title: Sprawa C-45/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem College van Beroep voor het bedrijfsleven z dnia 2 lutego 2005 r. w sprawie Maatschap Schonewille-Prins przeciwko Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Voedselkwaliteit

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem College van Beroep voor het bedrijfsleven z dnia 2 lutego 2005 r. w sprawie Maatschap Schonewille-Prins przeciwko Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-45/05)
   (2005/C 93/18)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 4 lutego 2005 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) z dnia 2 lutego 2005 r. w sprawie Maatschap Schonewille-Prins przeciwko Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Voedselkwaliteit.
   College van Beroep voor het bedrijfsleven zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 21 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 (1) z dnia 17 maja 1999 r. należy interpretować w ten sposób, że każda nieprawidłowość w zakresie stosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 w odniesieniu do zwierzęcia skutkuje całkowitym wyłączeniem możliwości otrzymania premii za ubój za to zwierzę?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy wówczas art. 21 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 jest ważny, w szczególności w związku z wynikającymi z niego konsekwencjami?

               3)

               Czy art. 44 i 45 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 (2) znajdują zastosowanie do nieprawidłowości w zakresie stosowania rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 (3)?

               4)

               Jeżeli na pytanie trzecie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy wówczas prawidłowe zastosowanie art. 45 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 w związku z art. 44 ma taki skutek, iż wyłączenie możliwości otrzymania premii za ubój w przypadku opuszczeń w związku z przekazywaniem danych administratorowi skomputeryzowanej bazy danych nie ma zastosowania, jeżeli przekazane dane, w niniejszym przypadku dane dotyczące dostawy, są całkowicie poprawne (a także były poprawne od początku, zatem nie zachodziła konieczność ich prostowania)? Jeżeli powyższe nie ma zastosowania dla każdego opuszczenia, to czy ma zastosowanie w przypadku, jaki zachodzi w niniejszej sprawie, w której opuszczenie polegało na spóźnionym (o kilka dni lub tygodni) przekazaniu danych, podczas gdy ubój ma miejsce znacznie później?

               5)

               Czy art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 (4) lub art. 22 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 lub art. 47 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 należy interpretować w ten sposób, że Państwo Członkowskie jest upoważnione do wyłączenia lub obniżki wspólnotowego uprawnienia do premii za ubój w drodze sankcji krajowych, które mają zagwarantować zgodność z przepisami tego rozporządzenia?

               6)

               Jeżeli na pytanie piąte zostanie udzielona odpowiedź w całości lub częściowo twierdząca, to czy wówczas przewidziane przez prawo wspólnotowe wyjątki od wspólnotowych obniżek i wyłączeń, w szczególności art. 44 i 45 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, znajdują w drodze analogii zastosowanie do krajowych obniżek i wyłączeń?

               7)

               Jeżeli na pytanie szóste zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy wówczas właściwe zastosowanie w drodze analogii art. 45 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 w związku z art. 44 skutkuje tym, że nieprawidłowości w związku z przekazywaniem danych do skomputeryzowanej bazy danych, a mianowicie spóźnione przekazanie danych, nie mogą prowadzić do wyłączenia premii za ubój, jeżeli dane wprowadzone do rejestru, jak data dostawy w niniejszej sprawie, są całkowicie poprawne?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (Dz.U. L 160, str. 21).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U. L 327, str. 11).

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1760/2000 z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 (Dz.U. L 204, str. 1).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy (Dz.U. L 391, str. 36).


title: Sprawa C-387/11: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               15.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/4

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-387/11)
   2011/C 305/04
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i C. Soulay, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 49 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz na mocy art. 31 i 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym w ten sposób, że utrzymywało odrębne zasady opodatkowania dochodów kapitałowych oraz dochodów z ruchomości w zależności od tego, czy dochody takie uzyskiwane są przez belgijskie czy zagraniczne spółki inwestycyjne;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Za pomocą niniejszej skargi Komisja krytykuje różnicę w traktowaniu krajowych i zagranicznych spółek inwestycyjnych w zakresie opodatkowania dochodów kapitałowych oraz dochodów z ruchomości. W odróżnieniu od krajowych spółek inwestycyjnych, zagraniczne spółki tego rodzaju, które nie mają stałego zakładu na terytorium Belgii nie mogą bowiem odzyskać kwot zapłaconych z tytułu zaliczek podatkowych na podatek od dochodów kapitałowych oraz dochodów z ruchomości. Tego rodzaju dyskryminacja jest nie do pogodzenia z postanowieniami traktatu o swobodzie przedsiębiorczości, gdyż czyni ona mniej atrakcyjnym tworzenie zagranicznych spółek inwestycyjnych, a ponadto jest ona niezgodna z postanowieniami traktatu o swobodzie przepływu kapitału, gdyż finansowanie spółki belgijskiej za pośrednictwem zagranicznej spółki inwestycyjnej jest bardziej kosztowne, niż finansowanie za pośrednictwem belgijskiej spółki inwestycyjnej.
   Ponadto Komisja odrzuca uzasadnienia wskazywane przez władze belgijskie. Przede wszystkim, władze te nie dostarczyły obiektywnych danych pozwalających na przyjęcie, że istnieje różnica pomiędzy sytuacją krajowych i zagranicznych spółek inestycyjnych, istotna z punktu widzenia ich statusu podatkowego. Następnie sporny system podatkowy nie ma żadnego związku ze zrównoważonym podziałem władzy nakładania podatków pomiędzy zainteresowanymi państwami. Państwo członkowskie nie może w żadnym wypadku powoływać się na umowę dwustronną w celu uchylenia się od zobowiązań traktatowych. Gdy chodzi wreszcie o rzekome ryzyko oszustw podatkowych ze stronych spółek zagranicznych, w celu uzasadnienia nieprzestrzegania swobód gwarantowanych przez traktat władze belgijskie nie mogą powoływać się na przeszody utrudniające przeprowadzanie kontroli podatkowych, które wynikają z przepisów wydanych przez samą Belgię.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  27 października 2005 r.  w sprawach połączonych od C-266/04 do C-270/04, C-276/04 i od C-321/04 do C-325/04 (wniosek tribunal des affaires de sécurité sociale de Saint-Étienne o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Nazairdis SAS i in. przeciwko Caisse nationale de l'organisation autonome d'assurance vieillesse des travailleurs non salariés des professions industrielles et commerciales (Organic) ( Pojęcie pomocy  —  Podatek zależny od powierzchni sprzedaży  —  Konieczny związek pomiędzy podatkiem a przeznaczeniem dochodów z podatku )

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 27 października 2005 r.
   w sprawach połączonych od C-266/04 do C-270/04, C-276/04 i od C-321/04 do C-325/04 (wniosek tribunal des affaires de sécurité sociale de Saint-Étienne o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Nazairdis SAS i in. przeciwko Caisse nationale de l'organisation autonome d'assurance vieillesse des travailleurs non salariés des professions industrielles et commerciales (Organic) (1)

   (Pojęcie pomocy - Podatek zależny od powierzchni sprzedaży - Konieczny związek pomiędzy podatkiem a przeznaczeniem dochodów z podatku)
   (2005/C 330/10)
   Język postępowania: francuski
   W sprawach połączonych od C-266/04 do C-270/04, C-276/04 i od C-321/04 do C-325/04, mających za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez tribunal des affaires de sécurité sociale de Saint-Étienne (w sprawach od C-266/04 do C-270/04 i C-276/04) i przez cour d'appel de Lyon (w sprawach od C-321/04 do C-325/04) (Francja), postanowieniami z dnia 5 kwietnia 2004 r. i 24 lutego 2004 r., które wpłynęły do Trybunału w dniach 24, 25 i 29 czerwca oraz 27 lipca 2004 r. w postępowaniu Distribution Casino France SAS, uprzednio Nazairdis SAS (C-266/04), Jaceli SA (C-267/04), Komogo SA (C-268/04 oraz C-324/04), Tout pour la maison SARL (C-269/04 oraz C-325/04), Distribution Casino France SAS (C-270/04), Bricorama France SAS (C-276/04), Distribution Casino France 3 SAS (C-321/04), Société Casino France, będąca następcą prawnym SA IMQEF, będącej następcą prawnym JUDIS SA (C-322/04), Dechrist Holding SA (C-323/04) przeciwko Caisse nationale de l'organisation autonome d'assurance vieillesse des travailleurs non salariés des professions industrielles et commerciales (Organic), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: K. Schiemann, prezes czwartej izby pełniący obowiązki prezesa pierwszej izby, J. N. Cunha Rodrigues, K. Lenaerts (sprawozdawca), E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 27 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Wykładni art. 87 ust. 1 i art. 88 ust. 3 Traktatu WE należy dokonywać w taki sposób, że nie sprzeciwiają się one poborowi podatku, takiego jak francuski podatek wspierający handel i rzemiosło.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.09.2004

      Dz.U. C 201 z 07.08.2004

      Dz.U. C 239 z 25.09.2004


title: Sprawa T-119/07: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/24

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-119/07)
   (2007/C 129/41)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: G. Aiello, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2007) 286 wersja ostateczna z dnia 7 lutego 2007 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji C (2007) 286 wersja ostateczna z dnia 7 lutego 2007 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii, wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy. W decyzji tej stwierdzono, że zwolnienia podatkowe przyznane przez rząd włoski na rzecz Eurallumina S.p.A są zgodne z prawem w 80 % ich wielkości i uznano, że w pozostałych 20 % pomoc przyznana spółce od dnia 1 stycznia 2004 r. powinna zostać odzyskana.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie art. 87 ust. 1 WE, jako że zaskarżona decyzja przyjmuje, iż zwolnienie z podatku akcyzowego przewidziane we włoskim porządku prawnym stanowi pomoc państwa. Skarżąca utrzymuje w tym względzie, że — tak jak potwierdza to treść dyrektywy 2003/96/WE (1) — wspomniane zwolnienia z podatku akcyzowego nie stanowią pomocy państwa, lecz wpisują się raczej w charakter i logikę krajowego systemu podatkowego. W istocie nawet, gdyby chodziło o pomoc państwa, to wspomniana dyrektywa zezwoliłaby na nią, przynajmniej do dnia 31 grudnia 2006 r. Co się tyczy rzekomo selektywnego charakteru omawianych środków, należy zauważyć, że dotyczą one w sposób ogólny wszystkich przedsiębiorstw, które wykorzystują oleje mineralne do produkcji tlenku glinu. Okoliczność, że na obszarze Włoch istnieje tylko jedna fabryka wykorzystująca oleje mineralne w procesie produkcyjnym, ma charakter czysto faktyczny i nie pozbawia środka charakteru generalnego;

               —

               naruszenie art. 87 ust. 3 WE, a także wytycznych z 1998 r. w sprawie krajowej pomocy regionalnej, ponieważ sporne zwolnienie z podatku akcyzowego powinno być rozpatrywane jako konieczne do rozwoju gospodarczego regionu Sardynii;

               —

               naruszenie pkt 51 ust. E. 3.2. wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz środowiska naturalnego (2001/C 37/03), jako że w niniejszej sprawie zostały zawarte porozumienia w zakresie poprawy wyników w dziedzinie środowiska między państwem a spółką uzyskującą pomoc;

               —

               skarżąca podnosi wreszcie naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań i domniemania legalności środków wspólnotowych.

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283 z 31.10.2003, str. 51).


title: Sprawa T-390/15: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2015 r. – Perfetti Van Melle Benelux/OHIM – PepsiCo (3D)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/53

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2015 r. – Perfetti Van Melle Benelux/OHIM – PepsiCo (3D)
   (Sprawa T-390/15)
   (2015/C 311/58)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Perfetti Van Melle Benelux BV (Breda, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat P. Testa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: PepsiCo, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy w kolorach czarnym i białym zawierający elementy słowne „3D” – zgłoszenie nr 9384 041

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 maja 2015 r. w sprawie R 465/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, dopuszczając zgłoszenie nr 9 384 041 do rejestracji dla następujących towarów: czekolada, ciasto na wypieki, wyroby cukiernicze, cukierki, cukierki do żucia, dropsy, żelki, karmelki, guma do żucia, guma balonowa, lizaki, lukrecja, galaretki (wyroby cukiernicze), toffi, miętówki, słodycze;

               —

               obciążenie PepsiCo, Inc. kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-181/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 lutego 2015 r. w sprawie T-708/14 Marpefa/OHIM, wniesione w dniu 22 kwietnia 2015 r. przez Marpefa, S.L.

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 lutego 2015 r. w sprawie T-708/14 Marpefa/OHIM, wniesione w dniu 22 kwietnia 2015 r. przez Marpefa, S.L.
   (Sprawa C-181/15 P)
   (2015/C 381/14)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Marpefa, S.L. (przedstawiciel: adwokat I. Barroso Sánchez-Lafuente)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); Kabushiki Kaisha Sony Computer Entertainment
   Postanowieniem z dnia 6 października 2015 r. Trybunał (siódma izba) oddalił niniejsze odwołanie.


title: Sprawa C-471/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg (Austria) w dniu 28 września 2010 r. — Martin Wohl i Ildiko Veres przeciwko Magistrat der Stadt Salzburg, uczestnik postępowania: Finanzamt Salzburg-Stadt

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg (Austria) w dniu 28 września 2010 r. — Martin Wohl i Ildiko Veres przeciwko Magistrat der Stadt Salzburg, uczestnik postępowania: Finanzamt Salzburg-Stadt
   (Sprawa C-471/10)
   ()
   2010/C 328/35
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Martin Wohl i Ildiko Veres

      Strona pozwana: Magistrat der Stadt Salzburg

      Pytania prejudycjalne

   Czy załącznik X: Wykaz, o którym mowa w artykule 24 Aktu Przystąpienia Republiki Węgierskiej do Unii Europejskiej (1. swobodny przepływ osób) (1) należy interpretować w ten sposób, że przekazania siły roboczej z Węgier do Austrii nie należy uważać za oddelegowanie pracowników a krajowe ograniczenia zatrudniania pracowników węgierskich/słowackich w Austrii dotyczą również w tym samym stopniu pracowników węgierskich/słowackich przekazanych przez węgierskie przedsiębiorstwa (i tam zatrudnionych w sposób zgodny z prawem) do Austrii?

      (1)  Dz. U. L 236, s. 846.


title: Sprawa C-167/07: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2007 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/19

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2007 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-167/07)
   (2007/C 117/31)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 41/2007 (1) z dnia 21 grudnia 2006 r. ustalającego wielkości dopuszczalnych połowów na 2007 r. i związane z nimi warunki dla pewnych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe, w zakresie, w jakim nie przyznaje kwoty dla floty hiszpańskiej na wodach wspólnotowych Morza Północnego;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   1)   Naruszenie zakazu dyskryminacji
   Królestwo Hiszpanii uważa, że zaskarżone rozporządzenie narusza zakaz dyskryminacji w zakresie, w jakim nie przyznaje Hiszpanii kwot połowowych na wodach wspólnotowych Morza Północnego, ponieważ po upływie okresu przejściowego przewidzianego w akcie o przystąpieniu pozostałym państwom członkowskim przyznaje się prawo dostępu do tych wód i ich zasobów, podczas gdy królestwu Hiszpanii przyznaje się jedynie prawo dostępu do tych wód.
   2)   Błędna wykładnia Aktu o przystąpieniu Hiszpanii
   Akt o przystąpieniu regulując okres przejściowy dla Hiszpanii nie wprowadza rozróżnienia pomiędzy dostępem do wód i dostępem do zasobów. Ponadto postanowienia aktu powinny być interpretowane zgodnie z jego kontekstem i celem.
   3)   Naruszenie art. 20 ust. 2 rozporządzenia 2371/2002 (2):
   Powołany przepis został naruszony poprzez nieprzyznanie Hiszpanii kwot połowowych stanowiących nowe możliwości połowowe, które zostały rozdysponowane po raz pierwszy po upływie okresu przejściowego przewidzianego w akcie o przystąpieniu.

      (1)  Dz.U. 2007 L 15, str. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 358, str. 59).


title: Sprawa T-333/08: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2008 r. — Bull i in. przeciwko Komisji

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/42

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2008 r. — Bull i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-333/08)
   (2008/C 285/79)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bull SAS (Les Clayes-sous-Bois, Francja), Unisys Belgium SA (Bruksela, Belgia) i Tata Consultancy Services (TCS) SA (Capellen, Luksemburg) (przedstawiciele: B. Lombaert i M. van der Woude, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji tj.:

                           —

                           odrzucenia oferty Consortiu B-Trust,

                           —

                           decyzji o nie udzieleniu zamówienia,

                           —

                           decyzji o wszczęciu postępowania negocjacyjnego.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strony skarżące kwestionują decyzję Komisji o odrzuceniu ich oferty przedstawionej w ramach procedury przetargowej „DIGIT/R2/PO/2007/024 — Świadczenie usług zarządzanych” (Dz.U. 2007, S 159-197776), oraz decyzję o nie udzieleniu zamówienia z braku zadowalającej oferty i wszczęciu postępowania negocjacyjnego.
   Na poparcie swej skargi strony skarżące podnoszą na wstępie, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem zasad podziału kompetencji w ramach Komisji jako że podjął ją „Acting Head of Unit”. Strony skarżące uważają, że nie wykazano, że osoba która wydała akt była uprawniona do przyjęcia takiej decyzji w imieniu Komisji.
   Po drugie strony skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia nie wskazując w swej decyzji powodów dla których uznała, że pewne oferty cenowe skarżących były nienormalnie niskie i że oferty te nie spełniają wymogów mających zastosowanie przepisów prawnych w zakresie wykonania umów w Brukseli lub Luksemburgu.
   Wreszcie strony skarżące uznają, że Komisja naruszyła procedurę weryfikacji prawidłowości cen w zakresie w jakim (i) Komisja wyłączyła ofertę skarżących na podstawie procedury nienormalnie niskich cen, podczas gdy ich oferta była odpowiednia z finansowego punktu widzenia, (ii) Komisja nie uwzględniła wyjaśnień przedstawionych przez strony skarżące, i (iii) zaskarżona decyzja nie jest oparta na prawdziwych podstawach faktycznych.


title: Sprawa F-62/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 lutego 2008 r. — Ghem przeciwko Komisji

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/63

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 lutego 2008 r. — Ghem przeciwko Komisji
   (Sprawa F-62/05) (1)

   (2008/C 223/121)

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2008, str. 31 (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod sygnaturą T-270/05, przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005).


title: Sprawy połączone C-322/07 P, C-327/07 P i C-338/07 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 września 2009 r. — Papierfabrik August Koehler AG, Bolloré SA, Distribuidora Vizcaína de Papeles SL przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołania — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek papieru samokopiującego — Brak spójności między pismem w sprawie przedstawienia zarzutów i sporną decyzją — Naruszenie prawa do obrony — Konsekwencje — Przeinaczenie dowodów — Udział w naruszeniu — Czas trwania naruszenia — Rozporządzenie nr 17 — Artykuł 15 ust. 2 — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Zasada równego traktowania — Zasada proporcjonalności — Obowiązek uzasadnienia — Rozsądny czas trwania postępowania przed Sądem)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 września 2009 r. — Papierfabrik August Koehler AG, Bolloré SA, Distribuidora Vizcaína de Papeles SL przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawy połączone C-322/07 P, C-327/07 P i C-338/07 P) (1)

   (Odwołania - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek papieru samokopiującego - Brak spójności między pismem w sprawie przedstawienia zarzutów i sporną decyzją - Naruszenie prawa do obrony - Konsekwencje - Przeinaczenie dowodów - Udział w naruszeniu - Czas trwania naruszenia - Rozporządzenie nr 17 - Artykuł 15 ust. 2 - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Zasada równego traktowania - Zasada proporcjonalności - Obowiązek uzasadnienia - Rozsądny czas trwania postępowania przed Sądem)
   2009/C 256/04
   Języki postępowania: niemiecki, francuski i hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołania: Papierfabrik August Koehler AG (przedstawiciele: I. Brinker i S. Hirsbrunner, Rechtsanwälte, J. Schwarze, Universitätsprofessor) Bolloré SA (przedstawiciele: C. Momège i P. Gassenbach, adwokaci), Distribuidora Vizcaína de Papeles SL (przedstawiciele: E. Pérez Medrano i M. T. Díaz Utrilla, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: W. Mölls i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy, H.-J. Freund, Rechtsanwalt, N. Coutrelis, adwokat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawach połączonych T-109/02, T-118/02, T-122/02, T-125/02, T-126/02, T-128/02, T-129/02, T-132/02 i T-136/02 Bolloré i in przeciwko Komisji — Kartel dotyczący ustalania cen w sektorze papieru samokopiującego — Naruszenie prawa do obrony w zakresie dowodów na udział wnoszącej odwołanie w naruszeniu przed październikiem 1993 r. (wadliwe, niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne dowody) — Naruszenie zasad równego traktowania i proporcjonalności, jeśli chodzi o ustalenie kwoty grzywny (wnosząca odwołanie jest małym przedsiębiorstwem rodzinnym, które nie ma dostępu do rynku kapitałowego)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawach połączonych T-109/02, T-118/02, T-122/02, T-125/02, T-126/02, T-128/02, T-129/02, T-132/02 i T-136/02 Bolloré i in. przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w jakim dotyczy on Bolloré SA.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2004/337/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/36.212 — Papier samokopiujący) w zakresie, w jakim dotyczy ona Bolloré SA.

               3)

               Odwołania wniesione przez Papierfabrik August Koehler AG i Dístribuidora Vizcaína de Papeles SL zostają oddalone.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania odwoławczego w sprawie C-327/07 P.

               5)

               Papierfabrik August Koehler AG i Dístribuidora Vizcaína de Papeles SL zostają obciążone kosztami postępowania odpowiednio w sprawach C-322/07 P i C-338/07 P.

      (1)  Dz.U. C 223 z 22.9.2007.


title: Sprawa C-325/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt — Niemcy) — Derin Ismail przeciwko Landkreis Darmstadt-Dieburg (Stowarzyszenie EWG-Turcja — Artykuł 59 protokołu dodatkowego — Artykuły: 6, 7 i 14 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Prawo swobodnego dostępu do zatrudnienia na podstawie art. 7 akapit pierwszy tiret drugie — Prawo pobytu wynikające z prawa dostępu do zatrudnienia — Obywatel turecki, który ukończył 21 rok życia i nie pozostaje już na utrzymaniu rodziców — Wyroki karne — Przesłanki utraty praw nabytych — Zgodność z zasadą, zgodnie z którą Republika Turcji nie może korzystać z traktowania bardziej korzystnego niż państwa członkowskie udzielają sobie nawzajem)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt — Niemcy) — Derin Ismail przeciwko Landkreis Darmstadt-Dieburg
   (Sprawa C-325/05) (1)

   (Stowarzyszenie EWG-Turcja - Artykuł 59 protokołu dodatkowego - Artykuły: 6, 7 i 14 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Prawo swobodnego dostępu do zatrudnienia na podstawie art. 7 akapit pierwszy tiret drugie - Prawo pobytu wynikające z prawa dostępu do zatrudnienia - Obywatel turecki, który ukończył 21 rok życia i nie pozostaje już na utrzymaniu rodziców - Wyroki karne - Przesłanki utraty praw nabytych - Zgodność z zasadą, zgodnie z którą Republika Turcji nie może korzystać z traktowania bardziej korzystnego niż państwa członkowskie udzielają sobie nawzajem)
   (2007/C 235/07)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Darmstadt (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Derin Ismail

      Strona pozwana: Landkreis Darmstadt-Dieburg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Darmstadt — Wykładnia art. 7 akapit pierwszy tiret drugie decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG/Turcja oraz art. 59 protokołu dodatkowego dotyczącego okresu przejściowego przewidzianego przez Układ ustanawiający stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. (Dz.U. L 293, str. 4) — Brak utraty swobodnego prawa dostępu do dowolnej pracy najemnej oraz wynikającego z niego prawa pobytu przez obywatela tureckiego, który uzyskał zgodę na przyjazd na terytorium państwa członkowskiego w ramach łączenia rodzin, w przypadku, gdy ukończył już 21 rok życia i nie pozostaje już na utrzymaniu rodziców — Traktowanie bardziej korzystne w porównaniu z obywatelami państw członkowskich
   Sentencja
   Obywatel turecki, który jako dziecko uzyskał zgodę na przyjazd na terytorium państwa członkowskiego w ramach łączenia rodzin i który nabył prawo swobodnego dostępu do dowolnej pracy najemnej na podstawie art. 7 akapit pierwszy tiret drugie decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, wydanej przez Radę Stowarzyszenia, utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, traci wynikające z prawa dostępu do zatrudnienia prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim tylko w dwóch przypadkach, mianowicie:

               —

               w przypadku określonym w art. 14 ust. 1 tej decyzji lub

               —

               gdy opuści terytorium danego państwa członkowskiego na znaczny okres i bez uzasadnionych powodów,

         nawet jeżeli ukończył już 21 rok życia, nie pozostaje już na utrzymaniu rodziców, lecz prowadzi samodzielne życie w danym państwie członkowskim i nie był aktywny na rynku pracy przez okres kilku lat w związku z odbywaniem w tym okresie kary pozbawienia wolności, której wykonanie nie zostało zawieszone. Wykładnia ta nie jest niezgodna z wymogami określonymi w art. 59 protokołu dodatkowego, podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli oraz zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.


title: Sprawa T-452/08: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2010 r. — DHL Aviation i DHL Hub Leipzig przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Lotniczy przewóz towarów — Gwarancje dotyczące eksploatacji nowego europejskiego węzła komunikacyjnego spółki DHL w porcie lotniczym Leipzig-Halle — Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/28

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2010 r. — DHL Aviation i DHL Hub Leipzig przeciwko Komisji
   (Sprawa T-452/08) (1)

   (Pomoc państwa - Lotniczy przewóz towarów - Gwarancje dotyczące eksploatacji nowego europejskiego węzła komunikacyjnego spółki DHL w porcie lotniczym Leipzig-Halle - Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie)
   2010/C 317/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: DHL Aviation SA/NV (Zaventem, Belgia) i DHL Hub Leipzig GmbH (Schkeuditz, Niemcy) (przedstawiciele: A. Burnside, solicitor, i B. van de Walle de Ghelcke, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Gross, B. Martenczuk i E. Righini, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji 2008/948/WE z dnia 23 lipca 2008 r. w sprawie środków przyjętych przez Niemcy na rzecz firmy DHL i portu lotniczego Lipsk/Halle (Dz.U. L 346, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               DHL Aviation SA/NV i DHL Hub Leipzig GmbH zostają obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa C-324/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez A Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága (Węgry) w dniu 29 czerwca 2011 r. — Tóth Gabor przeciwko Nemzeti Adó-és Vámhivatal Észak-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága, następca de la Adó-és Pénzügyi Ellenőrzési Hivatal Hatósági Főosztály Észak-magyarországi Kiheleyezett Hatósági Osztály

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez A Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága (Węgry) w dniu 29 czerwca 2011 r. — Tóth Gabor przeciwko Nemzeti Adó-és Vámhivatal Észak-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága, następca de la Adó-és Pénzügyi Ellenőrzési Hivatal Hatósági Főosztály Észak-magyarországi Kiheleyezett Hatósági Osztály
   (Sprawa C-324/11)
   2011/C 282/06
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   A Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága (Węgry).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tóth Gabor.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó-és Vámhivatal Észak-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága, następca de la Adó-és Pénzügyi Ellenőrzési Hivatal Hatósági Főosztály Észak-magyarországi Kiheleyezett Hatósági Osztály.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładnia prawna wyłączająca prawo do odliczenia adresata faktury w sytuacji, gdy wystawcy faktury zostało cofnięte pozwolenie na prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej przez sekretarza gminy przed wykonaniem umowy lub przed wystawieniem faktury, narusza zasadę neutralności podatkowej (art. 9 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1))?

               2)

               Czy okoliczność, iż osoba wystawiająca fakturę prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą nie zgłosiła zatrudnianych przez nią pracowników (którzy w związku z tym pracują „na czarno”), z którego to względu organ podatkowy stwierdził, że przedsiębiorca ten nie „posługuje się zgłoszonymi pracownikami”, może uniemożliwić wykonanie prawa do odliczenia adresata faktury, biorąc pod uwagę zasadę neutralności podatkowej?

               3)

               Czy można uznać, że adresat faktury dopuszcza się niedbalstwa, jeżeli nie sprawdza, czy istnieje stosunek prawny pomiędzy zatrudnianymi przy pracach pracownikami a wystawcą faktury, ani tego, czy wystawca ten wykonał swoje zobowiązania podatkowe związane ze zgłoszeniem tych podatników lub inne obowiązki związane z tymi pracownikami? Czy można uznać, że takie zachowanie stanowi obiektywną okoliczność wskazującą na to, że adresat faktury wiedział lub powinien wiedzieć o tym, ze uczestniczy w transakcji stanowiącej oszustwo w podatku VAT?

               4)

               Czy z uwagi na zasadę neutralności podatkowej sąd krajowy może wziąć pod uwagę ww. okoliczności, jeżeli ogólna ocena doprowadzi go do przekonania, iż pomiędzy osobami znajdującymi się na fakturze nie doszło do zrealizowania transakcji gospodarczej?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-91/15: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 22 września 206 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam – Niderlandy) – Kawasaki Motors Europe NV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane (Odesłanie prejudycjalne — Ocena ważności — Rozporządzenie (WE) nr 1051/2009 — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Pozycja 8701 — Ciągniki — Podpozycje od 8701 90 11 do 8701 90 39 — Ciągniki rolnicze (z wyłączeniem ciągników kierowanych przez pieszego) i stosowane w leśnictwie, kołowe, nowe — Lekkie czterokołowe pojazdy terenowe przeznaczone do wykorzystywania jako ciągniki)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/14

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 22 września 206 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam – Niderlandy) – Kawasaki Motors Europe NV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane
   (Sprawa C-91/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ocena ważności - Rozporządzenie (WE) nr 1051/2009 - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Pozycja 8701 - Ciągniki - Podpozycje od 8701 90 11 do 8701 90 39 - Ciągniki rolnicze (z wyłączeniem ciągników kierowanych przez pieszego) i stosowane w leśnictwie, kołowe, nowe - Lekkie czterokołowe pojazdy terenowe przeznaczone do wykorzystywania jako ciągniki))
   (2016/C 419/16)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kawasaki Motors Europe NV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane

      Sentencja

   Punkt 2 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1051/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej jest nieważny, ponieważ klasyfikuje opisany w nim pojazd do podpozycji 8107 90 90 tej Nomenklatury scalonej, zmienionej rozporządzeniem Komisji (UE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r., a nie do tej z podpozycji z zakresu od 8701 90 11 do 8701 90 39 rzeczonej Nomenklatury scalonej, która odpowiada mocy silnika tego pojazdu.

      (1)  Dz.U. C 146 z 4.5.2015.


title: Sprawa F-11/14: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2014 r. – ZZ przeciwko ESDZ

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/45

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2014 r. – ZZ przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-11/14)
   2014/C 102/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: S. Rodrigues i A. Tymen, avocats)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności umowy o pracę ze skarżącym w zakresie, w jakim dokonano w niej jego zaszeregowania do grupy AD5 oraz naprawienie rzekomo poniesionej szkody.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 1 kwietnia 2013 r. w zakresie, w jakim dokonano w niej zaszeregowania skarżącego do grupy AD5;

               —

               o ile zaistnieje taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 października 2013 r. w sprawie oddalenia zażalenia skarżącego;

               —

               nakazanie zmiany zaszeregowania obejmowanego przez skarżącego stanowiska do grupy odpowiadającej poziomowi jego obowiązków;

               —

               nakazanie stronie pozwanej wyciągnięcia wszelkich konsekwencji, przede wszystkim finansowych, z tej zmiany zaszeregowania, z mocą wsteczną od dnia podjęcia służby;

               —

               zadośćuczynienie za krzywdę doznaną przez skarżącego, oszacowaną ex aequo et bono na kwotę 5 000 EUR;

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Sprawa T-325/17: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2017 r. – Koninklijke Luchtvaart Maatschappij/Komisja

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/53

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2017 r. – Koninklijke Luchtvaart Maatschappij/Komisja
   (Sprawa T-325/17)
   (2017/C 239/67)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV (Amstelveen, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Smeets)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy transport towarowy) w całości, ze względu na naruszenie zakazu arbitralności i zasady równego traktowania (zarzut pierwszy); ze względu na brak kompetencji w zakresie przewozu lotniczego z portów lotniczych znajdujących się poza EOG do portów lotniczych znajdujących się w EOG (zarzut drugi – tytułem głównym); ze względu na naruszenie art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego a także wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (1) (zarzut czwarty – tytułem głównym);

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 lit. d) i art. 1 ust. 3 lit. d) zaskarżonej decyzji, ponieważ przytoczone przepisy stwierdzają, iż strona skarżąca dopuściła się naruszenia w zakresie przewozu lotniczego z portów lotniczych znajdujących się poza EOG do portów lotniczych znajdujących się w EOG (zarzut drugi – tytułem ewentualnym);

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 lit. d), art. 1 ust. 2 lit. d), art. 1 ust. 3 lit. d) i art. 1 ust. 4 lit. d) zaskarżonej decyzji, ponieważ przytoczone przepisy stwierdzają istnienie jednolitego i ciągłego naruszenia, w tym brak uiszczenia prowizji od dopłat (zarzut trzeci);

               —

               tytułem zarzutu ewentualnego – w razie gdyby Sąd nie stwierdził nieważności decyzji w całości stosownie do treści zarzutu pierwszego, drugiego i czwartego – o skorzystanie z przysługującego Sądowi niegraniczonego prawa orzekania i obniżenie wysokości grzywny nałożonej na stronę skarżąca w art. 3 lit. c) i d) zaskarżonej decyzji (zarzut drugi, trzeci i czwarty) oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w niemniejszej instancji, bez względu na to czy Sąd stwierdzi nieważność decyzji w całości, w części czy obniży wysokość grzywny.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczy naruszenia zakazu arbitralności oraz zasady równego traktowania.

                           —

                           strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zakaz arbitralności, ponieważ w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji nie wymienia przedsiębiorstw, które zgodnie z jej uzasadnieniem uczestniczyły w tym samym zachowaniu co adresaci zaskarżonej decyzji.

                           —

                           strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, ponieważ w zaskarżonej decyzji stosuje wobec strony skarżącej sankcję za naruszenie, wymierzając jej grzywnę oraz pociągając ją do odpowiedzialności cywilnej, podczas gdy w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji nie wymienia przedsiębiorstw, które zgodnie z jej uzasadnieniem uczestniczyły w tym samym zachowaniu co jej adresaci.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczy braku kompetencji w zakresie lotniczego przewozu towarów z portów lotniczych znajdujących się poza EOG do portów lotniczych znajdujących się w EOG.

                           —

                           strona skarżąca podnosi, że Komisja oparła się w zaskarżonej decyzji na błędnym założeniu, że jednolite i ciągłe naruszenie w zakresie przewozu lotniczego z portów lotniczych znajdujących się poza EOG do portów lotniczych znajdujących się w EOG miało miejsce w obrębie EOG.

                           —

                           strona skarżąca podnosi również, że Komisja oparła się w zaskarżonej decyzji na błędnym założeniu, że jednolite i ciągłe naruszenie w zakresie przewozu lotniczego z portów lotniczych znajdujących się poza EOG do portów lotniczych znajdujących się w EOG wywierało istotny, bezpośredni i przewidywalny skutek na konkurencję w obrębie EOG .

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczy braku uzasadnienia oraz oczywistego błędu w ocenie obciążającego ustalenie, że brak uiszczenia prowizji od dopłat stanowi odrębny element naruszenia.

                           —

                           strona skarżąca podnosi, że dwa założenia na których Komisja oparła się w zaskarżonej decyzji, kwalifikując brak uiszczenia prowizji od dopłat jako odrębny element naruszenia, są ze sobą sprzeczne w kontekście gospodarczym i normatywnym danej gałęzi przemysłu.

                           —

                           strona skarżąca podnosi również, że brak uiszczenia prowizji od dopłat nie może być traktowany w oderwaniu od praktyk dotyczących dopłaty paliwowej i dopłaty z tytułu bezpieczeństwa, oraz że nie stanowi on odrębnego elementu naruszenia.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym wymierzenie grzywny stanowiło naruszenie zasady legalności i proporcjonalności grzywien przewidzianej w art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w art. 101 TFUE oraz także wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien oraz że jest w oczywisty sposób błędne.

                           —

                           strona skarżąca podnosi, że wartość sprzedaży KLM Cargo, do której odnosi się naruszenie jest wartością dopłaty paliwowej i dopłaty z tytułu bezpieczeństwa, a nie całkowitą wartość obrotu KLM Cargo.

                           —

                           wartość sprzedaży KLM Cargo, będąca podstawą ustalenia kwoty podstawowej grzywny nie powinna zawierać w sobie wartości sprzedaży KLM zrealizowanej poza EOG.

                           —

                           obniżenie wartości grzywny o 15 % ze względu interwencję rządową nie odpowiada zakresowi zaangażowania państwa w okresie trwania naruszenia.

      (1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa C-415/14 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 stycznia 2016 r. – Quimitécnica.com – Comércio e Indústria Química, SA, José de Mello – Sociedade Gestora de Participações Sociais, SA/Komisja Europejska (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek fosforanów do pokarmów dla zwierząt — Wymierzenie skarżącej grzywny na zakończenie postępowania ugodowego — Rozłożenie na raty płatności grzywny — Wymóg ustanowienia gwarancji bankowej w banku o ratingu „AA” dla zobowiązań długoterminowych — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 stycznia 2016 r. – Quimitécnica.com – Comércio e Indústria Química, SA, José de Mello – Sociedade Gestora de Participações Sociais, SA/Komisja Europejska
   (Sprawa C-415/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek fosforanów do pokarmów dla zwierząt - Wymierzenie skarżącej grzywny na zakończenie postępowania ugodowego - Rozłożenie na raty płatności grzywny - Wymóg ustanowienia gwarancji bankowej w banku o ratingu „AA” dla zobowiązań długoterminowych - Obowiązek uzasadnienia))
   (2016/C 106/08)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Quimitécnica.com – Comércio e Indústria Química, SA, José de Mello – Sociedade Gestora de Participações Sociais, SA (przedstawiciel: adwokat J. Calheiros)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i B. Mongin, pełnomocnicy, adwokat M. Marques Mendes)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 26 czerwca 2014 r., Quimitécnica.com i de Mello/Komisja (T-564/10, EU:T:2014:583) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postepowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014.


title: Sprawa C-298/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Münster z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie Columbus Container Services B.V.B.A. & Co. przeciwko Finanzamt Bielefeld-Innenstadt

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Münster z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie Columbus Container Services B.V.B.A. & Co. przeciwko Finanzamt Bielefeld-Innenstadt
   (Sprawa C-298/05)
   (2005/C 271/25)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 26 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Münster z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie Columbus Container Services B.V.B.A. & Co. przeciwko Finanzamt Bielefeld-Innenstadt.
   Finanzgericht Münster zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy uregulowania § 20 ust. 2 i 3 Außensteuergesetz (ustawa o opodatkowaniu przedsiębiorstw z kontaktami zagranicą) w brzmieniu nadanym przez Missbrauchsbekämpfungs- und Steuerbereinigungsgesetz (ustawa o zwalczaniu nadużyć oraz aktualizująca przepisy prawa podatkowego) z dnia 21 grudnia 1993 r. (BGBl 1993 I, str. 2310) zwalniające z podwójnego opodatkowania dochody mające charakter lokaty kapitału w zagranicznym zakładzie podmiotu podlegającego w danym kraju nieograniczonemu opodatkowaniu, które podlegałyby opodatkowaniu jako przychody pośrednie, gdy zakład ten jest spółką zagraniczną, wbrew umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania między Republiką Federalną Niemiec a Królestwem Belgii z dnia 11 kwietnia 1967 r., nie w drodze zwolnienia tych dochodów z opodatkowania w tym kraju lecz w drodze zaliczenia pobranego zagranicznego podatku dochodowego na poczet podatku pobieranego w tym kraju jest sprzeczny z postanowieniami art. 52 Traktatu WE (TWE), obecnie art. 43 WE oraz art. 73 b-73 d TWE, obecnie art. 56-58 WE?


title: Sprawa T-264/16: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2016 r. – Korea National Insurance/Rada i Komisja

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/24

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2016 r. – Korea National Insurance/Rada i Komisja
   (Sprawa T-264/16)
   (2016/C 287/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Korea National Insurance Corp. (Pyongyang, Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczn) (przedstawiciele: M. Lester i S. Midwinter, barristers, T. Brentnall i A. Stevenson, solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/475 z dnia 31 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/183/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/659 z dnia 27 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) 329/2007 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej, w zakresie, w jakim akty te mają na celu umieszczenie nazwy skarżącej w wykazie zawartym w załączniku V do rozporządzenia Rady (WE) nr 329/2007 i w załączniku II do decyzji 2013/183/WPZiB; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżąca twierdzi, że strona pozwana nie przedstawiła odpowiedniego i wystarczającego uzasadnienia umożliwiającego umieszczenie nazwiska skarżącej w wykazie.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżąca podnosi, że strona pozwana popełniła oczywisty błąd poprzez stwierdzenie, iż w przypadku skarżącej zostały spełnione ustanowione w podważanych aktach kryteria umieszczania w wykazie, oraz że nie istniała podstawa faktyczna uzasadniająca umieszczenie jej nazwiska w wykazie.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżąca twierdzi, że strona pozwana naruszyła zasady dotyczące ochrony danych.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżąca podnosi, że strona pozwana naruszyła – bez uzasadnienia i zachowania proporcji – jej prawa podstawowe, w tym prawo do ochrony własności, działalności handlowej i reputacji.


title: Sprawa C-266/06 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 maja 2008 r. — Evonik Degussa GmbH, dawniej Degussa GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Radzie Unii Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Kartel — Rynek metioniny — Grzywna — Rozporządzenie nr 17 — Artykuł 15 ust. 2 — Zasada legalności kar — Wypaczenie stanu faktycznego — Zasada proporcjonalności — Zasada równego traktowania)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 maja 2008 r. — Evonik Degussa GmbH, dawniej Degussa GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-266/06 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Kartel - Rynek metioniny - Grzywna - Rozporządzenie nr 17 - Artykuł 15 ust. 2 - Zasada legalności kar - Wypaczenie stanu faktycznego - Zasada proporcjonalności - Zasada równego traktowania)
   (2008/C 171/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Evonik Degussa GmbH, dawniej Degussa GmbH (przedstawiciele: R. Bechtold, M. Karl i C. Steinle, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bouquet, W. Mölls, pełnomocnicy, H.-J. Freund, Rechtsanwalt), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Marquardt, G. Curmi i M. Simm, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie T-279/02 Degussa AG przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił w części skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/674/WE z dnia 2 lipca 2002 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 Porozumienia o EOG (Dz.U. L 255, str. 1) — Kartel dotyczący rynku metioniny — Wymogi zasady nullum crimen, nulla poena sine lege w odniesieniu do systemu grzywien przewidzianego w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/62
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Evonik Degussa GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa C-547/11: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Decyzje 2006/323/WE i 2007/375/WE — Zwolnienie z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu na Sardynii — Odzyskanie — Wydane przez sąd krajowy decyzje o zawieszeniu wykonania wezwania do zapłaty)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/2

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-547/11) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Decyzje 2006/323/WE i 2007/375/WE - Zwolnienie z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu na Sardynii - Odzyskanie - Wydane przez sąd krajowy decyzje o zawieszeniu wykonania wezwania do zapłaty))
   2014/C 253/02
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez F. Varrone, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Pomoc państwa – Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie wszystkich środków koniecznych do wykonania art. 5 i 6 decyzji Komisji 2006/323/WE z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii, wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy (Dz.U. 2006, L 119, s. 12 ) oraz art. 4 i 6 decyzji Komisji 2007/375/WE z dnia 7 lutego 2007 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w Gardanne, w regionie Shannon oraz na Sardynii wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy (Dz.U. L 147, s. 29 ) – Naruszenie art. 288 TFUE, a także art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE] (Dz.U. L 83, s. 1) – Wymóg bezzwłocznego i skutecznego wykonania decyzji Komisji – Niewystarczający charakter postępowania prowadzonego w przedmiocie odzyskania odnośnej bezprawnie przyznanej pomocy

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków koniecznych w celu odzyskania pomocy państwa uznanej za niezgodną z prawem oraz ze wspólnym rynkiem decyzją Komisji 2006/323/WE z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii, wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy, oraz decyzją Komisji 2007/375/WE z dnia 7 lutego 2007 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w Gardanne, w regionie Shannon oraz na Sardynii wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy [C 78/2001 (ex NN 22/01), C 79/2001 (ex NN 23/01), C 80/2001 (ex NN 26/01)], Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 decyzji 2006/323, art. 4 decyzji 2007/375 oraz art. 249 akapit czwarty WE.
               Nie przekazując w wyznaczonych terminach informacji, o których mowa w art. 6 ust. 1 decyzji 2006/323 i w art. 6 ust. 2 decyzji 2007/375, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dwóch wskazanych przepisów oraz art. 249 akapit czwarty WE.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012.


title: Sprawa F-121/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. — Heath przeciwko EBC (Służba publiczna — Personel EBC — System emerytalno — rentowy — Plan emerytalny — Coroczna podwyżka emerytur — Zharmonizowane wskaźniki cen konsumpcyjnych — Opinia aktuariusza planu emerytalnego — Zasięgnięcie opinii Komitetu Pracowniczego — Zasięgnięcie opinii Komitetu Nadzorującego — Prawo do rokowań zbiorowych)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/27

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. — Heath przeciwko EBC
   (Sprawa F-121/10) (1)

   (Służba publiczna - Personel EBC - System emerytalno - rentowy - Plan emerytalny - Coroczna podwyżka emerytur - Zharmonizowane wskaźniki cen konsumpcyjnych - Opinia aktuariusza planu emerytalnego - Zasięgnięcie opinii Komitetu Pracowniczego - Zasięgnięcie opinii Komitetu Nadzorującego - Prawo do rokowań zbiorowych)
   2012/C 138/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Michael Heath (Southampton, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: L. Levi i M. Vandenbussche, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: P. Embley i E. Carlini, pełnomocnicy, adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozliczenia emerytury skarżącego za styczeń 2010 r. i następne miesiące w zakresie, w jakim zastosowano w nich podwyżkę emerytury o 0,6% w następstwie waloryzacji za 2010 r. oraz naprawienie szkody poniesionej przez skarżącego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Michael Heath pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011, s. 67


title: Sprawa T-593/11: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – Al-Chihabi/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie funduszy — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie — Prawo własności — Prawo do poszanowania życia prywatnego — Proporcjonalność)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/28

         Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – Al-Chihabi/Rada
   (Sprawa T-593/11) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie funduszy - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Prawo własności - Prawo do poszanowania życia prywatnego - Proporcjonalność))
   (2015/C 198/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fares Al-Chihabi (Aleppo, Syria) (przedstawiciele: początkowo adwokaci L. Ruessmann i W. Berg, następnie L. Ruessmann i J. Beck, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Interwenient) popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Boelaert i T. Scharf, następnie T. Scharf i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/522/WPZiB z dnia 2 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 228, s. 16), rozporządzenia Rady (UE) nr 878/2011 z dnia 2 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 228, s. 1), decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273/WPZiB (Dz.U. L 319, s. 56), rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 (Dz.U. L 16, s. 1), decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i uchylającej decyzję 2011/782 (Dz.U. L 330, s. 21), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1117/2012 z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 330, s. 9), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 111, s. 1) i decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 147, s. 14) oraz wszelkiego późniejszego prawodawstwa w zakresie, w jakim pozostawia ono w mocy lub zastępuje te akty w części dotyczącej skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fares Al-Chihabi pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa C-682/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 października 2013 r. w sprawie T-13/12 Andechser Molkerei Scheitz przeciwko Komisji, wniesione w dniu 23 grudnia 2013 r. przez Andechser Molkerei Scheitz GmbH

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 października 2013 r. w sprawie T-13/12 Andechser Molkerei Scheitz przeciwko Komisji, wniesione w dniu 23 grudnia 2013 r. przez Andechser Molkerei Scheitz GmbH
   (Sprawa C-682/13 P)
   2014/C 45/45
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Andechser Molkerei Scheitz GmbH (przedstawiciel: H. Schmidt, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu z dnia 15 października 2013 r. w sprawie T-13/12 w części, w której odrzucił skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 1131/2011 z dnia 11 listopada 2011 r. zmieniającego załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 w odniesieniu do glikozydów stewiolowych (1), opublikowanego w Dzienniku Urzędowym dnia 12 listopada 2011 r., oraz

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 1131/2011.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie zarzuca po pierwsze naruszenie swoich praw podstawowych wynikających z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Skarga o stwierdzenie nieważności jest co do zasady dopuszczalna na podstawie prawa pierwotnego Unii Europejskiej. Prawo podstawowe określone w art. 47 zdanie pierwsze ma na celu, by można było skutecznie korzystać z zasadniczo dopuszczalnych środków prawnych. Postanowienie Sądu narusza prawo wnoszącej odwołanie do skutecznego środka prawnego w rozumieniu zagwarantowania skutecznej ochrony prawnej na podstawie art. 47 zdanie pierwsze karty.
   Po drugie wnosząca odwołanie zarzuca naruszenie swojego prawa podstawowego wynikającego z art. 47 zdanie drugie, gdyż ma miejsce ingerencja w jej prawa podstawowe z art. 21 do niedyskryminacji i z art. 16 do zagwarantowanej w prawach podstawowych swobody przedsiębiorczości, ponieważ wniesiona przez nią skarga nie została rozpatrzona jako skuteczny środek prawny. Wnosząca odwołanie zarzuca dyskryminowanie jej jako producenta ekologicznych środków spożywczych, gdyż dopuszczenie glikozydów stewiolowych nastąpiło w sposób, który jej konkurentom konwencjonalnym przysparza nieuzasadnionej i nieuczciwej przewagi konkurencyjnej.
   Wnosząca odwołanie wnosi ponadto o równe traktowanie przez ustawodawcę unijnego. Podnosi ona naruszenie ogólnej zasady równości z art. 20 karty praw podstawowych. Ponadto zarzuca dyskryminację w świetle art. 21 karty jako przedsiębiorstwa produkującego ekologiczne środki spożywcze w stosunku do konwencjonalnych przedsiębiorstw produkujących środki spożywcze. Na dowód tego, że chodzi o arbitralną dyskryminację, powołuje się na umowę Unii Europejskiej ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki z lutego 2012 r., która zezwala na sprzedaż na runku wewnętrznym Unii z logo ekoproduktu UE produktów ekologicznych wyprodukowanych zgodnie z amerykańskimi przepisami dotyczącymi produktów ekologicznych z glikozydami stewiolowymi. Świadczy to o tym, że brak jest racjonalnego powodu dla zezwolenia konwencjonalnym konkurentom wnoszącej odwołanie na wytwarzanie jogurtu z glikozydami stewiolowymi, a jednocześnie dla zastosowania instrumentu prawnego, który jej samej zabrania tej swobody przedsiębiorczości. Wnosząca odwołanie zarzuca, że naruszone zostało jej prawo podstawowe do zagwarantowania swobody przedsiębiorczości, wynikające z art. 16 karty praw podstawowych.

      (1)  Dz.U. L 295, s. 205.


title: Wyrok Trybunału z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie E-14/11 – Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Dostęp do dokumentów – Dopuszczalność – Środki dotyczące organizacji procedury – Wznowienie procedury ustnej)

text:
               25.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/35

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 21 grudnia 2012 r.
   w sprawie E-14/11
   Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Dostęp do dokumentów – Dopuszczalność – Środki dotyczące organizacji procedury – Wznowienie procedury ustnej)
   2013/C 118/10
   W sprawie E-14/11 Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie nr 68736 z dnia 16 sierpnia 2011 r. odmawiającej wnioskodawcom dostępu do niektórych dokumentów odnoszących się do sprawy nr 34250 Norway Post/Privpak na podstawie zasad dotyczących dostępu do dokumentów ustalonych przez Kolegium Urzędu Nadzoru EFTA w dniu 27 czerwca 2008 r. – Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, przewodniczący i sędzia sprawozdawca, Per Christiansen i Páll Hreinsson, sędziowie, wydał dnia 21 grudnia 2012 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               unieważnia decyzję Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 16 sierpnia 2011 r.„Norway Post/Privpak – Dostęp do dokumentów” w zakresie, w jakim odmawia ona całkowicie lub częściowo dostępu do dokumentów z kontroli w sprawie nr 34250 Norway Post/Privpak;

               2)

               odrzuca skargę w pozostałym zakresie;

               3)

               nakazuje Urzędowi Nadzoru EFTA pokrycie kosztów własnych oraz kosztów poniesionych przez skarżącego;

               4)

               nakazuje Posten Norge AS pokrycie kosztów własnych.


title: Sprawa T-213/13: Postanowienie Sądu z dnia 30 marca 2015 r. – Square/OHIM – Caisse régionale de crédit agricole mutuel Pyrénées Gascogne (SQUARE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/12

         Postanowienie Sądu z dnia 30 marca 2015 r. – Square/OHIM – Caisse régionale de crédit agricole mutuel Pyrénées Gascogne (SQUARE)
   (Sprawa T-213/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 178/14)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Square, Inc. (San Francisco, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Caisse régionale de crédit agricole mutuel Pyrénées Gascogne (Tarbes, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Lecomte i R. Zeineh)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 stycznia 2013 r. (sprawa R 775/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Caisse régionale de crédit agricole mutuel Pyrénées Gascogne a Square, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-525/11: Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2014 r. – Volvo Trademark przeciwko OHIM – Hebei Aulion Heavy Industries (LOVOL) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LOVOL — Wcześniejsze wspólnotowe, słowny i graficzny, oraz graficzne krajowe znaki towarowe VOLVO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub z renomy wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/21

         Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2014 r. – Volvo Trademark przeciwko OHIM – Hebei Aulion Heavy Industries (LOVOL)
   (Sprawa T-525/11) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LOVOL - Wcześniejsze wspólnotowe, słowny i graficzny, oraz graficzne krajowe znaki towarowe VOLVO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub z renomy wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2014/C 462/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Volvo Trademark Holding AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat M. Treis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Hebei Aulion Heavy Industries Co., Ltd (Zhangjiakou, Chiny) (przedstawiciel: adwokat A.I. Alejos Cutuli)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 czerwca 2011 r. (sprawa R 1868/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Volvo Trademark Holding AB a Hebei Aulion Heavy Industries Co., Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Volvo Trademark Holding AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011.


title: Sprawa C-607/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Ministero dell’Economia e delle Finanze i in./Francesco Cimmino i in. [Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Banany — Rozporządzenie (WE) nr 2362/98 — Artykuł 7, art. 11 i art. 21 — Kontyngenty taryfowe — Banany pochodzące z krajów AKP — Nowy podmiot gospodarczy — Zezwolenia na przywóz — Zakaz przenoszenia praw wynikających z pozwoleń na przywóz — Nadużycie prawa — Rozporządzenie (WE) nr 2988/95 — Artykuł 4 ust. 3]

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Ministero dell’Economia e delle Finanze i in./Francesco Cimmino i in.
   (Sprawa C-607/13) (1)

   ([Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Banany - Rozporządzenie (WE) nr 2362/98 - Artykuł 7, art. 11 i art. 21 - Kontyngenty taryfowe - Banany pochodzące z krajów AKP - Nowy podmiot gospodarczy - Zezwolenia na przywóz - Zakaz przenoszenia praw wynikających z pozwoleń na przywóz - Nadużycie prawa - Rozporządzenie (WE) nr 2988/95 - Artykuł 4 ust. 3])
   (2015/C 294/05)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane, Komisja Europejska

      Strona pozwana: Francesco Cimmino, Costantino Elmi, Diletto Nicchi, Vincenzo Nicchi, Ivo Lazzeri, Euclide Lorenzon, Patrizia Mansutti, Maurizio Misturelli, Maurizio Momesso, Mirjam Princic, Marco Raffaelli, Gianni Vecchi, Marco Malavasi, Massimo Malavasi, Umberto Malavasi, Patrizia Mansutti, Carlo Mosca, Luca Nicoli, Raffaella Orsero, Raffaello Orsero, Erminia Palombini, Matteo Surian

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2362/98 z dnia 28 października 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do przywozów bananów do Wspólnoty, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1632/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. w związku z art. 11 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że warunek według którego jednostka gospodarcza musi prowadzić działalność handlową jako importer „na własny rachunek i jako podmiot niezależny”, jest wymagany nie tylko dla rejestracji tej jednostki gospodarczej jako „nowego” podmiotu gospodarczego w rozumieniu tego przepisu, ale również aby zachować ten status w celu przywozu bananów w ramach kontyngentów taryfowych przewidzianych przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów, zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/1999, z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającym i uchylającym niektóre rozporządzenia.

               2)

               Artykuł 21 ust. 2 rozporządzenia nr 2362/98 (z późniejszymi zmianami) należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie transakcjom takim jak te będące przedmiotem postępowania głównego, w których nowy podmiot gospodarczy kupuje od tradycyjnego podmiotu gospodarczego za pośrednictwem innego podmiotu gospodarczego zarejestrowanego jako nowy przed jego przywozem do Unii, a następnie po przywiezieniu tego towaru do Unii odsprzedaje go temu tradycyjnemu podmiotowi gospodarczemu poprzez tego samego pośrednika, gdy te transakcje stanowią nadużycie, co powinien ustalić sąd odsyłający.

               3)

               Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w ten sposób, iż stwierdzenie nadużycia w takich okolicznościach jak te, które były przedmiotem postępowania głównego powoduje, że importer, który w sposób sztuczny znalazł się w sytuacji umożliwiającej mu nienależyte skorzystanie z preferencyjnych taryf na przywóz bananów, jest zobowiązany uiścić należności celne za dane produkty niezależnie od sankcji administracyjnych, cywilnoprawnych lub karnoprawnych przewidzianych w przepisach prawa krajowego.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa C-173/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) w dniu 25 kwietnia 2008 r. — Kloosterboer Services B.V. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Rotterdam, Laan op Zuid

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) w dniu 25 kwietnia 2008 r. — Kloosterboer Services B.V. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Rotterdam, Laan op Zuid
   (Sprawa C-173/08)
   (2008/C 183/24)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Gerechtshof te Amsterdam
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kloosterboer Services B.V.

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Rotterdam, Laan op Zuid
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 384/2004 (1) z dnia 1 marca 2004 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej jest ważne w zakresie, w jakim przewiduje, że towary opisane w pkt 2.7 (2) objęte są podpozycją 8414 59 30 Nomenklatury Scalonej?

               2)

               Jeżeli rozporządzenie nr 384/2004 jest nieważne, czy taryfę celną można interpretować w ten sposób, że wskazane towary należy zaklasyfikować, jako „Części i akcesoria do maszyn objętych pozycją 8471”, do podpozycji 8473 30 90 Nomenklatury Scalonej?

      (1)  Dz.U. L 64, str. 21.

      (2)  Rozpatrywane towary składają się z dwóch elementów: z części popularnie nazywanej „heatsink” (rozpraszacz termiczny) i z wentylatora, które są ze sobą połączone w sposób trwały i tworzą jedną całość.


title: Sprawa F-1/06: Skarga wniesiona w dniu  1 stycznia 2006 r.  — Fernandez Ortis przeciwko Komisji

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/33

         Skarga wniesiona w dniu 1 stycznia 2006 r. — Fernandez Ortis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-1/06)
   (2006/C 74/64)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Juan Miguel Fernandez Ortis (Madryt, Hiszpania) [Przedstawiciel: J. R. Iturriagagoitia Bassas, avogado]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że decyzja z dnia 17 czerwca 2005 r. o zwolnieniu skarżącego jest niezgodna z prawem i jej uchylenie, jak również decyzji z dnia 23 września 2005 r., powiązanej z pierwszą;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, były urzędnik w okresie próbnym Komisji, został zatrudniony w dniu 1 lutego 2004 r., od której to daty rozpoczynał się jego dziewięciomiesięczny okres próbny, o którym mowa w art. 34 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników.
   Sprawozdanie z dnia 4 października 2004 r. zalecało zwolnienie skarżącego. Komisja postanowiła jednak wyjątkowo o przedłużeniu okresu próbnego do dnia 30 kwietnia 2005 r. zgodnie z art. 34 ust. 3 regulaminu pracowniczego. Decyzją z dnia 17 czerwca 2005 r. Komisja zwolniła skarżącego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2005 r.
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi, że jego zwolnienie jest niezgodne z prawem, gdyż pomiędzy początkiem okresu próbnego a zwolnieniem upłynęło siedemnaście miesięcy, podczas gdy zgodnie z art. 34 ust. 4 regulaminu pracowniczego łączna długość okresu próbnego nie może przekraczać 15 miesięcy


title: Sprawa T-650/13: Postanowienie Sądu z dnia 10 września 2014 r. – Lomnici przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Skarga o stwierdzenie nieważności — Petycja skierowana do Parlamentu Europejskiego dotycząca nowej słowackiej ustawy o obywatelstwie — Petycja uznana za dopuszczalną — Decyzja o zakończeniu postępowania — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/42

         Postanowienie Sądu z dnia 10 września 2014 r. – Lomnici przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-650/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Petycja skierowana do Parlamentu Europejskiego dotycząca nowej słowackiej ustawy o obywatelstwie - Petycja uznana za dopuszczalną - Decyzja o zakończeniu postępowania - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
   2014/C 409/60
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Zoltán Lomnici (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat Z. Lomnici)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji petycji Parlamentu z dnia 17 października 2013 r. o zamknięciu postępowania w przedmiocie petycji nr 1298/2013.

      Sentencja

               1)

               Wniosek Parlamentu Europejskiego o umorzenie postępowania zostaje oddalony.

               2)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               3)

               Postępowanie w sprawie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów złożonych przez Republikę Słowacką i Węgry zostaje umorzone.

               4)

               Zoltán Lomnici pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament.

               5)

               Republika Słowacka i Węgry pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa C-456/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Republiki Słowackiej w dniu 9 października 2007 r. — Karol Mihal przeciwko Daňový úrad Košice V

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Republiki Słowackiej w dniu 9 października 2007 r. — Karol Mihal przeciwko Daňový úrad Košice V
   (Sprawa C-456/07)
   (2007/C 315/45)
   Język postępowania: słowacki
   Sąd krajowy
   Najvyšší súd Republiki Słowackiej.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Karol Mihal.

      Strona pozwana: Daňový úrad Košice V.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 5 akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (zwanej dalej „szóstą dyrektywą”) można interpretować w ten sposób, że dotyczy on wyłącznie podmiotów prawa publicznego będących osobami prawnymi, a nie dotyczy podmiotów prawa publicznego będących osobami fizycznymi, to znaczy w ten sposób, że podmioty prawa publicznego będące osobami prawnymi nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują i transakcjami, które zawierają jako organy władzy publicznej, lecz za podatników są uważane podmioty prawa publicznego będące osobami fizycznymi?

               2)

               Czy w zakresie w jakim przepis prawa wewnętrznego ogranicza krąg osób, które nie są uważane za podatników (nie podlegają podatkowi od wartości dodanej) w świetle art. 4 ust. 5 akapit pierwszy szóstej dyrektywy, postanowienia art. 4 ust. 5 akapit pierwszy szóstej dyrektywy można uznać za podlegające bezpośredniemu stosowaniu?

               3)

               Czy działalność osoby fizycznej, taka jak działalność komornika sądowego w rozpatrywanej sprawie, wykonującego czynności z zakresu władzy publicznej i kwalifikowanego w wewnętrznym porządku prawnym jako funkcjonariusz publiczny, można uznać za działalność podmiotu prawa publicznego, to jest nie uznawać go za podatnika w związku z działalnością, którą podejmuje i transakcjami, które zawiera jako organ władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 5 akapit 1 szóstej dyrektywy?


title: Sprawa T-225/10: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2010 r. — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria przeciwko Komisji

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/56

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2010 r. — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria przeciwko Komisji
   (Sprawa T-225/10)
   2010/C 179/96
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendia Sierra, E. Abad Valdenebro, M. Muñoz de Juan i R. Calvo Salinero, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w nim, że art. 12 ust. 5 Texto Refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades (ujednoliconego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych — TRLIS) zawiera elementy pomocy państwa,

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 tej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w nim, że art. 12 ust. 5 TRLIS zawiera elementy pomocy państwa w zakresie, w jakim dotyczy on nabywania udziałów mającego skutkować przejęciem kontroli, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona w niniejszej skardze decyzja została także zakwestionowana w skargach T-219/10 Autogrill España przeciwko Komisji oraz T-221/10 Iberdrola przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w ramach tych ww. skarg.
   Skarżąca zarzuca Komisji zwłaszcza naruszenie w tej decyzji prawa w zakresie dotyczącym kwalifikacji prawnej środka jako pomocy państwa oraz określenia jego beneficjentów.


title: Sprawa C-96/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Nîmes – Francja) – Jean-Claude Van Hove/CNP Assurances SA (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki — Umowa ubezpieczenia — Artykuł 4 ust. 2 — Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych — Wyłączenie warunków dotyczących określenia głównego przedmiotu umowy — Warunek mający na celu zagwarantowanie przejęcia zobowiązań do spłaty rat z tytułu umowy kredytu na zakup nieruchomości — Całkowita niezdolność kredytobiorcy do pracy — Wyłączenie możliwości korzystania z tej gwarancji w przypadku stwierdzonej zdolności do wykonywania działalności zarobkowej lub niezarobkowej)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Nîmes – Francja) – Jean-Claude Van Hove/CNP Assurances SA
   (Sprawa C-96/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki - Umowa ubezpieczenia - Artykuł 4 ust. 2 - Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych - Wyłączenie warunków dotyczących określenia głównego przedmiotu umowy - Warunek mający na celu zagwarantowanie przejęcia zobowiązań do spłaty rat z tytułu umowy kredytu na zakup nieruchomości - Całkowita niezdolność kredytobiorcy do pracy - Wyłączenie możliwości korzystania z tej gwarancji w przypadku stwierdzonej zdolności do wykonywania działalności zarobkowej lub niezarobkowej))
   (2015/C 205/12)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de grande instance de Nîmes

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jean-Claude Van Hove

      Strona pozwana: CNP Assurances SA

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy intepretować w ten sposób, że warunek ustanowiony w umowie ubezpieczenia, mający na celu zagwarantowanie przejęcia zobowiązań do spłaty należności na rzecz kredytodawcy w wypadku całkowitej niezdolności kredytobiorcy do pracy, jest objęty zakresem wyjątku zawartego w tym przepisie tylko wtedy, gdy sąd odsyłający stwierdzi:

               —

               po pierwsze, że w świetle charakteru, ogólnej systematyki i postanowień całości stosunku umownego, w którą ten warunek się wpisuje, a także kontekstu prawnego i faktycznego tego stosunku umownego, wspomniany warunek określa podstawowy element wspomnianej całości, który jako taki ją charakteryzuje, oraz

               —

               po drugie, że wspomniany warunek jest sporządzony prostym i zrozumiałym językiem, czyli że jest nie tylko zrozumiały dla konsumenta pod względem gramatycznym, ale też że umowa wyjaśnia w sposób przejrzysty konkretne funkcjonowanie mechanizmu, do którego odnosi się dany warunek, a także stosunek pomiędzy tym mechanizmem a mechanizmem przewidzianym w innych warunkach, tak aby konsument ten był w stanie przewidzieć, w oparciu o jednoznaczne i zrozumiałe kryteria, konsekwencje ekonomiczne, jakie wynikają dla niego z ustanowienia tego mechanizmu.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa F-47/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 25 marca 2010 r. — Buschak przeciwko Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Służba publiczna — Europejska Fundacja na rzecz Poprawy warunków Życia i Pracy — Zakres obowiązków zastępcy dyrektora — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie — Interes prawny — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/52

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 25 marca 2010 r. — Buschak przeciwko Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
   (Sprawa F-47/08)
   (Służba publiczna - Europejska Fundacja na rzecz Poprawy warunków Życia i Pracy - Zakres obowiązków zastępcy dyrektora - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie - Interes prawny - Oczywista niedopuszczalność)
   2010/C 134/87
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Willy Buschak (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci L. Levi i C. Ronzi, później adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (przedstawiciel: C. Callanan, solicitor)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Stwierdzenie nieważności decyzji zmieniającej zakres obowiązków skarżącego oraz nakazanie stronie pozwanej naprawienia poniesionej przez skarżącego szkody i doznanej krzywdy

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               W. Buschak pokrywa wszystkie koszty postępowania.


title: Sprawa C-479/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 marca 2009 r. – Republika Francuska przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 809/2007 — Definicja pojęcia Pławnice oskrzelowe — Thonaille — Obowiązek uzasadnienia — Naruszenie zasad proporcjonalności i niedyskryminacji)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 marca 2009 r. – Republika Francuska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-479/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 809/2007 - Definicja pojęcia „Pławnice oskrzelowe” - Thonaille - Obowiązek uzasadnienia - Naruszenie zasad proporcjonalności i niedyskryminacji)
   2009/C 102/09
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i A.-L. During, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino i M.-M. Joséphidès i E. Chaboureau pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Nolin, M. van Heezik i M. T. van Rijn, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności – Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 809/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 894/97, (WE) nr 812/2004 oraz (WE) nr 2187/2005 w odniesieniu do pławnic (Dz.U. L 182, str. 1) – Pojęcie „pławnicy” – Objęcie tym pojęciem sieci ustabilizowanych, takich jak sieć zwana „thonaille” – Naruszenie obowiązku uzasadnienia i naruszenie zasad proporcjonalności i niedyskryminacji

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.