title: Sprawa T-174/05: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2005 r. przez Elf Aquitaine przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/31

         Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2005 r. przez Elf Aquitaine przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-174/05)
   (2005/C 171/51)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 27 kwietnia do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Elf Aquitaine, z siedzibą w Courbevoie (Francja), reprezentowanej przez adwokatów Erica Morgana de Rivery i Evelyne Friedel, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               po pierwsze stwierdzenie nieważności art. 1 lit. d) decyzji Komisji nr C(2004) 4876 ostatecznej z dnia 19 stycznia 2005 r. w zakresie, w jakim stwierdza, że w okresie pomiędzy 1 stycznia 1984 r. a 7 maja 1999 r. Elf Aquitaine naruszyła art. 81 WE i w okresie pomiędzy 1 stycznia 1994 r. a 7 maja 1999 r. art. 53 Porozumienia EOG;

               —

               w związku z tym stwierdzenie nieważności (i) art. 2 lit. c) decyzji Komisji nr C(2004) 4876 ostatecznej z dnia 19 stycznia 2005 r., w zakresie, w jakim obciąża Elf Aquitaine i Atofina odpowiedzialnością łączną i solidarną z tytułu nałożonej na nie grzywny w wysokości 45 milionów euro, (ii) art. 3 tej decyzji w zakresie, w jakim nakazuje Elf Aquitaine zaprzestania naruszania art. 81 WE i 53 EOG oraz (iii) art. 4 ust. 9 tej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy Elf Aquitaine;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności art. 2 lit. c) decyzji Komisji nr C(2004) 4876 ostatecznej z dnia 19 stycznia 2005 r. w zakresie, w jakim obciąża Elf Aquitaine i Atofina odpowiedzialnością łączną i solidarną z tytułu nałożonej na nie grzywny w wysokości 45 milionów euro;

               —

               ewentualnie zmianę art. 2 lit. c) decyzji Komisji nr C(2004) 4876 ostatecznej z dnia 19 stycznia 2005 r. w zakresie, w jakim obciąża Elf Aquitaine i Arkema odpowiedzialnością łączną i solidarną z tytułu nałożonej na nie grzywny w wysokości 45 milionów euro i obniżenie odnośnej grzywny do stosownego poziomu;

               —

               w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że strona skarżąca uczestniczyła w ustaleniach przedsiębiorstw dokonując przydziału ograniczeń ilościowych i odbiorców, uzgadniając podwyżki cen, ustanawiając system rekompensat, dokonując wymiany informacji o ilościach zbytych produktów i cenach, biorąc udział w regularnych spotkaniach oraz utrzymując inne kontakty celem uzgodnienia i wprowadzenia w życie wymienionych ograniczeń. Z powodu tych naruszeń Komisja nałożyła na stronę skarżącą grzywnę.
   Strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja przypisuje jej odpowiedzialność za naruszenie popełnione przez jej oddział i wnosi o stwierdzenie jej nieważności powołując następujące zarzuty:

               W pierwszym zarzucie strona skarżąca podnosi naruszenie prawa do obrony. Strona skarżąca uważa, że Komisja nie przedstawiła w jasny sposób swoich argumentów w przedstawieniu zarzutów, nie wypełniła spoczywającego na niej obowiązku dowodowego oraz nie uwzględniła okoliczności wynikających z postępowania administracyjnego.

               Za pomocą drugiego zarzutu strona skarżąca powołuje się na brak dostatecznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, brak wyjaśnienia zmiany przyjętego stanowiska dotyczącego obciążenia strony skarżącej odpowiedzialnością za jej oddział oraz brak odpowiedzi na odrzucenie zarzutów przez stronę skarżącą.

               W ramach trzeciego zarzutu strona skarżąca podnosi sprzeczność pomiędzy z jednej strony obciążeniem jej odpowiedzialnością z tytułu naruszenia, a z drugiej strony stwierdzeniem, że w momencie zakończenia udział jej oddziału był nieznaczny.

               Zarzut naruszenia reguł rządzących przypisaniem spółce dominującej odpowiedzialności za naruszenia, których dopuściły się jej oddziały, stanowi czwarty zarzut powołany przez stronę skarżącą.

               W piątym zarzucie strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza liczne zasady podstawowe uznane przez ogół Państw Członkowskich i stanowiące integralną częścią wspólnotowego porządku prawnego, to znaczy zasady indywidualizacji kary, zasady praworządności oraz ogólnej zasady domniemania niewinności.

               Szósty zarzut jest oparty na licznych domniemanych uchybieniach, których dopuściła się Komisja w postępowaniu prowadzącym do wydania zaskarżonej decyzji, uznanych przez stronę skarżącą za naruszające zasadę dobrej administracji.

               Strona skarżąca podnosi również za pomocą siódmego zarzutu, że zastosowana w zaskarżonej decyzji zmiana kryteriów, na podstawie których następuje obciążenie spółki dominującej odpowiedzialnością za naruszenia, których dopuściły się oddziały jej grupy, stanowi naruszenie zasady pewności prawa.

               W świetle dwóch kolejnych zarzutów strona skarżąca wskazuje, że Komisja błędnie zinterpretowała przedłożone dokumenty i że zaskarżona decyzja stanowi nadużycie prawa swobodnego uznania.

               Ewentualnie strona skarżąca wnosi o uchylenie grzywny ze względu na to, że uzasadnienie przedstawione przez Komisję dotyczące jej ustalenia jest pozbawione jakiejkolwiek spójności.

               W ramach kolejnego żądania ewentualnego strona skarżąca wnosi o obniżenie grzywny.


title: Sprawa C-147/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Antwerpen (Belgia) w dniu 14 marca 2016 r. – Karel de Grote – Hogeschool Katholieke Hogeschool Antwerpen VZW/Susan Romy Jozef Kuijpers.

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Antwerpen (Belgia) w dniu 14 marca 2016 r. – Karel de Grote – Hogeschool Katholieke Hogeschool Antwerpen VZW/Susan Romy Jozef Kuijpers.
      (Sprawa C-147/16)
      (2016/C 211/36)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Vredegerecht te Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Karel de Grote – Hogeschool Katholieke Hogeschool Antwerpen VZW

         Strona pozwana: Susan Romy Jozef Kuijpers

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy sąd krajowy rozpoznający powództwo przeciwko konsumentowi w związku z wykonaniem umowy, jeżeli zgodnie z procesowym prawem krajowym jest wyłącznie uprawniony do badania z urzędu, czy żądanie stanowi naruszenie przepisu krajowego o charakterze bezwzględnie obowiązującym, jest w taki sam sposób uprawniony z urzędu – nawet w razie niestawiennictwa strony – do zbadania czy i do stwierdzenia, że umowa będąca przedmiotem postępowania jest objęta zakresem stosowania dyrektywy [Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r.] w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich tak, jak została ona przetransponowana do prawa belgijskiego?

                  2)

                  Czy niezależną instytucję szkolnictwa wyższego, która oferuje konsumentowi subwencjonowane kształcenie, należy postrzegać w związku z umową w sprawie tego kształcenia za zapłatą opłaty za studia, w danym wypadku powiększonej o kwotę tytułem zwrotu kosztów poniesionych przez tę instytucję, jako przedsiębiorstwo w rozumieniu prawa europejskiego?

                  3)

                  Czy umowa zawarta między konsumentem i niezależną subwencjonowaną instytucją szkolnictwa wyższego, dotycząca umożliwienia subwencjonowanego kształcenia przez tę instytucję jest objęta zakresem stosowania dyrektywy [Rady] 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r.] w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich i czy niezależną instytucję szkolnictwa wyższego oferującą konsumentowi subwencjonowane kształcenie należy postrzegać w związku z umową w sprawie tego kształcenia jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu dyrektywy?

         (1)  Dz.U. L 95, s.29.


title: Sprawa C-423/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Nils-Johannes Kratzer/R+V Allgemeine Versicherung AG (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuł 3 ust. 1 lit. a) — Dyrektywa 2006/54/WE — Równość szans oraz równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy — Artykuł 14 ust. 1 lit. a) — Zakres stosowania — Pojęcie „dostępu do zatrudnienia, do prowadzenia działalności na własny rachunek oraz wykonywania zawodu” — Zgłoszenie kandydatury na stanowisko w celu uzyskania formalnego statusu kandydata jedynie po to, by dochodzić odszkodowania z powodu dyskryminacji — Nadużycie prawa)

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Nils-Johannes Kratzer/R+V Allgemeine Versicherung AG
   (Sprawa C-423/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuł 3 ust. 1 lit. a) - Dyrektywa 2006/54/WE - Równość szans oraz równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy - Artykuł 14 ust. 1 lit. a) - Zakres stosowania - Pojęcie „dostępu do zatrudnienia, do prowadzenia działalności na własny rachunek oraz wykonywania zawodu” - Zgłoszenie kandydatury na stanowisko w celu uzyskania formalnego statusu kandydata jedynie po to, by dochodzić odszkodowania z powodu dyskryminacji - Nadużycie prawa))
   (2016/C 350/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Nils-Johannes Kratzer

      Strona pozwana: R+V Allgemeine Versicherung AG

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy oraz art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że sytuacja, w której osoba, ubiegając się o stanowisko, zmierza do uzyskania nie tego stanowiska, lecz jedynie formalnego statusu kandydata wyłącznie w celu dochodzenia odszkodowania, nie jest objęta pojęciem „dostępu do zatrudnienia lub wykonywania zawodu” w rozumieniu tych przepisów i jeśli przesłanki wymagane na mocy prawa Unii są spełnione, może zostać uznana za nadużycie prawa.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa C-201/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środki ochrony roślin — Import równoległy — Procedura udzielania zezwoleń na dopuszczenie do obrotu — Warunki — Wspólne pochodzenie środka ochrony roślin będącego przedmiotem importu równoległego i produktu referencyjnego)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-201/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środki ochrony roślin - Import równoległy - Procedura udzielania zezwoleń na dopuszczenie do obrotu - Warunki - Wspólne pochodzenie środka ochrony roślin będącego przedmiotem importu równoległego i produktu referencyjnego)
   (2008/C 92/05)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: B. Stromsky, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i R. Loosli-Surrans, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (przedstawiciel: H. G. Sevenster, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 28 WE — Wymóg wspólnego pochodzenia środka ochrony roślin będącego przedmiotem importu równoległego i produktu referencyjnego
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Niderlandów pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


title: Sprawa C-518/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 4 października 2016 r. – „ZPT” AD/Narodno sybranie na Republika Byłgarija, Wyrchowen administratiwen syd, Nacionałna agencija za prichodite

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 4 października 2016 r. – „ZPT” AD/Narodno sybranie na Republika Byłgarija, Wyrchowen administratiwen syd, Nacionałna agencija za prichodite
   (Sprawa C-518/16)
   (2016/C 462/14)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Sofijski gradski syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa:„ZPT” AD

      Strona pozwana: Narodno sybranie na Republika Byłgarija, Wyrchowen administratiwen syd, Nacionałna agencija za prichodite

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy prawa Unii o charakterze wykonawczym, takie jak rozporządzenie nr 1998/2006 (1), mają bezpośredni skutek i obowiązują bezpośrednio, i jeśli taka sytuacja ma miejsce, czy reguły te narusza przepis prawa krajowego, w którym zawężono lub ograniczono zakres stosowania przepisu prawa Unii?

               2)

               Czy zgodna z konkurencją na wspólnym rynku jest pomoc państwa w formie ulgi podatkowej, która to pomoc jest inwestowana w aktywa wykorzystywane przy wytwarzaniu produkcji, której część jest wywożona do państw trzecich lub do państw członkowskich?

               3)

               Czy wytwarzanie wywożonej produkcji z wykorzystaniem aktywów nabytych za środki pochodzące z udzielonej pomocy państwa jest objęte zakresem działalności bezpośrednio związanej z ilością wywożonych produktów w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia nr 1998/2006? W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej, czy państwa członkowskie mają możliwość określenia w prawie krajowym dodatkowych ograniczeń dla podmiotów dokonujących wywozu produkcji wytworzonej z wykorzystaniem aktywów nabytych w następstwie inwestycji wynikającej z ulgi podatkowej? W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, jak odnosi się ten przepis do art. 35 TFUE dotyczącego zakazu ograniczeń ilościowych w wywozie między państwami członkowskimi oraz wszystkich środków o równoważnym skutku, a także czy ma miejsce dyskryminacja i naruszenie swobodnego przepływu towarów?

               4)

               Czy art. 1 rozporządzenia nr 1998/2006 dopuszcza odmowę przyznania osobie prawnej wynikającego z prawa Unii uprawnienia do finansowej pomocy de minimis przed upływem określonego w [prawie] krajowym czteroletniego terminu, w którym należy dokonać inwestycji, jedynie ze względu na okoliczność, że w tym okresie osoba ta zainwestowała środki także w inne, samodzielnie wyodrębnione struktury jej przedsiębiorstwa, z których dokonano wywozu?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis, Dz.U. L 379, s. 5.


title: Sprawa C-567/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 2 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/36/WE — Uznawanie kwalifikacji zawodowych — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/13

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 2 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-567/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/36/WE - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2009/C 205/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Støvlbæk i V. Peere, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie wszelkich środków niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, s. 22), a w każdym razie powiadomienia o ich przyjęciu

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa C-334/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 12 lipca 2010 r. — X przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 12 lipca 2010 r. — X przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-334/10)
   ()
   2010/C 246/50
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: X

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy podatnikowi, który przejściowo korzysta z części dobra inwestycyjnego należącego do jego przedsiębiorstwa dla własnego użytku przysługuje zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. a) i b) oraz art. 11 część A ust. 1 lit. c) a także art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy (1) prawo do odliczenia podatku w odniesieniu do wydatków na trwałe przekształcenia, które zostały dokonane wyłącznie w celach prywatnego korzystania?

               2)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie ma znaczenie to czy przy nabyciu dobra inwestycyjnego został wobec podatnika naliczony w rachunku podatek VAT, który został przez niego następnie odliczony?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. L 145, s. 1).


title: Sprawa C-209/09: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Postępowanie wszczęte przez Lahti Energia Oy (Dyrektywa 2000/76/WE — Spalanie odpadów — Spalarnia — Współspalarnia — Kompleks złożony z gazowni i elektrowni — Spalanie w elektrowni nieoczyszczonego gazu powstałego w wyniku obróbki termicznej odpadów w gazowni)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/9

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Postępowanie wszczęte przez Lahti Energia Oy
   (Sprawa C-209/09) (1)

   (Dyrektywa 2000/76/WE - Spalanie odpadów - Spalarnia - Współspalarnia - Kompleks złożony z gazowni i elektrowni - Spalanie w elektrowni nieoczyszczonego gazu powstałego w wyniku obróbki termicznej odpadów w gazowni)
   2010/C 100/12
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Lahti Energia Oy

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia art. 3 dyrektywy 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów (Dz.U. L 332, s. 91) — Kompleks złożony z gazowni wytwarzającej gaz z odpadów oraz z elektrowni, w której kotle parowym spalany jest gaz powstały w tej gazowni w wyniku obróbki termicznej odpadów — Spalanie w kotle parowym elektrowni gazu nieoczyszczonego zamiast gazu oczyszczonego

      Sentencja

   Elektrownię, która używa jako paliwa dodatkowego, uzupełniającego wykorzystywane w głównej mierze w jej działalności produkcyjnej paliwa kopalne, gazu pochodzącego z obróbki termicznej odpadów w gazowni, należy uznać, łącznie z tą gazownią, za „współspalarnię” w rozumieniu art. 3 pkt 5 dyrektywy 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów, jeśli gaz ten nie został oczyszczony w obrębie tej gazowni.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa T-584/10: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2010 r. — Yilmaz przeciwko OHIM — Tequila Cuervo (TEQUILA MATADOR HECHO EN MEXICO)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/32

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2010 r. — Yilmaz przeciwko OHIM — Tequila Cuervo (TEQUILA MATADOR HECHO EN MEXICO)
   (Sprawa T-584/10)
   2011/C 55/57
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mustafa Yilmaz (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Kuschmirek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tequila Cuervo, SA de CV (Tlaquepaque, Meksyk)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 października 2010 r. w sprawie R 1162/2009-2; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Tequila Cuervo, SA de CV

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „TEQUILA MATADOR HECHO EN MEXICO” dla towarów z klas 32 i 33 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3975117

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy nr 30205053.1 „MATADOR” dla towarów z klasy 32; słowny międzynarodowy znak towarowy nr 792051 „MATADOR” dla towarów z klasy 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu dla wszystkich spornych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie spornej decyzji

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 w związku z błędną oceną Izby Odwoławczej, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, gdyż rozpatrywane znaki towarowe są łudząco podobne w odniesieniu do towarów, dla których zwrócono się o ochronę zgłoszonego znaku towarowego.


title: Sprawa C-269/05: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 4055/86 — Transport morski — Opłata portowa stosowana w przypadku statków pasażerskich i towarowych — Opłata portowa stosowana w przypadku pojazdów transportowanych promami samochodowymi — Dyskryminacja)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/6

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-269/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 4055/86 - Transport morski - Opłata portowa stosowana w przypadku statków pasażerskich i towarowych - Opłata portowa stosowana w przypadku pojazdów transportowanych promami samochodowymi - Dyskryminacja)
   (2007/C 42/10)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Zavvos i K. Simonsson, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (Przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4055/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. stosującego zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego między państwami członkowskimi i między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi (Dz.U. L 378, str. 1) — Opłata portowa stosowana w przypadku statków pasażerskich i towarowych — Stosowanie mniejszej stawki w przypadku statków płynących między portami na terytorium krajowym — Opłata portowa stosowana w przypadku pojazdów transportowanych promami samochodowymi — Opłata nie obowiązująca w przypadku pojazdów transportowanych pomiędzy portami na terytorium krajowym
   Sentencja

               1)

               Utrzymując w mocy:

                           —

                           opłatę portową stosowaną do statków pasażerskich (włącznie ze statkami wycieczkowymi) lub do statków towarowych, jeżeli wpłyną do przystani, przycumują, lub zakotwiczą w portach Pireus lub Saloniki, w niższej wysokości w przypadku transportu dokonywanego pomiędzy dwoma portami na terytorium krajowym niż w przypadku transportu międzynarodowego,

                           —

                           opłatę portową na rzecz organizacji portowych w formie spółek akcyjnych, założonych na mocy ustawy nr 2932/2001 i na rzecz portów Pireus i Saloniki, pobieranej przy załadowaniu pojazdów na promy w rejsach międzynarodowych, podczas gdy opłaty te nie są pobierane w przypadku rejsów między portami greckimi,

                           —

                           uprawnienie przyznane miastom, na terenie których znajdują się porty do pobierania opłat w przypadku pojazdów załadowanych na promy wypływające za granicę,

                     Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4055/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. stosującego zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego między państwami członkowskimi i między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005.


title: Sprawa C-53/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Land Hessen przeciwko Franz Mücksch OHG (Środowisko naturalne — Dyrektywa 96/82/WE — Kontrola niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi — Zapobieganie — Właściwe odległości pomiędzy obszarami użytku publicznego a zakładami, w których znajdują się duże ilości substancji niebezpiecznych)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Land Hessen przeciwko Franz Mücksch OHG
   (Sprawa C-53/10) (1)

   (Środowisko naturalne - Dyrektywa 96/82/WE - Kontrola niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi - Zapobieganie - Właściwe odległości pomiędzy obszarami użytku publicznego a zakładami, w których znajdują się duże ilości substancji niebezpiecznych)
   2011/C 319/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Land Hessen

      Strona pozwana: Franz Mücksch OHG

      Przy udziale: Merck KGaA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (Dz.U. 1997, L 10, s. 13), zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r. dostosowującym do decyzji Rady 1999/468/WE niektóre akty podlegające procedurze ustanowionej w art. 251 traktatu, w zakresie procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą dyrektywą (Dz.U. L 311, s. 1) — Zapobieganie poważnym awariom — Zakres obowiązku zapewnienia przez państwa członkowskie, by ich polityka zagospodarowania przestrzennego uwzględniała, w dłuższej perspektywie, potrzebę utrzymania właściwych odległości pomiędzy obszarami użytku publicznego a zakładami, w których znajdują się duże ilości substancji niebezpiecznych — Budowa centrum ogrodniczego w pobliżu takiego zakładu — Istnienie wielu innych placówek handlowych w tej samej strefie ryzyka.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi, zmienionej dyrektywą 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie, iż uwzględniona zostanie potrzeba utrzymania, w dłuższej perspektywie, właściwych odległości między zakładami objętymi tą dyrektywą a obiektami użytku publicznego, ciąży również na organie publicznym takim jak miasto Darmstadt, które jest właściwe do wydawania pozwoleń na budowę, nawet jeżeli wykonuje ono to uprawnienie w drodze decyzji związanej.

               2)

               Przewidziany w art. 12 ust. 1 dyrektywy 96/82, zmienionej dyrektywą 2003/105, obowiązek uwzględnienia potrzeby, w dłuższej perspektywie, utrzymania właściwych odległości między zakładami objętymi tą dyrektywą a budynkami użytku publicznego nie wymaga od właściwych organów krajowych, by zakazały lokalizacji budynku użytku publicznego w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym. Obowiązek ten stoi natomiast na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, że należy bezwzględnie wydać pozwolenie na lokalizację takiego budynku bez przeprowadzenia na etapie planowania przestrzennego lub na etapie decyzji indywidualnej należytej oceny ryzyka związanego z lokalizacją w obrębie obwodu wyznaczonego właściwymi odległościami.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-209/14: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2015 r. – Bopp/OHIM (Przedstawienie zielonej ośmiokątnej ramy) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego zieloną ośmiokątną ramę — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/47

         Wyrok Sądu z dnia 25 września 2015 r. – Bopp/OHIM (Przedstawienie zielonej ośmiokątnej ramy)
   (Sprawa T-209/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego zieloną ośmiokątną ramę - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 389/51)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Carsten Bopp (Glashütten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Russ)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, następnie S. Hanne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 stycznia 2014 r. (sprawa R 1276/2013-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego zieloną ośmiokątną ramę jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Carsten Bopp zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa T-139/13: Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2014 r. – Eltek przeciwko OHIM – Eltec Elektronik (ELTEK)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/25

         Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2014 r. – Eltek przeciwko OHIM – Eltec Elektronik (ELTEK)
   (Sprawa T-139/13) (1)

   2014/C 329/39
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-98/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  4 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Brak wniosku o zezwolenie oraz oceny przed realizacją przedsięwzięcia — Niedopuszczalność skargi)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-98/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Brak wniosku o zezwolenie oraz oceny przed realizacją przedsięwzięcia - Niedopuszczalność skargi)
   (2006/C 165/06)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Shotter i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: K. Manji, następnie M. Bethell, pełnomocnicy, wspierani przez P. Salesa i J. Mauriciego, barristers)
   Przedmiot
   Naruszenie art. 2 ust. 1 i art. 4 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, str. 40), zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (Dz.U. L 73, str. 5, zwanej dalej „dyrektywą 85/337”) — Zezwolenie wydane bez oceny
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004


title: Sprawa C-211/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Roma (Włochy) w dniu 3 maja 2012 r. — Martini SpA przeciwko Ministero delle Attività Produttive

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Roma (Włochy) w dniu 3 maja 2012 r. — Martini SpA przeciwko Ministero delle Attività Produttive
   (Sprawa C-211/12)
   2012/C 194/24
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte di Appello di Roma

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Martini SpA

      Strona pozwana: Ministero delle Attività Produttive

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 35 rozporządzenia Komisji Europejskiej (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. (1) należy dokonywać w ten sposób, że zasadniczym celem przewidzianej w nim sankcji w postaci całkowitego przepadku zabezpieczenia, nałożonej na wspólnotowych przedsiębiorców posiadających pozwolenie na przywóz lub wywóz w odniesieniu do produktu podlegającego wspólnej organizacji rynku zbóż, jest zniechęcenie wskazanych przedsiębiorców do niezachowania podstawowego obowiązku (jakim jest rzeczywisty przywóz lub wywóz zbóż określonych w pozwoleniu), który mają oni wypełnić w związku z transakcją w odniesieniu do której uzyskali pozwolenie i wnieśli odpowiednie zabezpieczenie.

               2)

               Czy wykładni art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, w części w której ustanawia terminy i zasady zwolnienia zabezpieczenia wniesionego w związku z wydaniem pozwolenia na przywóz należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku niewypełnienia drugorzędnego obowiązku, polegającego w szczególności na spóźnionym przedstawieniu dowodów na prawidłowo dokonany przywóz (a zatem polegającego w rezultacie na spóźnionym złożeniu wniosku o zwolnienie wniesionego zabezpieczenia), wysokość sankcji jaką należy zastosować powinna być określona niezależnie od kwoty szczególnego zabezpieczenia, które powinno ulec w całości przepadkowi w razie niezachowania podstawowego obowiązku w ramach tego samego przywozu, przy czym wysokość ta powinna w szczególności być określona poprzez odniesienie do zwykłej kwoty zabezpieczenia jaka znajduje zastosowanie do ogółu przywozu produktów tego samego rodzaju, dokonanego w danym okresie.

               3)

               Czy wykładni art. 35 ust. 4 li. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000, w części w której stanowi, że „[…] w przypadku gdy dla określonego produktu wydano pozwolenia lub świadectwa przewidujące różne stawki zabezpieczenia przy obliczaniu kwoty, która podlega przepadkowi uwzględnia się [najniższą] stawkę stosowaną w przywozie […]” należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku gdy przywóz zbóż został prawidłowo dokonany przez przedsiębiorcę wspólnotowego, niezachowanie terminu wyznaczonego na przedstawienie dowodów dotyczących przywozu do Wspólnoty Europejskiej powinno podlegać sankcji, której wysokość zostaje obliczona poprzez odniesienie do zabezpieczenia w niższej kwocie obowiązującej w tym samym okresie w którym dokonano przywozu tego produktu, niezależnie od szczególnych warunków dotyczących należności celnych (jak twierdzi spółka Martini) czy wyłącznie w przypadku zaistnienia takich samych szczególnych warunków dotyczących należności celnych (jak twierdzi państwo włoskie).

      (1)  Dz.U. L 152, s. 1.


title: Sprawa C-118/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 9 marca 2015 r. – Confederación Sindical ELA i Juan Manuel Martínez Sánchez/Aquarbe S.A.U. i Consorcio de Aguas de Busturialdea

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 9 marca 2015 r. – Confederación Sindical ELA i Juan Manuel Martínez Sánchez/Aquarbe S.A.U. i Consorcio de Aguas de Busturialdea
   (Sprawa C-118/15)
   (2015/C 171/25)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Confederación Sindical ELA i Juan Manuel Martínez Sánchez

      Strona pozwana: Aquarbe S.A.U. i Consorcio de Aguas de Busturialdea

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 1 pkt b) dyrektywy Rady 2001/23/WE (1) z dnia 12 marca 2001 r. w związku z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy sprzeciwia się wykładni mającego ją wykonywać ustawodawstwa hiszpańskiego, która zwalnia z obowiązku wstąpienia w stosunek pracy z uwagi na to, że przedsiębiorstwo sektora publicznego, zobowiązane do świadczenia usługi nieodłącznie związanej z jego własną działalnością, wykonujące usługę w drodze zamówienia i wskazujące istotne środki materialne, nakazując wykonawcy korzystanie z tych środków, decyduje się nie przedłużać zlecenia i przejąć jego bezpośrednią realizację przy pomocy własnego personelu, wykluczając personel zatrudniony przez wykonawcę, w rezultacie czego usługa jest nadal wykonywana bez zmian innych niż te dotyczące wymiany pracowników wykonujących czynności oraz przekazania jej innemu przedsiębiorcy?

      (1)  W sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów. (Dz.U. L 82, s. 16).


title: Sprawa F-97/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 17 czerwca 2008 r. — De Fays przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zwolnienie chorobowe — Nieusprawiedliwiona nieobecność — Postępowanie arbitrażowe)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/37

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 17 czerwca 2008 r. — De Fays przeciwko Komisji
   (Sprawa F-97/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zwolnienie chorobowe  - Nieusprawiedliwiona nieobecność - Postępowanie arbitrażowe)
   (2008/C 197/71)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Chantal De Fays, (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciele: P.-P. Van Gehuchten i P. Reyniers, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i K. Herrmann, agents)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, która zastosowała wobec skarżącej art. 60 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz po drugie, wniosek o odszkodowanie.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007, str. 45.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 września 2004 r. w sprawie C-481/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywy 2001/12/WE i 2001/13/WE — Koleje wspólnotowe — Rozwój — Sprawiedliwe, jednolite i niedyskryminujące warunki dostępu do infrastruktury — Koncesje dla przedsiębiorstw kolejowych — Wspólne reguły — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 30 września 2004 r.
   w sprawie C-481/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywy 2001/12/WE i 2001/13/WE - Koleje wspólnotowe - Rozwój - Sprawiedliwe, jednolite i niedyskryminujące warunki dostępu do infrastruktury - Koncesje dla przedsiębiorstw kolejowych - Wspólne reguły - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2004/C 284/11)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-481/03, której przedmiotem jest skarga o stwierdzenie uchybienia złożona dnia 19 listopada 2003 r. na podstawie art. 226 WE: Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnik: W. Wils) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnicy: S. Schreiner i M. Thill) Trybunał (szósta izba) w składzie: J.-P. Puissochet, prezes izby, A. La Pergola i U. Lõhmus (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 30 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów o charakterze ustawowym, wykonawczym i administracyjnym niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2001/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/440/EWG w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych oraz do dyrektywy 2001/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych dyrektyw;

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004.


title: Sprawa T-396/09: Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2012 r. — Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht przeciwko Komisji (Środowisko naturalne — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Obowiązek ochrony i poprawy jakości powietrza przez państwa członkowskie — Czasowe odstępstwo przyznane państwu członkowskiemu — Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej — Odmowa — Środek o charakterze indywidualnym — Ważność — Konwencja z Aarhus)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/17

         Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2012 r. — Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht przeciwko Komisji
   (Sprawa T-396/09) (1)

   (Środowisko naturalne - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Obowiązek ochrony i poprawy jakości powietrza przez państwa członkowskie - Czasowe odstępstwo przyznane państwu członkowskiemu - Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej - Odmowa - Środek o charakterze indywidualnym - Ważność - Konwencja z Aarhus)
   2012/C 217/35
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Vereniging Milieudefensie (Amsterdam, Niderlandy) i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciel: A. van den Biesen, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Oliver, W. Roels i A. Alcover San Pedro, następnie P. Oliver, A. Alcover San Pedro i E. Manhaeve, a w końcu P. Oliver, A. Alcover San Pedro i B. Burggraaf, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, Y. de Vries, J. Langer i M. de Ree, pełnomocnicy); Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo L. Visaggio i A. Baas, następnie L. Visaggio i G. Corstens, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i F. Naert, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 6121 z dnia 28 lipca 2009 r. odrzucającej jako niedopuszczalny wniosek skarżących o wszczęcie przez Komisję wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej jej decyzji C(2009) 2560 wersja ostateczna z dnia 7 kwietnia 2009 r., przyznającej Królestwu Niderlandów czasowe odstępstwo od obowiązków przewidzianych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. L 152, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2009) 6121 z dnia 28 lipca 2009 r.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona obok własnych kosztów kosztami poniesionymi przez Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

               3)

               Królestwo Niderlandów, Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa C-338/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 14 lipca 2014 r. – Quenon K. SPRL przeciwko Citibank Belgium SA, Metlife Insurance SA

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 14 lipca 2014 r. – Quenon K. SPRL przeciwko Citibank Belgium SA, Metlife Insurance SA
   (Sprawa C-338/14)
   2014/C 339/08
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Quenon K. SPRL

      Strona pozwana: Citibank Belgium SA, Metlife Insurance SA.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 17 dyrektywy 86/653 w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (1) należy dokonywać w taki sposób, że zezwala on ustawodawcy krajowemu na ustanowienie regulacji, zgodnie z którą po rozwiązaniu umowy agencyjnej przedstawiciel handlowy ma prawo do świadczenia wyrównawczego z tytułu pozyskania klienteli, którego kwota nie może przekroczyć kwoty rocznego wynagrodzenia, a także czy w przypadku, gdy kwota tego świadczenia nie pokrywa całości rzeczywiście poniesionej szkody, przedstawiciel handlowy ma prawo do odszkodowania w wysokości różnicy pomiędzy kwotą rzeczywiście poniesionej szkody a kwotą wskazanej kompensaty?

               2)

               W szczególności, czy wykładni art. 17 [ust.] 2 [lit.] c) przedmiotowej dyrektywy należy dokonać w taki sposób, że warunkuje on przyznanie odszkodowania uzupełniającego do świadczenia wyrównawczego z tytułu pozyskania klienteli zaistnieniem uchybień zobowiązaniom umownym lub zaistnieniem zachowania noszącego znamiona nadużycia po stronie zleceniodawcy, które pozostawałoby w związku przyczynowym z dochodzonym odszkodowaniem, a także zaistnieniem szkody odrębnej od szkody pokrytej przez zryczałtowane świadczenie wyrównawcze z tytułu pozyskania klienteli?

               3)

               Czy w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na ostatnie pytanie uchybienie zobowiązaniom umownym powinno być inne niż jednostronne rozwiązanie umowy agencyjnej, takie jak na przykład: zastosowanie niewłaściwego okresu wypowiedzenia, przyznanie niewystarczającego odszkodowania z tytułu naruszenia okresu wypowiedzenia i niewystarczającego świadczenia wyrównawczego z tytułu pozyskania klienteli, zaistnienie istotnych powodów po stronie zleceniodawcy, nadużycie prawa do rozwiązania umowy lub wszelkie inne uchybienia, w szczególności praktykom handlowym?”

      (1)  JO L 382, s. 17


title: Sprawa C-301/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zanieczyszczenia i uciążliwości — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Dyrektywa 91/271/EWG — Artykuły 3, 4 i 10 — Punkty A i B załącznika I)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-301/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zanieczyszczenia i uciążliwości - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Dyrektywa 91/271/EWG - Artykuły 3, 4 i 10 - Punkty A i B załącznika I)
   2012/C 379/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán, A.A. Gilly oraz A. Demeneix, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: L. Seeboruth, pełnomocnik, wspierany przez D. Andersona, QC, S. Ford oraz B. McGurka, barristers)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 3 ust.1 i 2, art. 4 ust.1 i 3 oraz art. 10 a także załącznika I A i B dyrektywy Rady z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (91/271/EWG) (Dz.U. L 135, s. 40) — Brak zapewnienia odpowiedniego oczyszczania ścieków komunalnych w wielu aglomeracjach Londynu (Whitburn, Beckton, Crossness i Mogden)

      Sentencja

               1)

               Nie zapewniając:

                           —

                           odpowiednich systemów zbierania ścieków komunalnych z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców ponad 15 000 w Sunderlandzie (Whitburn) oraz w Londynie (systemy zbierania w Beckton i w Crossness) zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 oraz z pkt A załącznika I do dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych oraz

                           —

                           odpowiedniego oczyszczania ścieków komunalnych z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców ponad 15 000 w Londynie (oczyszczalnie w Beckton, w Crossness i w Mogden) zgodnie z art. 4 ust. 1 i 3, art. 10 oraz z pkt B załącznika I do dyrektywy 91/271,

                     Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa T-201/15: Wyrok Sądu z dnia 28 października 2016 r. – Unicorn/EUIPO – Mercilink Equipment Leasing (UNICORN) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy UNICORN — Wcześniejsze, słowne i graficzny, krajowe znaki towarowe UNICORN — Artykuł 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Renoma]

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/19

         Wyrok Sądu z dnia 28 października 2016 r. – Unicorn/EUIPO – Mercilink Equipment Leasing (UNICORN)
   (Sprawa T-201/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy UNICORN - Wcześniejsze, słowne i graficzny, krajowe znaki towarowe UNICORN - Artykuł 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Renoma])
   (2016/C 462/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Unicorn a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat L. Lorenc)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Mercilink Equipment Leasing Ltd (Limassol, Cypr)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lutego 2015 r. (sprawa R 1699/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Unicorn a Mercilink Equipment Leasing.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Unicorn a.s. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


title: Sprawa T-6/17: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2017 r. – Equivalenza Manufactory/EUIPO – ITM Entreprises (BLACK LABEL BY EQUIVALENZA)

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/38

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2017 r. – Equivalenza Manufactory/EUIPO – ITM Entreprises (BLACK LABEL BY EQUIVALENZA)
   (Sprawa T-6/17)
   (2017/C 063/49)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Equivalenza Manufactory, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Macías Bonilla, G. Marín Raigal i E. Armero Lavie)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ITM Entreprises SA (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „BLACK LABEL BY EQUIVALENZA” – zgłoszenie nr 13 576 616

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 października 2016 r. w sprawie R 690/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               wydanie orzeczenia uwzględniającego niniejszą skargę, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               orzeczenie, że koszty postępowania powinny zostać pokryte przez EUIPO jako stronę pozwaną lub ewentualnie przez interwenienta, ITM Entreprises.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-54/17: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2017 r. – CLF/Parlament

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/41

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2017 r. – CLF/Parlament
   (Sprawa T-54/17)
   (2017/C 078/56)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Coalition for Life and Family (CLF) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: P. Richter, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. I.4.1 decyzji pozwanej instytucji z dnia 12 grudnia 2016 r. (nr FINS 2017 16) w sprawie obniżenia kwoty płatności zaliczkowych do 33 % ustalonego limitu kwotowego oraz zarządzenia ustanowienia zabezpieczenia;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedyny zarzut, w drodze którego zarzuca naruszenie traktatów jak również norm prawnych podlegających stosowaniu w ramach wykonania ich postanowień.

               —

               Skarżąca podnosi, że dokonane przez pozwaną rozróżnienie między partiami politycznymi na poziomie europejskim, które dopiero niedawno zostały założone i takimi, które już istnieją od dłuższego czasu stanowi naruszenie obowiązującej w prawie Unii ogólnej zasady równości.

               —

               Następnie, zgodnie z art. 134 ust. 2 rozporządzenia (UE, EURATOM) nr 966/2012 (1) oraz art. 206 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 (2) w przypadku dotacji o niskiej wartości nie można w ogóle żądać zabezpieczenia.

               —

               Ponadto brak jest interesu pozwanej w zabezpieczeniu, ponieważ skarżąca w wystarczającej liczbie państw członkowskich jest reprezentowana posłami parlamentów krajowych i stąd brak jest obaw do utraty swojej pozycji jako partii na poziomie europejskim.

               —

               Dodatkowo brak jest nawet w minimalnym zakresie podstaw do przyjęcia, dlaczego pozwana ma wątpliwości do tego, że skarżąca przestrzega podstawowych wartości Unii.

               —

               Wreszcie, środki są nieproporcjonalne, ponieważ skarżąca nie jest w stanie ustanowić zabezpieczenia i wskutek cofnięcia jej dotacji finansowych partii tej zakończenie działalności ze względów ekonomicznych, co z kolei pociągnę za sobą zakłócenia politycznej konkurencji. Stanowi to poważny zamach na przysługujące skarżącej prawa podstawowe wolności wypowiedzi i stowarzyszania się (art. 11 i 12 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej).

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012, L 362, s. 1).


title: Sprawa F-54/12: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/28

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-54/12)
   2012/C 194/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci M. Condinanzi, D. Bono i C.A. Chiorino)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AST/117/11 w sprawie niedopuszczenia strony skarżącej do drugiego etapu konkursu ze względu na to, że nie spełniała warunków dopuszczenia określonych w ogłoszeniu o konkursie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji komisji konkursowej EPSO w sprawie dopuszczenia skarżącego do drugiego etapu konkursu otwartego EPSO/AST/117/11 — Assistants in the secretarial field (AST 1), ze względu na zakładany brak spełnienia warunków dopuszczenia określonych w sekcji III ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AST/117/11, a w szczególności, ponieważ nie posiadał dyplomu ukończenia szkoły wyższej w obszarze prac sekretariatu, lub ewentualnie, dyplomu ukończenia szkoły uprawniającego do podjęcia nauki w szkole wyższej oraz co najmniej trzyletniego doświadczenia zawodowego w obszarze prac sekretarskich, których zadania są bezpośrednio związane z obowiązkami sekretarskimi opisanymi w tytule l ogłoszenia o konkursie;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich innych aktów, wydanych po tej decyzji, a w razie potrzeby, wszystkich działań, jakie komisja konkursowa ma podjąć w związku z wykluczeniem skarżącego z rozpatrywanego konkursu;

               —

               pomocniczo, gdyby nie było możliwe, by skarżący uczestniczył w omawianym drugim etapie konkursu, zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego kwoty ustalonej tymczasowo ex aequo et bono na 10 000 EUR tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia, w tym odszkodowania za uszczerbek na karierze, powiększonej o odsetki za zwłokę w stawce ustawowej od dnia wniesienia skargi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-238/17: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2017 r. – Gugler/EUIPO – Gugler France (GUGLER)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/39

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2017 r. – Gugler/EUIPO – Gugler France (GUGLER)
   (Sprawa T-238/17)
   (2017/C 195/53)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alexander Gugler (Maxdorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.C. Simon)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gugler France (Besançon, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „GUGLER” – unijny znak towarowy nr 3 324 902

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 stycznia 2017 r. w sprawie R 1008/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona unieważnienia prawa do unijnego znaku towarowego nr 3 324 902 i obowiązku pokrycia kosztów strony skarżącej w wysokości 550 EUR;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie zasady dobrej administracji;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 i art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-170/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 13 lutego 2014 r. w sprawie T-380/12 Demon International przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, wniesione w dniu 7 kwietnia 2014 r. przez Big Line Sas di Graziani Lorenzo

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 13 lutego 2014 r. w sprawie T-380/12 Demon International przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, wniesione w dniu 7 kwietnia 2014 r. przez Big Line Sas di Graziani Lorenzo
   (Sprawa C-170/14 P)
   (2014/C 462/19)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Big Line Sas di Graziani Lorenzo (przedstawiciel: B. Osti, avvocato)

      Druga strona postępowania: Demon International, LC, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Postanowieniem z dnia 6 listopada 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) odrzucił odwołanie jako w części oczywiście bezpodstawne a w części oczywiście niedopuszczalne.


title: Sprawy połączone C-614/12 i C-10/13: Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Debreceni Munkaügyi Bíróság, Fővárosi Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Dutka József (C-614/12), Csilla Sajtos (C-10/13) przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal (C-614/12), Budapest Főváros VI. Ker. Önkormányzata (C-10/13). (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Wprowadzenie w życie prawa Unii — Brak — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/16

         Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Debreceni Munkaügyi Bíróság, Fővárosi Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Dutka József (C-614/12), Csilla Sajtos (C-10/13) przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal (C-614/12), Budapest Főváros VI. Ker. Önkormányzata (C-10/13).
   (Sprawy połączone C-614/12 i C-10/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Wprowadzenie w życie prawa Unii - Brak - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   2014/C 112/19
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Debreceni Munkaügyi Bíróság, Fővárosi Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dutka József (C-614/12), Csilla Sajtos (C-10/13)

      Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal (C-614/12), Budapest Főváros VI. Ker. Önkormányzata (C-10/13).

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Debreceni Munkaügyi Bíróság, Fővárosi Munkaügyi Bíróság – Wykładnia art. 6 TUE i art. 30 i 51 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Ochrona pracowników przed nieuzasadnionym zwolnieniem – Zwolnienie bez podania uzasadnienia – Urzędnik organu administracji publicznej zwolniony na podstawie przepisu prawa krajowego regulującego status urzędników

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedłożone przez Debreceni Munkaügyi Bíróság (Węgry) postanowieniem z dnia 6 grudnia 2013 r. oraz Fővárosi Munkaügyi Bíróság (Węgry) postanowieniem z dnia 21 września 2012 r.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa C-241/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg – Niemcy) – Roman Bukovansky/Finanzamt Lörrach (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób — Związek między tą umowa i dwustronnymi konwencjami zapobiegającymi podwójnemu opodatkowaniu — Równość traktowania — Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową — Obywatel państwa członkowskiego Unii Europejskiej — Pracownicy przygraniczni — Podatek dochodowy — Podział kompetencji podatkowej — Miejsce opodatkowania — Przynależność państwowa)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg – Niemcy) – Roman Bukovansky/Finanzamt Lörrach
   (Sprawa C-241/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób - Związek między tą umowa i dwustronnymi konwencjami zapobiegającymi podwójnemu opodatkowaniu - Równość traktowania - Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową - Obywatel państwa członkowskiego Unii Europejskiej - Pracownicy przygraniczni - Podatek dochodowy - Podział kompetencji podatkowej - Miejsce opodatkowania - Przynależność państwowa))
   (2016/C 016/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Roman Bukovansky

      Strona pozwana: Finanzamt Lörrach

      Sentencja

   Zasady niedyskryminacji i równego traktowania, o których mowa w art. 2 umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób, podpisanej w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r., oraz art. 9 załącznika I do niej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie dwustronnej konwencji w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, takiej jak konwencja z dnia 11 sierpnia 1971 r. pomiędzy Konfederacją Szwajcarską a Republiką Federalną Niemiec, zmieniona protokołem zmian z dnia 12 marca 2002 r., na mocy której kompetencja w zakresie opodatkowania dochodów z tytułu zatrudnienia niemieckiego podatnika, który nie posiada obywatelstwa szwajcarskiego, mimo iż przeniósł on miejsce zamieszkania z Niemiec do Szwajcarii, zachowując przy tym miejsce zatrudnienia w tym pierwszym państwie, przysługuje państwu źródła tych dochodów, to znaczy Republice Federalnej Niemiec, w sytuacji gdy kompetencja w zakresie opodatkowania dochodów z tytułu zatrudnienia obywatela szwajcarskiego będącego w analogicznej sytuacji przysługuje państwu nowego miejsca zamieszkania, w tym przypadku Konfederacji Szwajcarii.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T- 67/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Hedgefund Intelligence przeciwko OHIM — Hedge Invest (InvestHedge). (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego InvestHedge — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy HEDGE INVEST — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/48

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Hedgefund Intelligence przeciwko OHIM — Hedge Invest (InvestHedge).
   (Sprawa T- 67/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego InvestHedge - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy HEDGE INVEST - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 180/88
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hedgefund Intelligence Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Reed, barrister i G. Crofton Martin, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Novais Gonçalves, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Hedge Invest SpA (Mediolan, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 listopada 2007 r. (sprawa R 148/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Hedge Invest SpA a Hedgefund Intelligence Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hedgefund Intelligence Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa F-64/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 czerwca 2015 r. – Campanella/Komisja

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/44

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 czerwca 2015 r. – Campanella/Komisja
   (Sprawa F-64/14) (1)

   (2015/C 262/61)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014, s. 31.


title: Sprawa T-167/13: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2013 r. — Comune di Milano przeciwko Komisji

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/29

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2013 r. — Comune di Milano przeciwko Komisji
   (Sprawa T-167/13)
   2013/C 129/54
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Comune di Milano (Włochy) (przedstawiciele: S. Grassani i A. Franchi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2012) 9448 z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie podwyższeń kapitału dokonanych przez spółkę SEA S.p.A. na rzecz SEA Handling SpA;

               —

               posiłkowo, po dokonaniu oceny istnienia konkretnych okoliczności wyjątkowych, które doprowadziły do powstania u strony skarżącej uzasadnionych oczekiwań co do tego, że podwyższenia kapitału nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE, stwierdzenie nieważności art. 3, 4 i 5 decyzji, w których nałożono na Włochy obowiązek odzyskania pomocy;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               W zarzucie pierwszym dotyczącym błędnego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE Comune di Milano podnosi, że w zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że sporne środki należy przypisać Comune di Milano (czyli państwu). Według strony skarżącej Komisja nie przedstawiła żadnego dowodu na tę okoliczność, wobec czego spornych środków nie można uznać za pomoc państwa.

               2)

               W zarzucie drugim, który także dotyczy naruszenia i błędnego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE, Comune di Milano utrzymuje, że zaskarżona decyzja jest błędna, ponieważ Komisja uznała w niej, że kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej nie zostało spełnione. W rzeczywistości kryterium to zostało spełnione w całej rozciągłości, a beneficjent spornych środków nie odniósł żadnych korzyści, wobec czego środków tych nie można uznać za pomoc państwa.

               3)

               W zarzucie trzecim Comune di Milano podnosi, że naruszono i błędnie zastosowano wytyczne dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw oraz wytyczne w sprawie sektora portów lotniczych, co podważa wnioski Komisji w przedmiocie domniemanej niezgodności spornych środków z rynkiem wewnętrznym.

               4)

               W zarzucie czwartym, który składa się z dwóch części, po przypomnieniu zachowania Komisji w procedurze badania pomocy, Comune di Milano podnosi w pierwszej kolejności, że naruszono zasadę dobrej administracji, zasadę kontradyktoryjności i prawo do obrony, a w drugiej kolejności, że naruszono zasadę uzasadnionych oczekiwań, co pociąga za sobą nieważność nakazu odzyskania pomocy.


title: Sprawa C-306/11 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 czerwca 2012 r. — XXXLutz Marken GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Natura Selection, SL (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Graficzny znak towarowy Linea Natura Natur hat immer Stil — Sprzeciw właściciela graficznego wspólnotowego znaku towarowego natura selection — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 czerwca 2012 r. — XXXLutz Marken GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Natura Selection, SL
   (Sprawa C-306/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Graficzny znak towarowy Linea Natura Natur hat immer Stil - Sprzeciw właściciela graficznego wspólnotowego znaku towarowego natura selection - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
   2012/C 258/10
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: XXXLutz Marken GmbH (przedstawiciel: H. Pannen, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: K. Klüpfel, pełnomocnik), Natura Selection, SL

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 24 marca 2011 r. w sprawie T-54/09 XXXLutz Marken GmbH przeciwko OHIM — Natura Selection (Linea Natura Natur hat immer Stil) oddalającego skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 listopada 2008 r. (sprawa R 1787/2007-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Natura Selection, SL a XXXLutz Marken GmbH — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku oznaczeń graficznych: „natura selection” i „Linea Natura Natur hat immer Stil” — Błędna ocena podobieństwa tych oznaczeń — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               XXXLutz Marken GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa C-381/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil de Barcelona (Hiszpania) w dniu 18 lipca 2011 r. — Manuel Mesa Bertrán y Cristina Farrán Morenilla przeciwko Novacaixagalicia

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil de Barcelona (Hiszpania) w dniu 18 lipca 2011 r. — Manuel Mesa Bertrán y Cristina Farrán Morenilla przeciwko Novacaixagalicia
   (Sprawa C-381/11)
   2011/C 290/04
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado Mercantil de Barcelona

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Manuel Mesa Bertrán y Cristina Farrán Morenilla

      Strona pozwana: Novacaixagalicia

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jeżeli instytucja kredytowa oferuje klientowi, z którym uprzednio zawarła umowę kredytu hipotecznego, umowę swapową na stopę procentową w celu ochrony przed ryzykiem zmiany stop procentowych wcześniejszej transakcji, to czy taką umowę swapową należy uważać za usługę doradztwa inwestycyjnego zgodnie z definicją z art. 4 ust. 1 pkt 1 Mifid (1)?

               2)

               Czy zaniechanie przeprowadzenia oceny adekwatności klienta przewidzianej w art. 19 ust. 4 wymienionej dyrektywy w przypadku inwestora detalicznego powinno powodować nieważność bezwzględną umowy swapowej na stopy procentowe zawartej przez inwestora z doradzającą instytucję kredytową?

               3)

               W sytuacji gdy umowa zawarta na opisanych warunkach nie zostanie uznana za doradztwo inwestycyjne, czy sam fakt zakupu złożonego instrumentu finansowego, jakim jest umowa swapowa na stopę procentową, gdy nie została przeprowadzona ocena adekwatności produktu przewidziana w art. 19 ust. 5 dyrektywy Mifid z przyczyn leżących po stronie instytucji kredytowej, powoduje nieważność bezwzględną umowy zakupu zawartej z tą samą instytucją kredytową?

               4)

               Czy zgodnie z art. 19 ust. 9 dyrektywy Mifid sam fakt, że instytucja kredytowa oferuje złożony instrument finansowy związany z kredytem hipotecznym stanowi wystarczającą przyczynę wyłączenia obowiązków przeprowadzenia ocen adekwatności klienta i adekwatności produktu przewidzianych w tymże art. 19, jakim instytucja inwestycyjna powinna poddać inwestora detalicznego?

               5)

               Czy dla wyłączenia obowiązków ustanowionych w art. 19 dyrektywy Mifid konieczne jest, by produkt finansowy, z którym związany jest zaoferowany instrument finansowy, musiał spełniać ustawowe standardy ochrony inwestorów podobne do tych, jakich wymaga wymieniona dyrektywa?

      (1)  Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. L 145, s. 1)


title: Sprawa C-69/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 5 lutego 2010 r. — Brahim Samba Diouf przeciwko Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 5 lutego 2010 r. — Brahim Samba Diouf przeciwko Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration
   (Sprawa C-69/10)
   2010/C 100/40
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Brahim Samba Diouf

      Strona pozwana: Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 39 dyrektywy 2005/85/WE (1) należy interpretować w taki sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak to, które w Wielkim Księstwie Luksemburga zostało wprowadzone przez art. 20 ust. 5 zmienionej ustawy z dnia 5 maja 2006 r. o prawie azylu i uzupełniających formach ochrony, zgodnie z którym osobie ubiegającej się o azyl nie przysługuje środek odwoławczy do sądu od decyzji organu administracyjnego o rozstrzygnięciu w sprawie zasadności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w ramach procedury przyspieszonej?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej, czy ogólną zasadę prawa wspólnotowego stwierdzającą istnienie prawa do skutecznego środka odwoławczego, zainspirowaną przez art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r., należy interpretować w taki sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak art. 20 ust. 5 zmienionej ustawy z dnia 5 maja 2006 r. o prawie azylu i uzupełniających formach ochrony, zgodnie z którym osobie ubiegającej się o azyl nie przysługuje środek odwoławczy do sądu od decyzji organu administracyjnego o rozstrzygnięciu w sprawie zasadności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w ramach procedury przyspieszonej?

      (1)  Dyrektywa Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. L 326, s. 13).


title: Sprawa C-95/08: Skarga wniesiona w dniu 29 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/14

         Skarga wniesiona w dniu 29 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-95/08)
   (2008/C 116/24)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Rozet i P. Oliver, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając organów będących w stanie przeprowadzać kontroli wdrażania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej (DPL) Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 3 dyrektywy 2004/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie kontroli i weryfikacji dobrej praktyki laboratoryjnej (DPL) (1),

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/9/WE upłynął w dniu 12 marca 2004 r. Strona pozwana wciąż nie dysponuje organami posiadającymi kompetencje do przeprowadzania kontroli laboratoriów i prowadzonych w nich badań, w celu oceny zgodności z dobrą praktyką laboratoryjną.

      (1)  Dyrektywa 2004/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie kontroli i weryfikacji dobrej praktyki laboratoryjnej (DPL) (Dz.U. L 50, s. 28).


title: Sprawa T-503/11: Postanowienie Sądu z dnia 9 kwietnia 2014 r. – Al-Aqsa przeciwko Radzie

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/37

         Postanowienie Sądu z dnia 9 kwietnia 2014 r. – Al-Aqsa przeciwko Radzie
   (Sprawa T-503/11) (1)

   2014/C 194/49
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa C-360/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 19 lipca 2010 r. — Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers (Sabam) przeciwko Netlog NV

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 19 lipca 2010 r. — Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers (Sabam) przeciwko Netlog NV
      (Sprawa C-360/10)
      ()
      (2010/C 288/30)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd krajowy

      Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Belgische Vereniging van Uitgevers, Componisten en Auteurs (Sabam)

         Strona pozwana: Netlog NV

         Pytanie prejudycjalne

      Czy dyrektywy 2001/29 (1) i 2004/48 (2), w związku z dyrektywami 95/46 (3), 2000/31 (4) i 2002/58 (5), interpretowane w szczególności w świetle art. 8 i 10 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, pozwalają państwom członkowskim upoważnić sąd krajowy, który ma orzekać co do istoty sprawy i jedynie na podstawie przepisu stanowiącego, że „[sądy krajowe] mogą również wydać nakaz zaprzestania określonych działań wobec pośredników, których usługi są wykorzystywane przez osobę trzecią do naruszania praw autorskich i pokrewnych”, do nakazania podmiotowi świadczącemu usługi hostingowe, by wprowadził, w stosunku do wszystkich swoich klientów, in abstracto i w celach zapobiegawczych, na swój koszt i bez ograniczenia w czasie, system filtrowania zdecydowanej większości informacji przechowywanych na jego serwerach w celu wykrycia plików elektronicznych zawierających utwory muzyczne, filmowe lub audiowizualne, do których SABAM rości sobie prawa, i następnie zablokowania wymiany tych plików?

         (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).

         (2)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45).

         (3)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31).

         (4)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywa o handlu elektronicznym”) (Dz.U. L 178, s. 1).

         (5)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej („dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej”) (Dz.U. L 201, s. 37).


title: Sprawa T-69/14: Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2015 r. – Melt Water/OHIM (MELT WATER Original) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MELT WATER Original — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/33

         Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2015 r. – Melt Water/OHIM (MELT WATER Original)
   (Sprawa T-69/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MELT WATER Original - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 065/46)
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Research and Production Company „Melt Water” UAB (Kłajpeda, Litwa) (przedstawiciel: adwokat V. Viešūnaitė)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 listopada 2013 r. (sprawa R 494/2013-5) dotyczącą rejestracji graficznego oznaczenia MELT WATER Original jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Research and Production Company „Melt Water” UAB zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa T-382/07: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2007 r. — Francja przeciwko Radzie

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/40

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2007 r. — Francja przeciwko Radzie
   (Sprawa T-382/07)
   (2007/C 283/72)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i A.-L. During, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 809/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 894/97, (WE) nr 812/2004 oraz (WE) nr 2187/2005 w odniesieniu do pławnic (1);

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Rozporządzenie będące przedmiotem niniejszej skargi ma na celu jednolite zdefiniowanie pławnic. Skarżąca kwestionuje definicję przyjętą w tym rozporządzeniu w zakresie, w jakim włącza ona do kategorii pławnic sieci takie jak sieć do połowu tuńczyków „thonaille” i z tego powodu włącza je do zakresu zakazu ich stosowania przewidzianego w art. 11 rozporządzenia nr 894/97 (2).
   W uzasadnieniu skargi skarżąca twierdzi w pierwszej kolejności, że nieważność zaskarżonego rozporządzenia należy stwierdzić z powodu braku uzasadnienia, ponieważ nie podaje ono powodów, dla których rozszerza ono ograniczenia stosowania pławnic na sieci stabilizowane takie jak sieć „thonaille”.
   Po drugie zaskarżone rozporządzenie narusza jej zdaniem również zasadę proporcjonalności, ponieważ zakaz stosowania pławnic, tak jak zostały one zdefiniowane, ma charakter oczywiście nieproporcjonalny, biorąc pod uwagę cele, które zakaz ten ma realizować, oraz cechy szczególne sieci „thonaille” w porównaniu do innych rodzajów pławnic.
   W końcu skarżąca utrzymuje, że zakaz stosowania pławnic, tak jak zostały one zdefiniowane w rozporządzeniu nr 809/2007, jest dyskryminujący, ponieważ ze względu na ich cechy szczególne brak jest uzasadnienia dla traktowania sieci typu „thonaille” w taki sam sposób jak inne pławnice.

      (1)  Dz.U. L 182, str. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 894/97 z dnia 29 kwietnia 1997 r. ustanawiające środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych (Dz.U L 132, str. 1).


title: Sprawa T-313/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 października 2006 r. — Hewlett-Packard przeciwko Komisji. (Odmowa zwrotu należności celnych przywozowych — Skarga o stwierdzenie nieważności — Przywóz drukarek i wkładów do drukarek z Singapuru — Szczególne okoliczności — Klauzula słuszności — Artykuł 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/45

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 października 2006 r. — Hewlett-Packard przeciwko Komisji.
   (Sprawa T-313/04) (1)

   (Odmowa zwrotu należności celnych przywozowych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Przywóz drukarek i wkładów do drukarek z Singapuru - Szczególne okoliczności - Klauzula słuszności - Artykuł 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92)
   (2006/C 294/95)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Hewlett-Packard GmbH (Böbligen, Niemcy) (przedstawiciele: F. Boulanger, M. Mrozek i M. Tervooren, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji REM 06/02 z dnia 7 kwietnia 2004 r. informującej władze niemieckie, że zwrot należności celnych przywozowych od drukarek i wkładów do drukarek z Singapuru, na rzecz skarżącej, jest nieuzasadniony.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strona skarżąca poniesie własne koszty oraz koszty Komisji.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004