title: Sprawa C-560/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus — Estonia) — Balbiino AS przeciwko Põllumajandusministeerium, Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus (Przystąpienie Estonii — Środki przejściowe — Produkty rolne — Cukier — Nadmierne zapasy — Rozporządzenia (WE) nr 1972/2003, 60/2004 i 832/2005)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus — Estonia) — Balbiino AS przeciwko Põllumajandusministeerium, Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus
   (Sprawa C-560/07) (1)

   (Przystąpienie Estonii - Środki przejściowe - Produkty rolne - Cukier - Nadmierne zapasy - Rozporządzenia (WE) nr 1972/2003, 60/2004 i 832/2005)
   2009/C 180/14
   Język postępowania: estoński

      Sąd krajowy

   Tallinna Halduskohus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Balbiino AS

      Strona pozwana: Põllumajandusministeerium, Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tallinna Halduskohus (Estonia) — Interpretacja art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii, i Słowacji (Dz.U. L 9, s. 8), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 293, s. 3), oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 832/2005 z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie określenia nadwyżkowych ilości cukru, izoglukozy i fruktozy dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 138, s. 3) — Opłata od nadmiernych zapasów produktów rolnych posiadanych przez przedsiębiorców — Sposób ustalania ilości normalnych zapasów i nadmiernych zapasów w celu zastosowania tej opłaty

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, art. 6 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii, i Słowacji oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 832/2005 z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie określenia nadwyżkowych ilości cukru, izoglukozy i fruktozy dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji nie stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, takich jak zawarte w Üleliigse laovaru tasu seadus (ustawie o opłacie od nadmiernych zapasów) z dnia 7 kwietnia 2004 r., w brzmieniu zmienionym w dniu 25 stycznia 2007 r., zgodnie z którymi nadmierne zapasy danego przedsiębiorcy są określane poprzez odjęcie od zapasów rzeczywiście posiadanych w dniu 1 maja 2004 r. normalnych zapasów, zdefiniowanych jako średnia ilość zapasów posiadanych w dniu 1 maja każdego z czterech lat poprzedzających pomnożona przez współczynnik 1,2 odpowiadający wzrostowi produkcji rolnej zaobserwowanemu w zainteresowanym państwie członkowskim w tym samym okresie.

               2)

               Rozporządzenie nr 1972/2003 nie stoi na przeszkodzie temu, by wszystkie zapasy posiadane przez przedsiębiorcę w dniu 1 maja 2004 r. były uznane za nadmierne, jeżeli na podstawie spójnych wskazówek zostanie ustalone, iż zapasy te nie mają zwykłego charakteru w świetle działalności przedsiębiorcy, lecz zostały utworzone dla celów spekulacyjnych.

               3)

               Artykuł 4 rozporządzenia nr 1972/2003 i art. 6 rozporządzenia 60/2004 nie stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych stanowiących, że przedsiębiorca, który rozpoczął działalność na mniej niż rok przed dniem 1 maja 2004 r., jest zobowiązany do wykazania, iż ilość zapasów posiadanych przez niego w tym dniu odpowiada ilości zapasów, które może normalnie wytworzyć, sprzedać, zbyć lub nabyć, pod tytułem odpłatnym lub darmowym.

               4)

               Rozporządzenia nr 197/2003 i 60/2004 nie stoją na przeszkodzie pobieraniu opłaty z tytułu nadmiernych zapasów danego przedsiębiorcy, nawet jeżeli jest on w stanie wykazać, że nie osiągnął zysku z handlu tymi zapasami po dniu 1 maja 2004 r.

               5)

               Artykułu 6 ust. 3 rozporządzenia nr 60/2004 nie można interpretować w ten sposób, że wzrost zdolności magazynowej przedsiębiorcy w ciągu roku poprzedzającego przystąpienie uzasadnia zmniejszenie nadmiernych zapasów, niezależnie od późniejszego rozwoju działalności gospodarczej posiadacza zapasów, wielkości przetwarzania i rozmiaru tych zapasów.

               6)

               Artykuł 10 rozporządzenia nr 1972/2003 nie stanowi przeszkody dla ważności decyzji ustalającej wysokość zobowiązania doręczonej przedsiębiorcy podlegającemu opłacie z tytułu nadmiernych zapasów po dniu 30 kwietnia 2007 r., jeżeli zostanie ustalone, że decyzja ta została wydana przez władze krajowe najpóźniej do tego dnia.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa T-200/08: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2008 r. — Interflon BV przeciwko OHIM — Illinois Tool Works (FOODLUBE)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/29

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2008 r. — Interflon BV przeciwko OHIM — Illinois Tool Works (FOODLUBE)
   (Sprawa T-200/08)
   (2008/C 183/54)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Interflon BV (Roosendaal, Niderlandy) (przedstawiciel: S. M. Wertwijn, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Illinois Tool Works Inc. (Glenview, Stany Zjednoczone)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 marca 2008 r. wydanej w sprawie R 638/2007-2; oraz

               —

               uwzględnienie wniosku skarżącej o unieważnienie przedmiotowego wspólnotowego znaku towarowego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „FOODLUBE” dla towarów z klasy 1 i 4 — zgłoszenie nr 1 647 734

      Decyzja Wydziału Unieważnień: odrzucenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, iż przedmiotowy znak towarowy jest całkowicie pozbawiony charakteru odróżniającego; naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady z uwagi na to, iż przedmiotowy znak towarowy nie umożliwia odróżnienia oznaczonych nim towarów w odniesieniu do ich pochodzenia.


title: Sprawa F-85/15: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2015 r. – ZZ i in./Komisja

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/42

         Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2015 r. – ZZ i in./Komisja
   (Sprawa F-85/15)
   (2015/C 262/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strony skarżące: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niedopuszczeniu skarżących do etapu oceny w ramach konkursu EPSO/AD/204/10 po wznowieniu tego konkursu przez EPSO w rezultacie stwierdzenia nieważności przez Sąd do spraw Służby Publicznej pierwotnej decyzji o niedopuszczeniu skarżących do etapu oceny w ramach tego konkursu, a także żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za szkody i krzywdy, jakich mieli doznać skarżący.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/204/10 z dnia 25 lipca 2014 r. skierowanej do każdego ze skarżących;

               —

               zasądzenie na rzecz każdego ze skarżących kwoty 1  000 EUR tytułem wstępnego zadośćuczynienia oraz kwoty 2 27  899,50 EUR tytułem wstępnego odszkodowania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-662/13: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2013 r. — dm-drogerie markt przeciwko OHIM — Diseños Mireia (D and M)

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/12

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2013 r. — dm-drogerie markt przeciwko OHIM — Diseños Mireia (D and M)
   (Sprawa T-662/13)
   2014/C 61/21
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: dm-drogerie markt GmbH & Co. KG (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Bludovsky i C. Mellein)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Diseños Mireia, SL (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 września 2013 r. wydanej w sprawie R 911/2012-1 i unieważnienie spornego znaku towarowego;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 września 2013 r. wydanej w sprawie R 911/2012-1 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 września 2013 r. wydanej w sprawie R 911/2012-1.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Oznaczenie graficzne zawierające litery „D” i „M” dla towarów z klasy 14 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 737 917.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3 984 044 dla oznaczenia słownego „dm” dla towarów z klasy 14

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego.


title: Sprawa C-147/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa (Rumunia) w dniu 23 marca 2017 r. – Sindicatul Familia Constanța i in./Direcția Generală de Asistență Socială și Protecția Copilului Constanța

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa (Rumunia) w dniu 23 marca 2017 r. – Sindicatul Familia Constanța i in./Direcția Generală de Asistență Socială și Protecția Copilului Constanța
   (Sprawa C-147/17)
   (2017/C 231/04)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Constanţa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sindicatul Familia Constanța i in.

      Strona pozwana: Direcția Generală de Asistență Socială și Protecția Copilului Constanța

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 1 ust. 3 dyrektywy 2003/88/WE (1) w związku z art. 2 dyrektywy 89/391/EWG (2) należy interpretować w ten sposób, że wyłączają z zakresu jej stosowania działalność taką jak działalność rodziców zastępczych wykonywaną przez skarżących?

               2)

               W przypadku przeczącej odpowiedzi na pierwsze pytanie: czy art. 17 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że działalność rodziców zastępczych wykonywana przez skarżących może być przedmiotem odstępstwa od art. 5 dyrektywy na mocy [art. 17] ust. 1, ust. 3 lit. b) i c) lub ust. 4 lit. b)?

               3)

               W przypadku twierdzącej odpowiedzi na poprzednie pytanie: czy art. 17 ust. 1 lub, jeżeli ma zastosowanie, art. 17 ust. 3 lub 4 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że takie odstępstwo musi być wyraźnie sformułowane, czy też może być dorozumiane w wyniku przyjęcia aktu normatywnego ustanawiającego inne przepisy dotyczące organizacji czasu pracy dla określonej działalności zawodowej? W sytuacji gdy takie odstępstwo nie musi być wyraźne, jakie są minimalne warunki konieczne do uznania, że prawo krajowe wprowadza odstępstwo, i czy takie odstępstwo może być wyrażone w sposób wynikający z przepisów ustawy nr 272/2004?

               4)

               W przypadku przeczącej odpowiedzi na pytania 1, 2 lub 3: czy art. 2 pkt 1 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że okres, który rodzic zastępczy spędza razem z podopiecznym w swoim miejscu zamieszkania lub w innym miejscu przez niego wybranym, stanowi czas pracy, pomimo iż nie wykonuje on żadnych działań spoczywających na nim, o których mowa w indywidualnej umowie o pracę?

               5)

               W przypadku przeczącej odpowiedzi na pytania 1, 2 lub 3: czy art. 5 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 122 ustawy nr 272/2004? W razie orzeczenia możliwości zastosowania art. 17 ust. 3 lit. b) i c) lub ust. 4 lit. b) dyrektywy, czy ten artykuł należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on takim przepisom krajowym?

               6)

               W przypadku przeczącej odpowiedzi na pytanie 1 i ewentualnie odpowiedzi twierdzącej na pytanie 4: czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on jednak przyznaniu odszkodowania w postaci ekwiwalentu, do którego przysługiwałoby pracownikowi prawo z tytułu corocznego urlopu wypoczynkowego, ponieważ charakter działań wykonywanych przez rodziców zastępczych uniemożliwia im korzystanie z takich urlopów, czy też, gdy pomimo formalnego przyznania urlopu, pracownik nadal świadczy te same działania, jeżeli w omawianym okresie nie byłoby dopuszczalne oddzielenie go od podopiecznego. Jeżeli tak, czy do uzyskania prawa do odszkodowania jest wymagane, by pracownik wnioskował o przyznanie mu prawa do rozłąki z nieletnim, a pracodawca nie wydał takiego zezwolenia?

               7)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie 1, twierdzącej na pytanie 4 i przeczącej na pytanie 6: czy art. 7 ust. 1 dyrektywy sprzeciwia się przepisowi krajowemu takiemu jak art. 122 ust. 3 lit. d) ustawy nr 272/2004, w sytuacji gdy ustawa ta pozostawia pracodawcy, stosownie do jego uznania, decyzję, czy zezwolić na rozłąkę z nieletnim w okresie urlopu rodzica zastępczego, a jeżeli tak, czy brak możliwości skorzystania z urlopu, w konsekwencji zastosowania tego przepisu ustawy, stanowi naruszenie prawa Unii i spełnia przesłanki do dochodzenia odszkodowania przez pracownika? Jeżeli tak, czy takie odszkodowanie powinno być wypłacane przez państwo z tytułu naruszenia art. 7 dyrektywy, czy przez jednostkę publiczną, będącą pracodawcą, która nie zapewniła opieki w okresie rozłąki z podopiecznym. Czy w takiej sytuacji do uzyskania prawa do odszkodowania jest wymagane, by pracownik wnioskował o przyznanie mu prawa do rozłąki z nieletnim, a pracodawca nie wydał takiego zezwolenia?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, tom 7, s. 3).

      (2)  Dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. 1989, L 183, s. 1, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, tom 2, s. 88)


title: Sprawa T-771/16: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2016 r. – Toontrack Music/EUIPO (EZMIX)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/45

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2016 r. – Toontrack Music/EUIPO (EZMIX)
   (Sprawa T-771/16)
   (2017/C 014/53)
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Toontrack Music AB (Umeå, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat L.E. Ström)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „EZMIX” – zgłoszenie nr 13 945 423

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 lipca 2016 r. w sprawie R 2436/2015-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 2, art. 43 i art. 65 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz;

               —

               obciążenie EUIPO jego własnymi kosztami oraz kosztami postępowania strony skarżącej.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 2 i art. 43 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-492/07 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 kwietnia 2009 r. — Sanchez Ferriz i in. przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r. — Niewpisanie na listę urzędników awansowanych — Wartość procentowa — Artykuły 6 i 10 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Interes w podniesieniu zarzutu)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 kwietnia 2009 r. — Sanchez Ferriz i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-492/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r. - Niewpisanie na listę urzędników awansowanych - Wartość procentowa - Artykuły 6 i 10 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Interes w podniesieniu zarzutu)
   2009/C 141/81
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlos Sanchez Ferriz (Bruksela, Belgia) oraz dziewięciu innych urzędników Komisji Wspólnot Europejskich, których nazwiska znajdują się w załączniku do wyroku (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do Spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 17 października 2007 r. w sprawie F-115/06 Sanchez Ferriz i in. przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Carlos Sanchez Ferriz oraz dziewięciu innych urzędników Komisji, których nazwiska znajdują się w załączniku, pokryją własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisje w ramach niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 64 z 8.3.2008


title: Sprawa C-538/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 4 grudnia 2008 r. — X Holding BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 4 grudnia 2008 r. — X Holding BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-538/08)
   (2009/C 55/12)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: X Holding BV.

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 ust. 4 drugiej dyrektywy (1) i art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy (2) należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które chciało skorzystać z przyznanej przez te artykuły możliwości (zachowania) wyłączenia odliczenia podatku w odniesieniu do kategorii wydatków, które są określone jako „udostępnienie prywatnych możliwości transportu”, spełniło przesłankę wymienienia kategorii dostatecznie określonych towarów i usług?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze będzie twierdząca: czy na podstawie art. 6 pkt 2 i art. 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy dopuszczalny jest przepis krajowy taki jak ten będący przedmiotem postępowania, który został wydany przed wejściem w życie dyrektywy i zgodnie z którym przy nabyciu określonych towarów i usług, które są wykorzystywane częściowo dla celów związanych z działalnością gospodarczą, a częściowo dla celów prywatnych, podatnik nie może w całości odliczyć zapłaconego podatku od wartości dodanej, lecz tylko w zakresie w jakim podatek od wartości dodanej można przypisać wykorzystaniu dla celów związanych z działalnością gospodarczą?

      (1)  Druga dyrektywa Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. dotycząca harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w dziedzinie podatków obrotowych — struktury i sposoby stosowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 71, s. 1303).

      (2)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-696/14 P: Wyrok Sądu z dnia 27 stycznia 2016 r. – Montagut Viladot /Komisja (Odwołanie — Służba publiczna — Zatrudnienie — Konkurs mający na celu ustanowienie rezerwy kadrowej dla naboru administratorów w grupie zaszeregowania AD 5 — Decyzja komisji konkursowej o nieumieszczeniu skarżącego na liście rezerwy kadrowej — Dyplom niespełniający warunków ogłoszenia o konkursie — Oddalenie skargi w pierwszej instancji)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/42

         Wyrok Sądu z dnia 27 stycznia 2016 r. – Montagut Viladot /Komisja
   (Sprawa T-696/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Zatrudnienie - Konkurs mający na celu ustanowienie rezerwy kadrowej dla naboru administratorów w grupie zaszeregowania AD 5 - Decyzja komisji konkursowej o nieumieszczeniu skarżącego na liście rezerwy kadrowej - Dyplom niespełniający warunków ogłoszenia o konkursie - Oddalenie skargi w pierwszej instancji))
   (2016/C 098/55)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bernat Montagut Viladot (Schaerbeek, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci F.A. Rodríguez-Gigirey Pérez i J.A. Simón Sánchez)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Galindo Martín i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 15 lipca 2014 r., Montagut Viladot/Komisja (F-160/12, Zb.Orz.SP, EU:F:2014:190)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Bernat Montagut Viladot zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa C-164/11: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/13

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-164/11)
   2011/C 186/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: W. Mölls, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanowiwszy przepisów niezbędnych do dostosowania systemu opodatkowania energii elektrycznej do przepisów dyrektywy 2003/96/WE (1), mimo upływu okresu przejściowego przewidzianego w art. 18 ust. 10 akapit drugi wspomnianej dyrektywy, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja stwierdza w skardze, że mimo upływu w dniu 1 stycznia 2009 r. okresu przejściowego przysługującego pozwanej, nie dostosowała ona wciąż wszystkich elementów swojego systemu opodatkowania energii elektrycznej do przepisów dyrektywy. Zdaniem władz francuskich ustawa nr 2010-1488 z dnia 7 grudnia 2010 r., uchwalona i wprowadzona w życie po upływie terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, dokonuje transpozycji do prawa krajowego przepisów omawianej dyrektywy. Zdaniem Komisji skargę należy rozpatrywać, biorąc pod uwagę stan prawa krajowego obowiązującego w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii.
   Komisja twierdzi, że Francja w każdym razie nadal nie dostosowała wszystkich elementów swojego systemu opodatkowania energii elektrycznej, by były one zgodne z przepisami dyrektywy. Skarżąca odrzuca argument władz krajowych, zgodnie z którym dyrektywa nie zakazuje podwyższania stawki podatku akcyzowego w zależności od regionu geograficznego. Przeciwnie, jej zdaniem dyrektywa ustanawia zasadę jednolitej stawki dla energii elektrycznej zużywanej na terytorium jednego państwa członkowskiego i wyczerpująco wymienia wyjątki od tej zasady w art. 5, 14, 15 i 17.
   Komisja odrzuca ponadto twierdzenie władz francuskich, jakoby „zachowane zróżnicowanie podatkowe” nie powodowało zagrożenia wystąpieniem nadużyć, nie prowadziło do dodatkowego obciążenia podmiotów gospodarczych i nie stanowiło przeszkody w dostępie do rynku dostawców zagranicznych.

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51).


title: Sprawa C-7/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Essen (Niemcy) w dniu 12 stycznia 2015 r. – postępowanie karne/Kanapathippilai Kanageswaran

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Essen (Niemcy) w dniu 12 stycznia 2015 r. – postępowanie karne/Kanapathippilai Kanageswaran
   (Sprawa C-7/15)
   (2015/C 127/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Essen

      Strony w postępowaniu głównym

   Kanapathippilai Kanageswaran

      Pytania prejudycjalne

   Czy wpisanie Liberation Tigers of Tamil Eelam (Tygrysów – Wyzwolicieli Tamilskiego Ilamu) na listę przewidzianą w art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (1) na okres od 9 września 2007 r. do 24 maja 2009 r. włącznie, w szczególności na podstawie decyzji Rady: z dnia 29 maja 2006 r. (2006/379/WE) (2), z dnia 28 czerwca 2007 r. (2007/445/WE) (3), z dnia 20 grudnia 2007 r. (2007/868/WE zmienionej sprostowaniem przyjętym tego samego dnia) (4), z dnia 15 lipca 2008 r. (2008/583/WE) (5), z dnia 26 stycznia 2009 r. (2009/62/WE) (6), jest nieważne?

      (1)  Dz.U. L 344, s. 70.

      (2)  Dz.U. L 144, s. 21.

      (3)  Dz.U. L 169, s. 58

      (4)  Dz.U. L 340, s. 100

      (5)  Dz.U. L 188, s. 21.

      (6)  Dz.U. L 23, s. 25.


title: Sprawa C-33/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 24 stycznia 2012 r. — Körös-Vidéki Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 24 stycznia 2012 r. — Körös-Vidéki Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve
   (Sprawa C-33/12)
   2012/C 126/07
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Törvényszék

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Körös-Vidéki Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság

      Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

      Pytania prejudycjalne

   Czy wały przeciwpowodziowe, w przypadku gdy są wykorzystywane w charakterze trwałych użytków zielonych, stanowią wykorzystywane użytki rolne w rozumieniu art. 143b ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 (1), mimo że nie są zasadniczo wykorzystywane do celów rolniczych i służą również do celów gospodarki wodnej lub ochrony przeciwpowodziowej?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).


title: Sprawa C-361/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — Société coopérative à responsabilité limitée Intercommunale Intermosane i Fédération de l'industrie et du gaz przeciwko państwu belgijskiemu (Rynek wewnętrzny — Normy i przepisy techniczne — Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego — Minimalne wymagania w dziedzinie bezpieczeństwa niektórych starych instalacji elektrycznych w miejscu pracy)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — Société coopérative à responsabilité limitée Intercommunale Intermosane i Fédération de l'industrie et du gaz przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-361/10) (1)

   (Rynek wewnętrzny - Normy i przepisy techniczne - Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego - Minimalne wymagania w dziedzinie bezpieczeństwa niektórych starych instalacji elektrycznych w miejscu pracy)
   2011/C 226/13
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société coopérative à responsabilité limitée Intercommunale Intermosane i Fédération de l'industrie et du gaz

      Strona pozwana: Państwo belgijskie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État — Wykładnia art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 204, s. 37) — Procedura udzielania informacji oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego — Obowiązek przekazania projektów przepisów technicznych — Minimalne wymagania w dziedzinie bezpieczeństwa niektórych starych instalacji elektrycznych w miejscu pracy

      Sentencja

   Artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe, takie jak będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, nie stanowią przepisów technicznych w rozumieniu wymienionego przepisu dyrektywy, których projekty powinny być podawane do wiadomości na zasadach określonych w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa C-305/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 4 czerwca 2013 r. — Haeger & Schmidt GmbH przeciwko Mutuelles du Mans assurances Iard SA (MMA Iard), Jacques’owi Lorii, Dominique’owi Miquelowi, działającemu w charakterze likwidatora Safram intercontinental SARL, Ace Insurance SA NV, Va Tech JST SA, Axa Corporate Solutions SA

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 4 czerwca 2013 r. — Haeger & Schmidt GmbH przeciwko Mutuelles du Mans assurances Iard SA (MMA Iard), Jacques’owi Lorii, Dominique’owi Miquelowi, działającemu w charakterze likwidatora Safram intercontinental SARL, Ace Insurance SA NV, Va Tech JST SA, Axa Corporate Solutions SA
   (Sprawa C-305/13)
   2013/C 207/58
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Haeger & Schmidt GmbH

      Strona pozwana: Mutuelles du Mans assurances Iard SA (MMA Iard), Jacques Lorio, Dominique Miquel, działający w charakterze likwidatora Safram intercontinental SARL, Ace Insurance SA NV, Va Tech JST SA, Axa Corporate Solutions SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy głównym przedmiotem umowy spedycji, przez którą zleceniodawca powierza spedytorowi, działającemu w swoim własnym imieniu i na swoją własną odpowiedzialność, organizację przewozu towarów, który wykona on przez jednego lub większą liczbę przewoźników na rachunek zleceniodawcy, może być, a jeśli tak, to pod jakimi warunkami, przewóz towarów w rozumieniu art. 4 ust. 4 zdanie ostatnie Konwencji rzymskiej z dnia 19 czerwca 1980 r. o prawie właściwym dla zobowiązań umownych (1)?

               2)

               Jeżeli umowę spedycji można uznać za umowę przewozu towarów w rozumieniu ww. art. 4 ust. 4, lecz jeśli nie znajduje zastosowania szczególne domniemanie określania prawa właściwego, które przewiduje to postanowienie, wobec niewystąpienia wymaganego przez niego zbiegu okoliczności — czy jego pierwsze zdanie, zgodnie z którym ogólnego domniemania, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się do umów przewozu towarów, należy interpretować w ten sposób, iż sędzia powinien ustalać prawo właściwe nie na podstawie tego domniemania, które ostatecznie nie ma zastosowania, lecz przy zastosowaniu zasady ogólnej zawartej w art. 4 ust. 1, tj. ustalając państwo, z którym umowa wykazuje najściślejszy związek, nie wyróżniając szczególnie państwa, w którym ma przedsiębiorstwo strona spełniająca świadczenie charakterystyczne dla umowy?

               3)

               Zakładając, że ogólne domniemanie, o którym mowa w art. 4 ust. 2, ma zastosowanie do umów spedycji, czy w przypadku, gdy składający pierwsze zamówienie zawiera umowę z pierwszym spedytorem, którego następnie z jego własnej inicjatywy zastępuje drugi, prawo właściwe w stosunkach umownych pomiędzy zamawiającym a drugim spedytorem może zostać określone w zależności od miejsca przedsiębiorstwa pierwszego spedytora, przez co prawo tak wyznaczone zostałoby uznane za mające ogólne zastosowanie do całokształtu czynności spedycyjnych?

      (1)  Konwencja o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwarta do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 r. (Dz.U. L 266, s. 1.).


title: Sprawa T-116/16: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – Port Autonome du Centre et de l’Ouest i in./Komisja

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/23

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – Port Autonome du Centre et de l’Ouest i in./Komisja
   (Sprawa T-116/16)
   (2016/C 175/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Port Autonome du Centre et de l’Ouest SCRL (La Louvière, Belgia) Port Autonome de Namur (Namur, Belgia), Port Autonome de Charleroi (Charleroi, Belgia), Port autonome de Liège (Liège, Belgia) i region Walonia (Jambes, Belgia) (przedstawiciel: J. Vanden Eynde, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie wniesionej skargi za dopuszczalną w przypadku każdego ze skarżących i w konsekwencji stwierdzenie nieważność decyzji Komisji o sygnaturze: SA.38393(2015/E) – opodatkowanie portów w Belgii;

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej uznającej brak opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych dochodów z działalności gospodarczej portów belgijskich, a w szczególności portów walońskich, za pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący w sposób ogólny tego, że twierdzenia Komisji nie są poparte okolicznościami faktycznymi i nie są uzasadnione prawnie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja nie uzasadniła odejścia od orzecznictwa w odniesieniu do decyzji z dnia 20 października 2004 r. (N520/2003).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że działalność portów jest subwencjonowana, ponieważ w przeciwnym razie porty, byłyby w warunkach belgijskiej gospodarki nierentowne; poza tym jednostronnie określone opłaty, które nie pokrywają rzeczywistych wydatków nie wystarczyłyby by uznać je za wynik działalności gospodarczej.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że twierdzenie, iż belgijski system referencyjny jest podatkiem dochodowym od osób prawnych nie jest uzasadnione prawnie.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że twierdzenie, iż podatek dochodowy od osób prawnych, którym są obciążone porty stanowi korzyść, ponieważ ich ewentualna dodatkowa działalność gospodarcza nie jest opodatkowana, nie zostało udowodnione. Ponadto Komisja nie określiła, jakie rodzaje działalności powinny jej zdaniem podlegać opodatkowaniu, ani jakie stanowią usługę użyteczności publicznej

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że o zastosowaniu podatku dochodowego od osób prawnych winny decydować konkretne okoliczności, biorąc pod uwagę logikę belgijskiego systemu prawnego, który traktuje odmiennie opodatkowanie usług użyteczności publicznej i działalności gospodarczej.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że Komisja nie uwzględniła prerogatyw państw członkowskich w zakresie:

                           —

                           określenia rodzajów działalności niemających charakteru zarobkowego;

                           —

                           określenia podatków bezpośrednich;

                           —

                           obowiązku zapewnienia prawidłowego funkcjonowania usług użyteczności publicznej niezbędnego do osiągnięcia spójności społecznej i gospodarczej;

                           —

                           samodzielnej organizacji usług użyteczności publicznej.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący tego, że zasadnicza działalność śródlądowych portów walońskich polega na świadczeniu usług użyteczności publicznej, które nie podlegają, zgodnie z prawodawstwem europejskim regułom konkurencji określonym w art. 107 TFUE.

               9.

               Zarzut dziewiąty, podniesiony posiłkowo, dotyczący tego, że jeśli zasadnicza działalność śródlądowych portów walońskich mieści się w zakresie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, to byłaby normowana przepisami art. 93 TFUE i 106 ust. 2 TFUE, a reguły konkurencji nie znajdowałyby do niej zastosowania.

               10.

               Zarzut dziesiąty podniesiony posiłkowo w dalszej kolejności dotyczący tego, że ustanowione na gruncie prawodawstwa europejskiego kryteria definicji pomocy państwa nie są spełnione


title: Sprawa C-90/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2014 r. w sprawie T-544/08, Hansen & Rosenthal KG i H & R Wax Company Vertrieb GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 24 lutego 2015 r. przez Hansen & Rosenthal KG i H & R Wax Company Vertrieb GmbH

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/26

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2014 r. w sprawie T-544/08, Hansen & Rosenthal KG i H & R Wax Company Vertrieb GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 24 lutego 2015 r. przez Hansen & Rosenthal KG i H & R Wax Company Vertrieb GmbH
   (Sprawa C-90/15 P)
   (2015/C 146/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Hansen & Rosenthal KG, H & R Wax Company Vertrieb GmbH (przedstawiciele: J.L. Schulte, M. Dallmann i K.M. Künstner, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie zwracają się do Trybunału o:

               —

               uchylenie w całości lub w części wyroku Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie T-544/08 Hansen & Rosenthal KG i H & R Wax Company Vertrieb GmbH/Komisja Europejska;

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części art. 1 i art. 2 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 1 października 2008 r. w sprawie COMP/39181 – Woski do świec na podstawie danych dostępnych Trybunałowi, w zakresie w jakim dotyczą one wnoszących odwołanie;

               —

               uchylenie bądź obniżenie grzywny na podstawie art. 261 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji zarówno kosztami powstałymi podczas niniejszego postępowania, jak i postępowania przed Sądem;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie wyroku Sądu i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem stanowiska prawnego zajętego przez Trybunał; uchylenie bądź obniżenie grzywny na podstawie art. 261 TFUE; obciążenie Komisji zarówno kosztami powstałymi podczas niniejszego postępowania, jak i postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie podnoszą łącznie pięć zarzutów:
   W zarzucie pierwszym wnoszące odwołanie podnoszą naruszenie zasady domniemania niewinności i zasady rzetelnego procesu sądowego. Wnoszące odwołanie bronią się tym samym przed przyjętym przez Sąd podejściem, który uznał z góry decyzję Komisji w sprawie grzywny za słuszną i ostateczną, tak że wnoszące odwołanie mogłyby doprowadzić do uznania tej decyzji za błędną tylko wtedy, gdyby obaliły stwierdzenia Komisji za pomocą pełnego dowodu. Zdaniem wnoszących odwołanie narusza to art. 48 ust. 1 karty praw podstawowych w związku z art. 52 ust. 3 karty praw podstawowych i art. 6 ust. 2 EKPC.
   W zarzucie drugim wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd błędnie zastosował art. 81 TWE (obecnie art. 101 TFUE). Sąd uznał w zaskarżonym wyroku, że poszczególne zachowania podlegają zakazowi porozumień ograniczających konkurencję, chociaż nie spełniały one znamion zarzucanego czynu. Ponadto Sąd – z naruszeniem reguł dotyczących ciężaru dowodu i zasady oceny dowodów – stwierdził, że wnoszące odwołanie dopuściły się naruszeń art. 81 TWE (obecnie art. 101 TFUE). W tym względzie Sąd dopuścił się wielokrotnie naruszenia prawa, dokonując błędnych stwierdzeń, przedstawiając opacznie dowody, kwalifikując błędnie z punktu widzenia prawa dowody i naruszając zasadę domniemania niewinności, jak również zasadę rzetelnego procesu sądowego.
   W zarzucie trzecim wnoszące odwołanie podnoszą naruszenie przez Sąd zasady legalności kar i prerogatywy legislacyjnej („Wesentlichkeitsvorbehalt”). Ze względu na to, że Trybunał i Sąd nadal utrzymują, że 10 % granica grzywny określona w art. 23 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1/2003 (1) stanowi pułap absolutny, a nie górny limit grzywien, w prawie Unii nie istnieją ramy prawne regulujące obliczanie wysokości grzywny z tytułu naruszenia art. 81 TWE (obecnie art. 101 TFUE). Ustalenie owych ram dla grzywien jest ze względu na prerogatywę legislacyjną zastrzeżone wyłącznie dla ustawodawcy i zamiast niego nie może tego uczynić Komisja.
   Jako zarzut czwarty wnoszące odwołanie podnoszą dalsze naruszenia zasady legalności kar i zasady niedziałania prawa wstecz. Wnoszące odwołanie zarzucają, że również Sąd nie może określić grzywny w sposób prawidłowy wobec braku ram prawnych dotyczących grzywien. Ponadto wnoszące odwołanie zauważają, że poprzestanie na samej kontroli tego, czy Komisja przestrzegała własnych wytycznych, oznacza nieskorzystanie z uprawnień dyskrecjonalnych i tym samym stanowi naruszenie art. 31 rozporządzenia nr 1/2003. Wreszcie wnoszące odwołanie zarzucają naruszenie zasady niedziałania prawa wstecz, ponieważ Sąd potwierdził zastosowanie wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. do stanu faktycznego, który został w pełni zamknięty w 2005 r.
   Jako zarzut piąty i ostatni wnoszące odwołanie podnoszą naruszenia zasady proporcjonalności. Po pierwsze, Sąd naruszył art. 49 ust. 3 karty praw podstawowych, ustalając dla wnoszących odwołanie współczynnik w wysokości 17 % zarówno w odniesieniu do wagi naruszenia, jak i „opłaty wejściowej”. Po drugie, wskutek naruszenia prawa poprzez uznanie, iż zachowania wnoszących odwołanie naruszają art. 81 ust. 1 TWE (obecnie art. 101 ust. 1 TFUE), Sąd przyjął błędny czas trwania naruszenia zarzucanego wnoszącym odwołanie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu; Dz.U. 2003, L 1, s. 1.


title: Sprawy połączone T-510/14 i T-536/14: Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – Staywell Hospitality Group i Sheraton International IP/EUIPO – Sheraton International IP i Staywell Hospitality Group (PARK REGIS) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PARK REGIS — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy ST. REGIS — Częściowa odmowa rejestracji — Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/23

         Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – Staywell Hospitality Group i Sheraton International IP/EUIPO – Sheraton International IP i Staywell Hospitality Group (PARK REGIS)
   (Sprawy połączone T-510/14 i T-536/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PARK REGIS - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy ST. REGIS - Częściowa odmowa rejestracji - Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 251/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Staywell Hospitality Group Pty Ltd (Sydney, Australia) (przedstawiciele: D. Farnsworth, solicitor i A. Bryson, barrister) (sprawa T-510/14) i Sheraton International IP LLC (Stamford, Connecticut, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat E. Armijo Chávarri) (sprawa T-536/14)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO były również, interwenienci przed Sądem: Sheraton International IP LLC (sprawa T-510/14) i Staywell Hospitality Group Pty Ltd (sprawa T-536/14)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 kwietnia 2014 r. (sprawy połączone R 240/2013-5 i R 303/2013-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sheraton International IP a Staywell Hospitality Group.

      Sentencja

               1)

               Skargi w sprawach T-510/14 i T-536/14 zostają oddalone.

               2)

               W sprawie T-510/14 Staywell Hospitality Group Pty Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               W sprawie T-536/14 Sheraton International IP LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-456/04: Wyrok Trybunału (II izba) z dnia  6 kwietnia 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia) — Agip Petroli SpA. przeciwko Capitaneria di porto di Siracusa, Capitaneria di porto di Siracusa — Sezione staccata di Santa Panagia, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti (Kabotaż morski — Rozporządzenie (EWG) nr 3577/92 — Prawo właściwe w stosunku do załogi statków powyżej 650 gt wykonujących kabotaż wyspowy — Pojęcie  rejsu, który następuje po lub przed  rejsem kabotażowym)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/15

         Wyrok Trybunału (II izba) z dnia 6 kwietnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia) — Agip Petroli SpA. przeciwko Capitaneria di porto di Siracusa, Capitaneria di porto di Siracusa — Sezione staccata di Santa Panagia, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti
   (Sprawa C-456/04) (1)

   (Kabotaż morski - Rozporządzenie (EWG) nr 3577/92 - Prawo właściwe w stosunku do załogi statków powyżej 650 gt wykonujących kabotaż wyspowy - Pojęcie „rejsu, który następuje po lub przed” rejsem kabotażowym)
   (2006/C 143/26)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agip Petroli SpA.

      Strona pozwana: Capitaneria di porto di Siracusa, Capitaneria di porto di Siracusa — Sezione staccata di Santa Panagia, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia — Wykładnia art. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski) (Dz.U. L 364, str. 7) — Prawo właściwe w stosunku do załogi statków powyżej 650 gt wykonujących kabotaż wyspowy — Pojęcie rejsu, który następuje po lub przed rejsem do lub z innego państwa członkowskiego
   Sentencja
   Pojęcie „rejsu który następuje po lub przed” rejsem kabotażowym, o którym mowa w art. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski) obejmuje w zasadzie każdy rejs z lub do innego państwa niezależnie od tego, czy na pokładzie znajduje się ładunek. Niemniej jednak, mimo tego stwierdzenia, niedopuszczalne byłyby rejsy balastowe dokonywane w sposób stanowiący nadużycie, w celu obejścia zasad przewidzianych w rozporządzeniu nr 3577/92. Dla stwierdzenia takiej praktyki o charakterze nadużycia wymagane jest, po pierwsze, aby wskutek międzynarodowego rejsu balastowego, pomimo formalnego stosowania wymogów przewidzianych w art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia, armator skorzystał ze stosowania prawa państwa bandery w stosunku do wszystkich spraw dotyczących załogi, wbrew celowi art. 3 ust. 2 tego samego rozporządzenia, który polega na umożliwieniu stosowania w odniesieniu do wszystkich spraw dotyczących załogi przepisów prawa państwa przyjmującego w przypadku kabotażu wyspowego. Po drugie, z ogółu obiektywnych czynników powinno wynikać, że zasadniczym celem tego międzynarodowego rejsu balastowego jest uniknięcie stosowania art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 3577/92 na korzyść ust. 3 tego samego artykułu.

      (1)  Dz.U. C 19 z 22.1.2005


title: Sprawa F-116/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 lipca 2011 r. — Gozi przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Obowiązek wspomagania — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego — Zwrot kosztów adwokackich poniesionych w ramach postępowania przed sądem krajowym)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/50

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 lipca 2011 r. — Gozi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-116/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Obowiązek wspomagania - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Zwrot kosztów adwokackich poniesionych w ramach postępowania przed sądem krajowym)
   2011/C 282/93
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Sandro Gozi (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Passalacqua)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, na mocy której oddalono wniosek o zwrot kosztów poniesionych przez skarżącego w ramach postępowania karnego przed sądem państwa członkowskiego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sandro Gozi zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011, s. 38.


title: Sprawa C-340/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht – Austria) – Christine Nigl i in./Finanzamt Waldviertel (Odesłanie prejudycjalne — Opodatkowanie — Podatek od wartości dodanej — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Artykuł 4 ust. 1 i 4. — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 9 i 11 — Pojęcie „podatnika” — Spółki cywilne sprzedające ich produkty pod wspólną marką i za pośrednictwem spółki handlowej — Pojęcie „przedsiębiorstw samodzielnych” — Odmowa przyznania statusu podatnika — Moc wsteczna — Szósta dyrektywa 77/388 — Artykuł 25 — Dyrektywa 2006/112 — Artykuły 272 i 296 — System ryczałtowy dla rolników — Wyłączenie z systemu ryczałtowego — Moc wsteczna)

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht – Austria) – Christine Nigl i in./Finanzamt Waldviertel
   (Sprawa C-340/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Opodatkowanie - Podatek od wartości dodanej - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 4 ust. 1 i 4. - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 9 i 11 - Pojęcie „podatnika” - Spółki cywilne sprzedające ich produkty pod wspólną marką i za pośrednictwem spółki handlowej - Pojęcie „przedsiębiorstw samodzielnych” - Odmowa przyznania statusu podatnika - Moc wsteczna - Szósta dyrektywa 77/388 - Artykuł 25 - Dyrektywa 2006/112 - Artykuły 272 i 296 - System ryczałtowy dla rolników - Wyłączenie z systemu ryczałtowego - Moc wsteczna))
   (2016/C 462/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Christine Nigl, Gisela Nigl (starsza), Gisela Nigl (młodsza), Josef Nigl, Martin Nigl

      Strona pozwana: Finanzamt Waldviertel

      Sentencja

               1)

               Po pierwsze, art. 4 ust. 1 i art. 4 ust. 4 akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2004/66/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r. oraz, po drugie, art. 9 ust. 1 akapit pierwszy i art. 10 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że kilka spółek cywilnych, takich jak spółki w postępowaniu głównym, które występują jako takie samodzielnie w stosunkach z dostawcami, organami publicznymi i w pewnym stopniu z ich klientami i z których każda zapewnia swą własną produkcję, wykorzystując głównie swe środki produkcji, lecz które sprzedają znaczną część ich produktów pod wspólną marką za pośrednictwem spółki kapitałowej, której udziały należą do członków tych spółek cywilnych oraz innych członków zainteresowanej rodziny, należy uważać za samodzielne przedsiębiorstwa podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej.

               2)

               Artykuł 25 szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 2004/66 i art. 296 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, iż przepisy te nie stoją na przeszkodzie możliwości odmowy stosowania przewidzianego w nich wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników do kilku spółek cywilnych takich jak spółki w postępowaniu głównym, uważanych za samodzielne przedsiębiorstwa podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej i które współpracują ze sobą, ponieważ spółka kapitałowa, związek osób złożony z członków tych spółek cywilnych lub związek osób złożony z tej spółki kapitałowej oraz członków rzeczonych spółek cywilnych, ze względu na rozmiar przedsiębiorstwa lub formę prawną, w świetle prawa krajowego nie mogą być objęte tym systemem, nawet wówczas, gdy owe spółki cywilne nie zaliczają się do kategorii producentów wyłączonych z tego systemu ryczałtowego, o ile ze względu na ich powiązania z tą spółką lub jednym z tych związków są one rzeczywiście w stanie sprostać ciężarom administracyjnym, jakie pociągają za sobą zadania wynikające ze stosowania zwykłego lub uproszczonego systemu podatku od wartości dodanej, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

               3)

               W wypadku gdyby stosowanie systemu ryczałtowego dla rolników należało zasadniczo wykluczyć w odniesieniu do spółek cywilnych takich jak w postępowaniu głównym, owo wykluczenie powinno być skuteczne w stosunku do okresu poprzedzającego dzień dokonania oceny, na której się ono opiera, z zastrzeżeniem, że rzeczona ocena odbywa się przed upływem terminu przedawnienia odnoszącego się do działania organu podatkowego, a jej skutki nie mają mocy wstecznej w stosunku do okresu sprzed dnia, w którym wystąpiły okoliczności prawne i faktyczne, na których się ona opiera.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa C-320/14 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 29 kwietnia 2014 r. w sprawie T-647/11 Asos plc/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, wniesione w dniu 3 lipca 2014 r. przez Asos plc

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/6

         Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 29 kwietnia 2014 r. w sprawie T-647/11 Asos plc/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, wniesione w dniu 3 lipca 2014 r. przez Asos plc
   (Sprawa C-320/14 P)
   (2015/C 127/09)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Asos plc (przedstawiciele: P. Kavanagh, Solicitor, A. Lykiardopoulos QC, A. Edwards-Stuart, Barrister)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Roger Maier
   Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2015 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) oddalił odwołanie i obciążył Asos plc poniesionymi przez tę spółkę własnymi kosztami.


title: Sprawa T-16/05: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2005 r. przez Viasat Broadcasting UK Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/33

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2005 r. przez Viasat Broadcasting UK Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-16/05)
   (2005/C 82/62)
   Język postępowania: duński
   W dniu 20 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Viasat Broadcasting UK Ltd, z siedzibą w West Drayton (Zjednoczone Królestwo), reprezentowanej przez adwokata Simona Eversa Hjelmborga, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Viasat Broadcasting UK Ltd wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               stwierdzenie nieważności pkt 55 decyzji Komisji Europejskiej N 313/2004 z dnia 6 października 2004 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Danię (C(2004)3632fin): rekapitalizacja TV2/DANMARK A/S;

               2.

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżona decyzja dotyczy planu rekapitalizacji spółki skarbu państwa będącej nadawcą telewizji publicznej – TV2/DANMARK A/S. Rekapitalizacja polegająca na dokapitalizowaniu przez skarb państwa oraz konwersji długu na kapitał własny została uznana za niezbędną w następstwie decyzji Komisji z dnia 19 maja 2004 r. (1), w której Komisja zobowiązała Danię do zażądania od TV2/DANMARK A/S zwrotu bezprawnie przyznanej TV2/DANMARK pomocy państwa, która to decyzja doprowadziłaby do niewypłacalności spółki.
   Z zaskarżonej decyzji wynika, że Komisja nie mogła wykluczyć, że planowana rekapitalizacja TV2 zawiera w sobie elementy pomocy państwa określonej w art. 87 ust. 1 WE. W pkt 55 zaskarżonej decyzji tymczasem Komisja stwierdziła, że ewentualnie udzielona przez rząd pomoc państwa na planowaną rekapitalizację TV2 byłaby zgodna ze wspólnym rynkiem, na podstawie art. 86 ust. 2 WE.
   Uzasadniając swoje żądania skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo, nie stwierdzając, że plan rekapitalizacji jest sprzeczny z art. 87 ust. 1 WE. Twierdzenie to opiera się między innymi na:

               —

               fakcie, że przyczyną, dla której TV2/DANMARK A/S ubiegała się o rekapitalizację, jest obowiązek zwrotu bezprawnej pomocy państwa, a zezwolenie na udzielenie nowej pomocy (rekapitalizacji) spowodowałoby, że art. 87 ust. 1 WE oraz decyzja Komisji z dnia 19 maja 2004 r. utraciłyby swoją istotę;

               —

               fakcie, że rekapitalizacji, podczas której, wskutek zwiększenia kapitału własnego, zostałaby osiągnięta optymalna struktura kapitałowa, nie można uznać za rekapitalizację zgodną z zasadą wolnej konkurencji (test prywatnego inwestora);

               —

               fakcie, że TV2/DANMARK A/S osiągnęła w 2003 r. zysk bez pomocy państwa, co oznacza, że spółka sama jest w stanie odbudować swój kapitał własny;

               —

               fakcie, że optymalna struktura kapitałowa nie jest niezbędna do wykonywania przez TV2/DANMARK A/S zadań wynikających z pełnienia misji publicznej.

         Skarżąca podnosi ponadto, że Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że każdy z elementów pomocy państwa, jakie wiążą się z rekapitalizacją TV2 byłby zgodny ze wspólnym rynkiem, na podstawie art. 86 ust. 2 WE. Twierdzenie to opiera się między innymi na:

               —

               fakcie, że zakres stosowania art. 86 ust. 2 WE ogranicza się do rekompensaty dodatkowych kosztów netto związanych ze świadczeniem usług w interesie ogólnym (usługi publiczne), a zatem nie obejmuje państwowych inwestycji w spółki, które są zobowiązane do świadczenia tych usług;

               —

               fakcie, że inwestycja państwa duńskiego w TV2/DANMARK A/S (rekapitalizacja) nie stanowi rekompensaty w zakresie nabytych usług świadczonych w interesie ogólnym, a zatem nie stanowi rekompensaty dodatkowych kosztów netto wynikających z pełnienia misji publicznej;

               —

               fakcie, że TV2/DANMARK A/S wydaje się nie mieć dodatkowych kosztów netto związanych z pełnieniem misji publicznej;

               —

               fakcie, że Komisja nie zbadała definicji usług świadczonych w interesie ogólnym, przyjmując w efekcie ich bardzo szeroką definicję tak, iż został w niej zawarty cały zakres programów TV2/DENMARK A/S, co spowodowało, że test proporcjonalności na podstawie art. 86 ust. 2 WE pozostaje w rzeczywistości pozbawiony swej treści;

               —

               fakcie, że art. 86 ust. 2 WE nie może wyłączyć pomocy państwa udzielonej w zamiarze uczynienia tych spółek atrakcyjniejszymi w związku z ich sprzedażą przez państwo.

         Skarżąca podnosi także, że Komisja powinna była ograniczyć się przy dokonywaniu oceny planowanej rekapitalizacji jedynie do art. 87 ust. 2 WE oraz art. 87 ust. 3 WE, w tym w szczególności art. 87 ust. 3 lit. c) WE, a także do wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (2) oraz, że planowana rekapitalizacja nie spełnia przesłanek, aby stanowić wyjątek na podstawie tych przepisów.

      (1)  Końcowa decyzja Komisji C(2004)1814fin z dnia 19 maja 2004 r. w sprawie C 2/2003 (ex NN 22/2002) - przyznanie przez Danię środków publicznych na rzecz TV2/DANMARK

      (2)  Komunikat Komisji, Dz. U. C 244 z 1 października 2004 r., str. 2


title: Sprawa T-471/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 września 2009 r. — Wella przeciwko OHIM (TAME IT) (Wspólnotowy znak towarowy — Międzynarodowa rejestracja — Wniosek o rozszerzenie terytorialne ochrony — Słowny znak towarowy TAME IT — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 września 2009 r. — Wella przeciwko OHIM (TAME IT)
   (Sprawa T-471/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Międzynarodowa rejestracja - Wniosek o rozszerzenie terytorialne ochrony - Słowny znak towarowy TAME IT - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 256/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wella AG (Darmstadt, Niemcy) (przedstawiciele: B. Klingberg i K. Sandberg, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 października 2007 r. (sprawa R 713/2007-2) dotyczącą rozszerzenia terytorialnego na Wspólnotę Europejską ochrony wynikającej z międzynarodowej rejestracji słownego znaku towarowego TAME IT

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wella AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa T-53/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 stycznia 2007 r. — Calavo Growers przeciwko OHIM — Calvo Sanz (Calvo) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego znaku towarowego CALVO — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CALAVO — Dopuszczalność sprzeciwu — Uzasadnienie sprzeciwu przedłożone w innym języku niż język postępowania — Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Zasada 20 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 stycznia 2007 r. — Calavo Growers przeciwko OHIM — Calvo Sanz (Calvo)
   (Sprawa T-53/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego CALVO - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CALAVO - Dopuszczalność sprzeciwu - Uzasadnienie sprzeciwu przedłożone w innym języku niż język postępowania - Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Zasada 20 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   (2007/C 56/54)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Calavo Growers, Inc. (Santa Ana, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. García Murillo, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Luis Calvo Sanz, SA (Carballo, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Rivas Zurdo i E. López Leiva, adwokaci)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 listopada 2004 r. (sprawa R 159/2004-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Calavo Growers, Inc. a Luis Calvo Sanz, SA.
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 8 listopada 2004 r. (sprawa R 159/2004-1).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącą.

               3)

               Interwenient ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa C-240/12: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2013 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te Rotterdam — Niderlandy) — postępowanie karne przeciwko EBS Le relais Nord Pas De Calais (Odesłanie prejudycjalne — Niedopuszczalność)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/4

         Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2013 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te Rotterdam — Niderlandy) — postępowanie karne przeciwko EBS Le relais Nord Pas De Calais
   (Sprawa C-240/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Niedopuszczalność)
   2013/C 129/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank te Rotterdam

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   EBS Le relais Nord Pas De Calais

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank te Rotterdam — Niderlandy — Wykładnia art. 15 i 26 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar (Dz.U. L 30, s. 1) i art. 2 pkt 32 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. L 190, s. 1) — Pojęcie tranzytu — Przemieszczanie odpadów statkiem państwa członkowskiego do państwa, które nie jest objęte zakresem zastosowania decyzji OECD — Zawinięcie po drodze do portu innego państwa członkowskiego

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te Rotterdam postanowieniem z dnia 4 maja 2012 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa T-342/05: Skarga wniesiona w dniu  14 września 2005 r.  — Henkel przeciwko OHIM

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/28

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2005 r. — Henkel przeciwko OHIM
   (Sprawa T-342/05)
   (2005/C 296/62)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Henkel KGaA (Düsseldorf, Niemcy) [Przedstawiciel(-e): adwokat C. Osterrieth]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem(-ami) postępowania przed Izbą Odwoławczą był/ była(byli) również: Serra Terror Roca S.A. (Barcelona, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 14 lipca 2005 r. wydanej w postępowaniu odwoławczym R 0556/2003-1, dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 1 284 470 i doręczonej w dniu 19 lipca 2005 r.

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: SERRA Y ROCA S.A.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „COR” dla towarów z klasy 3 — zgłoszenie nr 1 284 470

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy znak towarowy „Dor” dla towarów z klas 3, 5 i 21

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu dla towarów „preparaty do odtłuszczania i polerowania; mydła”, należących do klasy 3

      Decyzja Izby Odwoławczej: Nieuwzględnienie odwołania skarżącej

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do spornych znaków ze względu na wizualne i fonetyczne podobieństwo. Ponadto znak towarowy skarżącej posiada ponadprzeciętny charakter odróżniający z powodu jego intensywnego używania.


title: Sprawa T-247/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2006 r. — Torres przeciwko OHIM-Bodegas Muga (Torre Muga) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego Torre Muga — Wcześniejsze krajowe i międzynarodowe słowne znaki towarowe TORRES — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Naruszenie prawa do obrony )

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2006 r. — Torres przeciwko OHIM-Bodegas Muga (Torre Muga)
   (Sprawa T-247/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego Torre Muga - Wcześniejsze krajowe i międzynarodowe słowne znaki towarowe TORRES - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Naruszenie prawa do obrony )
   (2006/C 224/74)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Miguel Torres (Vilafranca del Penedès, Hiszpania) (Przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri, M. A. Baz de San Ceferino i A. Castán Pérez-Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciele: I. de Medrano Caballero i S. Laitinen, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bodegas Muga, SA (Haro, Hiszpania) (Przedstawiciele: adwokaci L. M. Polo Flores i F. Porcuna de la Rosa)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 kwietnia 2003 r. (sprawa R 998/2001-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Miguel Torres, SA i Bodegas Muga, SA
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

               3)

               Interwenient ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003


title: Sprawa C-52/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (piąta izba) z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie T-84/03 Maurizio Turco, wspierany przez Republikę Finlandii, Królestwo Danii oraz Królestwo Szwecji przeciwko Radzie Unii Europejskiej wspieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisję Wspólnot Europejskich, wniesione przez Maurizio Turco w dniu 9 lutego 2005 r.

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/14

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (piąta izba) z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie T-84/03 Maurizio Turco, wspierany przez Republikę Finlandii, Królestwo Danii oraz Królestwo Szwecji przeciwko Radzie Unii Europejskiej wspieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisję Wspólnot Europejskich, wniesione przez Maurizio Turco w dniu 9 lutego 2005 r.
   (Sprawa C-52/05 P)
   (2005/C 106/28)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 9 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (piąta izba) z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie T-84/03 (1) Maurizio Turco, wspierany przez Republikę Finlandii, Królestwo Danii oraz Królestwo Szwecji przeciwko Radzie Unii Europejskiej wspieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisję Wspólnot Europejskich, wniesione przez Maurizio Turco, zamieszkującego w Pulsano (Włochy), reprezentowanego przez O. W. Brouwera i C. E. Schillemannsa, prawników.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 listopada 2004 r., w którym:

                           a)

                           skarga wniesiona przez stronę skarżącą została oddalona w zakresie dotyczącym odmowy dostępu do dokumentu nr 9077/02, zawierającego opinię służby prawnej Rady dotyczącą projektu dyrektywy Rady ustalającej minimalne standardy związane z udzieleniem skarżącym azylu w Państwach Członkowskich;

                           b)

                           strona skarżąca oraz Rada zostały obciążone kosztami postępowania po połowie

               —

               jeśli konieczne, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Pierwszej Instancji;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania, łącznie z kosztami powstałymi w związku z ewentualnymi interwencjami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca podnosi, że wyrok Sądu Pierwszej Instancji zawiera błędy co do prawa dotyczące wykładni i stosowania art. 4 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1049/2001 (2) z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (zwanego dalej „rozporządzeniem”).
   Podstawy odwołania i argumenty prawne, na które powołuje się strona skarżąca: w niniejszej sprawie Sąd Pierwszej Instancji:

               (i)

               dokonał błędnej wykładni oraz niewłaściwie zastosował pojęcie „porady prawnej” użyte w art. 4 ust. 2 rozporządzenia;

               (ii)

               błędnie zakwalifikował opinię prawną jako „poradę prawną” w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia oraz naruszył zakres i treść art. 4 ust.2 i art. 4 ust. 3 oraz immanentną konstrukcję i strukturę rozporządzenia;

               (iii)

               dokonał błędnej wykładni i niewłaściwie zastosował (stwarzając precedens prawa wspólnotowego) zasadę, w myśl której udzielony powinien zostać możliwie najszerszy dostęp do dokumentów przechowywanych przez instytucje wspólnotowe a wyjątki od tej zasady powinny być dokonywane tak restrykcyjnie jak to tylko możliwe;

               (iv)

               dokonał błędnej wykładni i niewłaściwie zastosował (stwarzając precedens prawa wspólnotowego) zasadę, w myśl której żądanie udostępnienia dokumentu powinno być oceniane ad casu;

               (v)

               dokonał błędnej wykładni i niewłaściwie zastosował koncepcję „[nadrzędnego] interesu publicznego” oraz popełnił błąd co do prawa obciążając ciężarem dowodu tej okoliczności stronę skarżącą;

               (vi)

               naruszył zasadę prawa wspólnotowego, w myśl której porządek prawny Wspólnot jest oparty na zasadzie praworządności; oraz

               (vii)

               nie uzasadnił w dostateczny sposób oraz nie ustosunkował się do niektórych argumentów powołanych przez stronę skarżącą.

      (1)  Dz. U. C 112 z dnia 10/05/2003, str. 38

      (2)  Dz. U. L 145 z dnia 31/05/2001, str. 43.


title: Sprawa C-503/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal — Zjednoczone Królestwo) — Lucy Stewart przeciwko Secretary of State for Work and Pensions (Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuły 4, 10 i 10a — Krótkookresowe świadczenie z tytułu niezdolności do pracy dla młodych niepełnosprawnych — Świadczenie z tytułu choroby czy świadczenie z tytułu inwalidztwa — Przesłanki zamieszkania, obecności w chwili złożenia wniosku i uprzedniej obecności — Obywatelstwo Unii — Proporcjonalność)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal — Zjednoczone Królestwo) — Lucy Stewart przeciwko Secretary of State for Work and Pensions
   (Sprawa C-503/09) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuły 4, 10 i 10a - Krótkookresowe świadczenie z tytułu niezdolności do pracy dla młodych niepełnosprawnych - Świadczenie z tytułu choroby czy świadczenie z tytułu inwalidztwa - Przesłanki zamieszkania, obecności w chwili złożenia wniosku i uprzedniej obecności - Obywatelstwo Unii - Proporcjonalność)
   2011/C 269/09
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Upper Tribunal

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lucy Stewart

      Strona pozwana: Secretary of State for Work and Pensions

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Upper Tribunal — Wykładnia art.10, 19, 28, 29 i 95a rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) — Zasiłek wypłacany bezrobotnym pomiędzy 16 a 25 rokiem życia zamieszkującym w Zjednoczonym Królestwie i niezdolnym do pracy przez okres co najmniej siedmiu miesięcy („short-term incapacity benefit in youth”) — Zakwalifikowanie tego zasiłku jako świadczenie w razie choroby lub świadczenie z tytułu inwalidztwa — Świadczenie uzależnione od spełnienia warunku zamieszkiwania

      Sentencja

               1)

               Świadczenie, takie jak rozpatrywane w sprawie przed sądem krajowym krótkookresowe świadczenie z tytułu niezdolności do pracy dla młodych niepełnosprawnych, stanowi świadczenie z tytułu inwalidztwa w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 647/2005 z dnia 13 kwietnia 2005 r., jeżeli w chwili złożenia wniosku jest bezsprzeczne, iż osoba ubiegająca się o świadczenie jest dotknięta stałą lub długoterminową niepełnosprawnością.

               2)

               Artykuł 10 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1408/71, we wspomnianej wersji zmienionej rozporządzeniem nr 647/2005, stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie uzależniło uzyskanie prawa do krótkookresowego świadczenia z tytułu niezdolności do pracy dla młodych niepełnosprawnych, takiego jak rozpatrywane przed sądem krajowym, od przesłanki dotyczącej posiadania zwykłego miejsca zamieszkania na jego terytorium.

         Artykuł 21 ust. 1 TFUE stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie uzależniło uzyskanie prawa do takiego świadczenia od:

               —

               przesłanki dotyczącej uprzedniej obecności osoby ubiegającej się o świadczenie na jego terytorium, wykluczając wszelkie inne elementy mogące posłużyć do wykazania, iż istnieje rzeczywisty związek między osobą ubiegającą się a tym państwem członkowskim, oraz

               —

               przesłanki obecności osoby ubiegającej się o świadczenie na jego terytorium w chwili złożenia wniosku.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawy połączone C-628/10 P i C-14/11 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 lipca 2012 r. — Alliance One International, Inc., Standard Commercial Tobacco Company, Inc. przeciwko Komisji Europejskiej przy udziale Trans-Continental Leaf Tobacco Corp. Ltd i Komisja Europejska przeciwko Alliance One International, Inc., Standard Commercial Tobacco Company, Inc., Trans-Continental Leaf Tobacco Corp. Ltd (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Ustalanie cen i podział rynku — Naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania spółce dominującej noszącego znamiona naruszenia zachowania jej spółek zależnych — Domniemanie niewinności — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 lipca 2012 r. — Alliance One International, Inc., Standard Commercial Tobacco Company, Inc. przeciwko Komisji Europejskiej przy udziale Trans-Continental Leaf Tobacco Corp. Ltd i Komisja Europejska przeciwko Alliance One International, Inc., Standard Commercial Tobacco Company, Inc., Trans-Continental Leaf Tobacco Corp. Ltd
   (Sprawy połączone C-628/10 P i C-14/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego - Ustalanie cen i podział rynku - Naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania spółce dominującej noszącego znamiona naruszenia zachowania jej spółek zależnych - Domniemanie niewinności - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania)
   2012/C 295/08
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Alliance One International, Inc., Standard Commercial Tobacco Company, Inc. (przedstawiciele: M. Odriozola Alén i A. João Vide, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, E. Gippini Fournier i R. Sauer, pełnomocnicy), przy udziale Trans-Continental Leaf Tobacco Corp. Ltd
   i

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, E. Gippini Fournier i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Alliance One International, Inc., Standard Commercial Tobacco Company, Inc., Trans-Continental Leaf Tobacco Corp. Ltd (przedstawiciele: M. Odriozola Alén i A. João Vide, abogados)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 27 października 2010 r. w sprawie T-24/05 Alliance One International i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił w zakresie dotyczącym Alliance One International, Inc. i Standard Commercial Tobacco Co. Inc. skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2004) 4030 wersja ostateczna z dnia 20 października 2004 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 [WE] (sprawa COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania) w przedmiocie kartelu mającego na celu ustalanie na hiszpańskim rynku surowca tytoniowego cen płaconych producentom oraz kupowanych od nich ilości.

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Alliance One International Inc. i Standard Commercial Tobacco Co. Inc. pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w związku z odwołaniem w sprawie C-628/10 P.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Alliance One International Inc., Standard Commercial Tobacco Co. Inc. i Trans Continental Leaf Tobacco Corp. Ltd w związku z odwołaniem w sprawie C-14/11 P.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.

      Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-149/06: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 20006 r. — Castellani przeciwko OHIM Markant Handels und Service (CASTELLANI)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/35

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 20006 r. — Castellani przeciwko OHIM Markant Handels und Service (CASTELLANI)
   (Sprawa T-149/06)
   (2006/C 178/65)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Castellani SpA (Pontedera, Włochy) (Przedstawiciele: adwokaci A. Di Maso, M.R. Di Maso)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Markant Handels und Service GmbH (Offemburg, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 lutego 2006 r. w sprawie R 449/2005-1,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „CASTELLANI” dla towarów z klasy 33 (napoje alkoholowe z wyłączeniem piwa, likier, wino musujące i szampan) — zgłoszenie nr 2 387 272
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Markant Handels und Service GmbH
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowe słowne znaki towarowe „CASTELLUM” dla towarów z klasy 33 (wina z wyłączeniem win musujących) i „CASTELLUCA” dla towarów z klasy 33 (wina)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ sporne znaki towarowe są różne i zgłoszony znak towarowy nie może stwarzać prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd konsumentów niemieckich.


title: Sprawy połączone T-530/93, T-531/93, 533/93, T-1/94, T-3/94, T-4/94, T-11/94, T-53/94, T-71/94, T-73/94, T-87/94, T-91/94, T-102/94, T-103/94, T-106/94, T-120/94, T-121/94, T-123/94, T-124/94, T-253/94 i T-372/94: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Kat i.in. przeciwko Radzie i Komisji

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/82

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Kat i.in. przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawy połączone T-530/93, T-531/93, 533/93, T-1/94, T-3/94, T-4/94, T-11/94, T-53/94, T-71/94, T-73/94, T-87/94, T-91/94, T-102/94, T-103/94, T-106/94, T-120/94, T-121/94, T-123/94, T-124/94, T-253/94 i T-372/94) (1)

   (2006/C 326/166)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes piątej izby zarządził częściowe wykreślenie spraw połączonych.

      (1)  Dz.U. C 334 z 9.12.2003.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 190 z 24.7.2004.

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/25

         (2004/C 201/49)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 190 z 24.7.2004.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 179 z 10.7.2004.

      Dz.U. C 168 z 26.6.2004.

      Dz.U. C 156 z 12.6.2004.

      Dz.U. C 146 z 29.5.2004.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa T-351/13: Wyrok Sądu z dnia 18 października 2016 r. – Crown Equipment (Suzhou) i Crown Gabelstapler/Rada [Dumping — Przywóz ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chin — Ostateczne cło antydumpingowe — Skarga o stwierdzenie nieważności — Bezpośrednie oddziaływanie — Indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Ustalenie wartości normalnej — Artykuł 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Zasada niższego cła — Artykuł 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1225/2009 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/15

      Wyrok Sądu z dnia 18 października 2016 r. – Crown Equipment (Suzhou) i Crown Gabelstapler/Rada
      (Sprawa T-351/13) (1)

      ([Dumping - Przywóz ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chin - Ostateczne cło antydumpingowe - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezpośrednie oddziaływanie - Indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Ustalenie wartości normalnej - Artykuł 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Zasada niższego cła - Artykuł 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1225/2009 - Obowiązek uzasadnienia])
      (2016/C 441/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Crown Equipment (Suzhou) Co. Ltd (Suzhou, Chiny) i Crown Gabelstapler GmbH & Co. KG (Roding, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Neuhaus, H.-J. Freund i B. Ecker)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i B. Driessen, pełnomocnicy wspierani przez B. O’Connora, solicitor i adwokat S. Gubel)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparta na art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 372/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1008/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w następstwie częściowego przeglądu okresowego, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. L 112, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Crown Equipment (Suzhou) Co. Ltd i Crown Gabelstapler GmbH & Co. KG pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-347/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — Generali Investments Deutschland Kapitalanlagegesellschaft mbH, w imieniu AMB Generali Aktien Euroland przeciwko Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — Generali Investments Deutschland Kapitalanlagegesellschaft mbH, w imieniu AMB Generali Aktien Euroland przeciwko Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État
   (Sprawa C-347/11)
   2011/C 269/73
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Montreuil

      Strona skarżąca: Generali Investments Deutschland Kapitalanlagegesellschaft mbH, w imieniu AMB Generali Aktien Euroland

      Strona pozwana Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy razem z sytuacją przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe (OPCVM) należy brać pod uwagę sytuację udziałowców?

               2)

               Jeżeli tak to w jakich warunkach sporne pobranie podatku u źródła mogłoby być uważane za zgodne z zasadą swobodnego przepływu kapitału?