zagranicznego w świetle art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika do VII regulaminu pracowniczego, to jednak instytucja ta nie dokonała interpretacji tego przepisu zgodne z zasadą niedyskryminacji.

                  4.

                  Zarzut czwarty, w którym skarżący podnosi, tytułem ewentualnym, że jeśli trzy powyższe zarzuty zostaną oddalone, art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem i nie podlega stosowaniu, ponieważ i w zakresie w jakim jest on w sposób nieuzasadniony dyskryminujący w odniesieniu do osób znajdujących się w sytuacji takiej jak skarżący, ze względów przytoczonych w uzasadnieniu zarzutu drugiego.


title: Sprawa T-27/19: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2019 r. – Pilatus Bank i Pilatus Holding / EBC

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/47

      Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2019 r. – Pilatus Bank i Pilatus Holding / EBC
      (Sprawa T-27/19)
      (2019/C 72/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pilatus Bank plc (Ta'Xbiex, Malta) i Pilatus Holding ltd. (Ta'Xbiex) (przedstawiciele: O. Behrends, L. Feddern i M. Kirchner, prawnicy)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 2 listopada 2018 r., przesłanych Pilatus Bank plc. w dniu 5 listopada 2018 r. i dotyczących cofnięcia Pilatus Bank licencji bankowej,

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy niewypełnienia przez EBC obowiązków ciążących na nim na mocy art. 14 ust. 5 rozporządzenia nr 1024/2013 (1).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy błędnego przyjęcia przez EBC, że zachodzą przewidziane prawnie podstawy cofnięcia licencji bankowej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy niewzięcia przez EBC w należyty sposób pod uwagę uznaniowego charakteru spornej decyzji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy niedokonania przez EBC oceny istotnych faktów oraz uchybienia wymogowi bezstronności oraz obiektywności.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy naruszenia przez EBC zasady proporcjonalności.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy naruszenia przez EBC zasady nemo auditur.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczy naruszenia przez EBC prawa w ramach rozważań dotyczących domniemania niewinności.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczy naruszenia przez EBC zasady równego traktowania oraz dyskryminującego działania.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczy naruszenia przez EBC art. 19 i motywu 75 rozporządzenia nr 1024/2013 oraz nadużycia władzy.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczy naruszenia przez EBC przysługujących stronie skarżącej: prawa do obrony oraz prawa do bycia wysłuchanym.

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczy nieprzedstawienia przez EBC należytego uzasadnienia swojej decyzji.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi, Dz.U. 2013, L 287, s. 63.


title: Sprawa T-595/18: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 6 listopada 2018 r. – Berliner Stadtwerke / EUIPO (berlinGas)

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/48

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 6 listopada 2018 r. – Berliner Stadtwerke / EUIPO (berlinGas)
      (Sprawa T-595/18) (1)

      (2019/C 72/61)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Sądu zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa T-706/17: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – UP / Komisja Służba publiczna – Urzędnicy – Ciężka choroba – Wniosek o pracę w niepełnym wymiarze godzin ze względów medycznych – Oddalenie wniosku – Zasada zakazu dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność – Prawo do bycia wysłuchanym – Zasada dobrej administracji – Obowiązek staranności – Odpowiedzialność

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/52

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – UP / Komisja
      (Sprawa T-706/17) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Ciężka choroba - Wniosek o pracę w niepełnym wymiarze godzin ze względów medycznych - Oddalenie wniosku - Zasada zakazu dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność - Prawo do bycia wysłuchanym - Zasada dobrej administracji - Obowiązek staranności - Odpowiedzialność)
      (2019/C 82/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: UP (przedstawiciel: adwokat M. Casado García Hirschfeld)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i B. Mongin, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 26 kwietnia 2017 r. w sprawie odmowy przyznania skarżącej pracy w niepełnym wymiarze godzin ze względów medycznych, oraz po drugie, naprawienia szkód i krzywdy, jakie miały zostać wyrządzone skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  UP pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 5 z 8.1.2018.


title: Sprawa C-661/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlande) – Irlandia) – M.A., S.A., A.Z. / The International Protection Appeals Tribunal, The Minister for Justice and Equality, Attorney General, Irlandia Odesłanie prejudycjalne – Polityka azylowa – Kryteria i mechanizmy ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej – Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 – Klauzule dyskrecjonalne – Kryteria oceny

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/16

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlande) – Irlandia) – M.A., S.A., A.Z. / The International Protection Appeals Tribunal, The Minister for Justice and Equality, Attorney General, Irlandia
      (Sprawa C-661/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka azylowa - Kryteria i mechanizmy ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Klauzule dyskrecjonalne - Kryteria oceny)
      (2019/C 93/20)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlande)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M.A., S.A., A.Z.

         Strona pozwana: The International Protection Appeals Tribunal, The Minister for Justice and Equality, Attorney General, Irlandia

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż państwo członkowskie, co do którego ustalono, że jest ono „odpowiedzialne” w rozumieniu tego rozporządzenia, notyfikowało swój zamiar wystąpienia z Unii Europejskiej zgodnie z art. 50 TUE, nie zobowiązuje państwa członkowskiego dokonującego takiego ustalenia do zbadania przez nie samo rozpatrywanego wniosku o udzielenie ochrony na podstawie przewidzianej w tym art. 17 ust. 1 klauzuli dyskrecjonalnej.

                  2)

                  Rozporządzenie nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje ono do tego, aby ustalenie odpowiedzialnego państwa członkowskiego na podstawie kryteriów określonych w tym rozporządzeniu i korzystanie z przewidzianej w art. 17 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia klauzuli dyskrecjonalnej należało do tego samego organu krajowego.

                  3)

                  Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje on państwa członkowskiego, które nie jest odpowiedzialne na podstawie określonych w tym rozporządzeniu kryteriów za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, do uwzględnienia najlepszego zabezpieczenia interesów dziecka i do rozpatrzenia przez nie samo tego wniosku na podstawie art. 17 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.

                  4)

                  Artykuł 27 ust. 1 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on ustanowienia środka zaskarżenia decyzji o nieskorzystaniu z możliwości przewidzianej w art. 17 ust. 1 tego rozporządzenia, bez uszczerbku dla możliwości zaskarżania tej decyzji w ramach odwołania od decyzji o przekazaniu.

                  5)

                  Artykuł 20 ust. 3 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że w braku dowodu przeciwnego przepis ten ustanawia domniemanie, zgodnie z którym w celu jak najlepszego zabezpieczenia interesów dziecka sytuację tego dziecka należy rozpatrywać w sposób nierozerwalnie związany z sytuacją jego rodziców.

         (1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.


title: Sprawa T-333/18: Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2019 r. – Marry Me Group/EUIPO (marry me) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego marry me – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/41

      Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2019 r. – Marry Me Group/EUIPO (marry me)
      (Sprawa T-333/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego marry me - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 103/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Marry Me Group AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat G. Theado)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Schäfer i D. Walicka, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 marca 2018 r. (sprawa R 807/2017-5), dotyczącą zgłoszenia oznaczenia graficznego marry me jako znaku towarowego Unii Europejskiej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Marry Me Group AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa C-179/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Gent — Belgia) — Ronny Rohart/Federale Pensioendienst (Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne — Uprawnienia emerytalne na podstawie krajowego systemu emerytalnego pracowników najemnych — Odmowa uwzględnienia okresu obowiązkowej służby wojskowej odbytej przez urzędnika Unii Europejskiej przed podjęciem służby urzędniczej — Zasada lojalnej współpracy)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/14

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Gent — Belgia) — Ronny Rohart/Federale Pensioendienst
      (Sprawa C-179/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Uprawnienia emerytalne na podstawie krajowego systemu emerytalnego pracowników najemnych - Odmowa uwzględnienia okresu obowiązkowej służby wojskowej odbytej przez urzędnika Unii Europejskiej przed podjęciem służby urzędniczej - Zasada lojalnej współpracy)
      (2019/C 131/17)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Arbeidsrechtbank Gent

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ronny Rohart

         Strona pozwana: Federale Pensioendienst

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 3 TUE w związku z Regulaminem pracowniczym urzędników Unii Europejskiej, ustanowionym rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającym regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz wprowadzającym środki mające czasowe zastosowanie do urzędników Komisji, zmienionym rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy którego przy ustalaniu uprawnień emerytalnych pracownika, który był zatrudniony w charakterze pracownika najemnego w tym państwie członkowskim, zanim został urzędnikiem Unii Europejskiej, a po zostaniu urzędnikiem Unii odbył obowiązkową służbę wojskową w tym państwie członkowskim, odmawia się temu pracownikowi uznania okresu odbytej służby wojskowej za równoważny okresowi rzeczywistego świadczenia pracy w charakterze pracownika najemnego, do czego miałby prawo, gdyby w chwili powołania do odbycia tej służby lub przez co najmniej jeden rok w ciągu trzech lat następujących po zwolnieniu ze służby wojskowej był objęty formą zatrudnienia podlegającą krajowemu systemowi emerytalnemu.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.


title: Sprawa C-763/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 października 2018 r. w sprawie T-18/17 Unipreus/EUIPO — Wallapop (wallapop), wniesione w dniu 5 grudnia 2018 r. przez Wallapop, S.L.

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 października 2018 r. w sprawie T-18/17 Unipreus/EUIPO — Wallapop (wallapop), wniesione w dniu 5 grudnia 2018 r. przez Wallapop, S.L.
      (Sprawa C-763/18 P)
      (2019/C 131/25)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Wallapop, S.L. (przedstawiciele: adwokaci D. Sarmiento Ramírez-Escudero i N. Porxas Roig)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej i Unipreus, S.L.

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku z powodów przedstawionych w jedynym podniesionym zarzucie i stwierdzenie, że rozpatrywane usługi nie są podobne;

                  —

                  obciążenie Unipreus kosztami poniesionymi przez Wallapop w związku z postępowaniem przed Sądem i przed Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wallapop, S.L. wnosi odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 3 października 2018 r. w sprawie T-186/17 (1) wydanego w następstwie postępowania w sprawie sprzeciwu wniesionego przez Unipreus, S.L. wobec zgłoszenia do rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego nr 13 268 941 dokonanego przez Wallapop, S.L.
      Odwołanie opiera się na jednym tylko zarzucie, w ramach którego wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (2) [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej] oraz orzecznictwa dotyczącego oceny podobieństwa usług.
      W szczególności wnosząca odwołanie opiera zarzut odwołania na dokonaniu przez Sąd błędnej wykładni kryteriów ustanowionych w orzecznictwie w odniesieniu do badania podobieństwa między znakami towarowymi. W istocie Sąd nie uwzględnił pojęcia sprzedaży i usług, jakie zwykle oferuje giełda handlowa zgodnie z jej definicją prawną i orzeczniczą, którymi są usługi pośrednictwa, a nie usługi sprzedaży lub podobne.
      Powyższa błędna ocena Sądu odcisnęła się na analizie podobieństwa usług rozpatrywanych w niniejszej sprawie, jakiej Sąd dokonał przy zastosowaniu zdefiniowanych w tym celu w orzecznictwie kryteriów (takich jak charakter usług, kanały ich dystrybucji, ich przeznaczenie lub sposób ich postrzegania, a także stosunek konkurencyjności lub komplementarności między tymi usługami).

         (1)  Wyrok z dnia 3 października 2018 r., Unipreus/EUIPO — Wallapop (wallapop) (T-186/17, niepublikowany, EU:T:2018:640).

         (2)  Dz.U. 2009, L78, s. 1.


title: Sprawa C-835/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timișoara (Rumunia) w dniu 24 grudnia 2018 r. — SC Terracult SRL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Timișoara — Administrația Județeană a Finanțelor Publice Arad — Serviciul Inspecție Fiscală Persoane Juridice 5, Agenția Națională de Administrare Fiscala — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Timișoara — Serviciul de Soluționare a Contestațiilor

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timișoara (Rumunia) w dniu 24 grudnia 2018 r. — SC Terracult SRL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Timișoara — Administrația Județeană a Finanțelor Publice Arad — Serviciul Inspecție Fiscală Persoane Juridice 5, Agenția Națională de Administrare Fiscala — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Timișoara — Serviciul de Soluționare a Contestațiilor
      (Sprawa C-835/18)
      (2019/C 131/27)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Timișoara

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: SC Terracult SRL

         Druga strona postępowania: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Timișoara — Administrația Județeană a Finanțelor Publice Arad — Serviciul Inspecție Fiscală Persoane Juridice 5, Agenția Națională de Administrare Fiscala — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Timișoara — Serviciul de Soluționare a Contestațiilor

         Pytanie prejudycjalne

      Czy dyrektywa VAT (1), jak również zasady neutralności podatkowej, skuteczności i proporcjonalności stoją na przeszkodzie, w okolicznościach takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego, praktyce administracyjnej lub interpretacji przepisów krajowych uniemożliwiającej korektę niektórych faktur i w związku z tym uwzględnienie skorygowanych faktur w deklaracji VAT za okres, w którym dokonano korekty, w odniesieniu do operacji dokonanych w okresie, który był przedmiotem kontroli podatkowej, w wyniku której organy podatkowe wydały ostateczną decyzję o ustaleniu wysokości zobowiązania podatkowego, w przypadku gdy po wydaniu decyzji o ustaleniu wysokości zobowiązania podatkowego ujawniono dodatkowe dane i informacje, które wymagałyby zastosowania innego systemu podatkowego?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-118/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság — Wegry) — Zsuzsanna Dunai/ERSTE Bank Hungary Zrt (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Dyrektywa 93/13/EWG — Artykuł 1 ust. 2 — Artykuł 6 ust. 1 — Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej — Różnice kursowe — Zastąpienie przepisem ustawowym nieuczciwego warunku umowy uznanego za nieważny — Ryzyko kursowe — Dalsze obowiązywanie umowy po usunięciu nieuczciwego warunku — Krajowy system jednolitej wykładni prawa)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/2

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság — Wegry) — Zsuzsanna Dunai/ERSTE Bank Hungary Zrt
      (Sprawa C-118/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 1 ust. 2 - Artykuł 6 ust. 1 - Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej - Różnice kursowe - Zastąpienie przepisem ustawowym nieuczciwego warunku umowy uznanego za nieważny - Ryzyko kursowe - Dalsze obowiązywanie umowy po usunięciu nieuczciwego warunku - Krajowy system jednolitej wykładni prawa)
      (2019/C 155/02)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Budai Központi Kerületi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Zsuzsanna Dunai

         Strona pozwana: ERSTE Bank Hungary Zrt

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że:

                              —

                              nie stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych uniemożlwiających sądowi, do którego wniesiono sprawę, uwzględnienie żądania stwierdzenia nieważności umowy kredytu opartego na nieuczciwym charakterze warunku dotyczącego spreadów walutowych, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, o ile stwierdzenie nieuczciwego charakteru takiego warunku umożliwia przywrócenie sytuacji prawnej i faktycznej, w jakiej znajdowałby się konsument w przypadku braku istnienia tego nieuczciwego warunku;

                              —

                              stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym uniemożliwiającym, w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, sądowi, do którego wniesiono sprawę, uwzględnienie żądania stwierdzenia nieważności umowy kredytu opartego na nieuczciwym charakterze warunku dotyczącego ryzyka kursowego, jeżeli zostanie stwierdzone, że warunek ten jest nieuczciwy i że umowa bez tej klauzuli nie może dalej istnieć.

                  2)

                  Dyrektywa 93/13 analizowana w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie stoi na przeszkodzie temu, aby sąd najwyższy państwa członkowskiego przyjął, w interesie jednolitej wykładni prawa, wiążące orzeczenia w przedmiocie zasad wykonania tej dyrektywy, pod warunkiem że nie uniemożliwiają one właściwemu sądowi ani zapewnienia pełnej skuteczności norm przewidzianych w tej dyrektywie i zaoferowania konsumentowi skutecznego środka odwoławczego w zakresie ochrony praw, jakie może on z nich wywieść, ani też zwrócenia się do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w tym zakresie, co jednak powinien zbadać sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa C-128/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 marca 2019 r. — Rzeczpospolita Polska/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa (UE) 2016/2284 — Redukcja krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych — Przyjmowanie aktów prawa Unii — Przebieg procedury prawodawczej — Artykuł 4 ust. 3 TUE — Zasada lojalnej współpracy — Skuteczne wykonywanie uprawnień dyskrecjonalnych prawodawcy Unii — Ocena skutków — Wystarczająca ocena skutków zaskarżonego aktu — Artykuł 5 ust. 4 TUE — Zasada proporcjonalności — Artykuł 4 ust. 2 TUE — Równość państw członkowskich wobec traktatów — Artykuł 191 ust. 2 TFUE — Polityka Unii w dziedzinie środowiska naturalnego — Uwzględnienie różnorodności regionów Unii Europejskiej — Kontrola sądowa)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/3

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 marca 2019 r. — Rzeczpospolita Polska/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-128/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa (UE) 2016/2284 - Redukcja krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych - Przyjmowanie aktów prawa Unii - Przebieg procedury prawodawczej - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Zasada lojalnej współpracy - Skuteczne wykonywanie uprawnień dyskrecjonalnych prawodawcy Unii - Ocena skutków - Wystarczająca ocena skutków zaskarżonego aktu - Artykuł 5 ust. 4 TUE - Zasada proporcjonalności - Artykuł 4 ust. 2 TUE - Równość państw członkowskich wobec traktatów - Artykuł 191 ust. 2 TFUE - Polityka Unii w dziedzinie środowiska naturalnego - Uwzględnienie różnorodności regionów Unii Europejskiej - Kontrola sądowa)
      (2019/C 155/03)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Tamás i A. Pospíšilová Padowska, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm, A.-Z. Varfi, K. Adamczyk Delamarre i A. Sikora-Kalėda, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę skarżącą: Węgry (przedstawiciele: M. Z. Fehér, G. Koós i E. Tóth, pełnomocnicy), Rumunia (przedstawiciele: C. Canțăr, R. H. Radu, A. Wellman i M. Chicu, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przestawiciele: K. Petersen, K. Herrmann i G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Węgry, Rumunia oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawa C-221/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — M.G. Tjebbes i in./Minister van Buitenlandse Zaken (Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii Europejskiej — Artykuł 20 TFUE — Artykuły 7 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Obywatelstwo państwa członkowskiego i obywatelstwo państwa trzeciego — Utrata z mocy prawa obywatelstwa państwa członkowskiego i obywatelstwa Unii — Konsekwencje — Proporcjonalność)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — M.G. Tjebbes i in./Minister van Buitenlandse Zaken
      (Sprawa C-221/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii Europejskiej - Artykuł 20 TFUE - Artykuły 7 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Obywatelstwo państwa członkowskiego i obywatelstwo państwa trzeciego - Utrata z mocy prawa obywatelstwa państwa członkowskiego i obywatelstwa Unii - Konsekwencje - Proporcjonalność)
      (2019/C 155/04)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M.G. Tjebbes, G.J.M. Koopman, E. Saleh Abady, L. Duboux

         Strona pozwana: Minister van Buitenlandse Zaken

         Sentencja

      Artykuł 20 TFUE w związku z art. 7 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, takiemu jak ustawodawstwo będące przedmiotem postępowania głównego, które przewiduje, pod pewnymi warunkami, utratę z mocy prawa obywatelstwa tego państwa członkowskiego powodującą w odniesieniu do osób nieposiadających również obywatelstwa innego państwa członkowskiego utratę statusu obywatela Unii Europejskiej i związanych z tym praw, pod warunkiem że właściwe organy krajowe, w tym w danym wypadku sądy krajowe, są w stanie dokonać w sposób incydentalny oceny konsekwencji tej utraty obywatelstwa i ewentualnie umożliwić odzyskanie ex tunc obywatelstwa przez zainteresowane osoby w związku z ubieganiem się przez nie o wydanie dokumentu podróży lub każdego innego dokumentu poświadczającego ich obywatelstwo. W ramach tej oceny organy te i sądy powinny zweryfikować, czy utrata obywatelstwa danego państwa członkowskiego, która powoduje utratę statusu obywatela Unii, jest zgodna z zasadą proporcjonalności co do konsekwencji, jakie pociąga ona za sobą w odniesieniu do sytuacji każdej zainteresowanej osoby i w danym wypadku członków jej rodziny w świetle prawa Unii.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7. 2017.


title: Sprawa C-399/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Czeska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 — Przemieszczanie odpadów — Odmowa zapewnienia przez Republikę Czeską odbioru mieszaniny TPS-NOLO (Geobal) przemieszczonej z tego państwa członkowskiego do Polski — Istnienie odpadu — Ciężar dowodu — Dowód)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/5

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Czeska
      (Sprawa C-399/17) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 - Przemieszczanie odpadów - Odmowa zapewnienia przez Republikę Czeską odbioru mieszaniny TPS-NOLO (Geobal) przemieszczonej z tego państwa członkowskiego do Polski - Istnienie odpadu - Ciężar dowodu - Dowód)
      (2019/C 155/05)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Němečková, E. Sanfrutos Cano i L. Haasbeek, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, T. Müller i L. Dvořáková, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 293 z 4.9.2017.


title: Sprawa C-428/17 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 14 marca 2019 r. — Meta Group Srl/Komisja Europejska (Odwołanie — Klauzula arbitrażowa — Umowy o udzielenie dotacji zawarte w ramach szóstego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002 — 2006) — Umowy o udzielenie dotacji zawarte w ramach programu ramowego na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007 — 2013) — Kwoty dochodzone od Komisji w ramach wykonania umów dotacji — Pozostające do uregulowania saldo całkowitej kwoty przyznanego wnoszącej odwołanie wkładu finansowego — Odpowiedzialność umowna)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/5

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 14 marca 2019 r. — Meta Group Srl/Komisja Europejska
      (Sprawa C-428/17 P) (1)

      (Odwołanie - Klauzula arbitrażowa - Umowy o udzielenie dotacji zawarte w ramach szóstego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002 - 2006) - Umowy o udzielenie dotacji zawarte w ramach programu ramowego na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007 - 2013) - Kwoty dochodzone od Komisji w ramach wykonania umów dotacji - Pozostające do uregulowania saldo całkowitej kwoty przyznanego wnoszącej odwołanie wkładu finansowego - Odpowiedzialność umowna)
      (2019/C 155/06)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Meta Group Srl (przedstawiciel: A. Formica, avvocato)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i D. Recchia, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Meta Group Srl zostaje obciążona kosztami związanymi z postępowaniem.

         (1)  Dz.U. C 293 z 4.9.2017.


title: Sprawa C-437/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia13 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Gemeinsamer Betriebsrat EurothermenResort Bad Schallerbach GmbH/EurothermenResort Bad Schallerbach GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ pracowników — Artykuł 45 TFUE — Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 — Artykuł 7 ust. 1 — Zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową — Prawo do corocznego płatnego urlopu uzależnione od stażu pracy pracownika u pracodawcy — Jedynie częściowe uwzględnienie wcześniejszych okresów zatrudnienia u innych pracodawców — Prawo socjalne — Rozbieżności między systemami i ustawodawstwami państw członkowskich)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/6

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia13 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Gemeinsamer Betriebsrat EurothermenResort Bad Schallerbach GmbH/EurothermenResort Bad Schallerbach GmbH
      (Sprawa C-437/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 45 TFUE - Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 - Artykuł 7 ust. 1 - Zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową - Prawo do corocznego płatnego urlopu uzależnione od stażu pracy pracownika u pracodawcy - Jedynie częściowe uwzględnienie wcześniejszych okresów zatrudnienia u innych pracodawców - Prawo socjalne - Rozbieżności między systemami i ustawodawstwami państw członkowskich)
      (2019/C 155/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gemeinsamer Betriebsrat EurothermenResort Bad Schallerbach GmbH

         Strona pozwana: EurothermenResort Bad Schallerbach GmbH

         Sentencja

      Artykuł 45 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w celu ustalenia, czy pracownik, który przepracował w sumie 25 lat, ma prawo do zwiększenia wymiaru corocznego płatnego urlopu z pięciu do sześciu tygodni, przewiduje, że staż pracy nabyty w ramach jednego lub kilku stosunków pracy poprzedzających stosunek pracy łączący go z aktualnym pracodawcą podlega zaliczeniu jedynie w maksymalnym wymiarze pięciu lat, nawet jeśli w rzeczywistości staż ten wynosi więcej niż pięć lat.

         (1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.


title: Sprawa C-449/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — A & G Fahrschul-Akademie GmbH/Finanzamt Wolfenbüttel (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 132 ust. 1 lit. i) i j) — Zwolnienie dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie publicznym — Kształcenie powszechne lub wyższe — Pojęcie — Kurs nauki jazdy prowadzony przez szkołę nauki jazdy)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — A & G Fahrschul-Akademie GmbH/Finanzamt Wolfenbüttel
      (Sprawa C-449/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 132 ust. 1 lit. i) i j) - Zwolnienie dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie publicznym - Kształcenie powszechne lub wyższe - Pojęcie - Kurs nauki jazdy prowadzony przez szkołę nauki jazdy)
      (2019/C 155/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A & G Fahrschul-Akademie GmbH

         Strona przeciwna: Finanzamt Wolfenbüttel

         Sentencja

      Pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono kursów nauki jazdy prowadzonych przez szkołę jazdy, taką jak omawiana w postępowaniu głównym, w celu umożliwienia uzyskania uprawnień do prowadzenia pojazdów kategorii B i C1, o których mowa w art. 4 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy.

         (1)  Dz.U. C 330 z 2.10.2017.


title: Sprawa C-557/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie/Y.Z., Z.Z., Y.Y. (Odesłanie prejudycjalne — Prawo do łączenia rodzin — Dyrektywa 2003/86/WE — Artykuł 16 ust. 2 lit. a) — Artykuł 17 — Cofnięcie dokumentu pobytowego członka rodziny obywatela państwa trzeciego — Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi — Dyrektywa 2003/109/WE — Artykuł 9 ust. 1 lit. a) — Utrata tego statusu — Oszustwo — Brak wiedzy o oszustwie)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/7

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie/Y.Z., Z.Z., Y.Y.
      (Sprawa C-557/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Prawo do łączenia rodzin - Dyrektywa 2003/86/WE - Artykuł 16 ust. 2 lit. a) - Artykuł 17 - Cofnięcie dokumentu pobytowego członka rodziny obywatela państwa trzeciego - Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi - Dyrektywa 2003/109/WE - Artykuł 9 ust. 1 lit. a) - Utrata tego statusu - Oszustwo - Brak wiedzy o oszustwie)
      (2019/C 155/09)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

         Strona pozwana: Y.Z., Z.Z., Y.Y.

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 16 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku gdy dla celów wydania członkom rodziny obywatela państwa trzeciego dokumentów pobytowych przedłożono sfałszowane dokumenty, okoliczność, że ci członkowie rodziny nie wiedzieli o oszukańczym charakterze tych dokumentów, nie stoi na przeszkodzie temu, by dane państwo członkowskie dokonało na podstawie tego przepisu cofnięcia wspomnianych dokumentów pobytowych. Zgodnie z art. 17 tej dyrektywy właściwe organy krajowe mają jednak obowiązek dokonać uprzednio zindywidualizowanego badania sytuacji tych członków, przeprowadzając zrównoważoną i racjonalną ocenę wszystkich wchodzących w grę interesów.

                  2)

                  Artykuł 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku gdy status rezydenta długoterminowego został przyznany obywatelom państwa trzeciego na podstawie sfałszowanych dokumentów, okoliczność, że obywatele ci nie wiedzieli o oszukańczym charakterze tych dokumentów, nie stoi na przeszkodzie temu, by dane państwo członkowskie dokonało na podstawie tego przepisu cofnięcia tego statusu.

         (1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


title: Sprawa C-635/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag zittingsplaats Haarlem — Niderlandy) — E./Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Polityka imigracyjna — Prawo do łączenia rodzin — Dyrektywa 2003/86/WE — Wyłączenia z zakresu stosowania dyrektywy — Artykuł 3 ust. 2 lit. c) — Wyłączenie osób kwalifikujących się do ochrony uzupełniającej — Rozszerzenie przez przepisy krajowe zakresu prawa do łączenia rodzin poprzez objęcie nim wspomnianych osób — Właściwość Trybunału — Artykuł 11 ust. 2 — Brak dokumentów urzędowych potwierdzających istnienie więzi rodzinnych — Wyjaśnienia uznane za niewystarczająco wiarygodne — Ciążący na władzach państw członkowskich obowiązek podjęcia dodatkowych działań — Granice)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/8

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag zittingsplaats Haarlem — Niderlandy) — E./Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
      (Sprawa C-635/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Polityka imigracyjna - Prawo do łączenia rodzin - Dyrektywa 2003/86/WE - Wyłączenia z zakresu stosowania dyrektywy - Artykuł 3 ust. 2 lit. c) - Wyłączenie osób kwalifikujących się do ochrony uzupełniającej - Rozszerzenie przez przepisy krajowe zakresu prawa do łączenia rodzin poprzez objęcie nim wspomnianych osób - Właściwość Trybunału - Artykuł 11 ust. 2 - Brak dokumentów urzędowych potwierdzających istnienie więzi rodzinnych - Wyjaśnienia uznane za niewystarczająco wiarygodne - Ciążący na władzach państw członkowskich obowiązek podjęcia dodatkowych działań - Granice)
      (2019/C 155/10)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag zittingsplaats Haarlem

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: E.

         Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

         Sentencja

                  1)

                  Na podstawie art. 267 TFUE Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy do dokonania wykładni art. 11 ust. 2 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której sąd odsyłający powinien wydać orzeczenie w przedmiocie wniosku o łączenie rodziny złożonego przez beneficjenta statusu ochrony uzupełniającej, jeżeli przepis ten znalazł zastosowanie do takiej sytuacji, w sposób bezpośredni i bezwarunkowy, poprzez prawo krajowe.

                  2)

                  Artykuł 11 ust. 2 dyrektywy 2003/86 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on — w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, w których wniosek o łączenie rodziny został złożony przez będącego beneficjentem statusu ochrony uzupełniającej członka rodziny rozdzielonej na rzecz małoletniego, którego ów członek rodziny rozdzielonej jest ciotką i, jak twierdzi, opiekunką, zamieszkującą jako uchodźca i z dala od rodziny w państwie trzecim — temu, aby wniosek ten został oddalony wyłącznie z tego względu, że członek rodziny rozdzielonej nie przedstawił urzędowych dokumentów potwierdzających śmierć rodziców biologicznych małoletniego, a tym samym rzeczywisty charakter jego więzi rodzinnych z tym małoletnim, i aby wyjaśnienie, jakie przedstawił członek rodziny rozdzielonej w celu uzasadnienia niemożności przedstawienia takich dokumentów, zostało uznane przez właściwe władze za niewiarygodne wyłącznie na podstawie dostępnych informacji ogólnych dotyczących sytuacji w państwie pochodzenia, bez uwzględnienia konkretnej sytuacji członka rodziny rozdzielonej i małoletniego, ani szczególnych trudności, na jakie napotkali oni, jak twierdzą, przed ucieczką z kraju pochodzenia i po tej ucieczce.

         (1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.


title: Sprawa C-647/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen — Szwecja) — Skatteverket/Srf konsulterna AB (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 53 — Świadczenie usług wstępu na imprezy edukacyjne — Miejsce transakcji podlegających opodatkowaniu)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/9

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen — Szwecja) — Skatteverket/Srf konsulterna AB
      (Sprawa C-647/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 53 - Świadczenie usług wstępu na imprezy edukacyjne - Miejsce transakcji podlegających opodatkowaniu)
      (2019/C 155/11)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta förvaltningsdomstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Skatteverket

         Strona przeciwna: Srf konsulterna AB

         Sentencja

      Artykuł 53 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w tym przepisie sformułowanie „usług wstępu na imprezy” obejmuje usługę taką jak sporna w postępowaniu głównym, polegającą na szkoleniu w formie pięciodniowego kursu z zakresu księgowości, która jest świadczona wyłącznie na rzecz podatników i wymaga wcześniejszej rejestracji oraz wcześniejszego opłacenia.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawa C-666/17 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 marca 2019 r. — AlzChem AG/Komisja (Odwołanie — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie nr 1049/2001 — Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie — Ogólne domniemanie poufności dokumentów związanych z postępowaniem dochodzeniowym w dziedzinie pomocy państwa — Zakres)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/10

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 marca 2019 r. — AlzChem AG/Komisja
      (Sprawa C-666/17 P) (1)

      (Odwołanie - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie nr 1049/2001 - Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie - Ogólne domniemanie poufności dokumentów związanych z postępowaniem dochodzeniowym w dziedzinie pomocy państwa — Zakres)
      (2019/C 155/12)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: AlzChem AG (przedstawiciele: A. Borsos, avocat, J.A. Guerrero Pérez, abogado)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati i A. Buchet, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  AlzChem AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-695/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin käräjäoikeus — Finlandia) — Metirato Oy, w upadłości/Suomen valtio/Verohallinto, Eesti Vabariik/Maksu- ja Tolliamet (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2010/24/UE — Wzajemna pomoc przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń — Artykuł 13 ust. 1 — Artykuł 14 ust. 2 — Przeprowadzane przez organy współpracującego państwa członkowskiego przymusowe odzyskiwanie wierzytelności wnioskującego państwa członkowskiego — Postępowanie w przedmiocie żądania zwrotu odzyskanych kwot do masy upadłości spółki mającej siedzibę we współpracującym państwie członkowskim — Strona pozwana takiego postępowania — Ustalenie)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/11

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin käräjäoikeus — Finlandia) — Metirato Oy, w upadłości/Suomen valtio/Verohallinto, Eesti Vabariik/Maksu- ja Tolliamet
      (Sprawa C-695/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2010/24/UE - Wzajemna pomoc przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń - Artykuł 13 ust. 1 - Artykuł 14 ust. 2 - Przeprowadzane przez organy współpracującego państwa członkowskiego przymusowe odzyskiwanie wierzytelności wnioskującego państwa członkowskiego - Postępowanie w przedmiocie żądania zwrotu odzyskanych kwot do masy upadłości spółki mającej siedzibę we współpracującym państwie członkowskim - Strona pozwana takiego postępowania - Ustalenie)
      (2019/C 155/13)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Helsingin käräjäoikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Metirato Oy, w upadłości

         Strona pozwana: Suomen valtio/Verohallinto, Eesti Vabariik/Maksu- ja Tolliamet

         Sentencja

      Artykuł 13 ust. 1 i art. 14 ust. 2 dyrektywy Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze, znajdują one zastosowanie do postępowania mającego na celu spowodowanie zwrotu do masy upadłości spółki, mającej siedzibę we współpracującym państwie członkowskim, wierzytelności, które były przedmiotem odzyskiwania na wniosek wnioskującego państwa członkowskiego, jeżeli postępowanie to jest oparte na konstrukcji zaskarżenia środków egzekucyjnych w rozumieniu tego art. 14 ust. 2, i po drugie, że współpracujące państwo członkowskie, w rozumieniu tych przepisów, należy uznać za stronę pozwaną w ramach owego postępowania, przy czym nie ma znaczenia okoliczność, czy kwota odzyskanych wierzytelności jest traktowana jako oddzielna od majątku tego państwa członkowskiego, czy też zostaje ona do tego majątku włączona.

         (1)  Dz.U. C 83 z 5.3.2018.


title: Sprawa C-724/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus — Finlandia) — Vantaan kaupunki/Skanska Industrial Solutions Oy, NCC Industry Oy, Asfaltmix Oy (Odesłanie prejudycjalne — Konkurencja — Artykuł 101 TFUE — Naprawienie szkody spowodowanej przez zabroniony tym postanowieniem kartel — Ustalenie podmiotów odpowiedzialnych za naprawienie szkody — Następstwo podmiotów prawnych — Pojęcie „przedsiębiorstwa” — Kryterium ciągłości gospodarczej)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/11

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus — Finlandia) — Vantaan kaupunki/Skanska Industrial Solutions Oy, NCC Industry Oy, Asfaltmix Oy
      (Sprawa C-724/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Artykuł 101 TFUE - Naprawienie szkody spowodowanej przez zabroniony tym postanowieniem kartel - Ustalenie podmiotów odpowiedzialnych za naprawienie szkody - Następstwo podmiotów prawnych - Pojęcie „przedsiębiorstwa” - Kryterium ciągłości gospodarczej)
      (2019/C 155/14)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vantaan kaupunki

         Strona pozwana: Skanska Industrial Solutions Oy, NCC Industry Oy, Asfaltmix Oy

         Sentencja

      Artykuł 101 TFUE należy interpretować w taki sposób, że w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której wszystkie akcje spółek, które uczestniczyły w zakazanym na mocy tego artykułu kartelu, zostały nabyte przez inne przedsiębiorstwa, które rozwiązały spółki, których akcje nabyły, i kontynuowały ich działalność gospodarczą, owe spółki przejmujące mogą zostać pociągnięte do odpowiedzialności za spowodowaną przez kartel szkodę.

         (1)  Dz.U. C 83 z 5.3.2018.


title: Sprawa C-21/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt — Szwecja) — Textilis Ltd, Ozgur Keskin/Svenskt Tenn Aktiebolag (Odesłanie prejudycjalne — Znak towarowy Unii Europejskiej — Pojęcie „kształtu” — Kształt zwiększający znacznie wartość towaru — Dwuwymiarowy znak towarowy — Graficzny znak towarowy będący również utworem w rozumieniu prawa autorskiego — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (iii) — Rozporządzenie (UE) 2015/2424)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/12

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt — Szwecja) — Textilis Ltd, Ozgur Keskin/Svenskt Tenn Aktiebolag
      (Sprawa C-21/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Znak towarowy Unii Europejskiej - Pojęcie „kształtu” - Kształt zwiększający znacznie wartość towaru - Dwuwymiarowy znak towarowy - Graficzny znak towarowy będący również utworem w rozumieniu prawa autorskiego - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (iii) - Rozporządzenie (UE) 2015/2424)
      (2019/C 155/15)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Svea hovrätt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Textilis Ltd, Ozgur Keskin

         Strona pozwana: Svenskt Tenn Aktiebolag

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (iii) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie [znaku towarowego Unii Europejskiej], zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2424 z dnia 16 grudnia 2015 r., należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do znaków towarowych zarejestrowanych przed wejściem w życie tego rozporządzenia nr 207/2009 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem 2015/2424.

                  2)

                  Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (iii) rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że oznaczenie takie jak oznaczenie rozpatrywane w postępowaniu głównym, składające się z dwuwymiarowych motywów dekoracyjnych, naniesione na towary takie jak tkanina czy papier, nie jest oznaczeniem, które „składa się wyłącznie z kształtu” w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 94 z 12.3.2018.


title: C-134/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Antwerpen — Belgia) — Maria Vester/Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsverzekering (Odesłanie prejudycjalne — Systemy zabezpieczenia społecznego — Świadczenia z tytułu inwalidztwa — Artykuły 45 i 48 TFUE — Swobodny przepływ pracowników — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Odrębne systemy świadczeń w zależności od państwa członkowskiego — „Uprzedni okres niezdolności do pracy” — Czas trwania — Przyznanie świadczenia z tytułu niezdolności do pracy — Sytuacja niekorzystna dla pracowników migrujących)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/13

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Antwerpen — Belgia) — Maria Vester/Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsverzekering
      (C-134/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Systemy zabezpieczenia społecznego - Świadczenia z tytułu inwalidztwa - Artykuły 45 i 48 TFUE - Swobodny przepływ pracowników - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Odrębne systemy świadczeń w zależności od państwa członkowskiego - „Uprzedni okres niezdolności do pracy” - Czas trwania - Przyznanie świadczenia z tytułu niezdolności do pracy - Sytuacja niekorzystna dla pracowników migrujących)
      (2019/C 155/16)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Arbeidsrechtbank Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Maria Vester

         Strona pozwana: Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsverzekering

         Sentencja

      Wykładni art. 45 i 48 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której pracownik, który po rocznym okresie niezdolności do pracy uzyskał orzeczenie o inwalidztwie od instytucji właściwej państwa członkowskiego swego miejsca zamieszkania, jednak bez możliwości pobierania świadczenia z tytułu inwalidztwa na podstawie ustawodawstwa tego państwa członkowskiego, zostaje zobowiązany przez właściwą instytucję państwa członkowskiego, w którym ukończył wszystkie swoje okresy ubezpieczeniowe, do ukończenia dodatkowego rocznego okresu niezdolności do pracy celem uzyskania orzeczenia o inwalidztwie i przyznania mu uprawnienia do proporcjonalnych świadczeń z tytułu inwalidztwa, przy czym podczas omawianego okresu nie pobiera on świadczeń z tytułu niezdolności do pracy.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.


title: Sprawa C-174/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 14 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège — Belgia) — Jean Jacob; Dominique Lennertz/État belge (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ pracowników — Równe traktowanie — Podatek dochodowy — Przepisy zmierzające do unikania podwójnego opodatkowania — Emerytura pobierana w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania — Mechanizm obliczania zwolnienia z podatku w państwie członkowskim miejsca zamieszkania — Utrata części pewnych korzyści podatkowych)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/14

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 14 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège — Belgia) — Jean Jacob; Dominique Lennertz/État belge
      (Sprawa C-174/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ pracowników - Równe traktowanie - Podatek dochodowy - Przepisy zmierzające do unikania podwójnego opodatkowania - Emerytura pobierana w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania - Mechanizm obliczania zwolnienia z podatku w państwie członkowskim miejsca zamieszkania - Utrata części pewnych korzyści podatkowych)
      (2019/C 155/17)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de première instance de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Jean Jacob; Dominique Lennertz

         Strona pozwana: État belge

         Sentencja

      Wykładni art. 45 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że postanowienie to stoi na przeszkodzie uregulowaniu podatkowemu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, skutkującemu pozbawieniem zamieszkującej w tym państwie pary, której jeden z członków otrzymuje w innym państwie członkowskim emeryturę zwolnioną z opodatkowania w pierwszym państwie członkowskim na mocy dwustronnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, części przyznanych w niej korzyści podatkowych.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa C-195/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim — Polska) — postępowanie karne przeciwko B.S. (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek akcyzowy od alkoholu i napojów alkoholowych — Dyrektywa 92/83/EWG — Artykuł 2 — Pojęcie „piwa” — Napój wyprodukowany z brzeczki uzyskanej z mieszaniny zawierającej więcej glukozy niż słodu — Nomenklatura scalona — Pozycja 2203 (piwo otrzymywane ze słodu) lub pozycja 2206 (pozostałe napoje fermentowane)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/14

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim — Polska) — postępowanie karne przeciwko B.S.
      (Sprawa C-195/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek akcyzowy od alkoholu i napojów alkoholowych - Dyrektywa 92/83/EWG - Artykuł 2 - Pojęcie „piwa” - Napój wyprodukowany z brzeczki uzyskanej z mieszaniny zawierającej więcej glukozy niż słodu - Nomenklatura scalona - Pozycja 2203 (piwo otrzymywane ze słodu) lub pozycja 2206 (pozostałe napoje fermentowane)
      (2019/C 155/18)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim

         Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

      B.S.

         Przy udziale: Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim, Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, Urzędu Celno-Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim

         Sentencja

      Artykuł 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych należy interpretować w ten sposób, że półprodukt przeznaczony do zmieszania z napojami bezalkoholowymi, otrzymywany z brzeczki zawierającej mniej składników słodowych niż składników niesłodowych, do którego dodano syrop glukozowy przed procesem fermentacji, można zakwalifikować jako „piwo otrzymywane ze słodu” objęte pozycją 2203 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w wersji wynikającej z rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2587/91 z dnia 26 lipca 1991 r., o ile cechy organoleptyczne tego wyrobu odpowiadają cechom organoleptycznym piwa, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 221 z 25.6.2018.


title: Sprawa C-372/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Nancy — Francja) — Ministre de l'Action et des Comptes publics/Państwo Dreyer (Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne — Umowa w sprawie swobodnego przepływu osób między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Artykuł 3 — Przedmiotowy zakres stosowania — Składki uiszczane od dochodów z majątku obywatela francuskiego należącego do szwajcarskiego systemu zabezpieczenia społecznego — Składki przeznaczone na finansowanie dwóch świadczeń wypłacanych przez Caisse nationale française de solidarité pour l’autonomie — Bezpośredni i wystarczająco istotny związek z niektórymi działami zabezpieczenia społecznego — Pojęcie „świadczeń z zabezpieczenia społecznego” — Indywidualna ocena osobistych potrzeb wnioskodawcy — Uwzględnienie środków wnioskodawcy przy obliczaniu wysokości świadczeń)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/15

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Nancy — Francja) — Ministre de l'Action et des Comptes publics/Państwo Dreyer
      (Sprawa C-372/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Umowa w sprawie swobodnego przepływu osób między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 3 - Przedmiotowy zakres stosowania - Składki uiszczane od dochodów z majątku obywatela francuskiego należącego do szwajcarskiego systemu zabezpieczenia społecznego - Składki przeznaczone na finansowanie dwóch świadczeń wypłacanych przez Caisse nationale française de solidarité pour l’autonomie - Bezpośredni i wystarczająco istotny związek z niektórymi działami zabezpieczenia społecznego - Pojęcie „świadczeń z zabezpieczenia społecznego” - Indywidualna ocena osobistych potrzeb wnioskodawcy - Uwzględnienie środków wnioskodawcy przy obliczaniu wysokości świadczeń)
      (2019/C 155/19)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour administrative d'appel de Nancy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ministre de l'Action et des Comptes publics

         Strona pozwana: Państwo Dreyer

         Sentencja

      Wykładni art. 3 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy dokonywać w ten sposób, że świadczenia takie jak zasiłek dla osób starszych o ograniczonej samodzielności i świadczenie wyrównawcze z tytułu niepełnosprawności można, w celu uznania ich za „świadczenia z zabezpieczenia społecznego” w rozumieniu tego przepisu, uznać za przyznawane bez jakiejkolwiek indywidualnej oceny osobistych potrzeb beneficjenta, gdyż środki, jakimi ów beneficjent dysponuje, są uwzględniane wyłącznie w celu ustalenia rzeczywistej kwoty świadczenia na podstawie obiektywnych i prawnie określonych kryteriów.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa C-277/18: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 14 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo de Círculo de Lisboa — Portugalia) — Henkel Ibérica Portugal, Unipessoal Lda/Comissão de Segurança de Serviços e Bens de Consumo

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/24

      Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 14 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo de Círculo de Lisboa — Portugalia) — Henkel Ibérica Portugal, Unipessoal Lda/Comissão de Segurança de Serviços e Bens de Consumo
      (Sprawa C-277/18) (1)

      (2019/C 172/31)
      Język postępowania: portugalski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa T-161/19: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2019 r. — Deutsche Telekom/Parlament i Rada

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/37

      Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2019 r. — Deutsche Telekom/Parlament i Rada
      (Sprawa T-161/19)
      (2019/C 172/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Deutsche Telekom (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci F. González Díaz, B. Langeheine i J. Blanco Carol)

         Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 50 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1971 (1);

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami zastępstwa procesowego i innymi kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nieważności art. 50 zaskarżonego rozporządzenia ze względu na to, że art. 114 TFUE nie stanowi właściwej podstawy prawnej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodności art. 50 zaskarżonego rozporządzenia z zasadą subsydiarności i braku jego uzasadnienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący niezgodności art. 50 zaskarżonego rozporządzenia z zasadą proporcjonalności i braku jego uzasadnienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia w postępowaniu zastosowanym w celu przyjęcia art. 50 zaskarżonego rozporządzenia zasad lepszego stanowienia prawa.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący ograniczenia przez art. 50 zaskarżonego rozporządzenia podstawowego prawa własności i swobody prowadzenia działalności gospodarczej przysługujących skarżącej.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1971 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiające Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (BEREC) oraz Agencję Wsparcia BEREC (Urząd BEREC), zmieniające rozporządzenie (UE) 2015/2120 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1211/2009 (Dz.U. 2018, L 321, s. 1).