title: Sprawa C-587/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie T-289/09 Omnicare, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Astellas Pharma GmbH, wniesione w dniu 24 listopada 2011 r. przez Omnicare, Inc.

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/40

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie T-289/09 Omnicare, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Astellas Pharma GmbH, wniesione w dniu 24 listopada 2011 r. przez Omnicare, Inc.
      (Sprawa C-587/11 P)
      (2012/C 25/76)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Omnicare, Inc. (przedstawiciel: M. Edenborough QC)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Astellas Pharma GmbH

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie żąda uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponadto żąda zasądzenia kosztów postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnosi jeden zarzut, mianowicie błędne zastosowanie przez Sąd art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 r. (1) („nowe rozporządzenie”). Niniejsza sprawa dotyczy sprzeciwu wniesionego przez Astellas Pharma GmbH (dawniej Yamanouchi Pharma GmbH) („wnoszący sprzeciw”) na podstawie należącego do wnoszącego sprzeciw zarejestrowanego w Niemczech znaku towarowego nr 394 01 348 oraz podnoszonego istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (2) („stare rozporządzenie”) (które jest jednak identyczne ze stosownymi częściami nowego rozporządzenia). Ponieważ wcześniejszy znak towarowy został zarejestrowany wcześniej niż pięć lat przed złożeniem sprzeciwu, konieczne było udowodnienie przez wnoszącego sprzeciw, że znak towarowy był rzeczywiście używany, tak aby na znak ten można było się powołać w charakterze podstawy sprzeciwu.
      Strona skarżąca podnosi, że Sąd błędnie uznał, że wcześniejszy znak towarowy, na którym oparł się wnoszący sprzeciw, był pod względem prawnym rzeczywiście używany. Nie jest podważane, że rozpatrywany znak towarowy był naprawdę używany w obrocie gospodarczym przez wnoszącego sprzeciw lub za jego zgodą w odniesieniu do usług, dla których został zarejestrowany. Jednakże to używanie odbywało się w odniesieniu do świadczenia usług, za które nie pobierano opłat. Tym samym pod względem prawnym nie można powoływać się na takie używanie w celu wykazania, że znak towarowy był rzeczywiście używany. Kwestia ta była przedmiotem orzecznictwa, które zdaniem wnoszącego odwołanie a) zostało błędnie zastosowane przez Sąd, a b) w każdym razie jest niespójne. Tym samym kwestia konsekwencji prawnych, które powinny zostać wyciągnięte w takich okolicznościach faktycznych, musi być rozstrzygnięta przez Trybunał.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-402/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 maja 2011 r. w sprawie T-488/09 Jager und Polacek GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 28 lipca 2011 r. przez Jager & Polacek GmbH

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 maja 2011 r. w sprawie T-488/09 Jager und Polacek GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 28 lipca 2011 r. przez Jager & Polacek GmbH
   (Sprawa C-402/11 P)
   2012/C 6/02
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Jager & Polacek GmbH (przedstawiciel: adwokat A. Renck)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 12 maja 2011 r. w sprawie T-488/09;

               —

               obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zasada skutecznej ochrony prawnej wymaga aby sporne oświadczenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, w którym sprzeciw wnoszącej odwołanie został uznany za dopuszczalny traktować jako decyzję i aby postępowanie w sprawie sprzeciwu było kontynuowane. Odmienne stanowisko zajęte przez Sąd jest błędne z prawnego punktu widzenia i zostało oparte o wyroki Trybunału, które nie mają zastosowania w niniejszym przypadku.
   Ponadto Sąd niesłusznie stwierdził, że oświadczenie nie może stanowić decyzji. Raczej należy przyjąć, że decyzja może zostać zawarta również w oświadczeniu.
   Wreszcie Sąd nie uzasadnił w wystarczającym stopniu dlaczego międzynarodowa rejestracja spornego znaku towarowego nie ma znaczenia w niniejszym przypadku.


title: Sprawa T-560/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 lutego 2011 r. — Nencini przeciwko Parlamentowi (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Poseł do Parlamentu Europejskiego — Zwrot dodatków wypłaconych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych i kosztów podróży — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/14

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 lutego 2011 r. — Nencini przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-560/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Poseł do Parlamentu Europejskiego - Zwrot dodatków wypłaconych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych i kosztów podróży - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 113/29
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Riccardo Nencini (Barberino di Mugello, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Bertini)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz, A. Caiola i D. Moore, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie zawieszenia wykonania kilku decyzji Parlamentu Europejskiego zarządzających zwrot dodatków parlamentarnych, które miały zostać nienależnie pobrane.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-79/12: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2013 r. — Cisco Systems i Messagenet przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracje — Europejskie rynki usług łączności przez Internet — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną w rynkiem wewnętrznym — Oczywiste błędy w ocenie — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/9

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2013 r. — Cisco Systems i Messagenet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-79/12) (1)

   (Konkurencja - Koncentracje - Europejskie rynki usług łączności przez Internet - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną w rynkiem wewnętrznym - Oczywiste błędy w ocenie - Obowiązek uzasadnienia)
   2014/C 31/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cisco Systems, Inc. (San José, Kalifornia, Stany Zjednoczone) i Messagenet SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci L. Ortiz Blanco, J. Buendía Sierra, A. de Pablo i K. Jörgens,)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan, S. Noël i C. Hödlmayr, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Microsoft Corp. (Seattle, Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat G. Berrisch)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji C(2011) 7279 Komisji wersja ostateczna z dnia 7 października 2011 r., uznającej za zgodną z rynkiem wewnętrznym oraz porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) koncentrację przedsiębiorstw polegającą na nabyciu Skype Global Sàrl przez Microsoft Corp. (sprawa COMP/M.6281 — Microsoft/Skype).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Cisco Systems Inc. i Messagenet SpA pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i Microsoft Corp.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa T-412/14: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2014 r. – Larko przeciwko Komisji

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/47

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2014 r. – Larko przeciwko Komisji
   (Sprawa T-412/14)
   2014/C 292/58
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Larko Geniki Metalleftiki kai Metallourgiki A.E. (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci I. Dryllerakis, E. Triantafyllou, G. Psaroudakis, E. Rantos, N. Korogiannakis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie w całości niniejszej skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 marca 2014 r. [SG-Greffe(2014) D/4628/28/03/2014] dotyczącej sprzedaży niektórych aktywów skarżącej [nr SA.37954(2013/N)], i

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez Komisję art. 41 Karty praw podstawowych. Skarżąca utrzymuje, iż z uwagi na to, że nie została wcześniej wysłuchana, zaskarżony akt został wydany z naruszeniem istotnych wymogów procedury wydawania decyzji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez Komisję art. 108 ust. 2 TFUE oraz art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/99 (1). Skarżąca utrzymuje, iż Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że nie ma ciągłości gospodarczej między skarżącą a nabywcą jej aktywów w ramach „programu prywatyzacji”.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 296 ust. 2 TFUE. Skarżąca utrzymuje, iż zaskarżony akt nie jest dostatecznie uzasadniony w odniesieniu do braku ciągłości gospodarczej, w szczególności jeśli chodzi o a) zakres sprzedanych aktywów, b) brak przeniesienia umów o pracę oraz c) ekonomiczną logikę sprzedaży.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-394/13: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2014 r. – Photo USA Electronic Graphic przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz ceramicznych zastaw stołowych i naczyń kuchennych pochodzących z Chin — Ostateczne cło antydumpingowe — Definicja przedmiotowego towaru)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/34

         Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2014 r. – Photo USA Electronic Graphic przeciwko Radzie
   (Sprawa T-394/13) (1)

   ((Dumping - Przywóz ceramicznych zastaw stołowych i naczyń kuchennych pochodzących z Chin - Ostateczne cło antydumpingowe - Definicja przedmiotowego towaru))
   (2015/C 007/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Photo USA Electronic Graphic, Inc. (Pekin, Chiny) (przedstawiciel: adwokat K. Adamantopoulos)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, pełnomocnik, wspierany przez B. O’Connora, solicitor oraz adwokata S. Gubela)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland i M. França, pełnomocnicy); Ancàp SpA (Sommacampagna, Włochy); Cerame-Unie AISBL (Bruksela, Belgia); Confindustria Ceramica (Sassuolo, Włochy); Verband der Keramischen Industrie eV (Selb, Niemcy) (przedstawiciel: R. Bierwagen, avocat)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 412/2013 z dnia 13 maja 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz ceramicznych zastaw stołowych i naczyń kuchennych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2013 L 131, s. 1) w zakresie, w którym nakłada ono cło antydumpingowe na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Photo USA Electronic Graphic, Inc. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej, Ancàp SpA, Cerame-Unie AISBL, Confindustria Ceramica i Verband der Keramischen Industrie eV.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa C-389/05: Skarga wniesiona w dniu  27 października 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/12

         Skarga wniesiona w dniu 27 października 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-389/05)
   (2006/C 10/23)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 27 października 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez A. Bordesa, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Francuskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że przewidując, iż działalność związana ze sztuczną inseminacją bydła może być prowadzona wyłącznie przez korzystające we Francji z pozwolenia „centra inseminacji”, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 i 49 WE,

               2)

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Artykuły 43 i 49 WE ustanawiają swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług. Artykuł 46 stanowi ponadto, że postanowienia zawarte w tych artykułach oraz środki podjęte na ich podstawie nie stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych Państwa Członkowskiego przewidujących szczególne traktowanie cudzoziemców, uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego. Ten ostatni przepis nie jest jednak przedmiotem niniejszej sprawy, gdyż skarga Komisji nie dotyczy szczególnego traktowania obywateli innych Państw Członkowskich, pragnących wykonywać działalność polegającą na świadczeniu we Francji usług w zakresie sztucznej inseminacji, lecz prawnego i faktycznego braku dostępu obywateli wspólnotowych do tej działalności, spowodowanego monopolem przyznanym we Francji „centrom inseminacji”, w szczególności na podstawie dwóch przepisów prawa francuskiego.
   Usługi w zakresie sztucznego zapłodnienia stanowią we Francji przedmiot prawnego i faktycznego monopolu przyznanego „centrom inseminacji”, który zabrania podmiotom z innych Państw Członkowskich wykonującym działalność w tym zakresie dostępu do tej działalności, czy to w oparciu o swobodę przedsiębiorczości czy też swobodę świadczenia usług. Władze francuskie powołując się na względy sanitarne, które ich zdaniem mogą uzasadniać ustanowienie lub utrzymywanie w mocy środków krajowych tak restrykcyjnych, że prowadzą one do faktycznej bezskuteczności tych dwóch swobód przewidzianych w Traktacie, podczas gdy Komisja podważa słuszność przedstawionego uzasadnienia oraz stwierdza, że w każdym razie przez samą ich naturę ograniczenia te pozostają w dysproporcji do powołanego jako ich główne uzasadnienie celu bezpieczeństwa sanitarnego.


title: Sprawa T-29/15: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – International Management Group/Komisja (Współpraca na rzecz rozwoju — Roczny program działania na rzecz Mjanmy/Birmy finansowany z budżetu ogólnego Unii — Decyzja dotycząca wykonania budżetu — Dostosowanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt zaskarżalny — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Zasada należytego zarządzania finansami — Zasada dobrej administracji — Przejrzystość — Środek prawny — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/22

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – International Management Group/Komisja
   (Sprawa T-29/15) (1)

   ((Współpraca na rzecz rozwoju - Roczny program działania na rzecz Mjanmy/Birmy finansowany z budżetu ogólnego Unii - Decyzja dotycząca wykonania budżetu - Dostosowanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt zaskarżalny - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Zasada należytego zarządzania finansami - Zasada dobrej administracji - Przejrzystość - Środek prawny - Uzasadnione oczekiwania))
   (2017/C 078/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: International Management Group (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: M. Burgstaller, C. Farrell, solicitors, oraz E. Wright, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i S. Bartelt, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE w celu uzyskania stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2014) 9787 final z dnia 16 grudnia 2014 r. w sprawie zmiany decyzji wykonawczej C(2013) 7682 final dotyczącej finansowanego z budżetu ogólnego Unii Europejskiej rocznego program działań na rok 2013 na rzecz Mjanmy/Birmy.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               International Management Group zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 81 z 9.3.2015.


title: Sprawa T-554/12: Wyrok Sądu z dnia 27 marca 2014 r. – Oracle America przeciwko OHIM – Aava Mobile (AAVA MOBILE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AAVA MOBILE — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy JAVA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak prawdopodobieństwa skojarzenia — Związek między oznaczeniami — Renoma — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/19

         Wyrok Sądu z dnia 27 marca 2014 r. – Oracle America przeciwko OHIM – Aava Mobile (AAVA MOBILE)
   (Sprawa T-554/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AAVA MOBILE - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy JAVA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak prawdopodobieństwa skojarzenia - Związek między oznaczeniami - Renoma - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009])
   2014/C 151/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Oracle America, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Graf i T. Heydn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo F. Mattina i P. Bullock, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Aava Mobile Oy (Oulu, Finlandia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM (sprawa R 1205/2011-2) z dnia 9 października 2012 r. dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Oracle America, Inc. a Aava Mobile Oy.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Oracle America, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa C-199/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 1 lutego 2013 r. w sprawie T-368/11 Polyelectrolyte Producers Group, SNF SAS i Travetanche Injection SPRL przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 16 kwietnia 2013 r. przez Polyelectrolyte Producers Group, SNF SAS i Travetanche Injection SPRL

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 1 lutego 2013 r. w sprawie T-368/11 Polyelectrolyte Producers Group, SNF SAS i Travetanche Injection SPRL przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 16 kwietnia 2013 r. przez Polyelectrolyte Producers Group, SNF SAS i Travetanche Injection SPRL
   (Sprawa C-199/13 P)
   2013/C 171/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Polyelectrolyte Producers Group, SNF SAS i Travetanche Injection SPRL (przedstawiciele: K. Van Maldegem, avocat, R. Cana, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Niderlandów

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sad w sprawie T-368/11 i

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 366/2011 z dnia 14 kwietnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) w odniesieniu do załącznika XVII (akryloamid) (1) (zwane dalej zaskarżonym rozporządzeniem) lub

               —

               tytułem żądania ewentualnego, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, aby rozpoznał skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez wnoszących odwołanie oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania (w tym kosztami postępowania przed Sądem).

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą, że poprzez oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności dotyczącej zaskarżonego rozporządzenia Sąd naruszył prawo wspólnotowe. W szczególności skarżące twierdzą, że Sąd popełnił szereg błędów w interpretacji stanu faktycznego i ram prawnych mających zastosowanie do ich sytuacji. Spowodowało to szereg naruszeń prawa przez Sąd, który w szczególności:

               —

               dokonał błędnej wykładni rozporządzenia nr 1488/94 (2) poprzez stwierdzenie, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, nie biorąc pod uwagę wszystkich istotnych faktów i okoliczności;

               —

               dokonał błędnej wykładni rozporządzenia nr 1488/94 poprzez stwierdzenie, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu przy ocenie wziętych pod uwagę danych dotyczących narażenia na działanie substancji szkodliwych;

               —

               naruszył prawo i dokonał błędnej wykładni REACH poprzez stwierdzenie, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie przy wydaniu zaskarżonego rozporządzenia w oparciu o informacje dotyczące produktu innego niż produkt podlegający ograniczeniom narzuconym przez zaskarżone rozporządzenie;

               —

               naruszył prawo poprzez stwierdzenie, że Komisja nie naruszyła zasady proporcjonalności;

               —

               naruszył prawo poprzez stwierdzenie, że Komisja nie naruszyła spoczywającego na niej obowiązku uzasadnienia oraz

               —

               dokonał błędnej wykładni zaskarżonego rozporządzenia poprzez stwierdzenie, że ma ono zastosowanie również do zaczynów na bazie N-metyloakryloamidu zawierających akryloamid.

         Z tych powodów wnoszący odwołanie żądają uchylenia wyroku wydanego przez Sąd w sprawie T-368/11 i stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. L 101, s. 12

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94 z dnia 28 czerwca 1994 r. ustanawiające zasady oceny ryzyka dla człowieka i środowiska naturalnego ze strony istniejących substancji zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 (Dz.U. L 161, s. 3).


title: Sprawa T-348/13: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2013 r. — Kadhaf Al Dam przeciwko Radzie i Komisji

text:
               12.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/8

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2013 r. — Kadhaf Al Dam przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-348/13)
   2013/C 298/13
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ahmed Mohammed Kadhaf Al Dam (Kair, Egipt) (przedstawiciel: adwokat H. de Charette)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               orzecznie, że

                           —

                           pozostawiająca wpis decyzja 2013/182/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. zmieniająca decyzję 2011/137/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii, w zakresie w jakim nie usunęła nazwiska skarżącego z załącznika II i z załącznika IV do decyzji 2011/137/WPZiB;

                           —

                           decyzja 2011/137/WPZiB z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii, w zakresie w jakim załączniki II i IV do tej decyzji zawierają nazwisko skarżącego;

                           —

                           rozporządzenie Rady Unii Europejskiej nr 204/2011 z dnia 2 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii, w zakresie w jakim załącznik III do niego zawiera nazwisko skarżącego;

                     nie mają do skarżącego zastosowania;

               —

               zasądzenie od Rady i Komisji symbolicznej kwoty jednego euro tytułem zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie Rady i Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia praw podstawowych, podzielony na cztery części, których podstawą są:

                           —

                           naruszenie prawa strony skarżącej do obrony, gdyż nie została ona wysłuchana przed zastosowaniem wobec niej środków ograniczających;

                           —

                           brak doręczenia stronie skarżącej zaskarżonych aktów i to pomimo faktu, że jej adres był organom znany;

                           —

                           brak uzasadnienia, gdyż uzasadnienie przytoczone w zaskarżonych aktach na poparcie środków ograniczających zastosowanych wobec strony skarżącej nie ma związku ani z sytuacją w Libii w odnośnym czasie, ani z zamierzonymi celami;

                           —

                           brak wysłuchania.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa własności, podzielony na dwie części, których podstawą są:

                           —

                           brak użyteczności publicznej lub interesu ogólnego środków ograniczających zastosowanych wobec strony skarżącej, gdyż oficjalnie zerwała ona kontakty z rządem libijskim;

                           —

                           brak pewności prawnej.


title: Sprawa T-107/14: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2014 r. – Republika Grecka przeciwko Komisji

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/31

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2014 r. – Republika Grecka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-107/14)
   2014/C 129/39
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias, E. Leftheriotou i A. Vasilopoulou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji [2013/763/UE] z dnia 12 grudnia 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFFROW), notyfikowanej jako dokument nr C(2013) 8743 i opublikowanej w Dzienniku Urzędowym L 338/2013, w części, w której z finansowania Unii Europejskiej wyłączone są a) wydatki w łącznej wysokości 78 813 783,87 EUR poniesione przez Republikę Grecką w ramach systemu płatności jednolitej za lata budżetowe 2008–2010 oraz b) wydatki o łącznej wysokości 22 230 822,10 EUR poniesione przez Republikę Grecką w ramach systemu wzajemnej zgodności za lata budżetowe 2006–2010;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               1.

               W odniesieniu do korekty zastosowanej w zaskarżonej decyzji w ramach systemu płatności jednolitej, o którym mowa w rozporządzeniu nr 1782/2003 (uprawnienia do płatności) (1):

                           Pierwszy zarzut nieważności:

                                       —

                                       brak podstawy prawnej do zastosowania korekt w odniesieniu do obliczenia uprawnień do płatności jednolitej i rozdziału rezerwy krajowej, jak również błędna wykładnia i błędne zastosowanie art. 42 i 43 rozporządzenia nr 1782/2003, art. 21 i art. 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 795/2004 (2) oraz art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005 (3), oraz

                                       —

                                       niezgodne z prawem zastosowanie korekt ryczałtowych w ramach systemu pomocy jednolitej, ponieważ nie istnieje ważna podstawa prawna do zastosowania dawnych wytycznych, o których mowa w dokumencie VI/5530/1997, do Wspólnej Polityki Rolnej (WPR) i do systemu płatności jednolitej, ewentualnie zastosowanie dawnych wytycznych do nowej WPR stanowi niewłaściwe korzystanie z uprawnień dyskrecjonalnych przyznanych Komisji Europejskiej w ramach korekt finansowych i jednocześnie narusza poważnie zasadę proporcjonalności.

                           Drugi zarzut nieważności dotyczący uwzględnienia wszystkich pastwisk w obliczeniu kwot referencyjnych:

                                       —

                                       z naruszeniem zasad pewności prawa, proporcjonalności i przekraczając granice przysługującego jej uznania, Komisja proponuje korektę ryczałtową w wysokości 5%, podczas gdy nie powinna proponować żadnej korekty bądź ewentualnie powinna ograniczyć ją do 2%.

                           Trzeci zarzut nieważności dotyczący uwzględnienia wszystkich pastwisk w obliczeniu kwot referencyjnych:

                                       —

                                       naruszenie art. 4 rozporządzenia nr 2529/2001, w związku z czym podstawa obliczenia zaproponowanej korekty ryczałtowej jest błędna, korekta ta powinna ograniczać się do kwoty 162 920 267,28 EUR za rok 2007, 162 528 761,38 EUR za rok 2008 i 161 343 586,94 za rok 2009.

                           Czwarty zarzut nieważności dotyczący rozdziału rezerwy krajowej:

                                       —

                                       błędna wykładnia przepisów art. 42 rozporządzenia nr 1782/03 i art. 21 rozporządzenia nr 795/2004 (kryteria rozdziału rezerwy krajowej) i błędna ocena okoliczności faktycznych.

                           Piąty zarzut nieważności dotyczący rozdziału rezerwy krajowej:

                                       —

                                       brak przesłanek wymaganych do zastosowania rozporządzenia nr 1290/2005, ponieważ stwierdzenia Komisji dotyczące krajowych kryteriów rozdziału rezerwy krajowej nie stanowią naruszenia tego rozporządzenia;

                                       —

                                       błędna wykładnia i błędne zastosowanie art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005 oraz wytycznych zawartych w dokumencie VI/5530/1997, ponieważ z jednej strony zarzuty podniesione przez Komisję w odniesieniu do kryteriów rozdziału rezerwy krajowej, nawet jeśli zostałyby udowodnione, nie doprowadziły do wypłaty kwot na rzecz osób nieuprawnionych i nie wiązały się z ryzykiem szkody dla EFRG, zaś z drugiej strony, zarzuty, o których mowa, nie są związane z brakiem przeprowadzenia kontroli kluczowej i, w konsekwencji, nie uzasadniają zastosowania korekty ryczałtowej w wysokości 10%.

               2.

               W odniesieniu do korekty zastosowanej w zaskarżonej decyzji w ramach systemu wzajemnej zgodności:

                           Szósty zarzut nieważności:

                                       —

                                       dokument Komisji AGRI-2005–64043 przyjęty w dniu 9 czerwca 2006 r. nie może stanowić podstawy prawnej do zastosowania korekty finansowej. W każdym razie nie może on działać ze skutkiem wstecznym do celów zastosowania korekty za rok składania wniosków 2006.

                           Siódmy zarzut nieważności dotyczący w szczególności roku składania wniosków 2008:

                                       —

                                       korekty finansowe zostały zastosowane z naruszeniem procedury przewidzianej w art. 11 rozporządzenia nr 885/2006 i w art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005, oraz

                                       —

                                       w każdym razie wskutek błędnej oceny okoliczności faktycznych i niewystarczającego uzasadnienia Komisja doszła do wniosku, że udowodnione są uchybienia w kontrolach kluczowych w ramach systemu wzajemnej zgodności.

                           Ósmy zarzut nieważności: błędna wykładnia dokumentu AGRI-2005–64043:

                                       —

                                       przekroczenie granic uznania przysługującego Komisji, co doprowadziło do zastosowania korekt w nieproporcjonalnej wysokości w stosunku do stwierdzonych uchybień, jako że zastosowana została korekta w wysokości 5% za lata 2006 i 2007, oraz

                                       —

                                       błąd przy ustalaniu podstawy obliczenia zastosowanej korekty.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1).


title: Sprawa C-299/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Gemeente Vlaardingen (Podatki — Podatek VAT — Transakcje podlegające opodatkowaniu — Przeznaczenie na potrzeby działalności przedsiębiorstwa towarów uzyskanych „w wyniku działalności przedsiębiorstwa” — Zrównanie z odpłatną dostawą — Grunty należące do podatnika i przekształcone przez osobę trzecią)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/17

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Gemeente Vlaardingen
   (Sprawa C-299/11) (1)

   (Podatki - Podatek VAT - Transakcje podlegające opodatkowaniu - Przeznaczenie na potrzeby działalności przedsiębiorstwa towarów uzyskanych „w wyniku działalności przedsiębiorstwa” - Zrównanie z odpłatną dostawą - Grunty należące do podatnika i przekształcone przez osobę trzecią)
   2013/C 9/26
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Gemeente Vlaardingen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 5 ust. 5 i 7 lit. a) oraz art. 11 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Transakcje podlegające opodatkowaniu — Przeznaczenie towaru na potrzeby działalności przedsiębiorstwa — Przeznaczenie na zwolnioną z podatku działalność przedsiębiorstwa należącego do niego gruntu, który został przekształcony na jego zlecenie i za wynagrodzeniem przez osobę trzecią

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 7 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., w związku z jej art. 11 część A ust. 1 lit. b), powinien być interpretowany w ten sposób, że przeznaczenie przez podatnika na potrzeby jego działalności gospodarczej zwolnionej z podatku od wartości dodanej działek gruntów, których jest właścicielem i których przekształcenie zlecił osobie trzeciej, może stanowić przedmiot opodatkowania podatkiem od wartości dodanej, którego podstawą opodatkowania jest suma wartości gruntu obejmującego te działki i kosztów ich przekształcenia, o ile podatnik ten nie zapłacił jeszcze podatku od wartości dodanej związanego z tą wartością i tymi kosztami oraz pod warunkiem że odnośne działki gruntu nie są objęte zwolnieniem przewidzianym w art. 13 część B lit. h) rzeczonej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa F-139/11: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/25

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-139/11)
   2012/C 65/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci Ph.E. Partsch, E. Raimond)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego OLAF-u dotyczącej ostatniego wezwania na przesłuchanie strony skarżącej w ramach dochodzenia wewnętrznego i informującej, że raport z zakończenia dochodzenia zostanie sporządzony wyłącznie na podstawie informacji zebranych i analiz dokonanych jednostronnie przez OLAF, jeżeli strona skarżąca nie zastosuje się do tego wezwania, oraz pisma oddalającego jej zażalenie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 października 2011 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma z dnia 2 grudnia 2011 r. o rozpatrzeniu zażalenia z dnia 21 listopada 2011 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz strony skarżącej kwoty 6 000 EUR tytułem odszkodowania i odsetek.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-71/12: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2012 r. — Meskarian przeciwko Radzie

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/28

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2012 r. — Meskarian przeciwko Radzie
   (Sprawa T-71/12)
   2012/C 109/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohammed Reza Meskarian (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Reddy i F. Zaiwalla, solicitors, D. Wyatt, QC (Queen’s Counsel), i R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ust. 13 tabeli A załącznika do decyzji 2011/783/WPZiB (1) i do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 (2) w zakresie, w jakim dotyczy on strony skarżącej;

               —

               orzeczenie, że art. 19 ust. 1 lit. b) i art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji Rady 2010/413/WPZiB (3) i art. 16 ust. 2 rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 (4) nie mają zastosowania do strony skarżącej;

               —

               orzeczenie, że stwierdzenie nieważności zakwestionowanych aktów ma natychmiastowy skutek bez względu na art. 60 akapit drugi Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; i

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada Unii Europejskiej nie ma kompetencji, aby nakazać zamrożenie funduszy oraz nałożyć zakaz podróży w ramach Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa (WPZiB) w sytuacji, która ma charakter wewnętrzny w ramach Unii Europejskiej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że kryteria wskazania przewidziane w decyzji Rady 2010/413/WPZiB i rozporządzeniu Rady (UE) nr 961/2010 nie są spełnione w przypadku strony skarżącej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że nałożenie środków ograniczających na stronę skarżącą rażąco narusza przysługujące jej prawa podstawowe oraz prawa człowieka i jest niezgodne z zasadą proporcjonalności.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że środki ograniczające zostały nałożone na stronę skarżącą przez Radę z naruszeniem jej proceduralnych obowiązków oraz prawa strony skarżącej do obrony.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący tego, że w zakresie, w jakim złożone odpowiednio przez Persia International Bank lub przez Bank Mellat skargi o stwierdzenie nieważności dotyczących ich wskazań zostaną uwzględnione, musi nastąpić stwierdzenie nieważności wskazania dotyczącego strony skarżącej.

      (1)  Decyzja Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11).

      (3)  Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).

      (4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1).


title: Sprawa T-79/09: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2009 r. — Francja przeciwko Komisji

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/37

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2009 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-79/09)
   2009/C 113/75
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i A.-L. Vendrolini, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze niniejszej skargi skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 7846 wersja ostateczna z dnia 10 grudnia 2008 r., w której Komisja uznała, że dobrowolne składki, które stały się obowiązkowe, pobierane przez organizacje międzybranżowe od osób wykonujących zawody w nich zrzeszone w celu finansowania działań wykonywanych przez te organizacje są środkiem stanowiącym pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi co do istoty zarzut oparty na:

               —

               niewłaściwej interpretacji pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE w zakresie, w jakim Komisja uznała, wbrew twierdzeniom rządu francuskiego, że dobrowolne składki, które stały się obowiązkowe stanowią opłaty parafiskalne, czyli zasoby państwa, podczas gdy:

                           —

                           procedury uznania organizacji międzybranżowych oraz procedury rozszerzenia porozumień międzybranżowych nie można uznać za środki państwowe służące realizacji określonej, zdefiniowanej uprzednio polityki;

                           —

                           podstawa, wysokość, przeznaczenie i zastosowanie dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe są ustalane w porozumieniach organizacji międzybranżowych, a organy publiczne nie uczestniczą w ich ustalaniu na żadnym etapie;

                           —

                           dobrowolne składki, które stały się obowiązkowe są zawsze wykorzystywane w celu finansowania działań, których finansowaniu służą i nigdy są przekazywane organom publicznym;

                           —

                           zobowiązani do zapłaty dobrowolnej składki są zawsze beneficjentami działań z niej finansowanych, a składka obciąża wszystkie podmioty danego sektora jako sprzedawców bądź nabywców określonego produktu.


title: Sprawa T-49/16: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Azanta/EUIPO – Novartis (NIMORAL) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NIMORAL — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy NEORAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/26

         Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Azanta/EUIPO – Novartis (NIMORAL)
   (Sprawa T-49/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NIMORAL - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy NEORAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 161/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Azanta A/S (Hellerup, Dania) (przedstawiciel: adwokat M. Hoffgaard Rasmussen)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2015 r. (sprawa R 634/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Novartis a Azanta.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Azanta A/S zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa C-119/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt — Niemcy) — Container Service Thorsten Sperzel GmbH przeciwko krajowi związkowemu Hessen

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt — Niemcy) — Container Service Thorsten Sperzel GmbH przeciwko krajowi związkowemu Hessen
   (Sprawa C-119/07) (1)

   (2007/C 199/46)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa C-541/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Wuppertal – Niemcy) – postępowanie zainicjowane przez Mirceę Floriana Freitaga (Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii — Artykuł 21 TFUE — Swoboda przemieszczania się i pobytu w państwach członkowskich — Obywatel posiadający jednocześnie obywatelstwo państwa członkowskiego zamieszkania i państwa członkowskiego urodzenia — Zmiana nazwiska w państwie członkowskim urodzenia poza zwykłym pobytem — Nazwisko odpowiadające nazwisku rodowemu — Wniosek o wpisanie tego nazwiska do akt stanu cywilnego państwa członkowskiego zamieszkania — Oddalenie tego wniosku — Powód — Brak nabycia nazwiska podczas zwykłego pobytu — Istnienie w prawie krajowym innych procedur w celu uznania tego samego nazwiska)

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Wuppertal – Niemcy) – postępowanie zainicjowane przez Mirceę Floriana Freitaga
   (Sprawa C-541/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Artykuł 21 TFUE - Swoboda przemieszczania się i pobytu w państwach członkowskich - Obywatel posiadający jednocześnie obywatelstwo państwa członkowskiego zamieszkania i państwa członkowskiego urodzenia - Zmiana nazwiska w państwie członkowskim urodzenia poza zwykłym pobytem - Nazwisko odpowiadające nazwisku rodowemu - Wniosek o wpisanie tego nazwiska do akt stanu cywilnego państwa członkowskiego zamieszkania - Oddalenie tego wniosku - Powód - Brak nabycia nazwiska podczas zwykłego pobytu - Istnienie w prawie krajowym innych procedur w celu uznania tego samego nazwiska))
   (2017/C 249/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Wuppertal

      Strony w postępowaniu głównym

   Mircea Florian Freitag

      Sentencja

   Wykładni art. 21 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by urząd stanu cywilnego państwa członkowskiego mógł odmówić uznania i wpisania do akt stanu cywilnego nazwiska nabytego zgodnie z prawem przez obywatela tego państwa członkowskiego w innym państwie członkowskim, którego obywatelstwo również posiada, i które to nazwisko odpowiada jego nazwisku rodowemu, na podstawie przepisu prawa krajowego uzależniającego możliwość uzyskania takiego wpisu poprzez złożenie oświadczenia w urzędzie stanu cywilnego od przesłanki nabycia tego nazwiska podczas zwykłego pobytu w tym innym państwie członkowskim, chyba że w prawie krajowym istnieją inne przepisy umożliwiające skuteczne uznanie tego nazwiska

      (1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


title: Sprawa C-11/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Niderlandy) — Maatschap L.A. en D.A.B. Langestraat en P. Langestraat-Troost przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie (Wspólna polityka rolna — Zintegrowany system zarządzania i kontroli — Zmniejszenia lub wykluczenia z płatności w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności — Odpowiedzialność za cudze czyny)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Niderlandy) — Maatschap L.A. en D.A.B. Langestraat en P. Langestraat-Troost przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie
   (Sprawa C-11/12) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Zintegrowany system zarządzania i kontroli - Zmniejszenia lub wykluczenia z płatności w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności - Odpowiedzialność za cudze czyny)
   2013/C 38/11
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maatschap L.A. en D.A.B. Langestraat en P. Langestraat-Troost

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Wykładnia art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30, s. 16) — Zintegrowany system zarządzania i kontroli — Zmniejszenia lub wykluczenia z płatności w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności — Rolnik dzierżawiący od osoby trzeciej grunty rolne, który wyraził zgodę na rozrzucanie nawozów na tych gruntach przez tę osobę trzecią — Nieprzestrzeganie przez tę osobę trzecią wymogów podstawowych w zakresie zarządzania

      Sentencja

   Wykładni art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 należy dokonywać w ten sposób, że nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności przez osobę, której przekazano grunt lub która takiego przekazania dokonała, prowadzące do zmniejszenia całkowitej kwoty płatności bezpośrednich lub wykluczenia z nich, należy w całości przypisać rolnikowi składającemu wniosek o pomoc.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2011.


title: Sprawa C-70/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 21 listopada 2012 r. w sprawie T-338/11 Getty Images (US), Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 8 lutego 2013 r. przez Getty Images (US), Inc.

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 21 listopada 2012 r. w sprawie T-338/11 Getty Images (US), Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 8 lutego 2013 r. przez Getty Images (US), Inc.
   (Sprawa C-70/13 P)
   2013/C 101/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Getty Images (US), Inc. (przedstawiciel: P. Olson, advokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie wniesione przez Getty Images od decyzji eksperta OHIM z dnia 2 sierpnia 2010 r.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi trzy zarzuty: i) naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), ii) naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c); oraz iii) naruszenie zasady równego traktowania.
   Na mocy art. 7 ust. 1 lit. b) znak towarowy nie może zostać zarejestrowany, jeśli jest pozbawiony „jakiegokolwiek odróżniającego charakteru”. Minimalny stopień charakteru odróżniającego wystarcza, by sprawić, że określone w tym artykule podstawy odmowy rejestracji nie mają zastosowania. W niniejszym przypadku dwukrotne uznanie, że identyczny znak towarowy dla identycznych lub podobnych towarów lub usług posiada wymagany charakter odróżniający, rodzi bardzo silne domniemanie, iż PHOTOS.COM posiada konieczny minimalny stopień charakteru odróżniającego. Sama okoliczność, że każdy element rozważany oddzielnie jest pozbawiony charakteru odróżniającego, nie oznacza, iż ich kombinacja nie jest odróżniająca. Znak towarowy, jako kombinacja PHOTOS + COM, uzyskuje znaczenie niezależne od indywidualnych znaczeń jego elementów. W sposób wyraźny właściwy krąg odbiorców rozumie go jako handlową nazwę domeny. Nazwy domen są niepowtarzalne w odniesieniu do swojego charakteru. Jako taki PHOTOS.COM wskazuje konsumentowi na niepowtarzalne pochodzenie towarów i usług, które daje się odróżnić od innych źródeł towarów i usług o innej nazwie. W ten sposób spełnia cele znaku towarowego oraz określony w art. 7 ust. 1 lit. b) próg dotyczący charakteru odróżniającego.
   Interes publiczny, który należy wziąć pod uwagę przy stosowaniu art. 7 ust. 1 lit. b), polega na zbadaniu, czy znak towarowy może zagwarantować konsumentowi to, że towary lub usługi mają to samo pochodzenie, dając mu szansę bez jakiejkolwiek możliwości wprowadzania w błąd na odróżnienie usługi od innych, które mają inne pochodzenie. Bezsporne jest, że każda nazwa domeny jest niepowtarzalna i że nazwa domeny kończąca się na.com wskazuje na witrynę handlową. W pkt 22 zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że element.com zostanie natychmiast uznany przez właściwy krąg odbiorców za odnoszący się do handlowej witryny internetowej. Sąd błędnie pominął okoliczność, że nazwa domeny funkcjonuje też po to, by umożliwić konsumentowi odróżnienie towarów lub usług zgłaszającego od konkurentów zgłaszającego. Interes publiczny w zakresie ochrony konsumenta zostaje osiągnięty i brak jest naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b).
   Co się tyczy art. 7 ust. 1 lit. c) Sąd postanowił nie rozważać tej kwestii. Jednakże przepis ten nie jest naruszony, jako że interes publiczny leżący u podstaw tego przepisu ma na celu ochronę konkurentów wnoszącej odwołanie, a rejestracja nie ma wpływu na żadnych z tych konkurentów, gdyż jest to nazwa domeny należąca do wnoszącej odwołanie. Nie jest to także znak towarowy obiektywnie opisowy w stosunku do towarów lub usług.
   Zasada równego traktowania wymaga, by OHIM był związany własnymi uprzednimi decyzjami przy rozpatrywaniu identycznych zgłoszeń znaków towarowych przy braku jakiegokolwiek wskazania, że wcześniejsze znaki towarowe zostały zarejestrowanie błędnie. Zasada ta wymusza, aby sąd odrzucił wniosek OHIM, jakoby PHOTOS.COM nie kwalifikował się do rejestracji. Sąd twierdzi, że zasady te muszą być zrównoważone „poszanowaniem zasady legalności” i że zgłaszający znaki towarowe nie mogą opierać się na uprzednich decyzjach w celu uzyskania identycznej decyzji, gdyż uprzednia decyzja była „niezgodnym z prawem aktem dokonanym na korzyść kogoś innego”; z tego względu Sąd uznał, że „takie badanie musi zostać przeprowadzone w każdym konkretnym przypadku” (pkt 69 zaskarżonego wyroku).
   Zasada równego traktowania stoi w sprzeczności z zasadą legalności. Od wydania wyroku w sprawie STREAMSERVE (zob. wyrok z dnia 27 lutego 2002 r. w sprawie T-106/00 Streamserve przeciwko OHIM) zasada legalności ma przewagę. To doprowadziło do niepewności prawa i zalewu skarg. W świetle tego doświadczenia uzasadnione jest skupienie większej uwagi na zasadzie równego traktowania. Eksperci OHIM mają obowiązek działania w sposób spójny, stosowania wspólnych standardów, identyfikowania analogicznych przypadków i rozpatrywania ich w podobny sposób. Gdy zgłaszający znaki towarowe odnoszą się do uprzednio zarejestrowanych znaków towarowych, eksperci OHIM nie powinni móc po prostu odnieść się do wyroku w sprawie STREAMSERVE i pomijać podstawową zasadę równego traktowania. Zamiast zasady legalności, na podstawie której wcześniejsze rejestracje są dosłownie uznawane za błędy, znacznie bardziej praktyczną metodą jest założenie, że uprzednie znaki towarowe zostały zarejestrowane właściwie. W żadnym innym przypadku obowiązek zastosowania zasady równego traktowania nie jest tak wyraźny jak w niniejszej sprawie, w której znaki towarowe i towary są identyczne.
   Znak towarowy PHOTOS.COM jest równie odróżniający w odniesieniu do objętych nim towarów i usług jak dwa uprzednio zarejestrowane znaki towarowe. Ta sama podstawa obowiązuje odnośnie do rejestracji znaku towarowego zarówno dla tych, jak i dla oryginalnych znaków towarowych, a zasada równego traktowania tego wymaga.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-393/07: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2007 r. — Republika Włoska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/18

         Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2007 r. — Republika Włoska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa C-393/07)
   (2007/C 247/23)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik, P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji P6_TA-PROV(2007)0209 Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r., doręczonej w dniu 28 maja 2007 r., dotyczącej weryfikacji mandatu Beniamina Donniciego;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi powołano pięć zarzutów.
   W pierwszym zarzucie rząd włoski podnosi naruszenie art. 6 (wcześniej 4), 8 (wcześniej 7), 12 (wcześniej 11), 13 (wcześniej 12) decyzji 76/787/EWWiS, EWG, Euratom, do której dołączono Akt dotyczący wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r. (zwany dalej „aktem z 1976 r.”), zmienionej ostatnio decyzją 2002/772/WE/Euratom z dnia 25 czerwca 2002 r. (1) oraz naruszenie art. 6 UE. Parlament Europejski nie może mianowicie w związku z weryfikowaniem mandatu posłów badać zgodności z prawem krajowych procedur wyborczych, a tym samym musi przyjąć po prostu do wiadomości wyniki prawidłowo rozpisanych wyborów. Okoliczność, że posłowie zgodnie z art. 6 aktu z 1976 r. nie mogą być związani żadnymi instrukcjami ani nie otrzymują mandatu wiążącego pozostaje bez związku z wyraźną decyzją niewybranego kandydata o niezastąpieniu wybranego kandydata, który zakończył sprawowanie stanowiska.
   W drugim zarzucie rząd włoski podnosi naruszenie art. 2 statutu posła do Parlamentu Europejskiego dołączonego do decyzji 2005/684/CE (2), Euratom z dnia 28 września 2005 r. Przepisy te wejdą faktycznie w życie od okresu ustawodawczego 2009, a w każdym razie dotyczą tylko posłów sprawujących stanowiska, a tym samym pozostają bez znaczenia dla oceny decyzji niewybranego kandydata o niezastąpieniu wybranego kandydata, który zakończył sprawowanie stanowiska.
   W trzecim zarzucie rząd włoski podnosi naruszenie art. 199 WE oraz art. 3 i 4 regulaminu Parlamentu Europejskiego. Przepisy te regulują tylko wewnętrzne procedury Parlamentu, między innymi, weryfikowanie mandatów, a tym samym nie można z nich wywieść kompetencji do badania zgodności z prawem krajowych procedur wyborczych, nawet odnośnie do zastępowania wybranych kandydatów, którzy zakończyli sprawowanie stanowiska przez kandydatów niewybranych.
   W czwartym zarzucie rząd włoski podnosi naruszenie art. 6 UE, 10 UE i art. 230 WE. Parlament Europejski nie mógł był nie zastosować prawomocnego wyroku włoskiej Consiglio di Stato (rady państwa), który stwierdzał, że wybór B. Donniciego był zgodny z prawem. Parlament Europejski powinien był, w razie potrzeby, zakwestionować ten wyrok w drodze postępowania wszczętego przez osobę trzecią. W każdym razie decyzja Parlamentu Europejskiego jest sprzeczna z ogólną zasadą prawa res iudicata, wspólną dla wszystkich państw członkowskich.
   W piątym zarzucie rząd włoski podnosi brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Decyzja faktycznie nie wskazuje okoliczności faktycznych, na których podstawie Parlament doszedł do wniosku, że decyzja A. Occhetta o niezastąpieniu A. Di Pietra nie została swobodnie podjęta.

      (1)  Dz. U. L 283, str. 1.

      (2)  Dz. U. L 262, str. 1.


title: Sprawa T-210/07: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2007 r. — RSA Security Ireland przeciwko Komisji

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/39

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2007 r. — RSA Security Ireland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-210/07)
   (2007/C 183/74)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: RSA Security Ireland Ltd z siedzibą w Shannon (Irlandia) (Przedstawiciele: S. Daly, solicitor i B. Conway, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji podanej do wiadomości skarżącej przez Revenue Commissioners w dniu 30 marca 2007 r. w zakresie, w którym błędnie klasyfikuje ona produkt skarżącej dla celów klasyfikacji taryfowej na podstawie Nomenklatury Scalonej, mając na względzie obiektywne cechy i właściwości produktu,

               —

               stwierdzenie, że klasyfikacja celna produktu powinna zostać ustalona w oparciu o immanentne właściwości produktu, t. j. cechy maszyny do automatycznego przetwarzania danych i w związku z tym produkt ten powinien zostać sklasyfikowany do działu 8471 Nomenklatury Scalonej, ewentualnie

               —

               stwierdzenie, że produkt należy sklasyfikować w oparciu o jego główne właściwości jako maszynę lub urządzenie liczące zgodnie z działem 8470 Nomenklatury Scalonej,

               —

               stwierdzenie, że zgodnie z przyjętymi regułami klasyfikacji celnej towarów we Wspólnocie, główną właściwością produktu nie jest właściwość urządzenia bezpieczeństwa lub środka dostępu do danych zapisanych na maszynie do automatycznego przetwarzania danych lub w innej formie,

               —

               nakazanie zwrotu na rzecz skarżącej należności celnych uiszczonych przez nią w związku z przywozem produktu do Wspólnoty od wejścia w życie decyzji Komisji wraz z odsetkami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, o której została powiadomiona przez Revenue Commissioners w korespondencji elektronicznej z dnia 30 marca 2007 r., w odpowiedzi na złożony przez skarżącą wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej w przedmiocie urządzenia bezpieczeństwa z możliwością podłączenia do maszyny do automatycznego przetwarzania danych, określonego jako „SID 800 Product”.
   Skarżąca podnosi, że w decyzji podanej w pierwszej kolejności do wiadomości Revenue Commissioners, a następnie skarżącej, błędnie sklasyfikowano produkt skarżącej, mając na względzie jego obiektywne cechy i właściwości i określono klasyfikację taryfową w sposób stanowiący rażące naruszenie prawa.
   Skarżąca podnosi ponadto, że mając na uwadze podstawowe właściwości produktu, należy go sklasyfikować jako urządzenie do maszyny do automatycznego przetwarzania danych zgodnie z działem 8471 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (1), ponieważ produkt ten spełnia przesłanki uwagi 5(B) do działu 8471 lub jako maszynę do automatycznego przetwarzania danych.
   Ewentualnie, skarżąca podnosi, że produkt należy sklasyfikować pod względem jego obiektywnych właściwości jako maszynę lub urządzenie liczące zgodnie z działem 8470 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.
   Wreszcie, skarżąca podnosi, że zachowanie Komisji w zakresie wniosku skarżącej o udzielenie wiążącej informacji taryfowej na podstawie cech produktu jako urządzenia do maszyny do automatycznego przetwarzania danych odznacza się brakiem dobrej administracji i prowadzi do nadużycia władzy.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. 1992, L 302, str. 1).


title: Sprawa C-639/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 5 października 2016 r. w sprawie T-456/15, Foodcare sp. z o.o./EUIPO, wniesione w dniu 9 października 2016 r. przez Foodcare sp. z o.o.

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 5 października 2016 r. w sprawie T-456/15, Foodcare sp. z o.o./EUIPO, wniesione w dniu 9 października 2016 r. przez Foodcare sp. z o.o.
   (Sprawa C-639/16 P)
   (2017/C 202/12)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Foodcare sp. z o.o. (przedstawiciel: M. Żabińska, radca prawny)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Dariusz Michalczewski
   Postanowieniem z dnia 11 maja 2017 r. Trybunał (dziesiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa T-123/09: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2009 r. — Ryanair przeciwko Komisji

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/45

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2009 r. — Ryanair przeciwko Komisji
   (Sprawa T-123/09)
   2009/C 141/96
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida i I-G. Metaxas-Maragkidis)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, w trybie art. 230 WE i 231 WE, częściowej nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie pomocy państwa C26/2008 (pożyczka w kwocie 300 mln EUR udzielona spółce Alitalia S.p.A.) w zakresie, w jakim w decyzji tej nie nakazano odzyskania pomocy od następców prawnych spółki Alitalia i przyznano Włochom dodatkowy termin na wprowadzenie w życie decyzji;

               —

               stwierdzenie, w trybie art. 230 WE i 231 WE, nieważności decyzji z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie pomocy państwa N510/2008 (sprzedaż aktywów spółki Alitalia S.p.A.);

               —

               obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą;

               —

               podjęcie wszelkich działań, które Sąd uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca kwestionuje zgodność z prawem dwóch decyzji Komisji z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawach z zakresu pomocy państwa: C 26/2008 (ex NN 31/08) dotyczącej pożyczki w kwocie 300 mln EUR udzielonej spółce Alitalia, notyfikowanej jako dokument nr C (2008) 6743 (1), oraz N510/2008 nr C(2008) 6745 wersja ostateczna dotyczącej procedury zbycia aktywów spółki Alitalia w zakresie, w jakim uznano w niej, że procedura ta nie skutkowała przyznaniem pomocy państwa pod warunkiem wywiązania się przez władze włoskie pewnych zobowiązań.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:
   W odniesieniu do pierwszej z zaskarżonych decyzji skarżąca podnosi, iż należy stwierdzić jej częściową nieważność ze względu na to, że nie nakazano w niej odzyskania pomocy od następców prawnych spółki Alitalia i przyznano Włochom dodatkowy termin na odzyskanie pożyczki.
   W odniesieniu do drugiej z zaskarżonych decyzji skarżąca utrzymuje, że wskutek braku wszczęcia formalnej procedury dochodzeniowej pomimo wystąpienia poważnych wątpliwości Komisja wydała niekompletną i niewystarczającą decyzję, a także naruszyła prawa proceduralne skarżącej zapisane w art. 88 ust. 2 WE. Ponadto skarżąca twierdzi, że Komisja nie posiadała kompetencji do wydania warunkowej decyzji stwierdzającej brak pomocy państwa już po przeprowadzeniu samego dochodzenia wstępnego. Poza tym skarżąca utrzymuje, że Komisja nie zbadała istotnych cech analizowanych środków na tle okoliczności, w jakich zostały one przedsięwzięte. Według skarżącej Komisja nie zweryfikowała w szczególności tego, czy włoskie nadzwyczajne postępowanie administracyjne skutkowało samo w sobie udzieleniem pomocy i czy rząd włoski manipulował przepisami prawa tak, aby sprzyjały one programowi spółki Compagnia Aerea Italiana.
   Skarżąca podnosi dalej, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie polegający na tym, że nie wzięła ona pod uwagę możliwych rozwiązań alternatywnych wobec sprzedaży aktywów spółki Alitalia, takich jak likwidacja na drodze sądowej czy zbycie udziałów. Skarżąca twierdzi także, że Komisja nie zastosowała do sprzedaży aktywów spółki Alitalia zasady inwestora działającego w normalnych warunkach rynkowych, w szczególności poprzez brak dokonania oceny, jaki wpływ na cenę miało wyraźne zastrzeżenie warunku ciągłości usług oraz dorozumiane zastrzeżenie warunku, by nabywca części przedsiębiorstwa Alitalia prowadzącej działalność w zakresie przewozów pasażerskich był pochodzenia włoskiego, poprzez nieuznanie, że procedura sprzedaży aktywów spółki Alitalia miała oczywiście niewspółmierny charakter, a także poprzez brak dokonania oceny rzeczywistej ceny zaoferowanej przez CAI i niewskazanie kryteriów służących ustaleniu ceny rynkowej aktywów spółki Alitalia.
   Ponadto skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie wskazała podmiot zobowiązany do zwrotu pożyczki, gdyż biorąc pod uwagę to, że spółka Compagnia Aerea Italiana stała się następcą prawnym spółki Alitalia, podmiotem tym winna być właśnie CAI. Skarżąca podnosi wreszcie, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia.

      (1)  Dz.U. 2009, L 52, s. 3


title: Sprawa C-492/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Badenii-Wirtembergii, wydanym w dniu 14 października 2004 r., w sprawie podatkowej Lasertec Gesellschaft für Stanzformen mbH (dawniej Riess Laser Bandstahlschnitte GmbH) przeciwko Finanzamt Emmendingen

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Badenii-Wirtembergii, wydanym w dniu 14 października 2004 r., w sprawie podatkowej Lasertec Gesellschaft für Stanzformen mbH (dawniej Riess Laser Bandstahlschnitte GmbH) przeciwko Finanzamt Emmendingen
   (Sprawa C-492/04)
   (2005/C 31/21)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 1 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Badenii-Wirtembergii, wydanym w dniu 14 października 2004 r. w sprawie podatkowej Lasertec Gesellschaft für Stanzformen mbH (dawniej Riess Laser Bandstahlschnitte GmbH) przeciwko Finanzamt Emmendingen.
   Finanzgericht Badenii-Wirtembergii zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy wykładni art. 57 ust. 1 Traktatu WE należy dokonać w ten sposób, że „istniejące”31 grudnia 1993 r. ograniczenia w przepływie kapitału z państwami trzecimi dotyczą takich ograniczeń, odnośnie których w tym dniu postępowanie ustawodawcze przeprowadzone przez krajowego ustawodawcę było już ukończone, czy też takich, które zgodnie z przepisami prawa krajowego mogły być już w tym dniu stosowane w stosunku do konkretnych stanów faktycznych?

               2)

               Czy wykładni art. 56 ust. 1 w zw. z art. 58 Traktatu WE należy dokonać w ten sposób, że zakazane jest częściowe opodatkowanie spłat odsetek przez spółkę kapitałową z siedzibą w jednym z Państw Członkowskich na rzecz pożyczkodawcy z siedzibą w państwie trzecim, który równocześnie jest udziałowcem tej spółki, jako wypłaty zysku, ze względu na to, że stanowi to arbitralną dyskryminację lub ukryte ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału między Państwem Członkowskim a państwem trzecim?


title: Sprawa T-72/05: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2005 r. przez Deutsche Telekom AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/23

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2005 r. przez Deutsche Telekom AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-72/05)
   (2005/C 115/45)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 17 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Deutsche Telekom AG z siedzibą w Bonn (Niemcy), reprezentowanej przez J.-C. Gaedertza i D.R. Marschollek, adwokatów, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 grudnia 2004 r.;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               słowny znak towarowy „Telekom Global Net” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36, 38, 39, 41 i 42 (urządzenia elektryczne, druki, reklama, działalność finansowa, majątek nieruchomy, telekomunikacja, transport, składowanie towarów, nauczanie, projektowanie programów przetwarzania danych …) — zgłoszenie nr 2 168 169

               Decyzja eksperta:

               odrzucenie zgłoszenia dla niemal wszystkich towarów i usług z klas 9, 38 i 42

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               odrzucenie odwołania skarżącej

               Podniesione zarzuty:

                           —

                            w odniesieniu do towarów i usług z klas 9, 38 i 42 zgłoszony znak towarowy nie wykazuje charakteru opisowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94

                           —

                           zgłoszony znak towarowy ma wystarczająco odróżniający charakter w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94


title: Sprawa C-18/09: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Hiszpanii

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/27

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-18/09)
   (2009/C 69/49)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Simonsson i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez utrzymanie w mocy Ley 48/2003, de 26 de noviembre, de régimen económico y de prestación de servicios de los puertos de interés general [ustawy 48/2003 z dnia 26 listopada w sprawie systemu gospodarczego i świadczenia usług portów o znaczeniu powszechnym], a w szczególności jej art. 24 ust. 5 oraz art. 27 ust. 1, 2 i 4, które ustanawiają system zniżek i zwolnień od opłat portowych, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy prawa wspólnotowego, a szczególności na mocy art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4055/86 (1) z dnia 22 grudnia 1986 r. stosującego zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego między państwami członkowskimi i między państwami członkowskimi a państwami trzecimi;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Hiszpańskie przepisy ustanawiają szereg zwolnień i zniżek dotyczących opłat portowych. Owe zwolnienia i zniżki zależą od portu wypłynięcia i portu przeznaczenia statków, i skutkują zastosowaniem korzystniejszych taryf, w pierwszej kolejności do ruchu pomiędzy archipelagami hiszpańskimi lub pomiędzy Ceutą i Meillią, w drugiej kolejności, do ruchu pomiędzy tymi portami a portami Unii Europejskiej, w trzeciej kolejności, do ruchu pomiędzy portami Unii Europejskiej. W związku z tym, zdaniem Komisji, przepisy te maja dyskryminujący charakter.
   Królestwo Hiszpanii, które powołuje się na szczególną sytuację geograficzną sporych portów, nie uzasadniło konieczności ani proporcjonalności środka. Pomimo, iż Królestwo Hiszpanii zobowiązało się do zmiany sporych przepisów, Komisji nie wiadomo o przyjęciu jakichkolwiek przepisów kładących kres temu naruszeniu.

      (1)  Z.U. L 378, s. 1.


title: Sprawa C-181/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto) — Deutsche Lufthansa AG przeciwko Ana — Aeroportos de Portugal SA (Transport lotniczy — Porty lotnicze — Obsługa naziemna — Pobieranie opłaty za naziemną obsługę administracyjną i nadzór)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto) — Deutsche Lufthansa AG przeciwko Ana — Aeroportos de Portugal SA
   (Sprawa C-181/06) (1)

   (Transport lotniczy - Porty lotnicze - Obsługa naziemna - Pobieranie opłaty za naziemną obsługę administracyjną i nadzór)
   (2007/C 199/18)
   Język postępowania: portugalski
   Sąd krajowy
   Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

      Strona pozwana: Ana — Aeroportos de Portugal SA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Administrativo e Fiscal — Wykładnia art. 16 ust. 3 dyrektywy Rady 96/67/WE z dnia 15 października 1996 r. w sprawie dostępu do rynku usług obsługi naziemnej w portach lotniczych Wspólnoty (Dz.U. L 272, str. 36) — Dostęp do rynku usług obsługi naziemnej w portach lotniczych Wspólnoty — Pobieranie opłaty za dostęp do rynku naziemnej obsługi i nadzoru
   Sentencja
   Prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie takim przepisom krajowym jak te zawarte w art. 10 ust. 1 Decreto-Regulamentar nr 12/99 z dnia 30 lipca 1999 r. oraz art. 18 ust. 2 Decreto-Lei nr 102/90 z dnia 21 marca 1990 r. zmienionego Decreto-Lei nr 280/99 z dnia 26 lipca 1999 r., chyba że opłata za naziemną obsługę administracyjną i nadzór przewidziana w tych przepisach jest należna w zamian za całość lub część usług określonych w pkt 1 załącznika do dyrektywy Rady 96/67/WE z dnia 15 października 1996 r. w sprawie dostępu do rynku usług obsługi naziemnej w portach lotniczych Wspólnoty i nie stanowi ona ponownego wynagrodzenia za usługi już obciążone inną opłatą lub daniną. Jeżeli po przeprowadzeniu badania przez sąd odsyłający okaże się, że sporna opłata jest opłatą za dostęp do urządzeń portu lotniczego, do tego sądu należy zbadanie, czy opłata ta spełnia kryteria właściwości, obiektywności, przejrzystości i niedyskryminacji, określone w art. 16 ust. 3 dyrektywy 96/67.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006.


title: Sprawa C-601/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 października 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/80/WE — Artykuł 12 ust. 2 — Krajowe systemy kompensaty dla ofiar umyślnych przestępstw z użyciem przemocy gwarantujące możliwość uzyskania sprawiedliwej i odpowiedniej kompensaty — System krajowy nieobejmujący swoim zakresem wszystkich umyślnych przestępstw z użyciem przemocy popełnionych na terytorium krajowym)

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 października 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska
   (Sprawa C-601/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/80/WE - Artykuł 12 ust. 2 - Krajowe systemy kompensaty dla ofiar umyślnych przestępstw z użyciem przemocy gwarantujące możliwość uzyskania sprawiedliwej i odpowiedniej kompensaty - System krajowy nieobejmujący swoim zakresem wszystkich umyślnych przestępstw z użyciem przemocy popełnionych na terytorium krajowym))
   (2016/C 462/02)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Traversa i F. Moro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez G. Palatiella oraz E. De Bonisa, avvocati dello Stato)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Moro, M. Chavrier i K. Pleśniak, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Republika Włoska, nie podejmując wszelkich środków koniecznych do zapewnienia istnienia, w sytuacjach transgranicznych, systemu kompensaty dla ofiar umyślnych przestępstw z użyciem przemocy popełnionych na jej terytorium, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnoszącej się do kompensaty dla ofiar przestępstw.

               2)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa T-496/14: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Berry Investments przeciwko Radzie

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/53

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Berry Investments przeciwko Radzie
   (Sprawa T-496/14)
   2014/C 292/65
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Berry Investments, Inc. (Monrowia, Liberia) (przedstawiciele: B. Christianos i S. Paliou, avvocati)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie zapłaty przez pozwaną na rzecz skarżącej kwoty 4 36  357,19 EUR tytułem naprawienia szkody wyrządzonej jej przez bezprawne akty pozwanej oraz odsetek od dnia, w którym pozbawiono ją bezprawnie jej depozytów (29 marca 2013 r.) do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie a także odsetek za zwłokę od dnia wydania wyroku w niniejszym sporze do dnia całkowitej zapłaty;

               —

               tytułem ewentualnym zasądzenie zapłaty przez pozwaną na rzecz skarżącej 4/5 powyższej kwoty, czyli 3 49  085,75 EUR tytułem naprawienia szkody wyrządzonej jej przez bezprawne akty pozwanej oraz odsetek od dnia, w którym pozbawiono ją bezprawnie jej depozytów (29 marca 2013 r.) do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie a także odsetek za zwłokę od dnia wydania wyroku w niniejszym sporze do dnia całkowitej zapłaty;

               —

               dalszym tytułem ewentualnym określenie sumy jaką pozwana będzie musiała zapłacić skarżącej tytułem naprawienia szkody wyrządzonej jej przez bezprawne akty pozwanej;

               —

               zasądzenie zapłaty przez pozwaną na rzecz skarżącej kwoty 50  000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną jej przez naruszenie zasady równego traktowania;

               —

               zasądzenie zapłaty przez pozwaną na rzecz skarżącej kwoty 50  000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną jej przez naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej i

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca żąda, aby zgodnie z art. 340 ust. 2 TFUE, Sąd Unii Europejskiej mający właściwość na mocy art. 268 TFUE, zasądził naprawienie szkody, którą poniosła ona z powodu niezgodnego z prawem zachowania pozwanej.
   Skarżąca twierdzi, że szkoda ta powstała gdy pozwana, przekraczając granice swych kompetencji i z naruszeniem prawa pochodnego oraz zasad prawa Unii, nakazała i w konsekwencji spowodowała, zmniejszenie depozytów bankowych skarżącej w Cyprus Popular Bank Public Co Ltd., a w każdym razie przyczyniła się do tego.
   W szczególności skarżąca twierdzi, że pozwana popełniła następujące naruszenia praw podstawowych i zasad ogólnych prawa Unii:

               —

               po pierwsze, naruszenie prawa własności;

               —

               po drugie, naruszenie zasady równego traktowania i

               —

               po trzecie, naruszenie prawa do ochrony sądowej oraz zasady pewności prawa.

               —

               Skarżąca twierdzi, że zachodzą ustalone w orzecznictwie, przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej pozwanej dla celów naprawienia szkody.


title: Wyrok Trybunału z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie E-17/11 – Aresbank SA przeciwko Landsbankinn hf., Fjármálaeftirlitið (Urząd Nadzoru Finansowego) oraz Republice Islandii (Dyrektywa 94/19/WE – Dyrektywa 2000/12/WE – Dyrektywa 2006/48/WE – Dopuszczalność – Ustawodawstwo krajowe będące transpozycją przepisów prawa EOG regulujących sytuacje czysto wewnętrzne – Pojęcie depozytów – Pożyczki międzybankowe – Wzajemne uznawanie zezwolenia na podjęcie i prowadzenie działalności przez instytucje kredytowe – Stosowanie decyzji Wspólnego Komitetu EOG)

text:
               14.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 75/13

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 22 listopada 2012 r.
   w sprawie E-17/11
   Aresbank SA przeciwko Landsbankinn hf., Fjármálaeftirlitið (Urząd Nadzoru Finansowego) oraz Republice Islandii
   (Dyrektywa 94/19/WE – Dyrektywa 2000/12/WE – Dyrektywa 2006/48/WE – Dopuszczalność – Ustawodawstwo krajowe będące transpozycją przepisów prawa EOG regulujących sytuacje czysto wewnętrzne – Pojęcie depozytów – Pożyczki międzybankowe – Wzajemne uznawanie zezwolenia na podjęcie i prowadzenie działalności przez instytucje kredytowe – Stosowanie decyzji Wspólnego Komitetu EOG)
   2013/C 75/07
   W sprawie E-17/11 Aresbank SA przeciwko Landsbankinn hf., Fjármálaeftirlitið (Urząd Nadzoru Finansowego) oraz Republice Islandii – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Hæstiréttur Íslands (sąd najwyższy w Islandii), dotyczący interpretacji pojęcia depozytów w art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, Przewodniczący, Per Christiansen (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydał dnia 22 listopada 2012 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1)

               Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów należy interpretować w taki sposób, że środki finansowe, które kredytująca instytucja kredytowa przekazuje instytucji kredytowej będącej pożyczkobiorcą oraz które muszą zostać zwrócone w z góry określonym terminie, wraz z odsetkami, które były przedmiotem indywidualnych negocjacji, należy traktować jako depozyt w rozumieniu tego przepisu. Ma to zastosowanie, nawet jeśli środki te nie zostały zdeponowane na specjalnym rachunku prowadzonym w imieniu kredytującej instytucji kredytowej, instytucja kredytowa będąca pożyczkobiorcą nie wydała żadnych specjalnych dokumentów ewidencjonujących otrzymanie tych środków i nie opłaciła związanych z tymi środkami składek na Fundusz Gwarancyjny Deponentów i Inwestorów, a ponadto środki nie zostały zapisane w księgach rachunkowych instytucji kredytowej będącej pożyczkobiorcą.
               Takie środki przekazane przez jedną instytucję kredytową innej instytucji kredytowej, na podstawie umowy pożyczki, stanowią jednak depozyty, które nie są objęte systemami gwarancji depozytowych przewidzianymi w dyrektywie 94/19/WE. Takie środki nie kwalifikują się zatem do spłaty na mocy tej dyrektywy. W związku z tym można dokonać rozróżnienia między funkcjonalną definicją kwalifikujących się depozytów na mocy dyrektywy 94/19/WE, która to definicja opiera się na art. 1 ust. 1, interpretowanym w świetle art. 2, i definicją techniczną, która obejmuje również depozyty nieobjęte systemami gwarancji depozytowych przewidzianymi w dyrektywie 94/19/WE i w związku z tym niekwalifikujące się do spłaty. Do sądu krajowego należy stwierdzenie, czy do celów niniejszej sprawy na mocy prawa krajowego zastosowanie ma definicja techniczna czy funkcjonalna depozytów.

               2)

               Do celów ustalenia, czy pożyczka między dwiema instytucjami kredytowymi w EOG jest depozytem w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 94/19/WE, nie ma znaczenia fakt, że państwo, w którym siedzibę ma bank będący pożyczkobiorcą, dysponowało zezwoleniem ustanowionym w art. 7 ust. 2 dyrektywy 94/19/WE w celu wykluczenia depozytów instytucji finansowych z zabezpieczenia depozytów.

               3)

               W przypadku gdy instytucja kredytowa udzielająca pożyczek na rynku międzybankowym ma zezwolenie na przyjmowanie depozytów od ogółu społeczeństwa, na zakwalifikowanie międzybankowej pożyczki udzielonej przez tę instytucję innej instytucji kredytowej jako depozytu w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 94/19/WE nie ma wpływu fakt, że nie przyjmuje ona takich depozytów, lecz finansuje swoją działalność z wkładów wnoszonych przez jej właściciela oraz z emisji instrumentów finansowych, następnie ponownie udzielając pożyczek z tych środków pieniężnych na rynku międzybankowym, chyba że udzielone tej instytucji zezwolenie na podjęcie i prowadzenie działalności jako instytucji kredytowej zostało cofnięte przez właściwy organ.