title: Sprawa C-673/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 30 listopada 2017 r. – Planet49 / Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 30 listopada 2017 r. – Planet49 / Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.
   (Sprawa C-673/17)
   (2018/C 112/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Planet49 GmbH

      Strona pozwana: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

      Pytania prejudycjalne

               1.

                           a)

                           Czy mamy do czynienia ze skuteczną zgodą w rozumieniu art. 5 ust. 3 i art. 2 lit. f) dyrektywy 2002/58/WE (1) w związku z art. 2 lit. h) dyrektywy 95/46/WE (2), w sytuacji gdy przechowywanie informacji lub dostęp do informacji, które są już przechowywane w urządzeniu końcowym użytkownika, są dozwolone na podstawie domyślnie zaznaczonego okienka wyboru, które użytkownik musi odznaczyć w celu odmowy wyrażenia zgody?

                           b)

                           Czy na stosowanie art. 5 ust. 3 i art. 2 lit. f) dyrektywy 2002/58/WE w związku z art. 2 lit. h) dyrektywy 95/46/WE ma wpływ fakt, że przechowywane lub pobierane informacje są danymi osobowymi?

                           c)

                           Czy w okolicznościach określonych w pytaniu prejudycjalnym 1 a) została wyrażona skuteczna zgoda w rozumieniu art 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2016/679 (3)?

               2.

               Jakich informacji dostawca usług powinien udzielić użytkownikowi w ramach jasnych i wyczerpujących informacji wymaganych zgodnie z art. 5 ust. 3 dyrektywy 2002/58/WE? Czy informacje te obejmują również okres ważności plików cookies oraz kwestię dostępu osób trzecich do plików cookies?

      (1)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej); Dz.U. L 201, s. 37.

      (2)  Dyrektywa 95/46/WG Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych; Dz.U. L 281, s. 31.

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych); Dz.U. L 119, s. 1.


title: Sprawa T-879/16: Wyrok Sądu z dnia 8 lutego 2018 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Marpefa (Vieta) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy Vieta — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji — Artykuł 65 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 72 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Powaga rzeczy osądzonej}

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/30

         Wyrok Sądu z dnia 8 lutego 2018 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Marpefa (Vieta)
   (Sprawa T-879/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Vieta - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji - Artykuł 65 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 72 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Powaga rzeczy osądzonej})
   (2018/C 112/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sony Interactive Entertainment Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, QC)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Marpefa, SL (Barcelona, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 października 2016 r. (sprawa R 1010/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy Sony Computer Entertainment Europe Ltd a Marpefą.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 października 2016 r. (sprawa R 1010/2016-4) dotyczącej postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Sony Computer Entertainment Europe Ltd a Marpefa, SL.

               2)

               EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017.


title: Sprawy połączone C-360/15 i C-31/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden, Raad van State – Niderlandy) – College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amersfoort / X BV (C-360/15), Visser Vastgoed Beleggingen BV / Raad van de gemeente Appingedam (C-31/16) [Odesłanie prejudycjalne — Usługi na rynku wewnętrznym — Dyrektywa 2006/123/WE — Zakres stosowania — Artykuł 2 ust. 2 lit. c) — Wyłączenie usług i sieci łączności elektronicznej — Artykuł 4 pkt 1 — Pojęcie „usługi” — Handel detaliczny towarami — Rozdział III — Swoboda przedsiębiorczości dla usługodawców — Stosowanie do sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym — Artykuł 15 — Wymogi podlegające ocenie — Ograniczenie terytorialne — Plan zagospodarowania przestrzennego zakazujący prowadzenia handlu detalicznego towarami, które nie są towarami wielkogabarytowymi, na obszarach położonych poza centrum miasta — Ochrona środowiska miejskiego — Zezwolenie dotyczące sieci i usług łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/20/WE — Opłaty za prawo instalowania urządzeń dla publicznej sieci łączności elektronicznej]

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden, Raad van State – Niderlandy) – College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amersfoort / X BV (C-360/15), Visser Vastgoed Beleggingen BV / Raad van de gemeente Appingedam (C-31/16)
   (Sprawy połączone C-360/15 i C-31/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Usługi na rynku wewnętrznym - Dyrektywa 2006/123/WE - Zakres stosowania - Artykuł 2 ust. 2 lit. c) - Wyłączenie usług i sieci łączności elektronicznej - Artykuł 4 pkt 1 - Pojęcie „usługi” - Handel detaliczny towarami - Rozdział III - Swoboda przedsiębiorczości dla usługodawców - Stosowanie do sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Artykuł 15 - Wymogi podlegające ocenie - Ograniczenie terytorialne - Plan zagospodarowania przestrzennego zakazujący prowadzenia handlu detalicznego towarami, które nie są towarami wielkogabarytowymi, na obszarach położonych poza centrum miasta - Ochrona środowiska miejskiego - Zezwolenie dotyczące sieci i usług łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/20/WE - Opłaty za prawo instalowania urządzeń dla publicznej sieci łączności elektronicznej])
   (2018/C 112/02)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden, Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amersfoort (C-360/15), Visser Vastgoed Beleggingen BV (C-31/16)

      Strony pozwane: X BV (C-360/15), Raad van de gemeente Appingedam (C-31/16)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta nie ma zastosowania do opłat, dla których okoliczność powodująca ich powstanie związana jest z prawem przedsiębiorstw upoważnionych do dostarczania sieci i usług łączności elektronicznej do ułożenia kabli dla publicznej sieci łączności elektronicznej.

               2)

               Artykuł 4 pkt 1 dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że działalność w zakresie sprzedaży detalicznej produktów stanowi „usługę” do celów stosowania tej dyrektywy.

               3)

               Przepisy rozdziału III dyrektywy 2006/123, dotyczącego swobody przedsiębiorczości dla usługodawców, należy interpretować w ten sposób, że znajdują one zastosowanie w sytuacji, w której wszystkie istotne elementy występują w obrębie tylko jednego państwa.

               4)

               Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by przepisy zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego gminy zabraniały prowadzenia handlu detalicznego towarami niebędącymi towarami o dużych gabarytach na obszarach położonych poza strefą śródmiejską tej gminy, o ile spełnione zostaną wszystkie warunki określone w art. 15 ust. 3 tej dyrektywy, co powinien zweryfikować sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 346 z 19.10.2015

      Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa C-261/16 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 lutego 2018 r. – Kühne + Nagel International AG, Kühne + Nagel Management AG, Kühne + Nagel Ltd, Kühne + Nagel Ltd, Kühne + Nagel Ltd / Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 101 TFUE — Ustalanie ceny — Usługi międzynarodowego tranzytu lotniczego — Porozumienie w sprawie fakturowania mające wpływ na cenę usług)

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/3

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 lutego 2018 r. – Kühne + Nagel International AG, Kühne + Nagel Management AG, Kühne + Nagel Ltd, Kühne + Nagel Ltd, Kühne + Nagel Ltd / Komisja Europejska
   (Sprawa C-261/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 101 TFUE - Ustalanie ceny - Usługi międzynarodowego tranzytu lotniczego - Porozumienie w sprawie fakturowania mające wpływ na cenę usług))
   (2018/C 112/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kühne + Nagel International AG, Kühne + Nagel Management AG, Kühne + Nagel Ltd, Kühne + Nagel Ltd, Kühne + Nagel Ltd (przedstawiciele: U. Denzel, C. von Köckritz i C. Klöppner, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes, H. Leupold i G. Meessen, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kühne + Nagel International AG, Kühne + Nagel Management AG, Kühne + Nagel Ltd [Uxbridge (Zjednoczone Królestwo)], Kühne + Nagel Ltd [Shanghai (Chiny)] i Kühne + Nagel Ltd [Hong-Kong (Chiny)] pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa C-728/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 13 października 2017 r. w sprawie T-572/16 Brouillard / Komisja, wniesione w dniu 24 grudnia 2017 r. przez Komisję Europejską

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 13 października 2017 r. w sprawie T-572/16 Brouillard / Komisja, wniesione w dniu 24 grudnia 2017 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-728/17 P)
   (2018/C 112/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Mihaylova, G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Alain Laurent Brouillard

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 października 2017 r., Brouillard / Komisja (T-572/16);

               —

               oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania w dwóch instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Pierwszy zarzut podnoszony w ramach odwołania dotyczy naruszenia prawa i przeinaczenia. Zarzut ów składa się z trzech części i nawiązuje do pkt 36, 39, 43-56, 62 i 63 zaskarżonego wyroku.
   W ramach pierwszej części zarzutu Komisja twierdzi, że dokonując interpretacji ogłoszenia o konkursie Sąd naruszył prawo. W pkt 36, 45, 47-56 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie jej zdaniem uznał, po pierwsze, że przymiotnik „pełne” użyty w wyrażeniu „pełne wykształcenie prawnicze”, występującym z kolei w ogłoszeniu o konkursie, nie odnosi się do treści wymaganego dyplomu i, po drugie, że słowo „odpowiadający” użyte w wyrażeniu „dyplom odpowiadający co najmniej uzyskaniu maîtrise”, nie nawiązywał do dyplomu, lecz do wykształcenia. Podobnie Komisja uznaje, że wykładnia kontekstowa i celowościowa w niczym nie uzasadniają wniosków Sądu, gdyż wykładni warunków udziału w konkursie należy dokonywać w świetle opisu zadań związanych z zajmowaniem stanowiska obsadzanego w drodze konkursu, które zgodnie z załącznikiem I do ogłoszenia o konkursie są zadaniami z zakresu tłumaczenia, wykonywanymi przez „wysoko wykwalifikowanych prawników, którzy uzyskali dyplomu ukończenia studiów”.
   W ramach drugiej części zarzutu Komisja podnosi naruszenie prawa w ramach dokonywania wykładni art. 5 ust. 3 lit. c) oraz i) regulaminu w pkt 46-49 i 52-53 zaskarżonego wyroku. Komisja uważa, że przywołany przepis regulaminu nie odgrywa żadnej roli w kontekście procesu rekrutacji, a w szczególności nie stoi na przeszkodzie wyłącznie temu by na etapie redagowania treści ogłoszenia o konkursie administracja przewidziała warunki udziału, które byłyby bardziej surowe aniżeli kryteria sformułowane w rzeczonym przepisie. Wbrew wykładni, której dokonał Sąd, Komisja jest zdania, że ogłoszenia o konkursie nie można interpretować w świetle przywołanego przepisu regulaminu.
   W ramach trzeciej części zarzutu Komisja powołuje przeinaczenie treści wydawanego przez uniwersytet w Poitiers tytułu zawodowego master oraz aktu kandydatury przedstawionego przez skarżącego w pierwszej instancji. Komisja uważa, że z tych dwóch dowodów wynika w sposób oczywisty, że skarżący nie uzyskał dyplomu zaświadczającego uzyskanie tytułu master 2 w dziedzinie prawa, wydawanego po ukończeniu 5-letnich studiów prawniczych, czego wymagało ogłoszenie o konkursie. W związku z tym stwierdzenia zawarte przez Sąd w pkt 39 i 43-44, 52-54 zaskarżonego wyroku są, zdaniem Komisji, błędne.
   Drugi zarzut podnoszony w ramach odwołania dotyczy naruszenia prawa w ramach dokonywania wykładni zasad regulujących ograniczenie uprawnień komisji konkursowej na etapie weryfikowania posiadania przez kandydata dyplomu. Ów drugi zarzut, nawiązujący do pkt 37, 52 i 54-56 zaskarżonego wyroku, ma na celu zakwestionowanie rozumowania Sądu, w myśl którego komisja konkursowa musi zaakceptować dyplom skarżącego w postęowaniu w pierwszej instancji wyłącznie w oparciu o przepisy krajowe regulujące wydawanie dyplomów.
   Trzeci zarzut podnoszony w ramach odwołania, nawiązujący do pkt 39, 44, 47-48, 52, 57-61 zaskarżonego wyroku, dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ w opinii Komisji Sąd nie wskazał w ostatecznym stopniu, na podstawie których elementów akt uznał on, że skarżący w pierwszej instancji dysponuje dyplomem zgodnym z wymogami sformułowanymi w ogłoszeniu o konkursie. Ponadto Sąd sam sobie zaprzecza, ponieważ po tym jak przyznaje, że odbycie pełnego wykształcenia prawniczego i uzyskanie dyplomu ukończenia pełnego cyklu studiów uniwersyteckich stanowią dwie odmienne rzeczy, stwierdza posiadanie przez skarżącego takiego dyplomu, nie wskazując, który z przedstawionych dowodów można by uznać za wykazujący istnienie odbycia pełnego wykształcenia prawniczego. W końcu Sąd nie objaśnił w opinii Komisji w dostatecznym stopniu, dlaczego w wyroku wydanym w sprawie T-420/13, który korzysta z powagi rzeczy osądzonej, dyplom skarżącego nie został dopuszczony w postępowaniu o udzielenie zamówienia na usługi tłumaczeniowe w charakterze freelancera na potrzeby administracji Trybunału Sprawiedliwości, podczas gdy ten sam dyplom miałby teraz uzasadniać mianowanie na stanowisko prawnika-lingwisty w służbie tłumaczeń Trybunału.


title: Sprawa C-106/17: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 31 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Szczecinie – Polska) – Paweł Hofsoe / LVM Landwirtschaftlicher Versicherungsverein Münster AG [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Artykuł 11 ust. 1 lit. b) i art. 13 ust. 2 — Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczeń — Podmiotowy zakres stosowania — Pojęcie „poszkodowanego” — Podmiot prowadzący działalność zawodowo w ramach sektora ubezpieczeń — Wyłączenie]

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/5

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 31 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Szczecinie – Polska) – Paweł Hofsoe / LVM Landwirtschaftlicher Versicherungsverein Münster AG
   (Sprawa C-106/17) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 11 ust. 1 lit. b) i art. 13 ust. 2 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczeń - Podmiotowy zakres stosowania - Pojęcie „poszkodowanego” - Podmiot prowadzący działalność zawodowo w ramach sektora ubezpieczeń - Wyłączenie])
   (2018/C 112/07)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Okręgowy w Szczecinie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca zażalenie: Paweł Hofsoe

      Strona przeciwna: LVM Landwirtschaftlicher Versicherungsverein Münster AG

      Sentencja

   Artykuł 13 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych w związku z art. 11 ust. 1 lit. b) owego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że nie może na niego powołać się osoba fizyczna, której działalność zawodowa polega m.in. na dochodzeniu roszczeń odszkodowawczych od ubezpieczycieli, przywołująca umowne nabycie wierzytelności od ofiary wypadku drogowego w celu wytoczenia przed sąd państwa członkowskiego miejsca zamieszkania poszkodowanego powództwa z tytułu odpowiedzialności cywilnej przeciwko ubezpieczycielowi sprawcy wypadku drogowego, który to ubezpieczyciel ma siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania poszkodowanego.

      (1)  Dz.U. C 202 z 26.6.2017.


title: Sprawa C-37/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 19 stycznia 2018 r. – Vueling Airlines SA / Jean-Luc Poignant

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 19 stycznia 2018 r. – Vueling Airlines SA / Jean-Luc Poignant
   (Sprawa C-37/18)
   (2018/C 112/30)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vueling Airlines SA

      Strona pozwana: Jean-Luc Poignant

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dokonana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie A-Rosa Flussschiff wykładnia art. 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71/EWG (1), w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 (2), zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. ma zastosowanie w sporze związanym z przestępstwem nielegalnego zatrudnienia, gdzie zaświadczenia E 101 zostały wydane na podstawie art. 14 ust. 1 lit. a), zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 574/72/WE z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71 (4), podczas gdy sytuacja wchodziła w zakres art. 14 ust. 2 lit. a) pkt i), dla pracowników najemnych świadczących pracę na terytorium państwa członkowskiego, którego są obywatelami i w którym przedsiębiorstwo transportu lotniczego z siedzibą w innym państwie członkowskim posiada swój oddział, a już sama treść zaświadczenia E 101, które wskazuje port lotniczy jako miejsce wykonywania pracy przez pracownika oraz przedsiębiorstwo lotnicze jako pracodawcę, pozwala wywnioskować, że zostało ono uzyskane z naruszeniem prawa?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy zasada pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej powinna być interpretowana w ten sposób, że nie pozwala sądowi krajowemu, który zgodnie z jego prawem krajowym jest związany powagą rzeczy osądzonej przez sąd karny wywołującą skutki w postępowaniu cywilnym, na wyciągnięcie konsekwencji z rozstrzygnięcia sądu karnego wydanego w sposób niezgodny z przepisami prawa Unii przez zasądzenie od pracodawcy w postępowaniu cywilnym odszkodowania na rzecz pracownika tylko na podstawie skazania tego pracodawcy wyrokiem karnym za nielegalne zatrudnienie?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. 1971, L 149, s. 2 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 5, t. 1, s. 35)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. zmieniające i uaktualniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 Dz.U. 1997, L 28. s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 5, t. 3, s. 3)

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (Dz.U. 2005, L 117, s. 1)

      (4)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. 1972, L 74, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 5, t. 1, s. 83)


title: Sprawa T-70/18: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2018 r. – Sonova Holding / EUIPO (HEAR THE WORLD)

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/45

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2018 r. – Sonova Holding / EUIPO (HEAR THE WORLD)
   (Sprawa T-70/18)
   (2018/C 112/57)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sonova Holding AG (Stäfa, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Pansch i A. Sabellek)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „HEAR THE WORLD” – zgłoszenie nr 15 274 426

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 listopada 2017 r. w sprawie R 1645/2017-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa C-710/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 18 grudnia 2017 r. – CCC – Consorzio Cooperative Costruzioni Soc. Cooperativa / Comune di Tarvisio

text:
               26.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 18 grudnia 2017 r. – CCC – Consorzio Cooperative Costruzioni Soc. Cooperativa / Comune di Tarvisio
   (Sprawa C-710/17)
   (2018/C 112/22)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: CCC – Consorzio Cooperative Costruzioni Soc. Cooperativa

      Druga strona postępowania: Comune di Tarvisio

      Pytanie prejudycjalne

   Czy jest zgodny z art. 48 dyrektywy 2004/18/WE (1) z dnia 31 marca 2004 r. przepis taki jak art. 53 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 163 z dnia 16 kwietnia 2006 r., dopuszczający do udziału w przetargu przedsiębiorstwo ze „wskazanym” projektantem, który nie będąc oferentem, nie może powołać się na kwalifikacje innego podmiotu?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U L 134,s. 114).


title: Sprawa T-90/18: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2018 r. – Guiral Broto / EUIPO – Gastro & Soul (CAFE DEL SOL)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/30

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2018 r. – Guiral Broto / EUIPO – Gastro & Soul (CAFE DEL SOL)
   (Sprawa T-90/18)
   (2018/C 134/43)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ramón Guiral Broto (Marbella, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. de Castro Hermida)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gastro & Soul GmbH (Hildesheim, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Gastro & Soul GmbH

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „Café del Sol” – unijny znak towarowy nr 6 104 608

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 grudnia 2017 r. w sprawie R 1096/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uznanie za zasadny sprzeciwu opartego na korzystającym z pierwszeństwa znaku towarowym, którego właścicielem jest wnoszący sprzeciw, Ramón Guiral Broto, a mianowicie na hiszpańskim znaku towarowym nr 2348110 dla klasy 42 klasyfikacji nicejskiej;

               —

               potwierdzenie decyzji wydanej przez Wydział Sprzeciwów, na mocy której odrzucono dokonane przez niemiecką spółkę handlową gastro & soul GmbH zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 6 104 608 dla „usług zaopatrzenia w żywność i napoje; tymczasowego zakwaterowania” z klasy 43 klasyfikacji nicejskiej z uwagi na prawdopodobieństwo wprowadzenia konsumenta w błąd, które wynikałoby ze współistnienia kolidujących ze sobą znaków przy uwzględnieniu ich silnego podobieństwa słownego i identyczności stosowania; lub, gdyby Sąd nie miał takiej właściwości, przekazanie sprawy izbie odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego i nakazanie uznania zasadności sprzeciwu;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na niespójność i naruszenie prawa do obrony oraz bezpieczeństwa prawnego skarżącego z uwagi na wyraźne odmówienie mu w postępowaniu odwoławczym R 1096/2017-4 możliwości przedstawienia pełnego tłumaczenia korzystającego z pierwszeństwa znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie, co jest sprzeczne z jednym z podstawowych celów przekazania sprawy izbie odwoławczej EUIPO, nakazanego w wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. w sprawie T-549/15, oraz nakazanie ponownego przekazania sprawy izbie odwoławczej EUIPO w celu umożliwienia takiej konwalidacji, a w rezultacie rozstrzygnięcia sporu.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.


201805250241897582018/C 200/064142016CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL201804176611Sprawa C-414/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Vera Egenberger / Evangelisches Werk für Diakonie und Entwicklung e.V. (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2000/78/WE — Równe traktowanie — Odmienne traktowanie ze względu na religię lub przekonania — Działalność zawodowa kościołów lub innych organizacji, których etyka opiera się na religii lub przekonaniach — Religia lub przekonania stanowiące podstawowy, zgodny z prawem i uzasadniony wymóg zawodowy, uwzględniający etykę organizacji — Pojęcie — Charakter działalności i kontekst, w którym jest ona prowadzona — Artykuł 17 TFUE — Artykuły 10, 21 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
 ---documentbreak--- C2002018PL610120180417PL00066161Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Vera Egenberger / Evangelisches Werk für Diakonie und Entwicklung e.V.
   (Sprawa C-414/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2000/78/WE — Równe traktowanie — Odmienne traktowanie ze względu na religię lub przekonania — Działalność zawodowa kościołów lub innych organizacji, których etyka opiera się na religii lub przekonaniach — Religia lub przekonania stanowiące podstawowy, zgodny z prawem i uzasadniony wymóg zawodowy, uwzględniający etykę organizacji — Pojęcie — Charakter działalności i kontekst, w którym jest ona prowadzona — Artykuł 17 TFUE — Artykuły 10, 21 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)”2018/C 200/06Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Vera Egenberger

      Strona pozwana: Evangelisches Werk für Diakonie und Entwicklung e.V.

      Sentencja

            1)

            Wykładni art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy w związku z jej art. 9 i 10 oraz z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku gdy kościół lub inna organizacja, których etyka opiera się na religii lub przekonaniach, w uzasadnieniu czynności lub decyzji takiej jak odrzucenie kandydatury na oferowane przez nie stanowisko, twierdzą, że ze względu na charakter działalności lub kontekst, w którym jest ona prowadzona, religia stanowi podstawowy, zgodny z prawem i uzasadniony wymóg zawodowy, uwzględniający etykę organizacji, musi istnieć możliwość, aby tego rodzaju stwierdzenie mogło w danym wypadku być przedmiotem skutecznej kontroli sądowej, pozwalającej na ustalenie, czy kryteria określone w art. 4 ust. 2 owej dyrektywy zostały w rozpatrywanym wypadku spełnione.

            2)

            Wykładni art. 4 ust. 2 dyrektywy 2000/78 należy dokonywać w ten sposób, że podstawowy, zgodny z prawem i uzasadniony wymóg zawodowy, o którym mowa w tym przepisie, oznacza wymóg, który jest konieczny i obiektywnie podyktowany w świetle etyki danego kościoła lub danej organizacji bądź charakteru i warunków wykonywania danej działalności zawodowej oraz który nie obejmuje względów niezwiązanych z tą etyką lub prawem kościoła lub organizacji do autonomii. Wymóg ten musi być zgodny z zasadą proporcjonalności.

            3)

            W przypadku gdy sąd krajowy rozpatruje spór między jednostkami, w którym dokonanie wykładni stosownych przepisów prawa krajowego w zgodzie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 2000/78 jest niemożliwe, musi on zapewnić jednostkom, w granicach swoich kompetencji, ochronę prawną przysługującą im na podstawie art. 21 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zagwarantować pełną skuteczność tych postanowień, w razie konieczności poprzez odstąpienie od stosowania wszelkich przepisów prawa krajowego, które stoją z nimi w sprzeczności.

      (
         1
      )	Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


201805250501897042018/C 200/582312018TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180404464611Sprawa T-231/18: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2018 r. – Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam / EUIPO – Lupu (Djili)
 ---documentbreak--- C2002018PL4610120180404PL0058461461Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2018 r. – Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam / EUIPO – Lupu (Djili)
   (Sprawa T-231/18)2018/C 200/58Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Dulowo, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat C. Romiţan)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Victor Lupu (Bukareszt, Rumunia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Djili – zgłoszenie nr 15 497 662

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 stycznia 2018 r. w sprawie R 1902/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            oddalenie odwołania Victora Lupu;

            —

            obciążenie Victora Lupu, wnoszącego sprzeciw i odwołanie przed EUIPO, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że istnieje podobieństwo fonetyczne między oznaczeniami;

            —

            Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że porównanie konceptualne nie jest w tej sprawie istotne.


201806080311931532018/C 221/432722018TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180427363722Sprawa T-272/18: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2018 r. – EBM Technologies / EUIPO (MobiPACS)
 ---documentbreak--- C2212018PL3620120180427PL0043362372Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2018 r. – EBM Technologies / EUIPO (MobiPACS)
   (Sprawa T-272/18)2018/C 221/43Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: EBM Technologies Inc. (Tajpej, Tajwan) (przedstawiciele: adwokaci J. Liesegang, M. Jost i N. Lang)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MobiPACS” – zgłoszenie nr 16 400 061

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 lutego 2018 r. w sprawie R 2145/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

            —

            Naruszenie art. 42 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej.


201806080131931612018/C 221/322982017TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180418262721Sprawa T-298/17: Postanowienie Sądu z dnia 18 kwietnia 2018 r. – Iordăchescu i in. / Parlament i in. (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2014/40/UE — Zbliżanie ustawodawstw — Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Żądanie odszkodowawcze — Pismo wszczynające postępowanie — Uchybienie wymogom formalnym — Niedopuszczalność — Brak właściwości)
 ---documentbreak--- C2212018PL2610120180418PL0032261272Postanowienie Sądu z dnia 18 kwietnia 2018 r. – Iordăchescu i in. / Parlament i in.
   (Sprawa T-298/17) (
         1
      )
   „(Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2014/40/UE — Zbliżanie ustawodawstw — Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Żądanie odszkodowawcze — Pismo wszczynające postępowanie — Uchybienie wymogom formalnym — Niedopuszczalność — Brak właściwości)”2018/C 221/32Język postępowania: rumuński
      Strony

      Strona skarżąca: Adrian Iordăchescu (Bukareszt, Rumunia), Florina Iordăchescu (Bukareszt), Mihaela Iordăchescu (Bukareszt) i Cristinel Iordăchescu (Bukareszt) (przedstawiciel: adwokat A. Cuculis)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio i C. Ionescu Dima, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Karlsson i O. Segnana, pełnomocnicy) i Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Stancu i J. Tomkin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności stwierdzenia częściowej nieważności dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE (Dz.U. 2014, L 127, s. 1), a, po drugie, przedstawione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia domniemanej szkody, którą skarżący ponieśli według swoich twierdzeń.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Adrian Iordăchescu, Florina Iordăchescu i Mihaela Iordăchescu oraz Cristinel Iordăchescu zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


201806080191931222018/C 221/342302018TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180504272822Sprawa T-230/18 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 maja 2018 r. – Czarnecki / Parlament (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Prawo instytucjonalne — Wiceprzewodniczący Parlamentu Europejskiego — Decyzja Parlamentu o odwołaniu ze stanowiska wiceprzewodniczącego — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Nakaz — Niedopuszczalność)
 ---documentbreak--- C2212018PL2720120180504PL0034272282Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 maja 2018 r. – Czarnecki / Parlament
   (Sprawa T-230/18 R)
   „(Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Prawo instytucjonalne — Wiceprzewodniczący Parlamentu Europejskiego — Decyzja Parlamentu o odwołaniu ze stanowiska wiceprzewodniczącego — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Nakaz — Niedopuszczalność)”2018/C 221/34Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Ryszard Czarnecki (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz i S. Alonso de León, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 TFUE i 279 TFUE mający na celu, po pierwsze, zawieszenie wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lutego 2018 r. zatwierdzającej wcześniejsze zakończenie pełnienia obowiązków wiceprzewodniczącego Parlamentu przez skarżącego, oraz po drugie, nakazanie Parlamentowi pozostawienia skarżącego na stanowisku wiceprzewodniczącego Parlamentu.

      Sentencja

            1)

            Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje odrzucony.

            2)

            Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


201806080471931452018/C 221/041262018CJC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL201802163531Sprawa C-126/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szekszárdi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 16 lutego 2018 r. – Dalmandi Mezőgazdasági Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
 ---documentbreak--- C2212018PL310120180216PL00043153Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szekszárdi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 16 lutego 2018 r. – Dalmandi Mezőgazdasági Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
   (Sprawa C-126/18)2018/C 221/04Język postępowania: węgierski
      Sąd odsyłający

   Szekszárdi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dalmandi Mezőgazdasági Zrt.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy praktyka sądownicza państwa członkowskiego polegająca na tym, że przy badaniu właściwych przepisów dotyczących odsetek za zwłokę wychodzi się z założenia, że krajowy organ podatkowy nie popełnił naruszenia (zaniechania) — czyli że nie popadł w zwłokę w odniesieniu do nieodzyskiwalnej części VAT za niezapłacone faktury zakupu podatników — ponieważ w chwili, w której wskazany organ wydał rozstrzygnięcie, obowiązywały naruszające prawo wspólnotowe przepisy krajowe, a Trybunał Sprawiedliwości dopiero później stwierdził brak zgodności ustanowionego w nich wymogu, jest zgodna z przepisami prawa wspólnotowego, przepisami dyrektywy Rady 2006/112/WE (
                  1
               ) (zwanej dalej „dyrektywą VAT”) (mając w szczególności na uwadze jej art. 183) oraz z zasadami skuteczności, bezpośredniej skuteczności i równoważności? W opisany sposób w praktyce krajowej przyjęto za quasi zgodne z prawem stosowanie tego ustanowionego w przepisach krajowych wymogu, który naruszał prawo Unii, do czasu, aż krajowy prawodawca go oficjalnie nie uchylił.

            2)

            Czy uregulowania i praktyka państwa członkowskiego, zgodnie z którymi przy badaniu właściwych przepisów dotyczących odsetek za zwłokę rozróżnia się, czy krajowy organ podatkowy nie zwrócił podatku w zastosowaniu obwiązujących wówczas przepisów — które naruszały prawo wspólnotowe – czy też uczynił to z naruszeniem tych przepisów, a w odniesieniu do kwoty odsetek należnych od VAT, którego zwrotu nie można było dochodzić w rozsądnym terminie wskutek wymogu prawa krajowego, który Trybunał Sprawiedliwości uznał za niezgodny z prawem Unii, wskazuje się dwa oddzielne okresy, w taki sposób, że:

                     —

                     w pierwszym okresie podatnicy mają jedynie prawo do otrzymania odsetek za zwłokę w wysokości podstawowej stopy procentowej banku centralnego, ponieważ ciągle jeszcze obowiązywały wówczas przepisy węgierskie niezgodne z prawem wspólnotowym, więc węgierskie organy podatkowe nie działały niezgodnie z prawem, gdy nie zezwoliły na wypłatę w rozsądnym terminie zawartego w fakturach VAT, zaś

                     —

                     w drugim okresie należy wypłacić odsetki w wysokości dwukrotności podstawowej stopy procentowej banku centralnego – która zresztą ma w przypadku zwłoki zastosowanie w porządku prawnym danego państwa członkowskiego — wyłącznie w odniesieniu do wypłaty z opóźnieniem odsetek za zwłokę dotyczących pierwszego okresu? jest zgodna z przepisami prawa wspólnotowego, w szczególności z przepisami dyrektywy VAT (mając w szczególności na uwadze jej art. 183) oraz z zasadami równoważności, skuteczności i proporcjonalności?

            3)

            Czy praktyka państwa członkowskiego polegająca na tym, że jako datę rozpoczęcia naliczania odsetek za zwłokę (odsetek składanych czy też odsetek od odsetek) należnych zgodnie z przepisami państwa członkowskiego dotyczącymi opóźnienia w zapłacie odsetek za zwłokę od wstrzymanego niezgodnie z prawem Unii zwrotu podatku (odsetki od VAT; w tym przypadku – od kwoty głównej) ustala się nie pierwotną datę, w której odsetki od VAT (kwoty głównej) stały się należne, tylko późniejszą chwilę, zważywszy w szczególności, że dochodzenie odsetek od przetrzymanych lub niezwróconych w sposób sprzeczny w prawem Unii podatków stanowi prawo podmiotowe wynikające bezpośrednio z prawa Unii, jest zgodna z prawem wspólnotowym, z art. 183 dyrektywy VAT oraz z zasadą skuteczności?

            4)

            Czy praktyka państwa członkowskiego polegająca na tym, że podatnik musi złożyć oddzielny wniosek w razie dochodzenia odsetek należnych z powodu naruszenia z tytułu zwłoki organu podatkowego, a w innych przypadkach dochodzenia odsetek za zwłokę nie wymaga się takiego niezależnego wniosku, ponieważ odsetki przyznawane są z urzędu, jest zgodna z prawem wspólnotowym, z art. 183 dyrektywy VAT oraz z zasadą skuteczności?

            5)

            W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy praktyka państwa członkowskiego polegająca na tym, że odsetki składane (odsetki od odsetek) za opóźnienie w spłacie odsetek za wstrzymany niezgodnie z prawem Unii, wedle stwierdzenia Trybunału Sprawiedliwości (odsetki od VAT; w tym przypadku kwoty głównej), zwrot podatku można przyznać wyłącznie jeżeli podatnik złoży nadzwyczajny wniosek, w drodze którego nie dochodzi się konkretnie odsetek, tylko kwoty podatku odpowiadającego niezapłaconym fakturom zakupu stanowiącej przedmiot długu akurat w chwili uchylenia w prawie wewnętrznym sprzecznego z prawem Unii unormowania, które wymagało wstrzymania zwrotu VAT wynikającego z tego braku zapłaty faktur, choć stały już się należne odsetki od VAT służące za podstawę dochodzenia odsetek składanych w odniesieniu do okresów rozliczeniowych sprzed nadzwyczajnego wniosku, a jeszcze nie zostały one wypłacone, jest zgodna z prawem wspólnotowym, z art. 183 dyrektywy VAT oraz z zasadą skuteczności?

            6)

            W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy praktyka państwa członkowskiego, która oznacza utratę prawa do otrzymania odsetek składanych (odsetek od odsetek) za opóźnienie w zapłacie odsetek od wstrzymanego niezgodnie z prawem Unii, wedle stwierdzenia Trybunału Sprawiedliwości (odsetki od VAT; w tym przypadku kwoty głównej), zwrotu podatku w odniesieniu do dochodzenia odsetek od VAT, które nie były przedmiotem okresu rozliczeniowego VAT, którego dotyczył prekluzyjny termin ustanowiony do celów złożenia nadzwyczajnego wniosku, gdyż odsetki te stały się wymagalne wcześniej, jest zgodna z prawem wspólnotowym, z art. 183 dyrektywy VAT oraz z zasadą skuteczności?

            7)

            Czy praktyka państwa członkowskiego ostatecznie pozbawiająca podatnika możliwości dochodzenia odsetek od wstrzymanego zwrotu podatku na podstawie przepisów krajowych, które później zostały uznane za niezgodne z prawem wspólnotowym, a które zabraniały dochodzenia VAT w odniesieniu do określonych niezapłaconych faktu zakupu, przez co

                     —

                     [zgodnie z tą praktyką] nie uznawano za zasadne dochodzenia odsetek w chwili, w której wymagalny był [zwrot] podatku, powołując się przy tym na obowiązywanie przepisu, który został następnie uznany za niezgodny z prawem wspólnotowym (ze względu na to, że nie było opóźnienia i że organ podatkowy ograniczył się do zastosowania obowiązującego prawa),

                     —

                     a później, gdy w krajowym porządku prawnym przepis uznany za niezgodny z prawem wspólnotowym, który ograniczał prawo do zwrotu został uchylony, powołując się na przedawnienie jest zgodna z prawem wspólnotowym i z art. 183 dyrektywy VAT (mając zwłaszcza na uwadze zasadę skuteczności i fakt, że dochodzenie odsetek niezwróconych w sposób sprzeczny w prawem podatków stanowi prawo podmiotowe)?

            8)

            Czy praktyka państwa członkowskiego polegająca na tym, że możliwość dochodzenia odsetek za zwłokę, które powinny zostać wypłacone od odsetek od VAT (kwoty głównej), które należą się podatnikowi za niezwrócony podatek w chwili, w której był on wymagalny pierwotnie z racji przepisu prawa wewnętrznego, który został później uznany za niezgodny z prawem wspólnotowym, uzależnia się, dla całego okresu trwającego od 2005 r. do 2011 r. od tego, czy podatnik obecnie znajduje się w sytuacji pozwalającej na wystąpienie o zwrot VAT odpowiadający okresowi rozliczeniowemu VAT, w którym uchylony został w wewnętrznym porządku prawnym rozpatrywany niezgodny z prawem wspólnotowym przepis (wrzesień 2011 r.), choć zapłata odsetek od VAT (kwoty głównej) nie nastąpiła przed tą chwilą ani też nie nastąpiła potem, przed wniesieniem do sądu krajowego skargi, jest zgodna z prawem wspólnotowym, z art. 183 dyrektywy VAT oraz z zasadą skuteczności?

      (
         1
      )	Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006 r., L 347, s. 1).


201806220591970182018/C 240/602862018TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180507525211Sprawa T-286/18: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2018 r. – Azarov / Rada
 ---documentbreak--- C2402018PL5210120180507PL0060521521Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2018 r. – Azarov / Rada
   (Sprawa T-286/18)2018/C 240/60Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Mykola Yanovych Azarov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci A. Egger i G. Lansky)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności, w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego, decyzji Rady (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2018, L 63, s. 48) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/326 z dnia 5 marca 2018 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2018, L 63, s. 5), zgodnie z art. 263 TFUE;

            —

            przyjęcie określonych środków organizacji postępowania, zgodnie z art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem;

            —

            obciążenie Rady kosztami postępowania, zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasada proporcjonalności.
            Skarżący twierdzi, że środki ograniczające, przyjęte już po raz piąty, są oczywiście nieproporcjonalne.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie.
            Skarżący podnosi, że Rada nie dysponuje wystarczająco solidną podstawą faktyczną, wymaganą na mocy orzecznictwa dla przedłużenia środków ograniczających.


201806220771970262018/C 240/7412018TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180504636312Sprawa T-1/18: Postanowienie Sądu z dnia 4 maja 2018 r. – Deutsche Lufthansa / Komisja
 ---documentbreak--- C2402018PL6320120180504PL0074632631Postanowienie Sądu z dnia 4 maja 2018 r. – Deutsche Lufthansa / Komisja
   (Sprawa T-1/18) (
         1
      )2018/C 240/74Język postępowania: angielskiPrezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 63 z 19.2.2018.


201806220111970732018/C 240/302942018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180427262611Sprawa C-294/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus (Finlandia) w dniu 27 kwietnia 2018 r. – Oulun Sähkönmyynti Oy
 ---documentbreak--- C2402018PL2610120180427PL0030261261Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus (Finlandia) w dniu 27 kwietnia 2018 r. – Oulun Sähkönmyynti Oy
   (Sprawa C-294/18)2018/C 240/30Język postępowania: fiński
      Sąd odsyłający

   Markkinaoikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Oulun Sähkönmyynti Oy

      Strona pozwana: Energiavirasto

      Pytania prejudycjalne

            1.

            Czy wykładni art. 11 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE (
                  1
               ) należy dokonywać w taki sposób, że obniżenie opłaty podstawowej za energię elektryczną na podstawie wybranego przez odbiorcę końcowego sposobu fakturowania oznacza, że odbiorcom końcowym, którym nie została obniżona opłata, faktury i informacje o rozliczeniach nie są przekazywane nieodpłatnie?

            2.

            W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne i gdy udzielenie wymienionej powyżej obniżki może być dopuszczalne: czy przy ocenie dopuszczalności obniżenia opłaty z dyrektywy 2012/27/UE wynikają specjalne dodatkowe uwarunkowania, które należy uwzględnić, jak na przykład to, czy obniżenie opłaty odpowiada oszczędności kosztów, osiągniętej poprzez wybrany sposób fakturowania, czy obniżenie opłaty ma odniesienie do liczby wystawianych faktur, czy też obniżenie opłaty może zostać przypisane do grupy odbiorców końcowych, która oddziałuje na oszczędność kosztów poprzez swój wybór sposobu fakturowania?

            3.

            O ile przyznanie wymienionego w pierwszym pytaniu prejudycjalnym obniżenia opłaty oznacza, że w przypadku innych odbiorców końcowych, niż tych którzy wybrali specjalny sposób fakturowania, opłaty pobierane były z naruszeniem art. 11 ust. 1 dyrektywy 2012/27/UE: czy z prawa Unii wynikają szczególne wymogi, które muszą zostać uwzględnione przy orzekaniu o zwrocie opłat?

      (
         1
      )	Dz.U. 2012, L 315, s. 1.


201806220461970832018/C 240/75522018TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180516636313Sprawa T-52/18: Postanowienie Sądu z dnia 16 maja 2018 r. – Teollisuuden Voima / Komisja
 ---documentbreak--- C2402018PL6330120180516PL0075633631Postanowienie Sądu z dnia 16 maja 2018 r. – Teollisuuden Voima / Komisja
   (Sprawa T-52/18) (
         1
      )2018/C 240/75Język postępowania: angielskiPrezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


201806220671970852018/C 240/454192017TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180518414111Sprawa T-419/17: Wyrok Sądu z dnia 18 maja 2018 r. – Mendes / EUIPO – Actial Farmaceutica (VSL#3) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy VSL#3 — Znak towarowy, który stał się w obrocie nazwą zwykle używaną w odniesieniu do towarów lub usług, dla których został zarejestrowany — Znak towarowy mogący wprowadzić odbiorców w błąd — Artykuł 51 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2402018PL4110120180518PL0045411411Wyrok Sądu z dnia 18 maja 2018 r. – Mendes / EUIPO – Actial Farmaceutica (VSL#3)
   (Sprawa T-419/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy VSL#3 — Znak towarowy, który stał się w obrocie nazwą zwykle używaną w odniesieniu do towarów lub usług, dla których został zarejestrowany — Znak towarowy mogący wprowadzić odbiorców w błąd — Artykuł 51 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 240/45Język postępowania: włoski
      Strony

      Strona skarżąca: Mendes SA (Lugano, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat G. Carpineti)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Actial Farmaceutica Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Giudici)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 maja 2017 r. (sprawa R 1306/2016-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Mendes a Actial Farmaceutica.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Mendes SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


201806290671986692018/C 249/283402016TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180531232421Sprawa T-340/16: Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2018 r. – Flatworld Solutions / EUIPO – Outsource Professional Services (Outsource 2 India) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy Outsource 2 India — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2492018PL2310120180531PL0028231242Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2018 r. – Flatworld Solutions / EUIPO – Outsource Professional Services (Outsource 2 India)
   (Sprawa T-340/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy Outsource 2 India — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 249/28Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Flatworld Solutions Pvt Ltd (Bengaluru, Indie) (przedstawiciele: adwokaci S.O. Gillert, K. Vanden Bossche, B. Köhn-Gerdes i J. Schumacher)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Interwenient przed Sądem: Outsource Professional Services Ltd (Friedrichshafen, Niemcy), dopuszczona do wstąpienia w miejsce drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą (przedstawiciel: adwokat A. Kempter)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 kwietnia 2016 r. (sprawa R 611/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Flatworld Solutions a Outsource2India.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 15 kwietnia 2016 r. (sprawa R 611/2015-4).

            2)

            EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Flatworld Solutions Pvt Ltd.

            3)

            Outsource Professional Services Ltd pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


201806290201986742018/C 249/162682018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180418111111Sprawa C-268/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 18 kwietnia 2018 r. – SC Onlineshop SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcţia Generală a Vămilor
 ---documentbreak--- C2492018PL1110120180418PL0016111111Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 18 kwietnia 2018 r. – SC Onlineshop SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcţia Generală a Vămilor
   (Sprawa C-268/18)2018/C 249/16Język postępowania: rumuński
      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Bacău

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Onlineshop SRL

      Strona przeciwna: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcţia Generală a Vămilor

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (
                  1
               ), zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 2016/1821 z dnia 6 października 2016 r. (
                  2
               ), należy interpretować w ten sposób, że urządzenia takie jak systemy nawigacji GPS PNI S 506, będące przedmiotem niniejszego sporu, należy klasyfikować do podpozycji taryfowej 8526 91, podpozycji 8526 91 20, czy do pozycji 8528, podpozycji 8528 59 00 tej Nomenklatury?

            2)

            Czy brzmienie Nomenklatury scalonej nadane kolejno rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 698/2012 (
                  3
               ) i rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 459/201[4] (
                  4
               ) mają znaczenie w celu określenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej urządzeń takich jak systemy nawigacji, będące przedmiotem niniejszego sporu, w ten sposób, że mogą mieć analogiczne zastosowanie do produktów wykazujących podobieństwo do systemu nawigacji, o którym mowa i czy analogiczne zastosowanie tych przepisów potwierdza wykładnię [Nomenklatury scalonej] dokonaną przez administrację celną?

      (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 1987, L 256, s. 1).
   (
         2
      )	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2016/1821 z dnia 6 października 2016 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 2016, L 294, s. 1).
   (
         3
      )	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 698/2012 z dnia 25 lipca 2012 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz.U. 2012, L 203, s. 34).
   (
         4
      )	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 459/2014 z dnia 29 kwietnia 2014 r. zmieniające niektóre rozporządzenia dotyczące klasyfikacji towarów według Nomenklatury scalonej (Dz.U. 2014, L 133, s. 43).


title: Sprawa C-213/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam – Niderlandy) – X / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 – Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego – Artykuły 17, 18, 23 i 24 – Wcześniejsze postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej toczące się w państwie członkowskim – Nowy wniosek złożony w innym państwie członkowskim – Niezłożenie wniosku o wtórne przejęcie z poszanowaniem terminów – Przekazanie zainteresowanej osoby w celu przeprowadzenia wobec niej postępowań karnych]

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/7

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam – Niderlandy) – X / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
      (Sprawa C-213/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego - Artykuły 17, 18, 23 i 24 - Wcześniejsze postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej toczące się w państwie członkowskim - Nowy wniosek złożony w innym państwie członkowskim - Niezłożenie wniosku o wtórne przejęcie z poszanowaniem terminów - Przekazanie zainteresowanej osoby w celu przeprowadzenia wobec niej postępowań karnych])
      (2018/C 301/08)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X

         Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 23 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, w którym został złożony nowy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, jest odpowiedzialne za jego rozpatrzenie, jeżeli państwo to nie złożyło wniosku o wtórne przejęcie z poszanowaniem terminów określonych w art. 23 ust. 2 tego rozporządzenia, w sytuacji gdy, po pierwsze, inne państwo członkowskie było odpowiedzialne za rozpatrzenie złożonych wcześniej wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, a po drugie, po upływie tych terminów decyzja, którą oddalono jeden z tych wniosków, nadal była przedmiotem postępowania odwoławczego zawisłego przed sądem w tym państwie członkowskim.

                  2)

                  Artykuł 18 ust. 2 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że złożenie przez państwo członkowskie wniosku o wtórne przejęcie obywatela państwa trzeciego, który bez prawa pobytu przebywa na jego terytorium, nie powoduje konieczności zawieszenia przez to państwo członkowskie postępowania w sprawie złożonej wcześniej skargi wniesionej na decyzję o oddaleniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, a następnie umorzenia tego postępowania w razie zaakceptowania tego wniosku przez państwo członkowskie, do którego kierowany jest wniosek o wtórne przejęcie.

                  3)

                  Artykuł 24 ust. 5 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, państwo członkowskie składające wniosek o wtórne przejęcie na podstawie art. 24 tego rozporządzenia, po upływie w państwie członkowskim, do którego kierowany jest ów wniosek, terminów określonych w art. 23 ust. 2 tego rozporządzenia, nie ma obowiązku poinformowania organów tego ostatniego państwa członkowskiego o toczącym się przed sądem tego pierwszego państwa członkowskiego postępowaniu w sprawie skargi wniesionej na decyzję o oddaleniu złożonego wcześniej wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

                  4)

                  Artykuł 17 ust. 1 oraz art. 24 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym w momencie wydania decyzji o przekazaniu, na mocy której osoba ubiegająca się o udzielenie ochrony międzynarodowej zostaje przekazana przez pierwsze państwo członkowskie drugiemu państwu członkowskiemu w celu wykonania europejskiego nakazu aresztowania i przebywa na terytorium tego drugiego państwa członkowskiego bez złożenia w nim nowego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, to drugie państwo członkowskie może skutecznie wystąpić do pierwszego państwa członkowskiego o wtórne przejęcie tej osoby i nie musi samo rozpatrywać jego wniosku.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa T-434/18: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2018 r. – Vans / EUIPO (ULTRARANGE)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/45

      Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2018 r. – Vans / EUIPO (ULTRARANGE)
      (Sprawa T-434/18)
      (2018/C 301/60)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Vans, Inc. (Costa Mesa, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Hirsch i M. Metzner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ULTRARANGE” – zgłoszenie nr 16 665 663

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 kwietnia 2018 r. w sprawie R 2544/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-577/17: Postanowienie Sądu z dnia 2 lipca 2018 r. – thyssenkrupp Electrical Steel i thyssenkrupp Electrical Steel Ugo / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Unia celna – Zezwolenie na procedurę uszlachetniania czynnego – Ryzyko negatywnego wpływu na istotne interesy producentów Unii – Artykuł 211 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 952/2013 – Badanie warunków gospodarczych – Zakres wniosków Komisji – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/34

      Postanowienie Sądu z dnia 2 lipca 2018 r. – thyssenkrupp Electrical Steel i thyssenkrupp Electrical Steel Ugo / Komisja
      (Sprawa T-577/17) (1)

      ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Unia celna - Zezwolenie na procedurę uszlachetniania czynnego - Ryzyko negatywnego wpływu na istotne interesy producentów Unii - Artykuł 211 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 952/2013 - Badanie warunków gospodarczych - Zakres wniosków Komisji - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
      (2018/C 301/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: thyssenkrupp Electrical Steel GmbH (Gelsenkirchen, Niemcy) i thyssenkrupp Electrical Steel Ugo (Isbergues, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Günes)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte o art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności domniemanej decyzji Komisji, która miałaby być zawarta w sprawozdaniu z szóstego posiedzenia sekcji „procedury specjalne inne niż tranzyt” grupy ekspertów celnych z dnia 2 maja 2017 r., w którym stwierdzono, że żądane przez Euro-Mit Staal BV zezwolenie na procedurę uszlachetniania czynnego niektórych produktów ze stali elektrotechnicznej o ziarnie zorientowanym nie stanowi ryzyka negatywnego wpływu na istotne interesy producentów unijnych.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Postępowanie w sprawie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, przedstawionego przez Euro-Mit Staal BV, zostaje umorzone.

                  3)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez thyssenkrupp Electrical Steel GmbH i thyssenkrupp Electrical Steel Ugo.

                  4)

                  Euro-Mit Staal BV pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa C-170/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2017 r. w sprawie T-692/16, CJ / Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC), wniesione w dniu 2 marca 2018 r. przez CJ

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2017 r. w sprawie T-692/16, CJ / Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC), wniesione w dniu 2 marca 2018 r. przez CJ
      (Sprawa C-170/18 P)
      (2018/C 301/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: CJ (przedstawiciel: V. Kolias, Δικηγόρος)

         Druga strona postępowania: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie w całości wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. wydanego w sprawie CJ/ECDC, T-692/16, (ECLI:EU:T:2017:894);

                  —

                  w konsekwencji, na wypadek gdyby odwołanie uznano za zasadne, stwierdzenie nieważności nowej decyzji o zwolnieniu z dnia 2 grudnia 2015 r. i przyznanie wnoszącemu odwołanie dochodzonych przed Sądem wynagrodzenia oraz odszkodowania pieniężnego, wraz z odsetkami;

                  —

                  obciążenie ECDC kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Sąd dokonał błędnej wykładni argumentacji wnoszącego odwołanie, przeinaczył dowody i popełnił błąd, dokonując kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych i stwierdzając, że okoliczności nie zmieniły się istotnie między datą publikacji unieważnionej decyzji o zwolnieniu a datą przyjęcia nowej decyzji o zwolnieniu, tak aby uniemożliwić ECDC ponowne przyjęcie unieważnionej decyzji o zwolnieniu.
      Zarzut drugi dotyczy tego, że Sąd dokonał błędnej wykładni argumentacji wnoszącego odwołanie, przedstawił niewystarczające uzasadnienie, popełnił błąd w ramach kwalifikacji prawnej i dokonał błędnej wykładni art. 266 TFUE, stwierdzając, że nowa decyzja o zwolnieniu nie jest nieproporcjonalna na mocy art. 5 ust. 4 traktatu UE.
      Zarzut trzeci dotyczy tego, że Sąd przyjął istnienie zbyt szerokiej powagi rzeczy osądzonej.
      Zarzut czwarty dotyczy tego, że Sąd:

                  —

                  dokonał błędnej wykładni wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej CJ/ECDC wydanego w sprawach połączonych F-159/12 i F-161/12 oraz zbyt szerokiej wykładni powagi rzeczy osądzonej związanej z tym wyrokiem;

                  —

                  dokonał błędnej wykładni art. 22a ust. 3 regulaminu dotyczącego ochrony osób sygnalizujących nadużycia, nie stosując go skutecznie.

            Piąty zarzut dotyczy tego, że Sąd dokonał błędnej wykładni zasady odpowiedzialności pozaumownej Unii – posiłkowo, że dokonał błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych, gdy stwierdził, że zaskarżonej decyzji nie uzasadniono w sposób wyrządzający krzywdę wnoszącemu odwołanie.


title: Sprawa T-719/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 czerwca 2018 r. – FMC / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Środki ochrony roślin – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1496 – Nieodnowienie zatwierdzenia substancji czynnej DPX KE 459 (flupyrsulfuron metylowy) – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru – Wyważenie interesów]

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/35

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 czerwca 2018 r. – FMC / Komisja
      (Sprawa T-719/17 R)
      ([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Środki ochrony roślin - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1496 - Nieodnowienie zatwierdzenia substancji czynnej DPX KE 459 (flupyrsulfuron metylowy) - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru - Wyważenie interesów])
      (2018/C 301/46)
      Język postępowania: angielski.

         Strony

         Strona skarżąca: FMC Corp. (Filadelfia, Pensylwania, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci D. Waelbroeck, I. Antypas i A. Accarain)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Koleva, A. Lewis i I. Naglis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 279 i 278 TFUE wniosek w przedmiocie zawieszenia wykonania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/1496 z dnia 23 sierpnia 2017 r. w sprawie nieodnawiania zatwierdzenia substancji czynnej DPX KE 459 (flupyrsulfuron metylowy), zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającym dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG, oraz w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2017, L 218, s. 7).

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-297/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 2 maja 2018 r. – Humbert Jörg Köfler i in.

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 2 maja 2018 r. – Humbert Jörg Köfler i in.
      (Sprawa C-297/18)
      (2018/C 301/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Humbert Jörg Köfler, Wolfgang Leitner, Joachim Schönbeck, Wolfgang Semper

         Strona pozwana: Bezirkshauptmannschaft Murtal

         Uczestnik postępowania: Finanzpolizei

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 47 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on normie krajowej, która przewiduje za popełnienie przestępstw nieumyślnych grzywny o nieograniczonej wysokości, w szczególności wysokie kary minimalne i wieloletnie zastępcze kary pozbawienia wolności?


title: Sprawa T-13/17: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – Europa Terra Nostra / Parlament [Prawo instytucjonalne – Parlament Europejski – Decyzja w sprawie przyznania dotacji fundacji politycznej – Zaliczka ustalona na 33 % maksymalnej kwoty przyznanej dotacji – Obowiązek dostarczenia gwarancji bankowej dotyczącej zaliczki – Rozporządzenie finansowe – Zasady wykonania rozporządzenia finansowego – Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania – Proporcjonalność – Nadużycie władzy]

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/28

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – Europa Terra Nostra / Parlament
      (Sprawa T-13/17) (1)

      ([Prawo instytucjonalne - Parlament Europejski - Decyzja w sprawie przyznania dotacji fundacji politycznej - Zaliczka ustalona na 33 % maksymalnej kwoty przyznanej dotacji - Obowiązek dostarczenia gwarancji bankowej dotyczącej zaliczki - Rozporządzenie finansowe - Zasady wykonania rozporządzenia finansowego - Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania - Proporcjonalność - Nadużycie władzy])
      (2018/C 301/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Europa Terra Nostra eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Richter)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz, C. Burgos i S. Alves, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego FINS-2017-30 z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie przyznania skarżącej dotacji, ze względu na to, że w tej decyzji ograniczono wypłatę zaliczki do 33 % maksymalnej kwoty dotacji i uzależniono tę wypłatę od dostarczenia gwarancji bankowej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Europa Terra Nostra eV zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa T-447/18: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2018 r. – TUIfly / Komisja

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/45

      Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2018 r. – TUIfly / Komisja
      (Sprawa T-447/18)
      (2018/C 301/61)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: TUIfly GmbgH (Langenhagen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Geisberts i M. Gayger)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 7 i 8, a także art. 9, 10 i 11 w zakresie, w jakim te ostatnie odwołują się do art. 7 i 8 decyzji Komisji (UE) 2018/628 z dnia 11 listopada 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.24221(2011/C) (ex 2011/NN) udzielonej przez Austrię na rzecz portu lotniczego w Klagenfurcie, spółki Ryanair i innych przewoźników lotniczych korzystających z tego portu lotniczego (Dz.U. 2018, L 107, s. 1);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Decyzja narusza art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasadę dobrej administracji i przysługujące skarżącej prawo do obrony, ponieważ Komisja nie udzieliła skarżącej dostępu do akt postępowania i nie umożliwiła jej skutecznej obrony.

                  2.

                  Decyzja narusza art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ Komisja nie udowodniła, że skarżąca uzyskała korzyść w sposób selektywny.

                  3.

                  Decyzja narusza art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ pod względem proceduralnym Komisja przekroczyła granice swoich uprawnień dyskrecjonalnych przy stosowaniu zasady inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej.
                  W tym względzie skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd proceduralny, stosując podczas badania bardziej rygorystyczne kryterium ustanowione w wytycznych w sprawie sektora lotnictwa z 2014 r., chociaż przedmiotowe okoliczności faktyczne dotyczyły lat 2003 – 2009.

                  4.

                  Decyzja narusza art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ w wyniku niewystarczająco dokładnej oceny okoliczności faktycznych Komisja przekroczyła granice swoich uprawnień dyskrecjonalnych przy stosowaniu zasady inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej.
                  W tym względzie skarżąca podnosi, że na podstawie braku szczegółowego planu biznesowego dotyczącego umów ze skarżącą Komisja niesłusznie wyciągnęła wnioski co do rzekomego braku strategii rentowności portu lotniczego Klagenfurt (zwanego dalej „KLU”) i że w decyzji Komisja dokonała wyraźnie sprzecznych ustaleń co do długoterminowej strategii rentowności KLU.

                  5.

                  Decyzja narusza art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ Komisja przekroczyła granice swoich uprawnień dyskrecjonalnych przy stosowaniu zasady inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej w wyniku niewystarczająco dokładnej oceny okoliczności faktycznych w ramach analizy rentowności, którą przeprowadziła ex ante.
                  W tym względzie skarżąca podnosi, że w wyniku błędnej oceny Komisja nie uwzględniła jako przychodów portu lotniczego udzielonej KLU zgodnie z uregulowaniami dotyczącymi pomocy państwa dotacji na finansowanie własnych działań marketingowych. Ponadto Komisja nie określiła wystarczająco dokładnie ani nie uwzględniła w decyzji wartości rynkowej usług świadczonych przez skarżącą, chociaż chodzi o usługi świadczone po normalnych cenach rynkowych.

                  6.

                  Decyzja narusza art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ Komisja popełniła błąd proceduralny, stosując przy badaniu podstawy uzasadnienia nadmiernie rygorystyczne kryterium, niezgodne z jej praktyką prawną w momencie zawarcia umów marketingowych.

                  7.

                  Decyzja narusza art. 107 ust. 3 TFUE, ponieważ Komisja w sposób niekompletny ustaliła okoliczności faktyczne uzasadniające rzekomą pomocy państwa.
                  W tym względzie skarżąca podnosi, że w wyniku błędnej oceny Komisja nie uwzględniła, jeśli chodzi o uzasadnienie wsparcia udzielonego skarżącej, dotacji udzielonej KLU zgodnie z uregulowaniami dotyczącymi pomocy państwa. Ponadto w badaniu wynikającym z art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE Komisja pominęła znaczenie umów marketingowych w odniesieniu do polityki regionalnej i polityki transportowej, a także istotny pozytywny wpływ tych umów na politykę regionalną.


title: Sprawa C-378/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 8 czerwca 2018 r. – Landwirtschaftskammer Niedersachsen / Reinhard Westphal

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 8 czerwca 2018 r. – Landwirtschaftskammer Niedersachsen / Reinhard Westphal
      (Sprawa C-378/18)
      (2018/C 301/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Landwirtschaftskammer Niedersachsen

         Druga strona postępowania: Reinhard Westphal

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przedawnienie w rozumieniu art. 49 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 (1) rozpoczyna bieg wraz z zapłatą pomocy lub czy początek przedawnienia następuje zgodnie z art. 3 ust. 1, tu: akapit drugi zdanie pierwsze rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 (2)?

                  2)

                  Czy przepisy dotyczące przedawnienia zawarte w art. 49 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 bądź w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 są przepisami nakładającymi kary administracyjne w rozumieniu art. 2 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95?

                  3)

                  Czy art. 52a rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, który przewiduje retroaktywne stosowanie przepisu dotyczącego przedawnienia zawartego w art. 49 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, może być także analogicznie stosowany do art. 49 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001?
                  Jeżeli art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 znajduje zastosowanie (pytanie pierwsze), nie ma potrzeby udzielenia odpowiedzi na dalsze pytania; jeżeli przepis ten nie znajduje zastosowania, pytanie trzecie staje się bezprzedmiotowe, o ile na pytanie drugie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92; Dz.U. 2001, L 327, s. 11.

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich; Dz.U. 1995, L 312, s. 1.


title: Sprawa C-217/17 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 lipca 2018 r. – Mast-Jägermeister SE / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie – Wzór wspólnotowy – Zgłoszenie do rejestracji wzorów przedstawiających kubki – Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 – Artykuł 36 ust. 1 lit. c) – Przedstawienie graficzne – Artykuły 45 i 46 – Uznanie daty zgłoszenia – Przesłanki – Rozporządzenie (WE) nr 2245/2002 – Artykuł 4 ust. 1 lit. e) i art. 10 ust. 1 i 2]

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/8

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 lipca 2018 r. – Mast-Jägermeister SE / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      (Sprawa C-217/17 P) (1)

      ([Odwołanie - Wzór wspólnotowy - Zgłoszenie do rejestracji wzorów przedstawiających kubki - Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Artykuł 36 ust. 1 lit. c) - Przedstawienie graficzne - Artykuły 45 i 46 - Uznanie daty zgłoszenia - Przesłanki - Rozporządzenie (WE) nr 2245/2002 - Artykuł 4 ust. 1 lit. e) i art. 10 ust. 1 i 2])
      (2018/C 301/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Mast-Jägermeister SE (przedstawiciel: C. Drzymalla, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Mast-Jägermeister SE zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.


title: Sprawa T-757/17: Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2018 – Kerstens / Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Postępowania dyscyplinarne – Wykonanie wyroku wydanego przez Sąd w następstwie odwołania – Cofnięcie decyzji nakładającą karę nagany – Podjęcie postępowań dyscyplinarnych zakończonych nałożeniem cofniętej nagany – Skarga o stwierdzenie nieważności – Akt niewywołujący niekorzystnych skutków – Skarga o zadośćuczynienie – Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/36

      Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2018 – Kerstens / Komisja
      (Sprawa T-757/17) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowania dyscyplinarne - Wykonanie wyroku wydanego przez Sąd w następstwie odwołania - Cofnięcie decyzji nakładającą karę nagany - Podjęcie postępowań dyscyplinarnych zakończonych nałożeniem cofniętej nagany - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niewywołujący niekorzystnych skutków - Skarga o zadośćuczynienie - Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Oczywista niedopuszczalność))
      (2018/C 301/47)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Petrus Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i R. Striani, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Sformułowane na podstawie art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności dwóch pism Komisji z dnia 27 marca i z dnia 6 kwietnia 2017 r. oraz po drugie, naprawienia krzywdy, której skarżący miał doznać ze względu na skutki i czas trwania postępowań dyscyplinarnych CMS 15/017 i CMS 12/063.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  Petrus Kerstens zostaje obciążony kosztami postępowania

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.


title: Sprawa C-320/17: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Marle Participations SARL / Ministre de l'Économie et des Finances [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 2, 9 i 168 – Działalność gospodarcza – Bezpośrednie lub pośrednie uczestnictwo spółki holdingowej w zarządzaniu jej spółkami zależnymi – Wynajem nieruchomości przez spółkę holdingową na rzecz jej spółki zależnej – Odliczenie podatku naliczonego – VAT zapłacony przez spółkę holdingową od wydatków poniesionych na nabycie udziałów lub akcji w innych przedsiębiorstwach]

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/8

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Marle Participations SARL / Ministre de l'Économie et des Finances
      (Sprawa C-320/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 2, 9 i 168 - Działalność gospodarcza - Bezpośrednie lub pośrednie uczestnictwo spółki holdingowej w zarządzaniu jej spółkami zależnymi - Wynajem nieruchomości przez spółkę holdingową na rzecz jej spółki zależnej - Odliczenie podatku naliczonego - VAT zapłacony przez spółkę holdingową od wydatków poniesionych na nabycie udziałów lub akcji w innych przedsiębiorstwach])
      (2018/C 301/10)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Marle Participations SARL

         Strona przeciwna: Ministre de l'Économie et des Finances

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że wynajem nieruchomości przez spółkę holdingową na rzecz jej spółki zależnej stanowi „uczestnictwo w zarządzaniu” tą ostatnią spółką, które należy uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 owej dyrektywy, rodzącą prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) od wydatków poniesionych przez spółkę w celu nabycia udziałów lub akcji tej spółki zależnej, gdy to świadczenie usług ma charakter stały, jest realizowane odpłatnie i podlega opodatkowaniu, czyli gdy ów wynajem nie był zwolniony, oraz gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy usługą wyświadczoną przez usługodawcę a otrzymanym od usługobiorcy ekwiwalentem świadczenia. Koszty związane z nabyciem udziałów lub akcji w spółkach zależnych poniesione przez spółkę holdingową biorącą udział w zarządzaniu tymi spółkami poprzez wynajmowanie im nieruchomości i w związku z tym wykonującą działalność gospodarczą powinny być uważane za należące do kosztów ogólnych tej spółki holdingowej, a VAT zapłacony od tych kosztów, co do zasady, powinien podlegać pełnemu odliczeniu.

                  2)

                  Koszty związane z nabyciem udziałów lub akcji w spółkach zależnych poniesione przez spółkę holdingową biorącą udział w zarządzaniu tylko niektórymi z tych spółek i w związku z tym niewykonującą działalności gospodarczej względem pozostałych powinny być uważane za należące do kosztów ogólnych tej spółki holdingowej jedynie częściowo, co oznacza, że VAT zapłacony od tych kosztów może zostać odliczony tylko proporcjonalnie do kosztów należących do działalności gospodarczej, zgodnie z kryteriami podziału określonymi przez państwa członkowskie, które przy korzystaniu z tego uprawnienia powinny uwzględniać cel i systematykę rzeczonej dyrektywy i na tej podstawie określić sposób obliczania obiektywnie odzwierciedlający część wydatków faktycznie przypadających odpowiednio na działalność gospodarczą i działalność niemającą charakteru gospodarczego, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

         (1)  Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


title: Sprawa C-390/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez juge d’instruction du tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 13 czerwca 2018 r. – postępowanie karne przeciwko YA i AIRBNB Ireland UC – pozostali uczestnicy: Hotelière Turenne SAS, Pour un hébergement et un tourisme professionnel (AHTOP), Valhotel

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez juge d’instruction du tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 13 czerwca 2018 r. – postępowanie karne przeciwko YA i AIRBNB Ireland UC – pozostali uczestnicy: Hotelière Turenne SAS, Pour un hébergement et un tourisme professionnel (AHTOP), Valhotel
      (Sprawa C-390/18)
      (2018/C 301/20)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Juge d’instruction du tribunal de grande instance de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

      YA i AIRBNB Ireland UC

         Pozostali uczestnicy: Hotelière Turenne SAS, Pour un hébergement et un tourisme professionnel (AHTOP), Valhotel

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy usługi świadczone we Francji przez spółkę Airbnb Ireland UC za pośrednictwem platformy elektronicznej prowadzonej z Irlandii korzystają ze swobody świadczenia usług, o której mowa w art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/31/WE z dnia 8 czerwca 2000 r. (1)?

                  2)

                  Czy wprowadzające ograniczenia normy prawne odnoszące się do wykonywania zawodu agenta nieruchomości we Francji wprowadzone przez ustawę nr 70–9 z dnia 2 stycznia 1970 r. dotyczącą pośredników w dziedzinie obrotu nieruchomościami, zwaną „ustawą Hoguet” są skuteczne wobec spółki Airbnb Ireland UC?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/31/WE z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. L 178, s. 1).