title: Sprawa C-368/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 21 maja 2014 r. w sprawie T-553/12 Compagnie des bateaux mouches SA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 30 lipca 2014 r. przez Compagnie des bateaux mouches SA

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 21 maja 2014 r. w sprawie T-553/12 Compagnie des bateaux mouches SA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 30 lipca 2014 r. przez Compagnie des bateaux mouches SA
   (Sprawa C-368/14 P)
   (2015/C 065/25)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Compagnie des bateaux mouches SA (przedstawiciel: adwokat E. Piwnica)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Postanowieniem Trybunału (szósta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. Trybunał oddalił odwołanie i obciążył Compagnie des bateaux mouches SA kosztami postępowania.


title: Sprawa T-375/14: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2014 r. – Al Naggar przeciwko Radzie

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/25

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2014 r. – Al Naggar przeciwko Radzie
   (Sprawa T-375/14)
   2014/C 245/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Shahinaz Abdel Azizabdel Wahab Al Naggar (Kair, Egipt) (przedstawiciele: J.F. Bellis, R. Luff, A. Bailleux, Q. Declève, P. Vovan, S. Rowe i A. Yehia, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2014/153 w zakresie, w jakim przedłużono w niej do dnia 22 marca 2015 r. stosowanie wobec skarżącej środków ograniczających zawartych w decyzji Rady 2011/172/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 decyzji 2011/172 (1) w zakresie, w jakim strona skarżąca nie została sama uznana, czy nawet wskazana, za odpowiedzialną za sprzeniewierzenie funduszy publicznych, lecz zastosowano wobec niej środki ograniczające z tego tylko względu, że jest małżonką Ahmeda Abdelaziza Ezza („A. Ezza”).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 6 TUE w związku z art. 2 TUE i 3 TUE oraz art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim decyzja 2014/153 (2) niesłusznie została oparta na niezbitym założeniu, że nie istniało ryzyko naruszenia praw podstawowych strony skarżącej w ramach postępowań prowadzonych przeciwko niej w Egipcie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 7, 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim decyzja 2014/153 wprowadziła nieproporcjonalne ograniczenia w odniesieniu do prawa do życia prywatnego, prawa własności oraz swobody prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 41, 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim decyzja 2014/153 nie posiadała właściwego i wystarczającego uzasadnienia i została wydana z naruszeniem prawa strony skarżącej do bycia wysłuchanym.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący oczywistego błędu w ocenie w zakresie, w jakim (i) wobec strony skarżącej nigdy nie było prowadzone jakiekolwiek dochodzenie w sprawie sprzeniewierzenia funduszy publicznych; (ii) działania A. Ezza stanowiły zwykłe działania podejmowane w zakresie działalności handlowej i tym samym nie mogą zostać uznane za sprzeniewierzanie funduszy publicznych, oraz (iii) Rada w chwili wydawania decyzji 2014/153 nie uwzględniła okoliczności, że trzy lata po wydaniu pierwszych środków sytuacja prawna A. Ezza pozostawała wciąż co najmniej niepewna.

      (1)  Decyzja Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. L 76, s. 63).

      (2)  Decyzja Rady 2014/153/WPZiB z dnia 20 marca 2014 r. zmieniająca decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. L 85, s. 9).


title: Sprawa C-281/11: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/15

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-281/11)
   2011/C 252/29
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin i M. Owsiany-Hornung, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w związku z brakiem lub nieprawidłową transpozycją przepisów art. 2 lit. a), b), d), e) oraz f), art. 3, ust. 3, art. 4 ust. 3, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 ust. 1 i ust. 2 lit. a), art. 10 ust. 3 — 4, art. 18 ust. 1 akapit drugi, ust. 3 — 4 jak też Załącznika V, część A, tiret czwarte, część B tiret pierwsze oraz część C tiret pierwsze dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/41/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie ograniczonego stosowania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja zarzuca Rzeczpospolitej Polskiej, że ta nieprawidłowo transponowała do polskiego ustawodawstwa definicje „mikroorganizmu”, „mikroorganizmu zmodyfikowanego genetycznie”, „awarii” i „użytkownika” zawarte odpowiednio w art. 2 lit. a), art. 2 lit. b), art. 2 lit d), oraz w art. 2 lit. e) dyrektywy 2009/41/WE. Zdaniem Komisji, naruszenie stanowi również fakt, że polskie ustawodawstwo nie zawiera definicji „powiadomienia”, która to definicja figuruje w art. 2 lit. f) tej samej dyrektywy.
   Komisja utrzymuje ponadto, że art. 3 ust. 3, art. 6, 7, 8, art. 9 ust. 1 i ust. 2 lit. a) i art. 18 ust. 1 akapit drugi, ust. 3 i 4 dyrektywy oraz przepisy załącznika V część B tiret pierwsze oraz część C tiret pierwsze dyrektywy 2009/41/WE nie zostały przeniesione do polskiego ustawodawstwa.
   Według Komisji, transpozycja art. 4 ust. 3 dyrektywy 2009/41/WE jest niewłaściwa, ponieważ, zgodnie z polskim prawem, klasa pierwsza obejmuje jedynie działania niepowodujące ryzyka, podczas gdy dyrektywa obejmuje również działania o znikomym ryzyku.
   Komisja zarzuca również Rzeczypospolitej Polskiej nieprawidłowe wdrożenie art. 10 ust. 3 dyrektywy 2009/41/WE poprzez ograniczenie możliwości określenia dodatkowych warunków przeprowadzenia zamkniętego użycia organizmów zmodyfikowanych genetycznie jedynie do sytuacji, kiedy przemawia za tym konieczność ochrony zdrowia ludzi lub środowiska, podczas gdy art. 10 ust. 3 dyrektywy 2009/41/WE nie zawiera takiego ograniczenia.
   Ponadto, według Komisji, 10 ust. 4 dyrektywy 2009/41 został nieprawidłowo transponowany do ustawodawstwa krajowego, gdyż wprowadza on trzydziestodniowy termin, którego nie przewiduje dyrektywa.
   Wreszcie, Komisja twierdzi, że władze polskie transponowały w sposób niepełny Załącznik V, część A tiret czwarte dyrektywy 2009/41.


               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/2

         Wybór prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej
   (2008/C 272/02)
   W dniu 24 września 2008 r., zgodnie z art. 4 ust. 1 załącznika do statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 6 § 1 regulaminu, sędziowie Sądu wybrali P. MAHONEYA na stanowisko prezesa, na okres od dnia 6 października 2008 r. do 30 września 2011 r.


title: Sprawa C-175/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 31 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — H.I.D., B.A. przeciwko Refugee Applications Commissioner, Refugee Appeals Tribunal, Minister for Justice, Equality and Law Reform, Irlande, Attorney General (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny europejski system azylowy — Wniosek obywatela państwa trzeciego o nadanie statusu uchodźcy — Dyrektywa 2005/85/WE — Artykuł 23 — Możliwość skorzystania z procedury priorytetowego rozpoznania wniosku u udzielenie azylu — Procedura krajowa przewidująca zastosowanie trybu priorytetowego przy rozpatrywaniu wniosków złożonych przez osoby należące do pewnej kategorii zdefiniowanej według kryterium przynależności państwowej lub kraju pochodzenia — Prawo do skutecznego środka zaskarżenia — Artykuł 39 wspomnianej dyrektywy — Pojęcie sądu lub trybunału w rozumieniu tego artykułu)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 31 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — H.I.D., B.A. przeciwko Refugee Applications Commissioner, Refugee Appeals Tribunal, Minister for Justice, Equality and Law Reform, Irlande, Attorney General
   (Sprawa C-175/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny europejski system azylowy - Wniosek obywatela państwa trzeciego o nadanie statusu uchodźcy - Dyrektywa 2005/85/WE - Artykuł 23 - Możliwość skorzystania z procedury priorytetowego rozpoznania wniosku u udzielenie azylu - Procedura krajowa przewidująca zastosowanie trybu priorytetowego przy rozpatrywaniu wniosków złożonych przez osoby należące do pewnej kategorii zdefiniowanej według kryterium przynależności państwowej lub kraju pochodzenia - Prawo do skutecznego środka zaskarżenia - Artykuł 39 wspomnianej dyrektywy - Pojęcie sądu lub trybunału w rozumieniu tego artykułu)
   2013/C 86/04
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: H.I.D., B.A.

      Strona pozwana: Refugee Applications Commissioner, Refugee Appeals Tribunal, Minister for Justice, Equality and Law Reform, Irlandia, Attorney General

      Przedmiot

   Wniosek od wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Ireland — Wykładnia art. 23 i 39 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. L 326, s. 13) — Wniosek obywatela państwa trzeciego o nadanie statusu uchodźcy — Zgodność z prawem Unii procedury krajowej przewidującej zastosowanie trybu przyspieszonego lub priorytetowego przy rozpatrywaniu wniosków złożonych przez osoby należące do pewnej kategorii zdefiniowanej według kryterium przynależności państwowej lub kraju pochodzenia — Prawo do skutecznego środka zaskarżenia — Pojęcie sądu lub trybunału w rozumieniu art. 267 TFUE

      Sentencja

               1)

               Artykuł 23 ust. 3 i 4 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie mogło zastosować, w poszanowaniu podstawowych zasad i gwarancji określonych w rozdziale II tej dyrektywy, przyspieszony lub priorytetowy tryb rozpatrywania w odniesieniu do niektórych kategorii wniosków o udzielenie azylu zdefiniowanych według kryterium przynależności państwowej lub kraju pochodzenia wnioskodawcy.

               2)

               Artykuł 39 dyrektywy 2005/85 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych takich jak te omawiane w postępowaniu głównym, które pozwalają osobie ubiegającej się o azyl wnieść środek odwoławczy od decyzji organu rozpatrującego do sądu lub trybunału takiego jak Refugee Appeals Tribunal (Irlandia) i zaskarżyć rozstrzygnięcie tego ostatniego do sądu wyższej instancji takiego jak High Court (Irlandia) albo zakwestionować ważność decyzji takiego organu przed High Court, którego orzeczenia mogą być przedmiotem odwołania do Supreme Court (Irlandia).

      (1)  Dz.U. C 204 z 9.7.2011.


title: Sprawa C-221/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 27 kwietnia 2017 r. – M. G. Tjebbes i in./Minister van Buitenlandse Zaken

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 27 kwietnia 2017 r. – M. G. Tjebbes i in./Minister van Buitenlandse Zaken
   (Sprawa C-221/17)
   (2017/C 239/32)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: M. G. Tjebbes, G. J. M. Koopman, E. Saleh Abady, L. Duboux

      Strona pozwana: Minister van Buitenlandse Zaken

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 20 i 21 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w szczególności w świetle art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w ten sposób, że ze względu na brak w indywidulanym przypadku oceny w oparciu o zasadę proporcjonalności – jeżeli chodzi o skutki utraty obywatelstwa dla sytuacji zainteresowanych z punktu widzenia prawa Unii – stoją one na przeszkodzie uregulowaniom ustawowym, takim jak te, sporne w postępowaniu głównym, które przewidują, że:

               a)

               pełnoletni, który podsiada jednocześnie obywatelstwo państwa trzeciego, traci z mocy ustawy swoje obywatelstwo i tym samym obywatelstwo Unii z tego powodu, że przez nieprzerwany okres dziesięciu lat miał miejsce swojego zwykłego pobytu za granicą i poza terytorium Unii Europejskiej, mimo że istnieją możliwości przerwania biegu tego dziesięcioletniego terminu?

               b)

               małoletni traci w określonych okolicznościach obywatelstwo swojego państwa członkowskiego i tym samym obywatelstwo Unii z związku z utratą obywatelstwa przez jednego z jego rodziców w rozumieniu uwag w pkt a)?


title: Sprawa T-98/12: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2012 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/30

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2012 r. — Makhlouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-98/12)
   2012/C 151/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ehab Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w konsekwencji — stwierdzenie nieważności decyzji 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. oraz rozporządzenia (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. i aktów wykonawczych do nich w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami przytoczonymi w sprawie T-433/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) lub do nich podobne.

      (1)  Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 14


title: Sprawa C-121/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie T-334/03 Deutsche Post Euro Express GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) w dniu 15 marca 2005 r. (faks z dnia 11 marca 2005 r.)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/16

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie T-334/03 Deutsche Post Euro Express GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) w dniu 15 marca 2005 r. (faks z dnia 11 marca 2005 r.)
   (Sprawa C-121/05 P)
   (2005/C 143/24)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 15 marca 2005 r. (faks z dnia 11 marca 2005 r.) do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie T-334/03 Deutsche Post Euro Express GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). Pełnomocnikami wnoszącego odwołanie są A. von Mühlendahl, wiceprezes OHIM, i G. Schneider, Wydział ds. postępowania sądowego w przedmiocie własności intelektualnej.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie T-334/03 (1) oraz oddalenie skargi;

               2.

               przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) następująco uzasadnia swoje odwołanie od wyżej wskazanego wyroku.

               Sąd, wywodami zawartymi w pkt 35 i 36 zaskarżonego wyroku, naruszył art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 w ten sposób, że wprawdzie uznał on określenie „EURO” za oznaczenie pochodzenia geograficznego towarów lub usług, stwierdził zarazem jednak, że określenie to podlega odmowie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego jedynie, jeżeli określenie pochodzenia geograficznego jest „istotne” dla docelowego kręgu odbiorców znaku towarowego. Jest to sprzeczne z jednoznacznym brzmieniem wskazanego artykułu, który, bez dokonywania dalszej kwalifikacji, obejmuje określenia pochodzenia geograficznego odmową rejestracji. Jednocześnie z wyroku Trybunału z dnia 12 lutego 2004 r. w sprawie C-363/99 wynika, że odmową rejestracji objęte są wszystkie znaki i oznaczenia, które określają cechy zgłoszonych towarów lub usług, niezależnie od tego, czy cechy te są „istotne”.

               Sąd, wywodami zawartymi w pkt 36-43 zaskarżonego wyroku, naruszył art. 7 ust 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 w ten sposób, że wprawdzie uznał on określenie „PREMIUM” za oznaczenie jakości, jednocześnie jednak nie objął on tego określenia zakresem stosowania wspomnianego przepisu. Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 wyklucza, bez dokonywania dalszej kwalifikacji, rejestrację oznaczeń wartości, gdyż każdy z konkurentów zgłaszającego powinien mieć prawo do używania tego typu oznaczeń, nie naruszając przy tym praw osób trzecich ze znaku towarowego. Argument Sądu (pkt 39), zgodnie z którym określenia takie jak „PREMIUM” należy oceniać (jedynie) na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, jest w niniejszej sprawie nietrafny. Ze względu na to, że określenie „PREMIUM” jako oznaczenie jakości jest już objęte zakresem art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 40/94, nie ma potrzeby dalszego odnoszenia się do art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia.

               Zgodnie z ustalonymi w orzeczeniach Trybunału zasadami, które zostały przywołane w pkt 44 zaskarżonego wyroku, znak towarowy składający się z elementów opisowych jest w całości opisowy, chyba że zostanie stwierdzone, iż łączne oznaczenie ma w całości odmienne znaczenie niż każdy z jego elementów. W niniejszym przypadku oczywiste jest, że określenie „EUROPREMIUM”, stanowiące zwyczajne z językowego punktu widzenia zestawienie obu elementów „EURO” i „PREMIUM”, również w tym kontekście nie oznacza niczego innego niż, że w przypadku zgłoszonych towarów i usług chodzi o europejskie pochodzenie wysokiej jakości.

               Z uwagi na powyżej wskazane przyczyny zaskarżone rozstrzygnięcie narusza zatem art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 i w konsekwencji podlega uchyleniu.

      (1)  Dz.U. C 69, str. 14


title: Sprawa T-390/11: Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Evonik Industries przeciwko OHIM — Bornemann (EVONIK) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/17

         Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Evonik Industries przeciwko OHIM — Bornemann (EVONIK)
   (Sprawa T-390/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2013/C 32/27
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Evonik Industries AG (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Albrecht

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Pohlmann i R. Pethke, pełnomocnicy)
   Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Johann Heinrich Bornemann GmbH — Geschäftsbereich Kunststofftechnik Obernkirchen (Obernkirchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Oldekop)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 kwietnia 2011 r. (sprawa R 1802/2010-2), dotyczącą postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy Johann Heinrich Bornemann GmbH — Geschäftsbereich Kunststofftechnik Obernkirchen i Evonik Industries AG

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient ponoszą własne koszty oraz pokrywają, każda po połowie, połowę kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011


title: Sprawa C-354/11 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 marca 2012 r. — Maurice Emram przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Gucio Gucci Spa (Odwołanie — Artykuł 119 regulaminu postępowania — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego G — Znaki towarowe)

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/5

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 marca 2012 r. — Maurice Emram przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Gucio Gucci Spa
   (Sprawa C-354/11 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 119 regulaminu postępowania - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego G - Znaki towarowe)
   2012/C 235/07
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Maurice Emram (przedstawiciel: adwokat M. Benavï)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Guccio Gucci SpA (przedstawiciel: F. Jacobacci, avvocato)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 10 maja 2011 r. w sprawie T-187/10 Emram przeciwko OHIM, oddalającego skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lutego 2010 r. (sprawa R 1281/2008-1), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu pomiędzy Guccio Gucci SpA i M. Emram — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego G — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Wypaczenie dowodów — Błędna ocena charakteru odróżniającego — Naruszenie zasady równego traktowania

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               M. Emram zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-297/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. — TridonicAtco przeciwko OHIM (Intelligent Voltage Guard) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Intelligent Voltage Guard — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. — TridonicAtco przeciwko OHIM (Intelligent Voltage Guard)
   (Sprawa T-297/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Intelligent Voltage Guard - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 313/58)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: TridonicAtco GmbH & Co. KG (Dornbirn, Austria) (przedstawiciele: początkowo adwokat L. Wiltschek, następnie adwokaci L. Wiltschek i E. Tremmel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 maja 2007 r. (sprawa R 108/2007-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Intelligent Voltage Guard jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               TridonicActo GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa C-456/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia, wydanym dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie Agip Petroli SPA przeciwko Capitaneria di Porto di Siracusa, Capitaneria di Porto di Siracusa, Sezione staccata di Santa Panagia, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, z udziałem Arbix Diamone Shipping w charakterze interwenienta

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia, wydanym dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie Agip Petroli SPA przeciwko Capitaneria di Porto di Siracusa, Capitaneria di Porto di Siracusa, Sezione staccata di Santa Panagia, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, z udziałem Arbix Diamone Shipping w charakterze interwenienta
   (Sprawa C-456/04)
   (2005/C 19/21)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 29 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia, wydanym w dniu 20 lipca 2004 r. w sprawie Agip Petroli SPA przeciwko Capitaneria di Porto di Siracusa i innym, z udziałem Arbix Diamone Shipping w charakterze interwenienta. Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   „czy pojęcie ”rejs, który następuje po lub przed rejsem kabotażowym„, o którym mowa w art. 3 ust. 3 rozporządzenia WE nr 3577/92 (1), odnosi się wyłącznie do rejsu ”funkcjonalnie i handlowo autonomicznego, to jest z ładunkiem na pokładzie, gdy portem przeznaczenia lub wypłynięcia jest port zagraniczny, jak wskazano w przepisach zaskarżonych w niniejszym postępowaniu, czy też rozciąga się również na rejsy bez ładunku na pokładzie (tzw. „rejs balastowy”).

      (1)  Dz.U. L 364 z 12.12.1992, str. 7.


title: Sprawa C-518/10: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Yeda Research and Development Company Ltd, Aventis Holdings Inc przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dodatkowe świadectwo ochronne — Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 — Artykuł 3 — Warunki uzyskania świadectwa — Pojęcie „produktu chronionego na podstawie patentu podstawowego pozostającego w mocy” — Kryteria — Zezwolenie na obrót — Produkt leczniczy wprowadzony do obrotu zawierający wyłącznie jeden aktywny składnik, podczas gdy patent wymaga mieszaniny aktywnych składników)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/8

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Yeda Research and Development Company Ltd, Aventis Holdings Inc przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks
   (Sprawa C-518/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dodatkowe świadectwo ochronne - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuł 3 - Warunki uzyskania świadectwa - Pojęcie „produktu chronionego na podstawie patentu podstawowego pozostającego w mocy” - Kryteria - Zezwolenie na obrót - Produkt leczniczy wprowadzony do obrotu zawierający wyłącznie jeden aktywny składnik, podczas gdy patent wymaga mieszaniny aktywnych składników)
   2012/C 73/13
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Yeda Research and Development Company Ltd, Aventis Holdings Inc

      Strona pozwana: Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Wykładania art. 3 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1) — Warunki uzyskania świadectwa — Pojęcie produktu chronionego patentem podstawowym pozostającym w mocy — Kryteria — Wpływ porozumienia 89/695/EWG dotyczącego patentu wspólnotowego na ocenę wspomnianych kryteriów w przypadku bezpośredniego lub pomocniczego naruszenia praw w rozumieniu art. 26 wspomnianego porozumienia

      Sentencja

   Artykuł 3 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, by służby państwa członkowskiego właściwe w dziedzinie własności przemysłowej wydały dodatkowe świadectwo ochronne, jeżeli aktywny czynnik wskazany we wniosku, choć jest wymieniony w zastrzeżeniach do patentu podstawowego jako aktywny składnik wchodzący w skład mieszaniny z innym aktywnym składnikiem, nie jest przedmiotem zastrzeżenia dotyczącego wyłącznie tego aktywnego czynnika.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011


title: Sprawa C-526/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 20 listopada 2012 r. — Józsefné Ványai przeciwko Nagyrábé Község Polgármesteri Hivatal

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 20 listopada 2012 r. — Józsefné Ványai przeciwko Nagyrábé Község Polgármesteri Hivatal
   (Sprawa C-526/12)
   2013/C 79/08
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Debreceni Munkaügyi Bíróság.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Józsefné Ványai.

      Strona pozwana: Nagyrábé Község Polgármesteri Hivatal.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że przepis ten zmierza jedynie do zagwarantowania możliwości uzyskania ochrony prawnej wobec nieuzasadnionych (unjustified) i bezprawnych zwolnień z pracy?

               2)

               Czy rzeczony przepis oznacza, że dokonując zwolnienia pracodawca jest zobowiązany powiadomić pracownika na piśmie o powodach zwolnienia, a do takiego zwolnienia nie może dojść w sposób nieuzasadniony (unjustified)?

               3)

               Czy brak poinformowania o przyczynach powoduje sam w sobie bezprawność zwolnienia, czy też pracodawca może wskazać powody później w trakcie ewentualnego postępowania dotyczącego stosunku pracy?


title: Sprawa C-506/15 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska [Odwołanie — Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) — Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską — Rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, (WE) nr 1975/2006 i (WE) nr 796/2004 — Środki wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich — Obszary o niekorzystnych warunkach naturalnych — Kontrole na miejscu — Współczynnik gęstości hodowlanej — Liczenie zwierząt]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/18

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska
   (Sprawa C-506/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską - Rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, (WE) nr 1975/2006 i (WE) nr 796/2004 - Środki wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich - Obszary o niekorzystnych warunkach naturalnych - Kontrole na miejscu - Współczynnik gęstości hodowlanej - Liczenie zwierząt])
   (2017/C 104/27)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M.A. Sampol Pucurull, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Galindo Martín i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający wnoszącego odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i A. Daly, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Sprawa C-443/05 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 września 2007 r. — Common Market Fertilizers SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Cła antydumpingowe — Artykuł 239 kodeksu celnego — Umorzenie należności celnych przywozowych — Artykuł 907 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 — Wykładnia — Zgodność z prawem — Decyzja Komisji — Grupa ekspertów zebrana w ramach Komitetu Kodeksu Celnego — Jednostka odrębna na płaszczyźnie operacyjnej — Artykuł 2 i art. 5 ust. 2 decyzji Rady 1999/468/WE — Artykuł 4 regulaminu Komitetu Kodeksu Celnego — Przesłanki zastosowania art. 239 kodeksu celnego — Brak oczywistego zaniedbania)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 września 2007 r. — Common Market Fertilizers SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-443/05 P) (1)

   (Odwołanie - Cła antydumpingowe - Artykuł 239 kodeksu celnego - Umorzenie należności celnych przywozowych - Artykuł 907 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 - Wykładnia - Zgodność z prawem - Decyzja Komisji - Grupa ekspertów zebrana w ramach Komitetu Kodeksu Celnego - Jednostka odrębna na płaszczyźnie operacyjnej - Artykuł 2 i art. 5 ust. 2 decyzji Rady 1999/468/WE - Artykuł 4 regulaminu Komitetu Kodeksu Celnego - Przesłanki zastosowania art. 239 kodeksu celnego - Brak oczywistego zaniedbania)
   (2007/C 269/19)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Common Market Fertilizers SA (przedstawiciele: A. Sutton, barrister, N. Flandin, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: X. Lewis, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2005 r. w sprawach połączonych T-134/03 i T-135/03 Common Market Fertilizers przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2002) 5217 wersja ostateczna i C(2002) 5218 wersja ostateczna z dnia 20 grudnia 2002 r. stwierdzających, że umorzenie należności celnych przywozowych nie jest nie jest w danym przypadku uzasadnione
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Common Market Fertilizers SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006.


title: Sprawa T-83/09: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Chalk przeciwko OHIM — Reformed Spirits Company Holdings (CRAIC) (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny wspólnotowy znak towarowy CRAIC — Cesje- Rejestracja przeniesienia prawa do znaku — Uchylenie — Artykuły 16, 17, 23 i art. 77 a rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 16, 17, 23 i art. 80 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) i zasada 31 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/39

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Chalk przeciwko OHIM — Reformed Spirits Company Holdings (CRAIC)
   (Sprawa T-83/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowny wspólnotowy znak towarowy CRAIC - Cesje- Rejestracja przeniesienia prawa do znaku - Uchylenie - Artykuły 16, 17, 23 i art. 77 a rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 16, 17, 23 i art. 80 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) i zasada 31 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   2011/C 311/70
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: David Chalk (Canterbury, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: W. James, M. Gilbert, C. Balme, solicitors, i S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Reformed Spirits Company Holdings Ltd (Saint Helier, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: C. Morcom, QC)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 listopada 2008 r. (sprawa R 1888/2007-2) dotyczącą rejestracji przeniesienia prawa do wspólnotowego znaku towarowego w wyniku cesji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               David Chalk zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Reformed Spirits Company Holdings Ltd w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa C-625/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Villeroy & Boch AG/Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Koordynacja cen i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Jednolite naruszenie — Dowód — Grzywny — Nieograniczone prawo orzekania — Rozsądny termin — Proporcjonalność)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Villeroy & Boch AG/Komisja Europejska
   (Sprawa C-625/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym - Koordynacja cen i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Jednolite naruszenie - Dowód - Grzywny - Nieograniczone prawo orzekania - Rozsądny termin - Proporcjonalność))
   (2017/C 104/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Villeroy & Boch AG (przedstawiciele: M. Klusmann i T. Kreifels, Rechtsanwälte, wspierani przez profesora S. Thomasa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L Malferrari, F. Castillo de la Torre i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Villeroy & Boch AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 39 z 8.2.2014.


title: Sprawa C-521/06 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Athinaïki Techniki AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Athens Resort Casino AE Symmetochon (Odwołanie — Pomoc państwa — Pomoc przyznana konsorcjum Hyatt Regency przez Republikę Grecką — Skarga do Komisji — Decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie skargi do Komisji — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuły 4, 13 i 20 — Pojęcie aktu zaskarżalnego w rozumieniu art. 230 WE)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Athinaïki Techniki AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Athens Resort Casino AE Symmetochon
   (Sprawa C-521/06 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc przyznana konsorcjum Hyatt Regency przez Republikę Grecką - Skarga do Komisji - Decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie skargi do Komisji - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuły 4, 13 i 20 - Pojęcie „aktu zaskarżalnego’ w rozumieniu art. 230 WE)
   (2008/C 223/15)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Athinaïki Techniki AE (przedstawiciel: S. A. Pappas, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Triantafyllou, pełnomocnik), Athens Resort Casino AE Symmetochon (przedstawiciele: F. Carlin, Barrister, N. Korogiannakis, dikigoros)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 26 września 2006 r. w sprawie T-94/05 Athinaïki Techniki przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 2 grudnia 2004 r. informującego wnoszącą odwołanie o umorzeniu postępowania w sprawie złożonej przez nią skargi do Komisji dotyczącej zarzucanej pomocy państwa przyznanej przez Republikę Grecką w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego — Pojęcie aktu zaskarżalnego w rozumieniu art. 230 WE
   Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 26 września 2006 r. w sprawie T-94/05 Athinaïki Techniki przeciwko Komisji zostaje uchylone.

               2)

               Zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję Wspólnot Europejskich przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zostaje oddalony.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich do ponownego rozpoznania w celu wydania orzeczenia w przedmiocie żądań Athinaïki Techniki AE zmierzających do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 2 czerwca 2004 r. o umorzeniu postępowania w sprawie złożonej przez nią skargi do Komisji dotyczącej zarzucanej pomocy państwa przyznanej przez Republikę Grecką na rzecz konsorcjum Hyatt Regency w związku z zamówieniem publicznym dotyczącym sprzedaży 49 % kapitału kasyna Mont Parnès.

               4)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Kryteria przydziału spraw do izb

text:
               11.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/19

         Kryteria przydziału spraw do izb
   2009/C 270/07
   Sąd w dniu 7 października 2009 r. postanowił, zgodnie z art. 4 ust. 4 załącznika do statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 12 ust. regulaminu postępowania przed Sądem, z chwilą wpłynięcia skargi przydzielać sprawy na przemian do pierwszej i do drugiej izby według kolejności ich rejestracji w sekretariacie, bez uszczerbku dla stosowania art. 13, 14 i 46 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem.
   Określona ilość spraw z automatyczną częstotliwością, określoną na posiedzeniu ogólnym, będzie przydzielana trzeciej izbie.
   Prezes Sądu może odstąpić od powyższych zasad podziału ze względu na powiązanie między sprawami, jak również celem zapewnienia zrównoważonego i spójnego podziału pracy w ramach Sądu.
   Niniejsza decyzja uchyla decyzję z dnia 30 września 2008 r. (1). Decyzja wchodzi w życie następnego dnia po publikacji.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008, s. 4.


title: Sprawa C-667/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Varna (Bułgaria) w dniu 27 grudnia 2011 r. — Paltrade EOOD przeciwko Nachalnik na Mitnicheski punkt — Varna pri Mitnitsa Varna

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Varna (Bułgaria) w dniu 27 grudnia 2011 r. — Paltrade EOOD przeciwko Nachalnik na Mitnicheski punkt — Varna pri Mitnitsa Varna
   (Sprawa C-667/11)
   2012/C 89/06
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad — Varna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Paltrade EOOD

      Strona pozwana: Nachalnik na Mitnicheski punkt — Varna pri Mitnitsa Varna

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest dopuszczalne pobranie z mocą wsteczną cła antydumpingowego w zastosowaniu art. 1 rozporządzenia nr 723/2011 (1) bez dokonania rejestracji przywozu obejmującej wpisanie kodu dodatkowego TARIC, przewidzianego w art. 2 rozporządzenia nr 91/2009 (2), poza rejestracją jednolitego dokumentu administracyjnego w systemie BIMIS?

               2)

               Jaka jest odpowiednia wysokość dla celów pobrania cła antydumpingowego z mocą wsteczną w rozumieniu osiemnastego motywu rozporządzenia nr 966/2010 przy wykonywaniu rozporządzenia nr 723/2011 (3)?

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz.U. L 194, s. 6)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 29, s. 1)

      (3)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 966/2010 z dnia 27 października 2010 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, i poddające ten przywóz rejestracji (Dz.U. Dz 282, s. 29)


title: Sprawa T-623/15: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2015 r. – Lidl Stiftung/OHIM (JEDE FLASCHE ZÄHLT!)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/44

         Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2015 r. – Lidl Stiftung/OHIM (JEDE FLASCHE ZÄHLT!)
   (Sprawa T-623/15)
   (2016/C 016/53)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Wolter, A. Marx i A. Berger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „JEDE FLASCHE ZÄHLT!” – zgłoszenie nr 13 510 123

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 września 2015 r. w sprawie R 479/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed OHIM.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-56/10: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2010 r. — Acciaierie e Ferriere Leali Luigi e Leali przeciwko Komisji

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/45

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2010 r. — Acciaierie e Ferriere Leali Luigi e Leali przeciwko Komisji
   (Sprawa T-56/10)
   2010/C 80/71
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Acciaierie e Ferriere Leali Luigi SpA (Brescia, Włochy), Leali SpA (Odolo, Włochy) (przedstawiciel: G. Belotti, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 grudnia 2009 r. zmieniającej wcześniejszą decyzję C(2009) 7492 wersja ostateczna, przyjętą przez Komisję w dniu 30 września 2009 r.

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są takie jak w sprawie T-55/10 SP przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-443/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado contencioso-administrativo de Madrid (Hiszpania) w dniu 8 sierpnia 2016 r. – Francisco Rodrigo Sanz/Universidad Politécnica de Madrid

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado contencioso-administrativo de Madrid (Hiszpania) w dniu 8 sierpnia 2016 r. – Francisco Rodrigo Sanz/Universidad Politécnica de Madrid
   (Sprawa C-443/16)
   (2016/C 410/04)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado contencioso-administrativo de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Francisco Rodrigo Sanz

      Strona pozwana: Universidad Politécnica de Madrid

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzulę 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony załączonego do dyrektywy 1999/70/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeczny z nią jest przepis krajowy, który pozwala na zmniejszenie wymiaru czasu pracy jedynie z tego względu, że dotyczy ono członka personelu tymczasowego?
               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej:
               Czy za obiektywną przyczynę uzasadniającą tę różnicę w traktowaniu można uznać sytuację, w której konieczne było ograniczenie wydatków wymuszone przez ograniczenia budżetowe?
               Czy za obiektywną przyczynę uzasadniającą tę różnicę w traktowaniu można uznać przysługujące administracji uprawnienie do samoorganizacji?

               2)

               Czy klauzulę 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony załączonego do dyrektywy 1999/70/WE należy interpretować w ten sposób, że to przysługujące administracji uprawnienie do samoorganizacji jest zawsze ograniczone zakazem dyskryminacji czy też zróżnicowanego traktowania jej pracowników, i dotyczy to zarówno urzędników, członków personelu tymczasowego, pracowników zatrudnionych na stanowiskach doradczych i pracowników służby cywilnej zatrudnionych na czas określony?

               3)

               Czy sprzeczne z klauzulą 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony załączonego do dyrektywy 1999/70/WE są wykładnia i zastosowanie pkt 3 przepisu dodatkowego segunda Ley Orgánica 4/2007, de 12 de abril, por la que se modifica la Ley Orgánica 6/2001, de 21 de diciembre, de Universidades [drugiej ustawy organicznej nr 4/2007 z dnia 12 kwietnia nowelizującej ustawę organiczną nr 6/2001 z dnia 21 grudnia o ustroju uniwersytetów], zatytułowanego „Członkowie kadry dydaktycznej szkół wyższych i włączanie ich do kadry dydaktycznej uniwersytetów”, zgodnie z którym w ramach procesu włączania mianowanych nauczycieli akademickich szkół wyższych do grona mianowanych nauczycieli akademickich uniwersytetów możliwe jest zachowanie przez nich wszystkich ich uprawnień, również dydaktycznych, pomimo tego, że nie mają oni tytułu doktora, co nie jest możliwe w przypadku nauczycieli akademickich szkół wyższych będących członkami personelu tymczasowego?

               4)

               W jakim zakresie ten tytuł doktora może stanowić obiektywne uzasadnienie zastosowania wobec będących członkami personelu tymczasowego nauczycieli akademickich szkół wyższych, którzy go nie posiadają, zmniejszenia wymiaru czasu pracy o 50 %, co jednak nie dotyczy tych nauczycieli akademickich szkół wyższych niebędących członkami personelu tymczasowego, choć też nie posiadają tego tytułu, a w jakim zakresie takie uregulowanie należy uznać za dyskryminujące i związku z tym sprzeczne z klauzulą 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony załączonego do dyrektywy 1999/70/WE?

      (1)  Dyrektywa 1999/70/WE Rady z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43 – Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 003 s. 368 – 373)


title: Sprawa T-631/11: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2011 r. — Caventa przeciwko OHIM — Anson's Herrenhaus (B BERG)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/39

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2011 r. — Caventa przeciwko OHIM — Anson's Herrenhaus (B BERG)
   (Sprawa T-631/11)
   2012/C 32/78
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Caventa AG (Rekingen, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat J. Krenzel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Anson's Herrenhaus KG (Düsseldorf, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 września 2010 r. w sprawie R 2014/2010-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „B BERG” dla towarów z klas 25 i 28.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Anson’s Herrenhaus KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak „Christian Berg” dla towarów i usług z klasy 3, 18, 25 i 35.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: sprzeciwu został oddalony

      Decyzja Izby Odwoławczej: odwołanie uwzględniono i zgłoszenie oddalono

      Podniesione zarzuty: Między przeciwstawionymi sobie towarami nie istnieje żadne podobieństwo, między przeciwstawionymi sobie znakami niebezpieczeństwo pomyłki.


title: Sprawa T-94/98: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2008 r. — Alferink i in. przeciwko Komisji (Skarga o odszkodowanie — Odpowiedzialność pozaumowna — Mleko — Opłata dodatkowa — Ilość referencyjna — Producent, który podjął zobowiązanie do niewprowadzania do obrotu — Wymóg produkcji w pierwotnym gospodarstwie SLOM — Artykuł 3a rozporządzenia (EWG) nr 1546/88 w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem (EWG) nr 1033/89 — Zarzucane niejednoznaczne brzmienie stosowanego przepisu — Zasada pewności prawa)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2008 r. — Alferink i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-94/98) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Odpowiedzialność pozaumowna - Mleko - Opłata dodatkowa - Ilość referencyjna - Producent, który podjął zobowiązanie do niewprowadzania do obrotu - Wymóg produkcji w pierwotnym gospodarstwie SLOM - Artykuł 3a rozporządzenia (EWG) nr 1546/88 w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem (EWG) nr 1033/89 - Zarzucane niejednoznaczne brzmienie stosowanego przepisu - Zasada pewności prawa)
   (2008/C 197/30)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Alfonsius Alferink (Heeten, Niderlandy) oraz 67 innych skarżących, których nazwiska wymieniono w załączniku do wyroku (przedstawiciele: H. Bronkhorst i E. Pijnacker Hordijk, następnie H. Bronkhorst, E. Pijnacker Hordijk oraz J. Sluysmans, a w końcu E. Pijnacker Hordijk, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: T. van Rijn, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie odszkodowania na podstawie art. 178 Traktatu WE (obecnie art. 235 WE) i art. 215 akapit drugi Traktatu WE (obecnie art. 288 akapit drugi WE) z tytułu szkody poniesionej rzekomo przez skarżących wskutek naruszenia przez Komisję zasady pewności prawa poprzez przyjęcie rozporządzenia (EWG) nr 1033/89 z dnia 20 kwietnia 1989 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 1546/88 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania opłaty dodatkowej ustanowionej w art. 5c rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 (Dz.U. L 110, str. 27), w którym nie przewidziano w sposób jasny i precyzyjny, iż produkcja mleka powinna być podjęta w pierwotnym gospodarstwie SLOM.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Alfonsius Alferink oraz 67 innych skarżących, których nazwiska wymieniono w załączniku zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 358 z 21.11.1998.


title: Sprawa T-232/06: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2006 r. — Eyropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/22

         Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2006 r. — Eyropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-232/06)
   (2006/C 261/42)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Eyropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Korogiannakis i N. Keramidas, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji DG ds. Podatków i Unii Celnej, mocą której Komisja nie wybrała oferty skarżącej i udzieliła zamówienia wygrywającemu wykonawcy;

               —

               obciążenie DG ds. Podatków i Unii Celnej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą, a także innymi kosztami i wydatkami poniesionymi w związku ze skargą, nawet w razie jej oddalenia;

               —

               zasądzenie od DG ds. Podatków i Unii Celnej odszkodowania na rzecz skarżącej za szkody poniesione w związku z rzeczoną procedurą przetargową.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji DG ds. Podatków i Unii Celnej z dnia 19 czerwca 2006 r., na mocy której odrzucono jej ofertę złożoną w odpowiedzi na ogłoszenie o przetargu na specyfikację, opracowanie, konserwację i utrzymanie IT służb celnych w związku z projektem DG ds. Podatków i Unii Celnej „CUST-DEV” (Dz. U. 2005/S 117-115222) i udzielono zamówienia innemu oferentowi.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że w ramach wspomnianej procedury przetargowej DG ds. Podatków i Unii Celnej naruszyła przepisy postępowania ustanowione w rozporządzeniu finansowym i przepisach wykonawczych do tego rozporządzenia, co spowodowało nierówne traktowanie oferentów i naruszenie zasady przejrzystości i dobrej administracji. Ponadto decyzja DG ds. Podatków i Unii Celnej zawierała oczywisty błąd w ocenie i zdaniem skarżącej, wykraczał znacznie poza zakres swobodnego uznania przysługujący europejskim instytucjom w zakresie wyboru oferentów.


title: Sprawa T-496/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2008 r. — Nortrail Transport przeciwko Komisji (Unia celna — Operacja wspólnotowego tranzytu zewnętrznego — Produkty rybołówstwa pochodzące z Norwegii — Wniosek o umorzenie i zwrot należności celnych przywozowych — Klauzula słuszności — Rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 i nr 2454/93 — Szczególne okoliczności — Otwarcie z mocą wsteczną kontyngentów taryfowych)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2008 r. — Nortrail Transport przeciwko Komisji
   (Sprawa T-496/04) (1)

   (Unia celna - Operacja wspólnotowego tranzytu zewnętrznego - Produkty rybołówstwa pochodzące z Norwegii - Wniosek o umorzenie i zwrot należności celnych przywozowych - Klauzula słuszności - Rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 i nr 2454/93 - Szczególne okoliczności - Otwarcie z mocą wsteczną kontyngentów taryfowych)
   (2008/C 285/59)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Nortrail Transport GmbH (Kilonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Krause

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pierwotnie B. Schima i J. Hottiaux, następnie B. Schima i M. Patakia, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji REM 15/02 z dnia 1 października 2004 r., zgodnie z którą zwrot na rzecz skarżącej należności celnych przywozowych, będący przedmiotem wniosku złożonego przez Federalną Republikę Niemiec, nie jest uzasadniony.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nortrail Transport GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa T-345/15: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2015 r. – Modas Cristal/OHIM – Zorlu Tekstil Ürünleri Pazarlama (KRISTAL)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/61

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2015 r. – Modas Cristal/OHIM – Zorlu Tekstil Ürünleri Pazarlama (KRISTAL)
   (Sprawa T-345/15)
   (2015/C 302/76)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Modas Cristal, SL (Santa Lucía, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zorlu Tekstil Ürünleri Pazarlama Anonim Sirketi (Denizli, Turcja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Zorlu Tekstil Ürünleri Pazarlama Anonim Sirketi

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „KRISTAL” – zgłoszenie nr 10 574 473

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 kwietnia 2015 r. w sprawie R 341/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, uznając za ustalone używanie hiszpańskiego znaku towarowego nr 2 569 089 „MODAS CRISTAL”, klasa 35, a także, że nowe zgłoszenie nie jest do pogodzenia z hiszpańskimi znakami nr 2 569 089 „MODAS CRISTAL”, klasa 35, i nr 2 763 821 „home CRISTAL”, klasa 24;

               —

               obciążenie OHIM i interwenientów popierających ewentualnie jego żądania kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-196/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Granarolo SpA/Ambrosi Emmi France SA

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Granarolo SpA/Ambrosi Emmi France SA
   (Sprawa C-196/15)
   (2015/C 213/29)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Paris

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Granarolo SpA

      Strona pozwana: Ambrosi Emmi France SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. (1) należy dokonywać w ten sposób, że powództwo o odszkodowanie w związku z zerwaniem stosunków handlowych z dystrybutorem, których przedmiotem była dostawa towarów i które podmioty tych stosunków utrzymywały od wielu lat bez zawarcia umowy ramowej ani zastrzeżenia wyłączności, należy do kategorii spraw z zakresu odpowiedzialności deliktowej?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej, czy miejsce wykonania zobowiązania, na tle którego wytoczono powództwo, o którym mowa w pkt 1, należy ustalić na podstawie art. 5 ust. 1 lit b) tego rozporządzenia?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1).


title: Sprawa C-498/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 9 września 2008 r. w sprawie T-224/08 Fornaci Laterizi Danesi SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 18 listopada 2008 r. przez Fornaci Laterizi Danesi SpA

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/17

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 9 września 2008 r. w sprawie T-224/08 Fornaci Laterizi Danesi SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 18 listopada 2008 r. przez Fornaci Laterizi Danesi SpA
   (Sprawa C-498/08 P)
   (2009/C 69/31)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Fornaci Laterizi Danesi SpA (przedstawiciele: Fornaci Laterizi Danesi SpA, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2008 r. w sprawie T-224/08, notyfikowanego telefaksem w dniu 12 września 2008 r. i przesłanie spraw do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Pierwszej Instancji;

               —

               tytułem subsydiarnym, w razie nieprzekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, uwzględnienie żądań skarżącej przedstawionych w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Błędne domniemania prawne, błędne uzasadnienie, błędne zastosowanie rozpatrywanego przepisu prawa, brak postępowania dowodowego (art. 30 akapit piąty, AT. 249 i 254 WE w związku z art. 6 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.


title: Sprawa T-378/07: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2007 r. — CNH Global przeciwko OHIM (Graficzny znak towarowy przedstawiający traktor w kolorach czerwonym, czarnym i szarym)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/43

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2007 r. — CNH Global przeciwko OHIM (Graficzny znak towarowy przedstawiający traktor w kolorach czerwonym, czarnym i szarym)
   (Sprawa T-378/07)
   (2007/C 297/88)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: CNH Global NV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: M. Edenborough, Barrister i R. Harrison, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej (sprawa R 1642/2006-1) w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przedstawiający traktor w kolorach czerwonym, czarnym i szarym dla towarów z klasy 12 — zgłoszenie nr 3 944 139

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 40/94, jako że zgłoszony graficzny znak towarowy nabył charakter odróżniający w drodze używania.


title: Sprawa T-268/05: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2005 r. przez Patrice'a Vande Velde'a przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/30

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2005 r. przez Patrice'a Vande Velde'a przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-268/05)
   (2005/C 229/64)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 8 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Patrice'a Vande Velde'a, zamieszkałego w Linkebeek (Belgia), reprezentowanego przez Lucasa Vogela, avocat.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji wydanej przez organ uprawniony do zawierania umów w dniu 21 marca 2005 r., w której oddalił on wniosek, przekwalifikowany na zażalenie, złożony przez skarżącego w dniu 25 listopada 2004 r. przeciwko decyzji w sprawie ustalenia zaszeregowania i wynagrodzenia skarżącego jako pracownika kontraktowego na podstawie umowy, której wykonanie rozpoczęło się z dniem 16 września 2004 r.;

               —

               w razie konieczności uchylenie również pierwotnej decyzji w sprawie ustalenia zaszeregowania i wynagrodzenia skarżącego jako pracownika kontraktowego na podstawie umowy, której wykonanie rozpoczęło się z dniem 16 września 2004 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanej odszkodowania w kwocie 25 000 euro, z zastrzeżeniem późniejszego podwyższenia, obniżenia lub uściślenia tej kwoty;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak w sprawie T-253/05 Fernandez Tunon przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-597/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 sierpnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/14

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 sierpnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-597/10) (1)

   2011/C 340/25
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011.


title: Sprawa T-85/16: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2016 r. – Shoe Branding Europe/EUIPO – adidas (Położenie dwóch równoległych pasków na bucie)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/39

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2016 r. – Shoe Branding Europe/EUIPO – adidas (Położenie dwóch równoległych pasków na bucie)
   (Sprawa T-85/16)
   (2016/C 136/54)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shoe Branding Europe BVBA (Oudenaarde, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Løje)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: adidas AG (Herzogenaurach, Germany)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Unijny pozycyjny znak towarowy przedstawiający dwie równoległe linie umieszczone na zewnętrznej powierzchni górnej części buta – zgłoszenie nr 10 477 701

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie R 3106/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

      tytułem żądania głównego:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

      tytułem pierwszego żądania ewentualnego:

               —

               przekazanie sprawy EUIPO w celu ponownego rozpoznania z pominięciem wyroku Sądu w sprawie T-145/14;

      tytułem drugiego żądania ewentualnego:

               —

               przekazanie sprawy EUIPO i nakazanie mu zawieszenia postępowania do chwili rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odwołania skarżącej od wyroku Sądu w sprawie T-145/14 (sprawa C-396/15 P), w ramach którego to postępowania Trybunał Sprawiedliwości przeprowadzi własną analizę podobieństw i różnic zachodzących pomiędzy porównywanymi znakami towarowymi.

      Podniesione zarzuty

               —

               EUIPO popełnił błąd, nie przeprowadzając własnej analizy podobieństw i różnic zachodzących pomiędzy zakwestionowanym znakiem towarowym skarżącej a wcześniejszym znakiem towarowym strony przeciwnej zarejestrowanym jako unijny znak towarowy nr 3 517 646

               —

               EUIPO popełnił błąd, stwierdzając, że przesłanki określone w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 zostały spełnione.


title: Sprawa F-41/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 4 listopada 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Ubezpieczenie od wypadków przy pracy i chorób zawodowych — Inwalidztwo — Przeniesienie na emeryturę z powodu inwalidztwa — Uzasadnienie — Stwierdzenie nieważności)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/44

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 4 listopada 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-41/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Ubezpieczenie od wypadków przy pracy i chorób zawodowych - Inwalidztwo - Przeniesienie na emeryturę z powodu inwalidztwa - Uzasadnienie - Stwierdzenie nieważności)
   (2009/C 6/88)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Garofalo)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o przeniesieniu skarżącego na emeryturę z powodu jego inwalidztwa oraz decyzji związanych ze wspomnianą decyzją a także wniosek o przyznanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 30 maja 2005 r. o przeniesieniu L. Marcuccio na emeryturę z powodu jego inwalidztwa.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zapłaci L. Marcuccio kwotę 3 000 EUR.

               3)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokryje własne koszty postępowania oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez L. Marcuccio.

               5)

               L. Marcuccio pokryje jedną trzecią poniesionych przez siebie kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 131 z dnia 3.6.2006 r., s. 54.


               18.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/10

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2012 r. przez DB Schenker przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-8/12)
   2012/C 314/09
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 15 lipca 2012 r. przez spółki Schenker North AB, Schenker Privpak AB oraz Schenker Privpak AS (zwane łącznie „DB Schenker”), reprezentowane przez Jona Midthjella, adwokata w Advokatfirmaet Midthjell AS, Grev Wedels plass 5, NO-0151 Oslo, Norwegia.
   Skarżący występują do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji przekazanej skarżącym w dniu 18 maja 2012 r., w sprawie Urzędu Nadzoru EFTA nr 68736 (DB Schenker), w takim zakresie, w jakim odmawia ona dostępu do:

                           (i)

                           pełnej treści akt sprawy Urzędu Nadzoru EFTA nr 34250 (Norway Post/Privpak);

                           (ii)

                           pisma opatrzonego datą dnia 13 lipca 2010 r. lub otrzymanego w tym dniu od Norway Post;

                           (iii)

                           protokołów posiedzeń pozwanego podmiotu, w tym jego prezesa, i Norway Post lub przedstawicieli rządu norweskiego;

               2)

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji przekazanej skarżącym w dniu 23 maja 2012 r., w sprawie Urzędu Nadzoru EFTA nr 68736 (DB Schenker), w takim zakresie, w jakim odmawia ona dostępu do treści akt w tej samej sprawie;

               3)

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji przekazanej skarżącym w dniu 2 lipca 2012 r., w sprawie Urzędu Nadzoru EFTA nr 68736 (DB Schenker), w takim zakresie, w jakim odmawia ona dostępu do informacji dotyczących:

                           a)

                           procedur zarządzania aktami spraw, w tym między innymi sposobów rejestrowania korespondencji przychodzącej/wychodzącej i dokumentów wewnętrznych; osób upoważnionych do tworzenia numerów spraw i ich zamykania oraz do rejestrowania dokumentów/zdarzeń dotyczących danej sprawy; jakiego rodzaju informacje o każdym dokumencie/zdarzeniu muszą być rejestrowane w bazie danych pozwanego;

                           b)

                           procedur rozpatrywania wniosków o udzielenie dostępu publicznego na podstawie zasad dotyczących dostępu do dokumentów (RAD) ustanowionych decyzją Urzędu Nadzoru EFTA nr 407/08/COL w dniu 27 czerwca 2008 r.;

                           c)

                           decyzji Kolegium Urzędu Nadzoru EFTA zawierających obowiązujące upoważnienie do pełnienia obowiązków przyznane dyrektorowi działu administracji w pozwanej spółce, dyrektorowi działu ds. konkurencji i pomocy państwa oraz dyrektorowi działu prawnego i wykonawczego;

               4)

               nakazanie stronie pozwanej i ewentualnym interwenientom pokrycia kosztów.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżący Schenker North AB, Schenker Privpak AB oraz Schenker Privpak AS (zwane łącznie „DB Schenker”) są częścią DB Schenker, międzynarodowej grupy prowadzącej działalność w zakresie spedycji ładunków i logistyki, należącej do spółki Deutsche Bahn AG. Schenker North AB prowadzi działalność gospodarczą grupy na lądzie, na morzu oraz w zakresie transportu kolejowego w Norwegii, Szwecji i Danii, w tym poprzez jednostki zależne Schenker Privpak AS oraz Schenker Privpak AB.

               —

               W dniu 14 lipca 2010 r. Urząd Nadzoru EFTA przyjął decyzję w sprawie nr 34250 (Norway Post/Privpak), w której stwierdził, że spółka Norway Post nadużywała swojej pozycji dominującej na norweskim rynku usług doręczania paczek od klientów biznesowych do klientów indywidualnych w latach 2000–2006. Decyzja została podtrzymana przez Trybunał EFTA w sprawie E-15/10 Posten Norge AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA. Skarżący wysuwają wobec Norway Post roszczenia odszkodowawcze za straty poniesione przez skarżących w wyniku tego naruszenia oraz pragną dokonać przeglądu, w jaki sposób pozwany przeprowadził dochodzenie i procedurę administracyjną. W dniu 3 sierpnia 2010 r. skarżący złożyli wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów sprawy Urzędu Nadzoru EFTA nr 34250 na podstawie zasad dotyczących dostępu do dokumentów (RAD) ustanowionych decyzją Urzędu Nadzoru EFTA nr 407/08/COL z dnia 27 czerwca 2008 r.

               —

               W dniu 8 marca 2012 r. skarżący przedstawili pozwanemu wezwanie przedprocesowe na podstawie art. 37 ust. 2 porozumienia o nadzorze i Trybunale, z uwagi na fakt, że pozwany nie podjął ostatecznej decyzji dotyczącej ich wniosku o udzielenie dostępu, złożonego w dniu 3 sierpnia 2010 r. W ramach oddzielnego postępowania, w sprawie E-7/12, skarżący zgłosili, że pozwany nie podjął decyzji dotyczącej ich wniosku o udzielenie dostępu po wygaśnięciu ustawowego okresu poprzedzającego postępowanie ani nie rozpatrzył ich wniosku o udzielenie dostępu w sposób zgodny z prawem, tym samym przysparzając im strat.

               —

               W niniejszym postępowaniu skarżący zgłaszają, że przedłożyli pozwanemu dwa dodatkowe wnioski o udzielenie dostępu, w dniach 12 marca 2012 r. i 11 kwietnia 2012 r., dążąc do uzyskania dostępu do akt w dotyczącej ich sprawie, zarejestrowanej jako sprawa Urzędu Nadzoru EFTA nr 68736, jak również do informacji dotyczących wewnętrznej procedury i instrukcji regulujących zarządzanie aktami spraw przez pozwanego oraz rozpatrywanie wniosków o udzielenie dostępu publicznego.

               —

               W dniach 18 maja 2012 r., 23 maja 2012 r. i 2 lipca 2012 r. pozwany powiadomił skarżących o decyzjach dotyczących, odpowiednio, ich pierwszego wniosku o udzielenie dostępu z dnia 3 sierpnia 2010 r., drugiego wniosku z dnia 12 marca 2012 r. i trzeciego wniosku z dnia 11 kwietnia 2012 r. W niniejszym postępowaniu skarżący wnoszą o unieważnienie tych decyzji, w całości lub części.

         Skarżący twierdzą, że Urząd Nadzoru EFTA:

               —

               w odniesieniu do pierwszej decyzji z dnia 18 maja 2012 r. naruszył art. 2 ust. 1 RAD i art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale,

               —

               w odniesieniu do drugiej decyzji z dnia 23 maja 2012 r. dokonał nadużycia władzy oraz naruszył art. 2 ust. 1 RAD i art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale oraz

               —

               w odniesieniu do trzeciej decyzji z dnia 2 lipca 2012 r. naruszył art. 2 ust. 1 RAD i art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale.


title: Sprawa C-378/04: Skarga wniesiona dnia 2 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/23

         Skarga wniesiona dnia 2 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-378/04)
   (2004/C 262/42)
   Dnia 2 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Austrii przez Komisję Wspólnot Europejskich. Pełnomocnikami procesowymi (strony skarżącej) są Denis Martin i Horstpeter Kreppel, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o orzeczenie w następujący sposób:

               1)

               Republika Austrii naruszyła zobowiązania wynikające z dyrektywy Rady 1999/38/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. zmieniającej po raz drugi dyrektywę 90/394/EWG w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy i rozszerzającej ją o mutageny (1), nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, (wykonawczych) i administracyjnych niezbędnych do dokonania pełnej transpozycji tej dyrektywy, ewentualnie nie informując o tym Komisji.

               2)

               Republika Austrii ponosi koszty postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 1999/38/WE upłynął dnia 29 kwietnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 138, str. 66.


title: Sprawy T-413/10 i T-414/10: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Socitrel/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek stali sprężającej — Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Współpraca w toku postępowania administracyjnego — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Rozsądny termin)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/37

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Socitrel/Komisja
   (Sprawy T-413/10 i T-414/10) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Rozsądny termin))
   (2015/C 302/46)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Socitrel – Sociedade Industrial de Trefilaria, SA (Trofa, Portugalia) (przedstawiciele: F. Proença de Carvalho i T. Faria, adwokaci) (sprawa T-413/10); i Companhia Previdente – Sociedade de Controle de Participações Financeiras, SA (Lisbona, Portugalia) (przedstawiciele: D. Proença de Carvalho i J. Caimoto Duarte, adwokaci) (sprawa T-414/10)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, P. Costa de Oliveira i V. Bottka, pełnomocnicy, wspierani przez M. Marquesa Mendesa, adwokata)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności i zmiany decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. C(2010) 4387 wersja ostateczna dotyczącej postępowania na mocy art. 101 TFUE oraz art. 53 EOG (Sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca), zmienionej decyzją Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C (2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-413/10 i T-414/10 zostają połączone do celu wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               Socitrel – Sociedade Industrial de Trefilaria, SA i Companhia Previdente – Sociedade de Controle de Participações Financeiras, SA pokrywają, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym również te związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa C-122/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Marknadsdomstolen (Szwecja) w dniu 8 marca 2010 r. — Konsumentombudsmannen przeciwko Ving Sverige

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Marknadsdomstolen (Szwecja) w dniu 8 marca 2010 r. — Konsumentombudsmannen przeciwko Ving Sverige
   (Sprawa C-122/10)
   2010/C 113/55
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Marknadsdomstolen (Szwecja).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Konsumentombudsmannen.

      Strona pozwana: Ving Sverige AB.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni zawartego w art. 2 lit. i) dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (zwanej dalej „dyrektywą”) (1) wymogu „umożliwia w ten sposób konsumentowi dokonanie zakupu” należy dokonywać w ten sposób, że zaproszenie do dokonania zakupu zostaje złożone w chwili, gdy jest dostępna informacja na temat reklamowanego produktu i jego ceny i tym samym konsument może podjąć decyzję o zakupie, czy jednak konieczne jest, by komunikat handlowy oferował również faktyczną możliwość zakupu produktu (np. formularz zamówieniowy) lub, by istniał dostęp do takiej możliwości (np. reklama poza sklepem)?

               2)

               Jeśli odpowiedź na powyższe pytanie jest taka, że konieczne jest, by istniała faktyczna możliwość zakupu produktu, to czy można uznać, że taka możliwość istnieje w przypadku, gdy komunikat handlowy zawiera numer telefonu lub stronę internetową, na której produkt może być zamówiony?

               3)

               Czy wykładni art. 2 lit. i) dyrektywy należy dokonywać w taki sposób, że wymóg ceny zostaje spełniony, gdy komunikat handlowy zawiera cenę wyjściową, czyli najniższą cenę, za jaką reklamowany produkt lub kategoria produktów mogą być zakupione a równocześnie reklamowany produkt lub kategoria produktów są dostępne w innych wersjach lub o innej zawartości w cenach, które nie są wskazane?

               4)

               Czy wykładni art. 2 lit. i) dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że wymóg dotyczący cech produktu zostaje spełniony, gdy istnieje ustne lub wizualne odniesienie do produktu (2), czyli wówczas, gdy produkt jest skonkretyzowany, ale nie jest szerzej opisany?

               5)

               W razie udzielenie odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy ma to również zastosowanie, gdy reklamowany produkt jest oferowany w wielu wersjach, lecz komunikat handlowy odnosi się do nich jedynie poprzez wspólne oznaczenie?

               6)

               W przypadku zaproszenia do dokonania zakupu, czy wykładni art. 7 ust. 4 lit. a) należy dokonywać w ten sposób, że wystarczy, by zostały podane tylko pewne główne cechy produktu i by sprzedający odniósł się dodatkowo do swej strony internetowej, pod warunkiem, że na tej stronie zostały zawarte istotne informacje na temat głównych cech produktu, ceny i innych warunków zgodnie z wymogami art. 7 ust. 4?

               7)

               Czy wykładni art. 7 ust. 4 lit. c) należy dokonywać w ten sposób, że wystarczy podanie ceny wyjściowej, aby został spełniony wymóg ceny?

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. U. L 149, s. 22).

      (2)  Dokument roboczy Komisji „Wytyczne w sprawie implementacji dyrektywy 2005/29/WE dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych” [SEC(2009) 1666], s. 47 i nast.


title: Sprawa T-692/14: Wyrok Sądu z dnia 25 lutego 2015 r. – Puma/OHIM – Sinda Poland (Przedstawienie zwierzęcia) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego znaku towarowego przedstawiającego zwierzę — Wcześniejsze graficzne międzynarodowe znaki towarowe przedstawiające pumę — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/29

         Wyrok Sądu z dnia 25 lutego 2015 r. – Puma/OHIM – Sinda Poland (Przedstawienie zwierzęcia)
   (Sprawa T-692/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego przedstawiającego zwierzę - Wcześniejsze graficzne międzynarodowe znaki towarowe przedstawiające pumę - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 118/32)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Sinda Poland Corporation sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: adwokaci M. Siciarek, J. Rasiewicz i J. Mrozowski)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 lipca 2014 r. (sprawa R 2214/2013-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Puma SE a Sinda Poland Corporation sp. z o.o.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 14 lipca 2014 r. (sprawa R 2214/2013-5).

               2)

               OHIM pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez Puma SE, w tym niezbędnych kosztów poniesionych przez Pumę w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą OHIM.

               3)

               Sinda Poland Corporation sp. z o.o. pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez Pumę, w tym niezbędnych kosztów poniesionych przez Pumę w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą OHIM.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-213/03 (wniosek Cour de cassation o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Syndicat professionnel coordination des pêcheurs de l'Etang de Berre et de la région przeciwko Électricité de France (EDF) (Konwencja o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem (Konwencja z Barcelony) — Protokół dotyczący ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych — Art. 6, ust. 3 — Zezwolenie na odprowadzanie substancji — Skutek bezpośredni)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-213/03 (wniosek Cour de cassation o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Syndicat professionnel coordination des pêcheurs de l'Etang de Berre et de la région przeciwko Électricité de France (EDF) (1)

   (Konwencja o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem (Konwencja z Barcelony) - Protokół dotyczący ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych - Art. 6, ust. 3 - Zezwolenie na odprowadzanie substancji - Skutek bezpośredni)
   (2004/C 228/25)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-213/03, której przedmiotem jest wniosek skierowany do Trybunału na podstawie art. 234 WE, przez Cour de cassation (Francja) o wydanie w ramach toczącego się przed tym sądem postępowania między Syndicat professionnel coordination des pêcheurs de l'étang de Berre et de la région a Électricité de France (EDF), orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 6, ust. 3 Protokołu dotyczącego ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych podpisanego w Atenach w dniu 17 maja 1980 r., zatwierdzonego w drodze decyzji Rady 83/101/EWG z dnia 28 lutego 1983 r. (Dz.U. L 67, str. 1), jak również art. 6, ust. 1 tegoż Protokołu, ze zmianami przyjętymi podczas Konferencji pełnomocników, która odbyła się w Syrakuzach w dniach 7 i 8 marca 1996 r., zatwierdzonych w drodze decyzji Rady 1999/801/CE z dnia 22 października 1999 r. (Dz.U. L 322, str. 18), Trybunał (druga izba), w składzie C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, J.-P. Puissochet, J. N. Cunha Rodrigues i R. Schintgen (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: M. D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 15 lipca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Art. 6, ust. 3 Protokołu dotyczącego ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych, podpisany w Atenach w dniu 17 maja 1980 r., zatwierdzony w drodze decyzji Rady 83/101/EWG z dnia 28 lutego 1983 r., jak również, po jego wejściu w życie art. 6, ust 1 tegoż Protokołu, ze zmianami przyjętymi podczas Konferencji pełnomocników, która odbyła się w Syrakuzach w dniach 7 i 8 marca 1996 r., zatwierdzonymi w drodze decyzji Rady 1999/801/WE z dnia 22 października 1999 r. mają skutek bezpośredni, w związku z czym każda zainteresowana osoba może się na nie powołać przed sądem krajowym.

               2)

               Te same przepisy powinny być interpretowane w ten sposób, iż zakazują w braku zezwolenia wydanego przez właściwe władze krajowe odprowadzania do stawu ze słoną wodą połączonego z Morzem Śródziemnym substancji, które choć nie są toksyczne, mają niekorzystny wpływ na zawartość tlenu w środowisku morskim.

      (1)  Dz.U. C 158 z 5.7.2003.