title: Sprawa C-273/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 10 maja 2017 r. – Sol Gas Primari Srl/Autorita per l’energia elettrica e per il gas e il sistema idrico

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 10 maja 2017 r. – Sol Gas Primari Srl/Autorita per l’energia elettrica e per il gas e il sistema idrico
   (Sprawa C-273/17)
   (2017/C 309/25)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sol Gas Primari Srl

      Strona pozwana: Autorita per l’energia elettrica e per il gas e il sistema idrico

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy postanowienia dyrektywy 2009/72/WE (1), a w szczególności art. 3 ust. 5 i 6 oraz art. 28, należy interpretować w ten sposób, że sieć elektroenergetyczną, a zatem „system dystrybucyjny” w rozumieniu tej dyrektywy stanowi zawsze system ustanowiony i eksploatowany przez podmiot prywatny, do którego jest przyłączona ograniczona liczba jednostek produkcyjnych i odbiorczych i który jest połączony z siecią publiczną, nie wyłączając z takiej klasyfikacji systemów prywatnych posiadających te cechy, utworzonych przed wejściem w życie dyrektywy i stworzonych pierwotnie dla własnych potrzeb?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy jedyną możliwością przewidzianą w dyrektywie celem wykorzystania szczególnych uwarunkowań prywatnej sieci elektroenergetycznej jest zaklasyfikowanie jej do kategorii ZSD określonej w art. 28 tej dyrektywy, czy też zezwala ona ustawodawcy krajowemu na wyodrębnienie innej kategorii systemów dystrybucyjnych podlegającej uproszczonym przepisom, różniącym się od uregulowań dotyczących ZSD?

               3)

               Niezależnie od powyższych pytań, czy dyrektywę należy interpretować w ten sposób, że nakłada ona każdorazowo na zamknięte systemy dystrybucyjne określone w art. 28 obowiązek przyłączenia stron trzecich?

               4)

               Niezależnie od powyższych pytań, czy klasyfikacja prywatnej sieci elektroenergetycznej jako zamkniętego systemu dystrybucyjnego w rozumieniu art. 28 dyrektywy 2009/72/WE umożliwia prawodawcy krajowemu wyłącznie określenie odstępstw od ogólnego systemu dystrybucyjnego wyraźnie ustanowionych w art. 28 i art. 26 ust. 4 tej dyrektywy, czy też – w świetle tego, co wyrażono w motywach 29 i 30 dyrektywy – zezwala ona lub narzuca państwu członkowskiemu obowiązek ustanowienia dalszych wyjątków w zakresie stosowania przepisów ogólnych dotyczących systemów dystrybucyjnych w sposób zapewniający osiągnięcie celów wskazanych w ww. motywach?

               5)

               W razie gdyby Trybunał uznał, że jest możliwe lub wskazane, by państwo członkowskie wprowadziło przepisy uwzględniające specyfikę zamkniętych systemów dystrybucyjnych, czy prawo krajowe, takie jak w niniejszym postępowaniu, które podporządkowuje zamknięte systemy dystrybucyjne przepisom regulującym zagadnienia dysponowania i rozdziału, w całości analogicznym do kwestii unormowanych dla sieci publicznych, i które odnośnie do kosztów ogólnych systemu energii elektrycznej stanowią, że wypłata takich kwot jest częściowo proporcjonalna w stosunku do energii zużywanej w ramach zamkniętego systemu, sprzeciwia się przepisom dyrektywy 2009/72/WE, a w szczególności motywom 29 i 30, art. 15 ust. 7, art. 37 ust. 6 lit. b) i art. 26 ust. 4?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211, s. 55).


title: Sprawa T-19/06: Skarga wniesiona w dniu  20 stycznia 2006 r.  — Mindo przeciwko Komisji

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/49

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2006 r. — Mindo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-19/06)
   (2006/C 60/92)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Mindo Srl (Rzym, Włochy) [Przedstawiciele: J. Folguera Crespo, P. Vidal Martínez, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 lit. a) decyzji Komisji C(2005) 4012 wersja ostateczna z dnia 20 października 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 ust. 1 Traktatu WE (sprawa COMP/C.38.281/B.2 — Surowiec tytoniowy, Włochy) w zakresie, w jakim dotyczy dłuższego czasu trwania naruszenia (uznanego za zakończone w dniu 19 lutego 2002 r. zamiast najpóźniej w dniu 15 stycznia 2002 r.);

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 lit. b) zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim spółka Mindo powinna była zostać zwolniona w całości z grzywny na podstawie komunikatu Komisji w sprawie nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach kartelowych lub ewentualnie znaczne obniżenie kwoty grzywny nałożonej solidarnie na Mindo i na „Alliance One International”;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że kilka przedsiębiorstw, w tym skarżąca, naruszyło art. 81 ust. 1 WE, zawierając porozumienia lub stosując praktyki uzgodnione we włoskim sektorze surowca tytoniowego. Skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności tej decyzji, wskazując — po pierwsze — na rzekome naruszenie jej uzasadnionych oczekiwań związanych z zastosowaniem wspomnianego komunikatu. Skarżąca kwestionuje odrzucenie przez Komisję złożonego przez nią wniosku o objęcie jej zwolnieniem z grzywny na tej podstawie, że inne niż skarżąca przedsiębiorstwo było do niego uprawnione. Zdaniem skarżącej to przedsiębiorstwo nie spełniało wymogów określonych we wspomnianym komunikacie, a Komisja nie udowodniła, że nie spełniała ich również skarżąca.
   Tytułem żądania ewentualnego skarżąca podnosi, że zaprzestała naruszeń najpóźniej w dniu 15 stycznia 2002 r., nie zaś w dniu 19 lutego 2002 r., a więc na tej podstawie należy odpowiednio obniżyć nałożoną na nią grzywnę.
   Skarżąca uważa następnie, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności i zasadę pewności prawa oraz obowiązek uzasadnienia w odniesieniu do oceny zakresu działań ograniczających skarżącej. Zdaniem skarżącej Komisja nie wzięła pod uwagę faktu, że skarżąca uczestniczyła w porozumieniach dotyczących cen kupna oraz wysokości nadwyżki produkcji wyłącznie w 1998 r. i w 1999 r. oraz że uczyniła to w ramach dozwolonych w prawie włoskim porozumień międzyzawodowych.
   Skarżąca wskazuje ponadto na naruszenie prawa do obrony oraz zasady proporcjonalności i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w związku z ustaleniem podstawowej kwoty grzywny. W tym względzie skarżąca twierdzi, że podstawowa kwota grzywny znacznie przewyższa całkowitą wartość produktów objętych praktykami kartelowymi; że Komisja popełniła błąd w ocenie dwóch potencjalnych skutków praktyk ograniczających wymienionych w zaskarżonej decyzji; że wspomniane dwa skutki pojawiły się po raz pierwszy w zaskarżonej decyzji i nie były wymienione w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów oraz że Komisja błędnie zastosowała współczynnik mnożny w celu ustalenia podstawowej kwoty grzywny, nie uwzględniając faktu, że w okresie wydania zaskarżonej decyzji skarżąca nie wchodziła w skład żadnego dużego międzynarodowego przedsiębiorstwa.
   Skarżąca wskazuje następnie na naruszenie obowiązku uzasadnienia oraz zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań w związku z zarzucanym Komisji nieuwzględnieniem niektórych okoliczności łagodzących, w szczególności szybkiego zakończenia naruszenia oraz minimalnych skutków działań ograniczających przypisanych skarżącej.
   Wreszcie skarżąca podnosi naruszenie zasad proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań, jak również obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do zastosowania pkt 5 lit. b) wytycznych Komisji, dotyczącego szczególnego kontekstu społeczno-gospodarczego, w jakim praktyki ograniczające miały miejsce. Skarżąca dodaje ponadto, że ustalając wysokość grzywny, Komisja nie uwzględniła wyjątkowo słabej sytuacji gospodarczej skarżącej oraz jej możliwości płatniczych.


title: Sprawa T-526/09: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2009 r. — PAKI Logistics przeciwko OHIM (PAKI)

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/31

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2009 r. — PAKI Logistics przeciwko OHIM (PAKI)
   (Sprawa T-526/09)
   2010/C 80/53
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: PAKI Logistics GmbH (Ennepetal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Bergermann, P. Mes, C. Graf von der Groeben, G. Rother, J. Bühling, A. Verhauwen, J. Künzel, D. Jestaedt i J. Vogtmeier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 października 2009 r. (R 1805/2007-1);

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „PAKI” dla towarów i usług z klas 6, 20, 37 i 39 (zgłoszenie nr 4 790 895)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Błędne pod względem prawnym zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 207/2009 (1) w związku z art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia, ponieważ zgłoszony znak towarowy nie jest sprzeczny z dobrymi obyczajami.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-319/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Oberlandesgericht – Niemcy) – Udo Rätzke przeciwko S+K Handels GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Energia — Etykiety efektywności energetycznej telewizorów — Rozporządzenie delegowane (UE) nr 1062/2010 — Obowiązki dystrybutorów — Telewizor dostarczony do dystrybutora bez takiej etykiety przed rozpoczęciem stosowania rozporządzenia — Obowiązek etykietowania takiego telewizora przez dystrybutora od chwili rozpoczęcia stosowania rozporządzenia i następczego zaopatrzenia się w etykietę]

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Oberlandesgericht – Niemcy) – Udo Rätzke przeciwko S+K Handels GmbH
   (Sprawa C-319/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Energia - Etykiety efektywności energetycznej telewizorów - Rozporządzenie delegowane (UE) nr 1062/2010 - Obowiązki dystrybutorów - Telewizor dostarczony do dystrybutora bez takiej etykiety przed rozpoczęciem stosowania rozporządzenia - Obowiązek etykietowania takiego telewizora przez dystrybutora od chwili rozpoczęcia stosowania rozporządzenia i następczego zaopatrzenia się w etykietę])
   2014/C 159/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Thüringer Oberlandesgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Udo Rätzke

      Strona pozwana: S+K Handels GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Thüringer Oberlandesgericht – Wykładnia art. 4 lit. a) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1062/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla telewizorów (Dz.U. L 314, s. 64) – Zakres stosowania ratione temporis – Obowiązek zapewnienia przez dystrybutora, aby każdy telewizor był zaopatrzony w punkcie sprzedaży w dostarczoną przez dostawcę etykietę wskazującą klasę efektywności energetycznej – Telewizory dostarczone do dystrybutora bez etykiety przed rozpoczęciem stosowania rozporządzenia

      Sentencja

   Artykuł 4 lit. a) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1062/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla telewizorów należy interpretować w ten sposób, że obowiązek zapewnienia przez dystrybutorów, aby każdy telewizor w punkcie sprzedaży był opatrzony etykietą dostarczoną przez dostawców zgodnie z art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia, ma zastosowanie wyłącznie do telewizorów, które zostały wprowadzone do obrotu, to znaczy wprowadzone do łańcucha sprzedaży po raz pierwszy przez producenta w celu ich dystrybucji od dnia 30 listopada 2011 r.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa T-215/07: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2007 r. — Donnici przeciwko Parlamentowi

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/40

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2007 r. — Donnici przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-215/07)
   (2007/C 183/77)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Beniamino Donnici (przedstawiciele: M. Sanino, G. Roberti, I. Perego oraz P. Salvatore, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie weryfikacji mandatów skarżącego;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem, w rozumieniu art. 241 WE, art. 3 ust. 5 Regulaminu Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżona decyzja stwierdza nieważność mandatu posła Parlamentu Europejskiego Beniamina Donnici, którego wybór został potwierdzony przez właściwe organy krajowe oraz stwierdza ważność mandatu Achilla Occhetto.
   Należy podkreślić w tym względzie, że Consiglio di Stato wyrokiem nie podlegającym zaskarżeniu stwierdziła nieważność ogłoszenia o wyborze Achilla Occhetto na członka Parlamentu Europejskiego.
   Na poparcie swoich żądań skarżący podnosi, że Parlament Europejski:

               —

               nie posiada kompetencji do orzekania o ważności mandatu posła europejskiego powierzonego Beniaminowi Donnici;

               —

               naruszył art. 12 Aktu z 1976 r., który nie zezwala mu na kwestionowanie decyzji przyjętych przez krajowe organy w ramach ich prerogatyw;

               —

               błędnie zastosował art. 3 ust. 5 regulaminu, na którego nieważność powołuje się ponadto skarżący z uwagi na niezgodność tego przepisu z Aktem z 1976 r. Jako źródła prawa pochodnego regulamin nie może przyznać Parlamentowi Europejskiemu kompetencji, które nie zostały przewidziane w Akcie;

               —

               błędnie uznał, że może powołać się na naruszenie art. 6 Aktu z 1976 r. oraz naruszył zasadę powagi rzeczy osądzonej nie uwzględniając niezaskarżalnego orzeczenia wydanego w tej sprawie przez sądy krajowe;

               —

               nie uzasadnił w odpowiedni sposób zaskarżonej decyzji, a w szczególności nie przedstawił powodów, dla których nie wziął pod uwagę odmiennej opinii sporządzonej przez służby prawne Parlamentu.


title: Sprawa F-16/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2014 r. – Pangallo/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/48

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2014 r. – Pangallo/Komisja
   (Sprawa F-16/14) (1)

   (2016/C 222/70)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014, s. 54.


title: Sprawa T-381/16: Postanowienie Sądu z dnia 17 marca 2017 r. – Düll/EUIPO – Cognitect (DaToMo) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Umorzenie postępowania)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/28

         Postanowienie Sądu z dnia 17 marca 2017 r. – Düll/EUIPO – Cognitect (DaToMo)
   (Sprawa T-381/16) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 195/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Klaus Düll (Südergellersen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Wolff Marting)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Cognitect, Inc. (Durham, Karolina Północna, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 kwietnia 2016 r. (sprawy połączone R 1383/2015-2 i R 1481/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Cognitect, Inc. a Klausem Düllem.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Klaus Düll i Cognitect, Inc. pokrywają własne koszty oraz każde z nich po połowie kosztów poniesionych przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


title: Sprawa C-397/10: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/8

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-397/10)
   ()
   2010/C 301/10
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne i I.V. Rogalski, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie że nakładając następujące obowiązki dotyczące działalności agencji pracy czasowej: wyłączność działalności polegającej na dostawie pracy w przedmiocie działalności przedsiębiorstwa (na obszarze regionu Bruksela-Stolica) szczególna forma prawna (na obszarze regionu Bruksela-Stolica) oraz posiadanie minimalnego kapitału zakładowego w wysokości 30 987 EUR (w regionie Flandria), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 56 TFUE;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi Komisja podnosi trzy zarzuty dotyczące naruszenia art. 56 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
   W pierwszym zarzucie skarżąca twierdzi, że wymóg wyłączności działalności polegającej na dostawie pracy w przedmiocie działalności przedsiębiorstwa stanowi znaczną przeszkodę dla przedsiębiorstw z siedzibą w innych państwach członkowskich, które są upoważnione do wykonywania tam działalności o innym charakterze. Środek ten zobowiązuje bowiem rzeczone przedsiębiorstwa do dokonania zmiany ich statutu w celu nawet czasowego świadczenia usług, w regionie Bruksela-Stolica.
   W drugim zarzucie Komisja podnosi, że obowiązek posiadania przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim szczególnej formy lub statusu prawnego stanowi znaczne ograniczenie swobody świadczenia usług. Cel ochrony pracowników, na który tytułem uzasadnienia powołuje się pozwana mógłby bowiem zostać osiągnięty przez środki mniej ograniczające, takie jak obowiązek aby przedsiębiorstwo wykazało, że posiada odpowiednie ubezpieczenie.
   W trzecim zarzucie strona skarżąca krytykuje wreszcie przewidziany przez region Flandria obowiązek posiadania minimalnego kapitału zakładowego w wysokości 30 987 EUR, ponieważ wymóg taki oznacza, że niektóre przedsiębiorstwa z siedzibą w innych państwach członkowskich mogłyby być zmuszone do zmiany ich kapitału zakładowego w celu nawet czasowego świadczenia usług w Belgii. Środki mniej ograniczające, takie jak kaucja lub zawarcie umowy ubezpieczenia, umożliwiłyby osiągnięcie celu ochrony pracowników, do jakiego dąży pozwana.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-435/03 British American Tobacco International Ltd, Newman Shipping & Agency Company NV przeciwko Belgische Staat (wniosek hof van beroep te Antwerpen o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 2 i art. 27 ust. 5 — Podatek obrotowy — Zakres stosowania — Zdarzenie podatkowe i podstawa opodatkowania — Świadczona odpłatnie dostawa towarów — Kradzież towarów na terenie składu podatkowego)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-435/03 British American Tobacco International Ltd, Newman Shipping & Agency Company NV przeciwko Belgische Staat (1) (wniosek hof van beroep te Antwerpen o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 2 i art. 27 ust. 5 - Podatek obrotowy - Zakres stosowania - Zdarzenie podatkowe i podstawa opodatkowania - Świadczona odpłatnie dostawa towarów - Kradzież towarów na terenie składu podatkowego)
   (2005/C 217/25)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C- 435/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez hof van beroep te Antwerpen (Belgia), postanowieniem z dnia 7 października 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 14 października 2003 r., w postępowaniu: British American Tobacco International Ltd, Newman Shipping & Agency Company NV przeciwko Belgische Staat, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Borg Barthet, A. La Pergola, J.-P. Puissochet (sprawozdawca) i J. Malenovský, sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Kradzież towarów nie stanowi „świadczonej odpłatnie dostawy towarów” w rozumieniu art. 2 szóstej dyrektywy Rady nr 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku i w związku z tym nie stanowi czynności opodatkowanej podatkiem VAT. Okoliczność, że towary tego rodzaju, jak w postępowaniu przed sądem krajowym, opodatkowane są podatkiem akcyzowym nie ma wpływu na powyższy wniosek.

               2.

               Udzielone Państwu Członkowskiemu na podstawie art. 27 ust. 5 szóstej dyrektywy 77/388 upoważnienie do stosowania środków ułatwiających kontrolę poboru podatku od wartości dodanej nie uprawnia tego państwa do opodatkowania tym podatkiem czynności, które nie zostały wymienione w art. 2 tej dyrektywy. Upoważnienie takie nie stanowi zatem podstawy prawnej dla uregulowań krajowych wiążących powstanie obowiązku podatkowego z kradzieżą towarów na terenie składu podatkowego.

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003


title: Sprawa C-476/10: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 24 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg — Austria) — postępowanie wszczęte przez projektart Errichtungsgesellschaft mbH, Eva Maria Pepic, Herbert Hilbe (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 40 porozumienia EOG i załącznik XII do tego porozumienia — Nabycie przez obywateli Księstwa Lichtensteinu drugiego miejsca zamieszkania położonego w kraju związkowym Vorarlberg (Austria) — Procedura uprzedniego zezwolenia — Dopuszczalność)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/11

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 24 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg — Austria) — postępowanie wszczęte przez projektart Errichtungsgesellschaft mbH, Eva Maria Pepic, Herbert Hilbe
   (Sprawa C-476/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 40 porozumienia EOG i załącznik XII do tego porozumienia - Nabycie przez obywateli Księstwa Lichtensteinu drugiego miejsca zamieszkania położonego w kraju związkowym Vorarlberg (Austria) - Procedura uprzedniego zezwolenia - Dopuszczalność)
   2011/C 252/22
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   projektart Errichtungsgesellschaft mbH, Eva Maria Pepic, Herbert Hilbe

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg — Wykładnia art. 6 ust. 4 dyrektywy Rady 88/361/EWG z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie wykonania art. 67 traktatu (Dz.U. L 178, s. 5) — Zakup drugiego miejsca zamieszkania położonego w państwie członkowskim Unii przez obywateli państwa trzeciego będącego stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Lichtenstein) — Uregulowanie krajowe tego państwa członkowskiego poddające takie zakupy procedurze zezwolenia

      Sentencja

   Artykuł 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak sporne w postępowaniu przed sądem odsyłającym, które — opierając się na art. 6 ust. 4 dyrektywy Rady 88/361/EWG z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie wykonania art. 67 traktatu [artykuł uchylony przez traktat z Amsterdamu] — zakazują obywatelowi Księstwa Lichtensteinu nabycia drugiego miejsca zamieszkania położonego w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej, wobec czego organ krajowy nie powinien zastosować takich przepisów krajowych.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-233/07: Postanowienie Sadu Pierwszej Instancji z dnia 10 marca 2008 r. — Lebedef-Caponi przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za rok 2004 — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/33

         Postanowienie Sadu Pierwszej Instancji z dnia 10 marca 2008 r. — Lebedef-Caponi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-233/07) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za rok 2004 - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)
   (2008/C 128/72)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Maddalena Lebedef-Caponi (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Frabetti, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Krämer i B. Eggers, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 25 kwietnia 2007 r. w sprawie F-71/06 Lebedef-Caponi przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), zmierzające do jego uchylenia.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone

               2)

               Maddalena Lebedef-Caponi pokryje swoje własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję

      (1)  Dz.U C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa F-33/15: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2015 r. – ZZ/EKES

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/25

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2015 r. – ZZ/EKES
   (Sprawa F-33/15)
   (2015/C 178/25)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis, N. de Montigny i D. Verbeke)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno–Społeczny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji organu powołującego o niepodjęciu środków zapewniających wykonanie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 lutego 2013 r. w sprawie F-124/10, Labiri/EKES oraz żądanie wypłaty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji organu powołującego z dnia 20 lutego 2015 r. o oddaleniu zażalenia skarżącej na uchybienie tego organu polegające na niepodjęciu przez niego środków zapewniających wykonanie wyroku z dnia 26 lutego 2013 r. w sprawie F-124/10;

               —

               zasądzenie od Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (EKES) wypłaty na rzecz skarżącej, tytułem doznanej krzywdy, kwoty 50 EUR za każdy dzień za okres od dnia 14 grudnia 2007 r. do dnia zastosowania środków wsparcia określonych w piśmie sekretarza generalnego Komitetu Regionów z dnia 27 maja 2010 r. oraz 100 EUR za każdy dzień za okres od dnia 26 lutego 2013 r. do dnia przyjęcia środków zapewniających wykonanie wyroku Sądu;

               —

               zasądzenie od EKES wypłaty na rzecz skarżącej odsetek karnych od tych kwot za okres od dnia 20 października 2014 r. do dnia ich rzeczywistej wypłaty w wysokości odpowiadającej stopie stosowanej przez Europejski Bank Centralny w jego głównych operacjach refinansujących powiększonej od 2 punkty procentowe;

               —

               obciążenie EKES kosztami postępowania.


title: Sprawa C-91/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Essent Energie Productie BV przeciwko B (Układ stowarzyszeniowy EWG – Turcja — Artykuł 41 ust. 1 protokołu dodatkowego i art. 13 decyzji nr 1/80 — Zakres zastosowania — Wprowadzenie nowych ograniczeń swobody przedsiębiorczości, swobody świadczenia usług i warunków dostępu do zatrudnienia — Zakaz — Swoboda świadczenia usług — Artykuły 56 i 57 TFUE — Delegowanie pracowników — Obywatele państwa trzeciego — Wymóg zezwolenia na pracę w przypadku udostępnienia siły roboczej)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Essent Energie Productie BV przeciwko B
   (Sprawa C-91/13) (1)

   ((Układ stowarzyszeniowy EWG – Turcja - Artykuł 41 ust. 1 protokołu dodatkowego i art. 13 decyzji nr 1/80 - Zakres zastosowania - Wprowadzenie nowych ograniczeń swobody przedsiębiorczości, swobody świadczenia usług i warunków dostępu do zatrudnienia - Zakaz - Swoboda świadczenia usług - Artykuły 56 i 57 TFUE - Delegowanie pracowników - Obywatele państwa trzeciego - Wymóg zezwolenia na pracę w przypadku udostępnienia siły roboczej))
   2014/C 409/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Essent Energie Productie BV

      Strona pozwana: Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

      Sentencja

   Artykuły 56 TFUE i 57 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania państwa członkowskiego takiego jak uregulowanie sporne w postępowaniu głównym, zgodnie z którym udostępnienie pracowników będących obywatelami państwa trzeciego przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w innym państwie członkowskim przedsiębiorstwu korzystającemu, z siedzibą w pierwszym państwie członkowskim, które to przedsiębiorstwo wykorzystuje tych pracowników do realizacji robót na rachunek innego przedsiębiorstwa mającego siedzibę w tym samym państwie członkowskim, jest uzależnione od spełnienia wymogu uzyskania dla tych pracowników zezwolenia na pracę.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa T-61/09: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2009 r. – Meica przeciwko OHIM – Bösinger Fleischwaren (Schinken King)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/21

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2009 r. – Meica przeciwko OHIM – Bösinger Fleischwaren (Schinken King)
   (Sprawa T-61/09)
   2009/C 102/33
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG (Edewecht, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Russlies)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bösinger Fleischwaren GmbH (Bösingen, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 11 grudnia 2008 r. (sprawa R 1049/2007-1);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bösinger Fleischwaren GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Schinken King” dla towarów z klas 29 i 30 (zgłoszenie nr 3 720 968)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Curry King” (wspólnotowy znak towarowy nr 2 885 077) dla towarów z klasy 30 i zarejestrowane w Niemczech słowne znaki towarowe „Curry King” (nr 39902969,9) i „King” (nr 30404434,2) dla towarów z klas 29 i 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd lub przynajmniej prawdopodobieństwo skojarzenia, oraz naruszenie art. 74 ust. 1 zdanie drugie tego rozporządzenia z uwagi na braki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-454/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesvergabeamt (Austria) w dniu 13 listopada 2006 r. — pressetext Nachrichtenagentur GmbH przeciwko 1. Republice Austrii (Federacja), 2. APA-OTS Originaltext-Service GmbH, 3. APA AUSTRIA PRESSE AGENTUR registrierte Genossenschaft mit beschränkter Haftung

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/41

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesvergabeamt (Austria) w dniu 13 listopada 2006 r. — pressetext Nachrichtenagentur GmbH przeciwko 1. Republice Austrii (Federacja), 2. APA-OTS Originaltext-Service GmbH, 3. APA AUSTRIA PRESSE AGENTUR registrierte Genossenschaft mit beschränkter Haftung
   (Sprawa C-454/06)
   (2006/C 326/86)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesvergabeamt
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: pressetext Nachrichtenagentur GmbH

      Strona pozwana: 1. Republika Austrii (Federacja), 2. APA-OTS Originaltext-Service GmbH, 3. APA AUSTRIA PRESSE AGENTUR registrierte Genossenschaft mit beschränkter Haftung
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „udzielając” zawarte w art. 3 ust. 1 dyrektywy 92/50/EWG i pojęcie „udziela się” zawarte w art. 8 i 9 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również stany faktyczne, w których instytucja zamawiająca zamierza w przyszłości pozyskiwać usługi od usługodawcy w formie spółki kapitałowej, jeżeli usługi te były wcześniej świadczone przez innego usługodawcę, który jest jedynym udziałowcem przyszłego usługodawcy, i który posiada jednocześnie nad przyszłym usługodawcą władztwo w zakresie poleceń? Czy w takiej sytuacji ma znaczenie okoliczność, że dla instytucji zamawiającej nie ma pewności, czy w czasie całego okresu trwania pierwotnej umowy, udziały w spółce będącej przyszłym usługodawcą nie zostaną w całości lub w części zbyte na rzecz osób trzecich i nie ma również pewności, czy w czasie całego okresu trwania pierwotnej umowy nie zmieni się skład członkowski pierwotnego usługodawcy, działającego w formie spółdzielni?

               2)

               Czy pojęcie „udzielając” zawarte w art. 3 ust. 1 dyrektywy 92/50/EWG i pojęcie „udziela się” zawarte w art. 8 i 9 dyrektywy 92/50/EWG należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również stany faktyczne, w których instytucja zamawiająca uzgadnia z usługodawcami — w czasie obowiązywania umowy o wspólne świadczenie usług zawartej z nimi na czas nieokreślony — zmianę wynagrodzenia za pewne usługi umowne i redaguje na nowo klauzulę waloryzacyjną, jeżeli zmiany te prowadzą do zmienionego wynagrodzenia i są dokonywane ze względu na wprowadzenie euro?

               3)

               Czy pojęcie „udzielając” zawarte w art. 3 ust. 1 dyrektywy 92/50/EWG i pojęcie „udziela się” zawarte w art. 8 i 9 dyrektywy 92/50/EWG należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również stany faktyczne, w których instytucja zamawiająca uzgadnia z usługodawcami — w czasie obowiązywania umowy o wspólne świadczenie usług zawartej z nimi na czas nieokreślony — poprzez zmianę umowy, z jednej strony ponownie postanowienie o braku wypowiedzenia umowy przez trzy lata, które w chwili dokonywania nowych uzgodnień już nie obowiązywało, przy czym z drugiej strony, przy tej zmianie umowy ustanowiono ponadto wyższy niż poprzednio rabat w odniesieniu do pewnych wynagrodzeń zależnych od ilości w zakresie określonego zakresu usług?

               4)

               W przypadku potwierdzenia, że zaistniało udzielenie zamówienia publicznego w rozumieniu jednego z pierwszych trzech pytań:
               Czy art. 11 ust. 3 lit. b) dyrektywy 92/50/EWG lub inne przepisy prawa wspólnotowego, a w szczególności zasadę przejrzystości należy interpretować w ten sposób, że pozwalają one instytucji zamawiającej na udzielenie zamówienia na usługi w pojedynczej umowie o świadczenie usług w drodze procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, gdy części usług są objęte prawami wyłącznymi, o jakich mowa w art. 11 ust. 3 lit b) dyrektywy 92/50/EWG; lub czy zasada przejrzystości lub inne przepisy prawa wspólnotowego nakazują przy udzielaniu zamówienia na usługi, które w przeważającej mierze nie są objęte prawem pierwszeństwa, aby w takim przypadku, przed udzieleniem zamówienia opublikować jednak ogłoszenie w celu umożliwienia dokonania przez zainteresowane przedsiębiorstwa weryfikacji, czy przedmiotem zamówienia są rzeczywiście usługi objęte prawem wyłącznym; lub czy przepisy prawa wspólnotowego dotyczące udzielania zamówień publicznych nakazują, aby w takim przypadku zamówienie na usługi mogło być udzielone jedynie w osobnych procedurach udzielania zamówień — w zależności od tego, czy istnieje prawo wyłączne, aby przynajmniej w części umożliwić konkurencję przy udzielaniu zamówień?

               5)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi na pytanie czwarte w ten sposób, że instytucja zamawiająca może udzielić zamówienia łącznie na usługi nie objęte prawami wyłącznymi i na usługi objęte prawami wyłącznymi w pojedynczej procedurze udzielania zamówień:
               Czy przedsiębiorca nie mający prawa do korzystania z danych objętych wyłącznym prawem przedsiębiorstwa mającego pozycję dominującą na rynku może w tym zakresie wykazać swoją zdolność do pełnego wykonania usług objętych zamówieniem na rzecz instytucji zamawiającej w ten sposób, że powoła się na art. 82 WE i wynikający z tego przepisu obowiązek przedsiębiorstwa mającego pozycję dominującą na rynku państwa członkowskiego WE, które ma prawo do korzystania z danych, do udostępnienia tych danych na stosownych warunkach?

               6)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi na pytania pierwsze, drugie i trzecie w ten sposób, że w wyniku częściowego przejęcia umowy w roku 2000 lub w wyniku jednej lub obydwu wskazanych zmian w umowie miało miejsce udzielenie nowego zamówienia i ponadto w przypadku udzielenia odpowiedzi na pytanie czwarte w ten sposób, że przy udzielaniu zamówienia w drodze osobnej procedury na usługi nie objęte prawami wyłącznymi lub przy udzielaniu zamówienia obejmującego pełny zakres usług (tu: komunikaty prasowe, usługi podstawowe i prawa do używania APADok) instytucja zamawiająca miała obowiązek publikacji ogłoszenia w celu zachowania przejrzystości lub możliwości weryfikacji planowanego zamówienia:
               Czy pojęcia „uszczerbku” zawarte w art. 1 ust. 3 dyrektywy 89/665/EWG lub słowa „doznały uszczerbku” zawarte w art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (89/665/EWG) (2) należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak niniejsza, przedsiębiorca doznał uszczerbku w rozumieniu wskazanych przepisów dyrektywy 89/665/EWG, gdy została mu odebrana możliwość wzięcia udziału w procedurze udzielenia zamówienia z tego względu, że przed udzieleniem zamówienia instytucja zamawiająca nie opublikowała ogłoszenia o zamówieniu, na podstawie którego przedsiębiorca mógłby złożyć wniosek lub ofertę lub przedłożyć do weryfikacji przez właściwy urząd kontroli zamówień publicznych twierdzenie o istnieniu praw wyłącznych?

               7)

               Czy wspólnotową zasadę równoważności, wspólnotowy obowiązek zagwarantowania skutecznej ochrony prawnej lub zasadę skuteczności należy przy uwzględnieniu pozostałych przepisów prawa wspólnotowego interpretować w ten sposób, że przedsiębiorcy zostaje na tej podstawie przyznane względem państwa członkowskiego bezwarunkowe prawo podmiotowe do podjęcia przed właściwym organem krajowym środków prawnych zmierzających do uzyskania odszkodowania po udzieleniu zamówienia ze względu na naruszenie wspólnotowych przepisów z zakresu prawa zamówień publicznych w terminie co najmniej 6-u miesięcy od możliwości powzięcia wiadomości o udzieleniu zamówienia niezgodnie z prawem zamówień publicznych, przy czym przedsiębiorca powinien dodatkowo dysponować okresem, w którym podjęcie takich środków prawnych nie było możliwe ze względu na brak krajowych podstaw prawnych, jeżeli w przypadku roszczeń odszkodowawczych wynikających z krajowych naruszeń prawa przewidziane są w prawie krajowym terminy wynoszące zwykle trzy lata od uzyskania wiadomości o sprawcy szkody i o szkodzie, a w razie braku ochrony prawnej w danej dziedzinie przedawnienie nie biegnie?

      (1)  Dz.U. L 209, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 395, str. 33.


title: Sprawa T-419/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — LATGA-A przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/32

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — LATGA-A przeciwko Komisji
   (Sprawa T-419/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lietuvos autorių teisių gynimo asociacijos agentūra LATGA-A (Wilno, Litwa) (przedstawiciel: M. Favart, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i A. Biolan, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: International Confederation of Societies of Authors and Composers (CISAC) (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciele: J.-F. Bellis i K. Van Hove, adwokaci); i European Broadcasting Union (EBU) (Grand-Saconnex, Szwajcaria) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat i D. Slater, sollicitor)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on Lietuvos autorių teisių gynimo asociacijos agentura (LATGA-A).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa C-315/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto — Portugalia) — Companhia Siderúrgica Nacional, CSN Caymann Ltd przeciwko Unifer Steel SL, BNP Paribas (Szwajcaria), Colepccl (Portugalia) SA, Banco Português de Investimento SA (BPI)

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/13

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto — Portugalia) — Companhia Siderúrgica Nacional, CSN Caymann Ltd przeciwko Unifer Steel SL, BNP Paribas (Szwajcaria), Colepccl (Portugalia) SA, Banco Português de Investimento SA (BPI)
   (Sprawa C-315/10) (1)

   2011/C 89/27
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. 60 z 25.9.2010.


title: Sprawa T-96/14: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2014 r. – Vimeo przeciwko OHIM – PT Comunicações (VIMEO)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/52

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2014 r. – Vimeo przeciwko OHIM – PT Comunicações (VIMEO)
   (Sprawa T-96/14)
   2014/C 135/67
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vimeo LLC (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Poulter i M. Macdonald, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: PT Comunicações, SA (Lizbona, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie R 1092/2013-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „VIMEO” dla usług z klas 38, 41 i 42 – zgłoszenie nr 9 843 061

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: PT Comunicações, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „meo” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 37, 38, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-23/14: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2014 r. – Bos i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/44

         Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2014 r. – Bos i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-23/14)
   2014/C 112/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mark Bos (Ankara, Turcja); Estelle Kadouch (Jerozolima, Izrael); Siegfried Krahl (Lago Sul, Brazylia) oraz Eric Lunel (Dakar, Senegal) (przedstawiciel: F. Krenc adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2013 r. zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej w zakresie, w jakim zmienia ono załącznik X do tego regulaminu (art. 1 pkt 70)

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący, będący członkami personelu kontraktowego oraz urzędnikami delegatur Unii Europejskiej, podnoszą sześć zarzutów:

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia zasady równości traktowania, art. 20, 21 i 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „„kartą”) w zakresie, w jakim reforma regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunków zatrudnienia innych pracowników ogranicza w sposób drastyczny i brutalny prawa do urlopu wypoczynkowego urzędników i pracowników, których miejsce zatrudnienia znajduje się w państwie trzecim. Skarżący podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie nie uwzględnia specyficznej sytuacji tych urzędników i pracowników.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”) oraz art. 7 i 31 ust. 2 karty, w zakresie w jakim reforma regulaminu pracowniczego urzędników i warunków zatrudnienia innych pracowników nie szanuje życia prywatnego i rodzinnego skarżących, jako że ich prawo do urlopu wypoczynkowego zostało zmniejszone o blisko połowę, a zmniejszenie to w sposób nieuprawniony szkodzi ich życiu prywatnemu i rodzinnemu.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, jako że korzyści związane z wyznaczeniem miejsca pracy za granicą – które zdecydowały o wyborze dokonanym przez skarżących – gwałtownie zniknęły z chwilą przeprowadzenia reformy załącznika X do regulaminu pracowniczego urzędników.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia art. 10 regulaminu pracowniczego urzędników, jak również art. 12, 27 i 28 karty oraz art. 11 EKPC poprzez brak informacji, konsultacji i uzgodnień w trakcie procedury, która doprowadziła do reformy załącznika X do regulaminu pracowniczego urzędników.

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący naruszenia zasady dobrego stanowienia prawa, a w szczególności obowiązku skrupulatności i obowiązku uzasadnienia zarówno poprzez brak informowania Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego i związków zawodowych oraz przeprowadzenia z nimi odpowiednich konsultacji w trakcie procedury, która doprowadziła do reformy załącznika X do regulaminu pracowniczego urzędników, jak również poprzez brak uzasadnienia decyzji dotyczących tego załącznika.


title: Sprawa C-205/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Umweltsenat — Austria) — Umweltanwalt von Kärnten przeciwko Kärntner Landesregierung (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Artykuł 234 WE — Pojęcie sądu krajowego — Dopuszczalność — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków dla środowiska — Konstrukcje napowietrznych linii elektrycznych — Długość powyżej 15 km — Konstrukcje transgraniczne — Linia transgraniczna — Długość całkowita przekraczająca próg — Linia znajdująca się głównie na terytorium sąsiedniego państwa członkowskiego — Długość odcinka krajowego nieprzekraczająca progu)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Umweltsenat — Austria) — Umweltanwalt von Kärnten przeciwko Kärntner Landesregierung
   (Sprawa C-205/08) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Artykuł 234 WE - Pojęcie sądu krajowego - Dopuszczalność - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków dla środowiska - Konstrukcje napowietrznych linii elektrycznych - Długość powyżej 15 km - Konstrukcje transgraniczne - Linia transgraniczna - Długość całkowita przekraczająca próg - Linia znajdująca się głównie na terytorium sąsiedniego państwa członkowskiego - Długość odcinka krajowego nieprzekraczająca progu)
   2010/C 24/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Umweltsenat

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Umweltanwalt von Kärnten

      Strona pozwana: Kärntner Landesregierung

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Umweltsenat — Wykładnia dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40), zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniającą dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko naturalne (Dz.U. L 73, s. 5) oraz dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującą udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającą w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, s. 17) — Obowiązek wykonania oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do konstrukcji napowietrznych linii elektrycznych o długości powyżej 15 km — Długość, którą należy uwzględnić w przypadku konstrukcji transgranicznych — Przedsięwzięcie linii elektrycznej o długości całkowitej przekraczającej próg, z której jedynie odcinek o długości 7,4 km znajduje się na terytorium kraju, a reszta położna jest na terytorium sąsiedniego państwa członkowskiego

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że przedsięwzięcie wymienione w pkt 20 załącznika I do tej dyrektywy, takie jak konstrukcja napowietrznych linii elektrycznych o napięciu co najmniej 220 kV i długości powyżej 15 km, powinno być poddane przez właściwe organy administracji państwa członkowskiego procedurze oceny oddziaływania na środowisko również wtedy, gdy jest to przedsięwzięcie transgraniczne i jedynie jego odcinek krótszy niż 15 km znajduje się na terytorium tego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa T-554/14: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2014 r. – Messi Cuccittini przeciwko OHIM – J.M.-E.V. e hijos (MESSI).

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/24

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2014 r. – Messi Cuccittini przeciwko OHIM – J.M.-E.V. e hijos (MESSI).
   (Sprawa T-554/14)
   2014/C 339/29
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Lionel Andrés Messi Cuccittini (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Rivas Zurdo i M. Toro Gordillo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: J.M.-E.V. e hijos, SRL (Granollers, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 kwietnia 2014 r. w sprawie R 1553/2013-1 w zakresie, oddalając odwołanie skarżącego potwierdzono decyzję Wydziału Sprzeciwów, na mocy której uwzględniono sprzeciw B 1 9 38  458 i częściowo odmówiono rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 1 81  154„MESSI” (znak graficzny);

               —

               obciążenie stron lub strony przeciwnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „MESSI” dla towarów z klas 3, 9, 14, 16, 25 i 28 – zgłoszenie nr 1 0 1 81  154

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: J.M.-E.V. e hijos, SRL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne wspólnotowe znaki towarowe „MASSI” dla towarów z klas 9, 25 i 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-493/17: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2017 r. – Stancu/ERCEA

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/21

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2017 r. – Stancu/ERCEA
   (Sprawa T-493/17)
   (2017/C 318/28)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Magdalena Catalina Stancu (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat F. Elia)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA) (Bruksela, Belgia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               (A) co do istoty sprawy: stwierdzenie nieważności/niezgodności z prawem aktu niekorzystnego dla skarżącej, jakim było zwolnienie z pracy, o którym to akcie poinformowano ją ustnie w dniu 10 stycznia 2017 r., wraz z natychmiastowym przywróceniem stosunku pracy i nakazaniem pozwanej zapłaty całego wynagrodzenia, które powinno zostać wypłacone w okresie przejściowym;

               —

               (B) co do istoty sprawy: stwierdzenie nieważności aktu niekorzystnego dla skarżącej, jakim była decyzja z dnia 28 października 2016 r. w sprawie przedłużenia okresu próbnego oraz stwierdzenie, że po 1 listopada 2016 r. nie istniała umowa w sprawie okresu próbnego;

               —

               (C) co do istoty sprawy: stwierdzenie nieważności/niezgodności z prawem ostatecznego sprawozdania z dochodzenia administracyjnego CMS 16/035 z dnia 7 listopada 2016 r., doręczonego w dniu 16 listopada 2016 r., ze wszystkich wskazanych powodów, oraz nakazanie, aby sprawozdanie z dochodzenia administracyjnego zostało usunięte z systemu Sysper oraz z jakiejkolwiek innej bazy danych w instytucjach UE;

               —

               (D) co do istoty sprawy: stwierdzenie nieważności/niezgodności z prawem aktu niekorzystnego dla skarżącej, jakim było zwolnienie z pracy z dnia 22 grudnia 2016 r., zwane „pismem kierowanym do Pani Cataliny Stancu”, które dotarło do skarżącej w dniu 24 stycznia 2017 r. ze wszystkich wskazanych powodów, wraz z natychmiastowym przywróceniem stosunku pracy i nakazaniem pozwanej zapłaty odszkodowania obejmującego wynagrodzenie, które powinno zostać wypłacone w okresie od dnia zwolnienia z pracy do dnia wydania wyroku. Alternatywnie, w razie, gdyby skarżąca nie mogła zostać przywrócona do pracy, nakazanie ERCEA wypłaty odszkodowania za utracone wynagrodzenie do chwili wygaśnięcia umowy (styczeń 2018) w wysokości 39 000 EUR;

               —

               (E) co do istoty sprawy: w każdym razie, nakazanie ERCEA wypłacenia pracownikowi kwoty 300 000 EUR albo jakiejkolwiek innej (wyższej lub niższej) kwoty, jaką Sąd może uznać za słuszną, jako odszkodowania za poważne naruszenie dobrego imienia skarżącej oraz jej osobistej i zawodowej reputacji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Rozwiązanie stosunku pracy, o którym poinformowano ustnie i bez podania przyczyny narusza art. 25 regulaminu pracowniczego, który stanowi, że „Każda decyzja indywidualna, która jest podejmowana na podstawie przepisów niniejszego regulaminu pracowniczego, jest niezwłocznie przekazywana na piśmie zainteresowanemu urzędnikowi. Jakakolwiek decyzja powodująca negatywne skutki dla urzędnika powinna zawierać uzasadnienie.[…]”. Pisemne powiadomienie pracownika gwarantuje, że ten ostatni ma świadomość decyzji dotyczących jego stosunku pracy.

               2.

               Akt przedłużenia umowy w sprawie okresu próbnego po pierwsze, narusza art. 84 regulaminu pracowniczego – WZIP, bowiem w art. 84 ust. 3 jest przewidziane, że okres próbny zostaje przedłużony w wyjątkowych przypadkach „[…] zgodnie z ust. 1[…]”, które jest konkretnym odesłaniem nieuzasadniającym przedłużenia na czas nieokreślony lub niepewny; po drugie, narusza art. 84 ust. 2 WZIP, który przewiduje, że stosunek pracy na okres próbny może zostać rozwiązany w dowolnym czasie przed upływem okresu próbnego, pozostawiając osiem dni na sformułowanie uwag dotyczących wniosku o zwolnienie z pracy, a w każdym razie „[…] z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia […]”.

               3.

               Sprawozdanie z dochodzenia administracyjnego jest niezgodne z prawem, ponieważ opiera się na e-mailu wysłanym przez pracownika, którego treść – jak przyznaje strona przeciwna – została zmieniona i ponieważ wyraża jedynie subiektywne wątpliwości co do prawdziwości dokumentów złożonych przez pracownika bez zlecenia dokonania oceny technicznej.

               4.

               Decyzja pracodawcy z dnia 22 grudnia 2016 r. jest w sposób oczywisty nieważna, ponieważ ma na celu zakończenie stosunku pracy, który już nie istniał, gdyż został rozwiązany wskutek ustnego zwolnienia z pracy. Ponadto: A) rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem z powodu niepomyślnego ukończenia okresu próbnego jest niezgodne z prawem, ponieważ od dnia 1 listopada 2016 r. nie było już okresu próbnego; B) niezgodny z prawem charakter zarzutów zawartych w sprawozdaniu z dochodzenia administracyjnego, dokonanych na podstawie oceny niepomyślnego ukończenia okresu próbnego powoduje, że rozpatrywany akt zwolnienia z pracy jest całkowicie i absolutnie arbitralny i niezgodny z prawem.


title: Sprawa T-314/10: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2012 r. — Constellation Brands przeciwko OHIM (COOK’S) (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny wspólnotowy znak towarowy COOK’S — Brak wniosku o przedłużenie rejestracji znaku towarowego — Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji — Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego — Artykuł 81 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/17

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2012 r. — Constellation Brands przeciwko OHIM (COOK’S)
   (Sprawa T-314/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowny wspólnotowy znak towarowy COOK’S - Brak wniosku o przedłużenie rejestracji znaku towarowego - Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego - Artykuł 81 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 243/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Constellation Brands, Inc. (Fairport, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: B. Brandreth, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Botis i V. Melgar, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 kwietnia 2010 r. (sprawa R 1048/2009-1) w zakresie, w jakim oddalono w niej wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Constellation Brands, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.


title: Sprawa C-661/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 13 grudnia 2013 r. – Astellas Pharma Inc. przeciwko Polpharma SA Pharmaceutical Works

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 13 grudnia 2013 r. – Astellas Pharma Inc. przeciwko Polpharma SA Pharmaceutical Works
   (Sprawa C-661/13)
   2014/C 129/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Astellas Pharma Inc.

      Strona pozwana: Polpharma SA Pharmaceutical Works

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 10 ust. 6 dyrektywy 2001/83/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że wyłączone z zakresu ochrony patentowej jest także udostępnianie przez osobę trzecią, na zasadach czysto komercyjnych, polegające na oferowaniu lub dostarczaniu producentowi generycznych produktów leczniczych objętej ochroną patentową substancji czynnej, którą producent ten zamierza wykorzystać do przeprowadzenia badań i prób w celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w rozumieniu art. 10 ust. 6 dyrektywy 2001/83/WE?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:

                           a)

                           Czy taki przywilej osoby trzeciej zależy od tego, czy producent generycznych produktów leczniczych, któremu osoba ta dostarczyła ową substancję czynną rzeczywiście wykorzysta ją do przeprowadzenia badań i prób objętych odstępstwem w rozumieniu art. 10 ust. 6 dyrektywy 2001/83? Czy w takim wypadku odstępstwo od ochrony patentowej ma zastosowanie również w sytuacji, w której taka osoba trzecia nie wie, czy jego klient zamierza wykorzystać ową substancję czynną do celów objętych odstępstwem i nie upewniła się, że tak jest?
                           Czy też wskazany przywilej osoby trzeciej zależy wyłącznie od tego, czy w momencie udostępnienia, w świetle wszystkich zachodzących okoliczności (takich jak zakres działalności przedsiębiorstwa będącego odbiorcą substancji czynnej, niewielka ilość udostępnionej substancji, zbliżające się wygaśnięcie ochrony patentowej, którą objęta jest substancja czynna, lub wiedza na temat wiarygodności odbiorcy) można racjonalnie założyć, że producent generycznych produktów leczniczych, któremu dostarczana jest substancja czynna wykorzysta ją wyłącznie do badań i prób objętych odstępstwem, prowadzonych w celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu?

                           b)

                           Czy w związku z takim udostępnieniem osoba trzecia powinna sama podjąć środki w celu zapewnienia, że jej klient rzeczywiście wykorzysta daną substancję czynną wyłącznie w celu przeprowadzenia badań i prób objętych odstępstwem i czy środki, które powinien on podjąć, różnią się w zależności od tego, czy jedynie zaoferował on substancję czynną objętą ochroną patentową, czy też faktycznie ją dostarczył?

      (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67) w brzmieniu ustalonym dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającą dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 136, s. 34).


title: Sprawa C-435/13 P: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 17 lipca 2014 r. – Erich Kastenholz przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 — Wzory wspólnotowe — Artykuły 4 – 6, art. 25 ust. 1 lit. b) i f) oraz art. 52 — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający tarcze zegara — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Wniosek o unieważnienie prawa do wzoru]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/23

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 17 lipca 2014 r. – Erich Kastenholz przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-435/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Wzory wspólnotowe - Artykuły 4 – 6, art. 25 ust. 1 lit. b) i f) oraz art. 52 - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający tarcze zegara - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Wniosek o unieważnienie prawa do wzoru])
   2014/C 409/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Erich Kastenholz (przedstawiciel: L. Acker, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik); Qwatchme A/S (pełnomocnik: M. Zöbisch, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               Erich Kastenholz zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 304 z 19.10.2013.


title: Sprawa C-303/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège — Belgia) — Guido Imfeld, Nathalie Garcet przeciwko État belge (Swoboda przedsiębiorczości — Równość traktowania — Podatek dochodowy — Przepisy zmierzające do unikania podwójnego opodatkowania — Dochody osiągane w innym państwie niż państwo miejsca zamieszkania — Metoda zwolnienia z zastrzeżeniem progresji w państwie członkowskim zamieszkania — Częściowe uwzględnienie sytuacji osobistej i rodzinnej — Utrata części korzyści podatkowych związanych z sytuacją osobistą i rodzinną pracownika)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/15

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège — Belgia) — Guido Imfeld, Nathalie Garcet przeciwko État belge
   (Sprawa C-303/12) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Równość traktowania - Podatek dochodowy - Przepisy zmierzające do unikania podwójnego opodatkowania - Dochody osiągane w innym państwie niż państwo miejsca zamieszkania - Metoda zwolnienia z zastrzeżeniem progresji w państwie członkowskim zamieszkania - Częściowe uwzględnienie sytuacji osobistej i rodzinnej - Utrata części korzyści podatkowych związanych z sytuacją osobistą i rodzinną pracownika)
   2014/C 52/23
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Liège

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Guido Imfeld, Nathalie Garcet

      Strona pozwana: État belge

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de première instance de Liège — Wykładnia art. 39 CE — Postanowienia umów międzynarodowych i przepisy krajowe w zakresie podwójnego opodatkowania — Dochody z działalności zawodowej osiągane i opodatkowane w całości w państwie członkowskim innym niż państwo miejsca zamieszkania — Częściowe uwzględnienie sytuacji osobistej i rodzinnej w państwie pochodzenia dochodów — Obliczanie podatku dochodowego w państwie członkowskim miejsca zamieszkania przy zastosowaniu metody zwolnienia z zastrzeżeniem progresji — Utrata korzyści podatkowych związanych z sytuacją osobistą i rodzinną

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on stosowaniu uregulowania podatkowego jednego z państw członkowskich, takiego jak sporne w postępowaniu głównym, które skutkuje pozbawieniem pary ‒ mającej miejsce zamieszkania w tym państwie i osiągającej jednocześnie dochody w rzeczonym państwie i w innym państwie członkowskim ‒ rzeczywistego korzystania z określonej ulgi podatkowej z powodu warunków jej zaliczenia, podczas gdy para ta korzystałaby z takiej ulgi, gdyby małżonek osiągający najwyższy dochód nie osiągał wszystkich dochodów w innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa F-136/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 26 czerwca 2008 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Służba publiczna — Urzędnicy — Uprzednie zażalenie — Brak — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/62

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 26 czerwca 2008 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-136/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Uprzednie zażalenie - Brak - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Oczywista niedopuszczalność)
   (2008/C 223/117)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo F. Rollinger następnie F. Rollinger i A. Hertzog, adwokaci)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Kennedy, J.-M. Stenier i G. Corstens, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 5 września 2007 r. dotyczącej przeniesienia skarżącego do niższej grupy zaszeregowania AD 9, stopień 5 w następstwie postępowania dyscyplinarnego i po drugie stwierdzenie nieważności decyzji o zawieszeniu go w czynnościach, o wszczęciu dotyczącego jego osoby wyjaśniającego postępowania administracyjnego i o nieawansowaniu go do grupy zaszeregowania AD 11 w 2007 r. — Żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               B. Nijs zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008. str. 37.


title: Sprawa T-471/09: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2009 r. — Oetker Nahrungsmittel przeciwko OHIM — Bonfait (Buonfatti)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/63

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2009 r. — Oetker Nahrungsmittel przeciwko OHIM — Bonfait (Buonfatti)
   (Sprawa T-471/09)
   2010/C 24/111
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dr. August Oetker Nahrungsmittel KG (Bielefeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Graf von Stosch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bonfait BV

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 2 października 2009 r. w sprawie R 340/2007-4 dotyczącej sprzeciwu nr B 871 121;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Buonfatti” dla towarów z klas 29 i 30 (zgłoszenie nr 3 939 915)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Bonfait BV

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: W szczególności zarejestrowany dla Beneluksu słowny znak towarowy „Bonfait” nr 393 133 i graficzny wspólnotowy znak towarowy „Bonfait” nr 648 816 dla towarów z klas 29 i 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, (1) ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 lutego 2005 r. w sprawie T- 172/03, Nicole Heurtaux przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Odmowa awansu — Brak uzasadnienia — Porównawcza analiza zasług — Skarga o uchylenie)

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/27

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 3 lutego 2005 r.
   w sprawie T- 172/03, Nicole Heurtaux przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Odmowa awansu - Brak uzasadnienia - Porównawcza analiza zasług - Skarga o uchylenie)
   (2005/C 93/54)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-172/03, Nicole Heurtaux, urzędniczki Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkałej w Brukseli (Belgia), reprezentowanej przez adwokatów J.-N. Louisa, É. Marchala, A. Coolena i S. Orlandiego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Curall i V. Joris, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 14 sierpnia 2002 r. odmawiającej awansowania skarżącej do grupy zaszeregowania B2 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2002 r., Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie: P. Lindh, prezes, J.D. Cooke i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 3 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Uchyla się decyzję Komisji z dnia 14 sierpnia 2002 r. odmawiającą awansowania skarżącej do grupy zaszeregowania B 2 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2002 r.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003 r.


title: Sprawa T-860/16: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2016 r. – Wirecard/EUIPO (mycard2go)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/46

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2016 r. – Wirecard/EUIPO (mycard2go)
   (Sprawa T-860/16)
   (2017/C 038/61)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wirecard AG (Aschheim, Niemcy) (pełnomocnik: adwokat A. Bayer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „mycard2go” – zgłoszenie nr 14 303 465

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 października 2016 r. w sprawie R 281/2016-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy EUIPO w celu kontynowania postępowania rejestracyjnego w odniesieniu do unijnego znaku towarowego 014303465;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w toku postępowania odwoławczego przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-520/07 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko MTU Friedrichshafen GmbH (Odwołanie — Pomoc na restrukturyzację — Decyzja nakazująca odzyskanie pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 — Odpowiedzialność solidarna)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/14

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko MTU Friedrichshafen GmbH
   (Sprawa C-520/07 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc na restrukturyzację - Decyzja nakazująca odzyskanie pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem - Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 - Odpowiedzialność solidarna)
   2009/C 267/23
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Gross i B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: MTU Friedrichshafen GmbH (przedstawiciele: Th. Lübbig i M. le Bell, Rechtsanwälte)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-196/02 MTU Friedrichshafen przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność art. 3 ust. 2 decyzji Komisji 2002/898/WE z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz SKL Motoren und Systembautechnik GmbH, w zakresie w jakim przepis ten nakazuje MTU Friedrichshafen GmbH solidarny zwrot kwoty w wysokości 2,71 mln EUR — Granice i przesłanki zastosowania art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r., upoważniającego Komisję do wydania ostatecznej decyzji stwierdzającej niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem na podstawie dostępnych informacji, gdy odnośne państwo członkowskie nie zastosowało się do nakazu udzielenia informacji

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008


title: Sprawa T-459/13: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Larrañaga Otaño przeciwko OHIM (GRAPHENE) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GRAPHENE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/40

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Larrañaga Otaño przeciwko OHIM (GRAPHENE)
   (Sprawa T-459/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GRAPHENE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 421/55
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Joseba Larrañaga Otaño (San Sebastian, Hiszpania) i Mikel Larrañaga Otaño (San Sebastian) (przedstawiciel: adwokat F. Bueno Salamero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: Ó. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2013 r. (sprawa R 210/2013-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego GRAPHENE jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Joseba Larrañaga Otaño i Mikel Larrañaga Otaño zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2005 r. w sprawie C-30/04 Ursel Koschitzki przeciwko Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) (wniosek Tribunale di Bolzano o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Emerytura — Obliczenie teoretycznej wysokości świadczenia — Uwzględnienie kwoty niezbędnej do wyrównania do wysokości świadczenia minimalnego przewidzianego przez krajową ustawę)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/15

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 21 lipca 2005 r.
   w sprawie C-30/04 Ursel Koschitzki przeciwko Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) (1) (wniosek Tribunale di Bolzano o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Emerytura - Obliczenie teoretycznej wysokości świadczenia - Uwzględnienie kwoty niezbędnej do wyrównania do wysokości świadczenia minimalnego przewidzianego przez krajową ustawę)
   (2005/C 217/29)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C- 30/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunale di Bolzano (Włochy) postanowieniem z dnia 9 stycznia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 28 stycznia 2004 r. w postępowaniu: Ursel Koschitzki przeciwko Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), Trybunał (pierwsza izba) w składzie: K. Lenaerts, prezes czwartej izby, pełniący funkcję prezesa pierwszej izby, N. Colneric (sprawozdawca), K. Schiemann, E. Juhász i Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 21 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 46 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r., w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2001/83 z dnia 2 czerwca 1983 r., zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 3096/95 z dnia 22 grudnia 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że dla ustalenia teoretycznej wysokości emerytury stanowiącej podstawę do obliczenia emerytury proporcjonalnej, właściwa instytucja nie ma obowiązku uwzględnienia dodatku wyrównawczego do wysokości emerytury minimalnej przewidzianej przez ustawodawstwo krajowe w sytuacji, gdy z powodu przekroczenia limitów dochodów ustalonych przez ustawodawstwo krajowe dotyczące wyżej wskazanego dodatku, ubezpieczony, który całą swą działalność zawodową wykonywał w przedmiotowym Państwie Członkowskim nie mógłby się takiego dodatku domagać.

      (1)  Dz.U. C 85 z 03.04.2004


title: Sprawa T-536/15: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2015 r. – CBM/OHIM – ÏD Group (Fashion ID)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/40

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2015 r. – CBM/OHIM – ÏD Group (Fashion ID)
   (Sprawa T-536/15)
   (2015/C 371/41)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CBM Creative Brands Marken GmbH (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: prawnicy U. Lüken, J. Bärenfänger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ÏD Group (Roubaix, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Fashion ID” – zgłoszenie nr 11 589 082

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie R 2472/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim utrzymano w niej w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów o odrzuceniu zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 11 589 082 w odniesieniu do objętych sprzeciwem towarów i usług z klas 16 i 41;

               —

               stwierdzenie nieważności odpowiedniej decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM z dnia 28 lipca 2014 r. (sprawa B 2 197 401) w zakresie, w jakim Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw mający na celu odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 11 589 082;

               —

               oddalenie sprzeciwu z dnia 7 czerwca 2012 r. wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 11 589 082 w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Wydział Sprzeciwów i Izba Odwoławcza nie uwzględniły utrwalonego orzecznictwa Sądu i Trybunału, zgodnie z którym należy dokonać oceny całościowego wrażenia wywoływanego przez oznaczenia, biorąc pod uwagę zakwestionowany wspólnotowy znak towarowy jako całość, zamiast oceny poszczególnych elementów.


title: Sprawa F-33/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 lutego 2007 r. — Campoli przeciwko Komisji

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/32

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 lutego 2007 r. — Campoli przeciwko Komisji
   (Sprawa F-33/06) (1)

   (2007/C 69/64)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w związku z zawarciem ugody.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006, str. 52.


title: Sprawa C-26/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 17 stycznia 2011 r. — Belgische Petroleum Unie VZW i in. przeciwko Królestwu Belgii

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 17 stycznia 2011 r. — Belgische Petroleum Unie VZW i in. przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-26/11)
   2011/C 113/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Grondwettelijk Hof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

               Strona skarżąca

               :

               Belgische Petroleum Unie VZW i in.

               Strona pozwana

               :

               Królestwo Belgii

               Interwenienci

               :

                           Belgian Bioethanol Association VZW

                           Belgian Biodiesel Board VZW

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3, 4 i 5 dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnoszącej się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 93/12/EWG (1) oraz w odpowiednim wypadku art. 4 ust. 3 traktatu o Unii Europejskiej i art. 26 ust. 2, art. 28 i art. 34-36 traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przyjęciu przepisu ustawowego, na mocy którego zarejestrowane spółki przemysłu naftowego wprowadzające do obrotu dla celów konsumpcji benzynę lub olej napędowy są zobowiązane w tym samym roku kalendarzowym do wprowadzenia do obrotu dla celów konsumpcji również pewnej określonej ilości odnawialnego biopaliwa i to bioetanolu, czystego, bądź w formie bio-ETBE, w ilości co najmniej 4 % (vol/vol) produktów benzyny wprowadzonych do obrotu dla celów konsumpcji i FAME w ilości co najmniej 4 % (vol/vol) produktów oleju napędowego wprowadzonych do obrotu dla celów konsumpcji?

               2)

               Czy w przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej art. 8 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [z dnia 22 czerwca 1998 r.] ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (2) należy interpretować w ten sposób, że pomimo treści art. 10 ust. 1 tej samej dyrektywy, przepis ten stanowi, iż Komisji przekazywany jest projekt normy, na mocy której zarejestrowane spółki przemysłu naftowego wprowadzające do obrotu dla celów konsumpcji benzynę lub olej napędowy są zobowiązane w tym samym roku kalendarzowym do wprowadzenia do obrotu dla celów konsumpcji również pewnej określonej ilości odnawialnego biopaliwa i to bioetanolu, czystego, bądź w formie bio-ETBE, w ilości co najmniej 4 % (vol/vol) produktów benzyny wprowadzonych do obrotu dla celów konsumpcji i FAME w ilości co najmniej 4 % (vol/vol) produktów oleju napędowego wprowadzonych do obrotu dla celów konsumpcji?

      (1)  Dz.U. L 350, s. 58

      (2)  Dz.U. L 204, s. 37


title: Sprawa T-5/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2007 r. — Belgia przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin na wniesienie skargi — Nieprzewidywalne okoliczności — Usprawiedliwiony błąd — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/37

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2007 r. — Belgia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-5/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin na wniesienie skargi - Nieprzewidywalne okoliczności - Usprawiedliwiony błąd - Oczywista niedopuszczalność)
   (2007/C 96/77)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck, pełnomocnik, J.-P. Buyle i C. Steyaert, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, zawartej w piśmie z dnia 18 października 2006 r., odmawiającej zwrotu na rzecz skarżącej kwoty wpłaconej przez nią tytułem świadczenia głównego oraz odsetek od wierzytelności Europejskiego Funduszu Socjalnego.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa T-433/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 czerwca 2007 r. — Davi przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r. — Odmowa awansu — Przyznanie punktów awansu — Porównanie zasług — Równość traktowania — Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego — Zarzut niezgodności z prawem — Ochrona uzasadnionych oczekiwań)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 czerwca 2007 r. — Davi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-433/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r. - Odmowa awansu - Przyznanie punktów awansu - Porównanie zasług - Równość traktowania - Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego - Zarzut niezgodności z prawem - Ochrona uzasadnionych oczekiwań)
   (2007/C 170/39)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Angela Davi (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo J. Currall, następnie C. Berardis-Kayser i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 2 lipca 2004 r. oddalającej zażalenie skarżącej na decyzję tego organu odmawiającą jej awansu do grupy C2 w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r. oraz, o ile to okaże się konieczne, decyzji której dotyczyło to zażalenie
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005.