title: Sprawa C-603/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — Peter Bosworth, Colin Hurley/Arcadia Petroleum Limited i in. (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Konwencja z Lugano II — Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych — Rozdział II sekcja 5 (art. 18 — 21) — Jurysdykcja w sprawach dotyczących indywidualnych umów o pracę)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/6

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — Peter Bosworth, Colin Hurley/Arcadia Petroleum Limited i in.
      (Sprawa C-603/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Konwencja z Lugano II - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Rozdział II sekcja 5 (art. 18 - 21) - Jurysdykcja w sprawach dotyczących indywidualnych umów o pracę)
      (2019/C 206/07)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court of the United Kingdom

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Peter Bosworth, Colin Hurley

         Druga strona postępowania: Arcadia Petroleum Limited i in.

         Sentencja

      Postanowienia rozdziału II sekcja 5 (art. 18–21) Konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w dniu 30 października 2007 r., której zawarcie zostało zatwierdzone w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 2009/430/WE z dnia 27 listopada 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że umowa wiążąca spółkę z osobą fizyczną, która zarządza tą spółką, nie kreuje stosunku podporządkowania między nimi, a zatem nie można jej uznać za „indywidualną umowę o pracę” w rozumieniu tych postanowień, w sytuacji gdy — nawet jeśli udziałowiec lub udziałowcy spółki mogą doprowadzić do rozwiązania tej umowy — osoba ta jest w stanie ustanawiać lub rzeczywiście ustanawia warunki owej umowy i jest ona uprawniona do sprawowania autonomicznej kontroli nad bieżącą działalnością spółki i wykonywaniem własnych obowiązków.

         (1)  Dz.U. C 437 z 18.12.2017.


title: Sprawa C-638/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litwa) — postępowanie wszczęte przez Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos (Odesłanie prejudycjalne — Struktura i stawki podatków akcyzowych stosowanych do wyrobów tytoniowych — Dyrektywa 2011/64/UE — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) — Pojęcie „cygar lub cygaretek” — Tytoń zrolowany o zewnętrznym owinięciu z naturalnego tytoniu częściowo pokrytym dodatkową papierową warstwą)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/8

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litwa) — postępowanie wszczęte przez Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
      (Sprawa C-638/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Struktura i stawki podatków akcyzowych stosowanych do wyrobów tytoniowych - Dyrektywa 2011/64/UE - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) - Pojęcie „cygar lub cygaretek” - Tytoń zrolowany o zewnętrznym owinięciu z naturalnego tytoniu częściowo pokrytym dodatkową papierową warstwą)
      (2019/C 206/09)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strona w postępowaniu głównym

      Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

         przy udziale:„Skonis ir kvapas” UAB

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek podatku akcyzowego stosowanych do wyrobów tytoniowych należy interpretować w ten sposób, że wyroby tytoniowe takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, których część owinięcia zewnętrznego jest pokryta, na poziomie filtra, dodatkową papierową warstwą, co może prowadzić do wizualnego podobieństwa tych wyrobów do papierosów, wchodzą w zakres kategorii cygar lub cygaretek w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawa C-690/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — ÖKO-Test Verlag GmbH/Dr. Rudolf Liebe Nachf. GmbH & Co.KG (Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Znaki towarowe — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 9 ust. 1 — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 5 ust. 1 i 2 — Prawa wynikające ze znaku towarowego — Indywidualny znak towarowy tworzony przez znak testowy)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/9

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — ÖKO-Test Verlag GmbH/Dr. Rudolf Liebe Nachf. GmbH & Co.KG
      (Sprawa C-690/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Znaki towarowe - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 9 ust. 1 - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 5 ust. 1 i 2 - Prawa wynikające ze znaku towarowego - Indywidualny znak towarowy tworzony przez znak testowy)
      (2019/C 206/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: ÖKO-Test Verlag GmbH

         Strona pozwana: Dr. Rudolf Liebe Nachf. GmbH & Co.KG

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 9 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego [Unii Europejskiej] i art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że nie uprawniają one właściciela indywidualnego znaku towarowego tworzonego przez znak testowy do sprzeciwienia się umieszczaniu przez osobę trzecią oznaczenia identycznego z tym znakiem lub do niego podobnego na towarach, które nie są ani identyczne, ani podobne do towarów lub usług, dla których ów znak towarowy został zarejestrowany.

                  2)

                  Artykuł 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 i art. 5 ust. 2 dyrektywy 2008/95 należy interpretować w ten sposób, że uprawniają one właściciela renomowanego indywidualnego znaku towarowego tworzonego przez znak testowy do sprzeciwienia się umieszczaniu przez osobę trzecią oznaczenia identycznego z tym znakiem towarowym lub do niego podobnego na towarach, które nie są ani identyczne, ani podobne do tych, dla których wspomniany znak towarowy został zarejestrowany, o ile zostanie wykazane, że poprzez takie umieszczanie osoba ta czerpie nienależną korzyść z charakteru odróżniającego lub z renomy owego znaku towarowego lub działa na szkodę tego charakteru lub tej renomy oraz że nie wykazała ona w tym przypadku istnienia „uzasadnionej przyczyny” takiego umieszczania w rozumieniu przywoływanych przepisów.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-691/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Węgry) — PORR Építési Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Prawo do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej (VAT) — Artykuł 199 ust. 1 lit. a) — Mechanizm odwrotnego obciążenia — Nienależna zapłata podatku przez odbiorcę usług na rzecz usługodawców na podstawie błędnie wystawionej faktury zgodnie z ogólnym systemem podatkowym — Decyzja organu podatkowego stwierdzająca zaległość podatkową obciążającą odbiorcę usług i oddalająca wniosek o odliczenie — Brak zbadania możliwości zwrotu podatku przez organ podatkowy)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/10

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Węgry) — PORR Építési Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-691/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Prawo do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej (VAT) - Artykuł 199 ust. 1 lit. a) - Mechanizm odwrotnego obciążenia - Nienależna zapłata podatku przez odbiorcę usług na rzecz usługodawców na podstawie błędnie wystawionej faktury zgodnie z ogólnym systemem podatkowym - Decyzja organu podatkowego stwierdzająca zaległość podatkową obciążającą odbiorcę usług i oddalająca wniosek o odliczenie - Brak zbadania możliwości zwrotu podatku przez organ podatkowy)
      (2019/C 206/11)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PORR Építési Kft.

         Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienioną dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., oraz zasady neutralności podatkowej i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one praktyce organu podatkowego, zgodnie z którą w przypadku braku podejrzeń o popełnieniu oszustwa organ ten odmawia przedsiębiorstwu prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, który przedsiębiorstwo to, jako usługobiorca, nienależnie zapłaciło dostawcy tych usług na podstawie faktury, którą dostawca ten sporządził zgodnie z ogólnym systemem podatku od wartości dodanej (VAT), podczas gdy właściwa transakcja podlegała mechanizmowi odwrotnego obciążenia, przy czym:

                  —

                  przed odmową prawa do odliczenia organ podatkowy nie zbadał, czy wystawca tej błędnej faktury mógł zwrócić jej odbiorcy nienależnie zapłaconą kwotę VAT ani czy mógł on dokonać korekty tej faktury w ramach mechanizmu autokorekty zgodnie z właściwymi przepisami krajowymi, uzyskując na tej podstawie zwrot nienależnie zapłaconego przez niego na rzecz skarbu państwa podatku, lub

                  —

                  organ podatkowy nie zdecydował sam zwrócić odbiorcy tej faktury podatku, który nienależnie zapłacił jej wystawcy i który ten ostatni zapłacił następnie nienależnie na rzecz skarbu państwa.

            Zasady te wymagają jednak, aby usługobiorca miał możliwość skierowania swojego wniosku o zwrot bezpośrednio do organu podatkowego, gdyby zwrot VAT nieprawidłowo wykazanego na fakturze przez dostawcę usług na rzecz usługobiorcy okazał się nadmiernie utrudniony lub niemożliwy, w szczególności w wypadku niewypłacalności usługodawcy.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-699/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — postępowanie wszczęte przez Allianz Vorsorgekasse AG (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Zawieranie umów o przystąpieniu do zakładowego funduszu prewencyjnego trudniącego się zarządzaniem składek na zakładową prewencję pracowniczą — Zawarcie umowy wymagające zgody pracowników lub ich przedstawicieli — Dyrektywa 2014/24/UE — Artykuły 49 i 56 TFUE — Zasady równego traktowania i niedyskryminacji — Obowiązek przejrzystości)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/11

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — postępowanie wszczęte przez Allianz Vorsorgekasse AG
      (Sprawa C-699/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Zawieranie umów o przystąpieniu do zakładowego funduszu prewencyjnego trudniącego się zarządzaniem składek na zakładową prewencję pracowniczą - Zawarcie umowy wymagające zgody pracowników lub ich przedstawicieli - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuły 49 i 56 TFUE - Zasady równego traktowania i niedyskryminacji - Obowiązek przejrzystości)
      (2019/C 206/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

      Allianz Vorsorgekasse AG

         Przy udziale: Bundestheater-Holding GmbH, Burgtheater GmbH, Wiener Staatsoper GmbH, Volksoper Wien GmbH, ART for ART Theaterservice GmbH, fair-finance Vorsorgekasse AG

         Sentencja

      Artykuły 49 i 56 TFUE, zasady równego traktowania i niedyskryminacji, a także obowiązek przejrzystości należy interpretować w ten sposób, że znajdują one zastosowanie do zawarcia umowy o przystąpieniu między pracodawcą, podmiotem prawa publicznego, a zakładowym funduszem prewencyjnym, w celu zarządzania i inwestowania składek służących finansowaniu odpraw wypłacanych pracownikom tego pracodawcy, mimo że zawarcie takiej umowy nie wynika wyłącznie z woli pracodawcy, lecz wymaga zgody pracowników lub rady zakładowej.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawy połączone C-29/18, C-30/18 i C-44/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia — Hiszpania) — Cobra Servicios Auxiliares SA/José David Sánchez Iglesias (C-29/18), José Ramón Fiuza Asorey (C-30/18), Jesús Valiño Lopez (C-44/18), FOGASA (C-29/18 i C-44/18), Incatema SL (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Zasada niedyskryminacji — Pojęcie „warunków zatrudnienia” — Porównywalność sytuacji — Uzasadnienie — Pojęcie „powodów o charakterze obiektywnym” — Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny — Niższa odprawa wypłacana przy zakończeniu umowy o pracę „o wykonanie określonego zadania”)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/12

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia — Hiszpania) — Cobra Servicios Auxiliares SA/José David Sánchez Iglesias (C-29/18), José Ramón Fiuza Asorey (C-30/18), Jesús Valiño Lopez (C-44/18), FOGASA (C-29/18 i C-44/18), Incatema SL
      (Sprawy połączone C-29/18, C-30/18 i C-44/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Zasada niedyskryminacji - Pojęcie „warunków zatrudnienia” - Porównywalność sytuacji - Uzasadnienie - Pojęcie „powodów o charakterze obiektywnym” - Odprawa w wypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony z obiektywnej przyczyny - Niższa odprawa wypłacana przy zakończeniu umowy o pracę „o wykonanie określonego zadania”)
      (2019/C 206/13)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Galicia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Cobra Servicios Auxiliares SA

         Strona pozwana: José David Sánchez Iglesias (C-29/18), José Ramón Fiuza Asorey (C-30/18), Jesús Valiño Lopez (C-44/18), FOGASA (C-29/18 i C-44/18), Incatema SL

         Sentencja

      Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym — w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której rozwiązanie umowy o świadczenie usług zawartej przez pracodawcę i jednego z jego klientów, po pierwsze, spowodowało zakończenie umów o pracę o wykonanie określonego zadania łączących tego pracodawcę z niektórymi pracownikami, a po drugie, doprowadziło do uzasadnionego powodami o charakterze obiektywnym zwolnienia grupowego pracowników zatrudnionych przez tego pracodawcę na czas nieokreślony — odprawa z tytułu ustania stosunku pracy wypłacana tym pierwszym pracownikom jest niższa od odprawy przyznanej pracownikom zatrudnionym na czas nieokreślony.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa C-139/18 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2019 r. — CJ/Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) (Odwołanie — Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) — Sprawozdanie z oceny — Postępowanie w sprawie oceny w 2011 r. — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zamykającej sprawozdanie z oceny)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2019 r. — CJ/Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)
      (Sprawa C-139/18 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) - Sprawozdanie z oceny - Postępowanie w sprawie oceny w 2011 r. - Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zamykającej sprawozdanie z oceny)
      (2019/C 206/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: CJ (przedstawiciel: V. Kolias, dikigoros)

         Druga strona postępowania: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (przedstawiciele: J. Mannheim, A. Daume, pełnomocnicy, oraz adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 grudnia 2017 r., CJ/ECDC (T-602/16, niepublikowany, EU:T:2017:893), zostaje uchylony.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji oceniającego w postępowaniu odwoławczym z ramienia Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) z dnia 21 września 2015 r. ostatecznie zatwierdzającej sprawozdanie z oceny CJ za 2011 r.

                  3)

                  Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez CJ w postępowaniu w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 211 18.6.2018.


title: C-254/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Syndicat des cadres de la sécurité intérieure/Premier ministre, Ministre de l’Intérieur, Ministre de l’Action et des Comptes publics (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/88/WE — Organizacja czasu pracy — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy — Okres rozliczeniowy — Ruchomy albo stały charakter tego okresu — Odstępstwo — Funkcjonariusze policji)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/14

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Syndicat des cadres de la sécurité intérieure/Premier ministre, Ministre de l’Intérieur, Ministre de l’Action et des Comptes publics
      (C-254/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/88/WE - Organizacja czasu pracy - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy - Okres rozliczeniowy - Ruchomy albo stały charakter tego okresu - Odstępstwo - Funkcjonariusze policji)
      (2019/C 206/16)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Syndicat des cadres de la sécurité intérieure

         Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de l’Intérieur, Ministre de l’Action et des Comptes publics

         Sentencja

      Wykładni art. 6 lit. b), art. 16 lit. b) i art. 19 akapit pierwszy dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym dla celów obliczania przeciętnego tygodniowego wymiaru czasu pracy okresy rozliczeniowe rozpoczynają się i kończą w stałych datach kalendarzowych, pod warunkiem że uregulowanie to obejmuje mechanizmy umożliwiające zapewnienie, iż przeciętnego maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy wynoszącego 48 godzin przestrzega się w trakcie każdego sześciomiesięcznego okresu rozpoczynającego się w jednym stałym okresie rozliczeniowym, a kończącego w kolejnym.

         (1)  Dz.U. C 211 z 18.6.2018.


title: Sprawa C-266/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybieprejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu — Polska) — Aqua Med sp. z o.o./Irena Skóra (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach zawieranych z udziałem konsumentów — Artykuł 1 ust. 2 — Zakres stosowania dyrektywy — Klauzula ustalająca właściwość miejscową konkretnego sądu w oparciu o odesłanie do przepisów ogólnych — Artykuł 6 ust. 1 — Przeprowadzana z urzędu kontrola abuzywności klauzul — Artykuł 7 ust. 1 — Obowiązki i uprawnienia sądu krajowego)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/14

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybieprejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu — Polska) — Aqua Med sp. z o.o./Irena Skóra
      (Sprawa C-266/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach zawieranych z udziałem konsumentów - Artykuł 1 ust. 2 - Zakres stosowania dyrektywy - Klauzula ustalająca właściwość miejscową konkretnego sądu w oparciu o odesłanie do przepisów ogólnych - Artykuł 6 ust. 1 - Przeprowadzana z urzędu kontrola abuzywności klauzul - Artykuł 7 ust. 1 - Obowiązki i uprawnienia sądu krajowego)
      (2019/C 206/17)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Poznaniu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Aqua Med sp. z o.o.

         Druga strona postępowania: Irena Skóra

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że z zakresu stosowania rzeczonej dyrektywy nie jest wyłączony warunek umowy, taki jak sporny w postępowaniu głównym, który w kontekście ustalenia sądu właściwego dla rozpoznania sporu pomiędzy stronami umowy w sposób ogólny odsyła do właściwego prawa krajowego.

                  2)

                  Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom proceduralnym, do których odsyła warunek umowy, umożliwiającym przedsiębiorcy wytaczającemu przeciwko konsumentowi powództwo o wykonanie umowy wybór pomiędzy sądem właściwym dla miejsca zamieszkania pozwanego a sądem właściwym ze względu na miejsce wykonania umowy, chyba że wybór forum miejsca wykonania umowy powoduje zastosowanie wobec konsumenta uregulowań proceduralnych, które mogłyby w nadmiernym stopniu ograniczyć przyznane mu przez unijny porządek prawny prawo do skutecznego środka prawnego, czego zweryfikowanie należy do sądu krajowego.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa C-288/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — X BV/Staatssecretaris van Financiën (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja towarów — Nomenklatura scalona — Podpozycje 85285100 i 85285940 — Płaskie monitory ciekłokrystaliczne mogące wyświetlać sygnały pochodzące z systemów do automatycznego przetwarzania danych — Porozumienie w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/16

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — X BV/Staatssecretaris van Financiën
      (Sprawa C-288/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja towarów - Nomenklatura scalona - Podpozycje 85285100 i 85285940 - Płaskie monitory ciekłokrystaliczne mogące wyświetlać sygnały pochodzące z systemów do automatycznego przetwarzania danych - Porozumienie w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej)
      (2019/C 206/19)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X BV

         Strona przeciwna: Staatssecretaris van Financiën

         Sentencja

      Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionej rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że w celu określenia, czy płaskie ekrany ciekłokrystaliczne (LCD), zaprojektowane i wykonane w celu wyświetlania zarówno danych pochodzących z maszyny do automatycznego przetwarzania danych, jak i złożonych sygnałów wideo pochodzących z innych źródeł, powinny być klasyfikowane do podpozycji 85285100 Nomenklatury scalonej, czy też do podpozycji 85285940 tej nomenklatury, należy w ramach badania całości ich obiektywnych cech i właściwości ocenić zarówno stopień, w jakim mogą one wykonywać większą ilość funkcji, jak i poziom osiąganej przez nie wydajności w wykonywaniu tych funkcji w celu ustalenia, czy ich podstawową funkcją jest użycie w systemie do automatycznego przetwarzania danych. W tym kontekście szczególne znaczenie należy nadać kwestii, czy są one zaprojektowane do pracy z bliskiej odległości. Kwestia, czy użytkownik ekranu jest tą samą osobą, która przetwarza lub wprowadza dane do maszyny do automatycznego przetwarzania danych, nie stanowi kryterium istotnego dla celów tego określenia.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa C-295/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto — Portugalia) — Mediterranean Shipping Company (Portugal) — Agentes de Navegação S.A./Banco Comercial Português SA, Caixa Geral de Depósitos, SA (Odesłanie prejudycjalne — Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego — Dyrektywa 2007/64/WE — Artykuły 2 i 58 — Zakres stosowania — Użytkownik usług płatniczych — Pojęcie — Realizacja polecenia zapłaty wystawionego przez osobę trzecią w odniesieniu do rachunku, którego nie jest posiadaczem — Brak autoryzacji posiadacza obciążonego rachunku — Nieautoryzowana transakcja płatnicza)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/16

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto — Portugalia) — Mediterranean Shipping Company (Portugal) — Agentes de Navegação S.A./Banco Comercial Português SA, Caixa Geral de Depósitos, SA
      (Sprawa C-295/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego - Dyrektywa 2007/64/WE - Artykuły 2 i 58 - Zakres stosowania - Użytkownik usług płatniczych - Pojęcie - Realizacja polecenia zapłaty wystawionego przez osobę trzecią w odniesieniu do rachunku, którego nie jest posiadaczem - Brak autoryzacji posiadacza obciążonego rachunku - Nieautoryzowana transakcja płatnicza)
      (2019/C 206/20)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal da Relação do Porto

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Mediterranean Shipping Company (Portugal) — Agentes de Navegação S.A.

         Strona pozwana: Banco Comercial Português SA, Caixa Geral de Depósitos, SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „usług płatniczych” w rozumieniu tego przepisu obejmuje realizację poleceń zapłaty zainicjowanych przez odbiorcę z rachunku płatniczego, którego nie jest on posiadaczem, a na które nie wyraził zgody posiadacz obciążonego nimi rachunku.

                  2)

                  Artykuł 58 dyrektywy 2007/64 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „użytkownika usług płatniczych” w rozumieniu tego przepisu obejmuje posiadacza rachunku płatniczego, z którego realizowano polecenia zapłaty bez jego zgody.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa C-464/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 1 de Gerona — Hiszpania) — ZX/Ryanair DAC (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Ustalenie sądu właściwego do rozpoznania powództwa o odszkodowanie za opóźniony lot — Artykuł 7 pkt 5 — Działalność filii — Artykuł 26 — Dorozumiane ugruntowanie jurysdykcji — Konieczność stawiennictwa pozwanego przed sądem)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/17

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 1 de Gerona — Hiszpania) — ZX/Ryanair DAC
      (Sprawa C-464/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Ustalenie sądu właściwego do rozpoznania powództwa o odszkodowanie za opóźniony lot - Artykuł 7 pkt 5 - Działalność filii - Artykuł 26 - Dorozumiane ugruntowanie jurysdykcji - Konieczność stawiennictwa pozwanego przed sądem)
      (2019/C 206/21)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Mercantil no 1 de Gerona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ZX

         Strona pozwana: Ryanair DAC

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 7 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego nie jest właściwy do rozpoznania sporu dotyczącego powództwa o odszkodowanie, wniesionego na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, przeciwko przewoźnikowi lotniczemu mającemu siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego ze względu na to, iż przewoźnik ten posiada filię na obszarze właściwości sądu rozpoznającego sprawę, przy czym filia ta nie jest stroną stosunku prawnego między przewoźnikiem a danym pasażerem.

                  2)

                  Artykuł 26 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie ma zastosowania w przypadku takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w którym pozwany nie przedłożył uwag lub nie stawił się na rozprawie.

         (1)  Dz.U. C 392 z 29.10.2018.


title: Sprawa C-155/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 22 lutego 2019 r. — Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Consorzio Ge.Se.Av. S. c. arl/De Vellis Servizi Globali Srl

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 22 lutego 2019 r. — Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Consorzio Ge.Se.Av. S. c. arl/De Vellis Servizi Globali Srl
      (Sprawa C-155/19)
      (2019/C 206/22)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Consorzio Ge.Se.Av. S. c. arl

         Druga strona postępowania: De Vellis Servizi Globali Srl

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Pytanie pierwsze

                              —

                              Czy na podstawie cech krajowych przepisów dotyczących sportowego systemu prawnego włoską federację piłki nożnej można uznać za podmiot prawa publicznego, ponieważ została ona utworzona w szczególnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym, które nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego?

                              —

                              Czy poprzez uznanie, że krajowy podmiot publiczny jest utworzony do celów sportowych, spełniony jest w szczególności wymóg celowościowy, dotyczący podmiotu, w stosunku do F.I.G.C., pomimo braku formalnego aktu ustanawiającego organu administracji publicznej i pomimo okoliczności, że federacja jest stowarzyszeniem, ze względu na to, iż podlega ona systemowi prawnemu sektora (sportowego) zorganizowanemu według modeli o charakterze publicznym i jest zobowiązana do przestrzegania zasad oraz reguł opracowanych przez Comitato olimpico nazionale italiano (włoski narodowy komitet olimpijski) i przez międzynarodowe organizacje sportowe?

                              —

                              Czy ponadto wymóg ten jest spełniony w stosunku do federacji sportowej, takiej jak Federazione italiana giuoco calcio, która ma zdolność samofinansowania, w odniesieniu do działalności niemającej charakteru publicznego, takiej jak będąca przedmiotem sprawy, czy też należy uznać nadrzędność wymogu zapewnienia, w każdym przypadku, stosowania przepisów dotyczących udzielania zamówień publicznych przy udzielaniu osobom trzecim dowolnego rodzaju zamówienia przez wspomniany podmiot?

                  2)

                  Pytanie drugie

                              —

                              Czy — biorąc pod uwagę stosunki prawne między Comitato olimpico nazionale italiano (C.O.N.I.) a F.I.G.C. — Federazione Italiana Giuoco Calcio, C.O.N.I. wywiera dominujący wpływ na F.I.G.C. w świetle przewidzianych ustawą uprawnień w zakresie uznawania, że dane stowarzyszenie prowadzi działalność w celach sportowych, zatwierdzenia rocznych sprawozdań finansowych oraz nadzorowania zarządzania i prawidłowego funkcjonowania organów i zarządu komisarycznego nad podmiotem?

                              —

                              Czy też wprost przeciwnie, uprawnienia te nie są wystarczające, by spełnić wymóg dominującego wpływu publicznego wywieranego przez podmiot prawa publicznego ze względu na kwalifikowany udział przewodniczących i przedstawicieli federacji sportowych w organach Comitato olimpico nazionale italiano?


title: Sprawa C-156/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 22 lutego 2019 r. — Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Consorzio Ge.Se.Av. S. c. arl/De Vellis Servizi Globali Srl

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 22 lutego 2019 r. — Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Consorzio Ge.Se.Av. S. c. arl/De Vellis Servizi Globali Srl
      (Sprawa C-156/19)
      (2019/C 206/23)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Consorzio Ge.Se.Av. S. c. arl

         Druga strona postępowania: De Vellis Servizi Globali Srl

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Pytanie pierwsze

                              —

                              Czy na podstawie cech krajowych przepisów dotyczących sportowego systemu prawnego włoską federację piłki nożnej można uznać za podmiot prawa publicznego, ponieważ została ona utworzona w szczególnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym, które nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego?

                              —

                              Czy poprzez uznanie, że krajowy podmiot publiczny jest utworzony do celów sportowych, spełniony jest w szczególności wymóg celowościowy, dotyczący podmiotu, w stosunku do F.I.G.C., pomimo braku formalnego aktu ustanawiającego organu administracji publicznej i pomimo okoliczności, że federacja jest stowarzyszeniem, ze względu na to, iż podlega ona systemowi prawnemu sektora (sportowego) zorganizowanemu według modeli o charakterze publicznym i jest zobowiązana do przestrzegania zasad oraz reguł opracowanych przez Comitato olimpico nazionale italiano (włoski narodowy komitet olimpijski) i przez międzynarodowe organizacje sportowe?

                              —

                              Czy ponadto wymóg ten jest spełniony w stosunku do federacji sportowej, takiej jak Federazione italiana giuoco calcio, która ma zdolność samofinansowania, w odniesieniu do działalności niemającej charakteru publicznego, takiej jak będąca przedmiotem sprawy, czy też należy uznać nadrzędność wymogu zapewnienia, w każdym przypadku, stosowania przepisów dotyczących udzielania zamówień publicznych przy udzielaniu osobom trzecim dowolnego rodzaju zamówienia przez wspomniany podmiot?

                  2)

                  Pytanie drugie

                              —

                              Czy — biorąc pod uwagę stosunki prawne między Comitato olimpico nazionale italiano (C.O.N.I.) a F.I.G.C. — Federazione Italiana Giuoco Calcio, C.O.N.I. wywiera dominujący wpływ na F.I.G.C. w świetle przewidzianych ustawą uprawnień w zakresie uznawania, że dane stowarzyszenie prowadzi działalność w celach sportowych, zatwierdzenia rocznych sprawozdań finansowych oraz nadzorowania zarządzania i prawidłowego funkcjonowania organów i zarządu komisarycznego nad podmiotem?

                              —

                              Czy też wprost przeciwnie, uprawnienia te nie są wystarczające, by spełnić wymóg dominującego wpływu publicznego wywieranego przez podmiot prawa publicznego ze względu na kwalifikowany udział przewodniczących i przedstawicieli federacji sportowych w organach Comitato olimpico nazionale italiano?


title: Sprawa C-191/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 27 lutego 2019 r. — OI/Air Nostrum Lineas Aereas del Mediterraneo SA

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 27 lutego 2019 r. — OI/Air Nostrum Lineas Aereas del Mediterraneo SA
      (Sprawa C-191/19)
      (2019/C 206/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: OI

         Strona pozwana: Air Nostrum Lineas Aereas del Mediterraneo SA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zmiana rezerwacji pasażera stawiającego się na odprawę na lotnisku, który dysponuje potwierdzoną rezerwacją na określony lot, wbrew jego woli na późniejszy lot stanowi przypadek odmowy przyjęcia na pokład w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 (1), jeżeli lot, którego dotyczy potwierdzona rezerwacja pasażera, zostanie wykonany?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie: czy przepis art. 5 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) rozporządzenia nr 261/2004 należy stosować analogicznie do przypadków odmowy przyjęcia na pokład w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-209/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 5 marca 2019 r. — SM/Sparkasse Saarbrücken

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 5 marca 2019 r. — SM/Sparkasse Saarbrücken
      (Sprawa C-209/19)
      (2019/C 206/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Saarbrücken

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: SM

         Strona pozwana: Sparkasse Saarbrücken

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE (1) z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że do wymaganych informacji o „okres[ie]” lub o „inn[ych] warunk[ach] korzystania z [prawa do odstąpienia od umowy]” należą także przesłanki rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                  Czy art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG stoi na przeszkodzie wykładni, zgodnie z którą informacja o prawie do odstąpienia od umowy jest „jasna” i „zwięzła”, jeżeli w odniesieniu do rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy nie wymienia ona samodzielnie w sposób wyczerpujący wymaganych informacji obowiązkowych dotyczących rozpoczęcia biegu tego terminu, lecz odsyła w tym zakresie do przepisu krajowego — w niniejszej sprawie § 492 ust. 2 BGB [Bürgerliches Gesetzbuch, kodeksu cywilnego, zwanego dalej „BGB”] w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 czerwca 2014 r., który z kolei sam odsyła do dalszych przepisów krajowych — w niniejszej sprawie art. 247 §§ 3–13 EGBGB [Einführungsgesetz zum Bürgerlichen Gesetzbuche, ustawy wprowadzającej do kodeksu cywilnego, zwanej dalej „EGBGB”] w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 czerwca 2014 r., a zatem konsument jest zobowiązany do lektury licznych przepisów prawnych w różnych aktach ustawowych, aby uzyskać jasność co do tego, jakich informacji obowiązkowych należy udzielić, aby w przypadku jego umowy pożyczki doszło do rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie (i braku zasadniczych wątpliwości co do odesłania do przepisów krajowych):
                  Czy art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG stoi na przeszkodzie wykładni, zgodnie z którą informacja o prawie do odstąpienia od umowy jest „jasna” i „zwięzła”, jeżeli odesłanie do przepisu krajowego — w niniejszej sprawie § 492 ust. 2 BGB w brzmieniu obowiązującym w okresie od 30 lipca 2010 r. do 12 czerwca 2014 r. — oraz dalsze odesłanie przez ten przepis — w niniejszej sprawie do art. 247 §§ 3–13 EGBGB w brzmieniu obowiązującym w okresie od 4 sierpnia 2011 r. do 12 czerwca 2014 r. — prowadzi bezwzględnie do tego, że konsument musi dokonać kwalifikacji prawnej wykraczającej poza samą lekturę przepisów — przykładowo w odniesieniu do tego, czy udzielono mu pożyczki na warunkach zwyczajowo stosowanych do umów zabezpieczonych prawem rzeczowym na nieruchomości oraz ich tymczasowego finansowania lub czy występują umowy powiązane — aby uzyskać jasność co do tego, jakich informacji obowiązkowych należy udzielić, aby w przypadku jego umowy pożyczki doszło do rozpoczęcia biegu terminu do odstąpienia od umowy?

         (1)  Dz.U. 2008, L 133, s. 66.


title: Sprawa C-216/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 11 marca 2019 r. — WQ/Land Berlin

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 11 marca 2019 r. — WQ/Land Berlin
      (Sprawa C-216/19)
      (2019/C 206/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WQ

         Strona pozwana: Land Berlin

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy kwalifikujący się hektar jest w dyspozycji jego właściciela w rozumieniu art. 24 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1307/2013 (1), jeżeli żadnej osobie trzeciej nie przysługuje prawo użytkowania tego kwalifikującego się hektara, w szczególności prawo użytkowania pochodzące od właściciela, czy też obszar ten jest w dyspozycji osoby trzeciej lub nie jest w dyspozycji nikogo, jeżeli osoba trzecia bez prawa użytkowania faktycznie wykorzystuje rolniczo ten obszar?

                  2)

                  Czy zawarte w art. 32 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1307/2013 sformułowanie „każdy obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r. w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej określonych, odpowiednio, w tytule III oraz IVA rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 (2)”, należy interpretować w ten sposób, że dany obszar musiał w 2008 r. spełniać warunki wymagane odpowiednio w tytule III oraz IVA rozporządzenia nr 1782/2003 dla zapewnienia prawa do płatności w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej?

                  3)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy zawarte w art. 32 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1307/2013 sformułowanie „każdy obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r. w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej określonych, odpowiednio, w tytule III oraz IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003”, należy interpretować w ten sposób, że dla zakwalifikowania obszaru zalesionego zgodnie z art. 31 rozporządzenia nr 1257/1999 (3) jako kwalifikującego się hektara w rozumieniu art. 32 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia nr 1307/2013 niezbędne jest korzystanie ze związanego z tym obszarem prawa do płatności z tytułu odłogowania lub innego prawa do płatności w rozumieniu art. 44 ust. 1 lub art. 54 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003?

                  4)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie: czy zawarte w art. 32 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1307/2013 sformułowanie „każdy obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r. w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej określonych, odpowiednio, w tytule III oraz IVA rozporządzenia (WE) nr 1782/2003”, należy interpretować w ten sposób, że dla zakwalifikowania obszaru zalesionego zgodnie z art. 31 rozporządzenia nr 1257/99 jako kwalifikującego się hektara w rozumieniu art. 32 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia nr 1307/2013 niezbędne jest, żeby rolnik złożył w 2008 r. wniosek na podstawie art. 22 ust. 1 lub art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003 oraz spełnił pozostałe warunki uzyskania płatności bezpośrednich zgodnie z tytułami III lub IVA?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. 2013, L 347, s. 608).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. 2003, L 270, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia (Dz.U. 1999, L 160, s. 80).


title: Sprawa C-238/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 20 marca 2019 r. — EZ/Bundesrepublik Deutschland

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 20 marca 2019 r. — EZ/Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-238/19)
      (2019/C 206/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Hannover

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EZ

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2011/95/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że „odmowa odbycia służby wojskowej podczas konfliktu” nie musi być przez zainteresowanego dokonana w ramach sformalizowanego postępowania w przedmiocie odmowy, jeżeli prawo kraju pochodzenia nie przewiduje prawa do odmowy odbycia służby wojskowej?

                  2)

                  W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2011/95 poprzez uznanie prawa do „odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu” chroni również osoby, które nie stawiają się do dyspozycji administracji wojskowej kraju pochodzenia po upływie okresu odroczenia i które uchylają się od przymusowej rekrutacji, uciekając z kraju?

                  3)

                  W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: czy art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2011/95 należy interpretować w ten sposób, że odbycie służby wojskowej przez poborowego, który nie wie, do jakich operacji wojskowych zostanie skierowany w przyszłości, bezpośrednio lub pośrednio „pociągałoby za sobą dokonywanie przestępstw lub czynów stanowiących podstawę wykluczenia określonych w art. 12 ust. 2” już z tego powodu, że siły zbrojne jego kraju pochodzenia wielokrotnie i systematycznie popełniają takie przestępstwa lub czyny, wykorzystując do tego poborowych?

                  4)

                  Czy art. 9 ust. 3 dyrektywy 2011/95 należy interpretować w ten sposób, że także w przypadku aktów prześladowania określonych w art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2011/95 zgodnie z art. 2 lit. d) dyrektywy 2011/95 musi istnieć związek między powodami określonymi w art. 10 dyrektywy 2011/95 a aktami zaklasyfikowanymi jako prześladowanie w art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 2011/95 lub brakiem ochrony przed takimi aktami?

                  5)

                  W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte: czy związek między prześladowaniem poprzez ściganie na drodze karnej lub wymierzenie kary za odmowę odbycia służby wojskowej a powodem prześladowania istnieje w rozumieniu art. 9 ust. 3 w związku z art. 2 lit. d) dyrektywy 2011/95 już wtedy, gdy z odmową wiąże się ściganie na drodze karnej lub wymierzenie kary?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).


title: Sprawa C-242/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalun Bucureștti (Rumunia) w dniu 20 marca 2019 r. — CHEP Equipment Pooling NV/Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Serviciul Soluționare Contestații, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Administrația Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenți

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalun Bucureștti (Rumunia) w dniu 20 marca 2019 r. — CHEP Equipment Pooling NV/Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Serviciul Soluționare Contestații, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Administrația Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenți
      (Sprawa C-242/19)
      (2019/C 206/31)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalun Bucureștti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CHEP Equipment Pooling NV

         Strona pozwana: Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Serviciul Soluționare Contestații, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Administrația Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenți

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy transport palet z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego w celu ich późniejszego wynajęcia w tym ostatnim państwie członkowskim podatnikowi mającemu siedzibę i zidentyfikowanemu do celów VAT w Rumunii stanowi brak przemieszczenia w rozumieniu art. 17 ust. 2 dyrektywy [2006/112/WE] (1)?

                  2)

                  Niezależnie od odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy za podatnika w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2008/9/WE (2) uznaje się podatnika w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112, który nie ma siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz na terytorium innego państwa członkowskiego, nawet jeśli podatnik ten jest zidentyfikowany do celów VAT lub byłby zobowiązany do identyfikacji do celów VAT w państwie członkowskim zwrotu?

                  3)

                  Czy w świetle przepisów dyrektywy 2008/9/WE warunek braku identyfikacji do celów VAT w państwie członkowskim zwrotu stanowi dodatkowy warunek w odniesieniu do warunków przewidzianych w art. 3 dyrektywy 2008/9/WE, aby podatnik mający siedzibę w innym państwie członkowskim, który nie ma siedziby w państwie członkowskim zwrotu, mógł skorzystać z prawa do zwrotu w okolicznościach faktycznych takich jak rozpatrywane w niniejszej sprawie?

                  4)

                  Czy art. 3 dyrektywy 2008/9/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie praktyce organu administracji krajowej, który odmawia zwrotu VAT z powodu niespełnienia warunku przewidzianego wyłącznie w przepisach krajowych?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określająca szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (Dz.U. 2008 L 44, s. 23).


title: Sprawa C-249/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 25 marca 2019 r. — JE/KF

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 25 marca 2019 r. — JE/KF
      (Sprawa C-249/19)
      (2019/C 206/32)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul București

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa wnosząca apelację: JE

         Strona pozwana: KF

         Pytanie prejudycjalne

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczący wykładni przepisów art. 10 rozporządzenia nr 1259/2010, zgodnie z którymi „[w] przypadku gdy prawo właściwe wyznaczone na mocy art. 5 lub 8 nie przewiduje rozwodu lub nie zapewnia jednemu z małżonków, ze względu na jego płeć, równego dostępu do rozwodu lub separacji prawnej, właściwe jest prawo państwa sądu orzekającego”, w celu wyjaśnienia, czy wykładni wyrażenia „prawo właściwe wyznaczone na mocy art. 5 lub 8 nie przewiduje rozwodu”:

                  —

                  należy dokonywać w sposób zawężający i dosłowny, to znaczy tylko w odniesieniu do sytuacji, w której właściwe prawo obce nie przewiduje rozwodu w jakiejkolwiek formie, czy też należy je interpretować w sposób rozszerzający, to znaczy włączając także sytuację, w której właściwe prawo obce zezwala na rozwód, ale na wyjątkowo restrykcyjnych warunkach, co wymaga obowiązkowego postępowania przed rozwodem dotyczącego separacji prawnej, w stosunku do którego prawo państwa sądu orzekającego nie zawiera równoważnych przepisów proceduralnych.


title: Sprawa C-254/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 26 marca 2019 r. — Friends of the Irish Environment Limited/An Bord Pleanála

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 26 marca 2019 r. — Friends of the Irish Environment Limited/An Bord Pleanála
      (Sprawa C-254/19)
      (2019/C 206/34)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Friends of the Irish Environment Limited

         Druga strona postępowania: An Bord Pleanála

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy decyzja o przedłużeniu okresu obowiązywania zezwolenia na inwestycję stanowi wyrażenie zgody na przedsięwzięcie skutkujące koniecznością zastosowania art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG (1) z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (zwanej dalej „dyrektywą siedliskową”)?

                  2)

                  Czy którekolwiek z poniższych rozważań ma wpływ na odpowiedź na pytanie pierwsze?

                              a)

                              Zezwolenie na inwestycję (którego okres obowiązywania ma zostać przedłużony) zostało udzielone zgodnie z przepisami prawa krajowego, na których podstawie dyrektywa siedliskowa została nieprawidłowo przetransponowana, gdyż w przepisach tych niewłaściwie utożsamiono odpowiednią ocenę w rozumieniu dyrektywy siedliskowej z oceną oddziaływania na środowisko w rozumieniu dyrektywy OOŚ (dyrektywa 2011/92/UE (2)).

                              b)

                              W pierwotnie udzielonym zezwoleniu na inwestycję nie wskazano, czy wniosek o udzielenie zezwolenia został rozpatrzony na podstawie etapu 1 lub etapu 2 art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej ani zezwolenie to nie zawiera „całościowych, precyzyjnych i ostatecznych spostrzeżeń i wniosków, które mogłyby rozwiać z naukowego punktu widzenia wszelkie rozsądne wątpliwości w odniesieniu do skutków zamierzonych robót dla [obszaru], którego dotyczy”, stosownie do wymogów określonych w wyroku Trybunału z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie C-404/09, Komisja/Hiszpania (3).

                              c)

                              Wskutek upływu pierwotnego okresu obowiązywania zezwolenia na inwestycję zezwolenie to przestało obowiązywać w odniesieniu do całej inwestycji. Do czasu ewentualnego przedłużenia okresu obowiązywania zezwolenia nie wolno prowadzić żadnych objętych nim prac w zakresie realizacji inwestycji.

                              d)

                              Nigdy nie przeprowadzono żadnych prac w zakresie realizacji inwestycji objętej zezwoleniem na inwestycję.

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze — jakimi względami powinien kierować się właściwy organ przy przeprowadzaniu wstępnej oceny na etapie 1 zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej? Czy właściwy organ powinien przykładowo wziąć pod uwagę którąkolwiek z następujących kwestii lub wszystkie te kwestie: (i) czy zaszły jakiekolwiek zmiany w zamierzonych pracach i przeznaczeniu; (ii) czy po wydaniu decyzji o udzieleniu zezwolenia na inwestycję nastąpiła jakakolwiek zmiana w środowisku, np. w zakresie wyznaczenia obszarów europejskich; (iii) czy zaszły jakiekolwiek istotne zmiany w wiedzy naukowej, np. pojawiły się bardziej aktualne badania dotyczące kwalifikujących się interesów obszarów europejskich? Ewentualnie, czy właściwy organ jest zobowiązany do przeprowadzenia oceny wpływu całego przedsięwzięcia na środowisko?

                  4)

                  Czy należy wprowadzić rozróżnienie pomiędzy (i) zezwoleniem na inwestycję, które nakłada ograniczenia czasowe związane z okresem działalności (etap eksploatacji) a (ii) zezwoleniem na inwestycję, które nakłada wyłącznie ograniczenia czasowe związane z okresem, w którym mogą być prowadzone roboty budowlane (etap budowy), a które — przy założeniu, że roboty budowlane zostaną ukończone we wskazanym terminie — nie nakłada żadnych ograniczeń czasowych związanych z działalnością lub eksploatacją?

                  5)

                  W jakim zakresie, o ile w ogóle, spoczywa na sądzie krajowym obowiązek dokonywania wykładni przepisów w miarę możliwości zgodnie z przepisami dyrektywy siedliskowej i konwencją z Aarhus, pod warunkiem że strony sporu wyraźnie podniosły kwestię problemów interpretacyjnych w tym zakresie? W szczególności, jeżeli prawo krajowe przewiduje dwa tryby podejmowania decyzji, z których tylko jeden jest zgodny z dyrektywą siedliskową — czy sąd krajowy jest zobowiązany do dokonywania wykładni prawa krajowego w taki sposób, że można powołać się wyłącznie na zgodny z tą dyrektywą tryb podejmowania decyzji, nawet jeżeli w danej sprawie strony nie wskazały wyraźnie na tę konkretną wykładnię?

                  6)

                  Gdyby Trybunał odpowiedział na pytanie drugie lit. a) w ten sposób, że należy rozważyć, czy zezwolenie na inwestycję (którego okres obowiązywania ma zostać przedłużony) zostało udzielone na podstawie przepisu prawa krajowego, który w sposób niewłaściwy przetransponował dyrektywę siedliskową — czy sąd krajowy jest zobowiązany do odstąpienia od zastosowania normy krajowego prawa procesowego, która pozbawia osobę sprzeciwiającą się przedsięwzięciu możliwości zakwestionowania ważności wcześniejszego zezwolenia na inwestycję (którego termin obowiązywania wygasł) w związku z późniejszym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na inwestycję? Czy taka norma krajowego prawa procesowego jest niezgodna z obowiązkiem naprawczym, który niedawno został powtórzony w sprawie C-348/15, Stadt Wiener Neustadt (4)?

         (1)  Dz.U. 1992, L 206, s. 7.

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. 2012, L 26, s. 1).

         (3)  EU:C:2011:768.

         (4)  EU:C:2016:882.


title: Sprawa C-257/19: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Irlandia

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/31

      Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Irlandia
      (Sprawa C-257/19)
      (2019/C 206/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S.L. Kalėda, N. Yerrell, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Irlandia

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że nie przewidując organu dochodzeniowego, który jest niezależny z punktu widzenia swojej organizacji, swojej struktury prawnej i podejmowania przezeń decyzji od którejkolwiek ze stron, której interesy mogłyby stać w sprzeczności z powierzonym mu zadaniem, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 8 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/18/WE (1) ustanawiającej podstawowe zasady regulujące dochodzenia w sprawach wypadków w sektorze transportu morskiego i zmieniającej dyrektywę Rady 1999/35/WE oraz dyrektywę 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady;

                  —

                  obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy 2009/18/WE państwa członkowskie zapewniają prowadzenie dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa w przedmiocie bardzo poważnych wypadków morskich pod nadzorem bezstronnego stałego organu dochodzeniowego. Aby dochodzenie w sprawie bezpieczeństwa było prowadzone w sposób wolny od uprzedzeń, art. 8 ust. 1 wymaga, aby organ dochodzeniowy był niezależny z punktu widzenia swojej organizacji, swojej struktury prawnej i podejmowania przezeń decyzji od którejkolwiek ze stron, której interesy mogłyby stać w sprzeczności z powierzonym mu zadaniem.
      Komisja uważa, że komisja śledcza ds. badania wypadków morskich (Marine Casualty Investigation Board) utworzona przez Irlandię nie spełnia tego wymogu z tego względu, że dwóch z pięciu jej członków pełni także ogólne obowiązki regulacyjne i wykonawcze związane z bezpieczeństwem morskim statków pływających pod banderą irlandzką oraz z kontrolą bezpieczeństwa na wodach irlandzkich.

         (1)  Dz.U. 2009, L 131, s. 114.


title: Sprawa C-263/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 28 marca 2019 r. — T-Systems Magyarország Zrt. i in./Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság i in.

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 28 marca 2019 r. — T-Systems Magyarország Zrt. i in./Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság i in.
      (Sprawa C-263/19)
      (2019/C 206/37)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: T-Systems Magyarország Zrt., BKK Budapesti Közlekedési Központ Zrt., Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság

         Strona przeciwna: Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság, BKK Budapesti Közlekedési Központ Zrt., T-Systems Magyarország Zrt.

         Interwenient: Közbeszerzési Hatóság Elnöke

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 41 ust. 1 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także motywy 10, 29, 107, 109 i 111 oraz art. 1 ust. 2 i art. 72 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych oraz uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (1) sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisu krajowego lub praktyki dotyczącej wykładni i stosowania tego przepisu, które, biorąc pod uwagę umowny stosunek prawny między umawiającymi się stronami, stanowią, że naruszenia z tytułu bezprawnego zaniechania przeprowadzenia postępowania przetargowego (z naruszeniem przepisów regulujących zmiany umów) oraz z tytułu nieprzestrzegania przepisów regulujących zmiany w umowach dopuszcza się nie tylko instytucja zamawiająca, ale również wykonawca, który zawarł z nią umowę, na tej podstawie, że niezgodna z prawem zmiana umów wymaga wspólnego działania stron[?]

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, biorąc pod uwagę postanowienia art. 41 ust. 1 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także motywy 10, 29, 107, 109 i 111 oraz art. 1 ust. 2 i art. 72 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych oraz uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, czy motywy 19, 20 i 21 dyrektywy 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (2), a także art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (3) oraz dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (4), sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisu krajowemu lub praktyki dotyczącej wykładni i stosowania tego przepisu, które pozwalają na zastosowanie kary (grzywny) — innej niż skrócenie okresu obowiązywania umowy — z tytułu niezgodnego z prawem zaniechania przeprowadzenia postępowania przetargowego oraz nieprzestrzegania przepisów dotyczących zmiany umów również w stosunku do wykonawcy, który zawiera umowę z instytucją zamawiającą[?]

                  3)

                  W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na dwa pierwsze pytania sąd odsyłający zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o udzielenie mu wskazówek co do tego, czy w celu określenia wysokości kary (grzywny) wystarczająca jest okoliczność istnienia umownego stosunku prawnego między stronami, bez konieczności badania działania i wkładu stron, które doprowadziły do zmiany umowy.

         (1)  Dz.U. 2014, L 94, s. 65.

         (2)  Dz.U. 2007, L 335, s. 31.

         (3)  Dz.U. 1989, L 395, s. 33.

         (4)  Dz.U. 1992, L 76, s. 14.


title: Sprawa C-265/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 29 marca 2019 r. — Recorded Artists Actors Performers Ltd/Phonographic Performance (Ireland) Ltd; Minister for Jobs Enterprise and Innovation; Ireland; Attorney General

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 29 marca 2019 r. — Recorded Artists Actors Performers Ltd/Phonographic Performance (Ireland) Ltd; Minister for Jobs Enterprise and Innovation; Ireland; Attorney General
      (Sprawa C-265/19)
      (2019/C 206/38)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Ireland)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Recorded Artists Actors Performers Ltd

         Strona pozwana: Phonographic Performance (Ireland) Ltd; Minister for Jobs Enterprise and Innovation; Ireland; Attorney General

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy obowiązek dokonania przez sąd krajowy wykładni dyrektywy 2006/115 (1) w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (zwanej dalej „dyrektywą”) w świetle znaczenia i celu konwencji rzymskiej (2) lub WPPT (3) ogranicza się do pojęć wyraźnie przywoływanych w dyrektywie, czy też ewentualnie obejmuje on pojęcia, które znajdują się jedynie w dwóch umowach międzynarodowych? W szczególności, w jakim zakresie art. 8 dyrektywy należy interpretować w świetle wymogu „traktowania narodowego” zgodnie z art. 4 WPPT?

                  2)

                  Czy państwo członkowskie dysponuje uprawnieniem dyskrecjonalnym w zakresie ustalenia kryteriów służących określeniu, którzy artyści wykonawcy kwalifikują się jako „właściwi artyści wykonawcy” na mocy art. 8 dyrektywy? W szczególności, czy państwo członkowskie może ograniczyć prawo do odpowiedniego wynagrodzenia do okoliczności, w których (i) artystyczne wykonanie ma miejsce w państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego („EOG”) lub (ii) artyści wykonawcy mają miejsce zamieszkania lub pobytu w państwie EOG?

                  3)

                  Jakie uprawnienie dyskrecjonalne przysługuje państwu członkowskiemu w odniesieniu do odpowiedzi na zastrzeżenie zgłoszone przez inną umawiającą się stronę na mocy art. 15 ust. 3 WPPT? W szczególności, czy państwo członkowskie jest zobowiązane do dokładnego odzwierciedlenia warunków zastrzeżenia złożonego przez drugą umawiającą się stronę? Czy umawiająca się strona jest zobowiązana do niestosowania zasady 30 dni przewidzianej w art. 5 konwencji rzymskiej w zakresie, w jakim może to prowadzić do sytuacji, w której producent będący stroną zgłaszającą zastrzeżenie otrzymuje wynagrodzenie na podstawie art. 15 ust. 1, w przeciwieństwie do artystów wykonawców tego nagrania? W przeciwnym razie, czy strona odpowiadająca jest uprawniona do przyznania praw obywatelom strony zgłaszającej zastrzeżenie w sposób bardziej korzystny niż strona zgłaszająca zastrzeżenie, tzn. czy strona odpowiadająca może przyznać prawa, które nie są odwzajemniane przez stronę zgłaszającą zastrzeżenie?

                  4)

                  Czy dopuszczalne jest w każdym przypadku ograniczenie prawa do odpowiedniego wynagrodzenia do producentów nagrań dźwiękowych, tj. odmowa przyznania prawa artystom wykonawcom, których artystyczne wykonania zostały utrwalone w tych nagraniach dźwiękowych?

         (1)  Dz.U. 2006, L 376, s. 28.

         (2)  Międzynarodowa konwencja o ochronie wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych (1961).

         (3)  Traktat WIPO o artystycznych wykonaniach i fonogramach z 1996 r.


title: Sprawa C-276/19: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/35

      Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
      (Sprawa C-276/19)
      (2019/C 206/40)
      Język postępowania: angielski

         Strona

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A.X.P. Lewis i J. Jokubauskaitė, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że poprzez wprowadzenie nowych środków upraszczających, rozszerzających zerową stawkę oraz wyjątek względem podstawowego wymogu prowadzenia ewidencji VAT, przewidzianych w pierwotnym tekście Terminal Markets Order 1973, bez zwrócenia się do Komisji w celu uzyskania zezwolenia Rady, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 395 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej („dyrektywy VAT”);

                  —

                  obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W dniu 28 grudnia 1977 r. Zjednoczone Królestwo zgłosiło szczególne środki obejmujące Value Added Tax (Terminal Markets) Order 1973, umożliwiające na pewnych warunkach zawieranie towarowych kontraktów terminowych typu futures na określonych rynkach w Zjednoczonym Królestwie przy zwolnieniu z VAT i z wyłączeniem obowiązku prowadzenia ewidencji VAT.
      Tekst Value Added Tax (Terminal Markets) Order 1973 był wielokrotnie nowelizowany w celu objęcia jego zakresem stosowania szeregu rynków towarowych, które nie były wymienione w pierwotnym zgłoszeniu.
      Komisja twierdzi, że nowelizacje Value Added Tax (Terminal Markets) Order 1973 rozszerzają zakres pierwotnego odstępstwa zgłoszonego w 1977 r. przez Zjednoczone Królestwo. W rezultacie powinny być zgłoszone Komisji zgodnie z art. 395 ust. 1 dyrektywy VAT, co jednak nie miało miejsca.

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-286/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’instance d’Aulnaysous-Bois (Francja) w dniu 5 kwietnia 2019 r. — JE, KF/XL Airways SA

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/37

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’instance d’Aulnaysous-Bois (Francja) w dniu 5 kwietnia 2019 r. — JE, KF/XL Airways SA
      (Sprawa C-286/19)
      (2019/C 206/42)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal d’instance d’Aulnay-sous-Bois

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: JE, KF

         Strona pozwana: XL Airways SA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  W przedmiocie możliwości zastosowania dwóch części art. 3 ust. 2 lit. a) w przypadku opóźnienia lotu:

                              a)

                              Czy biorąc pod uwagę okoliczność, że prawo do odszkodowania w przypadku odmowy przyjęcia na pokład lub odwołania lotu przewidzianego w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. (1) zostało rozszerzone na opóźnienia lotu przez najnowsze orzecznictwo (wyrok TSUE, czwarta izba, z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych C-402/07 i C-432/07, Sturgeon), zawarty w przepisie warunek dotyczący stawiennictwa pasażera do odprawy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r., mający zastosowanie wyłącznie w przypadku odmowy przyjęcia na pokład, ma zastosowanie w ramach odszkodowania wnioskowanego przez pasażera poszkodowanego wskutek opóźnienia lotu, a nie wskutek odmowy przyjęcia na pokład?

                              b)

                              W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a), czy biorąc pod uwagę cele terminu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 („nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu”), związane z kwestią nadkompletu pasażerów oraz z wymogami bezpieczeństwa, wspomniany termin należy interpretować w tym przypadku jako „nie później niż 45 minut przed nową godziną opóźnionego odlotu, ogłoszoną na tablicach ogłoszeniowych lotniska lub przekazaną pasażerom”?

                  2)

                  W przedmiocie ciężaru dowodu „stawienia się do odprawy”:
                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a), to znaczy w przypadku zastosowania art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r., do odszkodowania wnioskowanego przez pasażera poszkodowanego wskutek opóźnienia lotu:

                              a)

                              Czy warunki przewidziane w art. 3 ust. 2 lit. a) są przesłanką wstępną, którą konsument musi udowodnić dla zastosowania rozporządzenia, czy przesłanką zwolnienia przewoźnika lotniczego pozwalającą na przedłożenie rejestru pasażerów w celu wykazania, że konsument nie stawił się do odprawy, o której mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r., „zgodnie z wymogami i w czasie określonym uprzednio na piśmie (w tym poprzez środki elektroniczne) przez przewoźnika lotniczego, organizatora wycieczek lub autoryzowane biura podróży, lub, jeżeli czas nie został określony, nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu”, biorąc pod uwagę zmiany technologiczne umożliwiające obecnie elektroniczne wydawanie zdematerializowanych kart pokładowych, brak jakichkolwiek oznaczeń czasowych na papierowych kartach pokładowych, wynikający z tego brak jakiegokolwiek obowiązku fizycznego stawiennictwa przy stanowisku odpraw oraz posiadanie jedynie przez przewoźników lotniczych wszelkich informacji dotyczących odprawy podróżnych do zakończenia procedury odpraw pasażerów?

                              b)

                              Czy zasada praktycznej skuteczności, cele rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. oraz wysoki poziom ochrony pasażerów i ogólnie konsumentów gwarantowany przez rozporządzenie (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. lub inne przepisy i zasady prawa wspólnotowego stoją na przeszkodzie przeniesieniu tylko i wyłącznie na pasażera ciężaru udowodnienia jego stawiennictwa do odprawy, o której mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r., „zgodnie z wymogami i w czasie określonym uprzednio na piśmie (w tym poprzez środki elektroniczne) przez przewoźnika lotniczego, organizatora wycieczek lub autoryzowane biura podróży, lub, jeżeli czas nie został określony, nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu”, biorąc pod uwagę zmiany technologiczne umożliwiające obecnie elektroniczne wydawanie zdematerializowanych kart pokładowych, brak jakichkolwiek oznaczeń czasowych na papierowych kartach pokładowych, wynikający z tego brak jakiegokolwiek obowiązku fizycznego stawiennictwa przy stanowisku odpraw oraz posiadanie jedynie przez przewoźników lotniczych wszelkich informacji dotyczących odprawy podróżnych do zakończenia procedury odpraw pasażerów?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-288/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht des Saarlandes (Niemcy) w dniu 9 kwietnia 2019 r. — QM/Finanzamt Saarbrücken

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/38

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht des Saarlandes (Niemcy) w dniu 9 kwietnia 2019 r. — QM/Finanzamt Saarbrücken
      (Sprawa C-288/19)
      (2019/C 206/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht des Saarlandes

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: QM

         Strona pozwana: Finanzamt Saarbrücken

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 56 ust. 2 dyrektywy 2006/112 (1) należy interpretować w ten sposób, że pod pojęciem „wynajmu środków transportu na rzecz osób niebędących podatnikami” rozumieć należy także udostępnienie należącego do przedsiębiorstwa podatnika pojazdu (pojazdu służbowego) do użytkowania na rzecz pracowników przedsiębiorstwa, gdy pracownicy ci nie uiszczają w związku z tym świadczenia wzajemnego niestanowiącego (części) świadczenia przez nich pracy, a więc nie dokonują żadnej zapłaty, nie przeznaczają na to żadnej części swojego wynagrodzenia pieniężnego, a nadto nie dokonują wyboru pomiędzy różnymi korzyściami udzielanymi przez podatnika na podstawie porozumienia między stronami, zgodnie z którym roszczenie o użytkowanie samochodu służbowego wiąże się z rezygnacją z innych korzyści?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1) w brzmieniu dyrektywy Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r. (Dz.U. 2008, L 44, s. 11).


title: Sprawa T-226/17: Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Adapta Color/EUIPO — Coatings Foreign IP (Rustproof System ADAPTA) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy Rustproof system ADAPTA — Częściowe unieważnienie prawa od znaku przez Izbę Odwoławczą — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) — Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) — Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/40

      Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Adapta Color/EUIPO — Coatings Foreign IP (Rustproof System ADAPTA)
      (Sprawa T-226/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Rustproof system ADAPTA - Częściowe unieważnienie prawa od znaku przez Izbę Odwoławczą - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) - Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem)
      (2019/C 206/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Adapta Color, SL (Peñiscola, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Macías Bonilla, G. Marín Raigal i E. Armero Lavie)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Markakis, A. Söder i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Coatings Foreign IP Co. LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Rajendra, solicitor, i S. Malynicz, QC)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lutego 2017 r. (sprawa R 2408/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Coatings Foreign IP a Adapta Color.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Adapta Color, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 202 z 26.6.2017.


title: Sprawa T-481/18: Postanowienie Sądu z dnia 8 kwietnia 2019 r. — Electroquimica Onubense/ECHA (REACH — Reprezentowanie przez adwokata lub radcę prawnego niebędącego osobą trzecią — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/41

      Postanowienie Sądu z dnia 8 kwietnia 2019 r. — Electroquimica Onubense/ECHA
      (Sprawa T-481/18) (1)

      (REACH - Reprezentowanie przez adwokata lub radcę prawnego niebędącego osobą trzecią - Oczywista niedopuszczalność)
      (2019/C 206/45)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Electroquimica Onubense, SL (Palos de la frontera, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat D. González Blanco)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: J.P. Trnka, C.M. Bergerat i M. Heikkilä, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata C. Garcíę Molyneux)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję ECHA SME D(2018)2931-DC z dnia 31 maja 2018 r. stwierdzającą, że skarżąca nie spełnia przesłanek skorzystania z opłaty ulgowej przewidzianej dla małych przedsiębiorstw, i nakładającą na skarżącą opłatę administracyjną.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                     Electroquimica Onubense, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa T-79/19 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 2 kwietnia 2019 r. — Lantmännen i Lantmännen Agroetanol/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Konkurencja — Postępowanie ugodowe — Dostęp do dokumentów — Brak pilnego charakteru)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/41

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 2 kwietnia 2019 r. — Lantmännen i Lantmännen Agroetanol/Komisja
      (Sprawa T-79/19 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Konkurencja - Postępowanie ugodowe - Dostęp do dokumentów - Brak pilnego charakteru)
      (2019/C 206/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lantmännen ek för (Sztokholm, Szwecja), Lantmännen Agroetanol AB (Norrköping, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci S. Perván Lindeborg i A. Johansson oraz R. Bachour, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Jimeno Fernández, G. Conte i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji Europejskiej C(2019) 743 final z dnia 28 stycznia 2019 r. w sprawie sprzeciwu dotyczącego ujawnienia informacji wniesionego przez Lantmännen ek för i Lantmännen Agroetanol AB na podstawie art. 8 decyzji 2011/695/UE Przewodniczącego Komisji Europejskiej z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (sprawa AT.40054 — Wskaźniki referencyjne dla etanolu).

         Sentencja

                  1)

                     Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                     Postanowienie z dnia 14 lutego 2019 r., Lantmännen i Lantmännen Agroetanol/Komisja (T-79/19 R), zostaje uchylone.

                  3)

                     Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.