title: Sprawa T-801/17: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2017 r. – Dermatest / EUIPO (ORIGINAL excellent dermatest 3-star-guarantee.de)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/42

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2017 r. – Dermatest / EUIPO (ORIGINAL excellent dermatest 3-star-guarantee.de)
   (Sprawa T-801/17)
   (2018/C 042/58)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dermatest Gesellschaft für allergologische Forschung u. Vertrieb von Körperpflegemitteln mbH (Münster, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Bühling i D. Graetsch)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „ORIGINAL excellent dermatest 3-star-guarantee.de” – zgłoszenie nr 15 073 381

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 września 2017 r. w sprawie R 524/2017-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-497/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – Oltis Group / Komisja [Badania i rozwój — Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji 2014-2020 (Horizon 2020) — Pobudzanie i koordynacja inwestycji Unii w badania i innowacje w sektorze kolejowym — Utworzenie wspólnego przedsięwzięcia Shift2Rail — Status członka stowarzyszonego wspólnego przedsięwzięcia Shift2Rail — Zaproszenie do zgłaszania kandydatur — Odrzucenie kandydatury — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Nadużycie władzy]

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/13

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – Oltis Group / Komisja
   (Sprawa T-497/15) (1)

   ([Badania i rozwój - Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji 2014-2020 (Horizon 2020) - Pobudzanie i koordynacja inwestycji Unii w badania i innowacje w sektorze kolejowym - Utworzenie wspólnego przedsięwzięcia Shift2Rail - Status członka stowarzyszonego wspólnego przedsięwzięcia Shift2Rail - Zaproszenie do zgłaszania kandydatur - Odrzucenie kandydatury - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Nadużycie władzy])
   (2018/C 042/17)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Oltis Group a.s. (Ołomuniec, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat P. Konečný)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux et Z. Malůšková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Ares(2015) 2691017 z dnia 26 czerwca 2015 r. w sprawie wniosku o ponowne zbadanie wniosku skarżącej o uzyskanie statusu członka stowarzyszonego wspólnego przedsięwzięcia Shift2Rail.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Oltis Group a.s. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 389 z 23.11.2015


title: Sprawa T-802/17: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2017 r. – Dermatest / EUIPO (ORIGINAL excellent dermatest 5-star-guarantee.de CLINICALLY TESTED)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/43

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2017 r. – Dermatest / EUIPO (ORIGINAL excellent dermatest 5-star-guarantee.de CLINICALLY TESTED)
   (Sprawa T-802/17)
   (2018/C 042/59)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dermatest Gesellschaft für allergologische Forschung u. Vertrieb von Körperpflegemitteln mbH (Münster, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Bühling i D. Graetsch)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „ORIGINAL excellent dermatest 5-star-guarantee.de CLINICALLY TESTED” – zgłoszenie nr 15 073 398

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 września 2017 r. w sprawie R 525/2017-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-640/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra (Portugalia) w dniu 16 listopada 2017 r. – Luís Manuel dos Santos / Fazenda Pública

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra (Portugalia) w dniu 16 listopada 2017 r. – Luís Manuel dos Santos / Fazenda Pública
   (Sprawa C-640/17)
   (2018/C 042/08)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Luís Manuel dos Santos

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasada swobodnego przepływu towarów między państwami członkowskimi, ujęta w art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego [art. 2 ust. 1 lit. b) CIUC (1)] interpretowanemu w ten sposób, że jednolity podatek drogowy nie powinien uwzględniać daty pierwszej rejestracji, jeżeli miała ona miejsce w innym państwie członkowskim i powinien opierać się jedynie na dacie rejestracji w Portugalii, gdy taka interpretacja skutkuje wyższym opodatkowaniem pojazdów przywiezionych z innego państwa członkowskiego?

      (1)  Código do Imposto Único de Circulação (kodeks jednolitego podatku drogowego)


title: Sprawa T-803/17: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2017 r. – Dermatest / EUIPO (ORIGINAL excellent dermatest)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/43

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2017 r. – Dermatest / EUIPO (ORIGINAL excellent dermatest)
   (Sprawa T-803/17)
   (2018/C 042/60)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dermatest Gesellschaft für allergologische Forschung u. Vertrieb von Körperpflegemitteln mbH (Münster, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Bühling i D. Graetsch)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „ORIGINAL excellent dermatest” – zgłoszenie nr 15 073 364

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 września 2017 r. w sprawie R 526/2017-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-661/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 27 listopada 2017 r. – M.A.; S.A.; A.Z. / International Protection Appeals Tribunal; Minister for Justice and Equality; Attorney General; Irlandia

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 27 listopada 2017 r. – M.A.; S.A.; A.Z. / International Protection Appeals Tribunal; Minister for Justice and Equality; Attorney General; Irlandia
   (Sprawa C-661/17)
   (2018/C 042/09)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court (Irlandia)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: M.A.; S.A.; A.Z.

      Druga strona postępowania: International Protection Appeals Tribunal; Minister for Justice and Equality; Attorney General, Irlandia

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy krajowy organ decyzyjny – rozpatrując, w kontekście ewentualnego przekazania do Zjednoczonego Królestwa osoby ubiegającej się o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia 604/2013 (1), kwestie związane z klauzulą uznaniową przewidzianą w art. 17 lub jakiekolwiek inne kwestie związane z ochroną praw podstawowych w Zjednoczonym Królestwie – winien pominąć zaistniałe w tym czasie okoliczności ze względu na proponowane wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej?

               2)

               Czy pojęcie „państwa członkowskiego dokonującego ustalenia odpowiedzialnego państwa członkowskiego” zawarte w rozporządzeniu 604/2013 obejmuje kompetencje państwa członkowskiego wykonującego uprawnienia uznane lub przyznane w art. 17 tego rozporządzenia?

               3)

               Czy kompetencje państwa członkowskiego przewidziane w art. 6 rozporządzenia 604/2013 obejmują uprawnienia uznane lub przyznane w art. 17 rozporządzenia?

               4)

               Czy pojęcie skutecznego środka zaskarżenia odnosi się do decyzji wydanej w pierwszej instancji na podstawie art. 17 rozporządzenia 604/2013, skutkiem czego od decyzji takiej powinno przysługiwać odwołanie lub równoważny środek zaskarżenia, czy też przepisy krajowe regulujące tryb odwoławczy od decyzji wydanej w pierwszej instancji na podstawie rozporządzenia winny być interpretowane jako obejmujące odwołanie od decyzji wydanej na podstawie art. 17?

               5)

               Czy art. 20 ust. 3 rozporządzenia 604/2013 wywołuje taki skutek, że w razie braku dowodów obalających domniemanie, iż rozpatrzenie statusu małoletniego wraz ze statusem rodzica leży w najlepszym interesie dziecka, krajowy organ decyzyjny nie ma obowiązku uwzględnienia takiego najlepszego interesu dziecka jako kwestii odrębnej od kwestii rodziców lub jako bądź punktu wyjścia do rozważenia, czy przekazanie w ogóle powinno nastąpić?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).


title: Sprawa T-804/17: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2017 r. – – Stada Arzneimittel/EUIPO / EUIPO (Przedstawienie dwóch przeciwległych łuków)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/44

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2017 r. – – Stada Arzneimittel/EUIPO / EUIPO (Przedstawienie dwóch przeciwległych łuków)
   (Sprawa T-804/17)
   (2018/C 042/61)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Stada Arzneimittel AG (Bad Vilbel, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.-C. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy – zgłoszenie nr 15 625 437

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 września 2017 r. w sprawie R R 1887/2016-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-692/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – HTTS / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Obowiązek uzasadnienia — Odpowiedzialność pozaumowna — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/13

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – HTTS / Rada
   (Sprawa T-692/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Obowiązek uzasadnienia - Odpowiedzialność pozaumowna - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom))
   (2018/C 042/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Schlingmann i M. Bever)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i J.P. Hix, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Bartelt i R. Tricot, następnie R. Tricot i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 268 TFUE i mające na celu uzyskanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w następstwie umieszczenia jej nazwy, po pierwsze – na podstawie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2010, L 195, s. 25) – w załączniku V do rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2007, L 103, s. 1) oraz po drugie, na podstawie rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. 2010, L 281, s. 1) – w załączniku VII do rozporządzenia nr 961/2010.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa T-808/17: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2017 r. – Pethke / EUIPO

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/44

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2017 r. – Pethke / EUIPO
   (Sprawa T-808/17)
   (2018/C 042/62)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ralph Pethke (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny za rok 2016 r. w wersji, jaka została doręczona skarżącemu w dniu 10 kwietnia 2017 r.;

               —

               w zakresie, w jakim jest to konieczne, stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu EUIPO w sprawie zażalenia wniesionego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej z dnia 18 października 2017 r.; oraz

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący błędu w ocenie, którego dopuścili się bezpośredni przełożeni skarżącego

                           —

                           Skarżący podnosi, że jego przełożony nie dokonał własnej lub krytycznej oceny sporządzonej przez dyrektora wykonawczego części sprawozdania dotyczącej pracy świadczonej przez skarżącego w części okresu sprawozdawczego od 1 stycznia 2016 r. do 17 października 2016 r. i w ten sposób naruszył decyzję Komisji C(2013) 8985 final z dnia 16 grudnia 2013 r. określającą ogólne przepisy wykonawcze dotyczące wykonania art. 43 regulaminu pracowniczego i wykonania art. 44 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego oraz instrukcje robocze EUIPO.

               2.

               Zarzuty drugi i trzeci, dotyczący braku uprawnienia do wydania decyzji w przedmiocie zażalenia oraz braku niezawisłości instancji rozpatrującej zażalenie

                           —

                           Dyrektor wykonawczy nie mógł stanowić niezawisłej instancji odwoławczej w ramach procedury oceny rocznej skarżącego, ponieważ jego udział w sporządzeniu sprawozdania z oceny był decydujący. Instrukcje robocze EUIPO przewidują w kontekście ocen przeprowadzanych przez dyrektora wykonawczego, że w takich przypadkach o zażaleniu rozstrzygać powinna komisja odwoławcza.

               3.

               Zarzut czwarty, dotyczący arbitralnego zerwania dialogu dotyczącego zażalenia

                           —

                           Nie przeprowadzono regulaminowego dialogu dotyczącego zażalenia, w szczególności ze względu na arbitralne zaprzestanie rozmów przez dyrektora wykonawczego, co stanowi naruszenie przepisów postępowania odwoławczego, a mianowicie decyzji Komisji i wydanych na jej podstawie instrukcji roboczych EUIPO. Zabrakło skutecznej administracyjnej ochrony prawnej na etapie przedsądowym.

               4.

               Zarzut piąty dotyczący braku uzasadnienia sprawozdania z oceny

                           —

                           Część sprawozdania opracowana przez dyrektora wykonawczego, a zatem też samo sprawozdanie z oceny za rok 2016 są dotknięte brakiem uzasadnienia, co nie pozwala skarżącemu na odniesienie się do jego części. Dokonanej przez dyrektora wykonawczego ocenie pracy świadczonej przez skarżącego brakuje podstawy faktycznej. W znacznej mierze ocena ta nie jest wiarygodna. Praca świadczona przez skarżącego na stanowisku kierowniczym w ramach wydziału operacyjnego została oceniona przez dyrektora wykonawczego w opracowanej przezeń części sprawozdania znacząco gorzej niż w przypadku prawie wszystkich wcześniejszych ocen pracy świadczonej przez skarżącego. Zawarte uzasadnienie nie spełniło jednak wyższego wymogu uzasadnienia.

               5.

               Zarzut szósty, dotyczący oczywistego błędu w ocenie

                           —

                           Sprawozdanie z oceny za rok 2016 zawierające treść części opracowanej przez dyrektora wykonawczego jest dotknięte oczywistym błędem w ocenie, ponieważ u jego podstaw leżą niedokładne i arbitralnie wybrane dane dotyczące pracy skarżącego. Ocena stanu faktycznego pozbawiona jest jakiejkolwiek wiarygodności.

                           —

                           W samym sprawozdaniu nie dokonano żadnej analizy wyników skarżącego w częściowym okresie sprawozdawczym, ponieważ przełożony skarżącego nie odniósł się konkretnie do tych wyników w opracowanym przez niego sprawozdaniu.

                           —

                           Część sprawozdania opracowana przez dyrektora wykonawczego, a co za tym idzie – także sprawozdanie z oceny zawiera nieprawdziwe informacje oparte na niedokładnych i jednostronnie negatywnych danych dotyczących pracy skarżącego. Dyrektor wykonawczy przedstawił arbitralne i niezwiązane z istotą podstawy oceny, pomijając kluczowe wskaźniki wcześniej określone przy wyznaczaniu celów. Część oceny dokonana przez dyrektora wykonawczego wypacza fakty w taki sposób, że nie ma ona nic wspólnego z faktyczną oceną pracy skarżącego. Nie może być zgodne z prawem, by na koniec roku praca została oceniona negatywnie, jeżeli skarżący nigdy nie miał możliwości zareagowania na rzekome uchybienia w świadczonej przez niego pracy.


title: Sprawa T-217/11 REV: Postanowienie Sądu z dnia 28 listopada 2017 r. – Staelen / Rzecznik Praw Obywatelskich (Odpowiedzialność pozaumowna — Skarga o wznowienie postępowania — Skutki późniejszego wyroku Trybunału uchylającego w części wyrok Sądu — Brak nowych okoliczności faktycznych — Niedopuszczalność)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/24

         Postanowienie Sądu z dnia 28 listopada 2017 r. – Staelen / Rzecznik Praw Obywatelskich
   (Sprawa T-217/11 REV) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Skarga o wznowienie postępowania - Skutki późniejszego wyroku Trybunału uchylającego w części wyrok Sądu - Brak nowych okoliczności faktycznych - Niedopuszczalność))
   (2018/C 042/35)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Claire Staelen (Bridel, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat V. Olona)

      Strona pozwana: Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich (przedstawiciele: początkowo G. Grill, następnie L. Papadias, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A. Duron i D. Waelbroecka)

      Przedmiot

   Skarga o wznowienie postępowania w przedmiocie wyroku z dnia 29 kwietnia 2015 r., Staelen/Rzecznik Praw Obywatelskich (T-217/11, EU:T:2015:238).

      Sentencja

               1)

               Skarga o wznowienie postępowania zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Claire Staelen zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 204 z 9.7.2011.


title: Sprawa T-712/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – Crédit mutuel Arkéa / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna — Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi — Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 — Ostrożnościowy nadzór skonsolidowany — Nadzorowana grupa — Instytucje trwale powiązane z organizmem centralnym — Artykuł 2 ust. 21 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 468/2014 — Artykuł 10 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 — Wymogi w zakresie funduszy własnych — Artykuł 16 ust. 1 lit. c) oraz ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1024/2013]

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/14

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – Crédit mutuel Arkéa / EBC
   (Sprawa T-712/15) (1)

   ([Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Ostrożnościowy nadzór skonsolidowany - Nadzorowana grupa - Instytucje trwale powiązane z organizmem centralnym - Artykuł 2 ust. 21 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 468/2014 - Artykuł 10 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 - Wymogi w zakresie funduszy własnych - Artykuł 16 ust. 1 lit. c) oraz ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1024/2013])
   (2018/C 042/19)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Crédit mutuel Arkéa (Le Relecq Kerhuon, Francja) (przedstawiciele: adwokaci H. Savoie i P. Mele)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: K. Lackhoff, R. Bax i C. Olivier, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Martina, M. Pittiego i M. Françona)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i K. P. Wojcik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 5 grudnia 2015 r. ECB/SSM/2015 – 9695000CG7B8NLR5984/28 ustalającej wymogi ostrożnościowe mające zastosowanie do grupy Crédit mutuel.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Crédit mutuel Arkéa pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC).

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa C-665/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2017 r. w sprawie T-247/16, Trasta Komercbanka AS i in. / Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 27 listopada 2017 r. przez Komisję Europejską

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/6

         Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2017 r. w sprawie T-247/16, Trasta Komercbanka AS i in. / Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 27 listopada 2017 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-665/17 P)
   (2018/C 042/10)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, A. Steiblytė, K. Ph. Wojcik, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Trasta Komercbanka AS, Ivan Fursin, Igors Buimisters, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV, Rikam Holding SA, Europejski Bank Centralny

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu (druga izba) z dnia 12 września 2017 r. w sprawie T-247/16, Trasta Komercbanka AS, Ivan Fursin, Igors Buimisters, SIA C & R Invest, Figon Co Limited, G.C.K J Holding Netherlands B.V. oraz Rikam Holding S.A. – SPF / Europejski Bank Centralny, w zakresie, w jakim oddala on zarzut niedopuszczalności w odniesieniu do skargi złożonej przez akcjonariuszy Trasta Komercbanka AS;

               —

               odrzucenie skargi wniesionej przez Ivana Fursina, Igorsa Buimistersa, SIA C & R Invest, Figon Co Limited, G.C.K J Holding Netherlands B.V. oraz Rikam Holding S.A. – SPF jako niedopuszczalnej;

               —

               obciążenie skarżących kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd błędnie uznał, że niezbędne było uznanie za dopuszczalną skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez akcjonariuszy instytucji kredytowej w likwidacji na decyzję o cofnięciu zezwolenia instytucji kredytowej w celu zapewnienia skutecznego środka prawnego. Tym samym nie uwzględnił innych środków prawnych przysługujących instytucji kredytowej, w postaci wniesionej w terminie skargi o stwierdzenie nieważności i wniosku o zastosowanie środków tymczasowych, oraz środków prawnych przysługujących akcjonariuszom w postaci skargi odszkodowawczej wobec Europejskiego Banku Centralnego przed sądami europejskimi i ewentualnie w postaci innych skarg przed sądami krajowymi.
   Odwołanie jest oparte na dwóch następujących zarzutach:

               1)

               Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 263 TFUE w odniesieniu do przesłanki interesu prawnego. Stwierdzając, że bezpośredni akcjonariusze nie mieli możliwości skorzystać ze swoich praw do określenia zarządzania i polityki spółki w likwidacji, jak miałoby to miejsce gdyby spółka nadal funkcjonowała, Sąd błędnie odszedł od orzecznictwa, zgodnie z którym akcjonariusze nie mają interesu prawnego odrębnego od interesu ich spółki. Ponadto Sąd nie uwzględnił, że nawet akcjonariusze działającej spółki, a z pewnością akcjonariusze mniejszościowi, nie mają prawa do zmuszenia zarządu spółki do wniesienia skargi. Nie odróżnił on ponadto skutków decyzji nadzoru bankowego w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności bankowej od skutków późniejszej decyzji sądu krajowego o wszczęciu postępowania likwidacyjnego. Wreszcie Sąd błędnie uznał, że akcjonariusze spółki w likwidacji powinni mieć możliwość wykonywania swoich praw udziałowych w taki sam sposób jak akcjonariusze działającej spółki.

               2)

               Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 263 akapit czwarty TFUE w odniesieniu do przesłanki, zgodnie z którą akt musi dotyczyć danej osoby indywidualnie i bezpośrednio.

         W odniesieniu do pierwszej przesłanki Sąd po pierwsze nie uwzględnił, że możliwość mniej lub bardziej dokładnego ustalenia liczby, a nawet tożsamości osób, do których środek ma zastosowanie, w żaden sposób nie oznacza, że należy uważać, iż dotyczy ich indywidualnie, o ile środek ten jest stosowany na mocy określonej przez niego obiektywnej prawnej lub faktycznej sytuacji. Po drugie, Sąd błędnie stwierdził, że decyzja o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności bankowej dotyczy akcjonariuszy instytucji kredytowej, podczas gdy dotyczy ona jedynie samej tej instytucji. Po trzecie, Sąd błędnie uznał, że decyzja Europejskiego Banku Centralnego ma wpływ na akcjonariuszy ze względu na ich określone szczególne cechy lub ze względu na faktyczną sytuację, która odróżnia ich od wszystkich innych osób, podczas gdy decyzja ta dotyczy jedynie instytucji kredytowej i nie ma wpływu na prawa akcjonariuszy. Wreszcie, nawet przy założeniu, że skierowane do spółki orzeczenie Sądu może dotyczyć jedynego akcjonariusza spółki bezpośrednio i indywidualnie, Sąd błędnie zrównał sytuację indywidualnych akcjonariuszy mniejszościowych z sytuacją jedynego akcjonariusza.
   W odniesieniu do drugiej przesłanki Sąd po pierwsze dopuścił się błędu co do prawa uznając, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności bankowej dotyczy akcjonariuszy bezpośrednio, nie dokonując rozróżnienia między skutkami tego cofnięcia a skutkami decyzji sądu krajowego o wszczęciu postępowania likwidacyjnego. Po drugie, Sąd błędnie uznał, że decyzja Europejskiego Banku Centralnego dotyczyła akcjonariuszy bezpośrednio ze względu na wagę jej skutków. Tym samym Sąd nie dokonał rozróżnienia między skutkami prawnymi decyzji, które są ograniczone do instytucji kredytowej, a jej skutkami ekonomicznymi, które jak najbardziej mogą rozciągać się na akcjonariuszy.


title: Sprawa T-616/16: Postanowienie Sądu z dnia 5 grudnia 2017 r. – FE / Komisja

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/45

         Postanowienie Sądu z dnia 5 grudnia 2017 r. – FE / Komisja
   (Sprawa T-616/16) (1)

   (2018/C 042/63)
   Język postępowania: francuski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016 (sprawa pierwotnie zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-46/16, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa C-669/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2017 r. w sprawie T-247/16, Trasta Komercbanka AS i in. / Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 28 listopada 2017 r. przez Trasta Komercbanka AS, Ivana Fursina, Igorsa Buimistersa, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV, Rikam Holding SA

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/8

         Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2017 r. w sprawie T-247/16, Trasta Komercbanka AS i in. / Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 28 listopada 2017 r. przez Trasta Komercbanka AS, Ivana Fursina, Igorsa Buimistersa, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV, Rikam Holding SA
   (Sprawa C-669/17 P)
   (2018/C 042/11)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Trasta Komercbanka AS, Ivan Fursin, Igors Buimisters, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV, Rikam Holding SA (przedstawiciele: O.H. Behrends, L. Feddern, M. Kirchner, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie pkt 1 sentencji postanowienia, tzn. uznania przez Sąd, że nie ma potrzeby rozpatrywania skargi o stwierdzenie nieważności złożonej przez Trasta Komercbanka AS (TKB);

               —

               stwierdzenie, że skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez TKB nie jest bezprzedmiotowa;

               —

               stwierdzenie, że skarga o stwierdzenie nieważności jest dopuszczalna;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności, oraz

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami poniesionymi przez wnoszących odwołanie oraz kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   W pierwszym zarzucie wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd dopuścił się błędu przyjmując, iż środek prawny TKB został powierzony likwidatorowi. Wnoszący odwołanie podnoszą, że owo założenie jest niezgodne z art. 263 TFEU oraz gwarancją skutecznego środka prawnego, jak również z szeregiem powiązanych zasad.
   W drugim zarzucie wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd dopuścił się błędu przyjmując, iż skarga akcjonariuszy stanowi alternatywę dla legitymacji akcjonariuszy do obrony zezwolenia TKB poprzez skargę samej TKB.
   W trzecim zarzucie wnoszący odwołanie podnoszą szereg dalszych istotnych błędów, w tym brak zastosowania zasady nemo auditur ze względu na interwencję EBC w odniesieniu do środka prawnego TKB.
   W czwartym zarzucie wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd nie uwzględnił wymogów (także formalnych) skutecznego odwołania pełnomocnictwa pierwotnie udzielonego przez TKB.
   W piątym zarzucie skarżący podnoszą, że Sąd błędnie zastosował art. 51 § 1 zamiast art. 131 regulaminu postępowania oraz podnoszą szereg kolejnych błędów proceduralnych.


title: Sprawa T-64/17: Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2017 r. – Lions Gate Entertainment / EUIPO (DIRTY DANCING)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/46

         Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2017 r. – Lions Gate Entertainment / EUIPO (DIRTY DANCING)
   (Sprawa T-64/17) (1)

   (2018/C 042/64)
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


title: Sprawa T-52/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – Crédit mutuel Arkéa/EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna — Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi — Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 — Ostrożnościowy nadzór skonsolidowany — Nadzorowana grupa — Instytucje trwale powiązane z organizmem centralnym — Artykuł 2 ust. 21 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 468/2014 — Artykuł 10 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 — Wymogi w zakresie funduszy własnych — Artykuł 16 ust. 1 lit. c) oraz ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1024/2013]

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/15

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – Crédit mutuel Arkéa/EBC
   (Sprawa T-52/16) (1)

   ([Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Ostrożnościowy nadzór skonsolidowany - Nadzorowana grupa - Instytucje trwale powiązane z organizmem centralnym - Artykuł 2 ust. 21 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 468/2014 - Artykuł 10 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 - Wymogi w zakresie funduszy własnych - Artykuł 16 ust. 1 lit. c) oraz ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1024/2013])
   (2018/C 042/20)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Crédit mutuel Arkéa (Le Relecq Kerhuon, Francja) (przedstawiciele: adwokaci H. Savoie i P. Mele)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: K. Lackhoff, R. Bax i C. Olivier, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Pittiego)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i K.-P. Wojcik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 grudnia 2015 r. ECB/SSM/2015 – 9695000CG 7B84NLR5984/40 ustalającej wymogi ostrożnościowe mające zastosowanie do grupy Crédit Mutuel.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Crédit mutuel Arkéa pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC).

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa T-114/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – Delfin Wellness / EUIPO – Laher (Kabiny na podczerwień i sauny) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowane wzory wspólnotowe przedstawiające kabiny na podczerwień i sauny — Wzory wcześniejsze — Podstawa unieważnienia — Brak nowości — Artykuł 5 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Ujawnienie wcześniejszych wzorów przed datą pierwszeństwa — Artykuł 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 6/2002 — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002]

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/15

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – Delfin Wellness / EUIPO – Laher (Kabiny na podczerwień i sauny)
   (Sprawa T-114/16) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowane wzory wspólnotowe przedstawiające kabiny na podczerwień i sauny - Wzory wcześniejsze - Podstawa unieważnienia - Brak nowości - Artykuł 5 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Ujawnienie wcześniejszych wzorów przed datą pierwszeństwa - Artykuł 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 6/2002 - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002])
   (2018/C 042/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Delfin Wellness GmbH (Leonding, Austria) (przedstawiciel: adwokat T. Riedler)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Sabine Laher (Weyer, Austria) (przedstawiciel: adwokat P. Pfeil)

      Przedmiot

   Skarga na trzy decyzje Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 stycznia 2016 r. (sprawy R 849/2014-3, R 850/2014-3 i R 851/2014-3) dotyczące postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Delfin Wellness a S. Laher.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Delfin Wellness GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Sabine Laher w związku z trzema postępowaniami przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 165 z 10.5.2016.


title: Sprawa T-252/15: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 listopada 2017 r. – Ferrovial i in. / Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — System pomocy przewidziany w hiszpańskim ustawodawstwie podatkowym — Przepis dotyczący podatku od osób prawnych umożliwiający przedsiębiorstwom hiszpańskim amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach zagranicznych — Nowa wykładnia urzędowa — Włączenie udziałów w zagranicznych spółkach holdingowych w system nabycia bezpośredniego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/25

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 listopada 2017 r. – Ferrovial i in. / Komisja
   (Sprawa T-252/15)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - System pomocy przewidziany w hiszpańskim ustawodawstwie podatkowym - Przepis dotyczący podatku od osób prawnych umożliwiający przedsiębiorstwom hiszpańskim amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach zagranicznych - Nowa wykładnia urzędowa - Włączenie udziałów w zagranicznych spółkach holdingowych w system nabycia bezpośredniego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2018/C 042/36)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ferrovial i in. (Madryt, Hiszpania), Ferrovial Servicios, SA (Madryt) i Amey UK plc (Oksford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci M. Muñoz Pérez i M. Linares Gil)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot

   Złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji (UE) 2015/314 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.35550 (2013/C) (ex 13/NN) (ex 12/CP) wdrożonej przez Hiszpanię Program dotyczący amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach (Dz.U 2015, L 56, s. 38).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-280/16: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – GeoClimaDesign / EUIPO – GEO (GEO) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy GEO — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Brak charakteru opisowego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001]}

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/16

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – GeoClimaDesign / EUIPO – GEO (GEO)
   (Sprawa T-280/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy GEO - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001]})
   (2018/C 042/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GeoClimaDesign AG (Fürstenwalde/Spree, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Lanz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: GEO Gesellschaft für Energie und Oekologie GmbH (Langenhorn, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2016 r. (sprawa R 1679/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między GEO a GeoClimaDesign.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałej części oddalona.

               2)

               GeoClimaDesign AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa T-902/16: Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2017 r. – HeidelbergCement / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Konkurencja — Koncentracje — Rynek cementu szarego w Chorwacji — Decyzja o wszczęciu etapu szczegółowego badania na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 139/2004 — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Akt przygotowawczy — Niedopuszczalność)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/25

         Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2017 r. – HeidelbergCement / Komisja
   (Sprawa T-902/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Koncentracje - Rynek cementu szarego w Chorwacji - Decyzja o wszczęciu etapu szczegółowego badania na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 139/2004 - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność))
   (2018/C 042/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: HeidelbergCement AG (Heidelberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Denzel, C. von Köckritz, P. Pichler i H. Weiß)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes, H. Leupold i T. Vecchi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 10 października 2016 r. C(2016) 6591 final o wszczęciu etapu szczegółowego badania, na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004, w celu zbadania zgodności z rynkiem wewnętrznym przejęcia kontroli nad Cemex Hungária Épitöanyagok Kft. i Cemex Hrvatska d.d. przez HeidelbergCement i Schwenk Zement KG za pośrednictwem Duna-Dráva Cement Kft.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna

               2)

               HeidelbergCement AG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017


title: Sprawa T-482/16 RENV: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – Arango Jaramillo i in. / EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Termin do wniesienia skargi — Rozsądny termin — Emerytury i renty — Nowelizacja z 2008 r. — Zobowiązaniowy charakter stosunku pracy — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia — Pewność prawa — Odpowiedzialność — Krzywda)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/17

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – Arango Jaramillo i in. / EBI
   (Sprawa T-482/16 RENV) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBI - Termin do wniesienia skargi - Rozsądny termin - Emerytury i renty - Nowelizacja z 2008 r. - Zobowiązaniowy charakter stosunku pracy - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia - Pewność prawa - Odpowiedzialność - Krzywda))
   (2018/C 042/23)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Oscar Orlando Arango Jaramillo (Luksemburg, Luksemburg) i 33 innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci C. Cortese i B. Cortese)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: początkowo C. Gómez de la Cruz i T. Gilliams, następnie T. Gilliams i G. Nuvoli, na koniec T. Gilliams i G. Faedo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P.E. Partscha)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 270 TFUE, zmierzający, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji EBI, zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących z lutego 2010 r., o podwyższeniu składek skarżących na system emerytalny, a po drugie, do zasądzenia od EBI symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżących.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Oscar Orlando Arango Jaramillo i inni pracownicy Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI), których nazwiska zostały wymienione w załączniku, zostają obciążeni kosztami niniejszego postępowania.

               3)

               EBI zostaje obciążony kosztami poniesionymi w sprawach F-34/10, T-234/11 P i T-234/11 P RENV RX.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-34/10).


title: Sprawa C-670/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu] (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 września 2017 r. w sprawie T-327/15, Republika Grecka / Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 listopada 2017 r. przez Republikę Grecką

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/8

         Odwołanie od wyroku Sądu] (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 września 2017 r. w sprawie T-327/15, Republika Grecka / Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 listopada 2017 r. przez Republikę Grecką
   (Sprawa C-670/17 P)
   (2018/C 042/12)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, I. Pahi i A. Vassilopoulou)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie żąda uznania odwołania za dopuszczalne, uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 września 2017 r. w sprawie T-327/15 i uwzględnienia skargi Republiki Greckiej z dnia 2 czerwca 2015 poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 marca 2015 r.„w sprawie zastosowania korekty finansowej do części sekcji EFOGR – orientacja programu operacyjnego 2000GR061RO021 CCI (Grecja – Cel 1 – Rekonstrukcja terenów wiejskich)”, notyfikowanej z numerem C(2015) 1936 final.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie pięć zarzutów na uzasadnienie uchylenia.
   Zarzut pierwszy dotyczy błędnej wykładni i błędnego zastosowania przepisów przejściowych rozporządzeń (WE) nr 1083/2006 (1) i (UE) nr 1303/2013 (2), w związku z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 (3), a także obrazy prawa przy zastosowaniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 (4) do EFOGR, Sekcja Orientacji po dniu 1 stycznia 2017 r. – niewystarczające i błędne uzasadnienie zaskarżonego wyroku.
   Zarzut drugi dotyczy błędnej wykładni i błędnego zastosowania przepisów art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 – sprzeczne i niewystarczające uzasadnienie.
   Zarzut trzeci dotyczy błędnej wykładni oraz nieprawidłowego i wybiórczego zastosowania przepisów proceduralnych art. 144 i 145 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, uznanych w zaskarżonym wyroku za mające zastosowanie, podczas gdy zastosowanie powinna mieć gwarancja procesowa z art. 52 ust. 4 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (5), która ogranicza w niniejszym przypadku kompetencję ratione temporis Komisji – sprzeczne i niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego wyroku.
   Zarzut czwarty dotyczy wykładni i zastosowania zasady pewności prawa i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań państwa członkowskiego w ramach jego lojalnej współpracy z Komisją w odniesieniu od oceny – z dziewięciomiesięcznym opóźnieniem – konsekwencji wyraźnej akceptacji końcowego sprawozdania z wdrażania programu, a także spóźnionego wszczęcia procedury dotyczącej korekty finansowej, które to opóźnienia naruszają podjęte przez samą Komisję zobowiązanie do rozliczenia programów operacyjnych i dokonania końcowej płatności w rozsądnym terminie.
   Wreszcie zarzut piąty dotyczy absolutnie niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w części, w której oddalone zostają zarzuty Republiki Greckiej dotyczące nałożenia wielokrotnej, a zatem nieproporcjonalnej korekty finansowej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. 2006 L 210, s. 25).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U 2013 L 347, s. 320).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U 2005 L 209, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. 1999 L 161, s. 1).

      (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U 2013 L 347, s. 549).


title: Sprawa T-575/16: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Martinez De Prins i in. / ESDZ (Służba publiczna — Urzędnicy — Pracownicy — Wynagrodzenie — Personel ESDZ pełniący służbę w państwie trzecim — Artykuł 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego — Coroczna ocena dodatku ze względu na warunki życia — Decyzja w sprawie obniżenia dodatku ze względu na warunki życia w Ghanie z 25 na 20 % — Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/17

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Martinez De Prins i in. / ESDZ
   (Sprawa T-575/16) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Pracownicy - Wynagrodzenie - Personel ESDZ pełniący służbę w państwie trzecim - Artykuł 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego - Coroczna ocena dodatku ze względu na warunki życia - Decyzja w sprawie obniżenia dodatku ze względu na warunki życia w Ghanie z 25 na 20 % - Zarzut niezgodności z prawem))
   (2018/C 042/24)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: David Martinez De Prins (Accra, Ghana) i 9 innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciel: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) (przedstawiciele: S. Marquardt, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów M. Troncosę Ferrera, F.M. Hislaire’a i S. Moyę Izquierdę)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzeń skarżących za marzec 2015 r. oraz późniejszych rozliczeń wynagrodzenia, ponieważ zastosowano w nich decyzję ESDZ z dnia 23 lutego 2015 r. w sprawie obniżenia z dniem 1 stycznia 2015 r. dodatku ze względu na warunki życia wypłacanego personelowi Unii Europejskiej zatrudnionemu w Ghanie.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność sporządzonych w marcu 2015 r. przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) rozliczeń wynagrodzenia Davida Martineza De Prinsa oraz innych urzędników i pracowników ESDZ, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, ponieważ zastosowano w nich decyzję ESDZ z dnia 23 lutego 2015 r. w sprawie obniżenia z dniem 1 stycznia 2015 r. dodatku ze względu na warunki życia wypłacanego personelowi Unii Europejskiej zatrudnionemu w Ghanie.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               ESDZ zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-153/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-460/14: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – AETMD / Rada (Dumping — Przetworzona lub zakonserwowana kukurydza cukrowa w postaci ziaren pochodząca z Tajlandii — Częściowy przegląd okresowy — Zmiana ostatecznego cła antydumpingowego — Stowarzyszenie reprezentujące producentów Unii — Naruszenie praw proceduralnych — Prawo do obrony)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/10

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – AETMD / Rada
   (Sprawa T-460/14) (1)

   ((Dumping - Przetworzona lub zakonserwowana kukurydza cukrowa w postaci ziaren pochodząca z Tajlandii - Częściowy przegląd okresowy - Zmiana ostatecznego cła antydumpingowego - Stowarzyszenie reprezentujące producentów Unii - Naruszenie praw proceduralnych - Prawo do obrony))
   (2018/C 042/13)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Association européenne des transformateurs de maïs doux (AETMD) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo A. Willems, S. De Knop i J. Charles, następnie A. Willems, S. De Knop i C. Zimmerman, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, pełnomocnik, wspierana przez S. Gubela, avocat, i B. O’Connora, solicitor)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland, A. Stobiecka-Kuik i A. Demeneix, pełnomocnicy) oraz River Kwai International Food Industry Co. Ltd (Kaeng Sian, Tajlandia) (przedstawiciele: J. Cornelis i F. Graafsma, avocats)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 307/2014 z dnia 24 marca 2014 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 875/2013 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz określonej przetworzonej lub zakonserwowanej kukurydzy cukrowej w postaci ziaren pochodzącej z Tajlandii w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. 2014, L 91, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 307/2014 z dnia 24 marca 2014 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 875/2013 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz określonej przetworzonej lub zakonserwowanej kukurydzy cukrowej w postaci ziaren pochodzącej z Tajlandii w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Association européenne des transformateurs de maïs doux (AETMD).

               4)

               Komisja Europejska oraz River Kwai International Food Industry Co. Ltd porywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-907/16: Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2017 r. – Schwenk Zement/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Konkurencja — Koncentracje — Rynek szarego cementu w Chorwacji — Decyzja o wszczęciu etapu szczegółowego badania na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 139/2004 — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Akt przygotowawczy — Niedopuszczalność]

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/26

         Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2017 r. – Schwenk Zement/Komisja
   (Sprawa T-907/16) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Koncentracje - Rynek szarego cementu w Chorwacji - Decyzja o wszczęciu etapu szczegółowego badania na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 139/2004 - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność])
   (2018/C 042/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schwenk Zement KG (Ulm, Niemcy) (przedstawiciele: U. Soltész, M. Raible i G. Wecker, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes, H. Leupold i T. Vecchi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2016) 6591 final z dnia 10 października 2016 r. o wszczęcia etapu szczegółowego badania na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 139/2004 w celu zweryfikowania zgodności z rynkiem wewnętrznym nabycia kontroli pakietu kontrolnego Cemex Hungária Épitöanyagok Kft. i Cemex Hrvatska d.d. przez HeidelbergCement AG i Schwenk Zement za pośrednictwem Duna-Dráva Cement Kft.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Schwenk Zement KG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa T-577/16: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Campo i in./ESDZ (Służba publiczna — Urzędnicy — Pracownicy — Wynagrodzenie — Personel ESDZ zatrudniony w państwie trzecim — Artykuł 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego — Coroczna ocena dodatku ze względu na warunki życia — Decyzja o obniżeniu dodatku ze względu na warunki życia w Czarnogórze z 15 do 10 % — Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/18

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Campo i in./ESDZ
   (Sprawa T-577/16) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Pracownicy - Wynagrodzenie - Personel ESDZ zatrudniony w państwie trzecim - Artykuł 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego - Coroczna ocena dodatku ze względu na warunki życia - Decyzja o obniżeniu dodatku ze względu na warunki życia w Czarnogórze z 15 do 10 % - Zarzut niezgodności z prawem))
   (2018/C 042/25)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alessandro Campo (Podgorica, Czarnogóra) oraz 12 innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) (przedstawiciele: S. Marquardt, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów M. Troncoso Ferrer, F.M. Hislaire i S. Moya Izquierdo)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności rozliczeń z wynagrodzenia skarżących za marzec 2015 r. oraz ich późniejszych rozliczeń wynagrodzenia, ponieważ w rozliczeniach tych zastosowano decyzję ESDZ 23 lutego 2015 r. o obniżeniu z dniem 1 stycznia 2015 r. dodatku ze względu na warunki życia wypłacanego personelowi Unii Europejskiej zatrudnionemu w Czarnogórze.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozliczeń wynagrodzenia Alessandra Campa oraz innych urzędników i pracowników Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), których nazwiska znajdują się w załączniku, sporządzone w dniu wniesienia skargi przez ESDZ za marzec 2015 r. w zakresie, w jakim w rozliczeniach tych zastosowano decyzję ESDZ z dnia 23 lutego 2015 r., o obniżeniu z dniem 1 stycznia 2015 r. dodatku ze względu na warunki życia wypłacanego personelowi Unii Europejskiej zatrudnionemu w Czarnogórze.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               ESDZ zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-6/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-148/17: Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Troszczynski / Parlament (Skarga o stwierdzenie nieważności — Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot — Częściowa oczywista niedopuszczalność — Częściowe umorzenie postępowania)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/26

         Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Troszczynski / Parlament
   (Sprawa T-148/17) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot - Częściowa oczywista niedopuszczalność - Częściowe umorzenie postępowania))
   (2018/C 042/39)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mylène Troszczynski (Noyon, Francja) (przedstawiciele: adwokaci: początkowo M. Ceccaldi, następnie F. Wagner)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Corstens i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej: (przedstawiciele: A. Jensen, M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 23 czerwca 2016 r. w sprawie odzyskania od skarżącej kwoty 56 554 EUR nienależnie wypłaconej z tytułu zatrudnienia asystentów parlamentarnych, związanej z tą decyzją noty obciążeniowej oraz decyzji kwestorów z dnia 13 grudnia 2016 r. oddalającej zażalenie skarżącej na decyzję z dnia 23 czerwca 2016 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim odnosi się ono do stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 23 czerwca 2016 r. w sprawie odzyskania od Mylène Troszczynski kwoty 56 554 EUR nienależnie wypłaconej z tytułu zatrudnienia asystentów parlamentarnych, związanej z tą decyzją noty obciążeniowej, a także żądania zasądzenia od Parlamentu na rzecz skarżącej kwoty 50 000 EUR tytułem zwrotu kosztów podlegających zwrotowi.

               2)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone w zakresie, w jakim odnosi się ono do żądania stwierdzenia nieważności decyzji kwestorów z dnia 13 grudnia 2016.r. oddalającej zażalenie skarżącej na decyzję z dnia 23 czerwca 2016 r.

      (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa T-592/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – HQ/CPVO (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Umowa na czas określony — Decyzja o nieprzedłużeniu — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek staranności — Zasada dobrej administracji — Prawo do bycia wysłuchanym — Mobbing — Nadużycie władzy — Odpowiedzialność)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/19

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – HQ/CPVO
   (Sprawa T-592/16) (1)

   ((Służba publiczna - Personel tymczasowy - Umowa na czas określony - Decyzja o nieprzedłużeniu - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek staranności - Zasada dobrej administracji - Prawo do bycia wysłuchanym - Mobbing - Nadużycie władzy - Odpowiedzialność))
   (2018/C 042/26)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: HQ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) (przedstawiciele: A. Verdini, pełnomocnik, wspierana przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji CPVO z dnia 24 czerwca 2015 r. o nieprzedłużeniu umowy ze skarżącą i z dnia 20 stycznia 2016 r. oddalającej zażalenie, oraz po drugie, o naprawienie szkody, jaką skarżąca miała ponieść.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               HQ pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-22/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


               8.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/5

         Wniosek o wydanie przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Beschwerdekommission der Finanzmarktaufsicht z dnia 12 października 2017 r. w sprawie Edmund Falkenhahn AG przeciwko Urzędowi ds. Nadzoru Rynków Finansowych Liechtensteinu
   (Sprawa E-9/17)
   (2018/C 46/06)
   W dniu 12 października 2017 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, pismem z dnia 12 października 2017 r., wniesiony przez Beschwerdekommission der Finanzmarktaufsicht (Komisję Odwoławczą Urzędu ds. Rynku Finansowego), o wydanie opinii doradczej w sprawie Edmund Falkenhahn AG przeciwko Urzędowi ds. Nadzoru Rynków Finansowych Liechtensteinu, w odniesieniu do następujących kwestii:

               I/1.

               Czy jest zgodne z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością (dyrektywa w sprawie pieniądza elektronicznego), jeżeli wartość pieniądza elektronicznego różni się od wartości nominalnej w chwili otrzymania środków pieniężnych w okresie między emisją (art. 11 ust. 1) i wykupem (art. 11 ust. 2), pod warunkiem że wykup (art. 11 ust. 2) następuje co najmniej według wartości nominalnej?

               I/2.

               Jeżeli odpowiedź na pytanie I/1 jest twierdząca: Czy wartość różniąca się od wartości nominalnej, o której mowa w pytaniu I/1, może być powiązana ze zmienną wartością (taką jak cena złota)?

               I/3.

               Jeżeli odpowiedź na pytanie I/2 jest twierdząca: W przypadku istnienia powiązania ze zmienną wartością (taką jak cena złota), czy jest zgodne z art. 12 dyrektywy w sprawie pieniądza elektronicznego, aby wykup (art. 11 ust. 2) został zrealizowany na kwotę powyżej wartości nominalnej?

               II/1.

               Czy art. 7 ust. 2 akapit pierwszy i drugi dyrektywy w sprawie pieniądza elektronicznego określa w sposób wyczerpujący, które aktywa są bezpieczne i obciążone niskim ryzykiem w rozumieniu art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy w sprawie pieniądza elektronicznego w związku z art. 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa w sprawie usług płatniczych)?

               II/2.

               Jeżeli odpowiedź na pytanie II/1 jest przecząca: Czy art. 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy o usługach płatniczych uniemożliwia właściwym organom określenie, czym są bezpieczne, płynne aktywa obciążone niskim ryzykiem, jedynie gdy stanowią one część decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia zgodnie z art. 10 dyrektywy w sprawie pieniądza elektronicznego?

               II/3.

               Jeżeli odpowiedź na pytanie II/2 jest przecząca: Czy odniesienie do art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy o usługach płatniczych zawarte w art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy w sprawie pieniądza elektronicznego powinno być interpretowane jako oznaczające „bezpieczne, obciążone niskim ryzykiem aktywa” w rozumieniu art. 7 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy w sprawie pieniądza elektronicznego lub jako „bezpieczne, płynne aktywa o niskim ryzyku”?

               II/4.

               W zależności od odpowiedzi na pytanie II/3: Czy złoto stanowi bezpieczne, płynne aktywa o niskim ryzyku?


title: Sprawa T-445/16: Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2018 r. – Schniga / CPVO (Gala Schnico) [Odmiany roślin — Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany Gala Schnico — Badanie techniczne — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 2100/94 — Jednolitość — Artykuł 8 rozporządzenia nr 2100/94 — Badania uzupełniające — Artykuł 57 ust. 3 rozporządzenia nr 2100/94 — Równe traktowanie — Badanie przez CPVO stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 76 rozporządzenia nr 2100/94]

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/17

         Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2018 r. – Schniga / CPVO (Gala Schnico)
   (Sprawa T-445/16) (1)

   ([Odmiany roślin - Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany Gala Schnico - Badanie techniczne - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 2100/94 - Jednolitość - Artykuł 8 rozporządzenia nr 2100/94 - Badania uzupełniające - Artykuł 57 ust. 3 rozporządzenia nr 2100/94 - Równe traktowanie - Badanie przez CPVO stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 76 rozporządzenia nr 2100/94])
   (2018/C 123/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schniga GmbH (Bolzano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) (przedstawiciele: M. Ekvad, F. Mattina i U. Braun-Mlodecka, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A. von Mühlendahla i H. Hartwiga)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Izby Odwoławczej CPVO z dnia 22 kwietnia 2016 r. (sprawa A 005/2014) dotyczącą wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin odmianie Gala Schnico.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Schniga GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


title: Sprawa C-328/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewykonanie — Artykuł 260 ust. 2 TFUE — Kary pieniężne — Ryczałt — Okresowa kara pieniężna)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka
   (Sprawa C-328/16) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Niewykonanie - Artykuł 260 ust. 2 TFUE - Kary pieniężne - Ryczałt - Okresowa kara pieniężna))
   (2018/C 134/06)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos, E. Manhaeve i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Nie podjąwszy wszelkich środków koniecznych do zapewnienia wykonania wyroku z dnia 24 czerwca 2004 r., Komisja/Grecja (C-119/02, niepublikowanego, EU:C:2004:385), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 260 ust. 1 TFUE.

               2)

               Na wypadek gdyby uchybienie stwierdzone w pkt 1 nadal istniało w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku, od Republiki Greckiej zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej okresowej kary pieniężnej w wysokości 3 276 000 EUR za każde pół roku zwłoki we wprowadzeniu w życie środków niezbędnych do zastosowania się do wyroku z dnia 24 czerwca 2004 r., Komisja/Grecja (C-119/02, niepublikowanego, EU:C:2004:385), począwszy od daty ogłoszenia niniejszego wyroku do momentu pełnego wykonania wyroku z dnia 24 czerwca 2004 r., Komisja/Grecja (C-119/02, niepublikowanego, EU:C:2004:385), przy czym rzeczywistą kwotę okresowej kary pieniężnej należy obliczać co sześć miesięcy i obniżać całkowitą kwotę odnoszącą się do każdego z tych okresów o procent odpowiadający odsetkowi równoważnej liczby mieszkańców, której dotyczy rzeczywiste zastosowanie się do wyroku z dnia 24 czerwca 2004 r., Komisja/Grecja (C-119/02, niepublikowanego, EU:C:2004:385) w regionie Thriasio Pedio, w momencie upływu danego okresu, w stosunku do równoważnej liczby mieszkańców, w odniesieniu do której nie nastąpiło zastosowanie się do wyroku z dnia 24 czerwca 2004 r., Komisja/Grecja (C-119/02, niepublikowanego, EU:C:2004:385), w tym regionie w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku.

               3)

               Republice Greckiej nakazuje się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej ryczałtu w wysokości 5 mln EUR.

               4)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawa T-50/18: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2018 r. – Tassi / Trybunał Sprawiedliwości

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/22

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2018 r. – Tassi / Trybunał Sprawiedliwości
   (Sprawa T-50/18)
   (2018/C 134/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Smaro Tassi (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat E. Kleani)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2017 r. (nr 20173192) o odrzuceniu oferty strony skarżącej złożonej w odpowiedzi na ogłoszenie o przetargu 2017/S 002-001564 na zawarcie umów ramowych o tłumaczenie tekstów prawniczych z niektórych języków urzędowych Unii Europejskiej na język grecki.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że zaskarżonej decyzji nie towarzyszył ani ustalony katalog kryteriów oceny jakości wymaganych w ramach procedury przetargowej tłumaczeń próbnych, ani też jakikolwiek wynik korekty tłumaczenia, względnie analiza porównawcza, które mogłyby uzasadnić uznanie przez stronę pozwaną, że przedstawione przez stronę skarżącą tłumaczenie próbne nie osiągnęło minimalnego wymaganego poziomu. W związku z tym strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja nie została należycie uzasadniona, a procedura wyboru nie była przejrzysta.


title: Sprawa C-3/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 1 marca 2018 r. – Confédération européenne des associations d'horlogers-réparateurs (CEAHR) / Komisja Europejska, LVMH Moët Hennessy-Louis Vuitton SA, Rolex, SA, The Swatch Group SA

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/21

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 1 marca 2018 r. – Confédération européenne des associations d'horlogers-réparateurs (CEAHR) / Komisja Europejska, LVMH Moët Hennessy-Louis Vuitton SA, Rolex, SA, The Swatch Group SA
   (Sprawa C-3/18) (1)

   (2018/C 190/39)
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawy od T-339/15 do T-343/15: Wyrok Sądu z dnia 16 kwietnia 2018 r. – Polski Koncern Naftowy Orlen / EUIPO (Kształt stacji benzynowej) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie trójwymiarowych unijnych znaków towarowych — Kształt stacji benzynowej — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 65 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 72 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Akty całkowicie uwzględniające żądania skarżącego — Decyzja izby odwoławczej o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania — Charakter wiążący uzasadnienia decyzji o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia}

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/22

         Wyrok Sądu z dnia 16 kwietnia 2018 r. – Polski Koncern Naftowy Orlen / EUIPO (Kształt stacji benzynowej)
   (Sprawy od T-339/15 do T-343/15) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie trójwymiarowych unijnych znaków towarowych - Kształt stacji benzynowej - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 65 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 72 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Akty całkowicie uwzględniające żądania skarżącego - Decyzja izby odwoławczej o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania - Charakter wiążący uzasadnienia decyzji o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia})
   (2018/C 190/40)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Polski Koncern Naftowy Orlen SA (Płock, Polska) (przedstawiciele: M. Siciarek, adwokat, oraz J. Rasiewicz i M. Kaczmarska, radcy prawni)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard Monguiral i E. Śliwińska, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Pięć skarg na decyzje Piątej Izby Odwoławczej z dnia 2 kwietnia 2015 r. (sprawy R 2245/2014-5, R 2247/2014-5, R 2248/2014-5, R 2249/2014-5 i R 2250/2014-5) dotyczące rejestracji oznaczeń trójwymiarowych tworzonych przez kształt stacji benzynowej w charakterze unijnych znaków towarowych.

      Sentencja

               1)

               Sprawy od T-339/15 do T-343/15 zostają połączone do celów wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają odrzucone jako niedopuszczalne w odniesieniu do towarów i usług, które nie stanowią zwykłego asortymentu stacji benzynowych (paliwa lotnicze, koks naftowy, ksyleny i hurtowa sprzedaż paliw).

               3)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 kwietnia 2015 r. (sprawy R 2245/2014-5, R 2247/2014-5, R 2248/2014-5, R 2249/2014-5 i R 2250/2014-5) w odniesieniu do oznaczanych zgłoszonymi znakami towarowymi towarów i usług innych niż te, które nie stanowią zwykłego asortymentu stacji benzynowych (paliwa lotnicze, koks naftowy, ksyleny i hurtowa sprzedaż paliw).

               4)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz cztery piąte kosztów Polskiego Koncernu Naftowego Orlen SA, natomiast ten ostatni pokrywa jedną piątą własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa T-462/15: Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2018 r. – Asia Leader International (Cambodia) / Komisja {Dumping — Przywóz rowerów wysyłanych z Kambodży, Pakistanu i Filipin — Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego wprowadzonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin — Rozporządzenie (UE) 2015/776 — Obejście — Przeładunek — Artykuł 13 ust. 1 i 2 oraz art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 18 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/1036]}

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/23

         Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2018 r. – Asia Leader International (Cambodia) / Komisja
   (Sprawa T-462/15) (1)

   ({Dumping - Przywóz rowerów wysyłanych z Kambodży, Pakistanu i Filipin - Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego wprowadzonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin - Rozporządzenie (UE) 2015/776 - Obejście - Przeładunek - Artykuł 13 ust. 1 i 2 oraz art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 18 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/1036]})
   (2018/C 190/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Asia Leader International (Cambodia) Co. Ltd (Tai Seng SEZ, Kambodża) (przedstawiciele: A. Bochon, adwokat, oraz R. MacLean, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland, M. França i A. Demeneix, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Złożone na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/776 z dnia 18 maja 2015 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, wprowadzone rozporządzeniem Rady (UE) nr 502/2013 wobec przywozu rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Kambodży, Pakistanu i Filipin, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kambodży, Pakistanu i Filipin (Dz.U. 2015, L 122, s. 4), w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Asia Leader International (Cambodia) Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa T-675/15: Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. – Shanxi Taigang Stainless Steel / Komisja {Dumping — Przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chin i Tajwanu — Ostateczne cło antydumpingowe — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1429 — Artykuł 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia 2016/1036] — Wartość normalna — Wybór odpowiedniego państwa trzeciego — Dostosowania — Artykuł 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia 2016/1036] — Obliczanie marginesu dumpingu — Dostosowania — Artykuł 3 ust. 2, 6 i 7 rozporządzenia nr 1225/2009 [obecnie art. 3 ust. 2, 6 i 7 rozporządzenia 2016/1036] — Szkoda — Związek przyczynowy}

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/23

         Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. – Shanxi Taigang Stainless Steel / Komisja
   (Sprawa T-675/15) (1)

   ({Dumping - Przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chin i Tajwanu - Ostateczne cło antydumpingowe - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1429 - Artykuł 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia 2016/1036] - Wartość normalna - Wybór odpowiedniego państwa trzeciego - Dostosowania - Artykuł 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia 2016/1036] - Obliczanie marginesu dumpingu - Dostosowania - Artykuł 3 ust. 2, 6 i 7 rozporządzenia nr 1225/2009 [obecnie art. 3 ust. 2, 6 i 7 rozporządzenia 2016/1036] - Szkoda - Związek przyczynowy})
   (2018/C 190/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd (Taiyuan, Chiny) (przedstawiciele: N. Niejahr, avocat, i F. Carlin, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i A. Demeneix, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Eurofer, Association Européenne de l’Acier, ASBL (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: J. Killick, G. Forwood, barristers, i C. Van Haute, avocat)

      Przedmiot

   Wniesione, na podstawie art. 263 TFUE, żądanie stwierdzenia nieważności części rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1429 z dnia 26 sierpnia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu (Dz.U. 2015 L 224, s. 10).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd pokrywa oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez Komisję Europejską oraz Eurofer, Association européenne de l’acier, ASBL.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa C-196/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 19 marca 2018 r. – Raúl Vítor Soares de Sousa / Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 19 marca 2018 r. – Raúl Vítor Soares de Sousa / Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-196/18)
   (2018/C 190/14)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD).

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Raúl Vítor Soares de Sousa.

      Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira.

      Pytania prejudycjalne

   Czy prawo Unii Europejskiej, a w szczególności art. 110 TFUE, stoi na przeszkodzie uregulowaniu podatkowemu, takiemu jak art. 2 ust. 1 lit. a) i b) kodeksu IUC, który nakłada wyższe obciążenia podatkowe na pojazdy tej samej marki, tego samego modelu, z takim samym silnikiem i w tym samym wieku z tego względu, że pierwotnie zostały one zarejestrowane w innych państwach członkowskich?


title: Sprawa C-309/17: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 26 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen – Niemcy) – Stadtwerke Delmenhorst GmbH / Manfred Bleckwehl

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/19

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 26 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen – Niemcy) – Stadtwerke Delmenhorst GmbH / Manfred Bleckwehl
   (Sprawa C-309/17) (1)

   (2018/C 190/31)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.


201805250491897172018/C 200/342512015TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180426282921Sprawa T-251/15: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Espírito Santo Financial (Portugal) / EBC (Dostęp do dokumentów — Decyzja 2004/258/WE — Dokumenty dotyczące decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie Banco Espírito Santo SA — Dorozumiana odmowa dostępu — Wyraźna odmowa dostępu — Częściowa odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący poufności obrad organów decyzyjnych EBC — Wyjątek dotyczący polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej Unii lub państwa członkowskiego — Wyjątek dotyczący stabilności systemu finansowego w Unii lub w państwie członkowskim — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych — Wyjątek dotyczący opinii na użytek wewnętrzny — Obowiązek uzasadnienia)
 ---documentbreak--- C2002018PL2810120180426PL0034281292Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Espírito Santo Financial (Portugal) / EBC
   (Sprawa T-251/15) (
         1
      )
   „(Dostęp do dokumentów — Decyzja 2004/258/WE — Dokumenty dotyczące decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie Banco Espírito Santo SA — Dorozumiana odmowa dostępu — Wyraźna odmowa dostępu — Częściowa odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący poufności obrad organów decyzyjnych EBC — Wyjątek dotyczący polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej Unii lub państwa członkowskiego — Wyjątek dotyczący stabilności systemu finansowego w Unii lub w państwie członkowskim — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych — Wyjątek dotyczący opinii na użytek wewnętrzny — Obowiązek uzasadnienia)”2018/C 200/34Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Espírito Santo Financial (Portugal), SGPS, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: początkowo R. Oliveira, N. Cunha Barnabé i S. Estima Martins, adwokaci, następnie L. Soares Romão, J. Shearman de Macedo i D. Castanheira Pereira, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: początkowo F. Malfrère i S. Lambrinoc, następnie F. Malfrère i T. Filipova, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów H.G. Kamanna et P. Gey’a)

      Przedmiot

   Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji EBC z dnia 1 kwietnia 2015 r. o częściowej odmowie dostępu do określonych dokumentów dotyczących decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie Banco Espírito Santo SA oraz, po drugie, dorozumianej decyzji o odmowie dostępu do tychże dokumentów.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 1 kwietnia 2015 r. częściowo odmawiającej dostępu do określonych dokumentów dotyczących decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie Banco Espírito Santo SA w zakresie w jakim odmówiono w niej dostępu do kwoty kredytu wymienionej we fragmentach protokołu odnotowującego decyzję Rady Prezesów EBC z dnia 28 lipca 2014 r. a także do informacji utajnionych w propozycjach zarządu EBC z dnia 28 lipca i 1 sierpnia 2014 r.

            2)

            W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

            3)

            Espírito Santo Financial (Portugal), SGPS, SA oraz EBC pokrywają własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


201806080141931202018/C 221/442782018TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180504373711Sprawa T-278/18: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2018 r. – Nemius Group / EUIPO (DENTALDISK)
 ---documentbreak--- C2212018PL3710120180504PL0044371371Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2018 r. – Nemius Group / EUIPO (DENTALDISK)
   (Sprawa T-278/18)2018/C 221/44Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Nemius Group GmbH (Obertshausen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Bildhäuser)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „DENTALDISK” – zgłoszenie nr 15 804 024

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 stycznia 2018 r. w sprawie R 741/2017-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Urząd odrzucił zgłoszenie dla klas 10 i 35, dla których znak również powinien zostać zarejestrowany;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

   Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201806080361931242018/C 221/332032018TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180503272711Sprawa T-203/18 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – VQ / EBC (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Polityka gospodarcza i pieniężna — Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi — Zadania powierzone EBC na mocy rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 — Uprawnienia EBC — Szczególne uprawnienia nadzorcze — Sankcje administracyjne — Publikacja — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)
 ---documentbreak--- C2212018PL2710120180503PL0033271271Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – VQ / EBC
   (Sprawa T-203/18 R)
   „(Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Polityka gospodarcza i pieniężna — Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi — Zadania powierzone EBC na mocy rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 — Uprawnienia EBC — Szczególne uprawnienia nadzorcze — Sankcje administracyjne — Publikacja — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)”2018/C 221/33Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: VQ (przedstawiciel: adwokat G. Cahill)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: E. Koupepidou, E. Yoo i M. Puidokas, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek oparty na art. 278 i 279 TFUE zmierzający do zawieszenia wykonania decyzji Rady Prezesów EBC ECB-SSM-2018-ESSAB-4, SNC-2016-0026 z dnia 14 marca 2018 r. dotyczącej kary pieniężnej i jej publikacji na stronie internetowej EBC.

      Sentencja

            1)

            Wniosek o wydanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

            2)

            Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


201806080521931352018/C 221/051732018CJC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL201803065511Sprawa C-173/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 6 marca 2018 r. – FS / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
 ---documentbreak--- C2212018PL510120180306PL00055151Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 6 marca 2018 r. – FS / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
   (Sprawa C-173/18)2018/C 221/05Język postępowania: węgierski
      Sąd odsyłający

   Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: FS.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

      Pytania prejudycjalne

   Czy prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że organ administracji skarbowej nie może wykluczyć, w ramach kontroli podatkowej a posteriori, możliwości, żeby podatnicy zdecydowali się na rozliczenie VAT dla małych podatników?