title: Sprawa C-24/10: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/41

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-24/10)
   2010/C 63/64
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Karanasou-Apostolopoulou i G. Braun, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/46/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, 83/349/EWG w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych, 86/635/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych oraz 91/674/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2006/46 do prawa krajowego upłynął w dniu 5 września 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 224 z dnia 16 sierpnia 2006 r., s. 1


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 kwietnia 2005 r. w sprawie T-273/02 Krüger GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CALPICO — Wcześniejszy krajowy znak towarowy CALYPSO — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE)nr 40/94 — Prawo do przedstawienia uwag)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/12

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 20 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-273/02 Krüger GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CALPICO - Wcześniejszy krajowy znak towarowy CALYPSO - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE)nr 40/94 - Prawo do przedstawienia uwag)
   (2005/C 155/24)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-273/02, Krüger GmbH & Co. KG, z siedzibą w Bergisch Gladbach (Niemcy), reprezentowana przez adwokata S. von Petersdorffa-Campena, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: G. Schneider), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Calpis Co. Ltd, z siedzibą w Tokio (Japonia), reprezentowaną przez adwokatów O. Jüngsta i M. Schorka, mającej za przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 czerwca 2002 r. (sprawa R 484/2000-1), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Calpis Co. Ltd a Krüger GmbH & Co. KG, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Mengozzi i I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 20 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.11.2002


title: Sprawy T-200/03 i T-313/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  21 lutego 2006 r.  — V. przeciwko Komisji (Urzędnicy — Zwolnienie z powodu nienależytego wykonywania obowiązków — Art. 51 regulaminu pracowniczego — Oczywisty błąd w ocenie — Nadużycie władzy — Obowiązek staranności — Prawo do obrony — Proporcjonalność — Równe traktowanie — Uzasadnienie — Sprawozdanie z oceny — Dopuszczalność — Interes prawny)

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/11

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 lutego 2006 r. — V. przeciwko Komisji
   (Sprawy T-200/03 i T-313/03) (1)

   (Urzędnicy - Zwolnienie z powodu nienależytego wykonywania obowiązków - Art. 51 regulaminu pracowniczego - Oczywisty błąd w ocenie - Nadużycie władzy - Obowiązek staranności - Prawo do obrony - Proporcjonalność - Równe traktowanie - Uzasadnienie - Sprawozdanie z oceny - Dopuszczalność - Interes prawny)
   (2006/C 96/20)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: V. (Overijse, Belgia) [Przedstawiciel: C. Mourato, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: J. Currall, pełnomocnik]
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie uchylenia decyzji, którą organ powołujący zwolnił skarżącą z powodu nienależytego wykonywania obowiązków, a po drugie żądanie uchylenia sprawozdania z oceny skarżącej za okres 1999/2001.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skargi T-200/03 i T-313/03 zostają odrzucone jako niedopuszczalne.

               2)

               Każda ze stron ponosi koszty własne, które powstały w ramach postępowania w tej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 200 z 28.2.2003


title: Sprawa T-22/11: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2011 r. — Westfälisch-Lippischer Sparkassen- und Giroverband przeciwko Komisji

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/28

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2011 r. — Westfälisch-Lippischer Sparkassen- und Giroverband przeciwko Komisji
   (Sprawa T-22/11)
   2011/C 72/45
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Westfälisch-Lippischer Sparkassen- und Giroverband (Münster, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Liebach i A. Rosenfeld)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 grudnia 2010 r. C(2010) 9525 wersja ostateczna, pomoc państwa, MC 8/2009 i C 43/2009 — Niemcy — WestLB, w części, w której w decyzji tej odrzucony zostaje wniosek Niemiec z dnia 28 października 2010 r. o przedłużenie terminu na zbycie Westdeutsche Immobilienbank AG i zakończenie jej nowych operacji poza dzień 15 lutego 2011 r.;

               —

               posiłkowo stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 grudnia 2010 r. C(2010) 9525 wersja ostateczna, pomoc państwa, MC 8/2009 i C 43/2009 — Niemcy — WestLB, w części, w której w decyzji tej Komisja stwierdziła w sposób dorozumiany, że Niemcy złożyły tylko jeden jednolity wniosek o przedłużenie terminu na zbycie Westdeutsche Immobilienbank AG i zakończenie jej nowych operacji do dnia 15 lutego 2011 r., wobec czego wniosek o przedłużenie terminu poza tę datę nie podlega rozpatrzeniu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący podnosi pięć zarzutów w uzasadnieniu skargi.
   1)   Zarzut pierwszy: naruszenie obowiązku uzasadnienia zgodnie z art. 296 ust. 2 TFUE
   Skarżący twierdzi, że Komisja nie wyjaśniła, dlaczego połączyła dwa wnioski Niemiec o przedłużenie terminu w jeden jednolity wniosek.
   Ponadto Komisja nie wyjaśniła, dlaczego nie miałyby wystąpić przesłanki przedłużenia terminu na podstawie art. 2 ust. 2 decyzji Komisji C(2009) 3900 wersja ostateczna poprawiona z dnia 12 maja 2009 r. w sprawie pomocy państwa, której Niemcy zamierzają udzielić w celu restrukturyzacji WestLB AG (C 43/2008 [N 390/2008]) (zwanej dalej „decyzją z dnia 12 maja 2009 r.”).
   2)   Zarzut drugi: błąd w ocenie i nadużycie władzy
   Skarżący podnosi, że Komisja opiera swoją dyskrecjonalną decyzję w sprawie przedłużenia terminu na błędnym ustaleniu faktycznym. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja przyjmuje błędnie tylko jeden wniosek o przedłużenie terminu do dnia 15 lutego 2011r. względnie w sposób dorozumiany stwierdza, że dalej idący wniosek o dłuższy termin nie podlega rozpatrzeniu.
   Ponadto skarżący twierdzi, że Komisja nie skorzystała z przewidzianej wyraźnie w art. 2 ust. 2 decyzji z dnia 12 maja 2009 r. możliwości przedłużenia terminu, chociaż były ku temu warunki. Zamiast tego Komisja powołała się na niepisane prawo przedłużenia terminu sui generis, które nie ma podstawy prawnej i którego szczegółowe przesłanki są całkowicie niejasne.
   3)   Zarzut trzeci: naruszenie zasady proporcjonalności
   Skarżący twierdzi między innymi, że decyzja Komisji o wstrzymaniu nowych operacji Westdeutsche Immobilienbank AG po dniu 15 lutego 2011 r. jest nieproporcjonalna do spowodowanych nią niekorzyści.
   4)   Zarzut czwarty: naruszenie zasady równego traktowania
   W tym kontekście podniesiono, że Komisja w innych przypadkach kryzysu finansowego, w których instytucjom finansowym przyznano dużo wyższą pomoc, przyznała wyraźnie dłuższe terminy na zbycie udziałów i spółek finansujących nieruchomości.
   5)   Zarzut piąty: naruszenie art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i zasady dobrej administracji
   Skarżący podnosi, że Komisja nie ma prawa interpretować i oceniać wniosków złożonych przez państwo członkowskie sprzecznie z ich wyraźnym brzmieniem i celem.


title: Sprawa C-202/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w powiększonym składzie) wydanego w dniu 30 stycznia 2007 r. w sprawie T-340/03 France Télécom SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 16 kwietnia 2007 r. przez France Télécom SA

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/9

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w powiększonym składzie) wydanego w dniu 30 stycznia 2007 r. w sprawie T-340/03 France Télécom SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 16 kwietnia 2007 r. przez France Télécom SA
   (Sprawa C-202/07 P)
   (2007/C 170/16)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: France Télécom SA, poprzednio Wanadoo Interactive SA (przedstawiciele: adwokaci O.W. Brouwer, H. Calvet, J. Philippe i T. Janssens)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w sprawie T-340/03 France Télécom SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, oddalającego skargę na decyzję Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 16 lipca 2003 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 82 [CE] (sprawa COMP/38.233 — Wanadoo Interactive);

               —

               w konsekwencji:

                           —

                           skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd lub;

                           —

                           wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie i poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 16 lipca 2003 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 [WE] (sprawa COMP/38.233 — Wanadoo Interactive), przychylenie się do żądań przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi siedem zarzutów.
   W pierwszym zarzucie stwierdza, że Sąd uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia zarówno w odniesieniu do możliwości odzyskania strat, którą należało udowodnić, jak również w odniesieniu do prawa do dostosowania się do cen stosowanego przez konkurencyjne przedsiębiorstwa, czego Sąd nie uwzględnił bez wyjaśnień.
   Z zarzucie drugim wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 82 WE poprzez odmówienie spółce Wanadoo prawa do dostosowania się w dobrej wierze do cen swoich konkurentów. Prawo to zostało potwierdzone zarówno w praktyce decyzyjnej Komisji i orzecznictwie Trybunału, jak i przez doktrynę i francuskie organy ochrony konkurencji i jest ono dla wnoszącej odwołanie jedynym środkiem umożliwiającym utrzymanie konkurencyjnej pozycji na rynku.
   W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie stwierdza, że Sąd naruszył także art. 82 WE, nie odnosząc się krytycznie wobec metody wykorzystanej przez Komisję w celu obliczenia stopnia pokrycia kosztów, co jej zdaniem doprowadziło do zniekształcenia analizy drapieżności cen wymaganej przez Trybunał. Metoda zastosowana przez Komisję nie pozwalała bowiem na ustalenie, czy abonenci pozyskani przez Wanadoo w okresie ich abonamentu wytworzyli dla tej spółki zysk czy stratę.
   W czwartym zarzucie wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 82 WE oraz ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, stwierdzając, że nie należy uwzględniać kosztów poniesionych i przychodów uzyskanych po przyjętym okresie naruszenia. To z powodu tego ograniczenia czasowego przychody i koszty uwzględnione przez Komisję doprowadziły bowiem do niesłusznego stwierdzenia, że popełniono naruszenie.
   W zarzucie piątym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył także art. 82 WE i ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, orzekając, że cena może być drapieżna nawet wówczas, gdy towarzyszy jej znaczne obniżenie udziału w rynku danego przedsiębiorstwa. Takiej ceny nie należy bowiem uznawać za mogącą prowadzić do wykluczenia konkurencyjnych przedsiębiorstw.
   W szóstym zarzucie wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd, w odniesieniu do rzekomo planowanych drapieżnych cen, jednocześnie zniekształcił okoliczności faktyczne i wypaczył dowody przedstawione mu do oceny oraz naruszył art. 82 WE. Wymienione postanowienie wymaga bowiem, aby wskazać na plan wyeliminowania konkurencji, który można obiektywnie zidentyfikować, i w żadnym przypadku nie ogranicza się ono do czysto subiektywnego podejścia do pojęcia nadużycia pozycji dominującej.
   Wreszcie, w zarzucie siódmym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 82 WE nie tylko poprzez uznanie, że wykazanie możliwości odzyskania sobie strat nie było warunkiem wstępnym dla stwierdzenia praktyki drapieżnych cen, lecz również poprzez pomylenie udowodnienia przez Komisję możliwości odzyskania strat z udowodnieniem przez zainteresowane przedsiębiorstwo niemożności w tym względzie.


title: Sprawa T-191/10: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2010 r. — Greenwood Houseware (Zhuhai) i in. przeciwko Radzie

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/44

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2010 r. — Greenwood Houseware (Zhuhai) i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-191/10)
   2010/C 179/78
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Greenwood Houseware (Zhuhai) Ltd (Zhuhai City, Chiny), Brabantia S&S Ltd (Hong Kong, Chiny), Brabantia S&L Belgium NV (Overpelt, Belgia), Brabantia Belgium NV (Overpelt, Belgia), Brabantia Netherlands BV (Valkenswaard, Niderlandy) i Brabantia (U.K.) Ltd (Bristol, Zjednoczone Królestwo), (przedstawiciele: E. Vermulst i Y. van Gerven, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 77/2010 z dnia 19 stycznia 2010 r. (1),

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania,

               —

               zarządzenie, by interwenienci pokryli własne koszty.

      Zarzuty i główne argumenty

   Poprzez przedstawiony w trybie art. 263 TFUE wniosek skarżące spółki żądają stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 77/2010 z dnia 19 stycznia 2010 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 452/2007 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz desek do prasowania pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej.
   Na poparcie swych żądań skarżące podnoszą następujące zarzuty:

               Po pierwsze, dokonując dodatkowego ujawnienia po opublikowaniu zaskarżonego rozporządzenia, Rada naruszyła art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (2) i prawo skarżących do obrony. Instytucje Unii Europejskiej nie poinformowały skarżących przed zakończeniem prac nad spornym rozporządzeniem i przesłaniem go do głosowania przez Radę, o nowych okolicznościach i ustaleniach prowadzących do zmiany cła antydumpingowego i nie dały skarżącym jakiejkolwiek możliwości przedstawienia nowych argumentów lub wyjaśnienia uprzednio przedstawionych informacji, co mogłoby prowadzić do dalszego obniżenia cła antydumpingowego.

               Po drugie, Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i naruszyła art. 2 ust. 9 i art. 11 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 przy konstruowaniu ceny eksportowej. Instytucje Unii błędnie odliczyły 38,1 % cło antydumpingowe w procesie konstruowania ceny eksportowej, ponieważ przewidziana w art. 11 ust. 10 wspomnianego rozporządzenia okoliczność nie wymaga udowodnienia w przypadku nowego eksportera. Co więcej, ocena instytucji Unii w zakresie odjęcia cła antydumpingowego została oparta na błędnej ocenie okoliczności faktycznych.

               Po trzecie, Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, naruszyła zasady staranności, dobrej administracji i niedyskryminacji oraz błędnie zastosowała art. 2 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 poprzez nieprawidłowe dostosowania ceny eksportowej i wartości normalnej. Instytucji Unii błędnie odliczyły od ceny eksportowej koszty bezpośrednie nie opłacone przez wnioskodawców w odniesieniu do części eksportu danego produktu, i niesłusznie powiększyły wartość normalną w celu uwzględnienia nie podlegającego zwrotowi podatku VAT od sprzedaży eksportowej, chociaż takie dostosowanie nie zostało dokonane w dochodzeniu pierwotnym.

               Wreszcie, instytucje Unii Europejskiej dopuściły się oczywistego błędu w ocenie, naruszyły zasady staranności, dobrej administracji i niedyskryminacji oraz błędnie zastosowały art 2 ust. 7 lit. b), art. 2 ust. 7 lit. c) dyrektywy Rady rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, odmawiając traktowania spółki Greenwood AGD (Zhuhai) Ltd. jako przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Odmowa traktowania przez instytucje Unii skarżącej spółki Greenwood AGD (Zhuhai) Ltd. jako przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej została oparta na błędnej ocenie stanu faktycznego i dowodów. Ponadto, brak było staranności ze strony instytucji Unii Europejskiej w ocenie wszystkich aspektów istotnych dla zastosowania kryteriów 2 i 3 art. 2 ust. 7 lit. c) wspomnianego rozporządzenia.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 77/2010 z dnia 19 stycznia 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 452/2007 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz desek do prasowania pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 24, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).


title: Sprawa C-196/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Radę ds. Zażaleń szkół europejskich) — Paul Miles i in. przeciwko szkołom europejskim (Odesłanie prejudycjalne — Pojęcie „sądu jednego z państw członkowskich” w rozumieniu art. 267 TFUE — Rada ds. Zażaleń szkół europejskich — System wynagradzania nauczycieli oddelegowanych do szkół europejskich — Niedostosowanie wynagrodzeń po deprecjacji funta szterlinga — Zgodność z artykułami 18 TFUE i 45 TFUE)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Radę ds. Zażaleń szkół europejskich) — Paul Miles i in. przeciwko szkołom europejskim
   (Sprawa C-196/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Pojęcie „sądu jednego z państw członkowskich” w rozumieniu art. 267 TFUE - Rada ds. Zażaleń szkół europejskich - System wynagradzania nauczycieli oddelegowanych do szkół europejskich - Niedostosowanie wynagrodzeń po deprecjacji funta szterlinga - Zgodność z artykułami 18 TFUE i 45 TFUE)
   2011/C 232/06
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Rada ds. Zażaleń szkół europejskich

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Paul Miles, Robert Watson Mac Donald

      Strona pozwana: Szkoły europejskie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rada ds. Zażaleń szkół europejskich — Wykładania art. 12, 39 i 234 traktatu WE — Pojęcie sądu krajowego w rozumieniu art. 234 WE — System wynagrodzeń nauczycieli oddelegowanych do szkół europejskich — Niedostosowanie wynagrodzeń po deprecjacji funta szterlinga — Naruszenie zasad równego traktowania i swobodnego przepływu pracowników

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne przedstawione przez Radę ds. Zażaleń szkół europejskich.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa C-467/12: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2012 r. — Christophe Gassiat przeciwko Ordre des avocats de Paris

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/13

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2012 r. — Christophe Gassiat przeciwko Ordre des avocats de Paris
   (Sprawa C-467/12)
   2013/C 108/25
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christophe Gassiat

      Strona pozwana: Ordre des avocats de Paris
   Postanowieniem z dnia 21 lutego 2013 r. Trybunał (siódma izba) stwierdził, że jest oczywiście niewłaściwy do rozpoznania niniejszej skargi; w konsekwencji skarga zostaje uznana za niedopuszczalną. Zgodnie z postanowieniem Trybunału Christoph Gassiat ponosi swoje własne koszty.


title: Sprawa T-57/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 listopada 2007 r. — Marly przeciwko OHIM — Erdal (Top iX) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TOP iX — Wcześniejszy słowny znak towarowy TOFIX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Żądanie przedstawienia dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego podniesione po raz pierwszy przed Sądem — Niedopuszczalność)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 listopada 2007 r. — Marly przeciwko OHIM — Erdal (Top iX)
   (Sprawa T-57/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TOP iX - Wcześniejszy słowny znak towarowy TOFIX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Żądanie przedstawienia dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego podniesione po raz pierwszy przed Sądem - Niedopuszczalność)
   (2007/C 315/69)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: NV Marly SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci B. Mouffe i O. Rodesch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Petrequin i A. Rassat, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również, interwenient przed Sądem: Erdal GmbH (Hallein, Austria) (przedstawiciele: adwokaci M. Thewes i V. Wiot)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 grudnia 2005 r. (sprawa R 1147/2004-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Erdal GmbH a NV Marly SA.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               NV Marly SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa T-47/07: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2007 r. — ratiopharm przeciwko OHIM (BioGeneriX)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/50

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2007 r. — ratiopharm przeciwko OHIM (BioGeneriX)
   (Sprawa T-47/07)
   (2007/C 82/104)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: ratiopharm GmbH (Ulm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Völker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie R1047/2004-4 dotyczącej zgłoszenia nr 001701762;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BioGeneriX ”dla towarów i usług z klas 5, 35, 40 i 42 (zgłoszenie nr 1 701 762)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), z uwagi na to, że zgłoszony znak towarowy ma dostateczny charakter odróżniający i nie ma konieczności pozostawienia go do swobodnego używania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa C-155/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Mestre-Venezia – Włochy) – Società Italiana Commercio e Servizi srl, w likwidacji (SICES) i in. przeciwko Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Venezia [Rolnictwo  — Rozporządzenie (WE) nr 341/2007  — Artykuł 6 ust. 4  — Kontyngenty taryfowe  — Czosnek pochodzący z Chin  — Pozwolenia na przywóz  — Nieprzenoszalny charakter praw wynikających z niektórych pozwoleń na przywóz  — Obejście  — Nadużycie prawa]

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/16

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Mestre-Venezia – Włochy) – Società Italiana Commercio e Servizi srl, w likwidacji (SICES) i in. przeciwko Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Venezia
   (Sprawa C-155/13) (1)

   ([Rolnictwo - Rozporządzenie (WE) nr 341/2007 - Artykuł 6 ust. 4 - Kontyngenty taryfowe - Czosnek pochodzący z Chin - Pozwolenia na przywóz - Nieprzenoszalny charakter praw wynikających z niektórych pozwoleń na przywóz - Obejście - Nadużycie prawa])
   2014/C 135/17
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Regionale di Mestre-Venezia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Società Italiana Commercio e Servizi srl, w likwidacji (SICES), Agrima KG D. Gritsch Herbert & Gritsch Michael & Co., Agricola Lusia srl, Romagnoli Fratelli SpA, Agrimediterranea srl, Francesco Parini, Duoccio srl, Centro di Assistenza Doganale Triveneto Service srl, Novafruit srl, Evergreen Fruit Promotion srl

      Strona pozwana: Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Venezia

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Commissione Tributaria Regionale di Mestre-Venezia – Wykładnia art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 341/2007 z dnia 29 marca 2007 r. otwierającego i ustanawiającego zarządzanie kontyngentami taryfowymi i wprowadzającego system pozwoleń na przywóz i świadectw pochodzenia czosnku i niektórych innych produktów rolniczych przywożonych z krajów trzecich (Dz.U. L 90, s. 12) – Nieprzenoszalny charakter praw wynikających z pozwoleń typu „A” – Spółki będące właścicielami pozwoleń na przywóz, które przed dokonaniem jakiegokolwiek przywozu zakupiły czosnek chiński za pośrednictwem spółki nieposiadającej takich pozwoleń i które odsprzedały rzeczony czosnek, po zapłaceniu należności celnych, tej samej spółce

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 341/2007 z dnia 29 marca 2007 r. otwierającego i ustanawiającego zarządzanie kontyngentami taryfowymi i wprowadzającego system pozwoleń na przywóz i świadectw pochodzenia czosnku i niektórych innych produktów rolniczych przywożonych z krajów trzecich należy interpretować w ten sposób, że przepis ten zasadniczo nie stoi na przeszkodzie transakcjom, w drodze których importer będący właścicielem pozwoleń na przywóz według obniżonej stawki celnej nabywa towar poza Unią Europejską od podmiotu gospodarczego, który to sam jest tradycyjnym importerem w rozumieniu art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia, lecz wykorzystał swe własne pozwolenia na przywóz według obniżonej stawki celnej, a następnie odsprzedaje mu tenże towar po dokonaniu przywozu do Unii. Transakcje takie stanowią jednak nadużycie prawa, jeżeli zostały sztucznie pomyślane głównie w celu skorzystania z preferencyjnej stawki celnej. Ustalenie istnienia praktyki stanowiącej nadużycie wymaga od sądu odsyłającego uwzględnienia wszystkich okoliczności faktycznych i kontekstu sprawy, w tym transakcji handlowych poprzedzających sporny przywóz i następujących po nim.

      (1)  Dz.U. C 178 z 22. 6.2013.


title: Sprawy połączone od C-357/10 do C-359/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 maja 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Duomo Gpa Srl (C-357/10), Gestione Servizi Pubblici Srl (C-358/10), Irtel Srl (C-359/10) przeciwko Comune di Baranzate (C-357/10 i C-358/10), Comune di Venegono Inferiore (C-359/10) (Artykuły 3 WE, 10 WE, 43 WE, 49 WE i 81 WE — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Dyrektywa 2006/123/WE — Artykuły 15 i 16 — Zamówienie na usługi w zakresie obliczania, kontroli i pobierania podatków lub innych wpływów jednostek samorządów terytorialnych — Przepisy krajowe — Minimalny kapitał zakładowy — Obowiązek)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 maja 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Duomo Gpa Srl (C-357/10), Gestione Servizi Pubblici Srl (C-358/10), Irtel Srl (C-359/10) przeciwko Comune di Baranzate (C-357/10 i C-358/10), Comune di Venegono Inferiore (C-359/10)
   (Sprawy połączone od C-357/10 do C-359/10) (1)

   (Artykuły 3 WE, 10 WE, 43 WE, 49 WE i 81 WE - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Dyrektywa 2006/123/WE - Artykuły 15 i 16 - Zamówienie na usługi w zakresie obliczania, kontroli i pobierania podatków lub innych wpływów jednostek samorządów terytorialnych - Przepisy krajowe - Minimalny kapitał zakładowy - Obowiązek)
   2012/C 194/03
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Duomo Gpa Srl (C-357/10), Gestione Servizi Pubblici Srl (C-358/10), Irtel Srl (C-359/10)

      Strona pozwana: Comune di Baranzate (C-357/10 i C-358/10), Comune di Venegono Inferiore (C-359/10)

      Przy udziale: Agenzia Italiana per le Pubbliche Amministrazioni SpA (AIPA)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Wykładnia art. 15 i 16 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36) oraz art. 3, 10, 43, 49 i 81 WE — Informacje handlowe dostarczane przez przedstawicieli zawodów regulowanych — Koncesja na usługi w zakresie obliczania, kontroli i pobierania podatków i innych wpływów jednostek samorządów terytorialnych — Minimalny kapitał zakładowy określony w przepisach krajowych

      Sentencja

   Artykuły 43 WE i 49 WE powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi takiemu jak sporny w postępowaniu przed sądem krajowym, który przewiduje:

               —

               obowiązek podmiotów gospodarczych, poza spółkami z większościowym kapitałem publicznym, dostosowania w odpowiednim przypadku do 10 mln EUR kwoty w pełni wpłaconego minimalnego kapitału zakładowego, aby mogły one wykonywać działalność w zakresie obliczania, kontroli i poboru podatków i innych wpływów jednostek samorządu terytorialnego;

               —

               nieważność decyzji o udzieleniu zamówienia na takie usługi podmiotom, które nie spełniają tego wymogu dotyczącego minimalnego kapitału zakładowego, i

               —

               zakaz uzyskiwania nowych zamówień lub brania udziału w przetargach na udzielenie zamówienia na takie usługi do czasu spełnienia wymogu dostosowania kapitału zakładowego.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.


title: Sprawa C-279/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Retten i Hørsholm (Dania), wydanego dnia 4 czerwca 2004 r., w sprawie Anklagemyndigheden przeciwko Steffenowi Ryborg

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Retten i Hørsholm (Dania), wydanego dnia 4 czerwca 2004 r., w sprawie Anklagemyndigheden przeciwko Steffenowi Ryborg
   (Sprawa C-279/04)
   (2004/C 228/50)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Retten i Hørsholm (Dania) wydanego w dniu 4 czerwca 2004 r., w sprawie Anklagemyndigheden przeciwko Steffenowi Ryborg, który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 28 czerwca 2004 r.
   Retten i Hørsholm zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 39, 49 i 10 TWE należy interpretować w ten sposób, że przepisy te uniemożliwiają narzucenie przez Państwo Członkowskie obowiązku rejestracji pojazdu silnikowego w sytuacji, gdy pojazd należy do pracodawcy mającego siedzibę w sąsiednim Państwie Członkowskim i jest używany na terytorium obu Państw przez pracownika zamieszkałego w pierwszym wymienionym Państwie Członkowskim, tak dla celów zawodowych, jak i w czasie wolnym od pracy?

               2)

               Jeżeli przy ocenie pytania 1.a miałoby być istotnym, czy ewentualne użycie pojazdu do celów prywatnych jest uboczne (akcesoryjne) wobec użytku służbowego, to jakie kryteria winny być zastosowane przez sąd krajowy dla rozstrzygnięcia, czy użycie pojazdu dla celów niezwiązanych wyłącznie z użytkiem służbowym jest uboczne (akcesoryjne) wobec użytku służbowego, przy założeniu, że pojazd jest przeznaczony do celów służbowych? (Zob. sprawa C-127/86 Yves Ledoux, Zbiór Orzeczeń 1988, str. 3741, pkt. 18).


title: Sprawa T-612/15: Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – Basic Net/EUIPO (Przedstawienie trzech wertykalnych pasków) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego trzy wertykalne paski — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/34

         Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – Basic Net/EUIPO (Przedstawienie trzech wertykalnych pasków)
   (Sprawa T-612/15) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego trzy wertykalne paski - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009))
   (2017/C 283/50)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Basic Net SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciel: adwokat D. Sindico)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 sierpnia 2015 r. (sprawa R 2845/2014-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego trzy wertykalne paski jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Basic Net SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2016.


title: Sprawa T-301/14: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Michelin Reifenwerke przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/49

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Michelin Reifenwerke przeciwko Komisji
   (Sprawa T-301/14)
   2014/C 223/52
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Michelin Reifenwerke AG & Co. KGaA (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz, M. Ringel, B. Wißmann, M. Püstow, C. Oehme i T. Wielsch, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim dotyczy ona ograniczenia dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: brak sprzyjania w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej „EEG”) ograniczenie dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Skarżąca twierdzi, że przepis ten nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści. Jej zdaniem szczególne wypłaty wyrównawcze stanowią raczej rekompensatę za nadzwyczajne obciążenia, jakie zostały w szczególności nałożone na skarżącą i porównywalne do niej przedsiębiorstwa w ramach wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i których celem jest przywrócenie konkurencyjności tym będącym odbiorcami energochłonnymi przedsiębiorstwom, których interesy zostały w znacznym stopniu naruszone wskutek zastosowania dopłaty EEG w jej pierwotnej postaci.

               2.

               Zarzut drugi: brak zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi ponadto, że te szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią środka „przyznanego przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych”. W związku z tym twierdzi ona, że dopłata EEG sama w sobie nie stanowi środka przyznanego z zasobów państwowych i że, co za tym idzie, zrezygnowanie z tego środka w ramach systemu szczególnych wypłat wyrównawczych, też nie może stanowić takiego środka przyznanego z zasobów państwowych.

                           —

                           Ta dopłata EEG nie jest pobierana, zarządzana, ani nawet wypłacana przez państwo czy też powoływany czy też ustanowiony przez to państwo organ publiczny lub państwowy. Przeciwnie, dopłata ta może być pobierana bezpośrednio przez podmioty zarządzające siecią przesyłową na podstawie roszczenia cywilnoprawnego. Dopłata ta nie przysparza korzyści budżetowi państwa, efektem czego system szczególnych wypłat wyrównawczych w żaden sposób nie zmniejsza przychodów państwa.

                           —

                           Środki pochodzące z EEG nie pozostają do dyspozycji organów państwa. Ponadto żaden organ – ani Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle (BAFA, niemiecki federalny urząd ds. kontroli gospodarki i importu) ani Bundesnetzagentur (niemiecka federalna agencja ds. sieci) – nie sprawuje nad tymi środkami kontroli o charakterze publicznym.


title: Sprawa C-320/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Ischia (Włochy) w dniu 15 lipca 2008 r. — Multiservice Srl przeciwko Telecom Italia SpA

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Ischia (Włochy) w dniu 15 lipca 2008 r. — Multiservice Srl przeciwko Telecom Italia SpA
   (Sprawa C-320/08)
   (2008/C 236/18)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Giudice di Pace di Ischia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Multiservice Srl

      Strona pozwana: Telecom Italia SpA
   Pytanie prejudycjalne
   Czy przepisy wspólnotowe zawarte w art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, dyrektywie 2002/22/WE (1), dyrektywie 1999/44/WE (2), zaleceniu Komisji 2001/310/WE (3) oraz dyrektywie 1998/257/WE (4) są bezpośrednio wiążące i podlegają wykładni w świetle której spory „w zakresie komunikacji elektronicznej pomiędzy użytkownikami końcowymi i przedsiębiorcami, wynikające z nieprzestrzegania przepisów w zakresie usługi uniwersalnej i praw użytkowników końcowych, przewidzianych w przepisach ustawowych, uchwałach władz, warunkach umownych i karcie usług” (spory, o których mowa w art. 2 uchwały nr 173/07/CONS gwaranta), nie muszą stanowić przedmiotu obligatoryjnej próby zawarcia ugody, z braku której skarga do sądu jest niedopuszczalna, gdyż przepisy te przeważają nad normą wynikającą z art. 3 ust. 1 przywołanej uchwały władz gwarancyjnych w zakresie komunikacji?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 51.

      (2)  Dz.U. L 171, s. 12.

      (3)  Dz.U. L 109, s. 56.

      (4)  Dz.U. L 115, s. 31 (Zalecenie Komisji).


title: Sprawa T-39/07: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — ENI przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kauczuku butadienowego i kauczuku styrenowo-butadienowego otrzymanego w wyniku polimeryzacji emulsyjnej — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Grzywny — Waga naruszenia — Okoliczności obciążające)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/41

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — ENI przeciwko Komisji
   (Sprawa T-39/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kauczuku butadienowego i kauczuku styrenowo-butadienowego otrzymanego w wyniku polimeryzacji emulsyjnej - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny - Waga naruszenia - Okoliczności obciążające)
   2011/C 269/90
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ENI SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. M. Roberti i I. Perego)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, G. Conte i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i kauczuk styrenowo-butadienowy otrzymany w wyniku polimeryzacji emulsyjnej), w zakresie w jakim decyzja ta dotyczy ENI SpA, a także tytułem żądania ewentualnego, uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na ENI.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 lit. c) decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i kauczuk styrenowo-butadienowy otrzymany w wyniku polimeryzacji emulsyjnej), w zakresie w jakim ustala on kwotę grzywny nałożonej na ENI SpA na 272,25 mln EUR.

               2)

               Kwotę grzywny nałożonej na ENI ustala się na 181,5 mln EUR.

               3)

               Skarga podlega oddaleniu w pozostałym zakresie.

               4)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa C-469/07: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/6

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-469/07)
   (2008/C 8/10)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: H. Kraemer, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przekazując Komisji wykazu sądów w sprawach wzorów wspólnotowych, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 80 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (1);

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wielkie Księstwo Luksemburga nie spełniło obowiązku przewidzianego w art. 80 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, zgodnie z którym każde państwo członkowskie miało przekazać Komisji najpóźniej do dnia 6 marca 2005 r. wykaz sądów w sprawach wzorów wspólnotowych zawierający ich nazwy oraz ich właściwość miejscową.

      (1)  Dz.U. 2002, L 3, str. 1.


title: Sprawa C-45/07: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/19

         Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-45/07)
   (2007/C 82/35)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Simonsson, M. Konstantinidis i F. Hoffmeister)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że przedstawiając Międzynarodowej Organizacji Morskiej w dniu 18 marca 2005 r. propozycję w zakresie „Kontrolowania zgodności statków i obiektów portowych z wymogami rozdziału XI-2 SOLAS i kodeksu ISPS”, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 10, 71 i 80 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem Komisji przedstawienie Międzynarodowej Organizacji Morskiej przez Republikę Grecką propozycji w dziedzinie objętej zakresem rozporządzenia (WE) nr 725/2004 (1) w sprawie podniesienia ochrony statków i obiektów portowych, bez upoważnienia Komisji, stanowi naruszenie zobowiązań, które ciążą na Republice Greckiej na mocy art. 10, 71 i 80 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
   Komisja twierdzi, że od chwili ustanowienia rozporządzenia nr 725/2004, Wspólnota ma wyłączne kompetencji w zakresie zaciągania międzynarodowych zobowiązań w dziedzinie bezpieczeństwa na morzu. Zatem państwa członkowskie nie mają już uprawnień do przedstawiania swych krajowych stanowisk na forum Międzynarodowej Organizacji Morskiej w dziedzinach objętych wyłącznymi kompetencjami Wspólnoty, o ile nie zostaną do tego upoważnione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. L 129 z 29.4.2004 r., str. 6.


title: Sprawa T-427/05: Skarga wniesiona w dniu  29 listopada 2005 r.  — Vienne i in. przeciwko Parlamentowi

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/24

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2005 r. — Vienne i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-427/05)
   (2006/C 22/42)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Philippe Vienne (Bascharage, Luksemburg) i in. [Przedstawiciele: G. Bounéou i F. Frabetti, avocats]

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie dorozumianej decyzji odmawiającej pomocy w oparciu o art. 24 regulaminu pracowniczego;

               —

               zobowiązanie Parlamentu do solidarnego naprawienia szkód poniesionych z tego powodu przez skarżących;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący znajdują się w sytuacji analogicznej do skarżących w sprawie T-359/05 i w uzasadnieniu skargi powołują się na te same zarzuty i argumenty.


title: Sprawa C-111/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Berlin (Niemcy) w dniu 24 lutego 2006 r. — Irene Werich przeciwko Deutsche Rentenversicherung Bund

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Berlin (Niemcy) w dniu 24 lutego 2006 r. — Irene Werich przeciwko Deutsche Rentenversicherung Bund
   (Sprawa C-111/06)
   (2006/C 326/48)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Sozialgericht Berlin (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Irene Werich

      Strona pozwana: Deutsche Rentenversicherung Bund
   Pytanie prejudycjalne
   Czy przepis pkt 1 części D (dawniej C) „Niemcy” załącznika VI do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin, przemieszczających się we Wspólnocie (1) jest zgodny z prawem wspólnotowym wyższej rangi, w szczególności z zasadą swobodnego przepływu osób i nakazem przenoszenia świadczeń określonymi w art. 42 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) w zakresie, w jakim wyklucza on również świadczenia emerytalne za okresy składkowe, w których zgodnie z ustawodawstwem Rzeszy Niemieckiej dotyczącym zabezpieczenia społecznego opłacanie składek było obowiązkowe?

      (1)  Dz.U. L 149, str. 2.


title: Sprawa C-306/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln — Niemcy) — 01051 Telecom GmbH przeciwko Deutsche Telekom AG (Dyrektywa 2000/35/WE — Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych — Artykuł 3 ust. 1 lit. c) ppkt ii) — Opóźnienie w płatności — Przelew bankowy — Data, od której należy uznać płatność za dokonaną)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln — Niemcy) — 01051 Telecom GmbH przeciwko Deutsche Telekom AG
   (Sprawa C-306/06) (1)

   (Dyrektywa 2000/35/WE - Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych - Artykuł 3 ust. 1 lit. c) ppkt ii) - Opóźnienie w płatności - Przelew bankowy - Data, od której należy uznać płatność za dokonaną)
   (2008/C 128/10)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Köln
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: 01051 Telecom GmbH

      Strona pozwana: Deutsche Telekom AG
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Köln — Wykładnia art. 3 ust. 1 lit. c) ppkt ii) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.U. L 200, str. 35) — Możliwość żądania przez wierzyciela odsetek za opóźnienie — Pojęcie „otrzymania” przez wierzyciela należnej sumy — Przepisy krajowe uznające zapłatę za dokonaną w chwili zlecenia przelewu bankowego przez dłużnika, a nie w chwili uznania kwoty na rachunku wierzyciela
   Sentencja
   Artykuł 3 ust. 1 lit. c) ppkt ii) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, że zawiera on wymaganie, by w celu wykluczenia lub zaprzestania naliczania odsetek za opóźnienie, na skutek zapłaty za pomocą przelewu bankowego, należna kwota była zapisana na rachunku wierzyciela w terminie wymagalności.

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006.


title: Sprawa T-398/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Stowarzyszenie Autorów ZAiKS przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/27

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Stowarzyszenie Autorów ZAiKS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-398/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/45
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Stowarzyszenie Autorów ZAiKS (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: B. Borkowska, M. Błeszyński, radcowie prawni)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on Stowarzyszenia Autorów ZAiKS.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 4 ust. 2 i 3 wskazanej decyzji w zakresie, w jakim odnosi się on do art. 3 tego aktu i w jakim dotyczy on Stowarzyszenia Autorów ZAiKS.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z postępowaniem głównym.

               5)

               Stowarzyszenie Autorów ZAIKS i Komisja pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa T-606/14: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Makhlouf przeciwko Radzie

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/22

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Makhlouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-606/14)
   2014/C 361/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ehab Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w rezultacie stwierdzenie nieważności decyzji 2014/309/WPZiB z dnia 28 maja 2014 r. oraz wszystkich wykonujących ją aktów w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub do nich podobne.

      (1)  Dz.U. C 290, s. 13.


title: Sprawa T-44/13: Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2014 r. – AbbVie przeciwko EMA

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/30

         Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2014 r. – AbbVie przeciwko EMA
   (Sprawa T-44/13) (1)

   2014/C 361/45
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa C-55/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 lutego 2011 r. — Vodafone España, S.A. przeciwko Ayuntamiento de Tudela

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 lutego 2011 r. — Vodafone España, S.A. przeciwko Ayuntamiento de Tudela
   (Sprawa C-55/11)
   2011/C 139/23
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vodafone España, S.A.

      Strona pozwana: Ayuntamiento de Tudela

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 dyrektywy 2002/20/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom prawa krajowego zezwalającym na ustanowienie opłaty z tytułu praw do instalacji urządzeń na gminnym mieniu publicznym obciążającej operatorów, którzy, nie będąc właścicielami sieci, korzystają z niej w celu świadczenia usług telefonii komórkowej?

               2)

               W przypadku gdyby wskazane powyżej obciążenie zostało uznane za zgodne z art. 13 dyrektywy 2002/20/WE, czy warunki, w których opłata jest wymagana na mocy spornej uchwały lokalnej, spełniają wymogi obiektywności, proporcjonalności i niedyskryminacji ustanowione w tym przepisie, jak również potrzebę zapewnienia optymalnego wykorzystania przedmiotowych urządzeń?

               3)

               Czy należy uznać, iż wskazany powyżej art. 13 dyrektywy 2002/20/WE jest bezpośrednio skuteczny?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 21.


title: Sprawa C-251/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 1 kwietnia 2008 r. w sprawie T-412/07 Ammayappan Ayyanarsamy przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Republice Federalnej Niemiec, wniesione w dniu 3 czerwca 2008 r. przez Ammayappan Ayyanarsamy

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/22

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 1 kwietnia 2008 r. w sprawie T-412/07 Ammayappan Ayyanarsamy przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Republice Federalnej Niemiec, wniesione w dniu 3 czerwca 2008 r. przez Ammayappan Ayyanarsamy
   (Sprawa C-251/08 P)
   2009/C 141/38
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ammayappan Ayyanarsamy (przedstawiciel: H. Kotzur, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich i Republika Federalna Niemiec
   Postanowieniem z dnia 17 marca 2009 r. Trybunał (ósma izba) oddalił odwołanie i nakazał A. Ayyanarsamiemu ponieść swoje własne koszty.


title: Sprawa F-97/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2010 r. — Taillard przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Kolejne zwolnienia chorobowe — Opinia niezależnego lekarza — Stwierdzenie zdolności do wykonywania pracy — Odrzucenie nowego zaświadczenia lekarskiego sporządzonego w sposób prawidłowy — Brak kontroli lekarskiej — Zaliczenie okresu przebywania na zwolnieniu chorobowym na poczet urlopu rocznego — Niedopuszczalność — Skarga o stwierdzenie nieważności i o zadośćuczynienie)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/62

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2010 r. — Taillard przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-97/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Kolejne zwolnienia chorobowe - Opinia niezależnego lekarza - Stwierdzenie zdolności do wykonywania pracy - Odrzucenie nowego zaświadczenia lekarskiego sporządzonego w sposób prawidłowy - Brak kontroli lekarskiej - Zaliczenie okresu przebywania na zwolnieniu chorobowym na poczet urlopu rocznego - Niedopuszczalność - Skarga o stwierdzenie nieważności i o zadośćuczynienie)
   2011/C 30/120
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christine Taillard (Thionville, Francja) (przedstawiciele: adwokaci N. Cambonie i C. Lelièvre)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: K. Zejdová i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, którą Parlament Europejski stwierdził niedopuszczalność zaświadczenia lekarskiego o niezdolności skarżącej do pracy i podjętej w następstwie tego decyzji o odjęciu dni urlopu. Po drugie, żądanie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącą.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 15 stycznia 2009 r., którą Parlament Europejski odmówił uznania zaświadczenia lekarskiego z dnia 5 stycznia 2009 r. i zaliczył nieobecność Christine Taillard w okresie od dnia 6 stycznia 2000 r. do dnia 9 stycznia 2009 r. na poczet przysługującego jej urlopu rocznego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Parlament pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Christine Taillard.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010, s. 81.


title: Sprawa T-36/15: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2015 r. – Hispasat/Komisja

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/40

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2015 r. – Hispasat/Komisja
   (Sprawa T-36/15)
   (2015/C 089/48)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hispasat, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Buendía Sierra, A. Lamadrid de Pablo i A. Balcells Cartagena)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza art. 1 decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w nim istnienie pomocy państwa sprzecznej z rynkiem wewnętrznym w odniesieniu do HISPASAT;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności nakazów odzyskania pomocy zawartych w art. 3 i 4 decyzji; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Skarżąca uważa, że, wskazując HISPASAT S.A jako bezpośredniego beneficjenta spornego środka, Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, który powinien wiązać się ze stwierdzeniem nieważności decyzji, ponieważ przedsiębiorstwo to nie uczestniczyło w środkach ani nie odniosło z nich korzyści. Skarżąca podnosi również naruszenie zasady dobrej administracji przez Komisję Europejską ze względu na to, że Komisja wskazała HISPASAT S.A. jako beneficjenta środków po wszczęciu dochodzenia, nie dokonując analizy stanu faktycznego i nie umożliwiając, by skarżąca mogła być wysłuchana w toku postępowania administracyjnego.

               2.

               Tytułem pomocniczym, skarżąca argumentuje, że Komisja naruszyła art. 106 i 107 TFUE oraz protokół nr 26 TFUE, ponieważ środki zakwestionowane w decyzji nie stanowią pomocy państwa ze względu na brak prowadzenia działalności gospodarczej, lecz działalność władz publicznych jako administracji. Posiłkowo wobec powyższego, skarżąca uważa, że Komisja niesłusznie uznała w zaskarżonej decyzji, iż sporne środki nie mają związku z usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG), a w związku z tym nie oceniła właściwie ani stosowania orzecznictwa Altmark, ani orzecznictwa dotyczącego decyzji UOIG 2005/842/WE (decyzji w sprawie stosowania art. 86 ust. 2 WE), które mogły wiązać się albo ze stwierdzeniem braku pomocy, albo stwierdzeniem zgodności ewentualnej pomocy.

               3.

               Skarżąca uważa także, że sporne środki nie mogą zakłócać konkurencji ani wymiany handlowej między państwami członkowskimi.

               4.

               Skarżąca utrzymuje także, iż Komisja popełniła w zaskarżonej decyzji oczywisty błąd w ocenie zgodności pomocy na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE: (i) w pierwszej kolejności, uznając zasadę neutralności technologicznej za zasadę bezwzględną i (ii) w drugiej kolejności uznając, że sporne środki naruszyły neutralność technologiczną pomimo wniosków a contrario zawartych w sprawozdaniach technicznych przedstawionych przez zarząd, przez hiszpańskie organy centralne i przez operatora prywatnego; (iii) w trzeciej kolejności stwierdzając, że sporne środki nie były właściwe i proporcjonalne oraz (iv) w czwartej kolejności twierdząc, że środek ten powoduje niepotrzebne zakłócenia konkurencji.

               5.

               Posiłkowo skarżąca argumentuje, że decyzja narusza rozporządzenie 659/1999 ze względu na dokonanie błędnej analizy istniejącej pomocy na podstawie art. 1 lit. b) ppkt (v).


title: Sprawa T-58/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 kwietnia 2009 r. — HALTE przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Skarga do Komisji — Skarga na bezczynność — Zajęcie stanowiska przez Komisję kładące kres bezczynności — Umorzenie postępowania)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/38

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 kwietnia 2009 r. — HALTE przeciwko Komisji
   (Sprawa T-58/06) (1)

   (Pomoc państwa - Skarga do Komisji - Skarga na bezczynność - Zajęcie stanowiska przez Komisję kładące kres bezczynności - Umorzenie postępowania)
   2009/C 153/74
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Honorable Association de Logisticiens et de Transporteurs Européens (HALTE) (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciel: J.-L. Lesquins, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Giolito i E. Righini, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie, zgodnie z art. 232 WE, że Komisja, nie wszczynając formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE i nie przyjmując środków zabezpieczających w odniesieniu do pomocy przyznanej podobno przy sprzedaży Sernam SA, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy prawa wspólnotowego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Honorable Association de Logisticiens et de Transporteurs Européens (HALTE) oraz Komisja ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006


title: Sprawa T-151/10: Postanowienie Sądu z dnia 22 października 2010 r. — Bank Nederlandse Gemeenten przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/58

         Postanowienie Sądu z dnia 22 października 2010 r. — Bank Nederlandse Gemeenten przeciwko Komisji
   (Sprawa T-151/10) (1)

   ()
   2010/C 346/115
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa C-13/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Artykuł 13 część B lit. a) — Transakcje ubezpieczeniowe — Instytucja oferująca świadczenie pomocy drogowej)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/18

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-13/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Artykuł 13 część B lit. a) - Transakcje ubezpieczeniowe - Instytucja oferująca świadczenie pomocy drogowej)
   (2006/C 331/30)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: D. Triantafyllou, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Grecka (Przedstawiciele: P. Mylonopoulos i K. Boskovits, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 13 część B lit. a) dyrektywy 77/388/EWG: szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Zwolnienie transakcji ubezpieczeniowych — Instytucje pomocy drogowej nieobjęte zakresem stosowania dyrektyw ubezpieczeniowych, lecz wykonujące działalność ubezpieczeniową w rozumieniu art. 13 część B lit. a)
   Sentencja

               1)

               Nakładając podatek od wartości dodanej na usługi pomocy drogowej w razie awarii, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006.


title: Sprawy połączone T-366/03 i T-235/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  5 października 2005 r.  — Land Oberösterreich i Austria przeciwko Komisji (Zbliżenie ustawodawstw — Przepisy krajowe stanowiące odstępstwo od środka harmonizującego — Zakaz używania organizmów genetycznie zmodyfikowanych w Oberösterreich — Przesłanki stosowania art. 95 ust. 5 WE)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 października 2005 r. — Land Oberösterreich i Austria przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-366/03 i T-235/04) (1)

   (Zbliżenie ustawodawstw - Przepisy krajowe stanowiące odstępstwo od środka harmonizującego - Zakaz używania organizmów genetycznie zmodyfikowanych w Oberösterreich - Przesłanki stosowania art. 95 ust. 5 WE)
   (2005/C 296/46)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Land Oberösterreich [Przedstawiciel(-e): adwokat F. Mittendorfer] i Republika Austrii [Przedstawiciel(-e): H. Hauer i H. Dossi, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel(-e): M. Patakia i U. Wölker, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji 2003/653/WE Komisji z dnia 2 września 2003 r. w sprawie przepisów krajowych zabraniających używania organizmów genetycznie zmodyfikowanych w Oberösterreich na podstawie art. 95 ust. 5 Traktatu WE (Dz.U. L 230, str. 34)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Skarżący zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 35 z 7.2.2004


title: Sprawa C-349/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt — Niemcy) — Murat Polat przeciwko Stadt Rüsselsheim (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja — Artykuł 59 protokołu dodatkowego — Artykuł 7 akapit pierwszy i art. 14 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Dyrektywa 2004/38/WE — Prawo pobytu dziecka pracownika tureckiego — Pełnoletnie dziecko, które nie pozostaje już na utrzymaniu rodziców — Liczne wyroki karne — Zgodność z prawem decyzji o wydaleniu)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/14

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt — Niemcy) — Murat Polat przeciwko Stadt Rüsselsheim
   (Sprawa C-349/06) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja - Artykuł 59 protokołu dodatkowego - Artykuł 7 akapit pierwszy i art. 14 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo pobytu dziecka pracownika tureckiego - Pełnoletnie dziecko, które nie pozostaje już na utrzymaniu rodziców - Liczne wyroki karne - Zgodność z prawem decyzji o wydaleniu)
   (2007/C 297/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Darmstadt — Niemcy
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Murat Polat

      Strona pozwana: Stadt Rüsselsheim
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Darmstadt — Wykładnia art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG-Turcja oraz art. 59 protokołu dodatkowego dotyczącego etapu przejściowego określonego w Układzie ustanawiającym stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. (Dz.U. 293, str. 4) oraz art. 28 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, str. 77) — Prawo pobytu obywatela tureckiego, który wjechał na terytorium krajowe jako małoletni w ramach łączenia rodzin, i który po uzyskaniu pełnoletniości sam się utrzymywał — Powrót na terytorium krajowe w sytuacji uzależnienia od pomocy finansowej swoich rodziców — Nabycie prawa pobytu przez osoby pełnoletnie pozostające na utrzymaniu rodziców — Warunki utraty prawa pobytu — Wyroki karne — Zgodność z prawem decyzji o wydaleniu
   Sentencja

               1)

               Obywatel turecki, który jako dziecko uzyskał zgodę na przyjazd na terytorium państwa członkowskiego w ramach łączenia rodzin i który nabył prawo swobodnego dostępu do dowolnej pracy najemnej na podstawie art. 7 akapit pierwszy tiret drugie decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r., traci wynikające z prawa dostępu do zatrudnienia prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim tylko w dwóch przypadkach, mianowicie:

                           —

                           w przypadku określonym w art. 14 ust. 1 tej decyzji lub

                           —

                           gdy opuści terytorium danego państwa członkowskiego na znaczny okres i bez uzasadnionych powodów,

                     nawet jeżeli ukończył już 21 rok życia, nie pozostaje już na utrzymaniu na rodziców, lecz prowadzi samodzielne życie w danym państwie członkowskim i nie był aktywny na rynku pracy przez okres kilku lat w związku z odbywaniem w tym okresie kary pozbawienia wolności, której wykonanie nie zostało zawieszone.
               W sytuacji takiej jak sytuacja skarżącego w postępowaniu przed sądem krajowym wykładnia ta nie jest niezgodna z wymogami określonymi w art. 59 protokołu dodatkowego, podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli oraz zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r.

               2)

               Artykuł 14 ust. 1 decyzji nr 1/80 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie wydaniu decyzji o wydaleniu obywatela tureckiego, wobec którego wydane zostały liczne wyroki karne, jeżeli jego indywidualne zachowanie stanowi rzeczywiste i dostatecznie poważne zagrożenie podstawowego interesu społeczeństwa. Do sądu krajowego należy dokonanie oceny, czy taka sytuacja zachodzi w zawisłej przed nim sprawie.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa T-105/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 czerwca 2007 r. — Assembled Investments (Proprietary) przeciwko OHIM — Waterford Wedgwood (WATERFORD STELLENBOSCH) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego WATERFORD STELLENBOSCH — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy WATERFORD — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa towarów — Brak komplementarności — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 czerwca 2007 r. — Assembled Investments (Proprietary) przeciwko OHIM — Waterford Wedgwood (WATERFORD STELLENBOSCH)
   (Sprawa T-105/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego WATERFORD STELLENBOSCH - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy WATERFORD - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa towarów - Brak komplementarności - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 170/41)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Assembled Investments (Proprietary) Ltd (Stellenbosch, Afryka Południowa) (przedstawiciele: adwokaci P. Hagmann i S. Ziegler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Waterford Wedgwood plc (Waterford, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat K. Manhaeve)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 grudnia 2004 r. (sprawa R 240/2004-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Waterford Wedgwood a Assembled Investments (Proprietary) Ltd.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 grudnia 2004 r. (sprawa R 240/2004-1).

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Waterford Wedgwood plc ponoszą, oprócz kosztów własnych, także koszty poniesione przez skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005.


title: Sprawa T-388/06: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2006 r. — Inter-IKEA przeciwko OHIM (przedstawienie palety)

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/35

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2006 r. — Inter-IKEA przeciwko OHIM (przedstawienie palety)
   (Sprawa T-388/06)
   (2007/C 20/53)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Inter-IKEA Systems BN (Delft, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat J. Gulliksson)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 26 września 2006 r. w sprawie R 354/2006-1,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający paletę składającą się z wydłużonej prostokątnej platformy lub podstawy i równie wydłużonego boku zdobionego okrągłymi otworami, ustawionych względem siebie pod kątem 90 stopni, zgłoszony dla towarów i usług należących do klas 6, 7, 16, 20,35, 39 i 42 — zgłoszenie nr 4 073 731

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ zgłoszony znak towarowy jest wystarczająco odróżniający, by zostać zarejestrowanym.


title: Sprawa T-58/13: Wyrok Sądu z dnia 8 stycznia 2015 r. – Club Hotel Loutraki i in./Komisja (Pomoc państwa — Eksploatacja urządzeń do wideoloterii — Udzielenie przez Republikę Grecką licencji wyłącznej — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa — Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego — Poważne trudności — Prawa procesowe zainteresowanych stron — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Korzyść — Łączna ocena zgłoszonych środków)

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/15

         Wyrok Sądu z dnia 8 stycznia 2015 r. – Club Hotel Loutraki i in./Komisja
   (Sprawa T-58/13) (1)

   ((Pomoc państwa - Eksploatacja urządzeń do wideoloterii - Udzielenie przez Republikę Grecką licencji wyłącznej - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Poważne trudności - Prawa procesowe zainteresowanych stron - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Korzyść - Łączna ocena zgłoszonych środków))
   (2015/C 056/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Club Hotel Loutraki AE (Loutraki, Grecja); Vivere Entertainment AE (Ateny, Grecja); Theros International Gaming, Inc. (Patras, Grecja); Elliniko Casino Kerkyras (Ateny); Casino Rodos (Rodos, Grecja); Porto Carras AE (Alimos, Grecja); i Kazino Aigaiou AE (Syros, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Afonso i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Grecka (przedstawiciele: E.M. Mamouna i K. Boskovits, pełnomocnicy); i Organismos Prognostikon Agonon Podosfairou AE (OPAP) (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: początkowo K. Fountoukakos-Kyriakakos, solicitor, adwokaci L. Van den Hende i M. Sánchez Rydelski, następnie adwokaci M. Petite i A. Tomtsis)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2012) 6777 final z dnia 3 października 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA 33  988 (2011/N) – Grecja – Zasady rozszerzenia przysługującego OPAP wyłącznego prawa eksploatacji trzynastu gier hazardowych i udzielenie wyłącznej licencji na eksploatację 35  000 urządzeń do wideoloterii na okres dziesięciu lat.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Club Hotel Loutraki AE, Vivere Entertainment AE, Theros International Gaming, Inc., Elliniko Casino Kerkyras, Casino Rodos, Porto Carras AE i Kazino Aigaiou AE pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i Organismos Prognostikon Agonon Podosfairou AE (OPAP).

               3)

               Republika Grecka pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa C-224/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 marca 2012 r. w sprawach połączonych T-29/10 i T-33/10 Królestwo Niderlandów i ING Groep NV przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 11 maja 2012 r. przez Komisję Europejską

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 marca 2012 r. w sprawach połączonych T-29/10 i T-33/10 Królestwo Niderlandów i ING Groep NV przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 11 maja 2012 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-224/12 P)
   2012/C 258/14
   Język postępowania: niderlandzki i angielski

      Strony

   Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, S. Noë i H. van Vliet)
   Druga strona postępowania:

               Królestwo Niderlandów

               ING Groep NV

               De Nederlandsche Bank NV

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 marca 2012 r. w sprawach połączonych T-29/10 i T-33/10 Królestwo Niderlandów i ING Groep NV przeciwko Komisji Europejskiej, który został doręczony Komisji w dniu 6 marca 2012 r.;

               —

               oddalenie skarg o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 10/09 (ex N 138/09) udzielonej przez Niderlandy na rzecz ING w zakresie instrumentu wsparcia w odniesieniu do aktywów niepłynnych oraz planu restrukturyzacji;

               —

               obciążenie skarżących kosztami postępowania;

               —

               pomocniczo,

                           —

                           przekazanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpatrzenia;

                           —

                           rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów obydwu instancji w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie;
                           lub, również pomocniczo,

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 2 akapitu trzeciego zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie skarżących kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Komisji zaskarżony wyrok należy uchylić z następujących przyczyn.

         Po pierwsze
       brak jest prawnego zobowiązania do stosowania zasady inwestora działającego w gospodarce rynkowej w zakresie zmiany warunków spłaty w odniesieniu do środka, który sam stanowił pomoc państwa.

         Po drugie
       sąd błędnie ocenił wpływy, które utraciło państwo członkowskie wskutek zmienionych warunków spłaty badanych w decyzji Komisji z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 10/09 (ex N 138/09) udzielonej przez Niderlandy na rzecz ING w zakresie instrumentu wsparcia w odniesieniu do aktywów niepłynnych oraz planu restrukturyzacji (zaskarżona decyzja).

         Po trzecie
       sąd nie miał prawa do stwierdzenia nieważności art. 2 akapitu pierwszego zaskarżonej decyzji w całości, nawet wówczas, gdy Komisja niesłusznie uznała zmienione warunki za pomoc państwa.

         Po czwarte
       sąd dopuścił się błędu co do prawa poprzez stwierdzenie, że art. 2 akapitu drugiego zaskarżonej decyzji był w sposób konieczny niezgodny z prawem, ponieważ Komisja nieprawidłowo stwierdziła, że zmienione warunki spłaty zawierały elementy pomocy państwa.

         Po piąte
       sąd orzekł ultra petita stwierdzając nieważność art. 2 akapitu drugiego zaskarżonej decyzji oraz załącznika II do owej decyzji.

         Po szóste
       i pomocniczo, gdyby orzeczono, że sąd prawidłowo stwierdził nieważność art. 2 akapitu pierwszego i drugiego zaskarżonej decyzji oraz załącznika II, to nie powinien był zaniechać stwierdzenia nieważności art. 2 akapitu trzeciego zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C-323/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Interflora Inc, Interflora British Unit przeciwko Marks & Spencer plc, Flowers Direct Online Limited (Znaki towarowe — Reklama kontekstowa w internecie ( keyword advertising ) — Wybór przez reklamodawcę słowa kluczowego odpowiadającego cieszącemu się renomą znakowi towarowemu konkurenta — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 5 ust. 1 lit. a) i art. 5 ust. 2 — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 9 ust. 1 lit. a) i c) — Przesłanki negatywnego wpływu na funkcję znaku towarowego — Szkoda wyrządzona w zakresie charakteru odróżniającego znaku towarowego cieszącego się renomą ( osłabienie ) — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub z renomy tego znaku towarowego ( pasożytowanie ))

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Interflora Inc, Interflora British Unit przeciwko Marks & Spencer plc, Flowers Direct Online Limited
   (Sprawa C-323/09) (1)

   (Znaki towarowe - Reklama kontekstowa w internecie („keyword advertising”) - Wybór przez reklamodawcę słowa kluczowego odpowiadającego cieszącemu się renomą znakowi towarowemu konkurenta - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 5 ust. 1 lit. a) i art. 5 ust. 2 - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 9 ust. 1 lit. a) i c) - Przesłanki negatywnego wpływu na funkcję znaku towarowego - Szkoda wyrządzona w zakresie charakteru odróżniającego znaku towarowego cieszącego się renomą („osłabienie”) - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub z renomy tego znaku towarowego („pasożytowanie”))
   2011/C 331/03
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Interflora Inc, Interflora British Unit

      Strona pozwana: Marks & Spencer plc, Flowers Direct Online Limited

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wykładnia art. 5 ust. 1 lit. a) i art. 5 ust. 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1), art. 9 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) i art. 12 ust.1, art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. L 178, s. 1) — Pojęcie używania znaku towarowego — Rejestracja przez podmiot prowadzący działalność handlową oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym u usługodawcy obsługującego wyszukiwarkę internetową, tak aby po wprowadzeniu wspomnianego oznaczenia jako wyszukiwanego hasła na ekranie ukazywał się automatyczny link URL do strony internetowej tego podmiotu, na której oferowane są towary i usługi identyczne z towarami i usługami oznaczonymi znakiem towarowym („AdWords”) — Usługa dostarczania kwiatów

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 ust. 1 lit. a) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego jest uprawniony do zakazania konkurentowi zamieszczania — na bazie identycznego z tym znakiem słowa kluczowego, które ten konkurent wybrał bez zgody wspomnianego właściciela w ramach usługi odsyłania w internecie — reklamy towarów lub usług identycznych z towarami lub usługami, dla których rzeczony znak został zarejestrowany, gdy używanie to może mieć negatywny wpływ na jedną z funkcji znaku towarowego. Takie używanie:

                           —

                           ma negatywny wpływ na pełnioną przez znak towarowy funkcję wskazania pochodzenia, gdy reklama wyświetlona na bazie wspomnianego słowa kluczowego nie pozwala lub z trudnością pozwala właściwie poinformowanemu i dostatecznie uważnemu internaucie na zorientowanie się, czy towary lub usługi, których dotyczy reklama, pochodzą od właściciela znaku lub z przedsiębiorstwa powiązanego z nim gospodarczo, czy też, przeciwnie, od osoby trzeciej;

                           —

                           nie ma negatywnego wpływu w ramach usługi odsyłania takiego rodzaju jak usługa rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym na funkcję reklamową znaku towarowego; i

                           —

                           ma negatywny wpływ na funkcję inwestycyjną znaku towarowego, jeśli ogranicza w istotny sposób stosowanie przez wspomnianego właściciela jego znaku towarowego dla celów uzyskania lub zachowania reputacji mogącej przyciągać lub przywiązać do niego konsumentów.

               2)

               Artykuł 5 ust. 2 dyrektywy 89/104 i art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego cieszącego się renomą uprawniony jest do zakazania konkurentowi umieszczania reklam na bazie odpowiadającego temu znakowi towarowemu słowa kluczowego, które konkurent ten bez zgody wspomnianego właściciela wybrał w ramach usługi odsyłania w internecie, gdy konkurent ten czerpie w ten sposób nienależną korzyść z charakteru odróżniającego lub z renomy znaku towarowego (pasożytowanie) lub gdy wspomniana reklama działa na szkodę tego charakteru odróżniającego (osłabienie) bądź tej renomy (przyćmienie).
               Reklama na bazie takiego słowa kluczowego działa na szkodę charakteru odróżniającego znaku towarowego cieszącego się renomą (osłabienie), w szczególności gdy przyczynia się ona do wynaturzenia tego znaku towarowego poprzez przekształcenie go w pojęcie rodzajowe.
               Natomiast właściciel znaku towarowego cieszącego się renomą nie jest uprawniony do zakazywania w szczególności reklam, które wyświetlane są przez konkurentów na bazie słów kluczowych odpowiadających temu znakowi towarowemu i które proponują — nie oferując zwykłej imitacji towarów lub usług właściciela wspomnianego znaku towarowego, nie powodując osłabienia lub przyćmienia i ponadto nie wywierając negatywnego wpływu na funkcje znaku towarowego cieszącego się renomą — alternatywę w stosunku do towarów lub usług właściciela tego znaku towarowego.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa C-141/06: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/65/WE — Usługi finansowe — Sprzedaż na odległość — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/16

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-141/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/65/WE - Usługi finansowe - Sprzedaż na odległość - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 96/27)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Aresu oraz R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Sampol Pucurull, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie, w odniesieniu do usług finansowych innych niż ubezpieczenia prywatne, wszelkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącej sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającej dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE (Dz.U. L 271, str. 16)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując, w odniesieniu do usług finansowych innych niż ubezpieczenia prywatne, przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącej sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającej dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.