title: Sprawa T-564/14: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2014 r. – Ahmed Mohamed Saleh Baeshen przeciwko OHIM

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/15

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2014 r. – Ahmed Mohamed Saleh Baeshen przeciwko OHIM
   (Sprawa T-564/14)
   2014/C 380/20
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ahmed Mohamed Saleh Baeshen & Co. (Dżudda, Arabia Saudyjska) (przedstawiciel: M. Vanhegan, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 maja 2014 r. w sprawie R 687/2014-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: Słowny znak towarowy „TEAVANA” dla usług z klasy 35 – zgłoszenie nr 4 0 98  588

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą, Teavana Corporation

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Stwierdzenie wygaśnięcia prawa właściciela do wspólnotowego znaku towarowego nr 4 0 98  588 w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Odrzucenie odwołania jako niedopuszczalnego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a), art. 59 i 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-352/05: Wyrok Sądu z dnia 28 września 2011 r. — Grecja przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Dotyczące niektórych produktów rolnych specjalne środki na rzecz mniejszych wysp Morza Egejskiego — Owoce i warzywa — Surowiec tytoniowy — Mięso baranie i kozie — Nieprzestrzeganie terminów płatności — Proporcjonalność — Zwiększenie stawki korekty ryczałtowej w przypadku ponownego naruszenia)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/16

         Wyrok Sądu z dnia 28 września 2011 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-352/05) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Dotyczące niektórych produktów rolnych specjalne środki na rzecz mniejszych wysp Morza Egejskiego - Owoce i warzywa - Surowiec tytoniowy - Mięso baranie i kozie - Nieprzestrzeganie terminów płatności - Proporcjonalność - Zwiększenie stawki korekty ryczałtowej w przypadku ponownego naruszenia)
   2011/C 331/27
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: początkowo G. Kanellopoulos i S. Charitaki, następnie I. Chalkias i S. Papaïoannou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i L. Visaggio, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata N. Korogiannakisa)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2005/579/WE z dnia 20 lipca 2005 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 199, s. 84) w części, w której wyłącza ona niektóre wydatki Republiki Greckiej poniesione w ramach dotyczących niektórych produktów rolnych specjalnych środków na rzecz mniejszych wysp Morza Egejskiego w sektorach owoców i warzyw, surowca tytoniowego oraz mięsa baraniego i koziego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-142/04 (wniosek Symvoulio tis Epikrateias o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) Maria Aslanidou przeciwko Ypourgos Ygeias & Pronoias (Dyrektywa 92/51/EWG — Pracownicy — Uznawanie dyplomów — Terapeuta zajęciowy)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/18

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-142/04 (wniosek Symvoulio tis Epikrateias o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) Maria Aslanidou przeciwko Ypourgos Ygeias & Pronoias (1)

   (Dyrektywa 92/51/EWG - Pracownicy - Uznawanie dyplomów - Terapeuta zajęciowy)
   (2005/C 217/35)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-142/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) postanowieniem z dnia 30 grudnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 17 marca 2004 r., w postępowaniu: Maria Aslanidou przeciwko Ypourgos Ygeias & Pronoias, Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, N. Colneric i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   W przypadku braku transpozycji w terminie przewidzianym w art. 17 dyrektywy Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającej dyrektywę 89/48/EWG, obywatel Państwa Członkowskiego może powoływać się na art. 3 akapit pierwszy lit. a) tej dyrektywy w celu uzyskania w przyjmującym Państwie Członkowskim zezwolenia na wykonywanie zawodu regulowanego, jakim jest zawód terapeuty zajęciowego.
   Możliwość ta nie może być uzależniona od oficjalnego uznania dyplomów zainteresowanego przez właściwe władze krajowe.
   Przedsięwzięcie środków kompensujących, o których mowa w art. 4 ust. 1 dyrektywy 92/51, może być wymagane od zainteresowanego jedynie wtedy, gdy są one przewidziane przez prawo krajowe obowiązujące w czasie rozpatrywania odnośnego wniosku.

      (1)  Dz.U C 106 z 30.04.2004.


title: Sprawa C-560/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 5 grudnia 2014 r. – MM/Minister for Justice and Equality, Irlandia i Attorney General

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 5 grudnia 2014 r. – MM/Minister for Justice and Equality, Irlandia i Attorney General
   (Sprawa C-560/14)
   (2015/C 081/06)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court, Irlandia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: MM

      Druga strona postępowania: Minister for Justice and Equality, Irlandia i Attorney General

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy przewidziane w prawie Unii Europejskiej „prawo do bycia wysłuchanym” wymaga, aby osoba składająca wniosek o udzielenie ochrony uzupełniającej na podstawie dyrektywy Rady 2004/83/WE (1) miała prawo do przeprowadzenia rozprawy w przedmiocie tego wniosku, w tym powoływania lub przesłuchiwania świadków, w sytuacji gdy ów wniosek zostaje złożony w okolicznościach, w których w danym państwie członkowskim stosowane są dwie oddzielne, następujące po sobie procedury rozpatrywania wniosków, odpowiednio, o nadanie statusu uchodźcy i o udzielenie ochrony uzupełniającej?

      (1)  Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U., L 304, s. 12).


title: Sprawa T-12/06: Skarga wniesiona w dniu  19 stycznia 2006 r.  w sprawie Deltafina przeciwko Komisji

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/49

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2006 r. w sprawie Deltafina przeciwko Komisji
   (Sprawa T-12/06)
   (2006/C 60/91)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Deltafina (Rzym, Włochy) [Przedstawiciele: adwokaci F. di Gianni, R. Jacchia, A. Terranova, I. Van Bael, J. F. Bellis]

      Strona pozwana: Komisja Europejska
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie grzywny nałożonej na skarżącą na mocy art. 2 decyzji lub tytułem ewentualnym obniżenie jej wysokości,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca w niniejszej sprawie wnosi o uchylenie grzywny w wysokości 30 milionów EUR nałożonej na mocy art. 2 zaskarżonej decyzji, której dotyczy również sprawa T-11/06 Romana Tabacchi przeciwko Komisji, ze względu na okoliczność, że Komisja bezprawnie niezastosowała w stosunku do niej zwolnienia z grzywny, które przyznała jej na podstawie pkt. 8 lit. b) obwieszczenia Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli. (1)

   Należy wskazać w tym względzie, że pozwana uchyliła przyznane skarżącej warunkowe zwolnienie z powodu oświadczenia złożonego w trakcie posiedzenia Consiglio Direttivo stowarzyszenia zawodowego APTI, w którym skarżąca poinformowała o przedstawieniu Komisji wniosku o przyznanie preferencyjnego traktowania.
   Na poparcie swych żądań skarżąca wskazuje, że:

               —

               uprzedziła Komisję o niemożności nieujawnienia okoliczności złożenia wniosku o przyznanie preferencyjnego traktowania,

               —

               Komisja zaakceptowała niemożność nieujawnienia przez Deltafinę okoliczności złożenia wniosku o przyznanie preferencyjnego traktowania,

               —

               urzędnicy Komisji nie poinformowali Deltafiny, że oświadczenie informujące o złożeniu wniosku o przyznanie preferencyjnego traktowania doprowadzi do utraty warunkowego zwolnienia,

               —

               Deltafina nie przedstawiła swego wniosku o przyznanie preferencyjnego traktowania po uzgodnieniu ze swymi głównymi konkurentami, oraz

               —

               ujawnienie przez Deltafinę okoliczności złożenia wniosku o przyznanie preferencyjnego traktowania nie miało żadnego szkodliwego wpływu na prowadzone przez Komisję dochodzenie.

         Co się tyczy obniżki wysokości grzywny skarżąca stwierdza, że:

               —

               w świetle umiarkowanej wartości rozpatrywanego rynku, niskich obrotów Deltafiny i braku wpływu naruszenia na rynek, kwota bazowa nałożonej przez Komisję grzywny jest oczywiście nadmierna i nieproporcjonalna,

               —

               Komisja błędnie przypisała zachowanie Deltafiny jej spółce-matce,

               —

               w szczególności w świetle nowej wykładni przedstawionej w obwieszczeniu z roku 2002, obniżka grzywny i ocena okoliczności łagodzących nie odzwierciedlają należycie okoliczności sprawy.

      (1)  Dz. U. C 45 z 19.2.2002, str. 3.


title: Sprawa T-672/14: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – August Wolff i Remedia przeciwko Komisji

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/31

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – August Wolff i Remedia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-672/14)
   (2014/C 439/42)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel (Bielefeld, Niemcy), Remedia d.o.o. (Zagrzeb, Chorwacja) (przedstawiciele: adwokaci P. Klappich, C. Schmidt und P. Arbeiter)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2014) 6030 final z dnia 19 sierpnia 2014 r. dotyczącej zezwoleń na wprowadzenie do obrotu, na podstawie art. 31 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, produktów leczniczych do użytku miejscowego stosowanych u ludzi, o wysokim stężeniu estradiolu, w zakresie, w jakim decyzja ta zobowiązuje państwa członkowskie do przestrzegania przewidzianych w niej obowiązków w odniesieniu do produktów leczniczych do użytku miejscowego zawierających 0,01 % estradiolu w swej masie, wymienionych i niewymienionych w załączniku I, z wyjątkiem ograniczenia, w myśl którego wskazane produkty lecznicze do użytku miejscowego zawierające 0,10 % estradiolu w swej masie mogą jeszcze być stosowane tylko dopochwowo;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 31 i nast. dyrektywy 2001/83/WE (1)

                           —

                           W tym kontekście strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja wykonawcza została wydana w postępowaniu wszczętym i prowadzonym z naruszeniem przepisów formalnoprawnych. Ponadto strona skarżąca wskazuje między innymi, że wbrew temu, co stanowi art. 31 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2001/83/WE, postepowanie nie zostało wszczęte przed wydaniem decyzji w przedmiocie wniosku o ponowne dopuszczenie produktu leczniczego, ale po jej wydaniu, a poza tym nie chodziło tu o szczególny przypadek, w którym w grę wchodziłyby interesy Unii. W odniesieniu do pierwszej skarżącej wszczęcie tego postępowania stanowi ponadto obejście obowiązujących w Niemczech przepisów regulujących ponowne dopuszczanie produktów leczniczych do obrotu.

                           —

                           Strona skarżąca utrzymuje dalej, że w postępowaniu nie uczestniczył właściwy komitet naukowy ds. oceny ryzyka, a ponadto w charakterze sprawozdawcy wyznaczony został stronniczy członek uczestniczącego w postępowaniu Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi.

                           —

                           Pierwsza skarżąca podnosi ponadto, że nie została ona należycie wysłuchana w kwestii o zasadniczym znaczeniu, w ramach postępowania w przedmiocie kontroli opinii.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 116 zdanie pierwsze i art.126 zdanie pierwsze dyrektywy 2001/83/WE

                           —

                           Strona skarżąca utrzymuje w tym względzie, że u podstaw decyzji wykonawczej leży błędna ocena stosunku między korzyściami a ryzykami związanymi ze stosowaniem produktu leczniczego. W szczególności Komisja nie wzięła pod uwagę okoliczności, że w trakcie wynoszącego ponad 45 lat okresu obecności na rynku pierwsza skarżąca nie otrzymała żadnych doniesień o poważnych niepożądanych skutkach produktu leczniczego zawierającego 0,01 % estradiolu w swej masie.

                           —

                           Poza tym Komisja, która jest zobowiązana do przedstawienia informacji o wystąpieniu nowych ryzyk związanych z produktem leczniczym oraz do udowodnienia tych informacji, nie przedstawiła – w ocenie strony skarżącej – żadnych nowych danych ani informacji naukowych, które świadczyłyby o istnieniu takiego ryzyka.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie zasad proporcjonalności i równego traktowania

                           —

                           W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca podnosi, że przewidziane w decyzji wykonawczej ostrzeżenia zawarte w informacji o produkcie leczniczego oraz inne ograniczenia dotyczące dopuszczenia produktu leczniczego do obrotu, a także związane z nimi wymogi są nieproporcjonalne i naruszają zasadę równego traktowania. Nieproporcjonalne jest w szczególności dodatkowe ograniczenie czasu stosowania przy jednoczesnym wyłączeniu powtórnego zastosowania produktu leczniczego, w ramach przewidzianej modyfikacji informacji o produkcie leczniczym. Zamiast ograniczania czasu stosowania wraz z wyłączeniem powtórnego zastosowania produktu leczniczego i wprowadzania związanych z tym ograniczeń, można było nakazać przeprowadzenie analizy domniemanych zagrożeń dla zdrowia, jako środka mniej dotkliwego.

      (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67)


title: Sprawy połączone C-101/11 P i C-102/11 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 października 2012 r. — Herbert Neuman, Andoni Galdeano del Sel, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przeciwko José Manuel Baena Grupo SA (Odwołanie — Wzór wspólnotowy — Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 — Artykuł 6, art. 25 ust. 1 lit. b) i e) oraz art. 61 — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający siedzącą postać — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy — Odmienne całościowe wrażenie — Stopień swobody twórcy — Poinformowany użytkownik — Zakres kontroli sądowej — Brak uzasadnienia)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/7

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 października 2012 r. — Herbert Neuman, Andoni Galdeano del Sel, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przeciwko José Manuel Baena Grupo SA
   (Sprawy połączone C-101/11 P i C-102/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wzór wspólnotowy - Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 - Artykuł 6, art. 25 ust. 1 lit. b) i e) oraz art. 61 - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający siedzącą postać - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy - Odmienne całościowe wrażenie - Stopień swobody twórcy - Poinformowany użytkownik - Zakres kontroli sądowej - Brak uzasadnienia)
   2012/C 379/11
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Herbert Neuman, Andoni Galdeano del Sel (przedstawiciel: S. Míguez Pereira, abogada), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: José Manuel Baena Grupo (przedstawiciel: A. Canela Giménez, abogada)

      Przedmiot

   Odwołania od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-513/09 Baena Grupo przeciwko OHIM — Neuman i Galdeano del Sel (Siedząca postać), na mocy którego Sąd stwierdził nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 14 października 2009 r. (sprawa R 1323/2008-3)

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               H. Neuman i A. Galdeano del Sel ponoszą własne koszty, jak również koszty poniesione przez José Manuel Baena Grupo SA w związku z postępowaniem odwoławczym w sprawie C-101/11 P.

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) ponosi własne koszty, jak również koszty poniesione przez José Manuel Baena Grupo SA w związku z postępowaniem odwoławczym w sprawie C-102/11 P.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.


title: Sprawa C-497/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 3 grudnia 2009 r. — Finanzamt Burgdorf przeciwko Manfred Bog

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 3 grudnia 2009 r. — Finanzamt Burgdorf przeciwko Manfred Bog
   (Sprawa C-497/09)
   2010/C 63/34
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Burgdorf

      Strona pozwana: Manfred Bog

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dostarczenie potraw lub posiłków przygotowanych do natychmiastowego spożycia stanowi dostawę w rozumieniu art. 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1)?

               2)

               Czy odpowiedź na pytanie pierwsze zależy od występowania innych dodatkowych elementów świadczenia usług (organizacja posiłku)?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy termin „środki spożywcze” w załączniku H kategoria 1 do szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on jedynie środki spożywcze „na wynos”, jak sprzedawane na ogół w obrocie środkami spożywczymi, czy też także potrawy i posiłki, które są przygotowane do natychmiastowego spożycia w drodze gotowania, smażenia, pieczenia albo w inny sposób?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.


title: Sprawa C-373/06 P, C-379/06 P i C-382/06 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 kwietnia 2008 r. — Thomas Flaherty (C-373/06 P), Larry Murphy (C-379/06 P), Ocean Trawlers Ltd (C-382/06 P) Irlandia przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Środki ochrony zasobów — Restrukturyzacja sektora rybołówstwa — Wnioski o zwiększenie celów w ramach wieloletniego programu orientacji WPO IV w zakresie tonażu — Odrzucenie wniosku)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 kwietnia 2008 r. — Thomas Flaherty (C-373/06 P), Larry Murphy (C-379/06 P), Ocean Trawlers Ltd (C-382/06 P) Irlandia przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-373/06 P, C-379/06 P i C-382/06 P) (1)

   (Odwołanie - Środki ochrony zasobów - Restrukturyzacja sektora rybołówstwa - Wnioski o zwiększenie celów w ramach wieloletniego programu orientacji „WPO IV’ w zakresie tonażu - Odrzucenie wniosku)
   (2008/C 142/06)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Thomas Flaherty (C-373/06 P), Larry Murphy (C-379/06 P), Ocean Trawlers Ltd (C-382/06 P) (przedstawiciele: D. Barry, solicitor i A. Collins, SC (C-373/06 P, C-379/06 P i C-382/06 P), jak również wyżej wymienieni oraz P. Gallagher, SC (C-379/06 P)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Doherty i M. van Heezik, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdzając nieważność decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w związku z poprawą bezpieczeństwa, warunków żeglugi morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy na statkach długości całkowitej większej niż 12 m (notyfikowanej pod numerem C(2003) 1113 (Dz.U. L 90, str. 48), oddalił jako niedopuszczalne skargi wniesione przez wnoszących odwołanie — Osoby, których decyzja (nie) dotyczy indywidualnie
   Sentencja

               1)

               Uchyla się wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawach T-218/03 — T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji w zakresie, w jakim oddala on jako niedopuszczalne skargi T. Flaherty'ego i L. Murphy'ego jak i spółki Ocean Trawlers Ltd. dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej WPO-IV w związku z poprawą bezpieczeństwa, warunków żeglugi morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy na statkach długości całkowitej większej niż 12 m, a po drugie obciążył ich własnymi kosztami postępowania.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisja 2003/245/WE, w zakresie w jakim znajduje ona zastosowanie do statków T. Flaherty'ego i L. Murphy'ego, jak i spółki Ocean Trawlers Ltd.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez T. Flaherty'ego i L. Murphy'ego, jak i spółkę Ocean Trawlers Ltd. tak w postępowaniu w pierwszej instancji jak i postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.

      Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa C-488/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Asociación de Transporte International por Carretera (ASTIC) przeciwko Administración General del Estado (Konwencja TIR — Wspólnotowy kodeks celny — Przewóz dokonywany na podstawie karnetu TIR — Stowarzyszenie poręczające — Nieprawidłowy wyładunek — Ustalenie miejsca naruszenia — Pokrycie należności przywozowych)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Asociación de Transporte International por Carretera (ASTIC) przeciwko Administración General del Estado
   (Sprawa C-488/09) (1)

   (Konwencja TIR - Wspólnotowy kodeks celny - Przewóz dokonywany na podstawie karnetu TIR - Stowarzyszenie poręczające - Nieprawidłowy wyładunek - Ustalenie miejsca naruszenia - Pokrycie należności przywozowych)
   2011/C 63/16
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Asociación de Transporte International por Carretera (ASTIC)

      Strona pozwana: Administración General del Estado

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 221 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) oraz art. 454 ust. 3 i art. 455 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1) — Przewozy dokonywane z zastosowaniem karnetu TIR — Naruszenia lub nieprawidłowości — Miejsce — Procedura — Pokrycie retrospektywne należności przywozowych lub wywozowych

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 454 i art. 455 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, należy dokonywać w ten sposób, że jeżeli domniemanie właściwości państwa członkowskiego — na którego terytorium stwierdzono naruszenie w przewozie TIR — w zakresie pokrycia długu celnego, zostało wzruszone w następstwie wyroku stwierdzającego, że tego naruszenia dopuszczono się na terytorium innego państwa członkowskiego, właściwość w zakresie pokrycia długu celnego przechodzi na organy celne tego ostatniego państwa, pod warunkiem że okoliczności stanowiące rzeczone naruszenie zostały przedstawione sądowi w terminie dwóch lat od daty powiadomienia o naruszeniu stowarzyszenia poręczającego na obszarze, na którym stwierdzono to naruszenie.

               2)

               Wykładni art. 455 ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93, w związku z art. 11 ust. 1 Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR podpisanej w Genewie w dniu 14 listopada 1975 r., należy dokonywać w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym, stowarzyszenie poręczające nie może powoływać się na termin przedawnienia określony w tych przepisach, gdy organy celne państwa członkowskiego, na którego terytorium stowarzyszenie ponosi odpowiedzialność, powiadomią je — w terminie jednego roku od dnia, w którym organy te zostały poinformowane o podlegającym wykonaniu wyroku wskazującym ich kompetencje — o okolicznościach prowadzących do powstania długu celnego, który stowarzyszenie to musi pokryć do wysokości gwarantowanej przez nie kwoty.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa T-330/11: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2011 r. — MasterCard i in. przeciwko Komisji

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/34

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2011 r. — MasterCard i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-330/11)
   2011/C 238/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MasterCard Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone), MasterCard International, Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone) oraz MasterCard Europe SPRL (Waterloo, Belgia) (przedstawiciele: B. Amory, V. Brophy oraz S. McInnes, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności, w całości, odmownej decyzji Komisji opartej na wyjątku zawartym w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43);

               —

               uznanie dokonanej przez Komisję interpretacji art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 za pozbawioną podstawy prawnej; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami strony skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję art. 4 ust. 3 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ:

                           —

                           Komisja nie stwierdziła, że spełnione są warunki art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001;

                           —

                           elementy, na których oparła się Komisja, są błędne pod względem faktycznym; oraz

                           —

                           istnieją nadrzędne względy interesu ogólnego w ujawnieniu dokumentów dostarczonych przez EIM Business and Policy Research w ramach badania dotyczącego kosztów ponoszonych przez kupców i korzyści związanych z akceptowaniem różnych form płatności (COMP/2008/D1/020).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez Komisję błędu co do prawa poprzez naruszenie art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, jak również art. 2 załącznika do decyzji Komisji z dnia 24 lutego 2010 r. zmieniającej regulamin wewnętrzny Komisji (Dz.U. 2010 L 55, s. 60), ponieważ:

                           —

                           Komisja bezprawnie ponownie nadała bieg terminowi przeglądu; oraz

                           —

                           Komisja bezprawnie przedłużyła termin przeglądu o 15 dni roboczych.


title: Sprawa T-19/12: Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2013 r. — Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik przeciwko OHIM — Impexmetal (IKFŁT KRAŚNIK) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego IKFŁT KRAŚNIK — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy FŁT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/10

         Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2013 r. — Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik przeciwko OHIM — Impexmetal (IKFŁT KRAŚNIK)
   (Sprawa T-19/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego IKFŁT KRAŚNIK - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy FŁT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 178/17
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. (Kraśnik, Polska) (przedstawiciel: J. Sieklucki, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Impexmetal S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: W. Trybowski, radca prawny, i K. Pyszków, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 października 2011 r. (sprawa R 2475/2010-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Impexmetalem S.A. a Fabryką Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa T-625/14: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Wm. Wrigley Jr. przeciwko OHIM (Przedstawienie kuli)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/28

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Wm. Wrigley Jr. przeciwko OHIM (Przedstawienie kuli)
   (Sprawa T-625/14)
   2014/C 351/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wm. Wrigley Jr. Company (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Kinkeldey, S. Brandstätter i C. Schmitt, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 czerwca 2014 r. w sprawie R 168/2014-5.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający kulę dla towarów z klas 3, 21 i 30 – zgłoszenie nr 1 1 7 37  541

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-84/08: Wyrok Sądu z dnia 7 kwietnia 2011 r. — Intesa Sanpaolo przeciwko OHIM — MIP Metro (COMIT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego COMIT — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Comet — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 216/96)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/19

         Wyrok Sądu z dnia 7 kwietnia 2011 r. — Intesa Sanpaolo przeciwko OHIM — MIP Metro (COMIT)
   (Sprawa T-84/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego COMIT - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Comet - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 216/96)
   2011/C 152/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Intesa Sanpaolo SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Perani i P. Pozzi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kaase, J.C. Plate i M. Berger)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 grudnia 2007 r. (sprawa R 138/2006-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG a Intesa Sanpaolo SpA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 19 grudnia 2007 r. (sprawa R 138/2006-4) w zakresie, w jakim oddalono wniosek Intesa Sanpaolo SpA dotyczący towarów należących do klasy 16.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa koszty własne oraz połowę kosztów poniesionych przez Intesa Sanpaolo.

               4)

               MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa T-431/13: Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2013 r. — Métropole Gestion przeciwko OHIM — Metropol (METROPOL)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/57

         Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2013 r. — Métropole Gestion przeciwko OHIM — Metropol (METROPOL)
   (Sprawa T-431/13)
   2013/C 344/103
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Métropole Gestion (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat M.-A. Roux Steinkühler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Metropol Investment Financial Company Ltd (Moskwa, Rosja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi, a w związku z tym:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera ona odmowę unieważnienia prawa do kwestionowanego wspólnotowego znaku towarowego opartego na znakach towarowych nr 23 167 081, nr 23 167 084 i nr 794 040 oraz innych niezarejestrowanych oznaczeniach;

               —

               utrzymanie w mocy zaskarżonej w decyzji w zakresie, w jakim dokonuje ona częściowego unieważnienia prawa do znaku towarowego nr 3 590 981 w związku z wcześniejszym znakiem towarowym nr 2 143 685;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „METROPOL” dla towarów i usług z klas 89, 35, 36 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 3 590 981

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Metropol Investment Financial Company Ltd

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny krajowy znak towarowy „METROPOLE” i graficzne krajowy oraz wspólnotowy znaki towarowe „METROPOLE gestion” dla usług z klasy 36

      Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe oddalenie wniosku

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-323/11: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2011 r. — UCP Backus y Johnston przeciwko OHIM (Kształt butelki)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/36

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2011 r. — UCP Backus y Johnston przeciwko OHIM (Kształt butelki)
   (Sprawa T-323/11)
   2011/C 252/82
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Unión de Cervecerías Peruanas Backus y Johnston SAA (Lima, Peru) (przedstawiciel: adwokat E. Armijo Chávarri)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie za wniesioną w terminie i zgodnie z wymogami skargi na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu z dnia 23 marca 2011 r. w sprawie R 2238/2010-2;

               —

               wydanie po przeprowadzeniu właściwego postępowania wyroku, na mocy którego zostanie stwierdzona nieważność wspomnianej decyzji wraz z obciążeniem Urzędu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy stanowiący kształt butelki (zgłoszenie nr 8.592.081) dla towarów z klasy 32 („piwo”)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Nieprawidłowe zastosowanie i błędna wykładnia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa F-101/14: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2014 r. – ZZ przeciwko OHIM

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/50

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2014 r. – ZZ przeciwko OHIM
   (Sprawa F-101/14)
   (2015/C 007/60)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat Heinrich Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o zastosowaniu klauzuli zawartej w umowie o pracę ze skarżącą, która przewiduje zakończenie umowy o pracę ze skarżącą w razie, gdy skarżąca nie znajdzie się na liście rezerwy kadrowej następnego konkursu otwartego organizowanego przez EPSO dla jej grupy funkcyjnej w obszarze własności przemysłowej do postępowań konkursowych OHIM/AD/01/13 i OHIM/AST/02/13 oraz żądanie odszkodowania za poniesioną szkodę niematerialną i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji OHIM, o której skarżąca została powiadomiona pismem OHIM z dnia 28 listopada 2003 r., o zastosowaniu klauzuli zawartej w § 5 umowy o pracę ze skarżącą, która przewiduje zakończenie umowy o pracę ze skarżącą w razie, gdy skarżąca nie znajdzie się na liście rezerwy kadrowej następnego konkursu otwartego organizowanego przez EPSO dla jej grupy funkcyjnej w obszarze własności przemysłowej, do postępowań konkursowych OHIM/AD/01/13 i OHIM/AST/02/13, które zostały ogłoszone w dniu 31 października 2013 r.;

               —

               zasądzenie od OHIM na rzecz skarżącej odszkodowania w odpowiedniej wysokości, zgodnie z uznaniem Sądu za poniesioną wskutek ww. w żądaniu 1 decyzji OHIM szkodę niematerialną i doznaną krzywdę oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.


title: Sprawa C-48/10: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2008/1/WE — Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola — Warunki udzielania pozwoleń dla istniejących instalacji — Obowiązek zapewnienia eksploatacji takich instalacji zgodnie z wymogami dyrektywy)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/15

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-48/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/1/WE - Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola - Warunki udzielania pozwoleń dla istniejących instalacji - Obowiązek zapewnienia eksploatacji takich instalacji zgodnie z wymogami dyrektywy)
   2011/C 13/24
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: A. Alcover San Pedro, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 24, s. 8) — Instalacje mogące mieć wpływ na emisje do powietrza, środowiska wodnego lub gleby oraz na zanieczyszczenie — Warunki udzielania pozwoleń dla istniejących instalacji

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując niezbędnych środków w celu zagwarantowania, że właściwe władze zapewnią, poprzez udzielenie pozwoleń zgodnie z art. 6 i 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli lub, w odpowiedni sposób, poprzez ponowne zbadanie warunków i, w odpowiednim przypadku, poprzez uaktualnienie pozwoleń na istniejące instalacje, aby najpóźniej do dnia 30 października 2007 r., instalacje te były eksploatowane zgodnie z wymogami art. 3, 7, 9, 10 i 13, art. 14 lit. a) i b) i art. 15 ust. 2 tej dyrektywy, z zastrzeżeniem innych szczególnych przepisów prawa Unii, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 5 ust. 1 omawianej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.04.2010.


title: Sprawa T-54/07: Postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2011 r. — Vtesse Networks przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Telekomunikacja — Podatek od nieruchomości niemieszkalnych w Zjednoczonym Królestwie — Decyzja stwierdzająca, że rozpatrywany środek nie stanowi pomocy — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/18

         Postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2011 r. — Vtesse Networks przeciwko Komisji
   (Sprawa T-54/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Telekomunikacja - Podatek od nieruchomości niemieszkalnych w Zjednoczonym Królestwie - Decyzja stwierdzająca, że rozpatrywany środek nie stanowi pomocy - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2011/C 80/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vtesse Networks Ltd (Hertford, Hertfordshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: H. Mercer, barrister, i J. Ballard, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: AboveNet Communications UK Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo); Gamma Telecom Ltd (Newbury, Berkshire, Zjednoczone Królestwo) i VTL (UK) Ltd (Egham, Surrey, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: I. Forrester, QC, adwokaci C. Arhold i K. Struckmann)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: British Telecommunications plc (Londyn) (przedstawiciele: G. Robert i C. Berg, solicitors) oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: V. Jackson, pełnomocnik, wspierany przez C. Vajdę, QC i T. Morsheada, barrister)

      Przedmiot

   Stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2006/951/WE z dnia 12 października 2006 r. dotyczącej naliczania przez Zjednoczone Królestwo podatku od nieruchomości niemieszkalnych od infrastruktury telekomunikacyjnej w Zjednoczonym Królestwie [C-4/2005 (ex NN 57/2004, ex CP 26/2004)] (Dz.U. L 383, str. 70).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Vtesse Networks Ltd pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, AboveNet Communications UK Ltd, Gamma Telecom Ltd, VTL (UK) Ltd i British Telecommunications plc pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa T-596/14: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Syriatel Mobile Telecom przeciwko Radzie

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/18

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Syriatel Mobile Telecom przeciwko Radzie
   (Sprawa T-596/14)
   2014/C 361/26
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w rezultacie stwierdzenie nieważności decyzji 2014/309/WPZiB z dnia 28 maja 2014 r. oraz wszystkich wykonujących ją aktów w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej koszami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub do nich podobne.

      (1)  Dz.U. C 290, s. 13.


title: Sprawa T-90/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 listopada 2007 r. — Omega przeciwko OHIM — Omega Engineering (Ω OMEGA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słowno-graficznego wspólnotowego znaku towarowego Ω OMEGA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy OMEGA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Powołanie się przez zgłaszającego wspólnotowy znak towarowy na identyczny ze zgłoszonym krajowy znak towarowy wcześniejszy w stosunku do znaku, na który powołano się w sprzeciwie — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 listopada 2007 r. — Omega przeciwko OHIM — Omega Engineering (Ω OMEGA)
   (Sprawa T-90/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słowno-graficznego wspólnotowego znaku towarowego Ω OMEGA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy OMEGA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Powołanie się przez zgłaszającego wspólnotowy znak towarowy na identyczny ze zgłoszonym krajowy znak towarowy wcześniejszy w stosunku do znaku, na który powołano się w sprzeciwie - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
   (2007/C 315/65)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Omega SA (Bienne, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. González-Bueno Catalán de Ocón i E. Armijo Chávarri, następnie adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Omega Engineering, Inc. (Stamford, Connecticut, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: C. Algar, solicitor)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 grudnia 2004 r. (sprawa R 330/2002-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Omega Engineering, Inc. a Omega SA.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Omega SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005.


title: Sprawa T-26/16: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2016 r. – Republika Grecka/Komisja

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/29

         Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2016 r. – Republika Grecka/Komisja
   (Sprawa T-26/16)
   (2016/C 111/35)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, O. Tsirkinidou i A. E. Vasilopoulou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wykonawczej Komisji 2015/2098 z dnia 13 listopada 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), notyfikowanej jako dokument nr C(2015) 7716 i opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, wydanie L 303 z dnia 20/11/2015 r., s. 35 i nast., w części, w której w wyniku kontroli IR/2009/004/GR i IR/2009/0017/GR na Republikę Grecką zostały nałożone jednorazowe i zryczałtowane korekty finansowe z powodu opóźnień w postępowaniach w sprawie odzyskania należności, z powodu niedostarczenia danych oraz ogólnie z powodu nieprawidłowości w postępowaniu w sprawie zarządzania należnościami na łączną kwotę 11 534 827,97 EUR zgodnie z wykazem załączników do decyzji, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.
   W szczególności w odniesieniu do zryczałtowanej korekty finansowej w wysokości 10 % nałożonej na Republikę Grecką za rok budżetowy 2011 podnosi ona cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy braku podstawy prawnej nałożenia zryczałtowanych korekt finansowych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy domniemanych opóźnień w postępowaniach w sprawie odzyskania należności. Skarżąca podnosi w nim, że nałożenie korekt w 2015 r. za nieprawidłowości systemu kontroli, które odnosiły się także do okoliczności faktycznych sprzed 2000 r., po tym, jak z naruszeniem prawa władz greckich do obrony po raz pierwszy w 2011 r. zostały dokonane stwierdzenia, którym Komisja przypisała nieproporcjonalne znaczenie, narusza ogólną zasadę pewności prawa, podejmowania działań przez Komisję w odpowiednim czasie i w każdym razie rozsądnego terminu dla takich działań.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy domniemanych nieprawidłowości w postępowaniu w sprawie odzyskania należności w drodze potrącenia. W zarzucie tym skarżąca utrzymuje, że decyzja Komisji jest całkowicie pozbawiona wystarczającego i określonego uzasadnienia oraz że w każdym razie została ona wydana na podstawie oczywistego błędu w ocenie.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy błędnego zdaniem Komisji obliczenia odsetek, które zostały rozliczone zgodnie z kryterium 50/50 przewidzianym w art. 31 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 (1) i wynikającego stąd niewskazania odsetek w załączniku ΙΙΙ. Skarżąca podnosi, że Komisja dokonała błędnej wykładni przepisów art. 32 ust. 1 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i błędnie je zastosowała.

         Wreszcie w odniesieniu do pozostałych zaskarżonych części decyzji wykonawczej Komisji dotyczących nałożenia jednorazowych korekt w przypadkach terminowej kontroli skarżąca wysuwa zarzut piąty. Poczyniwszy niezbędne uwagi wstępne do wszystkich przypadków, w zarzucie tym skarżąca odnosi się oddzielnie do każdej z nałożonych korekt i powołuje się na naruszenie przepisów art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, [mianowicie] z powodu nieprecyzyjności, całkowitego braku wystarczającego i określonego uzasadnienia, licznych oczywistych błędów w ocenie popełnionych przez Komisję, naruszenia zasady dobrej administracji i proporcjonalności oraz przekroczenia granic przysługującego Komisji uznania przy obliczaniu spornych kwot w stosunku do Republiki Greckiej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1).


title: Sprawa C-251/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen — Szwecja) — Gävle Kraftvärme AB przeciwko Länsstyrelsen i Gävleborgs län (Środowisko naturalne — Dyrektywa 2000/76/WE — Spalanie odpadów — Kwalifikacja jednostki wytwarzającej w jednym procesie ciepło i energię elektryczną — Pojęcia spalarni i współspalarni )

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen — Szwecja) — Gävle Kraftvärme AB przeciwko Länsstyrelsen i Gävleborgs län
   (Sprawa C-251/07) (1)

   (Środowisko naturalne - Dyrektywa 2000/76/WE  - Spalanie odpadów - Kwalifikacja jednostki wytwarzającej w jednym procesie ciepło i energię elektryczną - Pojęcia „spalarni’ i „współspalarni’)
   (2008/C 285/13)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Högsta domstolen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gävle Kraftvärme AB

      Strona pozwana: Länsstyrelsen i Gävleborgs län
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Högsta domstolen — Wykładnia art. 3, pkt 4 i 5 dyrektywy 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów (Dz.U. L 332, s. 91) — Kwalifikacja jednostki wytwarzającej w jednym procesie ciepło i energię elektryczną składającej się z kilku pieców — Spalarnia i współspalarnia
   Sentencja

               1)

               W ramach stosowania dyrektywy 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów, w przypadku gdy elektrociepłownia składa się z kilku pieców, każdy z tych pieców wraz ze związanym z nim wyposażeniem należy uznać za odrębną instalację.

               2)

               Instalację uznaje się za „spalarnię” albo „współspalarnię” w rozumieniu art. 3 pkt 4 i 5 dyrektywy 2000/76 w zależności od jej głównego celu. Do władz krajowych należy stwierdzenie, jaki jest to cel, na podstawie oceny okoliczności istniejących w chwili dokonywania tego rodzaju ustaleń. Dokonując takiej oceny, należy w szczególności uwzględnić wielkość produkcji energii albo produktów materialnych wytwarzanych w ramach danej instalacji w zestawieniu z ilością odpadów w niej spalanych, jak również trwałość albo nieprzerwany charakter produkcji.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa C-139/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 17 marca 2010 r. — Prism Investments B.V. przeciwko Jaap Anne Van der Meer jako syndykowi masy upadłościowej Arilco Holland B.V.

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 17 marca 2010 r. — Prism Investments B.V. przeciwko Jaap Anne Van der Meer jako syndykowi masy upadłościowej Arilco Holland B.V.
   (Sprawa C-139/10)
   2010/C 134/43
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Prism Investments B.V.

      Strona pozwana: Jaap Anne Van der Meer jako syndyk masy upadłościowej Arilco Holland B.V.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 45 rozporządzenia nr 44/2001 (1) sprzeciwia się odmowie lub uchyleniu stwierdzenia wykonalności orzeczenia przez sąd orzekający w przedmiocie środka zaskarżenia na podstawie art. 43 lub 44 tego rozporządzenia, z innej przyczyny niż wymieniona w art. 34 i 35 tego rozporządzenia, która została powołana przeciwko wykonaniu orzeczenia uznanego za wykonalne i która powstała po wydaniu tego orzeczenia, jak przyczyna, że orzeczenie zostało już wykonane?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1).


title: Sprawa T-220/09: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2009 r. — ERGO Versicherungsgruppe przeciwko OHIM — Société de Développement et de Recherche Industrielle (ERGO)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/60

         Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2009 r. — ERGO Versicherungsgruppe przeciwko OHIM — Société de Développement et de Recherche Industrielle (ERGO)
   (Sprawa T-220/09)
   2009/C 180/110
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ERGO Versicherungsgruppe AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, A. Renck, T. Dolde i J. Pause)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Société de Développement et de Recherche Industrielle SAS (Chenôve, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w sprawie R 515/2008-4 z dnia 20 marca 2009 r.; i

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ERGO” dla towarów z klas 3 i 5 (zgłoszenie nr 3 292 638)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Société de Développement et de Recherche Industrielle SAS

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „URGO” dla towarów z klas 3 i 5 (wspólnotowy znak towarowy nr 989 863)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1)], ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa T-2/07: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/31

         Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-2/07)
   (2007/C 56/61)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. M. Rodríguez Cárcamo)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 5102 z dnia 20 października 2006 r. zmniejszającej wymiar pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na rzecz grupy projektów 2001 ES 16 C PE 050 (rekultywacja dorzecza Júcar 2001 — grupa 2).

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga dotyczy decyzji Komisji C(2006) 5102 z dnia 20 października 2006 r. zmniejszającej wymiar pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na rzecz grupy projektów nr 2001 ES 16 C PE 050 realizowanych w Hiszpanii pod nazwą „rekultywacja dorzecza Júcar 2001 — grupa 2”.
   Skarga dotyczy grupy trzech różnych przedsięwzięć korzystających z całkowitej pomocy w wysokości 11 266 701 EUR, zmniejszonej na mocy zaskarżonej decyzji do kwoty 1 900 281 EUR.
   Na poparcie swych żądań państwo skarżące powołuje błędną i niespójną interpretację dyrektywy 93/37/EWG (1) tak co do kryterium doświadczenia (art. 30, ust. 1 i 2) jak i zastosowania systemu cen średnich (art. 30 ust. 1).
   Co się tyczy włączenia kryterium doświadczenia do kryteriów udzielania zamówień, nie określonych wyraźnie w znajdujących zastosowanie przepisach, Królestwo Hiszpanii twierdzi, że orzecznictwo wspólnotowe dopuszcza taką możliwość i że posłużenie się tym kryterium nie stanowi ciężkiego i oczywistego naruszenia wspólnotowego porządku prawnego, a co najwyżej stanowić może usprawiedliwiony błąd w stosowaniu prawa wynikający z braku jasności spornego przepisu.
   Z drugiej strony państwo wnoszące skargę zaprzecza, by odwołanie do systemu cen średnich, użytego w trakcie analizy oferty najkorzystniejszej ekonomicznie w odniesieniu do projektów będących przedmiotem przetargu, naruszało zasadę równego traktowania, dyskryminując niskie oferty w stosunku do ofert droższych.
   Dodatkowo państwo skarżące powołuje się na niezgodność z prawem art. H ust. 2 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1164/94 (2), jako że narusza on zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, a konkretnie w stosunku do umowy nr 2000/GV/2005 państwo to podnosi naruszenie zasady proporcjonalności, jak również art. 19 dyrektywy nr 93/37.

      (1)  Dyrektywa Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 1).

      (2)  Rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiające Fundusz Spójności (Dz.U. L 130 z dnia 25.5.1994, str. 1).


title: Sprawa F-31/14: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2014 r. – ZZ i in. przeciwko Parlamentowi

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/45

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2014 r. – ZZ i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-31/14)
   2014/C 184/75
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności wyborów do komitetu pracowniczego Parlamentu Europejskiego przeprowadzonych jesienią 2013 r., a których wyniki zostały opublikowane w dniu 28 listopada 2013 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności wyników wyborów komitetu pracowniczego Parlamentu Europejskiego przeprowadzonych jesienią 2013 r., a których wyniki zostały oficjalnie opublikowane w dniu 28 listopada 2013 r.

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-35/15: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Alkarim for Trade and Industry/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/22

         Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Alkarim for Trade and Industry/Rada
   (Sprawa T-35/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2017/C 161/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alkarim for Trade and Industry LLC (Tal Kurdi, Syria) (przedstawiciele: adwokaci J.P. Buyle i L. Cloquet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo G. Étienne i S. Kyriakopoulou, następnie S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/730/WPZiB z dnia 20 października 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2014, L 301, s. 36; sprostowanie Dz.U. 2014, L 305, s. 116) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1105/2014 z dnia 20 października 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2014, L 301, s. 7; sprostowanie Dz.U. 2014, L 305, s. 115) w zakresie, w jakim nazwa skarżącej została umieszczona w wykazie osób i podmiotów, wobec których mają zastosowanie środki ograniczające.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2014/730/WPZiB z dnia 20 października 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1105/2014 z dnia 20 października 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczą one Alkarim for Trade and Industry LLC.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Alkarim for Trade and Industry.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa C-294/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Elsacom NV (Ósma dyrektywa VAT — Warunki zwrotu podatku VAT podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju — Termin na przedstawienie wniosku o zwrot — Termin zawity)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Elsacom NV
   (Sprawa C-294/11) (1)

   (Ósma dyrektywa VAT - Warunki zwrotu podatku VAT podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju - Termin na przedstawienie wniosku o zwrot - Termin zawity)
   2012/C 250/13
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

      Strona pozwana: Elsacom NV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione — Wykładnia art. 7 ust. 1 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (Dz.U. L 331, s. 1) — Sześciomiesięczny termin na złożenie wniosku o zwrot liczony od końca roku kalendarzowego, w którym podatek stał się należny — Charakter prawny terminu ustanowionego w dyrektywie

      Sentencja

   Ustanowiony w art. 7 ust. 1 akapit pierwszy zdanie ostatnie ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju — sześciomiesięczny termin na złożenie wniosku o zwrot podatku od wartości dodanej jest terminem zawitym.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa T-48/14: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2014 r. — Pfizer przeciwko Komisji I EMA

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/15

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2014 r. — Pfizer przeciwko Komisji I EMA
   (Sprawa T-48/14)
   2014/C 78/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pfizer Ltd (Sandwich, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Bacon i M. Schaefer, Barristers, I. Dodds-Smith, C. Stothers i J. Mulryne, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejska Agencja Leków

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji i EMA zawartej w pismach z dnia 11 listopada 2013 r. i z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącej braku wydania oświadczenia zgodności; oraz

               —

               obciążenie Komisji i EMA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujący zarzut: EMA dokonała błędnej wykładni art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 1901/2006 (1) przyjmując, że brak jest możliwości wydania oświadczenia zgodności w związku z pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Vfend do czasu, gdy zostanie dokonana analiza określona w planie badań klinicznych dla celów nowych wskazań profilaktycznych.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1768/92, dyrektywę 2001/20/WE, dyrektywę 2001/83/WE i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. 378, s. 1)


title: Sprawa C-243/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budaörsi Városi Bíróság — Republika Węgierska) — Pannon GSM Zrt przeciwko Erzsébet Sustikné Győrfi (Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Skutki prawne nieuczciwego warunku — Prawo i obowiązek sądu krajowego do zbadania z urzędu nieuczciwego charakteru zapisu umownego ustalającego właściwość sądu — Kryteria oceny)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/19

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budaörsi Városi Bíróság — Republika Węgierska) — Pannon GSM Zrt przeciwko Erzsébet Sustikné Győrfi
   (Sprawa C-243/08) (1)

   (Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Skutki prawne nieuczciwego warunku - Prawo i obowiązek sądu krajowego do zbadania z urzędu nieuczciwego charakteru zapisu umownego ustalającego właściwość sądu - Kryteria oceny)
   2009/C 180/32
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Budaörsi Városi Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pannon GSM Zrt

      Strona pozwana: Erzsébet Sustikné Győrfi

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Budaörsi Városi Bíróság — Wykładnia dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95 s. 29) — Warunek umowny przyznający właściwość sądowi, w którego rejonie znajduje się siedziba sprzedawcy lub dostawcy — Uprawnienie sądu krajowego do badania z urzędu nieuczciwego charakteru warunku umownego o przyznaniu właściwości w ramach badania swojej właściwości — Kryteria oceny nieuczciwego charakteru warunku umownego

      Sentencja

               1)

               Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w taki sposób, że nieuczciwy warunek umowny nie wiąże konsumenta i że nie jest konieczne w tym względzie, żeby został on przez niego wcześniej skutecznie zaskarżony.

               2)

               Sąd krajowy jest zobowiązany z urzędu do zbadania nieuczciwego charakteru warunku umownego, jeżeli dysponuje niezbędnymi w tym celu informacjami co do okoliczności prawnych i faktycznych. W przypadku gdy sąd krajowy uzna dany warunek umowny za nieuczciwy — nie stosuje go, chyba że sprzeciwi się temu konsument. Obowiązek ten spoczywa także na sądzie krajowym w ramach badania przez ten sąd swojej właściwości miejscowej.

               3)

               Do sądu krajowego należy ustalenie, czy dany warunek umowny, taki jak będący przedmiotem niniejszego sporu, spełnia kryteria wymagane dla uznania go za nieuczciwy w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13. Czyniąc to, sąd krajowy powinien uwzględnić fakt, że warunek, który bez uprzednich negocjacji indywidualnych został włączony do umowy zawartej pomiędzy sprzedawcą lub dostawcą a konsumentem i który przyznaje wyłączną właściwość miejscową sądowi, na którego obszarze właściwości znajduje się siedziba przedsiębiorcy, może zostać uznany za nieuczciwy.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa C-594/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 listopada 2016 r. – Enzo Buccioni/Banca d’Italia

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 listopada 2016 r. – Enzo Buccioni/Banca d’Italia
   (Sprawa C-594/16)
   (2017/C 063/19)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Enzo Buccioni

      Druga strona postępowania: Banca d’Italia

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada przejrzystości, jasno wyrażona w art. 15 wersji skonsolidowanej Traktatu o Unii Europejskiej, mając na uwadze jej wiążący cel ogólny, interpretowana w ten sposób, że zasada ta może być regulowana źródłami prawnymi lub równoważnymi, o których mowa w ust. 3 tego przepisu, których treść mogłaby być wyrazem nadmiernie rozszerzonych uprawnień dyskrecjonalnych niemających podstawy w wyższej rangi źródle prawa europejskiego dotyczącym konieczności ustalenia minimalnych zasad niepodlegających odstępstwu, nie pozostaje w konflikcie z podobnym rozumieniem o ograniczającym charakterze w zakresie europejskich przepisów regulujących funkcje nadzorczych nad instytucjami kredytowymi, prowadzącym aż do pozbawienia znaczenia tej zasady przejrzystości także w sytuacji, gdy interes w dostępie jest oparty na istotnych interesach osoby wnoszącej o udzielenie dostępu, które są w sposób oczywisty wyraźnie tożsame z interesami objętymi korzystnymi odstępstwami od ograniczeń dopuszczonych w tym sektorze?

               2)

               Czy w konsekwencji tego art. 22 ust. 2 jak i art. 27 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 (1) z dnia 1 października 2013 r., który przyznaje Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w zakresie polityki w przedmiocie nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi, nie należy interpretować jako nienadzwyczajnych wypadków, w których ma zastosowanie odstępstwo od braku dostępności dokumentów, ale raczej jako przepisy, które należy interpretować w obliczu szerszych celów art. 15 wersji skonsolidowanej Traktatu o Unii Europejskiej, związanych jako takie z ogólną zasadą prawa Unii, zgodnie z którą dostęp nie podlega ograniczeniom zgodnie z racjonalnym i proporcjonalnym wyważeniem potrzeb sektora kredytowego z podstawowymi interesami oszczędzającego, którego objęła sytuacja burden sharing, w zależności od mających znaczenie okoliczności uzyskanych od organu nadzoru, który odznacza się charakterem organizacyjnym i kompetencjami sektora analogicznymi do tych, jakie posiada Europejski Bank Centralny?

               3)

               Czy zatem, biorąc pod uwagę art. 53 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE i uchylającej dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) (2) i przepisy krajowego porządku prawnego zgodne z tym przepisem, przepis ten jest nie do pogodzenia z obrazem pozostałych przepisów i zasad prawa europejskiego, przytoczonych w [pytaniu pierwszym], w takim sensie, że można udzielić dostępu w przypadku wniosku złożonego w tym celu i wniesionego po poddaniu instytucji bankowej procedurze przymusowego postępowania likwidacyjnego, także wtedy, gdy składający wniosek nie wnosi o dostęp wyłącznie w ramach postępowań cywilnych rzeczywiście wszczętych celem ochrony interesów majątkowych naruszonych na skutek poddania instytucji bankowej procedurze przymusowego postępowania likwidacyjnego, lecz także w sytuacji, kiedy taka osoba właśnie w celu pełnej ochrony jego prawa do obrony i do środka prawnego wnosi skargę dla zweryfikowania konkretnej możliwości wszczęcia takich postępowań cywilnych do właściwego organu sądowego uprawnionego przez państwo do ochrony prawa do dostępu i przejrzystości, mając w szczególności na uwadze wniosek oszczędzającego, który już doznał skutków burden sharingu w ramach postępowania w przedmiocie niewypłacalności instytucji kredytowej, w której ulokował on swoje oszczędności?

      (1)  Dz.U. L 287, s. 63.

      (2)  Dz.U. L 176, s. 338.


title: Sprawa C-521/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Amazon.com International Sales Inc., Amazon EU Sàrl, Amazon.de GmbH, Amazon.com GmbH w likwidacji, Amazon Logistik GmbH przeciwko Austro-Mechana Gesellschaft zur Wahrnehmung mechanisch-musikalischer Urheberrechte Gesellschaft mbH (Zbliżanie ustawodawstw — Własność intelektualna — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Wyłączne prawo do zwielokrotniania — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 5 ust. 2 lit. b) — Godziwa rekompensata — Stosowanie opłaty licencyjnej za kopię na użytek prywatny przeznaczonej na sfinansowanie rekompensaty w sposób niezróżnicowany, lecz z możliwością zwrotu — Przekazanie części przychodu podmiotom praw autorskich i części instytucjom społecznym i kulturalnym — Podwójne uiszczenie opłaty licencyjnej za kopię na użytek prywatny w ramach transakcji transgranicznej)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Amazon.com International Sales Inc., Amazon EU Sàrl, Amazon.de GmbH, Amazon.com GmbH w likwidacji, Amazon Logistik GmbH przeciwko Austro-Mechana Gesellschaft zur Wahrnehmung mechanisch-musikalischer Urheberrechte Gesellschaft mbH
   (Sprawa C-521/11) (1)

   (Zbliżanie ustawodawstw - Własność intelektualna - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Wyłączne prawo do zwielokrotniania - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 5 ust. 2 lit. b) - Godziwa rekompensata - Stosowanie opłaty licencyjnej za kopię na użytek prywatny przeznaczonej na sfinansowanie rekompensaty w sposób niezróżnicowany, lecz z możliwością zwrotu - Przekazanie części przychodu podmiotom praw autorskich i części instytucjom społecznym i kulturalnym - Podwójne uiszczenie opłaty licencyjnej za kopię na użytek prywatny w ramach transakcji transgranicznej)
   2013/C 252/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Amazon.com International Sales Inc., Amazon EU Sàrl, Amazon.de GmbH, Amazon.com GmbH w likwidacji, Amazon Logistik GmbH

      Strona pozwana: Austro-Mechana Gesellschaft zur Wahrnehmung mechanisch-musikalischer Urheberrechte Gesellschaft mbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 2 i 5 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz. U. L 167, a. 10) — Prawo do zwielokrotniania — Wykładnia pojęcia „godziwej rekompensaty” przewidzianego w art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE — Uregulowanie państwa członkowskiego przewidujące, z jednej strony, stosowanie w sposób niezróżnicowany opłaty za kopię na użytek prywatny od wszystkich nośników służących do zwielokrotniania, a z drugiej strony zwrot tej opłaty w przypadku wywozu nośnika przed sprzedażą konsumentowi końcowemu lub w przypadku zwielokrotnienia, na które wyraził zgodę uprawnionych podmiotów

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które stosuje w sposób niezróżnicowany opłatę za kopię na użytek prywatny przy okazji pierwszego wprowadzenia do obrotu w kraju, odpłatnie i do celów handlowych, nośników zapisu, które nadają się do zwielokrotniania utworów, przewidując jednocześnie prawo do zwrotu uiszczonych opłat w sytuacji, gdy końcowe użycie tych nośników nie jest objęte hipotezą tego przepisu, jeżeli, przy uwzględnieniu okoliczności typowych dla każdego systemu krajowego — czego dokonanie należy do sądu odsyłającego — i ograniczeń nałożonych przez dyrektywę 2001/29, praktyczne trudności uzasadniają taki system finansowania godziwej rekompensaty i jeżeli prawo do zwrotu jest skuteczne i nie czyni nadmiernie utrudnionym zwrotu uiszczonych opłat.

               2)

               Artykuł 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że w ramach systemu finansowania godziwej rekompensaty, o której mowa w tym przepisie, za pośrednictwem opłaty licencyjnej za kopię na użytek prywatny obciążającej podmiot, który dokonuje odpłatnie pierwszego wprowadzenia do obrotu na terytorium odnośnego państwa członkowskiego, do celów handlowych, nośników zapisu, które nadają się do zwielokrotniania utworów, przepis ten nie stoi na przeszkodzie ustanowieniu przez to państwo członkowskie wzruszalnego domniemania co do wykorzystywania tych nośników do celów prywatnych w przypadku wprowadzenia ich do obrotu z przeznaczeniem dla osób fizycznych, jeżeli praktyczne trudności związane z określeniem wykorzystywania przedmiotowych nośników zapisu do celów prywatnych uzasadniają ustanowienie takiego domniemania i jeżeli przewidziane domniemanie nie prowadzi do pobierania opłaty licencyjnej za kopię na użytek prywatny w sytuacji, w której końcowe użycie tych nośników w sposób oczywisty nie jest objęte hipotezą tego przepisu.

               3)

               Artykuł 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że prawo do godziwej rekompensaty, o której mowa w tym przepisie, bądź opłaty za kopię na użytek prywatny, przeznaczonej na finansowanie tej rekompensaty, nie może zostać wykluczone ze względu na to, iż połowa przychodu z tytułu tej rekompensaty bądź opłaty podlega wypłaceniu nie bezpośrednio podmiotom uprawnionym do tejże rekompensaty, lecz instytucjom społecznym i kulturalnym utworzonym w celu wspierania interesów tychże uprawnionych podmiotów, jeżeli te instytucje społeczne i kulturalne rzeczywiście wspierają owe uprawnione podmioty, a warunki funkcjonowania tych instytucji nie mają charakteru dyskryminującego, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

               4)

               Artykuł 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że ustanowiony przez państwo członkowskie obowiązek uiszczenia przy okazji odpłatnego wprowadzenia do obrotu do celów handlowych nośników zapisu, które nadają się do zwielokrotniania utworów, opłaty za kopię na użytek prywatny przeznaczonej na sfinansowanie godziwej rekompensaty, o której mowa w tym przepisie, nie może zostać wykluczony ze względu na to, iż analogiczna opłata została już uiszczona w innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012


title: Sprawa T-151/07: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Kone i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Manipulowanie w ramach postępowań przetargowych — Podział rynku — Ustalenie cen)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/45

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Kone i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-151/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Manipulowanie w ramach postępowań przetargowych - Podział rynku - Ustalenie cen)
   2011/C 269/99
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: Kone Oyj (Helsinki, Finlandia); Kone GmbH (Hanower, Niemcy); Kone BV (Voorburg, Niderlandy) (przedstawiciele: T. Vinje, solicitor, adwokaci D. Paemen, J. Schindler, B. Nijs, A. Tomtsis oraz J. Flynn, QC i D. Scannell, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 512 wersja ostateczna z dnia 21 lutego 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/E-1/38.823 — Windy i Schody ruchome) lub, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie grzywny nałożonej na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kone Oyj, Kone GmbH i Kone BV zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa F-51/07 RENV: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 23 września 2010 r. — Bui Van przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/60

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 23 września 2010 r. — Bui Van przeciwko Komisji
   (Sprawa F-51/07 RENV) (1)

   ()
   2010/C 346/120
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007, s. 43.


title: Sprawa T-40/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lutego 2007 r. — Capitalia, dawniej Banca di Roma, przeciwko Komisji

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/53

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lutego 2007 r. — Capitalia, dawniej Banca di Roma, przeciwko Komisji
   (Sprawa T-40/02) (1)

   (2007/C 82/111)

      Język postępowania: włoski

   Prezes czwartej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002.


title: Sprawa F-50/06: Skarga wniesiona w dniu  3 maja 2006 r.  — Lebedef-Caponi przeciwko Komisji

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/27

         Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2006 r. — Lebedef-Caponi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-50/06)
   (2006/C 154/62)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Maddalena Lebedef-Caponi (Senningerberg, Luksemburg) [Przedstawiciele: G. Bounéou i F. Frabetti, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącej za okres od 01.07.2001 r. do 31.12.2002 r.

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów dotyczących:

               —

               pierwszy, naruszenia art. 26 regulaminu pracowniczego,

               —

               drugi, naruszenia ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego,

               —

               trzeci, naruszenia zasady zakazu arbitralnego postępowania i zasady zakazu nadużycia władzy, jak również naruszenia obowiązku uzasadnienia;

               —

               czwarty, naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasady „patere legem quam ipse fecisti”,

               —

               piąty, naruszenia obowiązku staranności.


title: Sprawa T-528/13: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2013 r. — Kenzo przeciwko OHIM — Tsujimoto (KENZO ESTATE)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/32

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2013 r. — Kenzo przeciwko OHIM — Tsujimoto (KENZO ESTATE)
   (Sprawa T-528/13)
   2013/C 367/56
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kenzo (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Rancaglia, G. Lazzeretti, F. Rossi i N. Parrotta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Kenzo Tsujimoto (Osaka, Japonia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dopuszcza ona międzynarodową rejestracji nr 1016724 dotyczącą ochrony w Unii Europejskiej znaku towarowego „Kenzo Estate” dla oleju z oliwek (do celów spożywczych); oleju z pestek winogron (do celów spożywczych); jadalnych olejów i tłuszczy; rodzynek; konserwowanych warzyw i owoców; mrożonych warzyw; mrożonych owoców; surowych roślin strączkowych; konserwowanych produktów mięsnych; konserwowanych owoców morza z klasy 29; ciast, chleba i bułek, octu winnego, oleju do sałatek, ulepszaczy smaku (innych niż przyprawy), przypraw, kanapek, pizz, hot dogów (kanapek), sufletów mięsnych i ravioli z klasy 30 i winogron (świeżych), oliwek (świeżych,) owoców (świeżych), warzyw (świeżych), nasion i cebulek z klasy 31;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą;

               —

               obciążenie Kenzo Tsujimoto kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „KENZO ESTATE” dla towarów i usług z klas 29, 30, 31, 35, 41 i 43 — międzynarodowa rejestracja nr W 1 016 724

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowy znak towarowy „KENZO” dla towarów z klas 3, 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa T-569/11: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2011 r. — Gitana przeciwko OHIM — Rosenruist (GITANA)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/22

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2011 r. — Gitana przeciwko OHIM — Rosenruist (GITANA)
   (Sprawa T-569/11)
   2012/C 6/41
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gitana SA (Pregny-Chambésy, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat F. Benech)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Rosenruist — Gestão e serviços, Lda (Funchal, Madera)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 sierpnia 2011 r. w sprawie R 1825/2007-1 i dopuszczenie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 3063344 „GITANA” dla wszystkich towarów z klas 18 i 25; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „GITANA” dla towarów i usług z klas 14, 16, 18, 21, 24, 25, 34–36 i 38 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3063344

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Rosenruist — Gestão e serviços, Lda

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 1609312 „KITANA” dla towarów z klasy 25; graficzny międzynarodowy znak towarowy nr W00555706 „KITANA” dla towarów z klas 18 i 25; zarejestrowany we Włoszech graficzny znak towarowy nr 531768 „KITANA” dla towarów z klas 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie odwołania w pozostałym zakresie

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na dokonanie przez Izbę Odwoławczą błędnej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych.