title: Sprawa F-136/12: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Radzie

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/75

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-136/12)
   2013/C 26/155
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 19 grudnia 2011 r. nr 2011/866/UE w sprawie nieprzyjęcia wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia dostosowującego wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej oraz, po drugie, rozliczeń wynagrodzenia skarżącego za styczeń, luty i marzec 2012 r., sporządzonych na podstawie tej decyzji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady odzwierciedlonych w paskach wypłaty za miesiące styczeń 2012 r. i następne oraz w informacjach o wynagrodzeniu za rok 2011 w zakresie, w jakim nie stosują one proponowanego przez Komisję współczynnika dostosowawczego w wysokości 1,7%;

               —

               zasądzenie od Rady zapłaty na rzecz skarżącego różnicy pomiędzy kwotami wynagrodzenia wypłaconymi w oparciu o zastosowanie decyzji Rady z dnia 19 grudnia 2011 r. do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie oraz kwotami, które powinny były zostać mu wypłacone gdyby korekta wynagrodzenia została prawidłowo wyliczona, powiększonej o odsetki za zwłokę ustalone w oparciu o stawki określone przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansowania, stosujące się w okresie mającym znaczenie dla sprawy, podwyższone o 3,5 punktu od momentu, gdy żądane kwoty były należne;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa C-270/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Areios Pagos z dnia 9 czerwca 2005 r., w sprawie Athinaϊki Chartopoiϊa AE przeciwko L. Panagiotidis i in.

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Areios Pagos z dnia 9 czerwca 2005 r., w sprawie Athinaϊki Chartopoiϊa AE przeciwko L. Panagiotidis i in.
   (Sprawa C-270/05)
   (2005/C 217/56)
   język postępowania: grecki
   W dniu 1 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Areios Pagos (Grecja) z dnia 9 czerwca 2005 r. w sprawie Athinaϊki Chartopoiϊa AE przeciwko L. Panagiotidis i in.
   Areios Pagos zwrócił się do Trybunału Wspólnot europejskich o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy zakład, wobec personelu którego pracodawca zastosował grupowe zwolnienia bez zastosowania procedur informowania i konsultacji z przedstawicielami pracowników przewidzianych w art. 1 ust. 2 lit. d) dyrektywy 75/129, art. 2 ust. 4 dyrektywy 92/56 i art. 4 ust. 4 dyrektywy 98/59, wchodzi w zakres wspólnotowego pojęcia „przedsiębiorstwa” dla potrzeb zastosowania wyżej wskazanych dyrektyw Rady i ustawy 1387/1983 w sprawie „kontroli zwolnień grupowych i innych przepisów”?


title: Sprawa T-674/11: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2011 r. — TV2/Danmark przeciwko Komisji

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/19

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2011 r. — TV2/Danmark przeciwko Komisji
   (Sprawa T-674/11)
   2012/C 80/34
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: TV2/Danmark A/S (Odense, Dania) (przedstawiciel: O. Koktvedgaard, advokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego: stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 kwietnia 2011 r. w sprawie środków podjętych przez Danię na rzecz TV2/Danmark (C 2/2003) w zakresie, w jakim instytucja ta stwierdza w niej, że badane środki stanowią pomoc wchodzącą w zakres stosowania art. 107 ust.1 TFUE (motywy 101 i 153 zaskarżonej decyzji oraz część 1 zawartych w niej wniosków).

               —

               tytułem żądania ewentualnego: stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 kwietnia 2011 r. w sprawie środków podjętych przez Danię na rzecz TV2/Danmark (C 2/2003) w zakresie, w jakim instytucja ta stwierdza w niej, że:

                           —

                           wszystkie badane środki stanowią nową — i z tego względu podlegającą zgłoszeniu — pomoc (motyw 154 zaskarżonej decyzji oraz część 1 zawartych w niej wniosków),

                           —

                           opłaty abonamentowe, które w latach 1997-2002 wpłynęły do TV2, a następnie zostały przekazane ośrodkom regionalnym, stanowią pomoc państwa dla TV2 (motyw 194 zaskarżonej decyzji), a także, że

                           —

                           dochody z reklam, które w latach 1995–1996 wraz z likwidacją TV2-Fonden przekazano z tego funduszu na rzecz TV2, stanowią pomoc państwa dla TV2 (motywy 90, 92, 193 i 195 zaskarżonej decyzji oraz tabela 1).

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi, że kwestionowana decyzja jest sprzeczna z art. 107 ust. 1 TFUE, art. 14 TFUE oraz protokołem amsterdamskim. Zdaniem skarżącej:

               —

               skarżąca nie otrzymała pomocy państwa, ponieważ badane środki nie przysporzyły TV2/Danmark korzyści w rozumieniu art. 107 TFUE, lecz stanowią jedynie rekompensatę za świadczone przez TV2/Danmark usługi publiczne; skarżąca podnosi następnie, że Komisja nie zastosowała kryteriów określonych w wyroku w sprawie Altmark zgodnie z ich duchem i celem oraz niesłusznie uznała, że te kryteria nie zostały spełnione;

               —

               sporna pomoc dla TV2/Danmark w postaci opłat abonamentowych oraz zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych nie stanowiła nowej pomocy w rozumieniu rozporządzenia proceduralnego (1), ponieważ chodzi tu o środki pochodzące z okresu poprzedzającego członkostwo Danii w Unii Europejskiej;

               —

               opłaty abonamentowe, które za pośrednictwem TV2 zostały przekazane w latach 1997-2002 jej ośrodkom regionalnym nie mogą zostać uznane za pomoc państwa dla TV2/Danmark, ponieważ TV2/Danmark nie jest ich faktycznym beneficjentem, oraz

               —

               środki, które zostały przekazane z TV2 Reklame A/S za pośrednictwem TV2-Fonden do TV2/Danmark i które pochodziły ze sprzedaży reklam nie stanowią pomocy państwa, ponieważ chodzi tu o zapłatę za emisję reklam w programach TV2/Danmark.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE] (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-62/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverfassungsgericht (Niemcy) w dniu 10 lutego 2014 r. – Peter Gauweiler i in.

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverfassungsgericht (Niemcy) w dniu 10 lutego 2014 r. – Peter Gauweiler i in.
   (Sprawa C-62/14)
   2014/C 129/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverfassungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

   I)   Postępowanie w sprawie skargi konstytucyjnej

      Wnoszący odwołanie: Peter Gauweiler, Bruno Bandulet, Wilhelm Hankel, Wilhelm Nölling, Albrecht Schachtschneider, Joachim Starbatty, Roman Huber i in., Johann Heinrich von Stein i in.

      Przy udziale: Deutscher Bundestag, Bundesregierung
   II)   Postępowanie w sprawie sporu między organami

      Wnioskodawca: Fraktion DIE LINKE im Bundestag

      Druga strona postępowania: Deutscher Bundestag

      Przy udziale: Bundesregierung

      Pytania prejudycjalne

               1.

                           a)

                           Czy decyzja Rady Europejskiego Banku Centralnego z dnia 6 września 2012 r. dotycząca Technical features of Outright Monetary Transactions jest sprzeczna z art. 119 i art. 127 ust. 1 i 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz z art. 17–24 Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, ponieważ wykracza poza uregulowany w wymienionych przepisach mandat Europejskiego Banku Centralnego dotyczący polityki pieniężnej i ingeruje w kompetencje państw członkowskich?
                           Czy przekroczenie mandatu Europejskiego Banku Centralnego wynika w szczególności z tego, że decyzja Rady Europejskiego Banku Centralnego z dnia 6 września 2012 r.

                                       aa)

                                       nawiązuje do gospodarczych programów pomocy Europejskiego Instrumentu Stabilizacji Finansowej lub Europejskiego Mechanizmu Stabilności (warunkowość)?

                                       bb)

                                       przewiduje skup obligacji skarbowych jedynie poszczególnych państw członkowskich (selektywność)?

                                       cc)

                                       przewiduje skup obligacji skarbowych krajów objętych programem dodatkowo oprócz programów pomocy Europejskiego Instrumentu Stabilizacji Finansowej lub Europejskiego Mechanizmu Stabilności (równoległość)?

                                       dd)

                                       może podważyć ograniczenia i warunki określone w programach pomocy Europejskiego Instrumentu Stabilizacji Finansowej lub Europejskiego Mechanizmu Stabilności (obejście)?

                           b)

                           Czy decyzja Rady Europejskiego Banku Centralnego z dnia 6 września 2012 r. dotycząca Technical features of Outright Monetary Transactions jest sprzeczna z zakazem bezpośredniego finansowania budżetu określonym w art. 123 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?
                           Czy zgodności z art. 123 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie w szczególności okoliczność, że decyzja Rady Europejskiego Banku Centralnego z dnia 6 września 2012 r.

                                       aa)

                                       nie przewiduje żadnych ilościowych ograniczeń skupu obligacji skarbowych (wielkość)?

                                       bb)

                                       nie przewiduje żadnego czasowego odstępu między emisją obligacji skarbowych na rynku pierwotnym a ich skupem przez Europejski System Banków Centralnych na rynku wtórnym (kształtowanie ceny na rynku)?

                                       cc)

                                       zezwala na posiadanie wszystkich nabytych obligacji skarbowych aż do dnia ich wymagalności (ingerencja w logikę rynku)?

                                       dd)

                                       nie przewiduje żadnych szczególnych wymogów co do jakości kredytowej obligacji skarbowych, które mają zostać nabyte (ryzyko niewypłacalności)?

                                       ee)

                                       przewiduje równe traktowanie Europejskiego Systemu Banków Centralnych i prywatnych oraz innych posiadaczy obligacji skarbowych (cięcie długu)?

               2.

               Posiłkowo, na wypadek gdyby Trybunał nie uznał decyzji Rady Europejskiego Banku Centralnego z dnia 6 września 2012 r. dotyczącej Technical features of Outright Monetary Transactions jako działania instytucji Unii Europejskiej za właściwy przedmiot wniosku na podstawie art. 267 akapit pierwszy lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej:

                           a)

                           Czy art. 119 i art. 127 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 17–24 Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego należy interpretować w ten sposób, że zezwalają one – alternatywnie lub kumulatywnie – Eurosystemowi na

                                       aa)

                                       uzależnienie skupu obligacji skarbowych od istnienia i przestrzegania gospodarczych programów pomocy Europejskiego Instrumentu Stabilizacji Finansowej lub Europejskiego Mechanizmu Stabilności (warunkowość)?

                                       bb)

                                       skup obligacji skarbowych jedynie poszczególnych państw członkowskich (selektywność)?

                                       cc)

                                       skup obligacji skarbowych krajów objętych programem dodatkowo oprócz programów pomocy Europejskiego Instrumentu Stabilizacji Finansowej lub Europejskiego Mechanizmu Stabilności (równoległość)?

                                       dd)

                                       podważenie ograniczeń i warunków określonych w programach pomocy Europejskiego Instrumentu Stabilizacji Finansowej lub Europejskiego Mechanizmu Stabilności (obejście)?

                           b)

                           Czy art. 123 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w świetle zakazu bezpośredniego finansowania budżetu w ten sposób, że Eurosystem – alternatywnie lub kumulatywnie – może

                                       aa)

                                       skupować obligacje skarbowe bez ograniczeń ilościowych (wielkość)?

                                       bb)

                                       skupować obligacje skarbowe bez minimalnego czasowego odstępu od emisji tych obligacji na rynku pierwotnym (kształtowanie ceny na rynku)?

                                       cc)

                                       posiadać wszystkie nabyte obligacje skarbowe aż do dnia ich wymagalności (ingerencja w logikę rynku)?

                                       dd)

                                       nabywać obligacje państwowe bez minimalnych wymogów co do ich jakości kredytowej (ryzyko niewypłacalności)?

                                       ee)

                                       akceptować równe traktowanie Europejskiego Systemu Banków Centralnych i prywatnych oraz innych posiadaczy obligacji skarbowych (cięcie długu)?

                                       ff)

                                       wpływać na kształtowanie cen poprzez wyrażenie zamiaru nabycia lub w inny sposób w czasowym związku z emisją obligacji skarbowych państw członkowskich należących do strefy Euro (zachęta do pierwszego nabycia)?


title: Sprawa C-551/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/68/WE — Działalność reasekuracyjna na własny rachunek — Podejmowanie i wykonywanie — Przepisy krajowe wcześniejsze względem dyrektywy — Brak przekazania lub brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/9

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-551/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/68/WE - Działalność reasekuracyjna na własny rachunek - Podejmowanie i wykonywanie - Przepisy krajowe wcześniejsze względem dyrektywy - Brak przekazania lub brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2009/C 312/14
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Yerrell i M. Kaduczak, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Dowgielewicz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia, w wyznaczonym terminie, wszelkich przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE (Dz.U. L 323, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE oraz nie przekazując Komisji Wspólnot Europejskich tekstu przepisów krajowych ustanowionych w dziedzinie uregulowanej w dyrektywie, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy, a w szczególności jej art. 64.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 07.03.2009


title: Sprawa T-441/10 P do T-443/10 P: Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2012 r. — Kurrer i in. przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Zaszeregowanie do grupy — Przepisy przejściowe w zakresie zaszeregowania do grupy przy zatrudnieniu — Artykuł 5 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Zasada równego traktowania)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/15

         Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2012 r. — Kurrer i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-441/10 P do T-443/10 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Zaszeregowanie do grupy - Przepisy przejściowe w zakresie zaszeregowania do grupy przy zatrudnieniu - Artykuł 5 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Zasada równego traktowania)
   2012/C 126/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Christian Kurrer (Watermael-Boitsfort, Belgia) (sprawa T-441/10 P); Salvatore Magazzu (Bruksela, Belgia) (sprawa T-442/10 P) i Stefano Sotgia (Dublin, Irlandia) (sprawa T-443/10 P) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Currall, pełnomocnik) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i M. Simm, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Trzy odwołania od wyroków Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 8 lipca 2010 r.: w sprawie F-126/06 Magazzu przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), w sprawie F-130/06 Sotgia przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze) i w sprawie F-139/06 Kurrer przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tych wyroków.

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Christian Kurrer, Salvatore Magazzu i Stefano Sotgia pokrywają własne koszty a także koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-46/09: Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2013 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja „Gwarancji” — Wydatki wyłączone z finansowania — Przetwórstwo owoców cytrusowych, bawełny, wołowiny i oliwy z oliwek — Audyt finansowy — Kontrole kluczowe — Proporcjonalność — Powtórzenie — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/18

         Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2013 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-46/09) (1)

   (EFOGR - Sekcja „Gwarancji” - Wydatki wyłączone z finansowania - Przetwórstwo owoców cytrusowych, bawełny, wołowiny i oliwy z oliwek - Audyt finansowy - Kontrole kluczowe - Proporcjonalność - Powtórzenie - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 63/34
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: V. Kontolaimos, I. Chalkias i S. Charitaki i S. Papaïoannou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Markoulli i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy, wspierani przez N. Korogiannakisa)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 7820 z dnia 8 grudnia 2008 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) wyłączającej niektóre wydatki poniesione przez Republikę Grecką

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Republika Grecka pokrywa koszty postępowania

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009 r.


title: Sprawa T-419/10: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2010 r. — Ori Martin przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/60

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2010 r. — Ori Martin przeciwko Komisji
   (Sprawa T-419/10)
   ()
   2010/C 301/96
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Ori Martin SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: P. Ziotti, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Uchylenie decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 czerwca 2010 r. C(2010) 4387 wersja ostateczna dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38.344 — Stal sprężająca) w zakresie, w jakim Komisja obciąża w niej skarżącą odpowiedzialnością za działania, za które nałożono karę;

               —

               uchylenie lub obniżenie kwoty grzywny nałożonej w art. 2 tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga została wniesiona przeciwko tej samej decyzji, która została zaskarżona w sprawie T-385/10 ArcelorMittal Wire France i in. przeciwko Komisji.
   Zdaniem skarżącej decyzja Komisji Europejskiej z dnia 30 czerwca 2010 r. C(2010) 4387 wersja ostateczna narusza prawo w zakresie, w jakim przypisuje jej odpowiedzialność za zarzucane zachowania podlegające karze na podstawie art. 101 TFUE i podejmowane przez inną spółkę w ramach zmowy jedynie z tego powodu, że posiada ona (niemal) całość kapitału tej spółki.
   W szczególności skarżąca podnosi:

               —

               Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 ze względu na to, że uprawnienie Komisji do nakładania grzywny uległo w niniejszym przypadku przedawnieniu;

               —

               naruszenie art. 101 TFUE oraz zasad indywidualizacji odpowiedzialności i kar, dobrej administracji i niedyskryminacji ze względu na to, że Komisja przypisuje skarżącej obiektywną odpowiedzialność za potencjalnie niezgodne z prawem zachowania jej spółki zależnej, która to odpowiedzialność jest przedmiotem niewzruszalnego domniemania, faktycznie niemożliwego do obalenia za pomocą dowodu przeciwnego; taka powiązana z aspektem właścicielskim odpowiedzialność nie znajduje w niczym potwierdzenia i jest sprzeczna z zasadami ustanowionymi w orzecznictwie wspólnotowym dotyczącym zastosowania art. 101 TFUE do grup spółek;

               —

               naruszenie zasady ograniczonej odpowiedzialności spółek kapitałowych, wynikającej z prawa spółek wspólnego dla prawa państw członkowskich i samego prawa Unii Europejskiej.

         Ori Martin żada następnie uchylenia, lub — co najmniej — znacznego obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.


title: Sprawa T-653/16: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 sierpnia 2017 r. – Malta/Komisja [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Wspólna polityka rybołówstwa — Rozporządzenie (WE) nr 1224/2009 — Dokumenty wymieniane między Maltą i Komisją — Udzielenie dostępu Greenpeace — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni juris — Wyważenie interesów]

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/15

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 sierpnia 2017 r. – Malta/Komisja
   (Sprawa T-653/16)
   ([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Wspólna polityka rybołówstwa - Rozporządzenie (WE) nr 1224/2009 - Dokumenty wymieniane między Maltą i Komisją - Udzielenie dostępu Greenpeace - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni juris - Wyważenie interesów])
   (2017/C 338/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Malty (przedstawiciel: A. Buhagiar, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Złożone na podstawie art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2016 r. wydanej na podstawie rozporządzenia(WE) nr 1049/2001, dotyczącej wniosku o dostęp do dokumentów, zarejestrowanej pod numerem GestDem2015/5711A-018-2014.

      Sentencja

               1)

               Zawiesza się wykonanie decyzji Komisji Europejskiej z dnia 13 lipca 2016 r. wydanej na podstawie rozporządzenia (WE) nr1049/2001, dotyczącej wniosku o dostęp do dokumentów, zarejestrowanej pod numerem GestDem2015/5711A-018-2014, w zakresie, w jakim decyzja ta udziela dostępu do dokumentów wystawionych przez Republikę Malty.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-557/12: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2012 r. — RiskMetrics Solutions przeciwko OHIM (RISKMANAGER)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/22

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2012 r. — RiskMetrics Solutions przeciwko OHIM (RISKMANAGER)
   (Sprawa T-557/12)
   2013/C 63/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: RiskMetrics Solutions LLC (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat I. De Freitas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, tak aby zgłoszenie wspólnotowego znak towarowy nr 9 446 881 zostało przyjęte i by przystąpiono do jego publikacji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami tego postępowania poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: oznaczenie słowne „RISKMANAGER” dla towarów i usług z klas 9, 35 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 446 881

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa C-423/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 93/37/EWG — Artykuły 3 i 11 — Koncesje na roboty budowlane — Obowiązki w zakresie publikacji — Zakres obowiązków — Ogłoszenie o zamówieniu — Opis przedmiotu koncesji i lokalizacji robót — Dodatkowe roboty budowlane nieprzewidziane wyraźnie w ogłoszeniu o zamówieniu i specyfikacji istotnych warunków zamówienia — Zasada równego traktowania)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
      (Sprawa C-423/07) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 93/37/EWG - Artykuły 3 i 11 - Koncesje na roboty budowlane - Obowiązki w zakresie publikacji - Zakres obowiązków - Ogłoszenie o zamówieniu - Opis przedmiotu koncesji i lokalizacji robót - Dodatkowe roboty budowlane nieprzewidziane wyraźnie w ogłoszeniu o zamówieniu i specyfikacji istotnych warunków zamówienia - Zasada równego traktowania)
      (2010/C 161/04)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Kukovec, M. Konstantinidis, S. Pardo Quintillán i M. Canal Fontcuberta, abogada)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 3 i art. 11 ust. 3, 6, 7 i 12 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199, s.54) — Naruszenie zasad równego traktowania i niedyskryminacji — Roboty budowlane, które nie były przedmiotem koncesji — Udzielenie zamówienia po przyznaniu koncesji

         Sentencja

                  1)

                  Z uwagi na powierzenie Ibérica de Autopistas SA, w dniu 5 listopada 1999 r.:

                              —

                              budowy trzeciego pasa ruchu w każdym kierunku na części płatnego odcinka autostrady A6 znajdującej się między Villalba i przyłączeniem Valle de los Caídos,

                              —

                              budowy trzeciego pasa ruchu o zmiennym kierunku w części płatnego odcinka autostrady A6 znajdującej się między przyłączeniem Valle de los Caídos i miastem San Rafael, wraz z budową nowego tunelu, i

                              —

                              budowy czwartego pasa ruchu w każdym kierunku na bezpłatnym odcinku autostrady A6 między Madrytem i Villalbala,
                              przy czym te obiekty nie zostały wymienione w przedmiocie umowy dotyczącej koncesji na roboty budowlane, tak jak został on opisany w ogłoszeniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i w specyfikacji istotnych warunków zamówienia, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 3 ust. 1 i art. 11 ust. 3 i 6 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane w związku z załącznikiem V do tej dyrektywy.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa F-109/11: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/26

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-109/11)
   2012/C 6/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności części sprawozdania w sprawie oceny strony skarżącej za okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej za okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. a konkretnie części tego sprawozdania opracowanej przez EUROSTAT w odniesieniu do tego samego okresu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa F-22/15: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2015 r. – ZZ/Parlament

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/42

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2015 r. – ZZ/Parlament
   (Sprawa F-22/15)
   (2015/C 127/59)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej przysługujący skarżącym coroczny zwrot kosztów podróży na podstawie art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie nr 1023/2013 Parlamentu i Rady z dnia 22 października 2013 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników i WZIP.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie braku zgodności z prawem i obowiązywania art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji znoszącej zwrot corocznych kosztów podróży skarżącemu od 2014 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-503/11 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 maja 2012 r. — ThyssenKrupp Elevator (CENE) GmbH, dawniej ThyssenKrupp Aufzüge GmbH, ThyssenKrupp Fahrtreppen GmbH przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 maja 2012 r. — ThyssenKrupp Elevator (CENE) GmbH, dawniej ThyssenKrupp Aufzüge GmbH, ThyssenKrupp Fahrtreppen GmbH przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-503/11 P) (1)

   2012/C 303/38
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa T-3/11: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2011 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisja Europejska

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/18

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2011 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisja Europejska
   (Sprawa T-3/11)
   2011/C 139/36
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 listopada 2010 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim z powodu „Niedociągnięć w systemie LPIS-GIS w zakresie kontroli na miejscu oraz w naliczaniu sankcji” zastosowała ona korekty finansowe poszczególnych środków, wyłączając z finansowania Unii Europejskiej kwotę 40 690 655,11 EUR w odniesieniu do wydatków zadeklarowanych przez skarżącą w latach 2005, 2006 i 2007;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

               1)

               Pierwszy zarzut dotyczący oczywistego błędu Komisji polegającego na nieuwzględnieniu dowodów przedstawionych przez organy portugalskie dotyczące kontroli w ramach LPIS-GIS, na podstawie analizy ryzyka, o których mowa w art. 27 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004.

               2)

               Drugi zarzut dotyczy oczywistego błędu Komisji polegającego na nieuwzględnieniu dowodów przedstawionych przez organy portugalskie dotyczących zwiększenia ilości kontroli w ramach LPIS-GIS na podstawie przepisów art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004.

               3)

               Trzeci zarzut dotyczący oczywistego błędu Komisji polegającego na nieuwzględnieniu dowodów przedstawionych przez organy portugalskie dotyczących zwiększenia ilości kontroli w ramach LPIS-GIS w wykonaniu zasady 75 %/90 %, o których mowa w art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004.

               4)

               Czwarty zarzut dotyczącego oczywistego błędu Komisji w ocenie poważnej i rozsądnej wątpliwości co do istnienia niepełnych lub niewystarczających kontroli, opartej na jedynym przypadku włączenia autostrady do wybranej powierzchni.

               5)

               Piąty zarzut dotyczący oczywistego błędu Komisji w stosowaniu „Wytycznych dotyczących obliczania skutków finansowych podczas przygotowania decyzji o rozliczaniu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR” zawartych w dokumencie nr VI/5330/97, z czym wiąże się naruszenie zasady równości państw członkowskich.

               6)

               Szósty zarzut dotyczący oczywistego błędu Komisji w zastosowaniu korekt finansowych wychodzących poza wydatki dotyczące Systemu Jednolitej Płatności, za rok 2006, obejmując tym samym wszystkie środki z pierwszego i drugiego filara.

               7)

               Siódmy zarzut dotyczącego oczywistego błędu Komisji polegającego na nieuwzględnieniu w dziedzinie dotyczącej „obliczania sankcji” elementów przedstawionych przez organy portugalskie, z których wynika spełnienie postanowień art. 49 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, jak również brak istnienia ryzyka dla Funduszu, z którego to względu zaskarżona decyzja stanowi w tej kwestii ponadto naruszenie zasady proporcjonalności.

               8)

               Ósmy zarzut dotyczący oczywistego błędu Komisji w przypisaniu zarzucanego uchybienia wobec dowodów przedstawionych przez organy portugalskie wskazujące na pełne wykonanie postanowień art. 53 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004.

               9)

               Dziewiąty zarzut dotyczący oczywistego błędu Komisji polegającego na nieuwzględnieniu dowodów przedstawionych przez organy portugalskie wskazujące na przestrzeganie art. 21 rozporządzenia nr 2237/2003 w roku 2004 i art. 13 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 w 2005 r. w odniesieniu do kontroli minimalnej gęstości drzew orzechowych.

               10)

               Dziesiąty zarzut dotyczy oczywistego błędu Komisji w zakresie korekt dotyczących kwot wypłaconych w dziedzinie środka „Dodatkowe kwoty pomocy” — premie zwierzęce i kwoty jednolitej płatności wypłacone na podstawie praw szczególnych.


title: Sprawa C-415/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 26 czerwca 2014 r. w sprawie T-564/10, Quimitécnica.com i de Mello przeciwko Komisji, wniesione w dniu 2 września 2014 r. przez Quimitécnica.com – Comércio e Indústria Química, SA i José de Mello – Sociedade Gestora de Participações Sociais, SA

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 26 czerwca 2014 r. w sprawie T-564/10, Quimitécnica.com i de Mello przeciwko Komisji, wniesione w dniu 2 września 2014 r. przez Quimitécnica.com – Comércio e Indústria Química, SA i José de Mello – Sociedade Gestora de Participações Sociais, SA
   (Sprawa C-415/14 P)
   2014/C 388/07
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Quimitécnica.com – Comércio e Indústria Química, SA e José de Mello – Sociedade Gestora de Participações Sociais, SA (przedstawiciel: J. Calheiros, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie, zgodnie z art. 256 ust. 1 i 2 TFUE, wyroku Sądu Pierwszej Instancji Unii Europejskiej wydanego w dniu 26 czerwca 2014 r. [T-564/10] oddalającego skargę wniesioną przez wnoszące odwołanie przeciwko Komisji Europejskiej zmierzającą do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej wydanej przez jej księgowego w piśmie z dnia 8 października 2010 r., w części, w jakiej wymaga ona, aby gwarancja finansowa, która ma zostać ustanowiona zgodnie z art. 85 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 (1), została ustanowiona przez bank o notowaniu „AA” dla zobowiązań długoterminowych, i nakazująca skarżącym pokrycie kosztów własnych oraz kosztów poniesionych przez Komisję.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

               —

               Uznanie, po uchyleniu zaskarżonego wyroku, żądań przedstawionych przez skarżących w pierwszej instancji, a w konsekwencji, stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji wydanej przez jej księgowego w piśmie z dnia 8 października 2010 r. w części, w jakiej wymaga ona, aby gwarancja finansowa, która ma zostać ustanowiona zgodnie z art. 85 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002, została ustanowiona przez bank o notowaniu „AA” dla zobowiązań długoterminowych.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą na poparcie odwołania dwa zarzuty:

               1.

                  Zarzut pierwszy – naruszenie prawa w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w którym uznano za bezzasadny argument podniesiony przez skarżących w skardze wniesionej do Sądu dotyczący braku uzasadnienia decyzji Komisji z dnia 8 października 2010 r. w części, w jakiej domagała się ona ustanowienia gwarancji finansowej przez bank o notowaniu „AA”.

                           —

                           W zaskarżonym wyroku stwierdzono, że decyzja wydana w dniu 8 października 2010 r. nie zawiera wyraźnego uzasadnienia dla wymogu notowania banku ustanawiającego gwarancję. Niemniej jednak broni się w nim stanowiska, że podstawa wnioskowania Komisji wynika z samego wymogu.

                           —

                           Zgodnie z art. 296 TFUE wszystkie akty, w tym decyzje, powinny być obowiązkowo uzasadniane.

                           —

                           Podstawa „wnioskowania Komisji” powinna wynikać z uzasadnienia decyzji, a nie z samego zaskarżonego aktu.

                           —

                           Tym bardziej, że „ochrona finansowych interesów Unii”, która leżała u podstaw „wnioskowania Komisji”, mogła być również zapewniona w szczególności poprzez gwarancję bankową zaproponowaną przez skarżących w piśmie wysłanym do Komisji w dniu 3 września 2010 t.

                           —

                           Z drugiej strony, w 2010 r., kiedy to Komisja wystosowała taki wymóg, jaki miał być wymagany dla ustanowienia gwarancji bankowej, pojęcie notowanie było już całkowicie nieadekwatne, z którego to względu owo kryterium, ponieważ obiektywnie jest ono sporne, tym bardziej wymagało silniejszego, jasnego i wyraźnego uzasadnienia.

                           —

                           Również z uwagi na to, że udzielenie dodatkowego terminu na zapłatę jest wykonywane w ramach wykonywania swobodnego uznania, stopień wymagania uzasadnienia będzie zawsze wyższy, niż w przypadku gdy mamy do czynienia z wykonywaniem wiążących kompetencji.

                           —

                           Dodaje, że w decyzji brak jest przywołania jakiegokolwiek przepisu wspólnotowego, na którym mógłby opierać się taki wymóg.

                           —

                           Po tym jak, przyznano w zaskarżonym orzeczeniu, że decyzja Komisji przyjęta w dniu 8 października 2010 r. nie zawiera wyraźnego uzasadnienia dla wymogu notowania banku ustanawiającego gwarancję, w zaskarżonym wyroku popełniono błąd w części, w jakiej uznano, że zaskarżony akt nie jest obarczony brakiem uzasadnienia zarzuconym przez skarżących w skardze wniesionej do Sądu.

               2.

                  Zarzut drugi – naruszenie prawa w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia w części, w jakiej orzeczono o niezasadności argumentu podniesionego przez skarżących w skardze wniesionej do Sądu, dotyczącego naruszenia traktatu – zasady proporcjonalności.

                           —

                           Z art. 85 rozporządzenia nr 2342/2002 wynika, że po spełnieniu przesłanek przewidzianych w tym artykule, podmiot podejmujący decyzję w imieniu Wspólnoty (in casu Księgowy), musi rozpatrzyć wniosek przedstawiony mu przez zainteresowane przedsiębiorstwo o dokonanie płatności w dodatkowym określonym terminie i uznać ten wniosek, o ile zostały spełnione takie przesłanki i wymogi prawne przewidziane dla takiej zgody.

                           —

                           „Szeroki zakres swobodnego uznania”, jaki jest przyznawany Księgowemu Komisji zgodnie z art. 85 rozporządzenia polega na ocenie wniosku, jaki został sporządzony przez zainteresowane przedsiębiorstwo w celu dokonania płatności w określonym dodatkowym terminie i na uznaniu tego wniosku, nie na rodzaju gwarancji bankowej, jaką Księgowy uzna za dopuszczalną, z którego to względu przy kontroli zaskarżonego aktu nie jest wystarczające zbadanie, czy akt ten jest w oczywisty sposób nieadekwatny dla osiągniecia zamierzonych celów, tak jak to błędnie uznano w zaskarżonym orzeczeniu.

                           —

                           Gwarancja na pierwsze wezwanie, zgodna z modelem wymaganym przez Komisję, wydana przez instytucję kredytową, stanowi adekwatną i stosowaną formę zapewnienia zapłaty dłużnych kwot. W rzeczywistości bowiem w całym portugalskim systemie sądowym (również, ogólnie, w pozostałych państwach Unii Europejskiej) akceptowane jest w różnych celach ustanowienie gwarancji bankowej, w tym w celu zawieszenia wykonania orzeczeń sądowych, w szczególności w przypadku ewentualnego zwrócenia się przez Komisję do sądów krajowych w celu uzyskania zapłaty niezapłaconej grzywny.

                           —

                           W konkretnym przypadku gwarancja zaproponowana przez skarżących (nie zaakceptowana przez Komisję) została udzielona przez Banco Comercial Português, S.A., instytucję kredytową z siedzibą w Unii Europejskiej, podlegającej zasadom nadzoru i konsolidacji określonych przez same instytucje wspólnotowe. W związku z tym, nic nie wydaje się uzasadniać w celu obrony praw Wspólnot odmowy możliwości udzielenia gwarancji przez ww. bank i wymagania udzielenia gwarancji przez bank o notowaniu „AA” dla zobowiązań długoterminowych.

                           —

                           Dodają ponadto okoliczności koniunkturalne, które są powszechnie znane, iż notowania banków portugalskich zmieniły się w związku ze zmianą notowania Republiki Portugalskiej. W ten sposób brak jest jakiegokolwiek banku z siedzibą w Portugalii, który spełniałby kryteria notowania („AA” dla zobowiązań długoterminowych) wymagane przez Komisję. Okoliczności te zostały wskazane w zaskarżonym wyroku pod tytułem „okoliczności leżące u podstaw powstania sporu”, niemniej jednak pominięto je w uzasadnieniu rzeczonego orzeczenia.

                           —

                           Decyzja Komisji nie spełnia w ten sposób kryterium konieczności (jakie stanowi ważny wymiar zasady proporcjonalności), ponieważ wśród możliwych środków Komisja wybrała ten, który w ówczesnych okolicznościach najbardziej szkodził zainteresowanym skarżącym.
                           W ten sposób można stwierdzić istnienie wyraźnej dysproporcji pomiędzy wymogiem Komisji (gwarancja wydana przez bank europejski o notowaniu „AA” dla zobowiązań długoterminowych) i celem, jaki zamierzano osiągnąć (ochrona prawa Komisji do otrzymania kwot), z którego to popełniono błąd w decyzji w części, w której uznano, że zaskarżony akt nie narusza zasady proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1).


title: Sprawa T-70/08: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Axis przeciwko OHIM — Etra Investigación y Desarrollo (ETRAX) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ETRAX — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe zawierające elementy słowne ETRA I+D — Względna podstawa odmowy rejestracji — Dopuszczalność odwołania wnoszonego do izby odwoławczej — Zasada 49 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 i art. 59 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/33

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Axis przeciwko OHIM — Etra Investigación y Desarrollo (ETRAX)
      (Sprawa T-70/08) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ETRAX - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe zawierające elementy słowne ETRA I+D - Względna podstawa odmowy rejestracji - Dopuszczalność odwołania wnoszonego do izby odwoławczej - Zasada 49 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 i art. 59 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
      (2010/C 288/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Axis AB (Lund, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat J. Norderyd)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Etra Investigación y Desarrollo, SA (Walencja, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 listopada 2007 r. (sprawa R 334/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Etra Investigación y Desarrollo, SA a Axis AB.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 27 listopada 2007 r. (sprawa R 334/2007-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Etra Investigación y Desarrollo, SA a Axis AB.

                  2)

                  OHIM pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Axis.

         (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa T-562/11: Postanowienie Sądu z dnia 10 września 2013 r. — Symbio Gruppe przeciwko OHIM — Ada Cosmetic (SYMBIOTIC CARE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wykreślenie z rejestru międzynarodowego — Umorzenie postępowania)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/23

         Postanowienie Sądu z dnia 10 września 2013 r. — Symbio Gruppe przeciwko OHIM — Ada Cosmetic (SYMBIOTIC CARE)
   (Sprawa T-562/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wykreślenie z rejestru międzynarodowego - Umorzenie postępowania)
   2013/C 336/48
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Symbio Gruppe GmbH & Co. KG (Herborn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Schulz i C. Onken)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: R. Pethke i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Ada Cosmetic GmbH (Kehl, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat H. Börjes-Pestalozza, następnie adwokaci R. Douglas Morton i E. Kessler)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 sierpnia 2011 r. (sprawa R 2121/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Symbio Gruppe GmbH & Co. KG a Ada Cosmetic GmbH.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda strona pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012.


title: Sprawa T-339/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 lutego 2007 r. — Clotuche przeciwko Komisji (Urzędnicy — Przeniesienie dyrektora na stanowisko głównego doradcy — Interes służby — Równoważność stanowisk — Reorganizacja Eurostatu — Skarga o uchylenie — Skarga o zadośćuczynienie)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 lutego 2007 r. — Clotuche przeciwko Komisji
   (Sprawa T-339/03) (1)

   (Urzędnicy - Przeniesienie dyrektora na stanowisko głównego doradcy - Interes służby - Równoważność stanowisk - Reorganizacja Eurostatu - Skarga o uchylenie - Skarga o zadośćuczynienie)
   (2007/C 82/66)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Gabrielle Clotuche (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: P.-P. Van Gehuchten, J. Sambon, G. Demez i P. Reyniers, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze — żądanie uchylenia decyzji Komisji z dnia 9 lipca 2003 r. o przeniesieniu skarżącej ze stanowiska dyrektora na stanowisko głównego doradcy oraz decyzji Komisji z dnia 1 października 2003 r. w sprawie reorganizacji Eurostatu w części, w jakiej nie obejmowała ponownego przydzielenia skarżącej stanowiska dyrektora, a po drugie — żądanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
   Sentencja wyroku

               1)

               Komisja zapłaci skarżącej kwotę 1 euro tytułem zadośćuczynienia za niezgodne z prawem działanie administracji.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja poniesie swoje własne koszty, w tym koszty związane z postępowaniem przed Sądem w sprawie środka tymczasowego, a także jedną piątą kosztów poniesionych przez skarżącą, w tym kosztów związanych z postępowaniem przed Sądem w sprawie środka tymczasowego.

               4)

               Skarżąca poniesie cztery piąte swoich własnych kosztów, w tym kosztów związanych z postępowaniem przed Sądem w sprawie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003.


title: Sprawa T-64/09: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2010 r. — Micro Shaping przeciwko OHIM (packaging) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego packaging — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/38

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2010 r. — Micro Shaping przeciwko OHIM (packaging)
      (Sprawa T-64/09) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego packaging - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
      (2010/C 288/72)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Micro Shaping Ltd (Goring-by-Sea, Worthing, West Sussex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat A. Franke)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 grudnia 2008 r. (sprawa R 1063/2008-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego packaging jako wspólnotowego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Micro Shaping Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa T-86/08: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2008 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/26

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2008 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-86/08)
   (2008/C 142/47)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: V. Kontolaimos, S. Charitaki, wspierani przez M. Tassopoulou)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności lub w drugiej kolejności zmiana decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2007 r., notyfikowanej jako dokument C(20007) 6514 i opublikowanej pod nr 2008/68/WE (Dz.U. L 18 z dnia 23 stycznia 2008 r., str. 12), w części, w której nakłada korekty finansowe na Republikę Grecką, zgodnie ze szczegółowymi wskazaniami w skardze;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w zakresie, w jakim dotyczy ona korekt finansowych nałożonych na nią w sektorach a) owoców i warzyw, b) środków towarzyszących — rozwój obszarów wiejskich i c) płatności nieterminowych.
   Skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia prawa, ponieważ dokonano błędnej interpretacji i zastosowania przepisów wspólnotowych i ponieważ oparta jest ona na błędzie co do okoliczności faktycznych i ich nieprawidłowej oceny; w drugiej kolejności ponieważ jej uzasadnienie jest wadliwe, niewystarczające i nieprecyzyjne, co podważa podstawę prawną decyzji; nieważność decyzji należy stwierdzić ponadto z tego powodu, że nakładając sporne korekty Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności i przekroczyły granice swoich uprawnień dyskrecjonalnych.
   Skarżąca podnosi w szczególności następujące zarzuty:
   Jeżeli chodzi o korektę zastosowaną do owoców cytrusowych, w świetle okoliczności faktycznych i uwzględniając, że nałożona korekta w wysokości 2 % dotyczy wznowienia procedury od fazy rozmów dwustronnych w następstwie stwierdzenia nieważności podobnej decyzji Komisji przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie C-5/03 (1), skarżąca wskazuje w pierwszej kolejności na fakt, że Komisja naruszyła obowiązek wykonania wyroków Trybunału na podstawie art. 233 WE i powagę rzeczy osądzonej, jak również normy wspólnotowe i wytyczne w dziedzinie rozliczania rachunków. Skarżąca podnosi również niewłaściwość Komisji ratione temporis, bezprawne nałożenie korekty z tytułu nieprawidłowości w ramach powtórnej kontroli i w końcu naruszenie zasady 24 miesięcy z powodu błędnego zakwalifikowania dokumentu z 1999 r. jako pisma ostatecznego.
   Po drugie skarżąca podnosi błąd co do okoliczności faktycznych, niewystarczające uzasadnienie, naruszenie zasady proporcjonalności i przekroczenie granic uprawnień dyskrecjonalnych ze względu na fakt, że zarzucane naruszenie (płatność czekiem zamiast przelewem) dotyczy nieprawidłowości, a nie braku przeprowadzenia powtórnej kontroli, przy czym nie stwierdzono, że z powodu daty wykonania miała miejsce bezprawna płatność.
   Po trzecie, jeżeli chodzi o korektę w dziedzinie środków towarzyszących rozwojowi obszaru wiejskich, skarżąca podnosi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych; w drugiej kolejności skarżąca podnosi brak uprawnienia Komisji ratione temporis do nałożenia z mocą wsteczną korekt finansowych za okres wcześniejszy niż 24 miesiące przed wysłaniem pisma w sprawie procedury pojednawczej. Po czwarte skarżąca podnosi, że ponieważ zaskarżona decyzja ogranicza się do nieprawidłowości pisma w sprawie procedury pojednawczej względnie ponieważ w sprawozdaniu podsumowującym brak jest jasnego określenia przyczyny korekty, nie jest ona wystarczająco uzasadniona.
   Po piąte skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd co do okoliczności faktycznych i nałożyła korektę w wysokości 5 % w odniesieniu do działań rolno-środowiskowych i działania ochronnego, naruszając przepisy wspólnotowe i wytyczne w zakresie rozliczania rachunków, bez jakiegokolwiek uzasadnienia i z naruszeniem zasady proporcjonalności oraz przekraczając zakres swoich uprawnień dyskrecjonalnych.
   Po szóste, uwzględniając automatyczne stosowanie tabeli stopniowego zmniejszania zaliczek zawartej w rozporządzeniu (WE) nr 296/96 (2) i nie kwestionując słuszności przyczyn, które spowodowały wypłatę po terminie, co spowodowało wyłączenie w 100 % płatności wydatków nieterminowych, skarżąca podnosi naruszenie przepisów wspólnotowych i wytycznych w dziedzinie rozliczania rachunków.

      (1)  Wyrok z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-5/03 Grecja przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. I-5925.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 296/96 z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2776/88 (Dz.U. L 39 z dnia 17 lutego 1996 r., str. 5).


title: Sprawa F-69/11: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/52

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-69/11)
   2011/C 282/99
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego o niepowołaniu skarżącego na stanowisko dyrektora dyrekcji „Zasoby ludzkie” i o powołaniu na to stanowisko innego kandydata

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego o powołaniu innej osoby na stanowisko dyrektora dyrekcji „Zasoby ludzkie” i decyzji o niepowołaniu na to stanowisko skarżącego;

               —

               w razie potrzeby — stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie;

               —

               zobowiązanie Trybunału Obrachunkowego do naprawienia poniesionej szkody polegającej na utracie uprawnień o charakterze finansowym związanych z zaskarżonymi decyzjami (obejmujących zarówno świadczenia wynikające ze szczebla kariery jak i świadczenia emerytalne) i, w związku z tym, zasądzenie wypłaty tych kwot począwszy od dnia 1 stycznia 2001 r.;

               —

               zasądzenie od Trybunału Obrachunkowego symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem zadośćuczynienia doznanej krzywdzie;

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-126/06: Skarga wniesiona w dniu  24 kwietnia 2006 r.  — Włochy przeciwko Komisji

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/34

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2006 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-126/06)
   (2006/C 143/68)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (Przedstawiciel: Paolo Gentili, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — z dnia 13 lutego 2006 r., nr 0147 (dokument nr 1), w sprawie płatności Komisji odbiegającej od wnioskowanej kwoty. Dot. programu POR Kampania (nr CCI 1999 IT 16 1PO 007);

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — z dnia 21 lutego 2006 r., nr 01778 (dokument nr 2), w sprawie płatności Komisji odbiegającej od wnioskowanej kwoty. Dot. DOCUP Toskania cel 2 (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 001);

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — z dnia 21 lutego 2006 r., nr 01780 (dokument nr 3), w sprawie płatności Komisji odbiegającej od wnioskowanej kwoty. Dot. DOCUP cel 2 Lacjum 2000-2006 (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 009);

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — z dnia 3 marca 2006 r., nr 02114 (dokument nr 4) w sprawie płatności Komisji odbiegającej od wnioskowanej kwoty. Dot. programu DOCUP Lombardia (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 014);

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — z dnia 31 marca 2006 r., nr 02983 (dokument nr 5), w sprawie płatności Komisji odbiegającej od wnioskowanej kwoty. Dotyczy programu POR Sardynia 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 16 1 PO 010);
               oraz wszystkich aktów z nimi związanych lub służących za podstawę;

               —

               w konsekwencji obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty odpowiadają tym, które zostały podniesione w sprawie T-345/04 Republika Włoska przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-843/14: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2014 r. – Gascogne Sack Deutschland GmbH i Gascogne/Komisja

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/27

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2014 r. – Gascogne Sack Deutschland GmbH i Gascogne/Komisja
   (Sprawa T-843/14)
   (2015/C 056/38)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strony skarżące: Gascogne Sack Deutschland GmbH (Wieda, Niemcy) i Gascogne (Saint-Paul-les-Dax, Francja) (przedstawiciele: adwokaci F. Puel i E. Durand)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strony skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej ze względu na postępowanie przed Sądem, które naruszyło wymogi związane z zachowaniem rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia;

         a w konsekwencji,

               —

               nakazanie Unii Europejskiej zapłaty stosownego i pełnego odszkodowania za szkody majątkowe i niemajątkowe poniesione przez skarżące ze względu na bezprawne zachowanie Unii, odpowiadającego następującym kwotom, wraz z odsetkami wyrównawczymi i za zwłokę według stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego głównych operacji refinansowych, powiększonej o dwa punkty procentowe, od daty wniesienia skargi:

                           —

                           1 1 93  467 EUR z tytułu strat poniesionych w wyniku zapłaty dodatkowych odsetek ustawowych od nominalnej kwoty sankcji po upływie rozsądnego terminu;

                           —

                           1 87  571 EUR z tytułu strat poniesionych w wyniku dodatkowych płatności w związku z gwarancją bankową po upływie rozsądnego terminu;

                           —

                           2 0 00  000 EUR z tytułu utraconych zysków lub strat poniesionych w wyniku „niepewności”, oraz

                           —

                           5 00  000 EUR z tytułu szkód niemajątkowych;

               —

               tytułem ewentualnym, jeżeli zostanie uznane, że kwotę poniesionej szkody należy oszacować ponownie, zarządzenie zasięgnięcia opinii biegłego zgodnie z art. 65 lit. d), art. 66 § l i art. 70 regulaminu postępowania przed Sądem;

               —

               w każdym wypadku obciążenie Unii Europejskiej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą jeden zarzut, a mianowicie naruszenie art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ze względu na zbyt długi czas postępowania przed Sądem, a tym samym naruszenie ich prawa podstawowego do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie.


title: Sprawa T-613/11: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2011 r. — VMS Deutschland przeciwko Komisji

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/35

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2011 r. — VMS Deutschland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-613/11)
   2012/C 32/71
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: VMS Deutschland Holdings GmbH (Darmstadt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Pohl, G. Burwitz, M. Maier i P. Werner)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 275 wersja ostateczna z dnia 26 stycznia 2011 r. w postępowaniu dotyczącym pomocy państwa C 7/2010 „KStG, Sanierungsklausel”;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo trzy zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący brakującej prima facie selektywność środka
               Skarżąca podnosi w ramach pierwszego zarzutu między innymi, ze klauzula naprawcza zawarta w § 8c niemieckiej Körperschaftsteuergesetz (ustawa o podatku od osób prawnych, zwana dalej „KStG”) dotycząca przeniesienia straty przedsiębiorstw, które są przejmowane przez inne przedsiębiorstwa w celu uzdrowienia kondycji, nie ma charakteru selektywnego. Zdaniem skarżącej nie chodzi w tym przypadku o regulację dotycząca pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ nie ustanowiono jakiegokolwiek wyjątku od odnośnego systemu referencji.

               2)

               Zarzut drugi: środek o charakterze ogólnie obowiązującym
               Skarżąca w tym miejscu podnosi między innymi, że techniczne rozróżnienie według sytuacji gospodarczej i wydajności przedsiębiorstwa stanowi regulację o charakterze technicznym, która jako środek o charakterze ogólnie obowiązującym nie może wchodzić w zakres zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE. Zdaniem skarżącej taka regulacja w ujęciu całościowym ujęciu gospodarczym może przynieść korzyść każdemu przedsiębiorstwu, nawet jeżeli w określonym czasie faktycznie tylko kilka przedsiębiorstw jest w stanie rzeczywiście skorzystać z tej zasady.

               3)

               Zarzut trzeci: uzasadnienie regulacji wynikające z natury wzgl. wewnętrznej konstrukcji systemu podatkowego.
               W tym miejscu skarżąca podnosi w tym miejscu, że klauzula naprawcza z § 8c ust. 1 KStG jest uzasadniona naturą wzgl. wewnętrzną konstrukcją systemu podatkowego i także z tego powodu nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.


title: Sprawa F-82/10: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2010 r. — Nolin przeciwko Komisji

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/38

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2010 r. — Nolin przeciwko Komisji
   (Sprawa F-82/10)
   ()
   2011/C 13/74
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Michel Nolin (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprostowania do odcinków wynagrodzenia skarżącego za okres od lipca do grudnia 2009 r. oraz odcinku wynagrodzenia 01/2010 sporządzonego w ramach corocznej indeksacji wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników na podstawie rozporządzenia (UE, Euratom) nr1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności odcinków wynagrodzenia skarżącego RG/2009 oraz odcinka wynagrodzenia 01/2010,

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-399/17: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/20

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska
   (Sprawa C-399/17)
   (2017/C 293/25)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Němečková i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że odmawiając zapewnienia, aby przywieziona z Republiki Czeskiej do Katowic w Polsce substancja TPS-NOLO (Geobal) została powrotnie przewieziona do Republiki Czeskiej, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na tym państwie na podstawie art. 24 ust. 2 i art. 28 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów;

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Substancja TPS-NOLO (Geobal), która została przywieziona z Republiki Czeskiej na terytorium Polski, pochodzi z niebezpiecznych odpadów ze składowiska (laguny OSTRAMO), jest składowana na innym składowisku na terytorium Republiki Czeskiej i jest klasyfikowana jako smoła będąca odpadem z procesu rafinacji, destylacji lub pirolitycznej przeróbki substancji organicznych, stanowi według polskich władz odpad objęty załącznikiem IV do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (zwanego dalej „rozporządzeniem o przemieszczaniu odpadów”).

               2.

               Ponieważ Republika Czeska kwestionuje klasyfikację wskazanej substancji jako od odpadu, ze względu na jej rejestrację na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (2) (zwanego dalej „rozporządzeniem REACH”), powstała sytuacja sporna, którą reguluje art. 28 ust. 1 rozporządzenia o przemieszczaniu odpadów, stanowiący, że substancję taką należy traktować tak, jakby stanowiła odpad.

               3.

               Rejestracja substancji na podstawie rozporządzenia REACH nie gwarantuje wcale, że użycie tej substancji nie wywrze niekorzystnych skutków dla środowiska lub zdrowia ludzi, ani nie sprawia, że dana substancja automatycznie przestaje być odpadem. Jeżeli nie istnieje decyzja krajowa stwierdzająca, że dana substancja osiągnęła stan, w którym odpad przestaje być odpadem, nie można uznać, że rejestracja tej substancji zgodnie z rozporządzeniem REACH jest ważna na podstawie art. 2 ust. 2 rzeczonego rozporządzenia.

               4.

               Ponieważ sporna substancja została wywieziona za granicę bez zgłoszenia takiej operacji, przemieszczenie to uznaje się za nielegalne przemieszczenie w rozumieniu art. 2 ust. 35 lit. a) rozporządzenia o przemieszczaniu odpadów. W takim wypadku właściwe władze państwa wysyłającego zasięgają informacji, tak aby mogły zapewnić, że dany odpad zostanie odebrany zgodnie z przepisami art. 24 ust. 2 rozporządzenia, czego Republika Czeska bezzasadnie odmawia. Obowiązek ten nie jest sprzeczny z art. 128 rozporządzenia REACH, który gwarantuje swobodny przepływ substancji, mieszanin i wyrobów w rozumieniu art. 3 rozporządzenia REACH, ponieważ odpady zostały wyraźnie wyłączone z zakresu zastosowania tego rozporządzenia (zob. art. 2 ust. 2 rozporządzenia REACH).

      (1)  Dz.U. 2006, L 190, s. 1.

      (2)  Dz.U. 2006, L 396, s. 1.


title: Sprawa F-108/07: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2007 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/56

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2007 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-108/07)
   (2008/C 22/108)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bart Nijs (Bereldange, Belgia) (przedstawiciel: F. Rollinger, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Trybunału Obrachunkowego o odnowieniu mandatu sekretarza generalnego Trybunału Obrachunkowego na kolejny okres sześciu lat, począwszy od dnia 1 lipca 2007 r.;

               —

               subsydiarnie stwierdzenie nieważności dwóch aktów stanowiących jakoby „decyzje organu powołującego”, odpowiednio z dnia 8 grudnia 2006 r. w sprawie wykonania wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 3 października 2006 r. w sprawie T-171/05, oraz z dnia 12 lipca 2007 r. skarżącego sprawie oddalenia zażalenia skarżącego wniesionego w dniu 12 marca 2007 r.;

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skarg skarżący powołuje w szczególności następujące okoliczności: i) sekretarz generalny Trybunału Obrachunkowego działał bezprawnie: gdy został poinformowany, w oparciu o relewantne dokumenty, o nadużyciu systemu rent inwalidzkich zamiast wszcząć postępowanie przed Urzędem Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) wyraźnie odmówił zastosowania odpowiednich środków i zbadania sprawy; ii) jeden z urzędników sprawował swoją funkcję z naruszeniem prawa; iii) wielokrotnie nie opublikowano decyzji o awansie ani dat ich wydania; iv) wybory do Komitetu Pracowniczego w 2004 r. i w 2006 r. odbyły się z naruszeniem prawa z rozlicznych powodów; v) miały miejsce liczne naruszenia procedury w sprawie przyznania awansu, jak również nadużycia kompetencji do przyznawania awansu przez jednego z szefów wydziału i uwzględnienie znacznej ilości interesów osobistych, mogące podważyć niezależność organu powołującego w niemalże wszystkich wydawanych przez ten organ decyzjach; vi) „decyzje organu powołującego” wynikały z interesów osobistych wszystkich przełożonych skarżącego i zatajenia decyzji o oddelegowaniu koleżanki skarżącego do tymczasowego sprawowania wyższej funkcji oraz z braku wszczęcia postępowania przed OLAF; vii) organ powołujący oparł zaskarżone decyzje tym samym skumulowaniu oczywistych błędów co pierwotne decyzje, które zostały potwierdzone, odwołał się do wyroku niemającego powagi rzeczy osądzonej, nie odpierając żadnego z argumentów skarżącego; viii) komisje dokonujące oceny i podejmujące decyzję o awansie nie zostały poinformowane o braku niezależności przełożonych skarżącego.


title: Sprawa T-388/09: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2009 r. — Rosenruist przeciwko OHIM (przedstawienie dwóch krzywych przecinających się w jednym punkcie na kieszeni)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/62

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2009 r. — Rosenruist przeciwko OHIM (przedstawienie dwóch krzywych przecinających się w jednym punkcie na kieszeni)
   (Sprawa T-388/09)
   2009/C 282/115
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rosenruist — Gestão e serviços, Lda (Funchal, Portugalia) (przedstawiciele: S. Gonzáles Malabia i S. Rizzo, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie R 237/2009-2; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak towarowy przedstawiający dwie krzywe przecinające się w jednym punkcie na kieszeni dla towarów i usług z klasy 18 i 25

      Decyzja eksperta: odmowa zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009], ponieważ Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że rozpatrywany wspólnotowy znak towarowy nie miał samoistnego charakteru odróżniającego.


title: Sprawa T-138/12: Postanowienie Sądu z dnia 20 listopada 2012 r. — Geipel przeciwko OHIM — Reeh (BEST BODY NUTRITION) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/49

         Postanowienie Sądu z dnia 20 listopada 2012 r. — Geipel przeciwko OHIM — Reeh (BEST BODY NUTRITION)
   (Sprawa T-138/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2013/C 26/98
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Yves Geipel (Auerbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Sachs)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Marten i R. Pethke, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Jörg Reeh (Buxtehude, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2012 r. (sprawa R 2433/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Jörgiem Reehem a Yvesem Geipelem.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 157 z 2.6.2012.


               24.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/11

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2010 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Norwegii
   (Sprawa E-18/10)
   2011/C 58/05
   Skarga przeciwko Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 22 grudnia 2010 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Ólafura Jóhannesa Einarssona, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o orzeczenie, iż:

               1)

               nie podejmując działań niezbędnych do wykonania orzeczenia Trybunału EFTA w sprawie E-2/07 EFTA Urząd Nadzoru przeciwko Królestwu Norwegii, Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom wynikającym z artykułu 33 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości;

               2)

               i obciążenie Królestwa Norwegii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               wniosek dotyczy niezastosowania się przez Norwegię do orzeczenia Trybunału EFTA z dnia 30 października 2007 w sprawie E-2/07 w zakresie, w jakim nie przyjęła ona właściwych środków od dnia ogłoszenia wyroku w celu zapewnienia wypłaty prawidłowo obliczonych świadczeń rentowych każdemu, kto poniósł szkodę w rezultacie naruszenia ogłoszonego w wyroku,

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, iż władze norweskie nigdy nie zanegowały ani nie zakwestionowały zobowiązania do naprawienia szkody wobec osób pozbawionych uprawnień niezgodnie z prawem od dnia 1 stycznia 1994 r. do tej pory, co zostało ustalone przez Trybunał EFTA,

               —

               Urząd Nadzoru EFTA przyznaje, iż wykonanie wyroku z dnia 30 października 2007 r. przez Norwegię trwało nadmiernie długo. Wprawdzie rozpatrzenie niektórych, a nawet wielu spraw indywidualnych może być złożonym procesem i wymagać dokładnej analizy, jest jednak oczywiste, iż władze norweskie nie podjęły niezbędnych kroków oraz nie zaangażowały właściwych środków, aby zapewnić szybkie wykonanie wyroku.


title: Sprawa C-449/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski sad (Bułgaria) w dniu 18 listopada 2009 r. — Canon Kabushiki Kaisha przeciwko IPN Bulgaria OOD

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski sad (Bułgaria) w dniu 18 listopada 2009 r. — Canon Kabushiki Kaisha przeciwko IPN Bulgaria OOD
   (Sprawa C-449/09)
   2010/C 100/21
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Sofijski gradski sad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Canon Kabushiki Kaisha

      Strona pozwana: IPN Bulgaria OOD

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w zakresie, w którym art. 5 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG (1) przyznaje właścicielowi znaku towarowego wyłączne prawo do zakazania osobom trzecim używania w obrocie handlowym oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym bez jego zgody, np. przywozu lub wywozu towarów pod tym oznaczeniem, przepis ten należy interpretować w ten sposób, że prawa właściciela znaku towarowego obejmują prawo do zakazania używania znaku towarowego poprzez przywóz produktów oryginalnych bez jego zgody, jeśli prawa właściciela znaku towarowego nie zostały wyczerpane w rozumieniu art. 7 dyrektywy?

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989 L 40, s.1)


title: Sprawa T-116/12: Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2012 r. — Tioxide Europe i in. przeciwko Radzie

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/25

         Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2012 r. — Tioxide Europe i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-116/12)
   2012/C 126/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tioxide Europe Ltd (Billingham, Zjednoczone Królestwo); Tioxide Europe Srl (Scarlino, Włochy); Tioxide Europe SL (Huelva, Hiszpania) oraz Huntsman (Holdings) Netherlands BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: D. Arts, lawyer)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 1344/2011 z dnia 19 grudnia 2011 r. zawieszającego cła autonomiczne wspólnej taryfy celnej na niektóre produkty rolne, produkty rybołówstwa i produkty przemysłowe, oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1255/96 (Dz.U. L 349, s. 1) w zakresie, w którym zawiesza ono cła w przywozie pobierane od rutylu ditlenku tytanu, zawierającego 90 % masy lub więcej ditlenku tytanu, nie więcej niż 4 % masy wodorotlenku glinu i nie więcej niż 6 % masy ditlenku krzemu, objętego kodem CN 3206 11 00.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący podniesionego uchybienia obowiązkowi uzasadnienia.

                           —

                           W ramach pierwszego zarzutu skarżące podnoszą, że Rada naruszyła obowiązek przedstawienia wystarczającego uzasadnienia dla zawieszenia ceł w przywozie w odniesieniu do omawianych towarów.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie.

                           —

                           W ramach drugiego zarzutu skarżące podnoszą, że rozporządzenie (UE) nr 1344/2011 narusza art. 31 i 32 TFUE, ponieważ opierając się na niezgodnej z prawem propozycji Komisji bez dalszego zbadania okoliczności faktycznych Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

                           —

                           W ramach trzeciego zarzutu skarżące podnoszą ponadto, że Rada naruszyła zasadę proporcjonalności ustanawiając w zaskarżonym rozporządzeniu zawieszenie ceł, choć mogła przyjąć mniej restrykcyjne środki, np. kontyngent taryfowy, albowiem „produkty identyczne, ekwiwalentne lub zastępcze” są produkowane w Unii.


title: Sprawa C-32/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven Kasatsionen sad (Bułgaria) w dniu 20 stycznia 2010 r. — Toni Georgiew Semerdżiew przeciwko Del-Pi-Krasimira Manczewa

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven Kasatsionen sad (Bułgaria) w dniu 20 stycznia 2010 r. — Toni Georgiew Semerdżiew przeciwko Del-Pi-Krasimira Manczewa
   (Sprawa C-32/10)
   2010/C 100/28
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Varhoven Kasatsionen sad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

               Strona skarżąca

               :

               Toni Georgiew Semerdżiew

               Strona pozwana

               :

               ET Del-Pi-Krasimira Manczewa
               ZAD Bulstrad

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy postanowienia dyrektywy 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. (1) mają zastosowanie w konkretnym przypadku, będącym przedmiotem sprawy gospodarczej nr 222/2009 zawisłej przed Varhoven Kasatsionen sad, izbą do spraw gospodarczych w składzie trzyosobowym?

               2)

               Jak należy rozumieć pojęcie „inne usługi turystyczne” zawarte w art. 2 pkt 1 lit. c) dyrektywy 90/314/EWG i czy jest nim objęty obowiązek ubezpieczenia konsumenta przez organizatora?

                           —

                           Jakie ryzyka powinna objąć umowa ubezpieczenia zawarta pomiędzy organizatorem a zakładem ubezpieczeń na rzecz konsumenta?

                           —

                           Czy umowa ubezpieczenia zawarta pomiędzy organizatorem a zakładem ubezpieczeń na rzecz konsumenta powinna przewidywać ubezpieczenie grupowe wszystkich uczestników imprezy turystycznej, czy też indywidualne ubezpieczenie każdego uczestnika imprezy turystycznej?

               3)

               Czy przewidziane w art. 4 ust. 1 lit. b) pkt iv dyrektywy 90/314/EWG […] zobowiązanie do powiadomienia konsumenta przez organizatora przed podróżą o możliwości wykupu polisy ubezpieczeniowej na pokrycie kosztów powrotu do kraju w razie wypadku należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono zobowiązanie organizatora do zawarcia z konsumentem indywidualnej umowy ubezpieczenia na pokrycie kosztów powrotu do kraju w razie wypadku?

               4)

               Czy zgodnie z przepisami dyrektywy 90/314/EWG organizator imprezy turystycznej jest zobowiązany do wydania konsumentowi przed podróżą oryginału polisy ubezpieczeniowej?

               5)

               Jak należy interpretować zawarte w art. 5 ust. 2 dyrektywy 90/314/EWG pojęcie „szkody” wyrządzonej konsumentowi w wyniku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy?

               6)

               Czy zawarte w art. 5 ust. 2 dyrektywy 90/314/EWG pojęcie „szkody” wyrządzonej konsumentowi w wyniku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy obejmuje również odpowiedzialność za doznaną przez konsumenta szkodę niematerialną?

               7)

               Jak należy interpretować art. 5 ust. 2 akapit trzeci i akapit 4 dyrektywy 90/314/EWG w przypadku roszczeń o naprawienie szkód niematerialnych w wyniku uszkodzenia ciała opartych na niewykonaniu lub nienależytym wykonaniu świadczeń umowy włącznie z zaniechaniem wydania konsumentowi oryginału polisy ubezpieczeniowej, gdy umowa nie przewiduje ograniczenia wysokości odszkodowania?

      (1)  Dyrektywa 90/314/EWG Rady z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek (Dz.U. L 158, s. 59, bułgarskie wydanie specjalne, 2007, rozdział 13, tom 9, s. 248)


title: Sprawa T-506/14: Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2016 r. – Grandi Navi Veloci/Komisja

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/49

         Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2016 r. – Grandi Navi Veloci/Komisja
   (Sprawa T-506/14) (1)

   (2016/C 343/67)
   Język postępowania: włoski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa C-327/05: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/7

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii
   (Sprawa C-327/05)
   (2005/C 257/12)
   Język postępowania: duński
   W dniu 30 sierpnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez N. B. Rasmussena i A. Caeirosa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Danii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że ustanawiając i utrzymując w mocy przepisy stanowiące, wbrew art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe, że pośrednicy sieci dystrybucji odpowiadają na tych samych warunkach co producent Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniu do pełnego i prawidłowego wdrożenia tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Królestwa Danii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z art. 10 duńskiej ustawy o odpowiedzialności za produkty wadliwe (Produktansvarslov) pośrednik „odpowiada za produkt wadliwy bezpośrednio względem poszkodowanego i dalszych pośredników sieci dystrybucji”.
   Duńskie przepisy dotyczące odpowiedzialności pośredników za cudze czyny spowodowały, że poszkodowany może wystąpić z roszczeniem odszkodowawczym bezpośrednio przeciwko pośrednikowi (pojęcie to obejmuje również zdefiniowane w art. 3 ust. 3 dyrektywy pojęcie „dostawcy”), o ile spełnione są przesłanki odpowiedzialności producenta za produkt wadliwy, to znaczy o ile poszkodowany udowodni szkodę spowodowaną przez wadliwy produkt. W przypadku odpowiedzialności za cudze czyny brak staranności nie ma zatem znaczenia. Decydujące jest, że odpowiedzialnością za produkt wadliwy może zostać obciążony producent.
   Zgodnie z art. 13 Produktansvarslov każdy pośrednik, który został pociągnięty do odpowiedzialności za produkt wadliwy, może wystąpić z roszczeniem regresowym zarówno do poprzedniego pośrednika jak i producenta.
   Obciążenie pośrednika odpowiedzialnością za cudze czyny jest niezgodne z dyrektywą. Twierdzenie to uzasadnia okoliczność, że dyrektywa przewiduje obciążenie odpowiedzialnością za produkt wadliwy opartą na zasadzie ryzyka wyłącznie producenta. Jedynie w przypadkach określonych w art. 3 ust. 3 dyrektywy również pośrednik może zostać poddany reżimowi odpowiedzialności za produkt wadliwy opartej na zasadzie ryzyka.
   Duńskie przepisy odbiegają od tego uregulowania, przewidując bezwzględną odpowiedzialność odszkodowawczą pośrednika w postaci odpowiedzialności za cudze czyny niezależnej od przesłanki winy, w każdym przypadku, w którym producent mógłby na tej podstawie zostać pociągnięty do odpowiedzialności za produkt wadliwy.


title: Sprawa C-153/16: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Słowenii

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/3

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Słowenii
   (Sprawa C-153/16)
   (2016/C 222/04)
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Kukovec i E. Sanfrutos Cano)

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że tolerując istnienie ciągłej i utrzymującej się sytuacji braku bezpieczeństwa środowiskowego i sanitarnego, wobec nieodpowiedniego składowania znacznych ilości zużytych opon wraz z innymi, również niebezpiecznymi, odpadami oraz ich unieszkodliwiania niezgodnego z wymogami dyrektywy w sprawie składowania odpadów, Republika Słowenii naruszyła art. 12 (Unieszkodliwianie), art. 13 w odniesieniu do gospodarowania odpadami z uwzględnieniem ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska i art. 36 ust. 1 (Egzekwowanie i sankcje) dyrektywy ramowej w sprawie odpadów, oraz art. 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy w sprawie składowania odpadów;

               —

               obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Słowenii tolerowała istnienie ciągłej i utrzymującej się sytuacji braku bezpieczeństwa środowiskowego i zdrowotnego wobec nieodpowiedniego składowania znacznych ilości zużytych opon wraz z innymi, również niebezpiecznymi, odpadami oraz ich unieszkodliwiania niezgodnego z wymogami po pierwsze dyrektywy w sprawie składowania odpadów i po drugie dyrektywy ramowej w sprawie odpadów.