title: Sprawa C-174/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – H./Land Berlin (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2010/18/UE — Zmienione porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego — Klauzula 5 pkt 1 i 2 — Powrót z urlopu rodzicielskiego — Prawo do powrotu do tej samej pracy lub do pracy równorzędnej lub podobnej — Zachowanie w niezmienionej formie uprawnień nabytych lub nabywanych — Urzędnik kraju związkowego awansowany jako urzędnik w okresie próbnym na stanowisko kierownicze — Uregulowanie rzeczonego kraju związkowego przewidujące zakończenie okresu próbnego z mocy prawa i bez możliwości przedłużenia z upływem okresu dwóch lat, nawet w wypadku nieobecności wynikającej z urlopu rodzicielskiego — Niezgodność — Konsekwencje)

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – H./Land Berlin
   (Sprawa C-174/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2010/18/UE - Zmienione porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego - Klauzula 5 pkt 1 i 2 - Powrót z urlopu rodzicielskiego - Prawo do powrotu do tej samej pracy lub do pracy równorzędnej lub podobnej - Zachowanie w niezmienionej formie uprawnień nabytych lub nabywanych - Urzędnik kraju związkowego awansowany jako urzędnik w okresie próbnym na stanowisko kierownicze - Uregulowanie rzeczonego kraju związkowego przewidujące zakończenie okresu próbnego z mocy prawa i bez możliwości przedłużenia z upływem okresu dwóch lat, nawet w wypadku nieobecności wynikającej z urlopu rodzicielskiego - Niezgodność - Konsekwencje))
   (2017/C 374/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: H.

      Strona pozwana: Land Berlin

      Sentencja

               1)

               Klauzulę 5 pkt 1 i 2 zmienionego Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego, które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 2010/18/UE z dnia 8 marca 2010 r. w sprawie wdrożenia zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez BUSINESSEUROPE, UEAPME, CEEP i ETUC oraz uchylającej dyrektywę 96/34/WE, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to w sprawie w postępowaniu głównym, które uzależnia ostateczny awans na stanowisko kierownicze w służbie publicznej od spełnienia warunku, że wybrany kandydat uprzednio pomyślnie odbędzie na tym stanowisku dwuletni okres próbny, oraz zgodnie z którym to uregulowaniem, w sytuacji gdy taki kandydat przez większą część okresu próbnego przebywał – i nadal przebywa – na urlopie rodzicielskim, rzeczony okres próbny kończy się z mocy ustawy z upływem tego dwuletniego okresu, bez możliwości jego przedłużenia, a w konsekwencji zainteresowany zostaje po powrocie z urlopu rodzicielskiego przeniesiony na stanowisko niższego szczebla – w aspekcie zarówno statusu, jak i wynagrodzenia – niż to, które zajmował przed przyjęciem na ten okres próbny. Wynikające stąd naruszenia tej klauzuli nie mogą być uzasadnione celem okresu próbnego, który polega na umożliwieniu dokonania oceny zdatności do zajmowania stanowiska kierowniczego podlegającego obsadzeniu.

               2)

               Do sądu odsyłającego należy, w razie potrzeby z odstąpieniem od stosowania uregulowania krajowego, którego dotyczy sprawa w postępowaniu głównym, ustalenie, zgodnie z wymogami klauzuli 5 pkt 1 zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego, które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 2010/18, czy w okolicznościach takich jak te w sprawie w postępowaniu głównym dany kraj związkowy jako pracodawca znajdował się w sytuacji obiektywnej niemożności umożliwienia zainteresowanej powrotu na jej stanowisko pracy po zakończeniu urlopu rodzicielskiego, a jeżeli tak – zapewnienie, by zostało jej przydzielone stanowisko pracy równorzędne lub podobne i zgodne z umową o pracę lub ze stosunkiem zatrudnienia, bez uzależniania tego przydzielenia od uprzedniego przeprowadzenia nowego postępowania rekrutacyjnego. Do rzeczonego sądu należy również zapewnienie, by zainteresowana po zakończeniu urlopu rodzicielskiego mogła kontynuować okres próbny na stanowisku, na które powróciła lub które zostało jej nowo przydzielone, na warunkach zgodnych z wymogami wynikającymi z klauzuli 5 pkt 2 zmienionego porozumienia ramowego.

      (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016.


title: Sprawa C-486/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Basilicata (Włochy) w dniu 10 sierpnia 2017 r. – Olympus Italia Srl/Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico – Centro di Riferimento Oncologico della Basilicata di Rionero in Vulture (I.R.C.C.S. CROB)

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Basilicata (Włochy) w dniu 10 sierpnia 2017 r. – Olympus Italia Srl/Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico – Centro di Riferimento Oncologico della Basilicata di Rionero in Vulture (I.R.C.C.S. CROB)
   (Sprawa C-486/17)
   (2017/C 374/22)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Basilicata

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Olympus Italia Srl.

      Strona pozwana: Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico – Centro di Riferimento Oncologico della Basilicata di Rionero in Vulture (I.R.C.C.S. CROB)

      Pytania prejudycjalne

   Czy wspólnotowe zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, w związku z zasadami swobody przepływu towarów, swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług, które zostały ustanowione w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), a także zasady, które z niego się wywodzą, takie jak równe traktowanie, niedyskryminacja, wzajemne uznawanie, proporcjonalność i przejrzystość, wskazane w dyrektywie nr 2014/24/UE (1), stoją na przeszkodzie uregulowaniom prawa krajowego, takim jak uregulowania włoskie wywodzące się z postanowień art. 95 ust. 10 w związku z art. 83 ust. 9 dekretu ustawodawczego nr 50/2016, zgodnie z którymi brak oddzielnego wskazania kosztów bezpieczeństwa korporacyjnego w ofertach gospodarczych w procedurze udzielenia zamówienia publicznego powoduje w każdym wypadku wykluczenie spółki będącej oferentem bez możliwości uzupełnienia oferty, [Or.9] także w sytuacji gdy obowiązek oddzielnego wskazania nie został przewidziany w załączonym formularzu służącym do składania ofert, a także niezależnie od okoliczności, że z materialnoprawnego punktu widzenia oferta w rzeczywistości spełnia wymogi w zakresie minimalnych kosztów bezpieczeństwa korporacyjnego?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65).


title: Sprawa T-605/17: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2017 r. – CX/Komisja

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/44

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2017 r. – CX/Komisja
   (Sprawa T-605/17)
   (2017/C 374/66)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CX (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               w konsekwencji:

                           —

                           stwierdzenie nieważności „noty debetowej”, uznanej przez Komisję za decyzję niekorzystną („druga zaskarżona decyzja”), z dnia 22 grudnia 2016 r. (załącznik A.1), o sygn. Ares (2016) 7145655, ponieważ nakłada na skarżącego karę w postaci odzyskania „wynagrodzenia wypłaconego w 2015 i 2016 r.”;

                           —

                           stwierdzenie nieważności „wstępnego listu informacyjnego” („pierwsza zaskarżona decyzja”) z dnia 28 października 2016 r. (załącznik A.2), o sygn. Ares (2016) 6178919, który miał stanowić jej podstawę prawną;

                           —

                           o ile zajdzie potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 maja 2017 r. (załącznik A.5), o sygn. Ares (2017) 2620957, doręczonej tego samego dnia (załącznik A.6), którą organ powołujący oddalił zażalenie o sygn. R/59/17 (załącznik A.4) złożone przez skarżącego w dniu 27 stycznia 2017 r. na zaskarżone decyzje;

                           —

                           obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, zgodnie z art. 134 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji Unii Europejskiej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowości proceduralnej oraz faktu, że organ powołujący wydał zaskarżone decyzje w oparciu o błędną podstawę prawną uzasadniającą stwierdzenie ich nieważności.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego braku zastosowania w niniejszej sprawie art. 85 regulaminu pracowniczego, na którym opiera się organ powołujący. Zdaniem skarżącej odzyskanie nienależnej płatności jest uzależnione od spełnienia dwóch kumulatywnych przesłanek, z których pierwsza polega na nieprawidłowym charakterze płatności, którą administracja chce odzyskać, a druga na posiadaniu świadomości tej nieprawidłowości przez pracownika lub na ustaleniu, że omawiana nieprawidłowość była na tyle oczywista, że pracownik nie mógł nie mieć jej świadomości, co oczywiście nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia norm formalnych i proceduralnych w związku z wydaniem decyzji, która nie ma podstawy prawnej w zakresie, w jakim podnoszono a posteriori, że akt ją uzasadniający nie stanowi lub już nie stanowi aktu niekorzystnego.


title: Sprawa T-611/17: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2017 r. – All Star/EUIPO – Carrefour Hypermarchés (Kształt podeszwy buta)

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/45

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2017 r. – All Star/EUIPO – Carrefour Hypermarchés (Kształt podeszwy buta)
   (Sprawa T-611/17)
   (2017/C 374/67)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: All Star CV (Beaverton, Oregon, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Carrefour Hypermarchés (Evry, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt podeszwy buta) – unijny znak towarowy nr 7 497 373

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 czerwca 2017 r. w sprawie R 952/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 62, 63 i 64 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 76 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 i 78 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 63 i 75 rozporządzenia nr 207/2009 i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 2 i art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 77 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-628/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo – The Trustees of the BT Pension Scheme/Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 63 TFUE — Zakres zastosowania — Przepisy podatkowe państwa członkowskiego — Podatek od osób prawnych — Ulga podatkowa — Fundusz emerytalny — Odmowa przyznania ulgi podatkowej na rzecz udziałowców niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od dochodów inwestycyjnych z tytułu dywidend będących pochodną dochodów zagranicznych — Interpretacja wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r., Test Claimants in the FII Group Litigation (C-446/04, EU:C:2006:774) — Bezprawnie zatrzymana ulga podatkowa — Środki odwoławcze)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo – The Trustees of the BT Pension Scheme/Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-628/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 63 TFUE - Zakres zastosowania - Przepisy podatkowe państwa członkowskiego - Podatek od osób prawnych - Ulga podatkowa - Fundusz emerytalny - Odmowa przyznania ulgi podatkowej na rzecz udziałowców niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od dochodów inwestycyjnych z tytułu dywidend będących pochodną dochodów zagranicznych - Interpretacja wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r., Test Claimants in the FII Group Litigation (C-446/04, EU:C:2006:774) - Bezprawnie zatrzymana ulga podatkowa - Środki odwoławcze))
   (2017/C 382/11)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Trustees of the BT Pension Scheme

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Sentencja

               1)

               Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym postanowienie to przyznaje prawa udziałowcy będącemu beneficjentem dywidend zakwalifikowanych jako „dywidendy od dochodów zagranicznych” (foreign income dividend).

               2)

               Prawo Unii wymaga, aby w prawie krajowym państwa członkowskiego przewidziane były środki odwoławcze dostępne udziałowcom, którzy w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym otrzymali dywidendy zakwalifikowane jako „dywidendy od dochodów zagranicznych” bez jednakże uzyskania ulgi podatkowej dotyczącej tych dywidend, w celu umożliwienia tym udziałowcom dochodzenia praw przyznanych im przez art. 63 TFUE. W tym względzie właściwy sąd krajowy musi czuwać, aby udziałowcy niepodlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od dywidend, którzy otrzymali dywidendy będące pochodną dywidend zagranicznych i zakwalifikowane jako „dywidendy od dochodów zagranicznych”, tacy jak The Trustees of the BT Pension Scheme, posiadali środek odwoławczy, po pierwsze, pozwalający zapewnić wypłatę takiej ulgi podatkowej, której niesłusznie pozbawiono uprawnione do niej osoby, na zasadach nie mniej korzystnych od zasad dotyczących odwołania mającego na celu wypłatę ulgi podatkowej lub porównywalnej korzyści podatkowej, w sytuacji gdy organ administracji podatkowej niesłusznie pozbawił uprawnione osoby owej ulgi podatkowej lub korzyści podatkowej przy wypłacie dywidend będących pochodną dywidend otrzymanych od spółki będącej rezydentem w Zjednoczonym Królestwie i, po drugie, umożliwiający skutecznie zagwarantowanie ochrony praw przyznanych tym udziałowcom przez art. 63 TFUE.

         Odpowiedzi udzielone na pozostałe pytania zadane przez sąd odsyłający nie mogą ulec zmianie ze względu na: okoliczność, że The Trustees of the BT Pension Scheme nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od otrzymywanych dywidend; okoliczność, że rozpatrywane naruszenie prawa Unii nie ma zdaniem sądu odsyłającego wystarczająco poważnego charakteru, aby powodować powstanie odpowiedzialności pozaumownej państwa członkowskiego wobec spółki wypłacającej dywidendy zakwalifikowane jako „dywidendy od dochodów zagranicznych”, zgodnie z zasadami ustanowionymi w wyroku z dnia 5 marca 1996 r., Brasserie du pêcheur i Factortame (C-46/93 i C-48/93, EU:C:1996:79) oraz okoliczność, że spółka będąca rezydentem w Zjednoczonym Królestwie wypłaciła zwiększoną kwotę dywidend zakwalifikowanych jako „dywidendy od dochodów zagranicznych” w celu złagodzenia braku ulgi podatkowej na rzecz udziałowca będącego ich beneficjentem.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa T-638/17: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2017 r. – Helibética/Komisja i SRB

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/56

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2017 r. – Helibética/Komisja i SRB
   (Sprawa T-638/17)
   (2017/C 382/69)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Helibética SL (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci R. Vallina Hoset i A. Lois Perreau de Pinninck)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español SA;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji UE/2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español SA;

               —

               w danym wypadku stwierdzenie, że art. 15, 18, 20, 21, 22 lub 24 rozporządzenia 806/2014 nie znajdują zastosowania zgodnie z art. 277 TFUE; oraz

               —

               obciążenie Jednolitej Rady i Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-574/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 19 lipca 2017 r. w sprawie T-752/14, Combaro SA/Komisja Europejska, wniesione w dniu 28 września 2017 r. przez Komisję Europejską

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/35

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 19 lipca 2017 r. w sprawie T-752/14, Combaro SA/Komisja Europejska, wniesione w dniu 28 września 2017 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-574/17 P)
   (2017/C 382/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros i B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Combaro SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu (druga izba) z dnia 19 lipca 2017 r. w sprawie T-752/14, Combaro SA/Komisja Europejska;

               —

               oddalenie skargi Combaro SA jako bezzasadnej;

               —

               obciążenie Combaro SA kosztami postępowania w obydwu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie podnosi co następuje:

               1.

               Sąd dokonał błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności stanu faktycznego w odniesieniu do występowania szczególnych okoliczności w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego (1).
               Sąd zakłada po stronie Komisji naruszenie ciążących na niej obowiązków, przy czym z jednej strony Sąd przyznaje Komisji kompetencje, których ona nie posiada, a z drugiej strony wymaga by wykonywała ona kompetencje, które nie wnoszą już nic więcej do wyjaśnienia stanu faktycznego. Komisja nie naruszyła jednak ciążących na niej obowiązków, tak iż nie zachodzą szczególne okoliczności w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego.

               2.

               Sąd przeinaczył materiał dowodowy mający wykazać wystąpienie szczególnych okoliczności w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego.
               Wbrew aktom sprawy Sąd stwierdził, że podpisy na miarodajnych dla oceny świadectwach przewozowych były podpisami pana R. i że Łotwa nie posłużyła się oryginalnymi stemplami urzędów celnych Jelgava i Bauska. Gdyby Sąd dokonał prawidłowej oceny przedstawionych dowodów, musiałby dojść do wniosku, że Komisja zbadała stan faktyczny w kwestii przywozu tkanin lnianych w dostatecznym stopniu i mógłby prawidłowo przyjąć, że nie zachodzą szczególne okoliczności w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego.

               3.

               Sąd dokonał błędnej wykładni art. 239 kodeksu celnego w odniesieniu do wystąpienia szczególnych okoliczności.
               Sąd zaniechał rzeczywistego przeciwstawienia rzeczonego naruszenia przez Komisję ciążących na niej obowiązków interesom importera, który posługiwał się niewłaściwymi świadectwami przewozowymi. W związku z tym Sąd zastosował art. 239 kodeksu celnego w sposób nieprawidłowy, ponieważ w rozważanym przypadku większe znaczenie przypada interesom Unii związanym z przestrzeganiem przepisów celnych aniżeli interesom importera.

               4.

               Sąd dokonał błędnej wykładni art. 239 kodeksu celnego w odniesieniu do oczywistego niedbalstwa Combaro SA.
               Sąd niesłusznie wymagał by Komisji wykazała świadome naruszenie reguł pochodzenia obowiązujących importera. Prawidłowe zastosowanie zasad dotyczących ciężaru dowodu przez Sąd oznaczałoby, że Sąd musiałby uznać, iż już powzięcie wątpliwości, które rozsądek nakazywałby powziąć, jest wystarczające by spowodować postanie po stronie importera obowiązku pozyskania – przynajmniej od jego eksporterów – informacji użytecznych z punktu widzenia dokonywanych czynności celnych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny, Dz.U. L 302, s. 1.


title: Sprawa T-695/15: Wyrok Sądu z dnia 3 października 2017 r. – BMB/EUIPO – Ferrero (Pojemnik na słodycze) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający pojemnik na słodycze — Wcześniejszy trójwymiarowy międzynarodowy znak towarowy — Kształt standardowego pojemnika, który może być wypełniony słodyczami — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Stosowanie prawa krajowego — Artykuł 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Artykuł 62 i art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/39

         Wyrok Sądu z dnia 3 października 2017 r. – BMB/EUIPO – Ferrero (Pojemnik na słodycze)
   (Sprawa T-695/15) (1)

   ((Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający pojemnik na słodycze - Wcześniejszy trójwymiarowy międzynarodowy znak towarowy - Kształt standardowego pojemnika, który może być wypełniony słodyczami - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Stosowanie prawa krajowego - Artykuł 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Artykuł 62 i art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002))
   (2017/C 382/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BMB sp. z o.o. (Grójec, Polska) (przedstawiciel): K. Czubkowski, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Ferrero SpA (Alba, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Kefferpütz)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 września 2015 r. (sprawa R 1150/2013-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Ferrero a BMB.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BMB sp. z o. o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa T-636/17: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2017 r. – PlasticsEurope/ECHA

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/54

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2017 r. – PlasticsEurope/ECHA
   (Sprawa T-636/17)
   (2017/C 382/67)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PlasticsEurope (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci R. Cana, E. Mullier i F. Mattioli)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności opublikowanej w dniu 7 lipca 2017 r. decyzji o aktualizacji wpisu substancji Bisfenol A na listę kandydacką, jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy, na podstawie art. 57 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (Dz.U. 2006, L 396, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem REACH”);

               —

               obciążenie ECHA kosztami postępowania, oraz

               —

               zastosowanie wszelkich innych środków, które Sąd uzna za sprawiedliwe.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że pozwana naruszyła zasadę pewności prawa, stosując niespójne i nieprzewidywalne kryteria przy ocenie domniemanych właściwości BPA wywierających wpływ na zdrowie ludzi poprzez zaburzanie gospodarki hormonalnej.

               2.

               W zarzucie drugim skarżąca utrzymuje, że pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła ciążący na niej obowiązek staranności.

                           —

                           Pozwana nie wykazała, że BPA jest substancją zaburzającą gospodarkę hormonalną, w odniesieniu do której istnieją dowody naukowe dotyczące prawdopodobnych skutków dla zdrowia ludzi lub środowiska, które to skutki wzbudzałyby obawy równoważne do tych, jakie towarzyszą innym substancjom wymienionym w art. 57 lit. od a) do e) rozporządzenia REACH, zważywszy że: i) pozwana próbowała jedynie wykazać, iż BPA ma domniemane „właściwości zaburzające gospodarkę hormonalną”, ii) identyfikacja BPA nie spełnia kryteriów określonych w art. 57 lit. f) rozporządzenia REACH i nie jest zgodna z ogólnymi zasadami prawa Unii; iii) pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, nie uwzględniając uzyskania poziomu bezpiecznego jako istotnego czynnika oceny BPA w świetle kryteriów art. 57 lit. f) rozporządzenia REACH; oraz

                           —

                           pozwana nie wzięła pod uwagę wszystkich istotnych informacji, a w szczególności analizy CLARITY-BPA.

               3.

               W zarzucie trzecim skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, gdyż nie wzięto w niej pod uwagę oczekiwanych analiz, które zostały uznane za istotne dla oceny domniemanych właściwości BPA zaburzających gospodarkę hormonalną, a w szczególności analizy CLARITY-BPA, oraz nie uwzględniono w niej uzyskania poziomu bezpiecznego jako czynnika mającego znaczenie dla określenia równoważnego poziomu obaw.

               4.

               W ramach zarzutu czwartego skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 59 i art. 57 lit. f) rozporządzenia REACH poprzez zidentyfikowanie BPA jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy na podstawie kryteriów określonych w art. 57 lit. f), a art. 57 lit. f), gdyż art. 57 lit. f) obejmuje jedynie substancje, które nie zostały jeszcze zidentyfikowane na podstawie art. 57 lit. a)–e).

               5.

               W zarzucie piątym skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia REACH, gdyż półprodukty są wyłączone z całego tytułu VII, a tym samym pozostają poza zakresem zastosowania art. 57 i 58, a także poza zakresem zezwolenia.

               6.

               W ramach zarzut szóstego skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ umieszczenie BPA na liście kandydackiej w sytuacji gdy nie jest to półprodukt wykracza poza granice tego, co właściwe i konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu i nie jest najmniej dotkliwym środkiem, jaki agencja mogła zastosować.


title: Sprawa C-56/16 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 września 2017 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)/Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP, Bruichladdich Distillery Co.Ltd [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 4 oraz art. 53 ust. 1 lit. c) i art. 53 ust. 2 lit. d) — Słowny unijny znak towarowy PORT CHARLOTTE — Wniosek o unieważnienie prawa do tego znaku towarowego — Ochrona udzielona wcześniejszym nazwom pochodzenia „Porto” i „Port” na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i prawa krajowego — Wyczerpujący charakter ochrony udzielonej tym nazwom pochodzenia — Artykuł 118m rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 — Pojęcia „wykorzystania” i „przywołania” chronionej nazwy pochodzenia]

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 września 2017 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)/Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP, Bruichladdich Distillery Co.Ltd
   (Sprawa C-56/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 4 oraz art. 53 ust. 1 lit. c) i art. 53 ust. 2 lit. d) - Słowny unijny znak towarowy PORT CHARLOTTE - Wniosek o unieważnienie prawa do tego znaku towarowego - Ochrona udzielona wcześniejszym nazwom pochodzenia „Porto” i „Port” na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i prawa krajowego - Wyczerpujący charakter ochrony udzielonej tym nazwom pochodzenia - Artykuł 118m rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 - Pojęcia „wykorzystania” i „przywołania” chronionej nazwy pochodzenia])
   (2017/C 382/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: E. Zaera Cuadrado i O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę wnoszącą odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers, I. Galindo Martín, J. Samnadda i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP (przedstawiciel: P. Sousa e Silva, advogado), Bruichladdich Distillery Co.Ltd (przedstawiciel: adwokat S. Havard Duclose)

      Interwenient popierający stronę Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo i A. Alves, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 18 listopada 2015 r., Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto/OHIM – Bruichladdich Distillery (PORT CHARLOTTE) (T-659/14, EU:T:2015:863) zostaje uchylony.

               2)

               Skarga w sprawie T-659/14, wniesiona przez Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 lipca 2014 r. (sprawa R 946/2013-4), zostaje oddalona.

               3)

               Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP zostaje obciążone kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Bruichladdich Distillery Co. Ltd w obydwu instancjach.

               4)

               Republika Portugalska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa T-206/16: Wyrok Sądu z dnia 28 września 2017 r. – Bodegas Verdúguez/EUIPO (TRES TOROS 3) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TRES TOROS 3 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Znak towarowy wina, który zawiera oznaczenia geograficzne — Artykuł 7 ust. 1 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/40

         Wyrok Sądu z dnia 28 września 2017 r. – Bodegas Verdúguez/EUIPO (TRES TOROS 3)
   (Sprawa T-206/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TRES TOROS 3 - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy wina, który zawiera oznaczenia geograficzne - Artykuł 7 ust. 1 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 382/48)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Bodegas Verdúguez, SL (Villanueva de Alcardete, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. García Domínguez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i A. Muñiz Rodríguez, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lutego 2016 r. (sprawa R 407/2015-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego TRES TOROS 3 jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bodegas Verdúguez, SL, zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa T-674/17: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2017 r. – Le Port de Bruxelles i Région de Bruxelles-Capitale/Komisja

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/60

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2017 r. – Le Port de Bruxelles i Région de Bruxelles-Capitale/Komisja
   (Sprawa T-674/17)
   (2017/C 382/74)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Le Port de Bruxelles (Bruksela, Belgia), Région de Bruxelles-Capitale (Bruksela) (przedstawiciel: J. Vanden Eynde, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną w przypadku każdego ze skarżących i w konsekwencji stwierdzenie nieważność decyzji Komisji o sygnaturze: SA.38393(2016/CP, ex 2015/E) – opodatkowanie portów w Belgii [C(2017)5174 final]

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej uznającej brak opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych dochodów z działalności gospodarczej portów belgijskich, a w szczególności portów walońskich, za pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi w istocie jeden zarzut, który zasadniczo jest tożsamy z zarzutem podniesionym w sprawie T-637/17, Port autonome du Centre et de l’Ouest i in./Komisja, lub jest podobny do owego zarzutu.


title: Sprawy połączone C-168/16 i C-169/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Mons – Belgia) – Sandra Nogueira i in./Crewlink Ireland Ltd (C-168/16), Miguel José Moreno Osacar/Ryanair Designated Activity Company, dawniej Ryanair Ltd (C-169/16). [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja — Jurysdykcja w sprawach dotyczących indywidualnych umów o pracę — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 19 pkt 2 lit. a) — Pojęcie „miejsca, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę” — Sektor lotniczy — Personel latający — Rozporządzenie (EWG) nr 3922/91 — Pojęcie „portu macierzystego”]

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/17

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Mons – Belgia) – Sandra Nogueira i in./Crewlink Ireland Ltd (C-168/16), Miguel José Moreno Osacar/Ryanair Designated Activity Company, dawniej Ryanair Ltd (C-169/16).
   (Sprawy połączone C-168/16 i C-169/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja - Jurysdykcja w sprawach dotyczących indywidualnych umów o pracę - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 19 pkt 2 lit. a) - Pojęcie „miejsca, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę” - Sektor lotniczy - Personel latający - Rozporządzenie (EWG) nr 3922/91 - Pojęcie „portu macierzystego”])
   (2017/C 382/20)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour du travail de Mons

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sandra Nogueira, Victor Perez-Ortega, Virginie Mauguit, Maria Sanchez-Odogherty, José Sanchez-Navarro (C-168/16), Miguel José Moreno Osacar (C-169/16)

      Strona pozwana: Crewlink Ireland Ltd (C-168/16), Ryanair Designated Activity Company, dawniej Ryanair Ltd (C-169/16)

      Sentencja

   Artykuł 19 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w wypadku pozwu wniesionego przez członka personelu latającego przewoźnika lotniczego lub osobę oddelegowaną do tego przewoźnika, aby określić jurysdykcję sądu rozpatrującego sprawę, pojęcie „miejsca, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę”, w rozumieniu tego przepisu nie jest równoważne z pojęciem „portu macierzystego” w rozumieniu załącznika III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3922/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie harmonizacji wymagań technicznych i procedur administracyjnych w dziedzinie lotnictwa cywilnego, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1899/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. Pojęcie „portu macierzystego” stanowi jednak istotną wskazówkę dla celów określenia „miejsca, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę”.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa C-320/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Artykuł 4 ust. 1 i 3 — Wtórne lub inne równie skuteczne oczyszczanie)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/6

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-320/15) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Artykuł 4 ust. 1 i 3 - Wtórne lub inne równie skuteczne oczyszczanie))
   (2017/C 382/04)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Brodie i J. Kraehling, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Republika Grecka, poprzez brak zapewnienia wtórnego oczyszczania lub innego równie skutecznego oczyszczania ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji Prosotsani, Doxato, Eleftheroupoli, Vagia i Galatista, których równoważna liczba mieszkańców wynosi 2 000–10 000, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               3)

               Komisja Europejska i Republika Grecka pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa C-503/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Évora – Portugalia) – Luís Isidro Delgado Mendes/Crédito Agrícola Seguros – Companhia de Seguros de Ramos Reais, SA (Odesłanie prejudycjalne — Obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych — Dyrektywy 72/166/EWG, 84/5/EWG, 90/232/EWG i 2009/103/WE — Kradzież pojazdu — Wypadek w ruchu drogowym — Uszkodzenie ciała i szkoda materialna poniesione przez ubezpieczonego właściciela pojazdu jako pieszego — Odpowiedzialność cywilna — Odszkodowanie — Pokrycie przez obowiązkowe ubezpieczenie — Klauzule wyłączające — Uregulowanie krajowe wyłączające możliwość otrzymania odszkodowania z ubezpieczenia przez ubezpieczonego właściciela pojazdu — Zgodność z wymienionymi dyrektywami — Pojęcie poszkodowanej osoby trzeciej)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/25

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Évora – Portugalia) – Luís Isidro Delgado Mendes/Crédito Agrícola Seguros – Companhia de Seguros de Ramos Reais, SA
   (Sprawa C-503/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Dyrektywy 72/166/EWG, 84/5/EWG, 90/232/EWG i 2009/103/WE - Kradzież pojazdu - Wypadek w ruchu drogowym - Uszkodzenie ciała i szkoda materialna poniesione przez ubezpieczonego właściciela pojazdu jako pieszego - Odpowiedzialność cywilna - Odszkodowanie - Pokrycie przez obowiązkowe ubezpieczenie - Klauzule wyłączające - Uregulowanie krajowe wyłączające możliwość otrzymania odszkodowania z ubezpieczenia przez ubezpieczonego właściciela pojazdu - Zgodność z wymienionymi dyrektywami - Pojęcie poszkodowanej osoby trzeciej))
   (2017/C 382/29)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação de Évora

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Luís Isidro Delgado Mendes

      Strona pozwana: Crédito Agrícola Seguros – Companhia de Seguros de Ramos Reais, SA

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych, zmienionej dyrektywą 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r., a także art. 1a trzeciej dyrektywy Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmienionej dyrektywą 2005/14, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, które wyłącza z zakresu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej wynikającej z ruchu pojazdów mechanicznych – a tym samym z uzyskania odszkodowania z tytułu tego ubezpieczenia – uszkodzenia ciała i szkody materialne poniesione przez pieszego poszkodowanego w wypadku w ruchu drogowym z tego tylko powodu, iż ów pieszy był ubezpieczającym i właścicielem pojazdu, który spowodował te szkody.

      (1)  Dz.U. C 454 z 5.12.2016.


title: Sprawa C-471/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Kreyenhop & Kluge GmbH & Co. KG/Hauptzollamt Hannover

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Kreyenhop & Kluge GmbH & Co. KG/Hauptzollamt Hannover
   (Sprawa C-471/17)
   (2017/C 374/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kreyenhop & Kluge GmbH & Co. KG

      Strona przeciwna: Hauptzollamt Hannover

      Pytanie prejudycjalne

   Czy smażony makaron jest makaronem „suszonym” w rozumieniu podpozycji 1902 3010 CN (1)?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Dz.U. L 256, s.1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 2, t. 2, s. 382.


title: Sprawy połączone C-643/15 i C-647/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 września 2017 r. – Republika Słowacka (C-643/15) i Węgry (C-647/15)/Rada Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja (UE) 2015/1601 — Środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Republiki Greckiej i Republiki Włoskiej — Nadzwyczajna sytuacja charakteryzująca się nagłym napływem obywateli państw trzecich na terytorium niektórych państw członkowskich — Relokacja tych obywateli na terytoria innych państw członkowskich — Kwoty relokacji — Artykuł 78 ust. 3 TFUE — Podstawa prawna — Przesłanki stosowania — Pojęcie „aktu ustawodawczego” — Artykuł 289 ust. 3 TFUE — Wiążący dla Rady Unii Europejskiej charakter konkluzji przyjętych przez Radę Europejską — Artykuł 15 ust. 1 TFUE i art. 68 TFUE — Istotne wymogi proceduralne — Zmiana wniosku Komisji Europejskiej — Wymogi ponownej konsultacji z Parlamentem Europejskim oraz jednomyślnego głosowania w Radzie Unii Europejskiej — Artykuł 293 TFUE — Zasady pewności prawa i proporcjonalności]

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 września 2017 r. – Republika Słowacka (C-643/15) i Węgry (C-647/15)/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawy połączone C-643/15 i C-647/15) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja (UE) 2015/1601 - Środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Republiki Greckiej i Republiki Włoskiej - Nadzwyczajna sytuacja charakteryzująca się nagłym napływem obywateli państw trzecich na terytorium niektórych państw członkowskich - Relokacja tych obywateli na terytoria innych państw członkowskich - Kwoty relokacji - Artykuł 78 ust. 3 TFUE - Podstawa prawna - Przesłanki stosowania - Pojęcie „aktu ustawodawczego” - Artykuł 289 ust. 3 TFUE - Wiążący dla Rady Unii Europejskiej charakter konkluzji przyjętych przez Radę Europejską - Artykuł 15 ust. 1 TFUE i art. 68 TFUE - Istotne wymogi proceduralne - Zmiana wniosku Komisji Europejskiej - Wymogi ponownej konsultacji z Parlamentem Europejskim oraz jednomyślnego głosowania w Radzie Unii Europejskiej - Artykuł 293 TFUE - Zasady pewności prawa i proporcjonalności])
   (2017/C 374/05)
   Język postępowania: słowacki i węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowacka (przedstawiciel: Ministerstvo spravodlivosti Slovenskej republiky) (C-643/15); Węgry (C-647/15) (przedstawiciele: Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna i M. Kamejsza, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Chavrier, K. Pleśniak, N. Pethő i Z. Kupčová, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J. Van Holm, M. Jacobs i C. Pochet, pełnomocnicy); Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T Henze, R. Kanitz i J. Möller (C-647/15), pełnomocnicy); Republika Grecka (przedstawiciele: M. Michelogiannaki i A. Samoni-Rantou, pełnomocnicy); Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas, F.X. Bréchot i Armoet, pełnomocnicy); Republika Włoska (przedstawiciel: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez L. D’Ascię, avvocato dello Stato); Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: A. Germeaux, C. Schiltz i D. Holderer, pełnomocnicy); Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, O. Widgren, E. Karlsson i L. Swedenborg, pełnomocnicy); Komisja Europejska (przedstawiciele M. Condou-Durande i K. Talabér-Ritz (C-647/15), J. Baquero Cruz, A. Tokár (C-643/15) i G. Wils, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Republika Słowacji i Węgry pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Królestwo Belgii, Republika Federalna Niemiec, Republika Grecka, Republika Francuska, Republika Włoska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Rzeczpospolita Polska, Królestwo Szwecji oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa C-454/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 maja 2017 r. w sprawie T-519/16, Vincent Piessevaux/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 27 lipca 2017 r. przez Vincenta Piessevaux

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 maja 2017 r. w sprawie T-519/16, Vincent Piessevaux/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 27 lipca 2017 r. przez Vincenta Piessevaux
   (Sprawa C-454/17 P)
   (2017/C 374/19)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Vincent Piessevaux (przedstawiciel: adwokat L. Ponteville)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Skarżący wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności wyroku wydanego przez Sąd w dniu 17 maja 2017 r. w sprawie T-519/16;

               —

               uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych przez niego przed Sądem;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzut pierwszy odwołania dotyczy naruszenia zasady równego traktowania, art. 77 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i art. 11 ust. 2 załącznika VIII do tego regulaminu. Sąd dopuścił się naruszenia prawa, oddalając zarzut niezgodności z prawem oświadczenia dla personelu nr 113/11, przygotowanego przez organ powołujący Rady, które wprowadza odstępstwo od art. 9 akapit trzeci zdanie ostatnie decyzji Rady z dnia 11 października 2011 r. w sprawie przyjęcia ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych („OPW 2011”). Zgodnie z tym odstępstwem, ogólne przepisy wykonawcze przyjęte w dniu 29 kwietnia 2004 r. („OPW 2004”) będą nadal obowiązywać tylko w przypadkach, w których organ powołujący doręczył zainteresowanemu propozycję zaliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury i gdy ten zainteresowany wyraził zgodę na tę propozycję przed wejściem w życie OPW 2011. Uzasadnienie tego oddalenia, przedstawione w pkt 68-71 zaskarżonego wyroku, jest bowiem sprzeczne z zasadą równego traktowania, z art. 77 regulaminu pracowniczego oraz z art. 11 ust. 2 załącznika VIII do tego regulaminu.
   Zarzut drugi odwołania dotyczy przeinaczenia pierwszej części zarzutu trzeciego powołanego przez wnoszącego odwołanie, naruszenia domniemania prawdziwości dokumentów, braku uzasadnienia i naruszenia zasady równego traktowania. Sąd naruszył bowiem prawo:

               —

               w pkt 73, 74, 80 i 81 zaskarżonego wyroku, przeinaczając część pierwszą zarzutu trzeciego stwierdzenia nieważności i naruszając zasadę domniemania prawdziwości pism wnoszącego odwołanie, niesłusznie stwierdzając, że wnoszący odwołanie powołał się na naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań;

               —

               w pkt 73-100 zaskarżonego wyroku, nie ustosunkowując się, z naruszeniem art. 36 statutu Trybunału, do pierwszej części zarzutu trzeciego stwierdzenia nieważności, opartej na naruszeniu zasady równość traktowania, a nie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań;

               —

               w pkt 82-100 zaskarżonego wyroku – w przypadku gdyby należało jednak uznać, że pkt 82-100 lub ich część lub niektóre elementy stanowią odpowiedź na pierwszą część zarzutu trzeciego stwierdzenia nieważności – oddalając zarzut niezgodności z prawem art. 9 akapit trzeci ostatnie zdanie OPW 2011, powołany przez wnoszącego odwołanie i oparty na naruszeniu zasady równego traktowania.


title: Sprawa C-87/17 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 5 lipca 2017 r. – CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Skarga o odszkodowanie — Podniesiony brak zgodności z prawem Unii przepisów austriackich w dziedzinie opodatkowania gier losowych — Brak przedstawienia Trybunałowi pytania prejudycjalnego przez sądy krajowe — Oczywisty brak właściwości sądu unijnego)

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/11

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 5 lipca 2017 r. – CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (Sprawa C-87/17 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Skarga o odszkodowanie - Podniesiony brak zgodności z prawem Unii przepisów austriackich w dziedzinie opodatkowania gier losowych - Brak przedstawienia Trybunałowi pytania prejudycjalnego przez sądy krajowe - Oczywisty brak właściwości sądu unijnego))
   (2017/C 374/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH (przedstawiciele: A. Schuster, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


title: Sprawa C-528/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 4 września 2017 r. – Milan Božičevič Ježovnik/Republika Słowenii

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 4 września 2017 r. – Milan Božičevič Ježovnik/Republika Słowenii
   (Sprawa C-528/17)
   (2017/C 374/29)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Milan Božičevič Ježovnik

      Strona pozwana, Druga strona postępowania: Republika Słowenii

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy importer (zgłaszający), który przy imporcie wnosi o zwolnienie z zapłaty VAT (import według procedury 42), ponieważ towary mają być dostarczone do innego państwa członkowskiego, może być odpowiedzialny za zapłatę VAT, jeżeli następnie okaże się, że warunki zwolnienia nie zostały spełnione, tak samo jak jest odpowiedzialny za zapłatę długu celnego?

               2)

               W razie odpowiedzi przeczącej, czy odpowiedzialność importera (zgłaszającego) jest taka sama jak odpowiedzialność podatnika, który dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zwolnionych zgodnie z art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT?

               3)

               Czy w tym ostatnim przypadku element subiektywny importera (zgłaszającego) zmierzający do nadużycia systemu VAT należy oceniać inaczej niż w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT? Czy ocena ta powinna być łagodniejsza ze względu na okoliczność, że zwolnienie z VAT w ramach procedury celnej 42 wymaga uprzedniego zatwierdzenia przez organ celny, czy też powinna być bardziej rygorystyczna, ponieważ chodzi o transakcje związane z pierwszym wejściem towarów z państw trzecich na rynek wewnętrzny Unii Europejskiej?


title: Sprawa C-255/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg – Niemcy) – Bernhard Schloesser, Petra Noll/Société Air France SA

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg – Niemcy) – Bernhard Schloesser, Petra Noll/Société Air France SA
   (Sprawa C-255/17) (1)

   (2017/C 374/36)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 283 z 28.8.2017.


title: Sprawa T-586/15: Wyrok Sądu z dnia 22 września 2017 r. – Nara Tekstil Sanayi Ve Ticaret/EUIPO – NBC Fourth Realty (NaraMaxx) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego NaraMaxx — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MAXX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/28

         Wyrok Sądu z dnia 22 września 2017 r. – Nara Tekstil Sanayi Ve Ticaret/EUIPO – NBC Fourth Realty (NaraMaxx)
   (Sprawa T-586/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego NaraMaxx - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MAXX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 374/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nara Tekstil Sanayi Ve Ticaret Anonim Sirketi (Osmangazi-Bursa, Turcja) (przedstawiciele: adwokaci M. López Camba i L. Monzón de la Flor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: NBC Fourth Realty Corp. (North Las Vegas, Nevada, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo D. Stone i A. Dykes, następnie A. Smith, solicitors, i S. Malynicz, QC)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 lipca 2015 r. (sprawa R 1073/2014-4) dotyczącą postępowania między NBC Fourth Realty a Nara Tekstil Sanayi Ve Ticaret.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nara Tekstil Sanayi Ve Ticaret Anonim Sirketi zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawa C-60/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm – Migrationsöverdomstolen – Szwecja) Mohammad Khir Amayry/Migrationsverket (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 — Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego — Artykuł 28 — Zatrzymanie osoby ubiegającej się o udzielenie ochrony międzynarodowej dla celów przekazania jej do odpowiedzialnego państwa członkowskiego — Termin na przeprowadzenie przekazania — Maksymalny okres zatrzymania — Obliczanie — Zaakceptowanie wniosku o przejęcie przed zatrzymaniem — Zawieszenie wykonania decyzji o przekazaniu)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/15

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm – Migrationsöverdomstolen – Szwecja) Mohammad Khir Amayry/Migrationsverket
   (Sprawa C-60/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego - Artykuł 28 - Zatrzymanie osoby ubiegającej się o udzielenie ochrony międzynarodowej dla celów przekazania jej do odpowiedzialnego państwa członkowskiego - Termin na przeprowadzenie przekazania - Maksymalny okres zatrzymania - Obliczanie - Zaakceptowanie wniosku o przejęcie przed zatrzymaniem - Zawieszenie wykonania decyzji o przekazaniu))
   (2017/C 382/17)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Kammarrätten i Stockholm – Migrationsö

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mohammad Khir Amayry

      Strona pozwana: Migrationsverket

      Sentencja

               1)

               Artykuł 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           artykuł ten nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje, że w sytuacji gdy okres zatrzymania wnioskodawcy ubiegającego się o ochronę międzynarodową rozpoczyna się dopiero po zaakceptowaniu wniosku o przejęcie przez państwo członkowskie, do którego ów wniosek skierowano, zatrzymanie tej osoby może trwać maksymalnie dwa miesiące, pod warunkiem, po pierwsze, że okres zatrzymania nie przekracza czasu potrzebnego na przeprowadzenie przekazania, ocenianego z uwzględnieniem szczególnych wymogów tego postępowania w każdym konkretnym przypadku, oraz po drugie, że w danym wypadku okres ten nie może być dłuższy niż sześć tygodni, licząc do chwili ustania skutku zawieszającego odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie; oraz

                           —

                           stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które pozwala w takiej sytuacji na przedłużenie okresu zatrzymania do trzech lub dwunastu miesięcy, w trakcie których przekazanie mogło być skutecznie przeprowadzone.

               2)

               Wykładni art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 604/2013 należy dokonywać w ten sposób, że sześciotygodniowy termin liczony od chwili ustania – na mocy tego przepisu – skutku zawieszającego odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie, nie podlega skróceniu o liczbę dni, przez które zainteresowana osoba była już zatrzymana po zaakceptowaniu wniosku o przejęcie lub wtórne przejęcie przez państwo, do którego ów wniosek skierowano.

               3)

               Wykładni art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 604/2013 należy dokonywać w ten sposób, że sześciotygodniowy termin liczony od chwili ustania – na mocy tego przepisu – skutku zawieszającego odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie, stosuje się również wówczas, gdy zainteresowana osoba nie złożyła wniosku o zawieszenie wykonania decyzji o przekazaniu.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa C-188/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 14 marca 2017 r. w sprawie T-839/16, Todorow/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 12 kwietnia 2017 r. przez Sławczo Asenowa Todorowa

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/26

         Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 14 marca 2017 r. w sprawie T-839/16, Todorow/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 12 kwietnia 2017 r. przez Sławczo Asenowa Todorowa
   (Sprawa C-188/17 P)
   (2017/C 382/31)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Sławczo Asenow Todorow (przedstawiciel: adwokat K. Mładenowa)

      Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   Postanowieniem z dnia 7 września 2017 r. Trybunał (dziesiąta izba) oddalił niniejszą skargę jako oczywiście niedopuszczalną.


title: Sprawa C-521/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus (Estonia) w dniu 1 września 2017 r. – c.v. SNB-REACT i in./Deepak Mehta.

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus (Estonia) w dniu 1 września 2017 r. – c.v. SNB-REACT i in./Deepak Mehta.
   (Sprawa C-521/17)
   (2017/C 382/41)
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Tallinna Ringkonnakohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: c.v. SNB-REACT i in.

      Strona pozwana: Deepak Mehta

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 4 lit. c) dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (1) należy dokonywać w taki sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane do uznawania organizacji zbiorowego zarządzania prawami własności intelektualnej reprezentujących prawa właścicieli znaków towarowych za osoby, które w celu obrony interesów praw właścicieli znaków towarowych są uprawnione do składania we własnym imieniu środków odwoławczych i do wnoszenia we własnym imieniu do sądów skarg w celu egzekwowania praw właścicieli znaków towarowych?

               2)

               Czy wykładni art. 12, 13 i 14 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym) (2) należy dokonywać w taki sposób, że za usługodawcę w rozumieniu tych przepisów, do którego mają zastosowanie uregulowane w nich wyłączenia w dziedzinie odpowiedzialności, należy także uznawać usługodawcę, którego usługa polega tylko na tym, że rejestruje adresy IP, umożliwiając przez to ich anonimowe połączenie z domenami oraz wynajem tych adresów IP?

      (1)  Dz.U. 2004 L 157, s.45

      (2)  Dz.U. 2000 L 178, s.1


title: Sprawa C-300/16 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 września 2017 r. – Komisja Europejska/Frucona Košice a.s. (Odwołanie — Pomoc państwa — Pojęcie „pomocy” — Pojęcie „korzyści gospodarczej” — Kryterium wierzyciela prywatnego — Przesłanki stosowania — Zastosowanie — Ciążące na Komisji Europejskiej obowiązki w dziedzinie dochodzenia)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/24

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 września 2017 r. – Komisja Europejska/Frucona Košice a.s.
   (Sprawa C-300/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Pojęcie „pomocy” - Pojęcie „korzyści gospodarczej” - Kryterium wierzyciela prywatnego - Przesłanki stosowania - Zastosowanie - Ciążące na Komisji Europejskiej obowiązki w dziedzinie dochodzenia))
   (2017/C 382/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Walkerová, L. Armati, T. Maxian Rusche i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Frucona Košice a.s. (przedstawiciele: K. Lasok QC, B. Hartnett, Barrister, J. Holmes QC i O. Geiss, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa T-153/17: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2017 r. – FV/Rada

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/45

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2017 r. – FV/Rada
   (Sprawa T-153/17)
   (2017/C 382/56)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: FV (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdań z oceny za lata 2014 i 2015, przyjętych ostatecznie w dniu 5 grudnia 2016 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, utrzymując, że w niniejszym przypadku sprawozdania przyjęte w odniesieniu do niej przez Radę Unii Europejskiej za 2014 r. i 2015 r. są obarczone oczywistym błędem w ocenie, posiadają niewystarczające uzasadnienie i przy ich sporządzaniu naruszono obowiązek staranności.


title: Sprawa T-755/16: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2017 r. – La Rocca/EUIPO (Take your time Pay After) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Take your time Pay After — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/44

         Wyrok Sądu z dnia 26 września 2017 r. – La Rocca/EUIPO (Take your time Pay After)
   (Sprawa T-755/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Take your time Pay After - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 382/54)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Alessandro La Rocca (Anzio, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Perani i J. Graffer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 sierpnia 2016 r. (sprawa R 406/2016-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Take your time Pay After jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Alessandro La Rocca zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 475 z 19.12.2016.


title: Sprawa C-480/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 9 sierpnia 2017 r. – Frank Montag/Finanzamt Köln-Mitte

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 9 sierpnia 2017 r. – Frank Montag/Finanzamt Köln-Mitte
   (Sprawa C-480/17)
   (2017/C 382/39)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Frank Montag

      Strona pozwana: Finanzamt Köln-Mitte

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 w związku z art. 54 TFUE stoi na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym obowiązkowe składki podatnika niebędącego rezydentem na rzecz funduszu emerytalno-rentowego samorządu zawodowego (wynikające z jego członkostwa w izbie adwokackiej w państwie członkowskim, wymagane w aspekcie prawa zawodowego w związku z działalnością wykonywaną w kilku państwach członkowskich) nie są uwzględniane w aspekcie obniżenia dochodu w ramach ograniczonego obowiązku podatkowego, podczas gdy w przypadku podatników będących rezydentami w ramach nieograniczonego obowiązku podatkowego przewidziany jest zgodnie z prawem krajowym ograniczony co do wysokości odpis od dochodu?

               2)

               Czy art. 49 w związku z art. 54 TFUE stoi na przeszkodzie opisanemu w pkt 1 uregulowaniu, jeżeli podatnik oprócz obowiązkowych składek uiszcza – dobrowolnie – także składki dodatkowe na rzecz funduszu emerytalno-rentowego samorządu zawodowego, a państwo członkowskie nie uwzględnia ich w aspekcie obniżenia dochodu, mimo że późniejsze świadczenia emerytalno-rentowe w tym państwie członkowskim będą zgodnie z prawem krajowym ewentualnie podlegać opodatkowaniu także w ramach ograniczonego obowiązku podatkowego?

               3)

               Czy art. 49 w związku z art. 54 TFUE stoi na przeszkodzie uregulowaniu opisanemu w pkt 1, jeżeli podatnik niezależnie od swojego wpisu na listę adwokacką i składek na rzecz funduszu emerytalno-rentowego samorządu zawodowego uiszcza składki w ramach prywatnego systemu ubezpieczenia emerytalno-rentowego, do którego przystąpił dobrowolnie, a państwo członkowskie nie uwzględnia ich w aspekcie obniżenia dochodu, mimo że późniejsze świadczenia emerytalno-rentowe w tym państwie członkowskim będą zgodnie z prawem krajowym ewentualnie podlegać opodatkowaniu także w ramach ograniczonego obowiązku podatkowego?


title: Sprawa C-591/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 września 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Decyzja 2011/678/UE — Pomoc przyznana na finansowanie badań przesiewowych na obecność pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) u bydła — Pomoc niezgodna z rynkiem wewnętrznym — Obowiązek odzyskania pomocy — Niewykonanie]

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 września 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii
   (Sprawa C-591/14) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Decyzja 2011/678/UE - Pomoc przyznana na finansowanie badań przesiewowych na obecność pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) u bydła - Pomoc niezgodna z rynkiem wewnętrznym - Obowiązek odzyskania pomocy - Niewykonanie])
   (2017/C 382/03)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland i B. Stromsky, S. Noë i H. van Vliet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet, L. Van den Broeck i J.-C. Halleux, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów L. Van den Hende i J. Charlesa)

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując w wyznaczonym terminie wszelkich niezbędnych środków w celu odzyskania od beneficjentów pomocy państwa uznanej za niezgodną z prawem i z rynkiem wewnętrznym na mocy art. 1 ust. 3 i 4 decyzji Komisji 2011/678/UE z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie pomocy państwa na finansowanie badań przesiewowych dotyczących pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) u bydła wdrożonej przez Belgię [pomoc państwa C 44/08 (ex NN 45/04)] i nie informując Komisji Europejskiej w wyznaczonym terminie o środkach podjętych w celu zastosowania się do tej decyzji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 288 akapit czwarty TFUE oraz art. 2–4 wspomnianej decyzji.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa C-552/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 września 2017 r. – Komisja Europejska/Irlandia (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodne świadczenie usług — Pojazdy samochodowe — Najem lub leasing samochodu przez osobę zamieszkującą w jednym z państw członkowskich od dostawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim — Opłata rejestracyjna — Uiszczenie całej opłaty w chwili rejestracji — Zasady zwrotu opłaty — Proporcjonalność)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 września 2017 r. – Komisja Europejska/Irlandia
   (Sprawa C-552/15) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodne świadczenie usług - Pojazdy samochodowe - Najem lub leasing samochodu przez osobę zamieszkującą w jednym z państw członkowskich od dostawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim - Opłata rejestracyjna - Uiszczenie całej opłaty w chwili rejestracji - Zasady zwrotu opłaty - Proporcjonalność))
   (2017/C 382/06)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wasmeier i J. Tomkin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, L. Williams i M. A. Joyce, pełnomocnicy wspierani przez M. Collinsa, SC, S. Kingston i C. Daly, BL)

      Sentencja

               1)

               Ustanawiając obowiązek uiszczenia z góry całej opłaty z tytułu rejestracji pojazdów mającej zastosowanie w wypadku definitywnej rejestracji, niezależnie od ograniczonego rzeczywistego czasu planowanego użytkowania w Irlandii pojazdu przywiezionego do tego państwa członkowskiego i chociaż tymczasowy charakter leasingu lub najmu jest dokładnie określony i wcześniej znany, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 56 TFUE.

               2)

               Nie przewidując wypłaty odsetek w wypadku zwrotu opłaty z tytułu rejestracji pojazdów i potrącając kwotę 500 EUR tytułem kosztów administracyjnych od kwoty opłaty rejestracyjnej podlegającej zwrotowi, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 56 TFUE.

               3)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawa C-589/15 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 września 2017 r. – Alexios Anagnostakis/Komisja Europejska [Odwołanie — Prawo instytucjonalne — Inicjatywa obywatelska wzywająca Komisję Europejską do przedłożenia wniosku prawodawczego dotyczącego umorzenia długu publicznego państw członkowskich znajdujących się w stanie wyższej konieczności — Wniosek o rejestrację — Odmowa Komisji — Oczywisty brak uprawnień Komisji — Rozporządzenie (UE) nr 211/2011 — Artykuł 4 ust. 2 lit. b) — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 122 TFUE — Artykuł 136 TFUE — Naruszenie]

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 września 2017 r. – Alexios Anagnostakis/Komisja Europejska
   (Sprawa C-589/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Prawo instytucjonalne - Inicjatywa obywatelska wzywająca Komisję Europejską do przedłożenia wniosku prawodawczego dotyczącego umorzenia długu publicznego państw członkowskich znajdujących się w stanie wyższej konieczności - Wniosek o rejestrację - Odmowa Komisji - Oczywisty brak uprawnień Komisji - Rozporządzenie (UE) nr 211/2011 - Artykuł 4 ust. 2 lit. b) - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 122 TFUE - Artykuł 136 TFUE - Naruszenie])
   (2017/C 382/10)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Alexios Anagnostakis (przedstawiciele: A. Anagnostakis, dikigoros, F. Moyse, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               Alexios Anagnostakis zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2016.


title: Sprawa C-473/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 2 sierpnia 2017 r. – Repsol Butano S.A./Administración del Estado

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 2 sierpnia 2017 r. – Repsol Butano S.A./Administración del Estado
   (Sprawa C-473/17)
   (2017/C 382/37)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Repsol Butano, S.A.

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy, w świetle orzecznictwa wynikającego z wyroku w sprawie Federutility (1), środek ustalający cenę maksymalną dla butli gazu skroplonego, mający chronić odbiorców znajdujących się w trudnej społecznie sytuacji, jest zgodny z tym orzecznictwem oraz zasadą proporcjonalności w przypadku, gdy zachodzą, kumulatywnie lub rozłącznie, przedstawione poniżej okoliczności?

                           —

                           przyjęty środek ma charakter powszechnie obowiązujący w odniesieniu do wszystkich konsumentów i przez czas nieokreślony „dopóki warunki konkurencji na tym rynku nie zostaną uznane za wystarczające”,

                           —

                           środek ten obowiązuje od ponad [1]8 lat,

                           —

                           środek ten może przyczyniać się do stagnacji obecnej sytuacji ograniczonej konkurencji ze względu na utrudnienie wejścia na ten rynek nowych podmiotów gospodarczych.

               2.

               Czy, w świetle orzecznictwa wynikającego z wyroku w sprawie Federutility, środek przewidujący obowiązkową dostawę do domu gazu skroplonego w butlach, mający chronić odbiorców znajdujących się w trudnej społecznie sytuacji czy też zamieszkałych na trudno dostępnych obszarach, jest zgodny z tym orzecznictwem oraz zasadą proporcjonalności w przypadku, gdy zachodzą, kumulatywnie lub rozłącznie, przedstawione powyżej okoliczności?

      (1)  Wyrok z dnia 20 kwietnia 2010 r., Federutility i in., C-265/08, EU:C:2010:205


title: Sprawa T-554/17: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2017 r. – Gonzalez Calvet/SRB

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/47

         Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2017 r. – Gonzalez Calvet/SRB
   (Sprawa T-554/17)
   (2017/C 382/58)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ramón González Calvet (Barcelona, Hiszpania) i Joan González Calvet (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat P. Molina Bosch)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o uznanie skargi na decyzję Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji SRB/EES/2017/08 za wniesioną i po zakończeniu właściwych procedur prawnych wydanie wyroku uwzględniającego niniejszą skargę i stwierdzającego nieważność decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji SRB/EES/2017/08 oraz pozbawienie skuteczności wdrożenia tej decyzji i działań podjętych w następstwie wdrożenia wspomnianej decyzji. Na wypadek gdyby Sąd nie stwierdził owej nieważności, skarżące żądają zasądzenia na ich rzecz należytego odszkodowania z tytułu utraty swych akcji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-575/17: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Algebris (UK) i in./SRB

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/47

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Algebris (UK) i in./SRB
   (Sprawa T-575/17)
   (2017/C 382/59)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Algebris (UK) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Anchorage Capital Group LLC (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone), Ronit Capital LLP (Londyn) (przedstawiciele: adwokaci T. Soames i J. Vandenbussche, R. East, solicitor i N. Chesaites, barrister)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca 2017 r. dotyczącej przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A (1). w całości lub, ewentualnie, art. 1 lub 6 tej decyzji;

               —

               obciążenie SRB kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym SRB popełniło istotne naruszenie zasad poufności i tajemnicy służbowej z naruszeniem art. 339 TFUE i art. 88 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (2) oraz orzecznictwa Trybunału, a tym samym uchybiło prawu do dobrej administracji zagwarantowanemu w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie przy stosowaniu art. 14, 18, 20, 21, 22 i 24 rozporządzenia nr 806/2014.

                           —

                           Skarżący podnoszą w ramach tego zarzutu, że wycena Banco Popular, na której opierało się działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podjęte w ramach programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie była, rzetelna, ostrożna i realistyczna i była sprzeczna z „zasadą niepogarszania sytuacji wierzycieli”; wycena ta nie stanowiła zatem dokładnego, rzetelnego i spójnego dowodu, na którym opiera się program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i nie była w stanie uzasadnić zaskarżonej decyzji. Ponadto i z tych samych względów, program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (a zatem zaskarżona decyzja) był oczywiście nieproporcjonalny, ponieważ wykraczał poza środki konieczne dla realizacji celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że SRB wywłaszczyło majątek skarżących z naruszeniem ich praw podstawowych chronionych na mocy zasad ogólnych prawa Unii i zagwarantowanych w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że SRB nie zapewniło przez zgodnie z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i orzecznictwem Trybunału, by skarżący skorzystali z prawa do bycia wysłuchanym w trakcie procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja nie zatwierdziła zgodnie z prawem programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, skutkiem czego zaskarżona decyzja nie weszła w życie zgodnie z prawem.

                           —

                           W tej kwestii skarżący podnoszą w szczególności, że przed przyjęciem (UE) 2017/1246 zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Komisja Europejska nie dokonała oceny lub dokonała błędnej oceny aspektów uznaniowych programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Stanowi to naruszenie obowiązków Komisji wynikających z rozporządzenia (UE) nr 806/2014 i zasad wywiedzionych z orzecznictwa Trybunału opartego na wyroku Meroni. W konsekwencji SRB popełniło oczywisty błąd w ocenie i naruszyło prawo, stwierdzając, że jego decyzja dotycząca przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogła wejść w życie lub weszła w życie; ponadto lub tytułem ewentualnym, program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyjęty w zaskarżonej decyzji w żadnym wypadku nie wszedł zgodnie z prawem w życie.

      (1)  Decyzja Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzająca program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A. (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 4038), Dz.U. 2017 L 178, s. 15.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010.


title: Sprawa C-469/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Funke Medien NRW GmbH/Bundesrepublik Deutschland

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Funke Medien NRW GmbH/Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-469/17)
   (2017/C 382/36)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: Funke Medien NRW GmbH

      Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy prawa Unii regulujące wyłączne prawo autorów do zwielokrotniania ich utworów (art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29/WE (1)) i do publicznego ich udostępniania wraz z podawaniem do publicznej wiadomości (art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE) oraz wyjątki bądź ograniczenia dotyczące tychże praw (art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/29/WE) pozostawiają ustawodawcy krajowemu pewien zakres swobody w kontekście transpozycji dyrektywy do prawa krajowego?

               2)

               W jaki sposób – przy określaniu zakresu przewidzianych w art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/29/WE wyjątków lub ograniczeń dotyczących wyłącznego prawa autorów do zwielokrotniania ich utworów [art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29/WE) i do publicznego ich udostępniania wraz z podawaniem do publicznej wiadomości (art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE) – należy uwzględnić prawa podstawowe wynikające z Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

               3)

               Czy prawa podstawowe dotyczące wolności informacji (art. 11 ust. 1 zd. 2 Karty praw podstawowych UE) lub wolności prasy (art. 11 ust. 2 Karty praw podstawowych UE) mogą uzasadniać wyjątki bądź ograniczenia dotyczące wyłącznego prawa autorów do zwielokrotniania ich utworów [art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29/WE] i do publicznego ich udostępniania wraz z podawaniem do publicznej wiadomości (art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE) wykraczające poza wyjątki lub ograniczenia przewidziane w art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/29/WE?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, Dz.U. L 167, s. 10.


title: Sprawa C-513/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 22 sierpnia 2017 r. – postępowanie mandatowe przeciwko Josefowi Baumgartnerowi

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 22 sierpnia 2017 r. – postępowanie mandatowe przeciwko Josefowi Baumgartnerowi
   (Sprawa C-513/17)
   (2017/C 382/40)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

   Josef Baumgartner

      Inny uczestnik postępowania: Bundesamt für Güterverkehr, Staatsanwaltschaft Köln

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 19 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (1) należy dokonywać w taki sposób, że nałożenia kary na przedsiębiorstwo lub osobę z kierownictwa przedsiębiorstwa zgodnie z § 30 Ordnungswidrigkeitengesetz (ustawy o wykroczeniach, zwanej dalej „OWiG”), § 9 OWiG, § 130 OWiG z powodu popełnienia wykroczenia w miejscu siedziby przedsiębiorstwa może dokonać tylko państwo członkowskie, na którego terytorium znajduje się siedziba przedsiębiorstwa? Czy uprawnienie do nałożenia kary z powodu wykroczenia mają jednak także inne państwa członkowskie, jeśli zostało ono stwierdzone na ich terytorium?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, Dz.U. L 102, s.1