title: Sprawa T-507/10: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2010 r. — Viktor Uspaskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/28

         Skarga wniesiona w dniu 28 października 2010 r. — Viktor Uspaskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-507/10)
   ()
   2011/C 13/55
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Viktor Uspaskich (Kėdainiai, Litwa) (przedstawiciele: Vytautas Sviderskis, adwokat, i Stanislovas Tomas, doradca prawny)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego P7_TA(2010)0296 z dnia 7 września 2010 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Viktora Uspaskicha;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za szkody niematerialne w kwocie 10 000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.
   Po pierwsze skarżący utrzymuje, że strona pozwana naruszyła jego prawo do obrony oraz zasadę dobrej administracji w postępowaniu 2009/2147 (IMM). Parlament Europejski odmówił przesłuchania skarżącego w procedurze dotyczącej uchylenia jego immunitetu zarówno przed komisją do spraw prawnych, jak i na posiedzeniu plenarnym. Nie wziął pod uwagę większości argumentów skarżącego i nie ustosunkował się do nich.
   Po drugie Parlament Europejski wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o błędną podstawę prawną i naruszył art. 9 ust. 1 lit. a) Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej przez to, że oparł się na oczywiście błędnej wykładni art. 62 ust. 1 i 2 litewskiej konstytucji. Skarżący powołuje się na wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r. w sprawie T-42/06 Gollnisch przeciwko Parlamentowi, w którym Sąd uznał, że Parlament Europejski popełnił analogiczne naruszenie.
   Po trzecie strona pozwana naruszyła zasadę fumus persecutionis oraz popełniła oczywisty błąd w ocenie przy jej analizie. Strona pozwana całkowicie zignorowała swe wcześniejsze decyzje dotyczące zasady fumus persecutionis. Ponadto Parlament Europejski nie wziął pod uwagę okoliczności, że w chwili wydania decyzji o wszczęciu postępowania karnego lider polityczny nie ponosił odpowiedzialności za naruszenia związane z administracją i że materiały z dochodzenia wstępnego zostały opublikowane.
   Po czwarte strona pozwana naruszyła prawo skarżącego do przedstawienia wniosku o obronę immunitetu na podstawie art. 6 ust. 3 regulaminu Parlamentu Europejskiego. Strona pozwana odmówiła zbadania wniosku skarżącego, w ramach którego bronił on swego immunitetu, powołując się na okoliczność, że zarządzony wobec niego środek zapobiegawczy w postaci kaucji w kwocie 436 000 EUR jest nieproporcjonalny do ewentualnej maksymalnej grzywny grożącej za przestępstwo karne, o której jest oskarżany.


title: Sprawa T-363/10: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2011 r. — Abbott Laboratories przeciwko OHIM (RESTORE) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RESTORE — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 zdania pierwsze i drugie rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/14

         Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2011 r. — Abbott Laboratories przeciwko OHIM (RESTORE)
   (Sprawa T-363/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RESTORE - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 - Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 zdania pierwsze i drugie rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 6/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Abbott Laboratories (Abbot Park, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, S. Schäffler i J. Springer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Manea, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 czerwca 2010 r. (sprawa R 1560/2009-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego RESTORE jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Abbott Laboratories zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-542/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – SIA „VM Remonts” (dawniej SIA „DIV un KO”), SIA „Ausma grupa”/Konkurences padome i Konkurences padome/SIA „Pārtikas kompānija” (Odesłanie prejudycjalne — Konkurencja — Artykuł 101 ust. 1 TFUE — Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym — Stosowanie analogicznego uregulowania krajowego — Właściwość Trybunału — Uzgodniona praktyka — Odpowiedzialność przedsiębiorstwa za działania usługodawcy — Warunki)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – SIA „VM Remonts” (dawniej SIA „DIV un KO”), SIA „Ausma grupa”/Konkurences padome i Konkurences padome/SIA „Pārtikas kompānija”
   (Sprawa C-542/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Artykuł 101 ust. 1 TFUE - Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Stosowanie analogicznego uregulowania krajowego - Właściwość Trybunału - Uzgodniona praktyka - Odpowiedzialność przedsiębiorstwa za działania usługodawcy - Warunki))
   (2016/C 343/05)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SIA „VM Remonts” (dawniej SIA „DIV un KO”), SIA „Ausma grupa”, Konkurences padome

      Strona pozwana: Konkurences padome, SIA „Pārtikas kompānija”

      Sentencja

   Wykładni art. 101 ust. 1 TFUE należy dokonywać w taki sposób, że co do zasady przedsiębiorstwo nie może być pociągnięte do odpowiedzialności za udział w uzgodnionej praktyce na podstawie działań niezależnego usługodawcy, świadczącego na jego rzecz usługi, chyba że spełniony zostanie jeden z następujących warunków:

               —

               usługodawca działał w rzeczywistości pod kierownictwem lub pod kontrolą przedsiębiorstwa, któremu postawiono zarzuty, albo

               —

               przedsiębiorstwo to miało wiedzę o antykonkurencyjnych celach realizowanych przez swych konkurentów i usługodawcę i zamierzało własnym zachowaniem przyczynić się do ich realizacji, albo też

               —

               przedsiębiorstwo to mogło racjonalnie przewidzieć antykonkurencyjne działania swych konkurentów i usługodawcy i było gotowe zaakceptować wynikające stąd ryzyko.

      (1)  Dz.U. C 56 z 16.12.2015.


title: Sprawa T-18/12: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2012 r. — Interbev przeciwko Komisji

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/21

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2012 r. — Interbev przeciwko Komisji
   (Sprawa T-18/12)
   2012/C 80/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Association Nationale Interprofessionnelle du Bétail et des Viandes (Interbev) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Morrier i A. Bouviala)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 13 lipca 2011 r., pomoc państwa SA.14974 (C 46/2003) — Francja — dotyczącej składek uiszczanych na rzecz Interbev, C(2011) 4923 wersja ostateczna, dotychczas nieopublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, w zakresie w jakim decyzja ta uznaje za pomoc państwa działania prowadzone przez Interbev w latach 1996–2004 w zakresie reklamy, promocji pomocy technicznej oraz badań i rozwoju z jednej strony, a także dobrowolnych składek rozszerzonych służących finansowaniu jego działań z drugiej strony, w sytuacji gdy drugą integralną część wyżej wymienionych środków pomocy stanowiły zasoby państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 13 lipca 2011 r., pomoc państwa SA.14974 (C 46/2003) — Francja — dotyczącej składek uiszczanych na rzecz Interbev, C(2011) 4923 wersja ostateczna, dotychczas nieopublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, w zakresie w jakim zaleca ona sądom krajowym orzekanie zwrotu dobrowolnych składek rozszerzonych (zaskarżona decyzja, pkt 201 i 202);

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy niedostatecznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w świetle art. 296 TFUE, a w szczególności w świetle przesłanek dotyczących i) selektywnej korzyści gospodarczej, której beneficjentami były podmioty gospodarcze prowadzące działalność w sektorach hodowli bydła i owiec, ii) państwowego pochodzenia działań prowadzonych przez stronę skarżącą, iii) naruszenia konkurencji i wpływu na handel pomiędzy państwami członkowskimi oraz iv) koniecznego związku pomiędzy działaniami prowadzonymi przez stronę skarżącą a dobrowolnymi składkami rozszerzonymi, zwanymi również dobrowolnymi składkami obowiązkowymi, pobieranymi w latach 1996–2004.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, w zakresie w jakim działania prowadzone przez stronę skarżącą w latach 1996–2004:

                           —

                           nie mogły powodować odpowiedzialności państwa a rozszerzone składki dobrowolne, z których je finansowano nie stanowiły zasobów państwa, nie mogąc być w żaden sposób przypisane skarbowi państwa francuskiego;

                           —

                           nie stanowiły korzyści gospodarczej dla jednego lub więcej beneficjentów;

                           —

                           nie miały, nawet potencjalnie, wpływu na konkurencję oraz handel pomiędzy państwami członkowskimi.

               3)

               Zarzut trzeci, podniesiony posiłkowo, dotyczy oczywistego błędu w ocenie istnienia koniecznego związku pomiędzy dobrowolnymi składkami rozszerzonymi oraz działaniami prowadzonymi przez stronę skarżącą.

               4)

               Zarzut czwarty, podniesiony posiłkowo w dalszej kolejności, dotyczy oczywistego błędu w ocenie konsekwencji, jakie powinien wyciągnąć sąd krajowy z faktu braku przekazania informacji o dobrowolnych składkach rozszerzonych. Komisja w pkt 202 zaskarżonej decyzji zalecała sądom krajowym orzekanie nakazu zwrotu dobrowolnych składek rozszerzonych oraz nieważności pomocy a zainteresowanym wnoszenie skarg do sądów krajowych, podczas gdy sądy krajowe nie mają obowiązku orzekania nakazu zwrotu pomocy oraz dobrowolnych składek rozszerzonych z powodu niewłaściwego charakteru oraz praktycznej niemożliwości takiego zwrotu.


title: Sprawa C-490/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 11 sierpnia 2017 r. – Passenger Rights sp. z o.o. przeciwko Deutsche Lufthansa AG

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 11 sierpnia 2017 r. – Passenger Rights sp. z o.o. przeciwko Deutsche Lufthansa AG
   (Sprawa C-490/17)
   (2017/C 357/07)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Okręgowy w Warszawie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Passenger Rights sp. z o.o. w Warszawie

      Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy strajk wewnętrzny zorganizowany przez związek zawodowy pracowników przewoźnika wchodzi w zakres „nadzwyczajnych okoliczności”, o których stanowi art. 5 ust.3 Rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów (1) w związku z motywem ust. 14 Preambuły tego rozporządzenia?

               2)

               Czy dla zwolnienia się przewoźnika z obowiązku wypłaty rekompensaty na postawie art. 5 ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów w związku z motywem ust. 14 Preambuły tego rozporządzenia wystarczające jest uprawdopodobnienie, czy też konieczne jest udowodnienie, że strajk pracowników jest nadzwyczajną okolicznością, której nie można było uniknąć mimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków pozostających w dyspozycji przewoźnika?

      (1)  Dz.U. L 46, s. 1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 07 Tom 008 P. 10 – 16


title: Sprawa T-225/08: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2008 r. — Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel przeciwko OHIM — Schwarzbräu (ALASKA)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/47

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2008 r. — Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel przeciwko OHIM — Schwarzbräu (ALASKA)
   (Sprawa T-225/08)
   (2008/C 223/82)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH (Ebersburg, Niemcy) (przedstawiciel: P. Wadenbach, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Schwarzbräu GmbH (Zusmarshausen, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 kwietnia 2008 r. (nr sprawy R 877/2004-4);

               —

               całkowite wykreślenie wspólnotowego znaku towarowego nr 505 552 „ALASKA” z uwagi na występowanie bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania;

               —

               ewentualnie unieważnienie znaku towarowego nr 505 552 „ALASKA” przynajmniej w odniesieniu do następujących towarów: „wody mineralne i gazowane oraz inne napoje bezalkoholowe z klasy 32”.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy „ALASKA” dla towarów z klasy 32 (znak towarowy nr 505 552).

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Schwarzbräu GmbH.

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie znaku towarowego.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania skarżącej.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa T-189/09: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2009 r. — Poloplast przeciwko OHIM — Polypipe Building Products (P)

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/17

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2009 r. — Poloplast przeciwko OHIM — Polypipe Building Products (P)
   (Sprawa T-189/09)
   2009/C 167/33
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Poloplast GmbH & Co. KG (Leonding, Austria) (przedstawiciel: G. Bruckmüller, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Polypipe Building Products Ltd (Edlinton, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 25 lutego 2009 r. i dokonanie w niej zmiany, tak aby stwierdzała, że pomiędzy przywoływanymi znakami nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „P” dla towarów i usług z klas 6, 11, 17, 19 i 42 (zgłoszenie nr 3 148 194)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Polypipe Building Products Ltd

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy „P” dla towarów z klasy 17 (wspólnotowy znak towarowy nr 33 191) oraz graficzny znak towarowy „P POLYPIPE” dla towarów z klas 6, 11, 17, 19 i 20 (wspólnotowy znak towarowy nr 2 685 691)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1)), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1)


title: Sprawy połączone C-201/09 P i C-216/09 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 marca 2011 r. — ArcelorMittal Luxembourg SA, dawniej Arcelor Luxembourg SA, przeciwko Komisji Europejskiej, ArcelorMittal Belval & Differdange, dawniej Arcelor Profil Luxembourg SA, ArcelorMittal International SA, dawniej Arcelor International SA (C-201/09 P), Komisja Europejska przeciwko ArcelorMittal Luxembourg SA, dawniej Arcelor Luxembourg SA, ArcelorMittal Belval & Differdange SA, dawniej Arcelor Profil Luxembourg SA, ArcelorMittal International SA, dawniej Arcelor International SA (C-216/09 P) (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Wspólnotowy rynek belek stalowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Kompetencje Komisji — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Powaga rzeczy osądzonej — Prawo do obrony — Przedawnienie — Pojęcie „zawieszenie” biegu przedawnienia — Skutki erga omnes lub inter partes — Brak uzasadnienia)

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 marca 2011 r. — ArcelorMittal Luxembourg SA, dawniej Arcelor Luxembourg SA, przeciwko Komisji Europejskiej, ArcelorMittal Belval & Differdange, dawniej Arcelor Profil Luxembourg SA, ArcelorMittal International SA, dawniej Arcelor International SA (C-201/09 P), Komisja Europejska przeciwko ArcelorMittal Luxembourg SA, dawniej Arcelor Luxembourg SA, ArcelorMittal Belval & Differdange SA, dawniej Arcelor Profil Luxembourg SA, ArcelorMittal International SA, dawniej Arcelor International SA (C-216/09 P)
   (Sprawy połączone C-201/09 P i C-216/09 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Wspólnotowy rynek belek stalowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Kompetencje Komisji - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Powaga rzeczy osądzonej - Prawo do obrony - Przedawnienie - Pojęcie „zawieszenie” biegu przedawnienia - Skutki erga omnes lub inter partes - Brak uzasadnienia)
   2011/C 173/02
   Język postępowania: francuski

      Strony

   (C-201/09 P)

      Wnosząca odwołanie: ArcelorMittal Luxembourg SA, dawniej Arcelor Luxembourg SA (przedstawiciele: adwokaci A. Vandencasteele i C. Falmagne)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i E. Gippini Fournier, pełnomocnicy) ArcelorMittal Belval & Differdange, dawniej Arcelor Profil Luxembourg SA, ArcelorMittal International SA, dawniej Arcelor International SA
   (C-216/09 P)

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, X. Lewis i E. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: ArcelorMittalLuxembourg SA, dawniej Arcelor Luxembourg SA, ArcelorMittal Belval & Differdange, dawniej Arcelor Profil Luxembourg SA, ArcelorMittal International SA, dawniej Arcelor International SA (przedstawiciel: adwokat A. Vandencasteele)

      Przedmiot

   Odwołanie — Konkurencja — Wspólnotowy rynek belek stalowych — Kartele dotyczące ustalania cen w sektorze belek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Kompetencje Komisji — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Zasady indywidualizacji kar i sankcji oraz powagi rzeczy osądzonej — Przepisy dotyczące przedawnienia w zakresie postępowań — Pojęcie „zawieszenie” biegu przedawnienia

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               ArcelorMittal Luxembourg SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w związku z odwołaniem w sprawie C-201/09 P.

               3)

               Komisja Europejska, ArcelorMittal Belval & Differdange SA oraz ArcelorMittal International SA pokrywają własne koszty związane z odwołaniem w sprawie C-216/09 P.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa T-155/04: Skarga wniesiona dnia 23 kwietnia 2004 r. przez ALENIA MARCONI SYSTEMS S.p.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/11

         Skarga wniesiona dnia 23 kwietnia 2004 r. przez ALENIA MARCONI SYSTEMS S.p.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-155/04)
   (2004/C 179/23)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 23 kwietnia 2004 r. ALENIA MARCONI SYSTEMS S.p.A., reprezentowana przez adwokata Francisca Sciaudonego, wniosła do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Komisji Europejskiej.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji:

               —

               o zobowiązanie Komisji do przesłania Sądowi Pierwszej Instancji całości akt, które posiadają jej służby w zakresie zgłoszenia przesłanego przez skarżącą

               —

               o uchylenie i/lub zmianę zaskarżanej decyzji

               —

               o przedsięwzięcie wszelkich innych środków, jakie Sąd uzna za stosowne dla skłonienia Komisji do wykonania jej obowiązków wynikających z art. 233 WE, w tym w szczególności do ponownego rozpatrzenia zgłoszenia złożonego dnia 27 października 1997 r.

               —

               o obciążenie Komisji kosztami niniejszej skargi

         Zarzuty i główne argumenty
   Mocą zaskarżanej decyzji odrzucone zostało - z powodu rzekomego braku przesłanek do zastosowania do EUROCONTROL przepisów wspólnotowych w dziedzinie konkurencji oraz braku wystarczających elementów do udowodnienia zarzucanych nadużyć, stanowiących jego przedmiot - zgłoszenie, przesłane w trybie art. 3 Rozporządzenia nr 17/62 dnia 27 października 1997 r. przez ówczesną Alenia Difesa, gałąź przedsiębiorstwa FINMECCANICA S.p.A. Skarżąca zgłosiła między innymi nadużycia pozycji dominującej popełniane przez EUROCONTROL oraz skutki zakłócające konkurencję w sposobie zarządzania umowami rozwoju prototypów, prawami własności intelektualnej (IPR-ami), w odniesieniu do umów dostawy osprzętowania Air Traffic Management oraz w przebiegu pomocy na rzecz organów administracji krajowej.
   Owa decyzja jest przedmiotem zaskarżenia przede wszystkim z powodu naruszenia przepisu art. 82 Traktatu WE, w szczególności dlatego, iż pomimo świadomości stosowalności co do zasady art. 82 do EUROPCONTROL, w niniejszym przypadku decyzja ta wyłącza możliwość odwołania się do niego poprzez zanegowanie gospodarczego charakteru działalności normalizacji i pomocy na rzecz organów administracji krajowej, dokonanych przez powyższy podmiot.
   Oprócz uchybienia opisanego powyżej, decyzja ta jest zdaniem skarżącej wadliwa, albowiem Komisja:

               a)

               nie dokonała analizy merytorycznej nadużyć wynikających ze zgłoszonych zachowań odnoszących się do działalności normalizacji, regulacji i walidacji oraz pomocy na rzecz organów administracji krajowej;

               b)

               oceniając merytorycznie, choć pobieżnie, zachowanie EUROCONTROL w zakresie działalności zakupu prototypów i zarządzania obejmującego prawa własności intelektualnej, wyłączyła występowanie nadużycia w rozumieniu art. 82 Traktatu WE.

         Wreszcie zaskarżana decyzja wydaje się wadliwa, albowiem pozbawiona jest jakiegokolwiek uzasadnienia przekonywującego o niegospodarczym charakterze niektórych działalności EUROCONTROL oraz nieistnieniu ze strony EUROCONTROL zachowań noszących cechy nadużyć w rozumieniu art. 82 Traktatu WE.


title: Sprawa T-451/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  28 marca 2006 r.  w sprawie Mediocurso przeciwko Komisji (Skarga na bezczynność — Wykonanie wyroku Trybunału — Środki egzekucyjne orzeczone w pierwszej instancji — Umorzenie postępowania w sprawie)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/17

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie Mediocurso przeciwko Komisji
   (Sprawa T-451/04) (1)

   (Skarga na bezczynność - Wykonanie wyroku Trybunału - Środki egzekucyjne orzeczone w pierwszej instancji - Umorzenie postępowania w sprawie)
   (2006/C 154/44)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Mediocurso — Estabelecimento de Ensino Particular, Lda (Lizbona, Portugalia) [przedstawiciele: adwokaci C. Botelho Moniz i E. Maia Cadete]

      Strona pozwana:
      Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: P. Andrade i A. Weimar, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na bezczynność zmierzająca do stwierdzenia, iż Komisja niezgodnie z prawem wstrzymała się od wykonania wyroku Trybunału wydanego w dniu 21 września 2000 r. w sprawie Mediocurso przeciwko Komisji (C-462/98 P, Rec. str. I-7183)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Umarza się postępowanie w sprawie.

               2)

               Komisja pokrywa swe własne koszty jak i koszty poniesione przez Mediocurso — Estabelecimento de Ensino Particular, Lda.

      (1)  Dz.U. C 19 z 22.1.2005


title: Sprawa C-243/04 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 kwietnia 2004 r. (pierwsza izba) w sprawie T-172/01 ze skargi M. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, wniesione przez M. w dniu 9 czerwca 2004 r.

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/13

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 kwietnia 2004 r. (pierwsza izba) w sprawie T-172/01 ze skargi M. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, wniesione przez M. w dniu 9 czerwca 2004 r.
   (Sprawa C-243/04 P)
   (2004/C 190/22)
   W dniu 9 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie M., reprezentowanej przez H. Tagarasa, avocat, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 kwietnia 2004 r. (pierwsza izba) w sprawie T-172/01 ze skargi M. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne i uzasadnione;

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie, że skarżącej przysługuje prawo do renty rodzinnej zgodnie z art. 27 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami pierwszej instancji, jak również niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne przywołane argumenty:
   Zaskarżony wyrok jest dotknięty zarówno „naruszeniem procedury” w rozumieniu art. 58 statutu Trybunału Sprawiedliwości, jak i „naruszeniem prawa wspólnotowego” w rozumieniu tego samego przepisu. Skarżąca powołuje się również na Europejską Konwencję Praw Człowieka, w szczególności prawo do sprawiedliwego procesu.
   Zarzut naruszenia procedury dotyczy kwestii dowodowych i składa się z dwóch części. Pierwsza odnosi się do decyzji Sądu o odrzuceniu, jako spóźnionych, dwóch potwierdzonych notarialnie oświadczeń, przedłożonych po zamknięciu procedury pisemnej, lecz w odpowiedzi na nowe dokumenty i argumentację zawarte w duplice. Druga część opiera się na fakcie, że Sąd w żaden sposób nie wziął pod uwagę dwóch innych potwierdzonych notarialnie oświadczeń, które były dołączone do początkowego wniosku oraz do skargi.
   Zarzut naruszenia prawa wspólnotowego odnosi się do błędu popełnionego przez Sąd przy stosowaniu art. 27 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, polegającego na nieprawidłowej kwalifikacji prawnej porozumienia zawartego między skarżącą a jej byłym małżonkiem. Odwołanie zarzuca w szczególności, iż w zaskarżonym wyroku nie uznano „alimentacyjnego” charakteru porozumienia z 1999 r., lecz w sposób dowolny i błędny zakwalifikowano je jako akt „czysto grzecznościowy”.


title: Sprawa C-398/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba)wydanego w dniu 9 lipca 2008 r. w sprawie T-70/06 Audi AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 września 2008 r. przez Audi AG

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/18

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba)wydanego w dniu 9 lipca 2008 r. w sprawie T-70/06 Audi AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 września 2008 r. przez Audi AG
   (Sprawa C-398/08 P)
   (2008/C 301/32)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Audi AG (przedstawiciele: adwokaci S.O. Gillert i dr F. Schiwek)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 16 grudnia 2005 r. w sprawie R 237/2005-2 w zakresie, w jakim odwołanie od decyzji eksperta zostało częściowo oddalone;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania przed Trybunałem, Sądem Pierwszej Instancji i Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94: Sąd, podobnie jak wcześniej Izba Odwoławcza, nie dokonał wystarczających ustaleń w zakresie każdorazowo omawianego właściwego kręgu odbiorców. Z uwagi na wielość towarów i usług oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym całościowe podejście nie jest dopuszczalne.
   Przy dokonywaniu oceny charakteru odróżniającego Sąd zastosował ponadto zbyt surowe kryterium. Sąd nie uwzględnił, że również tak zwane slogany reklamowe mogą stanowić słowne znaki towarowe. Natomiast Sąd już z uwagi na fakt, że jego zdaniem w przypadku zgłoszonego znaku towarowego „Vorsprung durch Technik” mamy do czynienia ze sloganem reklamowym, zastosował surowsze wymogi dla stwierdzenia istnienia charakteru odróżniającego.
   Naruszenie art. 63 rozporządzenia Rady nr 40/94: Sąd winien ograniczyć się do dokonania weryfikacji decyzji Izby Odwoławczej. Podnoszone przez strony nowe okoliczności faktyczne, które nie były przedmiotem decyzji Izby Odwoławczej, nie powinny były ani zostać dopuszczone przez Sąd, ani też uwzględnione w dokonywanej przez niego ocenie. Przy dokonywaniu oceny charakteru odróżniającego Sąd powołał się jednak na dokument załączony przez pozwanego dopiero do odpowiedzi na skargę. Stwierdzenie, że zgłoszony znak towarowy „Vorsprung durch technik” nie wykazuje charakteru odróżniającego, zostało w decydującym stopniu oparte na treści tego dokumentu i dokonanej przez Sąd ocenie tej treści.


title: Sprawa C-52/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 26 października 2011 r. — Fernando Marcelino Victoria Sánchez przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Komisji Europejskiej (Odwołanie — Skarga na bezczynność — Pismo skierowane do Parlamentu i do Komisji — Odpowiedź — Decyzja o nienadaniu dalszego biegu — Odwołanie oczywiście bezzasadne i oczywiście niedopuszczalne)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/11

         Postanowienie Trybunału z dnia 26 października 2011 r. — Fernando Marcelino Victoria Sánchez przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-52/11 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga na bezczynność - Pismo skierowane do Parlamentu i do Komisji - Odpowiedź - Decyzja o nienadaniu dalszego biegu - Odwołanie oczywiście bezzasadne i oczywiście niedopuszczalne)
   2012/C 73/18
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Fernando Marcelino Victoria Sánchez (przedstawiciel: P. Suarez Plácido, abogado)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz, N. Görlitz i P. López-Carceller, pełnomocnicy) i Komisja Europejska, (przedstawiciele: I. Martínez del Peral i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 17 listopada 2011 r. w sprawie T-61/10 Victoria Sánchez przeciwko Parlamentowi i Komisji, którym Sąd odrzucił żądanie stwierdzenia bezczynności Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej, w zakresie w jakim instytucje te niezgodnie z prawem zaniechały udzielenia odpowiedzi na pismo wnoszącego odwołanie z dnia 6 października 2009 r., wniosek o wydanie nakazu oraz wniosek o zastosowanie środków ochronnych

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               F. M. Victoria Sánchez zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011.


title: Przydzielenie sędziów do izb

text:
               12.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/1

         Przydzielenie sędziów do izb
   (2004/C 156/03)
   W trakcie zgromadzenia w dniu 13 maja 2004 r. Trybunał postanowił przydzielić sędziów do izb w sposób następujący:
   Pierwsza izba:
   Pan Jann, prezes izby
   Pan Cunha Rodrigues, Pani Colneric, Panowie: Lenaerts, Schiemann, Juhász, Ilešič i Levits, sędziowie.
   Druga izba:
   Pan Timmermans, prezes izby
   Panowie: Gulmann, Schintgen, Pani Silva de Lapuerta, Panowie: Makarczyk, Kūris, Arestis i Klučka, sędziowie.
   Trzecia izba
   Pan Rosas, prezes izby
   Panowie: La Pergola, Puissochet, Pani Macken, Panowie: von Bahr, Borg Barthet, Malenovský i Lõhmus, sędziowie.
   Czwarta izba
   Pan Cunha Rodrigues, prezes izby
   Pani Colneric, Panowie: Lenaerts, Schiemann, Juhász, Ilešič i Levits, sędziowie.
   Piąta izba
   Pan Gulmann, prezes izby
   Pan Schintgen, Pani Silva de Lapuerta, Panowie: Makarczyk, Kūris, Arestis i Klučka, sędziowie.
   Szósta izba
   Pan Puissochet, prezes izby
   Pan La Pergola, Pani Macken, Panowie: von Bahr, Borg Barthet, Malenovský i Lõhmus, sędziowie.


               2.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 66/32

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 12 maja 2016 r. w sprawie Fjarskipti hf. przeciwko Póst- og fjarskiptastofnun
   (Sprawa E-6/16)
   (2017/C 66/12)
   W dniu 18 maja 2016 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek skierowany do Trybunału EFTA złożony w dniu 12 maja 2016 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku) o wydanie opinii doradczej w sprawie Fjarskipti hf. przeciwko Póst- og fjarskiptastofnun w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) można interpretować w ten sposób, że pojęcie „sieci łączności elektronicznej” obejmuje przekazywanie sygnałów mających postać wiadomości SMS na urządzeniu końcowym użytkownika podłączonym za pośrednictwem przeglądarki internetowej do serwera „My Pages” w domenie internetowej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, za pośrednictwem publicznego internetu, oraz do skryptu PHP na tej samej domenie internetowej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, które odbiera te sygnały, przetwarza je i następnie przekazuje od domeny internetowej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego do serwera SMS (SMSC) w jego systemie komunikacyjnym, który to serwer przekazuje je następnie za pomocą sieci telefonicznej na numer telefonu odbiorcy?

               2.

               Jeśli odpowiedź na pytanie 1 jest twierdząca, to czy art. 2 lit. c) dyrektywy 2002/21/WE należy interpretować w taki sposób, że pojęcie „usługa łączności elektronicznej” oznacza usługę, która polega na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej, o której mowa w pytaniu 1, gdy i) pobierana jest opłata za taką usługę, oraz gdy ii) nie pobiera się opłaty za taką usługę?

               3.

               Jeśli odpowiedź na pytanie 2 jest twierdząca, to czy art. 2 lit. d) dyrektywy 2002/21/WE należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „sieć łączności elektronicznej” obejmuje usługi łączności elektronicznej, o których mowa w pytaniu 2, świadczone za pomocą sieci łączności elektronicznej, o której mowa w pytaniu 1, niezależnie od tego, czy taka usługa i) jest dostępna publicznie, czy też ii) jest dostępna jedynie dla wszystkich abonentów przedsiębiorstwa telekomunikacyjnego?


title: Sprawa C-54/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 34 de Madrid – Hiszpania) – Rafael Villafáñez Gallego, María Pérez Anguio przeciwko Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/23

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 34 de Madrid – Hiszpania) – Rafael Villafáñez Gallego, María Pérez Anguio przeciwko Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA
      (Sprawa C-54/14) (1)

      (2015/C 016/35)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa T-129/14 P: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2016 r. – Andres i in./EBC (Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBC — Emerytury — Reforma systemu zabezpieczenia — Zamrożenie planu emerytalnego — Warunki zatrudnienia personelu EBC — Prawo do zasięgnięcia opinii — Różnica w charakterze stosunku pracy na podstawie umowy a stosunku pracy w oparciu o regulamin pracowniczy — Przeinaczenie — Naruszenie prawa)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/15

         Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2016 r. – Andres i in./EBC
   (Sprawa T-129/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBC - Emerytury - Reforma systemu zabezpieczenia - Zamrożenie planu emerytalnego - Warunki zatrudnienia personelu EBC - Prawo do zasięgnięcia opinii - Różnica w charakterze stosunku pracy na podstawie umowy a stosunku pracy w oparciu o regulamin pracowniczy - Przeinaczenie - Naruszenie prawa))
   (2016/C 222/16)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlos Andres (Frankfurt nad Menem, Niemcy) i innych 150 skarżących, których nazwiska widnieją w załączniku do wyroku (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: początkowo B. Ehlers i M. López Torres, następnie B. Ehlers i F. Malfrère, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura).

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2013 r., Andres i in./EBC (F-15/10, EU:F:2013:194).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Carlos Andres i inni skarżący, których nazwiska widnieją w załączniku zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 159 z 26.5.2014.


title: Sprawa F-77/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 1 lutego 2008 r. — Labate przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Ubezpieczenie od wypadków i chorób zawodowych — Choroba zawodowa — Rak płuc — Pasywne palenie tytoniu — Umorzenie postępowania)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/35

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 1 lutego 2008 r. — Labate przeciwko Komisji
   (Sprawa F-77/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Ubezpieczenie od wypadków i chorób zawodowych - Choroba zawodowa - Rak płuc - Pasywne palenie tytoniu - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 79/67)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Kay Labate (Tarquinia, Włochy) (przedstawiciel: I. Forrester, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 6 października 2006 r. i z dnia 18 października 2004 r. odmawiających uznania raka, który był przyczyną zgonu małżonka skarżącej, za chorobę zawodową wynikającą z pasywnego palenia tytoniu
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone w przedmiocie wniosków przedstawionych w skardze K. Labate.

               2)

               Wnioski o odszkodowanie przedstawione w piśmie K. Labate z dnia 25 października 2007 r. zostają odrzucone jako oczywiście bezzasadne.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 223 z dnia 22.9.2007, str. 22.


title: Sprawa F-55/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (w pełnym składzie) z dnia 27 września 2011 r. — De Nicola przeciwko EBI (Służba publiczna — Postępowanie — Ustalenie kosztów — Koszty podlegające zwrotowi — Wydatki niezbędne — Wynagrodzenie wypłacone przez instytucję jej adwokatowi — Obowiązek pokrycia tego wynagrodzenia przez skarżącego, który przegrał sprawę — Zasada równości traktowania — Skuteczna ochrona sądowa — Przesłanki)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/24

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (w pełnym składzie) z dnia 27 września 2011 r. — De Nicola przeciwko EBI
   (Sprawa F-55/08)
   (Służba publiczna - Postępowanie - Ustalenie kosztów - Koszty podlegające zwrotowi - Wydatki niezbędne - Wynagrodzenie wypłacone przez instytucję jej adwokatowi - Obowiązek pokrycia tego wynagrodzenia przez skarżącego, który przegrał sprawę - Zasada równości traktowania - Skuteczna ochrona sądowa - Przesłanki)
   2011/C 362/41
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: F. Martin, działająca w charakterze pełnomocnika, wspierana przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o ustalenie kosztów złożony przez stronę pozwaną w następstwie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie F-55/08

      Sentencja postanowienia

   Kwota kosztów podlegających zwrotowi na rzecz Europejskiego Banku Inwestycyjnego w sprawie F-55/08 De Nicola przeciwko EBI zostaje ustalona na 6 000 EUR.


title: Sprawa T-393/04: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2004 r. przez Dirka Klaasa przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/39

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2004 r. przez Dirka Klaasa przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-393/04)
   (2005/C 6/76)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 30 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Parlamentowi Europejskiemu sporządzona przez Dirka Klaasa, zamieszkałego w Heilderbergu (Niemcy), reprezentowanego przez adwokata R. Moosa.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Generalnego ds. Personalnych z dnia 12 lutego 2004 r., na mocy której anulowano 2 punkty awansowe, potwierdzonej decyzją w sprawie sprzeciwu wydaną przez Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego w dniu 30 czerwca 2004 r. w zakresie, w którym skarżącemu zostały odebrane 2 punkty awansowe, które zostały mu przyznane za okres przed 1999 r.;

               —

               uchylenie w tym zakresie decyzji Sekretarza Generalnego i stwierdzenie, że 2 punkty awansowe zostają przeniesione na lata następne;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący jest urzędnikiem Parlamentu i został awansowany ze skutkiem wstecznym od dnia 1 stycznia 1999 r. do grupy zaszeregowania A 6. W ramach awansu wszystkie punkty awansowe uzyskane przez skarżącego przed 1999 r. zostały skreślone. W uzasadnieniu Parlament powołuje się na wyrok Sądu w sprawie T-30/02 (Leonhardt przeciwko Parlamentowi), który w jego przekonaniu pozwala na takie skreślenie.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnosi, że przejściowa regulacja, zgodnie z którą wszystkie uzyskane przed 1999 r. punkty podlegają skreśleniu w przypadku awansu, narusza art. 45 regulaminu pracowniczego. W przekonaniu skarżącego, regulacja ta nie jest konieczna i współmierna i narusza zasadę równości. Podnosi on również, że niniejsza sprawa nie jest porównywalna ze sprawą T-30/02.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 października 2004 r. w sprawie T-35/03, Aventis CropScience SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego, wspólnotowego znaku towarowego CARPO — Wcześniejszy, słowny, krajowy znak towarowy HARPO Z — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/18

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 12 października 2004 r.
   w sprawie T-35/03, Aventis CropScience SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego, wspólnotowego znaku towarowego CARPO - Wcześniejszy, słowny, krajowy znak towarowy HARPO Z - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94)
   (2004/C 314/47)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie T–35/03, Aventis CropScience SA z siedzibą w Lyonie (Francja), reprezentowana przez adwokata E. Armijo Chávarriego, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: I. de Medrano Caballero i G. Schneider) (w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była BASF Aktiengesellschaft z siedzibą w Ludwigshafen nad Renem (Niemcy)), mającej za przedmiot skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM R 803/2001-2 z dnia 18 listopada 2002 r. w sprawie sprzeciwu zgłoszonego przez właściciela wcześniejszego, słownego, krajowego znaku towarowego HARPO Z wobec rejestracji słownego, wspólnotowego znaku towarowego CARPO, Sąd (druga izba) w składzie: J. Pirrung, prezes, N. J. Forwood i I. Pelikánová, sędziowie, sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał dnia 12 października 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona;

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 83 z 5.4.2003.


title: Sprawa C-172/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Ludwigshafen am Rhein (Niemcy) w dniu 11 kwietnia 2011 r. — Georges Erny przeciwko Daimler AG — Werk Wörth

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Ludwigshafen am Rhein (Niemcy) w dniu 11 kwietnia 2011 r. — Georges Erny przeciwko Daimler AG — Werk Wörth
   (Sprawa C-172/11)
   2011/C 226/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Arbeitsgericht Ludwigshafen am Rhein

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Georges Erny

      Strona pozwana: Daimler AG — Werk Wörth

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uregulowanie zawarte w umowie dotyczącej stopniowego przechodzenia na emeryturę, zgodnie z którym — tak jak zostało to przewidziane w § 5 pkt 1 umowy między stronami o stopniowym przechodzeniu na emeryturę — uzgodniony dodatek do wynagrodzenia także dla pracowników przygranicznych z Francji należy obliczać na podstawie niemieckiego rozporządzenia w sprawie minimalnego wynagrodzenia netto (Mindestnettoentgeltverordnung), narusza art. 45 TFUE, skonkretyzowany przez art. 7 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 (1) z dnia 15 października 1968 r.?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
               Czy odpowiednie uregulowania wynikające z układów zbiorowych pracy — takie jak pkt 8.3. porozumienia ogólnozakładowego z dnia 24 lipca 2000 r. i § 7 układu zbiorowego pracy z dnia 23 listopada 2004 r. — należy interpretować, z uwzględnieniem wymogów art. 45 TFUE, skonkretyzowanych przez art. 7 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68, w ten sposób, że w przypadku pracowników przygranicznych obliczanie dodatku do wynagrodzenia nie może dokonywane na podstawie tabeli wynikającej z rozporządzenia w sprawie minimalnego wynagrodzenia netto?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2).


title: Sprawa C-682/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 12 października 2011 r. w sprawie T-149/11 GS Gesellschaft für Umwelt- und Energie-Serviceleistungen mbH przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 27 grudnia 2011 r. przez GS Gesellschaft für Umwelt- und Energie-Serviceleistungen mbH

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/8

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 12 października 2011 r. w sprawie T-149/11 GS Gesellschaft für Umwelt- und Energie-Serviceleistungen mbH przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 27 grudnia 2011 r. przez GS Gesellschaft für Umwelt- und Energie-Serviceleistungen mbH
   (Sprawa C-682/11 P)
   2012/C 65/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: GS Gesellschaft für Umwelt- und Energie-Serviceleistungen mbH (przedstawiciel: J. Schmidt, adwokat)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 12 października 2011 r. w sprawie T-149/11; żądania sformułowane w pierwszej instancji zostają podtrzymane;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie kwestionuje zasadność orzeczenia Sądu, którym skarga została odrzucona jako niedopuszczalna z powodu braku bezpośredniego oddziaływania na wnoszącego odwołanie.
   Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżone rozporządzenie (1) dotyczy go bezpośrednio. W przekonaniu wnoszącego odwołanie wynika to z faktu, iż już przed przyjęciem rozporządzenia i przed jego wejściem w życie było oczywiste, że odnośne państwa członkowskie skorzystają z przyznanych ich w rozporządzeniu uprawnień dyskrecjonalnych faktycznie tylko w jeden sposób Możliwość podjęcia przez odnośne państwa członkowskie, względnie ich organy, innej decyzji jest więc, w opinii wnoszącego odwołanie, czysto teoretyczna.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1210/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu, Dz.U. L 339, s. 1


               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/2

         Mianowanie pierwszego rzecznika generalnego
   2009/C 267/05
   Na podstawie artykułu 10 § 1 akapit trzeci regulaminu Trybunał Sprawiedliwości mianował na okres jednego roku do dnia 6 października 2010 r. P. Mengozziego pierwszym rzecznikiem generalnym.


title: Sprawa F-65/06: Skarga wniesiona w dniu  22 maja 2006 r.  — Pereira Sequeira przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/36

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2006 r. — Pereira Sequeira przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-65/06)
   (2006/C 165/74)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Rosa Maria Pereira Sequeira (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: T. Botninck i J. Feld, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji indywidualnej dotyczącej zmiany kategorii zaszeregowania ze skutkiem od dnia 16 sierpnia 2005 r., o której skarżąca została powiadomiona w dniu 19 września 2005 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, będąca laureatem konkursu wewnętrznego COM/PC/04, została powołana do służby jako urzędnik i zaszeregowana do grupy zaszeregowania C*1, to znaczy do tej samej grupy, do której była zaszeregowana zgodnie z ostatnią umową zwartą przez nią jako pracownik tymczasowy. Otóż, mimo iż wcześniej skarżąca korzystała z korzystniejszego zaszeregowania, jej grupa zaszeregowania została obniżona do grupy zaszeregowania C*1 przed powołaniem jej do służby jako urzędnika.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca ponosi naruszenie art. 31 i 62 regulaminu pracowniczego oraz art. 5 i 2 załącznika XIII do tego regulaminu.
   Ponadto skarżąca podnosi naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań i ochrony praw nabytych.


title: Sprawa C-478/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Feldkirch (Austria) w dniu 24 października 2012 r. — Armin Maletic, Marianne Maletic przeciwko lastminute.com GmbH i TUI Österreich GmbH

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Feldkirch (Austria) w dniu 24 października 2012 r. — Armin Maletic, Marianne Maletic przeciwko lastminute.com GmbH i TUI Österreich GmbH
   (Sprawa C-478/12)
   2013/C 26/40
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesgericht Feldkirch

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Armin Maletic, Marianne Maletic

      Strona pozwana: lastminute.com GmbH, TUI Österreich GmbH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) dotyczący ustanowienia jurysdykcji sądu miejsca, w którym konsument ma miejsce zamieszkania należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy, druga strona (tutaj pośrednik turystyczny mający siedzibę za granicą) posługuje się swoim kontrahentem (tutaj organizatorem podróży mającym siedzibę w kraju), w odniesieniu do powództw skierowanych przeciwko obu tym podmiotom art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 ma zastosowanie również do kontrahenta mającego siedzibę na terytorium krajowym?

      (1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.


title: Sprawa T-513/09: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2009 r. — Baena Grupo przeciwko OHIM — Neuman y Galdeano del Sel (wzory)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/37

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2009 r. — Baena Grupo przeciwko OHIM — Neuman y Galdeano del Sel (wzory)
   (Sprawa T-513/09)
   2010/C 51/72
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: José Manuel Baena Grupo, SA (Santa Perpètua de Mogoda, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Herbert Neuman i Andoni Galdeano del Sel (Tarifa, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               dopuszczenie skargi na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 14 października 2009 r. w sprawie R 1323/2008-3;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji OHIM;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarejestrowany wzór wspólnotowy

      będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Wzór wspólnotowy nr 000 426 895-0002 zarejestrowany dla „zdobienia koszulek, zdobienia czapek, zdobienia naklejek, zdobienia druków, w tym publikacji reklamowych”

      Właściciel wzoru wspólnotowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wzoru wspólnotowego: Herbert Neuman i Andoni Galdeano Del Sel

      Prawo ze znaku towarowego lub z wzoru przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 1 312 651 dla towarów z klas 25, 28 i 32 klasyfikacji nicejskiej

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku i unieważnienie wzoru

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i, na podstawie kompetencji przyznanej w art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych, skorzystanie z uprawnień w ramach właściwości posiadanej przez wydział, który wydał zaskarżoną decyzję, i unieważnienie wzoru wspólnotowego.

      Podniesione zarzuty: Nieprawidłowa wykładnia art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa T-535/08: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Tuzzi fashion przeciwko OHIM — El Corte Inglés (Emidio Tucci) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Emidio Tucci — Wcześniejsze słowny krajowy znak towarowy i międzynarodowa rejestracja TUZZI — Wcześniejsza firma Tuzzi fashion GmbH — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (obecnie artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009) — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 73 i art. 62 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 i art. 64 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009) — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 74 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 76 rozporządzenia nr 207/2009) — Artykuł 79 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 83 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/20

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Tuzzi fashion przeciwko OHIM — El Corte Inglés (Emidio Tucci)
   (Sprawa T-535/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Emidio Tucci - Wcześniejsze słowny krajowy znak towarowy i międzynarodowa rejestracja TUZZI - Wcześniejsza firma Tuzzi fashion GmbH - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (obecnie artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009) - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 73 i art. 62 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 i art. 64 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009) - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 74 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 76 rozporządzenia nr 207/2009) - Artykuł 79 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 83 rozporządzenia nr 207/2009))
   2012/C 355/40
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Tuzzi fashion GmbH (Fulda, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: El Corte Inglés SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J.L. Rivas Zurdo i E. López Camba, następnie adwokaci J.L. Rivas Zurdo, E. López Camba i E. Seijo Veiguela i wreszcie adwokaci J.L. Rivas Zurdo i E. Seijo Veiguela)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 września 2008 r. (sprawa R 1561/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tuzzi fashion GmbH a El Corte Inglés SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tuzzi fashion GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-291/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Police de Neufchâteau (Belgia) na podstawie orzeczenia z dnia 4 czerwca 2004 r. w sprawie Ministère public przeciwko Henri'emu Léonowi Schmitzowi

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Police de Neufchâteau (Belgia) na podstawie orzeczenia z dnia 4 czerwca 2004 r. w sprawie Ministère public przeciwko Henri'emu Léonowi Schmitzowi
   (Sprawa C-291/04)
   (2004/C 217/33)
   Dnia 9 lipca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie orzeczenia Tribunal de Police de Neufchâteau (Belgia) wydanego dnia 4 czerwca 2004 r. w sprawie Ministère public przeciwko Henri'emu Léonowi Schmitzowi.
   Tribunal de Police de Neufchâteau (Belgia) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy art. 10, 39, 43 i 49 Traktatu WE sprzeciwiają się temu, aby Państwo Członkowskie przyjęło środki nakładające na pracownika zamieszkującego na jego terytorium obowiązek zarejestrowania tam pojazdu w sytuacji, gdy pojazd ten stanowi własność jego pracodawcy, spółki zarejestrowanej w innym Państwie Członkowskim, z którą łączy tego pracownika umowa o pracę, w której jednak jednocześnie jest on akcjonariuszem, sprawuje funkcję członka zarządu, pełnomocnika do spraw zwykłego zarządu lub podobną funkcję.


title: Sprawa T-522/08: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2011 r. — Ruiz de la Prada de Sentmenat przeciwko OHIM — Quant (AGATHA RUIZ DE LA PRADA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego AGATHA RUIZ DE LA PRADA — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiające czarno-biały kwiat — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/37

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2011 r. — Ruiz de la Prada de Sentmenat przeciwko OHIM — Quant (AGATHA RUIZ DE LA PRADA)
   (Sprawa T-522/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego AGATHA RUIZ DE LA PRADA - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiające czarno-biały kwiat - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 311/66
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Agatha Ruiz de la Prada de Sentmenat (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Bercovitz Álvarez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Mary Quant Ltd (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Arnold, solicitor, i M. Hicks, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 września 2008 r. (sprawa R 1523/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Mary Quant Ltd a Agathą Ruiz de la Prada de Sentmenat.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Agatha Ruiz de la Prada de Sentmenat zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprostowanie opublikowanego w Dzienniku Urzędowym komunikatu w sprawie T-126/09 ( Dz.U. C 129 z 6.6.2009, s. 18 )

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/53

         Sprostowanie opublikowanego w Dzienniku Urzędowym komunikatu w sprawie T-126/09
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 129 z dnia 6 czerwca 2009 r., s. 18
      )
   2009/C 153/102
   Opublikowany w Dzienniku Urzędowym komunikat w sprawie T-126/09 Republika Włoska przeciwko Komisji i EPSO otrzymuje brzmienie:

         „Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2009 r. — Włochy przeciwko Komisji i EPSO
         (Sprawa T-126/09)
         2009/C 129/31
         Język postępowania: włoski

            Strony

            Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, avvocato dello Stato)

            Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich i Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO)

            Żądania strony skarżącej

                     —

                     unieważnienie konkursów (AD5) EPSO/AD/144/09 (zdrowie publiczne), EPSO/AD/145/09 (bezpieczeństwo żywności — polityki i prawodawstwo) oraz EPSO/AD/146/09 (bezpieczeństwo żywności — inspekcje, kontrola i ewaluacja), mających na celu przyjęcie odpowiednio 35, 40 i 55 administratorów (AD5) narodowości bułgarskiej, cypryjskiej, czeskiej, estońskiej, węgierskiej, łotewskiej, litewskiej, maltańskiej, polskiej, rumuńskiej, słowackiej i słoweńskiej w dziedzinie zdrowia publicznego.

            Zarzuty i główne argumenty

         Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych, które podniesione zostały w sprawie T-166/07 Włochy przeciwko Komisji.”


title: Sprawa T-562/08: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — Repsol YPF Lubricantes y especialidades i in. przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/62

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — Repsol YPF Lubricantes y especialidades i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-562/08)
   (2009/C 44/106)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Repsol YPF Lubricantes y especialidades, SA (Madryt, Hiszpania), Repsol Petróleo, SA (Madryt, Hiszpania), oraz Repsol YPF, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Jiménez-Laiglesia Oñate, J. Jiménez-Laiglesia Oñate i S. Rivero Mena, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 zaskarżonej decyzji, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzja zaskarżona w ramach niniejszego postępowania jest tożsama z decyzją stanowiącą przedmiot skargi w sprawie T-540/08 Esso i in. przeciwko Komisji.
   Na poparcie swych żądań skarżące podnoszą, po pierwsze, że Komisja nie uwiarygodniła uczestnictwa Repsol YPF Lubricantes y especialidades, S.A. (Rylesa) w określonych praktykach, które, w celu nałożenia kary, były rozpatrywane indywidualnie. W szczególności zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczających dowodów na to, że Rylesa była stroną porozumienia o podziale klientów i rynków.
   W zaskarżonej decyzji Komisja dokonała także błędnej oceny okoliczności polegającej na tym, że przedmiotem zebrań technicznych nie był podział klientów i rynków. Praktyka ta miała natomiast miejsce, jak przyznają będące adresatami zaskarżonej decyzji przedsiębiorstwa, w ramach mających miejsce obok zebrań technicznych kontaktów dwustronnych i wielostronnych. Komisja w zaskarżonej decyzji uznała jednak, że badanie tych kontaktów dwustronnych i wielostronnych nie jest konieczne; z tego względu nie jest możliwe uznanie skarżących za uczestników stwierdzonego przez Komisję naruszenia. W każdym razie w zaskarżonej decyzji Komisja nie wyjaśnia, dlaczego Rylesa została uznana za odpowiedzialną za tą praktykę, skoro jednocześnie zwalnia z tej odpowiedzialności inne obecne na tych zebraniach technicznych przedsiębiorstwa, których oświadczenia są przytaczane jako dowody tej praktyki.
   Skarżące kwestionują także kryterium zastosowane przez Komisję do ustalenia wielkości obrotów związanych z rozpatrywanymi produktami oraz, odpowiednio, do ustalenia wysokości mającej zastosowanie kary. Po pierwsze, Komisja w zaskarżonej decyzji nie określa dokładnie produktów, których dotyczy naruszenie. Po drugie, zgodnie z mającymi zastosowanie w niniejszym przypadku wytycznymi w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r., wysokość grzywien należy ustalać na podstawie wartości sprzedaży dokonanej przez przedsiębiorstwa w ostatnim pełnym roku finansowym uczestnictwa w naruszeniu. W niniejszym przypadku jednak Komisja nie zastosowała tej mającej ogólne zastosowanie zasady i ustaliła wysokość grzywny na podstawie średniej sprzedaży osiągniętej przez Rylesę w latach 2001-2003. Na żadnym z etapów postępowania Komisja nie przedstawiła uzasadnienia tego, że nie przestrzegała w przypadku Rylesy zasad, które ustanowiła sama dla siebie w ww. komunikacie, i zastosowała kryterium (średniej wartości sprzedaży w latach 2001-2003), co jest zresztą w znacznym stopniu niekorzystne dla tej spółki. Zdaniem skarżących kwotą sprzedaży, którą należy uwzględnić, jest niewątpliwie, jak zresztą stwierdziła w zaskarżonej decyzji sama Komisja, kwota osiągnięta w 2003 r., ponieważ jest to ostatni pełen rok finansowy, w trakcie którego Rymesa, jak przyznaje sama Komisja, uczestniczyła w naruszeniu.
   W zaskarżonej decyzji Komisja zajęła stanowisko, że Rylesa zaprzestała uczestnictwa w naruszeniu w dniu 4 sierpnia 2004 r. Nie istnieje jednak żaden dowód na ciągłość uczestnictwa Rylesy w naruszeniu przed tą datą. W szczególności, Rylesa nie jest stroną porozumień i praktyk ustalonych na zebraniach technicznych w pierwszej połowie 2004 r. Zdaniem skarżących jej uczestnictwo w naruszeniu należy uznać za zakończone w styczniu 2004 r. lub, najpóźniej, w maju 2004 r.
   Wreszcie, zdaniem skarżących, zaskarżona decyzja nie uwzględnia przedstawionego w trakcie postępowania administracyjnego bogatego materiału dowodowego, który uwiarygodnia okoliczność, że Rylesa stanowi podmiot całkowicie niezależny od swej spółki dominującej, Repsol Petróleo, S.A. Zgodnie z orzecznictwem Komisja nie może w każdym razie rozciągnąć odpowiedzialności za naruszenie popełnione przez daną spółkę na całość grupy, do której ta spółka należy, a zatem obciążenie odpowiedzialnością Repsol YPF, S.A. jest bezzasadne.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie T-169/02, Cervecería Modelo, SA de CV przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie figuratywnego, wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego butelkę piwa, zawierającego element słowny „negra modelo” — Wcześniejszy figuratywny, krajowy znak towarowy Modelo — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Art. 8 ust. lit. b) rozporządzenia WE nr 40/94)

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/25

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 15 lutego 2005 r.
   w sprawie T-169/02, Cervecería Modelo, SA de CV przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie figuratywnego, wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego butelkę piwa, zawierającego element słowny „negra modelo” - Wcześniejszy figuratywny, krajowy znak towarowy Modelo - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Art. 8 ust. lit. b) rozporządzenia WE nr 40/94)
   (2005/C 93/50)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie T-169/02, Cervecería Modelo, SA de CV z siedzibą w Meksyku (Meksyk), reprezentowana przez adwokatów C. Lema Devesa oraz A. Velázqueza Ibáñeza, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), (pełnomocnicy: J. Crespo Carrillo oraz I. de Medrano Caballero), w której stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM, interwenient w postępowaniu przed Sądem, była również Modelo Continente Hipermercados, SA z siedzibą w Senhora da Hora (Portugalia), reprezentowana przez adwokatów N. Cruza, J. Pimentę oraz T. Colaço Diasa, mającej za przedmiot skargę na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 marca 2002 r. (sprawy R 536/2001-3 oraz R 674/2001-3) wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Cervecería Modelo, SA de CV a Modelo Continente Hipermercados, SA, Sąd Pierwszej Instancji (pierwsza izba), w składzie: B. Vesterdorf, prezes, P. Mengozzi i I. Labucka, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 15 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 180 z 27.07.2002


title: Sprawa C-268/05 P: Postanowienie Trybunału z dnia 7 lutego 2006 r. — Giorgio Lebedef przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Urzędnicy — Zasady dotyczące poziomów, instancji i procedur uzgodnień uzgodnione między większością organizacji związkowych i zawodowych oraz administracją Komisji — Wykluczenie związku zawodowego Action et Défense — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/1

         Postanowienie Trybunału z dnia 7 lutego 2006 r. — Giorgio Lebedef przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-268/05 P) (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Zasady dotyczące poziomów, instancji i procedur uzgodnień uzgodnione między większością organizacji związkowych i zawodowych oraz administracją Komisji - Wykluczenie związku zawodowego „Action et Défense” - Oczywista niedopuszczalność)
   (2006/C 249/02)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Giorgio Lebedef (Przedstawiciel(-e): G. )

      Druga strona (uczestnik/uczestnicy) postępowania: Komisji Wspólnot Europejskich
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie T-191/02 Giorgio Lebedef przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, oddalającego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, w której odstąpiła ona od porozumienia ramowego z dnia 20 września 1974 r. dotyczącego stosunków pomiędzy Komisją a organizacjami związkowymi i zawodowymi i ponownie przyjęła zasady postępowania ustalone w dniu 19 stycznia 2000 r. między większością organizacji związkowych i zawodowych oraz administracją Komisji poziomów, instancji i procedur uzgodnień, których nieważność stwierdzono w wyroku Sądu z dnia 15 listopada 2001 r., w zakresie, w jakim wyklucza ona z uzgodnień związek „Action et Défense”.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone jako niedopuszczalne.

               2)

               G. Lebedef ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 1.10.2006.


title: Sprawa C-500/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-500/08) (1)

   2009/C 220/61

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa C-185/11: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/20

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-185/11)
   2011/C 269/37
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K.Ph. Wojcik, M. Žebre i N. Yerrell)

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Słowenii dokonując nieprawidłowej i niepełnej transpozycji do krajowego porządku prawnego dyrektyw Rady 73/239/EWG (1) i 92/49/EWG (2), uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 8 ust. 3 wskazanej dyrektywy 73/239 i art. 29 i 39 wskazanej dyrektywy 92/49, a także zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 56 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektyw 73/239/EWG i 92/49/EWG upłynął w dniu 1 maja 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 228 z 16.8.1973, s. 3.

      (2)  Dz.U. L 228 z 11.8.1992, s. 1.


title: Sprawa T-571/14: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Laverana/OHIM (BIO PROTEINREICHER PFLANZENKOMPLEX AUS EIGENER HERSTELLUNG) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BIO PROTEINREICHER PFLANZENKOMPLEX AUS EIGENER HERSTELLUNG — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/36

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Laverana/OHIM (BIO PROTEINREICHER PFLANZENKOMPLEX AUS EIGENER HERSTELLUNG)
   (Sprawa T-571/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BIO PROTEINREICHER PFLANZENKOMPLEX AUS EIGENER HERSTELLUNG - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 354/42)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Laverana GmbH & Co. KG (Wennigsen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger, M. Zöbisch i D. Chatterjee)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 maja 2014 r. (sprawa R 125/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego BIO PROTEINREICHER PFLANZENKOMPLEX AUS EIGENER HERSTELLUNG jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Laverana GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa T-848/14 P: Postanowienie Sądu z dnia 21 września 2015 r. – De Nicola/EBI [Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Ocena — Awans — Postepowania w sprawie oceny i awansu (2006) — Mobbing — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne]

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/39

         Postanowienie Sądu z dnia 21 września 2015 r. – De Nicola/EBI
   (Sprawa T-848/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBI - Ocena - Awans - Postepowania w sprawie oceny i awansu (2006) - Mobbing - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne])
   (2015/C 381/46)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: G. Nuvoli i E. Raimond, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sadu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2014 r., De Nicola/EBI (F-55/08 RENV, Zb.Orz.SP, EU:F:2014:244).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Carlo De Nicola pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa T-292/11: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2014 r. – Cemex i in. przeciwko Komisji (Konkurencja  — Postępowanie administracyjne  — Decyzja w sprawie żądania informacji  — Konieczność żądanych informacji  — Obowiązek uzasadnienia  — Proporcjonalność)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/29

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2014 r. – Cemex i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-292/11) (1)

   ((Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Decyzja w sprawie żądania informacji - Konieczność żądanych informacji - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność))
   2014/C 135/34
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Cemex S.A.B. de C.V. (Monterrey, Meksyk), New Sunward Holding BV (Amsterdam, Niderlandy), Cemex España, SA (Madryt, Hiszpania), CEMEX Deutschland AG (Düsseldorf, Niemcy), Cemex UK (Egham, Zjednoczone Królestwo), CEMEX Czech Operations s.r.o. (Praga, Republika Czeska), Cemex France Gestion (Rungis, Francja), CEMEX Austria AG (Langenzersdorf, Austria) (przedstawiciele: J. Folguera Crespo, P. Vidal Martínez, H. González Durántez i B. Martínez Corral, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, F. Castilla Contreras i C. Hödlmayr, pełnomocnicy, wspierani przez J. Rivasa Andrésa, adwokata)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2011) 2363 wersja ostateczna z dnia 30 marca 2011 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (sprawa 39520 – cement i produkty pokrewne).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Cemex SAB de CV, New Sunward Holding BV, Cemex España, SA, Cemex Deutschland AG, Cemex UK, Cemex Czech Operations s.r.o., Cemex France Gestion i Cemex Austria AG zostają obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa C-35/12 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 maja 2014 r. – Plásticos Españoles, SA (ASPLA) przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek worków przemysłowych z plastiku — Jednolite i ciągłe naruszenie)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/3

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 maja 2014 r. – Plásticos Españoles, SA (ASPLA) przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-35/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek worków przemysłowych z plastiku - Jednolite i ciągłe naruszenie))
   2014/C 253/04
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Plásticos Españoles, SA (ASPLA) (przedstawiciele: E. Garayar Gutiérrez, Troncoso Ferrer i E. Abril Fernández, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie T-76/06 ASPLA przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/F/38.354 – Worki przemysłowe) w przedmiocie kartelu na rynku worków przemysłowych z plastiku, a także, tytułem żądania ewentualnego, żądanie obniżenia kwoty nałożonej na spółkę ASPLA grzywny

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Plásticos Españoles SA (ASPLA) zostaje obciążona kosztami niniejszego odwołania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa C-495/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 listopada 2012 r. — The Bridport and West Dorset Golf Club Limited przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 listopada 2012 r. — The Bridport and West Dorset Golf Club Limited przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-495/12)
   2013/C 32/04
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Bridport and West Dorset Golf Club Limited

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Przy stosowaniu bezwzględnie wiążących przepisów art. 134 do przepisów art. 132 ust.1 lit. m) głównej dyrektywy w sprawie podatku VAT (1) w okolicznościach, w których podmiot uznany za organizację nienastawioną na osiąganie zysku świadczy usługi polegające na przyznaniu prawa do gry w golfa, jakie usługi, jeśli w ogóle, stanowią „transakcje zwolnione”?

               2)

               Czy uprawnione jest ograniczenie zwolnienia przewidzianego na podstawie art. 132 ust. 1 lit. m) w zależności od tego, czy usługi polegające na przyznaniu prawa do gry w golfa są świadczone na rzecz członka organizacji nienastawionej na osiąganie zysku?

               3)

               Czy przepisy art. 134 należy interpretować jako ograniczające zwolnienie jedynie do usług „ściśle związanych” (w sensie: ubocznych) z „transakcjami zwolnionymi” czy też do jakiejkolwiek usługi wchodzącej w zakres art. 132 ust. 1 lit. m)?

               4)

               W przypadku gdy organizacja nienastawiona na osiąganie zysku, zgodnie z jej publicznie ogłoszonymi celami regularnie i w sposób stały zezwala osobom niebędącym jej członkami na grę w golfa, jaką wykładnię należy nadać pojęciu „główn[y] cel[…]” pobierania opłat od osób niebędących członkami?

               5)

               Dla celów art. 134 lit. b) względem czego „dodatkow[y] doch[ód]” musi mieć charakter dodatkowy?

               6)

               Jeśli dochodu uzyskanego z udostępnienia obiektów sportowych osobom niebędącym członkami [klubu] nie należy traktować jako „dodatkowego dochodu” dla celów art. 134 lit. b), to czy art. 133 lit. d) zezwala państwu członkowskiemu na wyłączenie takiego dochodu ze zwolnienia, jeśli zwolnienie może powodować zakłócenie konkurencji na niekorzyść przedsiębiorstw komercyjnych podlegających podatkowi VAT, przy jednoczesnym zachowaniu zwolnienia dochodu pochodzącego z przyznania członkostwa członkom tych samych organizacji nienastawionych na osiąganie zysku, jeśli same składki członkowskie są w stanie doprowadzić do przynajmniej pewnego zakłócenia konkurencji?

               7)

               W szczególności, czy konieczne jest, aby każda z przesłanek wdrożonych na podstawie art. 133 lit. d) znajdowała zastosowanie do wszystkich usług świadczonych przez organizacje nienastawione na osiągnięcie zysku, które w przeciwnym razie byłyby objęte zakresem zwolnienia, czy też dopuszczalne jest wprowadzenie częściowego ograniczenia, tj. wprowadzenie zwolnienia z tytułu udzielenia prawa do gry w golfa członkom, ale nie osobom niebędącym członkami, gdy zarówno usługi na rzecz członków, jak i osób niebędących członkami znajdują się w konkurencji z działalnością przedsiębiorstw komercyjnych?

               8)

               Jaka jest różnica, jeśli w ogóle występuje, w zakresie przesłanek pomiędzy art. 133 lit. d), który wymaga możliwych „zakłóceń konkurencji”, a art. 134 lit. b), który przewiduje jedynie występowanie bezpośredniej konkurencji?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-192/08: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2011 r. — Transnational Company „Kazchrome” i ENRC Marketing przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z byłej jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chin, Egiptu, Kazachstanu i Rosji — Związek przyczynowy — Interes Wspólnoty — Brak współpracy — Dostępne dane — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/14

         Wyrok Sądu z dnia 25 października 2011 r. — Transnational Company „Kazchrome” i ENRC Marketing przeciwko Radzie
   (Sprawa T-192/08) (1)

   (Dumping - Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z byłej jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chin, Egiptu, Kazachstanu i Rosji - Związek przyczynowy - Interes Wspólnoty - Brak współpracy - Dostępne dane - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 355/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Transnational Company „Kazchrome” AO (Aktoba, Kazachstan) i ENRC Marketing AG (Kloten, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo L. Ruessmann i A. Willems, następnie A. Willems i S. De Knop, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J.-P. Hix, następnie J.-P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez G. Berrischa i G. Wolfa, a następnie przez G. Berrischa, adwokatów)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy) oraz Euroalliages (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J. Bourgeois, Y. van Gerven i N. McNelis, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności w części rozporządzenia Rady (WE) nr 172/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, Egiptu, Kazachstanu, byłej jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Rosji (Dz.U. L 55, s. 6) w zakresie dotyczącym skarżących

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Transnational Company „Kazchrome” i ENRC Marketing pokrywają własne koszty, jak również koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej oraz przez Euroalliages.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa T-286/14: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Röchling Oertl Kunststofftechnik przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/38

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Röchling Oertl Kunststofftechnik przeciwko Komisji
   (Sprawa T-286/14)
   2014/C 223/41
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Röchling Oertl Kunststofftechnik GmbH (Brensbach, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz, M. Ringel, B. Wißmann, M. Püstow, C. Oehme i T. Wielsch, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim dotyczy ona ograniczenia dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: brak sprzyjania w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej „EEG”) ograniczenie dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Skarżąca twierdzi, że przepis ten nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści. Jej zdaniem szczególne wypłaty wyrównawcze stanowią raczej rekompensatę za nadzwyczajne obciążenia, jakie zostały w szczególności nałożone na skarżącą i porównywalne do niej przedsiębiorstwa w ramach wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i których celem jest przywrócenie konkurencyjności tym będącym odbiorcami energochłonnymi przedsiębiorstwom, których interesy zostały w znacznym stopniu naruszone wskutek zastosowania dopłaty EEG w jej pierwotnej postaci.

               2.

               Zarzut drugi: brak zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi ponadto, że te szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią środka „przyznanego przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych”. W związku z tym twierdzi ona, że dopłata EEG sama w sobie nie stanowi środka przyznanego z zasobów państwowych i że, co za tym idzie, zrezygnowanie z tego środka w ramach systemu szczególnych wypłat wyrównawczych, też nie może stanowić takiego środka przyznanego z zasobów państwowych.

                           —

                           Ta dopłata EEG nie jest pobierana, zarządzana, ani nawet wypłacana przez państwo czy też powoływany czy też ustanowiony przez to państwo organ publiczny lub państwowy. Przeciwnie, dopłata ta może być pobierana bezpośrednio przez podmioty zarządzające siecią przesyłową na podstawie roszczenia cywilnoprawnego. Dopłata ta nie przysparza korzyści budżetowi państwa, efektem czego system szczególnych wypłat wyrównawczych w żaden sposób nie zmniejsza przychodów państwa.

                           —

                           Środki pochodzące z EEG nie pozostają do dyspozycji organów państwa. Ponadto żaden organ – ani Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle (BAFA, niemiecki federalny urząd ds. kontroli gospodarki i importu) ani Bundesnetzagentur (niemiecka federalna agencja ds. sieci) – nie sprawuje nad tymi środkami kontroli o charakterze publicznym.