title: Sprawa T-762/14: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Philips i Philips France/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Czipy do kart — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Wymiana wrażliwych informacji handlowych — Naruszenie ze względu na cel — Jednolite i ciągłe naruszenie — Zasada dobrej administracji — Obowiązek staranności — Dowód — Komunikat z 2006 r. w sprawie współpracy — Komunikat w sprawie Przedawnienie — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Wartość sprzedaży)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/26

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Philips i Philips France/Komisja
   (Sprawa T-762/14) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Czipy do kart - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Wymiana wrażliwych informacji handlowych - Naruszenie ze względu na cel - Jednolite i ciągłe naruszenie - Zasada dobrej administracji - Obowiązek staranności - Dowód - Komunikat z 2006 r. w sprawie współpracy - Komunikat w sprawie Przedawnienie - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Wartość sprzedaży))
   (2017/C 038/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Koninklijke Philips NV (Eindhoven, Niderlandy), Philips France (Suresnes, France) (przedstawiciele: adwokaci J. de Pree, S. Molin, A. ter Haar i T. M. Snoep,)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, A. Dawes, J. Norris-Usher i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające, tytułem głównym, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 6250 final z dnia 3 września 2014 r., dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39574- Czipy do kart) oraz, tytułem subsydiarnym, do uchylenia lub obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Koninklijke Philips NV i Philips France pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa T-497/10: Postanowienie Sądu z dnia 14 stycznia 2013 r. — Divandari przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skreślenie z wykazu osób, których środki dotyczą — Umorzenie postępowania)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/20

         Postanowienie Sądu z dnia 14 stycznia 2013 r. — Divandari przeciwko Radzie
   (Sprawa T-497/10) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skreślenie z wykazu osób, których środki dotyczą - Umorzenie postępowania)
   2013/C 71/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ali Divandari (Teheran, Iran) (przedstawiciele: początkowo S. Gadhia i S. Ashley, solicitors, D. Wyatt, QC, i R. Blakeley, barrister, następnie R. Blakeley, S. Zaiwalla i F. Zaiwalla, solicitors, i M. Brindle, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i A. Vitro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Boelaert i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 195, s. 25), decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 281, s. 81), rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1), decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413 (Dz.U. L 319, s. 71), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 961/2010 (Dz.U. L 319, s. 11) i rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Rada Unii Europejskie pokrywa poza własnymi kosztami koszty poniesione przez Alego Divandariego.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-565/12: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2012 r. — National Iranian Tanker Company przeciwko Radzie

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/22

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2012 r. — National Iranian Tanker Company przeciwko Radzie
   (Sprawa T-565/12)
   2013/C 55/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: National Iranian Tanker Company (Teheran, Iran) (przedstawiciele: R. Chandrasekera, S. Ashley, C. Murphy, solicitors, i M. Lester, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. (2) w zakresie, w jakim środki te mają zastosowanie do strony skarżącej;

               —

               nakazanie, by stwierdzenie nieważności uzyskało natychmiastową skuteczność bez jego zawieszenia;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że nie zostało spełnione żadne z kryteriów prawnych umieszczenia strony skarżącej w wykazie, Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, uznając, iż zostało spełnione którekolwiek z kryteriów umieszczenia w wykazie, i brak jest ważnej prawnej lub faktycznej podstawy dla jej wskazania.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada nie przedstawiła odpowiedniego lub wystarczającego uzasadnienia dla wskazania strony skarżącej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada nie zagwarantowała stronie skarżącej prawa do obrony i prawa do skutecznej kontroli sądowej.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że decyzja Rady o wskazaniu strony skarżącej naruszyła, w sposób nieuzasadniony lub nieproporcjonalny, prawa podstawowe strony skarżącej, w tym prawo do ochrony własności, działalności gospodarczej i reputacji.

      (1)  Decyzja Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 58).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 16).


title: Sprawy połączone C-325/13 P i C-326/13 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 lipca 2014 r. – Peek & Cloppenburg KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Peek & Cloppenburg KG (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy Peek & Cloppenburg — Sprzeciw wniesiony przez właściciela innej nazwy handlowej „Peek & Cloppenburg”  — Odmowa rejestracji)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/18

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 lipca 2014 r. – Peek & Cloppenburg KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Peek & Cloppenburg KG
   (Sprawy połączone C-325/13 P i C-326/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy Peek & Cloppenburg - Sprzeciw wniesiony przez właściciela innej nazwy handlowej „Peek & Cloppenburg” - Odmowa rejestracji))
   2014/C 315/25
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Peek & Cloppenburg KG (przedstawiciel: P. Langue, Rechtsanwalt)

      Pozostałe strony postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik); Peek & Cloppenburg KG (przedstawiciel: A. Renck, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Peek & Cloppenburg KG, z siedzibą w Düsseldorfie (Niemcy), zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 24.8.2013.


title: Sprawa T-190/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 czerwca 2007 r. — Sherwin-Williams przeciwko OHIM (TWIST & POUR) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego TWIST & POUR — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Znak towarowy pozbawiony charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 czerwca 2007 r. — Sherwin-Williams przeciwko OHIM (TWIST & POUR)
   (Sprawa T-190/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego TWIST & POUR - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy pozbawiony charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 170/43)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: The Sherwin-Williams Company (Cleveland, Ohio, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: pełnomocnik Ó. Mondéjar)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 lutego 2005 r. (sprawa R 755/2004 -2) dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia TWIST & POUR jako wspólnotowego znaku towarowego
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               The Sherwin-Williams Company poniesie koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005.


title: Sprawa T-321/09: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2012 r. — skytron energy przeciwko OHIM (arraybox) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego arraybox — Bezwzględna podstawa odmowy — Charakter opisowy — Brak charakteru opisowego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/16

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2012 r. — skytron energy przeciwko OHIM (arraybox)
   (Sprawa T-321/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego arraybox - Bezwzględna podstawa odmowy - Charakter opisowy - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 80/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: skytron energy GmbH & Co. KG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H.J. Omsels i C. Danziger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 czerwca 2009 r. (sprawa R 1680/2008-1) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego arraybox jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               skytron energy GmbH & Co. KG pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa T-158/13: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2013 r. — Iralco przeciwko Radzie

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/24

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2013 r. — Iralco przeciwko Radzie
   (Sprawa T-158/13)
   2013/C 147/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Iranian Aluminium Co. (Iralco) (Teheran, Iran) (przedstawiciele: solicitors S. Millar i S. Ashley oraz barrister M. Lester)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim zaskarżone akty dotyczą skarżącego oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy twierdzenia, iż Rada nie przedstawiła odpowiednich, względnie dostatecznych powodów, dla których wskazała skarżącego.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy twierdzenia, iż Rada nie zagwarantowała skarżącemu prawa do obrony, ani prawa do skutecznej kontroli sądowej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy twierdzenia, iż Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że spełnione były przesłanki objęcia wykazem.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy twierdzenia, iż decyzja Rady o wskazaniu skarżącego naruszyła, bez uzasadnienia i w nieproporcjonalny sposób, podstawowe prawa skarżącego, w tym prawo do ochrony własności, prowadzenia działalności gospodarczej i dobrego imienia.


title: Sprawa T-500/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2007 r. — Komisja przeciwko IIC (Klauzula arbitrażowa — Właściwość Sądu — Zwrot zaliczki wypłaconej przez Wspólnotę na finansowane projekty z dziedziny transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych — Utrata roszczenia — Koszty podlegające zwrotowi a poniesione koszty)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2007 r. — Komisja przeciwko IIC
   (Sprawa T-500/04) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Właściwość Sądu - Zwrot zaliczki wypłaconej przez Wspólnotę na finansowane projekty z dziedziny transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych - Utrata roszczenia - Koszty podlegające zwrotowi a poniesione koszty)
   (2007/C 155/40)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Braun, W. Wils i N. Knittlmayer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: IIC Informations-Industrie Consulting GmbH (Königswinter, Niemcy) (przedstawiciele: E. Rott i J. Wolff, adwokaci)
   Przedmiot sprawy
   Skarga oparta na klauzuli arbitrażowej na podstawie art. 238 WE, mająca za przedmiot zasądzenie od pozwanej zwrotu części kwoty zaliczki wypłaconej przez Wspólnotę w wykonaniu pewnych umów o finansowanie zawartych w ramach programów kulturalnych
   Sentencja wyroku

               1)

               Zasądza się od IIC Informations-Industrie Consulting GmbH na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich kwotę 179 337 EUR tytułem żądania głównego, powiększoną o odsetki za zwłokę w wysokości 4 % rocznie od dnia 1 listopada 1998 r. do chwili całkowitej spłaty należnych kwot.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Wniosek IIC Informations-Industrie Consulting GmbH o udzielenie jej ochrony przed egzekucją niniejszego wyroku zostaje odrzucony.

               4)

               IIC Informations-Industrie Consulting GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa C-341/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 24 czerwca 2013 r. Cruz & Companhia, L.da przeciwko Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 24 czerwca 2013 r. Cruz & Companhia, L.da przeciwko Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP)
   (Sprawa C-341/13)
   2013/C 260/44
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cruz & Companhia, L.da..

      Strona pozwana: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy termin przedawnienia przewidziany w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (1) ma zastosowanie wyłącznie w stosunkach między Wspólnotą Europejską a stroną pozwaną występującą jako podmiot wypłacający pomoc wspólnotową, czy ma on zastosowanie również w stosunkach między stroną pozwaną występującą jako podmiot wypłacający pomoc wspólnotową a skarżącą jako beneficjentką wypłaconej pomocy, która to pomoc została uznana za nienależnie przyznaną?

               2)

               Na wypadek orzeczenia, że termin przewidziany w art. 3 ust. 1 rozporządzenia ma zastosowanie również w stosunkach między podmiotem wypłacającym pomoc a beneficjentką wypłaconej pomocy, która to pomoc została uznana za nienależnie przyznaną, czy należy przyjąć, że rzeczony termin ma zastosowanie wyłącznie do kar administracyjnych w rozumieniu art. 5 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r., czy również wtedy, gdy sprawa dotyczy „środków administracyjnych” w rozumieniu art. 4 ust. 1 tego samego rozporządzenia — konkretnie zwrotu kwot nienależnie pobranych?

      (1)  Dz. L 312, s. 1.


title: Sprawa T-434/10: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2011 r. — Hrbek przeciwko OHIM — Outdoor Group (ALPINE PRO SPORTSWEAR & EQUIPMENT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ALPINE PRO SPORTSWEAR & EQUIPMENT — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy alpine — Nadużycie władzy — Artykuł 65 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/14

         Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2011 r. — Hrbek przeciwko OHIM — Outdoor Group (ALPINE PRO SPORTSWEAR & EQUIPMENT)
   (Sprawa T-434/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ALPINE PRO SPORTSWEAR & EQUIPMENT - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy alpine - Nadużycie władzy - Artykuł 65 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 6/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Václav Hrbek (Augustinova, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat C. Jäger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: The Outdoor Group Ltd (Northampton, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 lipca 2010 r. (sprawa R 1441/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między The Outdoor Group Ltd a Václavem Hrbekiem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Václav Hrbek zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-472/07: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Enercon przeciwko OHIM — Hasbro (ENERCON)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/28

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Enercon przeciwko OHIM — Hasbro (ENERCON)
   (Sprawa T-472/07)
   (2008/C 79/55)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Enercon GmbH (Aurich, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Böhm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Hasbro Inc. (Pawtucket, Stany Zjednoczone)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 października 2007 r. w sprawie R 959/2006-4 w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie wniesione przez Enercon GmbH od decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 26 maja 2006 r. w sprawie sprzeciwu nr B 763 666,

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny wspólnotowy znak towarowy „ENERCON” dla towarów z klas 16, 18, 24, 25, 28 i 32 — zgłoszenie nr 3 326 031

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Hasbro Inc.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „TRANSFORMERS ENERGON” dla towarów z klas 16, 18, 24, 25, 28 i 32 — zgłoszenie nr 3 152 121, a także wcześniejsze niezarejestrowane znaki towarowe „TRANSFORMERS ENERGON” i „ENERGON”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94.


title: Sprawa T-293/13: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2013 r. — Theophilou przeciwko Komisji i EBC

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/18

         Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2013 r. — Theophilou przeciwko Komisji i EBC
   (Sprawa T-293/13)
   (2013/C 226/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Christos Theophilou i Eleni Theophilou (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: C. Paschalides, Solicitor i adwokat A. Paschalides)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie odszkodowania w kwocie 1 583 479 EUR na tej podstawie, że klauzule protokołu ustaleń z dnia 26 kwietnia 2013 r. podpisanego przez Cypr i pozwanych zawierają w pkt 1.23 — 1.27 wymagania stanowiące wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej wyższego rzędu chroniącej podmioty indywidualne, a mianowicie art. 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej konwencji praw człowieka;

               —

               uznanie stosownych klauzul za nieważne i niebyłe oraz nakazanie pilnego przeglądu instrumentów pomocy finansowej przewidzianych w art. 14 — 18 Traktatu ustanawiającego europejski mechanizm stabilności (zwanego dalej „traktatem EMS”), zgodnie z art. 19 tego traktatu, w świetle orzeczenia Sądu i celem wprowadzenia zmian niezbędnych, by zastosować się do tego orzeczenia;

               —

               jeżeli odszkodowanie wskazane w żądaniu pierwszym nie zostanie przyznane z tego powodu, że stosowne klauzule powinny zostać uznane za nieważne — zasądzenie odszkodowania z tytułu naruszenia art. 263 TFUE.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym stosowne klauzule protokołu ustaleń zawierają wymagania stanowiące „wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej wyższego rzędu chroniącej podmioty indywidualne” (1), z tego względu, że:

                           —

                           wspomniana norma prawna ma charakter nadrzędny, gdyż jest zawarta w karcie praw podstawowych i w europejskiej konwencji praw człowieka;

                           —

                           na mocy art. 51 ust. 1 karty i art. 6 ust. 2 TUE pozwani mają obowiązek przestrzegać podstawowych praw zagwarantowanych w karcie i konwencji oraz popierać ich stosowanie; oraz

                           —

                           depozyty bankowe stanowią własność w rozumieniu wspomnianego art. 17 karty i art. 1 protokołu nr 1 do konwencji.

               2)

               Zarzut drugi, zgodnie z którym poniższe naruszenia rozpatrywane łącznie są tak rozległe, że stanowią wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej wyższego rzędu:

                           —

                           w czasie kiedy strona skarżąca została pozbawiona depozytów bankowych nie istniały ograniczenia „przewidziane ustawą” w acquis regulujące kwestie pozbawienia depozytów bankowych, niezgodnie z wymogami karty i protokołu;

                           —

                           strona skarżąca została pozbawiona depozytów bankowych bez „słusznego odszkodowania […] wypłaconego we właściwym terminie” niezgodnie z art. 17 karty i art. 1 protokołu;

                           —

                           pozbawienie depozytów jest prima facie nielegalne, chyba że „[z] zastrzeżeniem zasady proporcjonalności, [jest ono] […] konieczne i rzeczywiście odpowiada[…] celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób” (2);

                           —

                           stanowiący przeciwwagę interes publiczny polegający na zapobieżeniu, w krótkim i średnim terminie, panice i szturmowi na banki, nie został uwzględniony przy dokonywaniu oceny interesu publicznego w rozumieniu art. 17 karty i art. 1 protokołu;

                           —

                           celem nie było skrzywdzenie lub ukaranie Cypru, lecz objęcie go oraz strefy euro wsparciem na rzecz stabilności, a tym samym odciążenie, a nie destabilizacja jego instytucji finansowych oraz żywotności gospodarczej;

                           —

                           nie ma mowy o zachowaniu proporcjonalności ingerencji względem uzasadnionego celu, gdyż zgodnie z art. 3 traktatu EMS jego prawdziwym celem jest „uruchamianie funduszy oraz udzielanie jego członkom napotykającym lub mogącym napotkać poważne trudności finansowe, pod rygorystycznymi warunkami […], wsparcia na rzecz stabilności, jeżeli będzie to konieczne do zapewnienia stabilności finansowej strefy euro w całości i jej państw członkowskich” bez równoczesnego paraliżowania ich gospodarki.

               3)

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym wskazane pozbawienie depozytów strony skarżącej nie było konieczne, ani proporcjonalne.

               4)

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym ostatecznie to pozwani spowodowali pozbawienie strony skarżącej jej depozytów bankowych, ponieważ gdyby nie to wystarczająco poważne naruszenie depozyty bankowe strony skarżącej byłyby chronione prawami wynikającymi z karty i protokołu, skutkiem czego szkoda poniesiona przez stronę skarżącą jest wystarczająco bezpośrednia i przewidywalna.

               5)

               Zarzut piąty, zgodnie z którym skoro powyższe żądania są uzasadnione, stosowne klauzule należy uznać za nieważne i niebyłe pomimo faktu, że odnoszą się one do Cypru, ponieważ dotyczą strony skarżącej bezpośrednio i indywidualnie na tej podstawie, że stosowne klauzule i sposób ich wykonania naruszają traktat lub reguły prawne związane z jego stosowaniem, lub — w zakresie w jakim zostałoby orzeczone, że pozbawienie strony skarżącej jej depozytów bankowych podważało zasadę prawną wyrażoną w art. 6 ust. 1 TUE — że miało miejsce nadużycie władzy.

      (1)  Zobacz wyrok z dnia 2 grudnia 1971 r. w sprawie 5/71 Zuckerfabrik Schoeppenstedt przeciwko Radzie, Rec. s. 975.

      (2)  Artykuł 52 ust. 1 karty.


title: Sprawa T-323/16: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2016 r. – Banco Cooperativo Español, SA/Junta Única de Resolución

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/30

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2016 r. – Banco Cooperativo Español, SA/Junta Única de Resolución
   (Sprawa T-323/16)
   (2016/C 296/39)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Banco Cooperativo Español, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: D. Sarmiento Ramirez-Escudero, abogado)

      Strona pozwana: Junta Única de Resolución

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie braku stosowania art. 5 ust. 1 rozporządzenia delegowanego 2015/63; i

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Junta Única de Resolución o nałożeniu składki ex ante za rok rozliczeniowy 2016 skierowanej do Banco Cooperativo Español.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca zaskarża decyzję o składce ex ante na rzecz Fondo Único de Resolución (jednolitego funduszu restrukturyzacji) i doręczonej za pośrednictwem Autoridad de Resolución Ejecutiva española (FROB) z dnia 26 kwietnia 2016 r. zgodnie z art. 6 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określającego jednolite warunki stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. L 13 2015, s. 1).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na zarzucie bezprawności na podstawie art. 277 TFUE, zmierzający do tego, aby Sąd stwierdził brak zastosowania art. 5 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. L 11 2015, s. 44). W tym zakresie twierdzi się, że wspomniany artykuł rozporządzenia delegowanego:

                           —

                           Narusza art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59, ponieważ ustanawia system obliczenia, który obciąża podmiot o konserwatywnym profilu ryzyka składką ex ante właściwą dla jednostki o bardzo wysokim stopniu ryzyka.

                           —

                           Narusza art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ w nieuzasadniony sposób ogranicza prawo podstawowe do swobody przedsiębiorczości.

                           —

                           Narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ nie uwzględnia podwójnego naliczania, które następuje w określonych pasywach skarżącej, co powoduje w ten sposób niekonieczne i nieproporcjonalne oraz oczywiście nieuzasadnione ograniczenie.

               2.

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu art. 103 ust. 2 dyrektywy 2014/59 i art. 70 rozporządzenia 806/2014 interpretowanych w świetle art. 16 Karty oraz w świetle zasady proporcjonalności.

         W tym zakresie twierdzi się, że słuszne powody braku zastosowania art. 5 ust. 1 rozporządzenia delegowanego 2015/64 wykazują w jasny sposób konieczność dostosowania profilu ryzyka skarżącej do specyfiki działania sieci współpracy, na której czele stoi, zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami. W ten sposób, w zakresie w jakim zaskarżona decyzja, której treść odpowiada ścisłemu i literalnemu zastosowaniu przepisu, którego treść nie uwzględnia profilu ryzyka skarżącej, należy uznać ją za sprzeczną z art. 103 ust. 2 dyrektywy 2014/59, a w szczególności z rozporządzeniem 806/2014, którego art. 70 dotyczący składek ex ante odsyła do postanowień dyrektywy 2014/59 oraz do jej przepisów wykonawczych.


title: Sprawa C-364/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 28 lipca 2014 r. – Annette Lorch, Kurt Lorch przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 28 lipca 2014 r. – Annette Lorch, Kurt Lorch przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-364/14)
   2014/C 339/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Rüsselsheim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Annette Lorch, Kurt Lorch

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nadzwyczajne okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (1) muszą się bezpośrednio odnosić do zarezerwowanego lotu?

               2)

               W przypadku, jeżeli na pytanie 1 należy udzielić odpowiedzi przeczącej: Ile uprzednich przelotów samolotu, który ma być użyty do planowego lotu, ma znaczenie w odniesieniu do nadzwyczajnych okoliczności? Czy istnieje ograniczenie czasowe w odniesieniu do uwzględnienia nadzwyczajnych okoliczności dotyczących uprzednich przelotów? I jeśli tak, to jak należy je odmierzyć?

               3)

               W razie gdy nadzwyczajne okoliczności występujące przy uprzednich przelotach mają znaczenie dla późniejszego lotu: czy racjonalne środki, które powinien podjąć obsługujący przewoźnik lotniczy zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia, muszą odnosić się tylko do zapobiegania nadzwyczajnych okoliczności, czy także do uniknięcia dłuższego opóźnienia?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1


title: Sprawa C-307/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 30 maja 2016 r. – Stanisław Pieńkowski przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Lublinie

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 30 maja 2016 r. – Stanisław Pieńkowski przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Lublinie
   (Sprawa C-307/16)
   (2016/C 335/42)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stanisław Pieńkowski

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 146 ust. 1 lit. b), art. 147 oraz art. 131 i art. 273 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniom krajowym wyłączającym zastosowanie zwolnienia w stosunku do podatnika, który nie spełnia warunku osiągnięcia odpowiedniego pułapu obrotów za poprzedni rok podatkowy, jak również nie posiada zawartej umowy z podmiotem uprawnionym do zwrotu podatku podróżnym?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1


title: Sprawa C-30/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 22 stycznia 2014 r. – Ryanair Ltd przeciwko PR Aviation BV

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 22 stycznia 2014 r. – Ryanair Ltd przeciwko PR Aviation BV
   (Sprawa C-30/14)
   2014/C 135/20
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd

      Strona pozwana: PR Aviation BV

      Pytanie prejudycjalne

   Czy działanie [dyrektywy w sprawie baz danych] (1) rozciąga się na bazy danych online, które nie podlegają ochronie na podstawie rozdziału III dyrektywy z tytułu praw autorskich, ani na podstawie rozdziału III z tytułu prawa ochronnego sui generis, i to w tym znaczeniu, że swoboda korzystania z takich baz danych również w tym zakresie nie może zostać ograniczona umownie na podstawie (analogicznego albo nie) zastosowania art. 6 ust. 1 i art. 8 w związku z art. 15 [dyrektywy w sprawie baz danych]?

      (1)  Dyrektywa 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych (Dz.U. L 77, s. 20).


title: Sprawa C-329/08: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/8

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-329/08)
   (2008/C 272/11)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i G. Rozet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dostosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (1), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 19 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 kwietnia 2007 r. Na dzień wniesienia skargi strona pozwana wciąż nie ustanowiła przepisów koniecznych w celu dokonania transpozycji dyrektywy w odniesieniu do Région de Bruxelles-Capitale.

      (1)  Dz.U. L 143, s. 56.


title: Sprawa F-120/06: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2006 r. — Dálnoky przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/31

         Skarga wniesiona w dniu 26 października 2006 r. — Dálnoky przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-120/06)
   (2006/C 310/66)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Noémi Dálnoky (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: P. Horváth, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/47/06 (1) opublikowanego przez Europejski Urząd Doboru Kadr Wspólnot Europejskich (EPSO) w celu utworzenia rezerwy administratorów posiadających obywatelstwo rumuńskie;

               —

               nakazanie Komisji aby w przyszłości nie publikowała żadnych konkursów ani nie przeprowadzała ogłoszonych konkursów, które ustanawiają wymóg gruntownej znajomości konkretnego języka urzędowego Wspólnot, lecz jedynie któregokolwiek z języków urzędowych Wspólnoty, chyba że znajomość konkretnego języka urzędowego jest konieczna ze względu na specyficzny rodzaj stanowiska, na które ogłoszony został konkurs;

               —

               jeżeli sporne postępowanie w sprawie naboru zostałoby przeprowadzone w części bądź całości przed wydaniem przez Sąd orzeczenia o jego unieważnieniu, nakazanie Komisji wyeliminowania skutków dyskryminacji, której doznał skarżący lub inni uczestnicy konkursu, wynikającej z zastosowania w ramach konkursu dyskryminującego wymogu, oraz umożliwienie ponownego ubiegania się o stanowiska obsadzane w ramach konkursu EPSO/AD/47/06 obywatelom tego państwa, którzy zrezygnowali z uczestniczenia w konkursie ze względu na sporny wymóg;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, będący obywatelem rumuńskim należącym do mniejszości węgierskiej w Rumunii, którego językiem ojczystym jest język węgierski, twierdzi, że ustanawiając wymóg gruntownej znajomości języka rumuńskiego ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AD/47/06 narusza prawo wspólnotowe na kilka sposobów:

               —

               ogłoszenie narusza prawo skarżącego do równego traktowania i niedyskryminacji ze względu na pochodzenie etniczne, ponieważ obywatele rumuńscy, których językiem ojczystym jest język rumuński, są niesprawiedliwie faworyzowani;

               —

               ogłoszenie ustanawia dyskryminację ze względu na pochodzenie etniczne, która jest zabroniona w regulaminie pracowniczym i art. 12 WE, w zakresie w jakim we wcześniejszych konkursach kandydaci mieli możliwość wykazania gruntownej znajomości języka urzędowego Wspólnot, który nie był językiem używanym przez większość obywateli państwa członkowskiego ich zamieszkania;

               —

               ogłoszenie ustanawia wymóg, który nie jest dopuszczalny w świetle przepisów regulaminu pracowniczego, który dopuszcza jedynie wymóg gruntownej znajomości konkretnego języka urzędowego Wspólnot, z wykluczeniem pozostałych, jeżeli jest to konieczne ze względu na specyficzny rodzaj stanowiska, na które ogłoszony został konkurs lub, gdy istnieje inne obiektywne uzasadnienie zgodne z prawem.

      (1)  Dz.U. L 145 A z 21.6.2006.


title: Wyrok Trybunału z dnia 31 marca 2017 r. w sprawie E-14/16 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 95/50/WE w sprawie ujednoliconych procedur kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych)

text:
               13.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/17

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 31 marca 2017 r.
   w sprawie E-14/16
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

      (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 95/50/WE w sprawie ujednoliconych procedur kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych)

   (2017/C 224/08)
   W sprawie E-14/16 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 17d załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Rady 95/50/WE z dnia 6 października 1995 r. w sprawie ujednoliconych procedur kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia, ze względu na niezastosowanie się do art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1–5, art. 5, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 wspomnianego aktu, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson wydał w dniu 31 marca 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 17d załącznika XIII do Porozumienia EOG (dyrektywa Rady 95/50/WE z dnia 6 października 1995 w sprawie ujednoliconych procedur kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia, nie wdrażając w przewidzianym terminie art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1–5, art. 5 oraz art. 9 ust. 1 tego aktu.

               2.

               Oddala skargę dotyczącą braku wdrożenia art. 6 ust. 1 tego aktu.

               3.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa C-637/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 9 grudnia 2016 r. – Florian Hanig/Société Air France SA

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 9 grudnia 2016 r. – Florian Hanig/Société Air France SA
   (Sprawa C-637/16)
   (2017/C 086/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Florian Hanig

      Strona pozwana: Société Air France SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 7 ust. 1 zd. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) należy tak interpretować, że pojęcie „wewnątrzwspolnotowy” rozciąga się także na terytoria, które zgodnie z załącznikiem II do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowią „kraje i terytoria zamorskie”, w stosunku do których obowiązują jedynie uregulowane w części czwartej TFUE szczególne zasady stowarzyszania?

      (1)  Dz.U. L 46, s.1.


title: Sprawa T-54/08: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2008 r. — Republika Cypryjska przeciwko Komisji

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/34

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2008 r. — Republika Cypryjska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-54/08)
   (2008/C 79/65)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciel: adwokat P. Kliridis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia EuropeAid/125051/D/SUP/CY o przetargu zatytułowanym „Upgrading the management of the energy sector — Energy metering and reactive power compensation” opublikowanego — wyłącznie w języku angielskim — w dniu 24 listopada 2007 r. lub w okolicach tej daty na stronie Europeaid (http://ec.europa.eu/europeaid/tender/data/) i stwierdzenie nieważności art. 5 i 23 tego ogłoszenia,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca twierdzi, że sporne ogłoszenie o przetargu jest niezgodne z prawem z następujących powodów:

               —

               po pierwsze publikując sporne ogłoszenie o przetargu Komisja przekroczyła lub naruszyła podstawę prawną swej decyzji, to jest rozporządzenie Rady (WE) nr 389/2006 z dnia 27 lutego 2006 r. ustanawiające instrument wsparcia finansowego w celu stymulowania rozwoju gospodarczego tureckiej wspólnoty cypryjskiej i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2667/2000 w sprawie Europejskiej Agencji Odbudowy (1),

               —

               po drugie ogłoszenie to jest sprzeczne lub niezgodne z art. 299 WE w brzmieniu zmienionym przez art. 19 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej i z protokołem nr 10 w sprawie Cypru do tego aktu,

               —

               po trzecie wspomniane ogłoszenie narusza lub jest niezgodne z obowiązkami wynikającymi z przepisów obowiązującego prawa międzynarodowego i rezolucji 541 (1983) i 550 (1984) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych.

      (1)  Dz.U. L 65, str. 5.


title: Sprawa T-357/17: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2017 r. – Aide et Action France/Komisja

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/28

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2017 r. – Aide et Action France/Komisja
   (Sprawa T-357/17)
   (2017/C 269/40)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Aide et Action France (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Le Mière)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 6 kwietnia 2017 r. oraz noty obciążeniowej nr 3241607987 otrzymanej w dniu 8 sierpnia 2016 r., wraz z wszystkimi skutkami prawnymi, jakie się z tym wiążą;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej zapłaty na rzecz Aide et Action France kwoty 8 000 EUR na podstawie art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem Unii Europejskiej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący interesu i legitymacji procesowej skarżącej, w związku z tym, że decyzja z dnia 6 kwietnia 2017 r. (zwana dalej „zaskarżoną decyzją”) wywołuje wobec niej skutki prawne.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w związku z tym, że;

                           —

                           decyzja ta narusza art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”) i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”);

                           —

                           w decyzji tej nie wskazano żadnych jasnych i jednoznacznych okoliczności faktycznych i prawnych;

                           —

                           Komisja ograniczyła się do stwierdzenia, że doszło do niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązań umownych bez określenia konkretnego postanowienia umownego, które pozwalałoby to potwierdzić, ani bez określenia kryterium, na podstawie którego ustaliła wysokość wskazanego długu;

                           —

                           decyzja ta nie została wystarczająco uzasadniona nawet w świetle kontekstu, w jakim została wydana;

                           —

                           dochodzenia przeprowadzone przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz opis stanu faktycznego nie pozwalają na zrozumienie zakresu środka, jaki został podjęty wobec strony skarżącej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący odmowy udostępnienia ostatecznego sprawozdania OLAF-u przekazanego Komisji Europejskiej w związku z tym, że:

                           —

                           zaskarżona decyzja narusza art. 15 ust. 3 TFUE, art. 42 karty oraz rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;

                           —

                           po wydaniu noty obciążeniowej oraz decyzji o odzyskaniu wierzytelności przez potrącenie stronie skarżącej należało udostępnić sprawozdanie końcowe OLAF-u, tak aby mogła w pełni skorzystać z prawa do obrony;

                           —

                           Komisja powinna była porozumieć się co do stosowania krajowych przepisów regulujących prawo dostępu do dokumentów, na których opiera się niekorzystna decyzja;

                           —

                           umowa w sprawie dofinansowania powinna była przewidywać postanowienia regulujące zasady udostępniania sprawozdań z dochodzenia oraz czynności sprawdzających Komisji;

                           —

                           w każdym razie Komisja mogła udostępnić dokument w części poprzez zaciemnienie pewnych jego fragmentów.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący braku jakiejkolwiek podstawy do wydania zaskarżonej decyzji, które to uchybienie narusza TFUE, z związku z tym, że:

                           —

                           zaskarżona decyzja narusza art. 209 TFUE oraz rozporządzenia finansowe nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. i nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r;

                           —

                           zaskarżona decyzja nie została wydana w związku z istnieniem wierzytelności pewnej, wyrażonej w kwocie pieniężnej i wymagalnej;

                           —

                           wszystkie środki otrzymane przez stronę skarżącą zostały w całości wydane na realizację programu, na który przyznano środki z funduszy europejskich, zgodnie z art. 14 załącznika 2 do umowy w sprawie dofinansowania „Grant Contract”.


title: Sprawa C-C-8/09: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/25

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-C-8/09)
   (2009/C 69/45)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Cattabriga i J. Sénéchal)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla dostosowania się do dyrektywy Komisji 2006/17/WE z dnia 8 lutego 2006 r. wprowadzającej w życie dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do niektórych wymagań technicznych dotyczących dawstwa, pobierania i badania tkanek i komórek ludzkich (1) a w każdym razie poprzez niedoinformowanie Komisji o ich przyjęciu, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2006/17/WE upłynął w dniu 1 listopada 2006 r. Tymczasem w dniu wniesienia niniejszej skargi, strona pozwana nie przyjęła jeszcze przepisów koniecznych dla transponowania dyrektywy, a w każdym bądź razie nie poinformowała Komisji o ich przyjęciu.

      (1)  Dz.U. L 38, s. 40.


title: Sprawa C-399/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 16 października 2009 r. — Marie Landtová przeciwko Česká správa sociálního zabezpečení

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 16 października 2009 r. — Marie Landtová przeciwko Česká správa sociálního zabezpečení
   (Sprawa C-399/09)
   2010/C 24/31
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marie Landtová

      Strona pozwana: Česká správa sociálního zabezpečení

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis części A pkt 6 załącznika III w związku z art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1), zgodnie z którym nadal ma być stosowane kryterium dotyczące określenia państwa sukcesora właściwego do uwzględnienia okresów ubezpieczenia ukończonych przez osoby zatrudnione do dnia 31 grudnia 1992 r. w systemie zabezpieczenia społecznego byłej Czeskiej i Słowackiej Republiki Federacyjnej, należy interpretować w ten sposób, że zakazuje stosowania reguły prawa krajowego, zgodnie z którą czeska instytucja zabezpieczenia społecznego w pełni uwzględnia w odniesieniu do uprawnienia do świadczenia i ustalenia jego wysokości okres ubezpieczenia ukończony na terytorium byłej Czeskiej i Słowackiej Republiki Federacyjnej do dnia 31 grudnia 1992 r., nawet jeśli do jego uwzględnienia według wyżej wspomnianego kryterium właściwa jest instytucja zabezpieczenia społecznego Republiki Słowacji?

               2)

               W razie przeczącej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy art. 12 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w związku z art. 3 ust. 1, art. 10 i 46 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on, by okres ubezpieczenia ukończony w systemie zabezpieczenia społecznego byłej Czeskiej i Słowackiej Republiki Federacyjnej do dnia 31 grudnia 1992 r., który został już raz uwzględniony w tym samym zakresie dla celów dotyczących świadczeń w systemie zabezpieczenia społecznego Republiki Słowackiej, był zgodnie z wyżej wymienioną regułą krajową uwzględniany w pełni w odniesieniu do uprawnienia do świadczenia emerytalnego i ustalenia jego wysokości jedynie wobec obywateli Republiki Czeskiej zamieszkałych na jej terytorium?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 2 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 1, s. 35.


title: Sprawa C-355/05: Skarga wniesiona w dniu  22 września 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/15

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-355/05)
   (2005/C 296/28)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 22 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Bernharda Schimę i Doyin Lawumni, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Irlandii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 33 dyrektywy 2003/55/EWG (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE, poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do stosowania tej dyrektywy, a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o ich przyjęciu.

               2)

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 57.


title: Sprawa C-3/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  16 marca 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Rechtbank Utrecht) — Poseidon Chartering BV przeciwko Marianne Zeeschip VOF, Albert Mooij, Sjoerdtje Sijswerda, Gerrit Schram (Dyrektywa 86/653/EWG — Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek — Pojęcie przedstawiciela handlowego — Zawarcie oraz przedłużanie pojedynczej umowy w okresie kilku lat)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 marca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Rechtbank Utrecht) — Poseidon Chartering BV przeciwko Marianne Zeeschip VOF, Albert Mooij, Sjoerdtje Sijswerda, Gerrit Schram
   (Sprawa C-3/04) (1)

   (Dyrektywa 86/653/EWG - Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek - Pojęcie przedstawiciela handlowego - Zawarcie oraz przedłużanie pojedynczej umowy w okresie kilku lat)
   (2006/C 131/14)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank Utrecht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Poseidon Chartering BV

      Strona pozwana: Marianne Zeeschip VOF, Albert Mooij, Sjoerdtje Sijswerda, Gerrit Schram
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank Utrecht — Interpretacja art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (Dz.U. L 382, str.17) — Pojęcie „przedstawiciela handlowego” — Pośrednik pracujący na własny rachunek, który wynegocjował dla armatora umowę o czarter na czas określony, a także jej coroczne przedłużanie, pobierając za to prowizję
   Sentencja
   Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady (86/653/EWG) z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek powinien być interpretowany w ten sposób, że jeśli pośrednikowi powierzono zawarcie jednej umowy, przedłużanej następnie przez kilka lat, warunek stałego charakteru pośrednictwa określony w tym przepisie wymaga, by zleceniodawca powierzył pośrednikowi pośrednictwo w zakresie kolejnych przedłużeń tej umowy.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004


title: Sprawa F-24/16: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2016 r. – ZZ/Komisja

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/51

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2016 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-24/16)
   (2016/C 251/60)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji, w której oddalono żądanie zmiany przez stronę pozwaną sposobu obliczenia uprawnień pieniężnych przysługujących skarżącemu w następstwie jego dymisji z Komisji w 2000 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności wydanej przez stronę pozwaną decyzji z dnia 15 marca 2016 r., w której oddalono żądanie skarżącego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-544/12: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2012 r. — Pensa Pharma przeciwko OHIM — Ferring i Farmaceutisk Lab Ferring (PENSA PHARMA)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/18

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2012 r. — Pensa Pharma przeciwko OHIM — Ferring i Farmaceutisk Lab Ferring (PENSA PHARMA)
   (Sprawa T-544/12)
   2013/C 55/32
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pensa Pharma, SA (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Esteve Sanz i M. González Gordon)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą były również: Ferring BV (Hoofddorp, Niderlandy) i Farmaceutisk Lab Ferring A/S (Vanlose, Dania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 października 2012 r. w sprawie R 1883/2011-5; oraz

               —

               obciążenie OHIM i w odpowiednim przypadku interwenientów kosztami postępowania przed Sądem oraz kosztami postępowania odwoławczego przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „PENSA PHARMA” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 44 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 4954831

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Ferring BV i Farmaceutisk Lab Ferring A/S

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Wnioski o unieważnienie prawa do znaku były oparte na podstawach określonych w art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 5 i art. 53 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009 oraz na rejestracji w Beneluksie słownego znaku towarowego nr 377513 „PENTASA” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Unieważnień: uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego dla wszystkich spornych towarów i usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 53 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009; oraz

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-206/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Oberlandesgericht (Niemcy) w dniu 19 maja 2008 r. — Wasser- und Abwasserzweckverband Gotha und Landkreisgemeinden (WAZV Gotha) przeciwko Eurawasser Aufbereitungs- und Entsorgungsgesellschaft mbH

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Oberlandesgericht (Niemcy) w dniu 19 maja 2008 r. — Wasser- und Abwasserzweckverband Gotha und Landkreisgemeinden (WAZV Gotha) przeciwko Eurawasser Aufbereitungs- und Entsorgungsgesellschaft mbH
   (Sprawa C-206/08)
   (2008/C 247/02)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Thüringer Oberlandesgericht (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wasser- und Abwasserzweckverband Gotha und Landkreisgemeinden (WAZV Gotha)

      Strona pozwana: Eurawasser Aufbereitungs- und Entsorgungsgesellschaft mbH
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy umowę dotyczącą usług (w niniejszym przypadku usług z zakresu gospodarki wodno-ściekowej), z treści której nie wynika, że instytucja zamawiająca wypłacała wynagrodzenie bezpośrednio dostawcy, lecz, że dostawca ten ma prawo pobierania opłat prywatnoprawnych od osób trzecich, należy z tej tylko przyczyny uznać za koncesję na usługi w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (1), w odróżnieniu od odpłatnego zamówienia na usługi w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) i d) tej dyrektywy?

               2)

               W przypadku udzielenia na pierwsze pytanie prejudycjalne odpowiedzi przeczącej: czy umowy tego rodzaju, który opisano w pierwszym pytaniu, można uznać za koncesje na usługi, gdy, na podstawie publicznoprawnego uregulowania przedmiotowej usługi (nałożenie obowiązku przyłączenia i korzystania; kalkulacja cen według zasady pokrycia poniesionych kosztów), ryzyko powiązane z prowadzeniem działalności jest wprawdzie od samego początku — a zatem także wtedy, gdy instytucja zamawiająca sama świadczyłaby usługę — znacznie ograniczone, lecz ponosi je całkowicie lub przynajmniej w przeważającym stopniu dostawca?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej również na drugie pytanie prejudycjalne: czy wykładni art. 1 ust. 3 lit. b) dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że ryzyko powiązane ze świadczeniem usługi, w szczególności ryzyko handlowe, musi jakościowo niemal odpowiadać ryzyku występującemu zwykle w warunkach wolnego rynku, na którym prowadzi działalność wielu konkurencyjnych dostawców?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 1.


title: Sprawa F-2/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 marca 2016 r. – Pasqualetti/Komisja (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego zatrudniony przez ESDZ — Dodatek na zagospodarowanie — Dieta dzienna — Miejsce zatrudnienia — Zmiana miejsca zamieszkania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga odszkodowawcza — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/55

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 marca 2016 r. – Pasqualetti/Komisja
   (Sprawa F-2/15) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego zatrudniony przez ESDZ - Dodatek na zagospodarowanie - Dieta dzienna - Miejsce zatrudnienia - Zmiana miejsca zamieszkania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga odszkodowawcza - Nieograniczone prawo orzekania))
   (2016/C 156/76)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gergö Pasqualetti (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat A. Véghely)

      Strona pozwana: Komsja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i T.S. Bohr, pełnomocnicy, następnie T.S. Bohr, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji w sprawie przyznania skarżącemu dodatku na zagospodarowanie i diety dziennej i żądanie zasądzenia od Komisji na jego rzecz zapłaty tych świadczeń z odsetkami.

      Sentencja wyroku

               1.

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 4 marca 2014 r. o nieprzyznaniu G. Pasqualettiemu dodatku na zagospodarowanie i diety dziennej, o których mowa w art. 5 ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

               2.

               Komisja Europejska wypłaci G. Pasqualettiemu, zgodnie z obowiązującymi przepisami regulaminu pracowniczego, kwoty świadczeń, o których mowa w pkt 1) sentencji, powiększone o odsetki za zwłokę naliczane od dni, w których świadczenia stały się należne, do czasu faktycznej ich zapłaty, według stopy procentowej ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansujących, mającej zastosowanie w danym okresie, powiększonej o dwa punkty.

               3.

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez G. Pasqualettiego.

      (1)  Dz.U. C 96 z 23.3.2015, s. 25.


title: Sprawa C-215/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Chancery Division (Zjednoczone Królestwo) w dniu 28 kwietnia 2014 r. – Société de Produits Nestlé SA przeciwko Cadbury UK Ltd

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Chancery Division (Zjednoczone Królestwo) w dniu 28 kwietnia 2014 r. – Société de Produits Nestlé SA przeciwko Cadbury UK Ltd
   (Sprawa C-215/14)
   2014/C 235/08
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice, Chancery Division (England and Wales)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Société de Produits Nestlé

      Strona pozwana: Cadbury UK Ltd

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w celu ustalenia, czy znak towarowy w następstwie jego używania uzyskał charakter odróżniający w rozumieniu art. 3 ust. 3 dyrektywy 2008/95/WE (1) wystarczy, aby zgłaszający udowodnił, że w odpowiedniej dacie znaczna część zainteresowanego kręgu odbiorców rozpoznaje znak i kojarzy go z towarami zgłaszającego w tym znaczeniu, że gdyby mieli oni stwierdzić, kto sprzedaje towary opatrzone tym znakiem, wskazaliby zgłaszającego, czy też zgłaszający musi udowodnić, że znaczna część zainteresowanego kręgu odbiorców kieruje się znakiem (w odróżnieniu od wszelkich innych znaków towarowych, które mogą być też obecne na rynku) jako wskazującym pochodzenie towarów?

               2)

               Czy w przypadku, gdy kształt jest tworzony przez trzy zasadnicze właściwości, przy czym jedna z nich wynika z charakteru samych towarów, a dwie pozostałe są niezbędne do uzyskania efektu technicznego, to art. 3 ust. 1 lit. e) pkt (i) lub pkt (ii) dyrektywy 2008/95/WE wyklucza rejestrację tego kształtu jako znaku towarowego?

               3)

               Czy art. 3 ust. 1 lit. e) pkt (ii) dyrektywy 2008/95/WE należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on rejestrację kształtów, które są niezbędne do uzyskania efektu technicznego w odniesieniu do sposobu, w jaki towary są wytwarzane, w przeciwieństwie do sposobu, w jaki funkcjonują?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, Dz.U. L 229, s. 25.


title: Sprawa F-139/12: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/76

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-139/12)
   2013/C 26/158
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o niezamieszczeniu skarżącego na liście osób, które zdały egzaminy na zakończenie szkolenia wpisującego się w ramy procedury certyfikacji oraz żądanie odszkodowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               Zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 10 000 EUR tytułem odszkodowania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-351/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia z dnia 16 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 33 de Barcelona – Hiszpania) – Estrella Rodríguez Sánchez/Consum Sociedad Cooperativa Valenciana (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2010/18/UE — Zmienione porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego zawarte przez BUSINESSEUROPE, UEAPME, CEEP i ETUC — Godzenie życia zawodowego z życiem rodzinnym — Powrót członkini spółdzielni, będącej jej pracownikiem, z urlopu macierzyńskiego — Wniosek o zmniejszenie wymiaru czasu pracy oraz zmianę godzin pracy — Sytuacja niepodlegająca zakresowi stosowania klauzuli 6 ust. 1 zmienionego porozumienia ramowego — Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia z dnia 16 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona – Hiszpania) – Estrella Rodríguez Sánchez/Consum Sociedad Cooperativa Valenciana
   (Sprawa C-351/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2010/18/UE - Zmienione porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego zawarte przez BUSINESSEUROPE, UEAPME, CEEP i ETUC - Godzenie życia zawodowego z życiem rodzinnym - Powrót członkini spółdzielni, będącej jej pracownikiem, z urlopu macierzyńskiego - Wniosek o zmniejszenie wymiaru czasu pracy oraz zmianę godzin pracy - Sytuacja niepodlegająca zakresowi stosowania klauzuli 6 ust. 1 zmienionego porozumienia ramowego - Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym))
   (2016/C 305/06)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Estrella Rodríguez Sánchez

      Strona pozwana: Consum Sociedad Cooperativa Valenciana

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona (sąd pracy nr 33 w Barcelonie, Hiszpania) jest niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


title: Sprawa T-393/13: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2013 r. — SolarWorld i Solsonica przeciwko Komisji

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/21

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2013 r. — SolarWorld i Solsonica przeciwko Komisji
   (Sprawa T-393/13)
   2013/C 274/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SolarWorld AG (Bonn, Niemcy) i Solsonica SpA (Cittaducale, Włochy) (przedstawiciele: L. Ruessmann, lawyer i J. Beck, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 513/2013 (1) w zakresie w jakim przepis ten przewiduje odroczenie do dnia 6 sierpnia 2013 r. stosowania pełnego tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego oraz ogniw i płytek pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej;

               —

               nakazanie organom celnym państw członkowskich stosowania stawek cła antydumpingowego określonych w art. 1 ust. 2 pkt ii) rozporządzenia Komisji (UE) nr 513/2013 od dnia 6 czerwca 2013 r.;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżące w związku z niestosowaniem stawek cła antydumpingowego określonych w art. 1 ust. 2 pkt ii) rozporządzenia Komisji (UE) nr 513/2013 od dnia 6 czerwca 2013 r.; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż przyjęcie art. 1 ust. 2 pkt i rozporządzenia Komisji (UE) nr 513/2013 stanowi naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1225/2009 (2).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, iż Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych przewidując stopniowe wprowadzenie tymczasowych środków antydumpingowych na mocy art. 1 ust. 2 pkt i) rozporządzenia Komisji (UE) nr 513/2013.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, iż przyjmując art. 1 ust. 2 pkt i) rozporządzenia Komisji (UE) nr 513/2013 Komisja w oczywisty i poważny sposób naruszyła spoczywające na niej obowiązki staranności i dobrej administracji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, iż przyjmując art. 1 ust. 2 pkt i) rozporządzenia Komisji (UE) nr 513/2013 Komisja działała bezprawnie, przez co wyrządziła skarżącym szkodę, za którą odpowiedzialność ponosi Unia Europejska zgodnie z art. 340 ust. 2 TFUE.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 513/2013 z dnia 4 czerwca 2013 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej i zmieniające rozporządzenie (UE) nr 182/2013 poddające rejestracji przywóz tych produktów pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 152, s. 5).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).


title: Sprawa C-162/15 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 marca 2017 r. – Evonik Degussa GmbH/Komisja Europejska [Odwołanie — Konkurencja — Artykuły 101 i 102 TFUE — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 30 — Decyzja Komisji stwierdzająca istnienie kartelu na europejskim rynku nadtlenku wodoru i nadboranu sodu — Publikacja poszerzonej jawnej wersji tej decyzji — Oddalenie wniosku o zachowanie poufności pewnych informacji — Zakres uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające — Decyzja 2011/695/UE — Artykuł 8 — Poufność — Ochrona tajemnicy zawodowej — Artykuł 339 TFUE — Pojęcie „tajemnic handlowych i innych informacji poufnych” — Informacje pochodzące z wniosku o złagodzenie kary — Oddalenie wniosku o zachowanie poufności — Uzasadnione oczekiwania]

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 marca 2017 r. – Evonik Degussa GmbH/Komisja Europejska
   (Sprawa C-162/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Konkurencja - Artykuły 101 i 102 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 30 - Decyzja Komisji stwierdzająca istnienie kartelu na europejskim rynku nadtlenku wodoru i nadboranu sodu - Publikacja poszerzonej jawnej wersji tej decyzji - Oddalenie wniosku o zachowanie poufności pewnych informacji - Zakres uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające - Decyzja 2011/695/UE - Artykuł 8 - Poufność - Ochrona tajemnicy zawodowej - Artykuł 339 TFUE - Pojęcie „tajemnic handlowych i innych informacji poufnych” - Informacje pochodzące z wniosku o złagodzenie kary - Oddalenie wniosku o zachowanie poufności - Uzasadnione oczekiwania])
   (2017/C 151/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Evonik Degussa GmbH (przedstawiciele: C. Steinle, C. von Köckritz i A. Richter, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Meessen, M. Kellerbauer i F. van Schaik, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 stycznia 2015 r., Evonik Degussa/Komisja (T-341/12, EU:T:2015:51), zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd stwierdza w nim, że urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające słusznie uznał brak swej właściwości do udzielenia odpowiedzi na zastrzeżenia, podniesione przez Evonik Degussa GmbH w oparciu o poszanowanie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania, dotyczące zamierzonej publikacji jawnej szczegółowej wersji decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania prowadzonego na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG przeciwko Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals Holding AB, Eka Chemicals AB, Degussa AG, Edison SpA, FMC Corporation, FMC Foret SA, Kemira OYJ, Air Liquide SA, Chemoxal SA, Snia SpA, Caffaro Srl, Solvay SA/NV, Solvay Solexis SpA, Total SA, Elf Aquitaine SA i Arkema SA (sprawa COMP/38.620 – Nadtlenek wodoru i nadboran sodu).

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2012) 3534 final z dnia 24 maja 2012 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o zachowanie poufności informacji złożonego przez Evonik Degussa GmbH, w zakresie, w jakim urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające uznał brak swej właściwości do udzielenia odpowiedzi na zastrzeżenia, o których mowa w pkt 1 sentencji niniejszego wyroku.

               4)

               Evonik Degussa GmbH i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


title: Sprawa C-617/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) Patents Court (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 grudnia 2012 r. — Astrazeneca AB przeciwko Comptroller-General of Patents

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) Patents Court (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 grudnia 2012 r. — Astrazeneca AB przeciwko Comptroller-General of Patents
   (Sprawa C-617/12)
   2013/C 86/15
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (Chancery Division) Patents Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Astrazeneca AB

      Druga strona postępowania: Comptroller-General of Patents

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy szwajcarskie pozwolenie na dopuszczenie do obrotu nieudzielone zgodnie z administracyjną procedurą wydawania zezwolenia ustanowioną w dyrektywie 2001/83/WE (1), ale automatycznie uznawane przez Liechtenstein, może stanowić „pierwsze zezwolenie na obrót produktem” dla celów art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 469/2009/WE (2)?

               2)

               Czy odpowiedź na pytanie pierwsze byłaby inna, jeśli:

                           a)

                           zestaw danych klinicznych, na podstawie których organ szwajcarski wydał pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, został uznany przez Europejską Agencję Leków za niespełniający warunków dla wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu zgodnie z rozporządzeniem nr 726/2004/WE (3); lub

                           b)

                           szwajcarskie pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zostało zawieszone po jego wydaniu, a jego obowiązywanie zostało dopiero przywrócone po przedstawieniu dodatkowych danych?

               3)

               Jeśli art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 469/2009 odnosi się wyłącznie do pozwoleń na dopuszczenie do obrotu wydanych zgodnie z administracyjną procedurą wydawania zezwolenia ustanowioną w dyrektywie 2001/83/WE, czy okoliczność, że produkt leczniczy został po raz pierwszy wprowadzony do obrotu w EOG na podstawie szwajcarskiego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu automatycznie uznawanego w Liechtensteinie, które nie zostało wydane zgodnie z dyrektywą 2001/83/WE, sprawia, że w odniesieniu do tego produktu nie można wydać dodatkowego świadectwa ochronnego zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 469/2009?

      (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136, s. 1).


title: Sprawa T-319/13: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2013 r. — Elmaghraby i El Gazaerly przeciwko Radzie

text:
               24.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/12

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2013 r. — Elmaghraby i El Gazaerly przeciwko Radzie
   (Sprawa T-319/13)
   2013/C 245/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ahmed Alaeldin Amin Abdelmaksoud Elmaghraby (Kair, Egipt) i Naglaa Abdallah El Gazaerly (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Pannick, QC, M. Lester, Barrister i M. O’Kane, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, w zakresie dotyczącym skarżących, nieważności decyzji Rady 2013/144/WPZiB z dnia 21 marca 2013 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. L 82, s. 54)

               —

               wykreślenie stwierdzenia jakoby skarżący byli odpowiedzialni za sprzeniewierzenie funduszy państwowych i były przeciwko nim prowadzone w Egipcie postępowania sądowe w tej sprawie oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy niepodania przez Radę adekwatnych i dostatecznych powodów poddania każdego ze skarżących środkom obowiązującym w 2013 r.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy oczywistego błędu w ocenie, jako że Rada uznała, iż w przypadku obydwu skarżących są spełnione kryteria objęcia wykazem wobec braku jest podstaw prawnej lub faktycznej dla umieszczenia ich nazwisk w wykazie;

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez Radę obowiązków związanych z ochroną danych spoczywających na niej na mocy rozporządzenia (WE) nr 45/2001 o ochronie danych osobowych (1) i dyrektywy 95/46/WE o ochronie danych osobowych (2).

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy nieposzanowania przez Radę prawa skarżących do obrony i skutecznej ochrony sądowej.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia przez Radę, bez uzasadnienia i w nieproporcjonalny sposób, podstawowych praw skarżących, włącznie z ich prawem do ochrony własności, działalności gospodarczej i dobrego imienia.

      (1)  Rozporządzenie nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych

      (2)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych


               14.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/26

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2009 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-8/09)
   2010/C 8/09
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 2 grudnia 2009 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Florence Simonetti, działających w charakterze przedstawicieli Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruxelles/Brussel, BELGIQUE/BELGIË.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przepisów aktu prawnego przywołanego między innymi w pkt 5 rozdziału III załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn zmieniająca dyrektywę 95/16/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dźwigów), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, ani nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Republika Islandii nie wypełniła swoich zobowiązań wynikających z tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG;
               oraz

               2)

               obciążenie Republiki Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone w sprawie:

               —

               niniejsza sprawa dotyczy niewdrożenia dyrektywy w sprawie maszyn,

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że nie otrzymał od rządu Islandii żadnych informacji wskazujących na to, że dyrektywa została wdrożona do prawa islandzkiego i twierdzi, że nie posiada żadnych informacji o podjęciu przez Islandię środków niezbędnych do zapewnienia dostosowania prawa krajowego do przepisów dyrektywy,

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że rząd Islandii nie zaprzeczył temu, że nie wprowadził w życie przepisów ustawowych, aktów wykonawczych ani przepisów administracyjnych niezbędnych do dostosowania prawa krajowego do przepisów przedmiotowej dyrektywy.


title: Sprawa C-154/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 27 marca 2017 r. – SIA „E LATS”

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 27 marca 2017 r. – SIA „E LATS”
   (Sprawa C-154/17)
   (2017/C 195/18)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SIA „E LATS”

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 311 ust. 1 pkt 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że za towary używane można uważać używane wyroby nabyte przez przedsiębiorcę handlowego, które zawierają metale szlachetne lub kamienie szlachetne (jak w niniejszej sprawie) i które są odsprzedawane głównie w celu pozyskania z nich obecnych w nich metali szlachetnych lub kamieni szlachetnych?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy do celów ograniczenia stosowania procedury szczególnej ma istotne znaczenie fakt, że przedsiębiorcy handlowemu znany jest zamiar późniejszego nabywcy, by pozyskać metale szlachetne lub kamienie szlachetne obecne w używanych wyrobach, lub czy istotne są obiektywne cechy transakcji (ilość wyrobów, status prawny drugiej strony transakcji itp.)?

      (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


20150731012616642015/C 270/132562014CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150611121211Sprawa C-256/14: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – Lisboagás GDL, Sociedade Distribuidora de Gás Natural de Lisboa SA/Autoridade Tributária e Aduaneira (Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 9, art. 73, art. 78 akapit pierwszy lit. a) i art. 79 akapit pierwszy lit. c) – Podstawa opodatkowania – Wliczanie kwot opłat komunalnych za zajmowanie części podziemnej gruntu uiszczanych przez spółkę posiadającą koncesję na dystrybucję gazu w sieci do podstawy opodatkowania podatkiem VAT naliczanego od usług świadczonych przez tę spółkę na rzecz spółki zajmującej się sprzedażą gazu)
 ---documentbreak--- C2702015PL1210120150611PL0013121121Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – Lisboagás GDL, Sociedade Distribuidora de Gás Natural de Lisboa SA/Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-256/14) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 9, art. 73, art. 78 akapit pierwszy lit. a) i art. 79 akapit pierwszy lit. c) — Podstawa opodatkowania — Wliczanie kwot opłat komunalnych za zajmowanie części podziemnej gruntu uiszczanych przez spółkę posiadającą koncesję na dystrybucję gazu w sieci do podstawy opodatkowania podatkiem VAT naliczanego od usług świadczonych przez tę spółkę na rzecz spółki zajmującej się sprzedażą gazu)”2015/C 270/13Język postępowania: portugalski
      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lisboagás GDL, Sociedade Distribuidora de Gás Natural de Lisboa SA

      Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Sentencja

   Wykładni art. 9 ust. 1, art. 73, art. 78 akapit pierwszy lit. a) oraz art. 79 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy dokonywać w ten sposób, że kwoty opłat takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, płacone na rzecz gmin przez spółkę posiadającą koncesję na dystrybucję gazu w sieci z tytułu korzystania ze składnika mienia komunalnego tych gmin, które następnie spółka ta przerzuca na inną spółkę, zajmującą się sprzedażą gazu, która ostatecznie przerzuca je na odbiorców końcowych, wlicza się – na podstawie art. 73 tej dyrektywy – do podstawy opodatkowania podatkiem VAT usług świadczonych przez pierwszą z tych spółek na rzecz drugiej.
   (
         1
      )	Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Wybór prezesa Trybunału

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/2

         Wybór prezesa Trybunału
   2009/C 267/03
   W dniu 7 października 2009 r. sędziowie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wybrali spośród siebie, na podstawie art. 7 §1 regulaminu, V. Skourisa na prezesa Trybunału na okres od dnia 7 października 2009 r. do dnia 6 października 2012 r.