title: Sprawa T-204/16: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2016 r. – Sun Media/EUIPO – Meta4 Spain (METABOX)

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/30

         Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2016 r. – Sun Media/EUIPO – Meta4 Spain (METABOX)
   (Sprawa T-204/16)
   (2016/C 232/38)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sun Media Ltd (Central Hong Kong, Specjalny Region Administracyjny Chin Hognkong) (przedstawiciel: adwokat A. Schnider)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Meta4 Spain, SA (Las Rozas, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „METABOX” – zgłoszenie nr 11 819 125

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 lutego 2016 r. w sprawie R 307/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               nakazanie EUIPO oraz drugiej stronie w postępowaniu przed EUIPO, w razie wstąpienia przez nią do sprawy w charakterze interwenienta, pokrycia własnych kosztów oraz zwrotu kosztów poniesionych przez skarżącą w postępowaniu przed Sądem i w postępowaniu odwoławczym przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 i nast. rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie obowiązku wykonywania przez EUIPO jego uprawnień zgodnie z ogólnymi zasadami prawa Unii Europejskiej.


title: Sprawa F-130/11: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/22

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-130/11)
   2012/C 65/41
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu uprawnień emerytalnych, nabytych przed wstąpieniem do służby w Komisji, na podstawie propozycji urzędu do spraw administrowania i rozliczania należności indywidualnych (PMO), w której dokonano ich ponownego obliczenia

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji anulujących i zastępujących propozycje przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżących w ramach wniosku złożonego przez nich na podstawie art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, oraz zawierających nowe propozycje dokonania obliczenia na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych, przyjętych w dniu 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-208/07: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — BOT Elektrownia Bełchatów i in. przeciwko Komisji

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/37

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — BOT Elektrownia Bełchatów i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-208/07)
   (2007/C 183/72)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: BOT Elektrownia Bełchatów S.A. (Rogowiec, Polska), BOT Elektrownia Turów S.A. (Bogatynia, Polska), BOT Elektrownia Opole S.A. (Brzezie, Polska), Elektrownia „Kozienice” S.A. (Świerże Górne, Polska), Elektrownia Połaniec S.A. — Grupa Electrabel Polska (Połaniec, Polska), Elektrownia „Rybnik” S.A. (Rybnik, Polska), Elektrownia Skawina S.A. (Skawina, Polska), Elektrownia „Stalowa Wola” S.A. (Stalowa Wola, Polska), Południowy Koncern Energetyczny S.A. (Katowice, Polska), Zespół Elektrowni Dolna Odra S.A. (Nowe Czarnowo, Polska), Zespół Elektrowni Ostrołęka S.A. (Ostrołęka, Polska) i Zespół Elektrowni Pątnów-Adamów-Konin S.A. (Konin, Polska) (przedstawiciele: B. Krużewski, M. Ciemiński, J. Młot-Schönthaler, N. Dodoo i S. Boullart, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na lata 2008-2012 zgłoszonego przez Polskę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE (1).
   Skarżące podnoszą w uzasadnieniu, że Komisja przyjęła błędną decyzję, w drodze której m.in. dopuszczalna całkowita ilość CO2, którą mogą wyemitować urządzenia objęte dyrektywą 2003/87/WE, została znacznie obniżona.
   Komisja naruszyła istotne przepisy proceduralne dyrektywy 2003/87/WE w ten sposób, że po pierwsze przyjęła niezgodnie z prawem zaskarżoną decyzję po upływie trzymiesięcznego terminu przewidzianego w art. 9 ust. 3 tej dyrektywy, a po drugie niezgodnie z prawem ograniczyła prawo skarżących do bycia wysłuchanym przed przyjęciem przez Polskę ostatecznego krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na lata 2008-2012.
   Ponadto Komisja nadużyła praw przyznanych w dyrektywie 2003/87/WE w ten sposób, że po pierwsze przyjęła zbyt niską stopę wzrostu produktu krajowego brutto dla Polski i zbyt surowy stopień zmniejszenia emisji, co spowodowało przyjęcie zaniżonej kwoty całkowitej emisji dla Polski, a po drugie ograniczając emisje krajowe na lata 2008-2012 znacznie poniżej tego, co byłoby konieczne dla Polski dla osiągnięcia celów protokołu z Kyoto, naruszyła rzeczywisty cel dyrektywy jako efektywnego pod względem kosztów instrumentu wypełnienia zobowiązań stron protokołu z Kyoto.
   W końcu Komisja naruszyła zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności, równego traktowania, obowiązku współpracy instytucjonalnej oraz obowiązku uzasadnienia.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32).


title: Sprawa T-444/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 lutego 2008 r. — CPEM przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Złożenie wniosku — Niedopuszczalność — Stowarzyszenie — Szkoda finansowa — Brak pilnego charakteru)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/29

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 lutego 2008 r. — CPEM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-444/07 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Złożenie wniosku - Niedopuszczalność - Stowarzyszenie - Szkoda finansowa - Brak pilnego charakteru)
   (2008/C 92/59)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Centre de promotion de l'emploi par la micro-entreprise (CPEM) (Marsylia, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Bonnefoi)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn i A. Steiblytė, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Zawieszenie wykonania noty obciążającej nr 3240912189 z dnia 17 grudnia 2007 r. dotyczącej decyzji Komisji C(2007) 4645 z dnia 4 października 2007 r. cofającej pomoc przyznaną z Europejskiego Funduszu Społecznego (FSE) na rzecz CPEM decyzją C(1999) 2645 z dnia 17 sierpnia 1999 r.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.


title: Sprawa T-420/09: Skarga wniesiona w dniu 19 paźdzernika 2009 r. — BSA przeciwko OHIM — Loblaws (PRÉSIDENT)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/37

         Skarga wniesiona w dniu 19 paźdzernika 2009 r. — BSA przeciwko OHIM — Loblaws (PRÉSIDENT)
   (Sprawa T-420/09)
   2009/C 312/61
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BSA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: D. Masson, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Loblaws, Inc.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 sierpnia 2009 r. (sprawa R 1744/2008-4),

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: BSA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „PRÉSIDENT” dla towarów i usług z klas 5, 29, 30 i 42 — zgłoszenie nr 2 135 200

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Loblaws, Inc.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny francuski znak towarowy „President’s Choice” dla towarów z klas 5, 30, 31 i 32 i graficzny wspólnotowy znak towarowy „PRESIDENT’S CHOICE” dla towarów z klas 30, 31 i 32 (znak wspólnotowy nr 1 872 407)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie odwołania jako niedopuszczalne

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 59 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] i art. 71 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (1) oraz zasady kontradyktoryjności z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa C-407/09: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/16

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-407/09)
   2010/C 11/27
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Contù-Durande i M. Rochaud-Joët)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując środków wymaganych do wykonania wyroku wydanego przez Trybunał w dniu 18 lipca 2007 r. w sprawie C-26/07 Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 228 ust. 1 WE,

               —

               zasądzenie od Republiki Greckiej wpłacenia na rzecz Komisji na rachunek „środki własne Wspólnoty Europejskiej” okresowej kary pieniężnej w wysokości 72 532,80 EUR za każdy dzień zwłoki w przyjęciu środków wymaganych do wykonania wyroku wydanego przez Trybunał w sprawie C-26/07, licząc od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, aż do dnia wykonania wyroku w sprawie C-26/07,

               —

               zasądzenie od Republiki Greckiej wpłacenia na rzecz Komisji na rachunek „środki własne Wspólnoty Europejskiej” ryczałtu dziennego w kwocie 10 512 EUR za każdy dzień zwłoki od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie C-26/07 do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie lub do dnia przyjęcia środków wymaganych do wykonania wyroku w sprawie C-26/07 w razie, gdyby nastąpiło ono wcześniej,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym przypadku Republika Grecka nie przyjęła dotychczas środków koniecznych do transpozycji dyrektywy 2004/80/WE do greckiego porządku prawnego.
   W rezultacie nie ulega wątpliwości, że Republika Grecka nie przyjęła dotychczas środków wymaganych do wykonania wyroku Trybunału z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C-26/07 Komisja przeciwko Republice Greckiej.
   W rozumieniu art. 228 ust. 2 akapit drugi traktatu WE, Komisja wskazuje w skardze wysokość okresowej kary pieniężnej lub ryczałtu do zapłacenia przez dane państwo członkowskie, którą Komisja uzna za odpowiednią do okoliczności. W niniejszym przypadku Komisja wniosła do Trybunału o zasądzenie ryczałtu i okresowej kary pieniężnej.
   Komisja na podstawie zasad i metod określonych w komunikacie z dnia 13 grudnia 2005 r. w celu ustalenia żądanej kwoty bierze pod uwagę trzy zasadnicze kryteria: a) wagę naruszenia; b) czas trwania naruszenia; c) konieczność nadania karze odstraszającego charakteru.
   Analiza dotycząca zastosowania tych kryteriów w niniejszym przypadku prowadzi do uznania, że czas trwania naruszenia i jego skutki w zakresie interesów prywatnych i publicznych są znaczące i uzasadniają nałożenie żądanych kar pieniężnych.
   Jak wynika ze sprawozdania Komisji dotyczącego transpozycji dyrektywy wszystkie państwa członkowskie oprócz Grecji dokonały transpozycji dyrektywy do krajowych porządków prawnych i zapewniają wymaganą w dyrektywie ochronę.
   Brak transpozycji dyrektywy do greckiego porządku prawnego uniemożliwia realizację zasadniczego celu swobodnego przepływu osób w jednolitej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Skutki w zakresie interesów o ogólnym i indywidualnym charakterze są w rezultacie znaczące.


title: Sprawa F-106/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 grudnia 2012 r. — Goddijn przeciwko Europolowi

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/33

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 grudnia 2012 r. — Goddijn przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-106/12)
   2013/C 46/73
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.


title: Sprawa C-516/06 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Ferriere Nord SpA (Odwołanie — Konkurencja — Decyzja Komisji — Grzywna — Wykonanie — Rozporządzenie (EWG) nr 2988/74 — Przedawnienie — Akt niekorzystny — Niedopuszczalność)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Ferriere Nord SpA
   (Sprawa C-516/06 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Decyzja Komisji - Grzywna - Wykonanie - Rozporządzenie (EWG) nr 2988/74 - Przedawnienie - Akt niekorzystny - Niedopuszczalność)
   (2008/C 22/24)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci i F. Amato, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Ferriere Nord SpA (przedstawiciele: W. Viscardini i G. Donà, avvocati)
   Przedmiot
   Odwołanie wniesione przeciwko wyrokowi Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T-153/04 Ferriere Nord przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji, zawartych w piśmie z dnia 5 lutego i piśmie przesłanym za pośrednictwem faksu w dniu 13 kwietnia 2004 r., dotyczących należnego salda grzywny nałożonej na Ferriere Nord SpA decyzją Komisji 89/515/EWG z dnia 2 sierpnia 1989 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 85 traktatu EWG (sprawa IV/31.533 — Metalowa siatka spawana elektrycznie)
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T-153/04 Ferriere Nord przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Wniesiona przez Ferriere Nord SpA skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich zawartych w piśmie z dnia 5 lutego 2004 r. i piśmie przesłanym za pośrednictwem faksu w dniu 13 kwietnia 2004 r., dotyczących należnego salda grzywny nałożonej na Ferriere Nord SpA decyzją Komisji 89/515/EWG z dnia 2 sierpnia 1989 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 85 traktatu EWG (IV/31.533 — Metalowa siatka spawana elektrycznie) jest niedopuszczalna.

               3)

               Ferriere Nord SpA zostaje obciążona kosztami postępowania w obu instancjach.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa T-92/12: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2012 roku — Gas przeciwko OHIM — Grotto (GAS)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/21

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2012 roku — Gas przeciwko OHIM — Grotto (GAS)
   (Sprawa T-92/12)
   2012/C 126/41
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: André Pierre Gas (Marsylia, Francja) (przedstawiciel: adwokat L. Levy)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Grotto SpA (Chiuppano, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie R 600/2009-1 w całości oraz o przekazanie sprawy do OHIM w celu ponownego jej rozpatrzenia w świetle przyszłego rozstrzygnięcia;

               —

               obciążenie właściciela spornego znaku towarowego przyszłymi kosztami tego postępowania w całości i zobowiązanie go do zwrotu stronie skarżącej kosztów poniesionych przez nią do tej pory w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „GAS” dla towarów należących do klas 9, 18 i 25 — zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy nr 882548

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Grotto SpA

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku opiera się z jednej strony na stosowaniu art. 53 ust. 1 lit. a) i b); art. 8 ust. 1 lit. b); art. 53 ust. 2 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, z drugiej zaś strony na zarejestrowanych we Francji graficznych znakach towarowych nr 1594704 i nr 1627459 „-GAS- BIJOUX” i „BIJOUX -GAS-” dla towarów należących do klasy 14 i 25.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i oddalenie wniosku o unieważnienie

      Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 56 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 57 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009) i zasady 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 2868/95; naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 40/94 oraz art. L714 ust. 5 lit. b) francuskiego kodeksu własności intelektualnej; naruszenie art. 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009), ponieważ Izba Odwoławcza kilkakrotnie naruszyła prawo i dokonała błędnej oceny w odniesieniu do dowodu używania wcześniejszego znaku towarowego w klasie 25.

               Niepoprawne stosowanie art. 52 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 oraz naruszenie art. 53 rozporządzenia nr 40/94 i przepisów prawa francuskiego, to znaczy art. 2262 kodeksu cywilnego i art. L714 ust. 3 kodeksu własności intelektualnej, ponieważ Izba Odwoławcza dokonała nieprawidłowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

               Naruszenie art. 62 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza, podjąwszy decyzję o skorzystaniu z uprawnień Wydziału Unieważnień, nie powinna była ograniczyć swojej analizy wyłącznie do wcześniejszego prawa wynikającego z rejestracji znaku nr 1594704 ani też przekazać sprawy Wydziałowi Unieważnień do ponownego rozpatrzenia w przedmiocie innych podniesionych praw, które były przedmiotem wcześniejszej analizy.


title: Sprawa C-38/06: Skarga wniesiona w dniu  24 stycznia 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/7

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii
   (Sprawa C-38/06)
   (2006/C 74/14)
   Język postępowania: portugalski
   W dniu 24 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Güntera Wilmsa i Margaridę Afonso, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Portugalii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że odmawiając pobrania i przekazania do dyspozycji Komisji środków własnych należnych z tytułu przywozu wyposażenia i sprzętu wojskowego w okresie od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. oraz odmawiając zapłaty odsetek za zwłokę, Republika Portugalii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej w okresie od 1 stycznia 1998 r. do 30 maja 2000 r. na mocy art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia nr 1552/89 (1), a po tej dacie na podstawie odpowiadających im przepisów rozporządzenia 1150/2000 (2),

               2)

               obciążenie Republiki Portugalii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja twierdzi, że art. 296 WE nie pozwala Państwu Członkowskiemu na zwolnienie z należności celnych sprzętu wojskowego, z tego względu, że pobranie ich nie może być uważane za zagrożenie fundamentalnych interesów w zakresie bezpieczeństwa tego Państwa Członkowskiego.
   Wobec braku konkretnych argumentów uzasadniających potrzebę odstępstwa od przepisów celnych w celu zapewnienia ochrony fundamentalnych interesów w zakresie bezpieczeństwa, Komisja uważa, że Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 26 WE, art. 20 wspólnotowego kodeksu celnego (3), a w konsekwencji na mocy wspólnotowej taryfy celnej.
   Jest niedopuszczalne, by Państwo Członkowskie uchylało się od swych obowiązków w zakresie solidarnego współfinansowania budżetu wspólnotowego, powołując się na potrzebę obniżenia swych wydatków wojskowych.
   W razie naruszenia przyjętych przepisów każde Państwo Członkowskie ponosi wynikające z tego konsekwencje finansowe, jako że w takim wypadku ma zastosowanie mechanizm, który poprzez odwołanie się do „PNB” kompensuje niewystarczający zakres tradycyjnych środków własnych i VAT. Poszanowanie zasady prawidłowej gospodarki finansowej oraz elementarnych pojęć słuszności i odpowiedzialności wymaga, by Państwa Członkowskie, które przekazały do dyspozycji środki własne w wysokości niższej niż wymagana, indywidualnie ponosiły wynikające z tego dla budżetu wspólnotowego konsekwencje a zatem dokonywały wpłat kwot nieuzyskanych w wyniku uchybienia zobowiązaniom.
   W świetle okoliczności, że rozporządzenie nr 150/2003 (4) miało zastosowanie począwszy od 1 stycznia 2003 r. rozpatrywane uchybienie zobowiązaniom trwało do 31 grudnia 2002 r. Dopiero począwszy od tej daty wskazane rozporządzenie pozwala na zawieszenie w określonych okolicznościach należności celnych na pewne rodzaje wyposażenia i sprzętu wojskowego.
   Władze portugalskie powinny były w odniesieniu do omawianego przywozu dokonać zaksięgowania należności celnych zgodnie z postanowieniami wspólnotowego kodeksu celnego, pokonać poboru należności celnych i przedstawić do dyspozycji Komisji uzyskane w ten sposób środki własne, zgodnie z art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia nr 1552/89 i odpowiadającymi im przepisami rozporządzenia nr 1150/2000. Ponieważ doszło do naruszenia ustawodawstwa celnego, Wspólnocie musi zostać przekazana kwota odpowiadająca nieprzekazanym środkom własnym. Kwota ta jest powiększona o odsetki za zwłokę, o których mowa w art. 11 rozporządzenia nr 1150/2000.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1552 z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie wykonania decyzji 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150 z dnia 22 maja 2000 r. w sprawie wykonania decyzji 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, str. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, str. 1).

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 150/2003 z dnia 21 stycznia 2003 r. zawieszające należności celne przywozowe na niektóre rodzaje broni i sprzętu wojskowego (Dz.U. L 25, str. 1).


title: Sprawa C-315/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Mechelen (Belgia) w dniu 7 czerwca 2013 r. — Openbaar Ministerie przeciwko Edgardowi Janowi De Clercq i in.

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Mechelen (Belgia) w dniu 7 czerwca 2013 r. — Openbaar Ministerie przeciwko Edgardowi Janowi De Clercq i in.
   (Sprawa C-315/13)
   2013/C 252/32
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Mechelen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Openbaar Ministerie

      Strony pozwane: Edgard Jan De Clercq, Emiel Amede Rosa De Clercq, Nancy Genevieve Wilhelmina Rottiers, Ermelinda Jozef Martha Tampère, Thermotec NV

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 56 TFUE i 57 TFUE (dawniej art. 49 WE i 50 WE) oraz art. 3 ust. 1 i 10 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. 1997, L 18, s. 1), ewentualnie w związku z art. 19 dyrektywy 2006/123/Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one art. 141 ustawy programowej (I) z dnia 27 grudnia 2006 r., zgodnie z którym na osobę, u której lub na której rzecz delegowani pracownicy lub delegowani praktykanci świadczą pracę bezpośrednio lub przez podwykonawcę, zostaje nałożony obowiązek przekazania — przed rozpoczęciem zatrudnienia tych osób — drogą elektroniczną (bądź, jeśli nie jest to możliwe, telefaksem lub pocztą) krajowemu urzędowi zabezpieczenia społecznego danych identyfikacyjnych osób, które nie mogą przedłożyć wystawionego ich pracodawcy potwierdzenia otrzymania zgłoszenia, w związku z art. 157 tej ustawy oraz art. 183 ust. 1 pkt 1 kodeksu karnego zabezpieczenia społecznego, które sankcjonują nieprzestrzeganie tego przepisu karami porządkowymi?


title: Wykreślenie sprawy T-89/04

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/45

         Wykreślenie sprawy T-89/04 (1)

   (2004/C 228/109)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 24 maja 2004 r., prezes pierwszej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-89/04, C.I. Bieger przeciwko Europolowi.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa C-572/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 2 listopada 2015 r. – F. Hoffmann-La Roche AG/Accord Healthcare OÜ

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 2 listopada 2015 r. – F. Hoffmann-La Roche AG/Accord Healthcare OÜ
   (Sprawa C-572/15)
   (2016/C 027/16)
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Riigikohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: F. Hoffmann-La Roche AG

      Strona pozwana: Accord Healthcare OÜ

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 21 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 (1) z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (wersja ujednolicona) należy interpretować w ten sposób, że skutkuje on skróceniem okresu ważności dodatkowego świadectwa ochronnego, które zostało wydane w państwie członkowskim zgodnie z prawem krajowym przed jego przystąpieniem do Unii Europejskiej i którego okres ważności w odniesieniu do aktywnego składnika według wskazań zawartych w tym świadectwie przekraczałby 15 lat od chwili wydania pierwszego zezwolenia na obrót w Unii Europejskiej produktem leczniczym składającym się z tego aktywnego składnika lub go zawierającym?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 21 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (wersja ujednolicona) jest zgodny z prawem Unii Europejskiej, w szczególności z ogólnymi zasadami prawa Unii Europejskiej dotyczącymi ochrony praw nabytych, zasadą niedziałania prawa wstecz i Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej?

      (1)  Dz.U. L 152, s. 1.


title: Sprawa C-482/06: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2006 — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/49

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2006 — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-482/06)
   (2006/C 326/100)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: E. Montaguti i G. Braga da Cruz)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla wykonania dyrektywy 2003/98/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, a w każdym razie poprzez niepodanie ich do wiadomości Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 12 powołanej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 czerwca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 345, str. 90.


title: Sprawa C-602/14 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 21 października 2014 r. w sprawie T-374/14, Bharat Heavy Electricals Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 23 grudnia 2014 r. przez Bharat Heavy Electricals Ltd

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/14

         Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 21 października 2014 r. w sprawie T-374/14, Bharat Heavy Electricals Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 23 grudnia 2014 r. przez Bharat Heavy Electricals Ltd
   (Sprawa C-602/14 P)
   (2015/C 311/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Bharat Heavy Electricals Ltd (przedstawiciel: adwokat A. Mc Donagh)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2015 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) oddalił odwołanie i obciążył Bharat Heavy Electricals Ltd kosztami postępowania.


title: Sprawa F-143/11: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/26

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-143/11)
   2012/C 65/52
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji o odmowie zwrotu jednej czwartej kosztów poniesionych przez skarżącego w sprawie F-81/09 Marcuccio przeciwko Komisji, do czego pozwana została zobowiązana w wyroku z dnia 15 lutego 2011 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej przez Komisję lub przypisywalnej Komisji o oddaleniu żądań skarżącego zawartych w jego wniosku z dnia 16 sierpnia 2011 r., przekazanym organowi powołującemu Komisji przez jego tymczasowego przedstawiciela prawnego;

               —

               stwierdzenie, że Komisja zaniechała podjęcia środków w celu wykonania wyroku SSP wydanego w dniu 15 lutego 2011 r. w sprawie F-81/09 Marcuccio przeciwko Komisji a konkretnie środków w celu wykonania fragmentu sentencji wspomnianego wyroku dotyczącej kosztów postępowania;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 3 316,31 EUR, z którą to kwotą w razie niedokonania jej zapłaty będą wiązać się odsetki w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją naliczane od następnego dnia po wniesieniu skargi do dnia rzeczywistego dokonania zapłaty;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 5 EUR/dzień za każdy kolejny dzień zaniechania, o którym mowa powyżej, poczynając od następnego dnia po wniesieniu skargi aż do 180 dnia po dniu 17 sierpnia 2011 r., która ta kwota 5 EUR powinna zostać wpłacona wspomnianego dnia a jeśli nie zostanie to będą się z nią wiązać odsetki w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją naliczane od następnego dnia po dniu, w którym zapłata miała zostać dokonana aż do dnia jej rzeczywistego dokonania;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 6 EUR/dzień za każdy kolejny dzień zaniechania, o którym mowa powyżej, w okresie od 181 dnia po dniu 17 sierpnia 2011 r. do 270 dnia po wspomnianym dniu, która ta kwota 6 EUR powinna zostać wpłacona tego dnia a jeśli nie zostanie to będą się z nią wiązać odsetki w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją naliczane od następnego dnia po dniu, w którym zapłata miała zostać dokonana aż do dnia jej rzeczywistego dokonania;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 7,50 EUR/dzień za każdy kolejny dzień zaniechania, o którym mowa powyżej, w okresie od 271 dnia po dniu 17 sierpnia 2011 r. do 360 dnia po wspomnianym dniu, która ta kwota 7,50 EUR powinna zostać wpłacona tego dnia a jeśli nie zostanie to będą się z nią wiązać odsetki w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją naliczane od następnego dnia po dniu, w którym zapłata miała zostać dokonana aż do dnia jej rzeczywistego dokonania;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 10 EUR/dzień za każdy kolejny dzień zaniechania, o którym powyżej, w okresie rozpoczynającym się 361 dnia po dniu 17 sierpnia 2011 r., która ta kwota 10 EUR powinna zostać wpłacona tego dnia a jeśli nie zostanie to będą się z nią wiązać odsetki w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją naliczane od następnego dnia po dniu, w którym zapłata miała zostać dokonana aż do dnia jej rzeczywistego dokonania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-25/10: Postanowienie Sądu z dnia 8 listopada 2011 r. — BASF Schweiz i BASF Lampertheim przeciwko Komisji (Konkurencja — Kartele — Rynki stabilizatorów cynowych i stabilizatorów termicznych na bazie ESBO/estrów — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Cofnięcie decyzji — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/16

         Postanowienie Sądu z dnia 8 listopada 2011 r. — BASF Schweiz i BASF Lampertheim przeciwko Komisji
   (Sprawa T-25/10) (1)

   (Konkurencja - Kartele - Rynki stabilizatorów cynowych i stabilizatorów termicznych na bazie ESBO/estrów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Cofnięcie decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
   2012/C 6/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BASF Schweiz AG, dawniej BASF Specialty Chemicals Holding GmbH (Bazyleja, Szwajcaria) i BASF Lampertheim GmbH (Lampertheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci F. Montag i T. Wilson)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Ronkes Agerbeek i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata W. Berga)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 i 2 decyzji Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38589 — Stabilizatory termiczne) w zakresie w jakim postanowienia te dotyczą skarżących oraz — tytułem ewentualnym — żądanie obniżenia wysokości grzywien nałożonych na skarżące na mocy art. 2 tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa C-302/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München — Niemcy) — Zino Davidoff SA przeciwko Bundesfinanzdirektion Südost (Znaki towarowe — Rejestracja międzynarodowa — Protokół do porozumienia madryckiego — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 146 — Wywoływanie przez rejestrację międzynarodową i rejestrację wspólnotową identycznych skutków we Wspólnocie — Rozporządzenie (WE) nr 1383/2003 — Artykuł 5 ust. 4 — Towary podejrzane o naruszenie praw do znaku towarowego — Działania organów celnych — Właściciel wspólnotowego znaku towarowego — Prawo do domagania się podjęcia działań również w jednym lub kilku z państw członkowskich innych niż państwo, w którym został złożony wniosek — Rozszerzenie na uprawnionego z rejestracji międzynarodowej)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München — Niemcy) — Zino Davidoff SA przeciwko Bundesfinanzdirektion Südost
   (Sprawa C-302/08) (1)

   (Znaki towarowe - Rejestracja międzynarodowa - Protokół do porozumienia madryckiego - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 146 - Wywoływanie przez rejestrację międzynarodową i rejestrację wspólnotową identycznych skutków we Wspólnocie - Rozporządzenie (WE) nr 1383/2003 - Artykuł 5 ust. 4 - Towary podejrzane o naruszenie praw do znaku towarowego - Działania organów celnych - Właściciel wspólnotowego znaku towarowego - Prawo do domagania się podjęcia działań również w jednym lub kilku z państw członkowskich innych niż państwo, w którym został złożony wniosek - Rozszerzenie na uprawnionego z rejestracji międzynarodowej)
   2009/C 205/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht München

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Zino Davidoff SA

      Strona pozwana: Bundesfinanzdirektion Südost

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht München — Wykładnia art. 5 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa (Dz.U. L 196, s. 7) — Przewidziane jedynie dla właścicieli wspólnotowych znaków towarowych prawo do zwrócenia się z wnioskiem o podjęcie działań przez organy celne mające na celu, poza podjęciem działań przez organy celne państwa członkowskiego, w którym złożono wniosek, podjęcie działań przez organy celne jednego lub kilku z pozostałych państw członkowskich — Rozszerzenie tego prawa na właścicieli znaków zarejestrowanych na poziomie międzynarodowym w rozumieniu art. 146 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego — Skutki prawne przystąpienia przez Wspólnotę Europejską do protokołu do Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa, w związku z art. 146 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1992/2003 z dnia 27 października 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że pozwala on uprawnionemu z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego domagać się, na równi z właścicielem wspólnotowego znaku towarowego, podjęcia działań przez organy celne również w jednym lub kilku z państw członkowskich innych niż państwo, w którym złożył on wniosek.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa C-564/07: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/12

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-564/07)
   (2008/C 79/22)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie, że

                           —

                           wymagając, aby wszyscy rzecznicy patentowi, mający legalną siedzibę w innym państwie członkowskim, którzy pragną tymczasowo świadczyć usługi w Austrii, uprzednio wpisali się do specjalnego registru austriackiego, w zakresie, w jakim wpis ten jest uzależniony od wcześniejszego zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu prowadzenia działalności zawodowej,

                           —

                           poddając rzeczników patentowych, mających legalną siedzibę w innym państwie członkowskim, którzy pragną tymczasowo świadczyć usługi w Austrii, nadzorowi dyscyplinarnemu austriackich organów również w odniesieniu do sankcji za inne zachowania aniżeli poważne naruszenie obowiązków zawodowych,

                           —

                           uzależniając każde świadczenie usługi przez rzeczników patentowych, mający legalną siedzibę w innym państwie członkowskim, od wcześniejszego zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu prowadzenia działalności zawodowej,

                           —

                           zobowiązując rzeczników patentowych, mających legalną siedzibę w innym państwie członkowskim, którzy pragną tymczasowo świadczyć usługi w Austrii do włączenia do postępowania dopuszczonego w danym okręgu adwokata, określonego za porozumieniem stron albo wyznaczenia pełnomocnika ds. doręczeń mającego miejsce zamieszkania w Austrii,

                     Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 49 WE,

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem art. 49 WE wymaga nie tylko wyeliminowania wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo w stosunku do usługodawców z siedzibą w innym państwie członkowskim, lecz również zniesienia jakichkolwiek ograniczeń, nawet gdy obowiązują one bez różnicy zarówno w stosunku do krajowych usługodawców, jak i usługodawców z innych państw członkowskich, jeżeli są w stanie wstrzymać, ograniczyć lub uczynić mniej atrakcyjną działalność usługodawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, gdzie zgodnie z przepisami świadczy on takie same usługi.
   Zdaniem Komisji austriackie przepisy dotyczące rzeczników patentowych ograniczają swobodę świadczenia usług w rozumieniu art. 49 WE, zobowiązując rzeczników patentowych, mających legalną siedzibę w innym państwie członkowskim, którzy pragną tymczasowo świadczyć usługi w Austrii, do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu prowadzenia działalności zawodowej, wpisania się do austriackiego rejestru, poddania się nadzorowi dyscyplinarnemu austriackiej izby rzeczników patentowych i w przypadku reprezentacji strony, włączenia do postępowania dopuszczonego w danym okręgu adwokata, określonego za porozumieniem stron.
   Wymogi te są w stanie ograniczyć w Austrii tymczasowe świadczenie usług w zakresie obsługi przez rzecznika patentowego przez rzeczników patentowych, mających legalną siedzibę w innym państwie członkowskim, względnie czynią je przynajmniej mniej atrakcyjnym. Przestrzeganie przepisów prawnych zarówno państwa siedziby, jak i państwa członkowskiego miejsca świadczenia usługi stanowi mianowicie dla usługodawcy dodatkowe obciążenie gospodarcze, ponieważ musi on uzyskać informacje na temat przepisów obowiązujących w państwie członkowskim miejsca świadczenia usługi, ponadto zostaje on poddany podwójnemu uregulowaniu, przy w państwie członkowskim miejsca wykonania usługi nie są uwzględniane uregulowania, którym usługodawca jest już poddany w państwie członkowskim swojej siedziby. Przedmiotowe uregulowanie jest również w stanie zniechęcić konsumentów od udzielania zlecenia usługodawcy mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim, ponieważ w porównaniu ze skorzystaniem z usług austriackiego usługobiorcy powoduje to powstanie dodatkowych kosztów.
   Środki krajowe, które wstrzymują, ograniczają lub czynią mniej atrakcyjnym wykonywanie gwarantowanych przez traktat swobód podstawowych są zgodne z traktatem tylko wtedy, gdy po pierwsze realizują nadrzędne względy interesu publicznego, po drugie są stosowanie w niedyskryminujący sposób, po trzecie odpowiednio do zapewnienia osiągnięcia zamierzonego celu i po czwarte nie wykraczają poza granice tego, co jest konieczne dla osiągnięcia tego celu. Za nadrzędne względy interesu ogólnego uznawane są przy tym jedynie takie względy, które nie są już chronione przez przepisy, którym usługodawca podlega w państwie członkowskim swojej siedziby.
   Komisja jest zdania, że sporne ograniczenia nie są dopuszczalne ani na podstawie wyraźnie przewidzianych w traktacie przepisów ustanawiających wyjątki, ani nie są uzasadnione w świetle utrwalonego orzecznictwa dotyczącego nadrzędnych względów interesu ogólnego. Sporne obowiązki, nałożone na rzeczników patentowych mających siedzibę w innym państwie członkowskim, wykraczają mianowicie ponad to co konieczne dla zrealizowania celów w postaci ochrony konsumenta i zgodnego z prawem przebiegu postępowania.


title: Sprawa C-25/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 19 stycznia 2017 r. – Tietosuojavaltuutettu

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 19 stycznia 2017 r. – Tietosuojavaltuutettu
   (Sprawa C-25/17)
   (2017/C 086/23)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus (najwyższy sąd administracyjny)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Tietosuojavaltuutettu (generalny inspektor ochrony danych osobowych)

      Druga strona postępowania: Jehovan todistajat -uskonnollinen yhdyskunta (wspólnota religijna Świadków Jehowy)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przewidziane w art. 3 ust. 2 dyrektywy o ochronie danych (1) wyjątki dotyczące zakresu stosowania tej dyrektywy powinny być interpretowane w ten sposób, że dokonywane przez członków wspólnoty religijnej zbieranie i inne przetwarzanie danych osobowych mające miejsce w związku działalnością kaznodziejską realizowaną poprzez odwiedzanie kolejnych gospodarstw domowych nie jest objęte zakresem stosowania tej dyrektywy? Jakie znaczenie dla oceny możliwości stosowania tej dyrektywy ma z jednej strony okoliczność, że działalność kaznodziejska, w ramach której zbierane są te dane, jest organizowana przez wspólnotę religijną i jej zbory, a z drugiej strony, że stanowi ona jednocześnie indywidualną praktykę religijną członków wspólnoty religijnej?

               2)

               Czy definicja pojęcia „zbioru danych” zawarta w art. 2 lit. c) dyrektywy o ochronie danych powinna być, uwzględniając motywy 26 i 27 tej dyrektywy, interpretowana w ten sposób, że całość danych osobowych, które nie są zbierane w sposób zautomatyzowany w związku z opisaną powyżej działalnością kaznodziejską realizowaną poprzez odwiedzanie kolejnych gospodarstw domowych (nazwisko i adres oraz inne możliwe dane i charakterystyki dotyczące osoby),

                           a)

                           nie stanowi takiego zbioru danych z tego powodu, że kartoteki lub rejestry lub też inne systemy porządkujące służące wyszukiwaniu nie są wyraźnie objęte definicją zawartą w fińskiej ustawie o danych osobowych, lub

                           b)

                           stanowi taki zbiór danych z tego powodu, że z danych tych, uwzględniając ich przeznaczenie, w rzeczywistości łatwo i bez nadmiernych kosztów mogą zostać uzyskane informacje potrzebne do dalszego wykorzystania, tak jak jest to przewiedziane w fińskiej ustawie o danych osobowych?

               3)

               Czy zwrot „który samodzielnie lub wspólnie z innymi podmiotami określa cele i sposoby przetwarzania danych” zawarty w art. 2 lit. d) dyrektywy o ochronie danych należy interpretować w ten sposób, że wspólnota religijna, która organizuje działania, w ramach których zbierane są dane osobowe (między innymi przez podział obszarów aktywności osób prowadzących działalność kaznodziejską, przez obserwację działalności kaznodziejskiej oraz utrzymywanie rejestrów z osobami nieżyczącymi sobie wizyt głosicieli) w odniesieniu do tej działalności jej członków może być uznana za administratora danych, chociaż wspólnota religijna wskazuje, że jedynie poszczególni głosiciele mają dostęp do zgromadzonych informacji?

               4)

               Czy wskazany art. 2 lit. d) powinien być intepretowany w ten sposób, że wspólnota religijna może być jedynie wówczas uznana za administratora danych, gdy stosuje inne szczególne środki, jak zlecenia lub pisemne instrukcje, za pomocą których kieruje zbieraniem danych, czy też wystarczy, że wspólnota religijna odgrywa faktyczną rolę w kierowaniu działaniami swoich członków?
               Udzielenie odpowiedzi na pytanie trzecie i czwarte jest jedynie wówczas konieczne, gdy ze względu na odpowiedzi na pytanie pierwsze i drugie należy stosować dyrektywę. Udzielenie odpowiedzi na pytanie czwarte jest jedynie wówczas konieczne, gdy z uwagi na odpowiedź na pytanie trzecie nie można wykluczyć stosowania art. 2 lit. d) dyrektywy do wspólnoty religijnej.

      (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. 1995, L 281, s. 31).


title: Sprawa C-237/14 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 września 2016 r. – Lidl Stiftung & Co. KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (Odwołanie – Znak towary Unii Europejskiej – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Odwołanie oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/6

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 września 2016 r. – Lidl Stiftung & Co. KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      (Sprawa C-237/14 P) (1)

      ((Odwołanie - Znak towary Unii Europejskiej - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne))
      (2016/C 454/12)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Lidl Stiftung & Co. KG (przedstawiciele: M. Wolter, M. Kefferpütz i A.K. Marx, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

                  2)

                  Lidl Stiftung & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa T-287/07: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2007 r. — cApStAn przeciwko Komisji

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/16

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2007 r. — cApStAn przeciwko Komisji
   (Sprawa T-287/07)
   (2007/C 223/26)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: cApStAn Sprl (z siedzibą w Brukseli, Belgia) (przedstawiciel: J. Bublot, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Komisji.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 22 maja 2007 r. oddalającej ofertę skarżącej złożoną w ramach postępowania przetargowego „Post-editing services PER 2007” (1) ze względu na brak wykazania doświadczenia w tej dziedzinie.
   Na poparcie swego wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji skarżąca podnosi, że Komisja w oczywiście błędny sposób odczytała jej ofertę, ponieważ postępowanie przetargowe dotyczyło dokładnie jej zakresu działalności, co skarżąca wyraźnie zaznaczyła w ofercie. Skarżą wskazuje również, że w tej dziedzinie zostało jej już w przeszłości udzielone zamówienie publiczne przez Komisję, i że dokonywane wówczas świadczenia nigdy nie były kwestionowane.
   Ponadto, skarżąca podnosi, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest oczywiście błędne, oraz że błąd ten skutkuje całkowitym brakiem uzasadnienia.

      (1)  Dz.U. 2007/S 21-023949.


title: Sprawa T-519/15: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2015 r. – myToys.de/OHIM – Laboratorios Indas (myBaby)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/42

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2015 r. – myToys.de/OHIM – Laboratorios Indas (myBaby)
   (Sprawa T-519/15)
   (2015/C 363/52)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: myToys.de GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Hauss-Löhde i M. Mette)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Laboratorios Indas, SA (Pozuelo de Alarcon, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „myBaby” – zgłoszenie nr 10 846 426

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 czerwca 2015 r. w sprawie R 1002/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 czerwca 2015 r. wydanej w postępowaniu odwoławczym R 1002/2014-2;

               —

               oddalenie sprzeciwu w całości;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 maja 2015 r. wydanej w postępowaniu odwoławczym R 1137/2014-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 216/96 z dnia 5 lutego 1996 r. ustanawiającego regulamin wewnętrzny izb odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).


title: Sprawa T-362/08: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2008 r. — IFAW Internationaler Tiershutz-Fonds przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/42

         Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2008 r. — IFAW Internationaler Tiershutz-Fonds przeciwko Komisji
   (Sprawa T-362/08)
   (2008/C 301/72)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: IFAW Internationaler Tiershutz-Fonds gGmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Crosby i S. Santoro)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca wnosi o:

               —

               nakazanie Komisji przedłożenia Trybunałowi pisma z dnia 15 marca 2000 r. skierowanego przez kanclerza Niemiec G. Schrödera do przewodniczącego Komisji R. Prodiego;

               —

               uznanie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa i zawiera rażące błędy w zakresie oceny, a w tym stanie rzeczy stwierdzenie jej nieważności; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą, zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania Sądu Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie C-64/05 P (1) Trybunał Sprawiedliwości uchylił wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2004 r. wydany w sprawie T-168/02 IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds przeciwko Komisji, (Zb. Orz. s. 1435), stwierdzający nieważność decyzji Komisji z dnia 26 marca 2002 r. oddalającej wniosek skarżącej z dnia 20 grudnia 2001 r. o udzielenie dostępu do dokumentów dotyczących deklasyfikacji obszaru rzeki Łaby w Hamburgu — rezerwatu przyrody objętego ochroną w ramach programu Natura 2000, ustanowionego przez dyrektywę Rady 92/43/EWG (2), dla rozbudowy istniejącej fabryki Daimler Chrysler Aerospace GmbH w celu przystosowania jej do końcowego montażu samolotów Airbus A3XX. W rezultacie, w świetle wyroku wydanego przez Trybunał w postępowaniu odwoławczym, pismem z dnia 13 lutego 2008 r. skarżąca ponowiła swój wniosek o udzielenie dostępu do żądanych przezeń dokumentów, a w dniu 29 kwietnia 2008 r. złożyła wniosek potwierdzający, zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (3).
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi, na podstawie art. 230 WE, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 czerwca 2008 r. częściowo uwzględniającej jej żądanie i odmawiającej dostępu do jednego z dokumentów, o którego udostępnienie wniosła ona na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady.
   Skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo, stosując art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 do sytuacji czysto wewnątrzwspólnotowej. Skarżąca twierdzi nadto, że Komisja rażąco naruszyła prawo, gdy uznała, że treść pisma kanclerza Schrödera była poufna do tego stopnia, że jej ujawnienie mogło stworzyć zagrożenie dla polityki gospodarczej Niemiec i innych państw członkowskich Wspólnoty. Skarżąca podnosi dalej, że Komisja popełniła rażące błędy w zakresie oceny, gdy uznała, że ujawnienie tego pisma naruszyłoby proces podejmowania decyzji, a wreszcie, gdy nie uznała interesu publicznego za nadrzędny w stosunku do wymogu poufności procesu podejmowania decyzji.

      (1)  Sprawa C-64/05 P Królestwo Szwecji przeciwko Komisji, (Zb. Orz. s. 11389).

      (2)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. 1992, L 206, s. 7).

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa T-432/16: Wyrok Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik/EUIPO (медведь [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego медведь — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr°207/2009]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/44

         Wyrok Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik/EUIPO (медведь
   (Sprawa T-432/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego медведь - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nro207/2009])
   (2017/C 283/67)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik GmbH (Bühl, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Lingenfelser)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: P. Ivanov i D. Hanf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 maja 2016 r. (sprawa R 240/2016-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego медведь jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


title: Sprawa F-125/05: Skarga wniesiona w dniu  19 grudnia 2005 r.  — Tsarnavas przeciwko Komisji

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/54

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2005 r. — Tsarnavas przeciwko Komisji
   (Sprawa F-125/05)
   (2006/C 60/100)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Vassilios Tsarnavas (Ateny, Grecja) [Przedstawiciel: N. Lhoëst, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 1 kwietnia 2005 r. oddalającej wniosek skarżącego złożony na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego (wniosek nr D/007/05);

               —

               o ile zachodzi taka potrzeba, uchylenie decyzji Komisji z dnia 7 października 2005 r. oddalającej zażalenie skarżącego (nr R/488/05);

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania w wysokości 72 000 EUR za poniesioną przez skarżącego szkodę i doznaną krzywdę w związku z nieprawidłowościami lub powtarzającymi się niezgodnymi z prawem działaniami administracji, popełnionymi przez Komisję w ramach postępowania w sprawie awansu w 1998 r. i w 1999 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący kwestionuje decyzje Komisji oddalające, kolejno, wniosek i zażalenie złożone w celu uzyskania odszkodowania poniesionej szkody i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, które zostały spowodowane działaniem Komisji w ramach postępowania w sprawie awansu w 1998 r. i w 1999 r. Skarżący wszczynał mianowicie, celu podważenia środków podjętych wobec niego przez Komisję, czterokrotnie postępowanie poprzedzające wniesienie skargi oraz cztery postępowania sądowe, które prowadziły do wycofania albo uchylenia wspomnianych środków.
   Szkoda wynika z faktu, iż w celu zapewnienia pełnego prawa do obrony w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, skarżący musiał skorzystać z profesjonalnej porady prawnej. Krzywda wynika z sytuacji niepewności, w jakiej znajdował się skarżący na przestrzeni kilku lat, jak również utraty zaufania do instytucji.


title: Sprawa T-43/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  25 października 2005 r.  Fardoom i Reinard przeciwko Komisji (Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery — Ocena za okres 2001/2002)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2005 r. Fardoom i Reinard przeciwko Komisji
   (Sprawa T-43/04) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery - Ocena za okres 2001/2002)
   (2005/C 330/50)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Mohammad Reza Fardoom (Roodt-sur-Syre, Luksemburg) i Marie-José Reinard (Bertrange, Luksemburg) [Przedstawiciele: G. Bouneou i F. Frabetti, avocats]

      Strona pozwana:
      Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Tytułem żądania głównego — uchylenie oceny za okres 2001/2002 w części dotyczącej skarżących, a tytułem żądania ewentualnego — uchylenie sprawozdań z przebiegu kariery skarżących za ten okres
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja o przyjęciu sprawozdania z przebiegu kariery Marie-José Reinard za okres od 1 lipca 2001 r. do 31 grudnia 2002 r. zostaje uchylona.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja poniesie własne koszty oraz koszty poniesione przez M.-J. Reinard.

               4)

               Mohammad Reza Fardoom poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004


title: Sprawa T-156/12: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2012 r. — Sweet Tec przeciwko OHIM (Kształt owalu)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/32

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2012 r. — Sweet Tec przeciwko OHIM (Kształt owalu)
   (Sprawa T-156/12)
   2012/C 165/53
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sweet Tec GmbH (Boizenburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Nägele)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 stycznia 2012 r. w sprawie R 542/2011-1 dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 9 554 171;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt owalu dla towarów z klas 16 i 30 (zgłoszenie nr 9 554 171).

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający i nie jest opisowy dla towarów objętych zgłoszeniem.


title: Sprawa C-425/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 lipca 2017 r. — Günter Hartmann Tabakvertrieb GmbH & Co. KG/Stadt Kempten

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 lipca 2017 r. — Günter Hartmann Tabakvertrieb GmbH & Co. KG/Stadt Kempten
   (Sprawa C-425/17)
   (2017/C 347/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Günter Hartmann Tabakvertrieb GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Stadt Kempten

      Przy udziale: Landesanwaltschaft Bayern

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy wykładni art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40/UE (1) należy dokonywać w ten sposób, że przez „wyroby tytoniowe przeznaczone do żucia” należy rozumieć jedynie wyroby tytoniowe do żucia w tradycyjnym rozumieniu?

               2.

               Czy wykładni art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40/UE należy dokonywać w ten sposób, że „wyroby tytoniowe przeznaczone do żucia” oznacza to samo co „tytoń do żucia” w rozumieniu art. 2 pkt 6 dyrektywy?

               3.

               Czy odpowiedź na pytanie, czy dany wyrób tytoniowy jest „przeznaczony do żucia” w rozumieniu art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40/UE, musi być udzielona w oparciu o obiektywną ocenę cech danego wyrobu, nie zaś w oparciu o informacje udzielone przez jego producenta czy też sposób, w jaki używają go w rzeczywistości jego konsumenci?

               4.

               Czy wykładni art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40/UE należy dokonywać w ten sposób, że, aby uznać, iż mamy do czynienia ze przeznaczeniem do żucia konieczne jest, aby wyrób tytoniowy, ze względu na swą konsystencję i zwartość, nadawał się do żucia, a przy żuciu tego wyrobu uwalniały się zawarte w nim składniki?

               5.

               Czy wykładni art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40/UE należy dokonywać w ten sposób, że, aby uznać, iż mamy do czynienia z wyrobem tytoniowym „przeznaczonym do żucia” konieczne, ale również wystarczające jest, aby wskutek lekkiego, powtarzającego się nacisku zębami czy też językiem wydzieliło się z tego wyrobu więcej składników niż wydziela się zeń przy samym trzymaniu w ustach?

               6.

               Czy też do „przeznaczenia do żucia” konieczne jest, aby przy samym trzymaniu w ustach czy też ssaniu nie dochodziło do wydzielania się żadnych składników?

               7.

               Czy cecha nadawania się „do żucia” w rozumieniu art. 2 pkt 8 dyrektywy 2014/40/UE może także zostać nadana wyrobowi tytoniowemu poprzez postać, w jakim jest oferowany, na przykład w bibułkowych saszetkach?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE (Dz.U. 2014, L 127, s. 1).


title: Sprawa C-33/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okrajno Sodišče Pliberk (Austria) w dniu 23 stycznia 2017 r. – Čepelnik d.o.o./Michael Vavti

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okrajno Sodišče Pliberk (Austria) w dniu 23 stycznia 2017 r. – Čepelnik d.o.o./Michael Vavti
   (Sprawa C-33/17)
   (2017/C 086/24)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Okrajno Sodišče Pliberk

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Čepelnik d.o.o.

      Strona pozwana: Michael Vavti

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającą rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwu członkowskiemu zobowiązania zleceniodawcy krajowego do wstrzymania płatności i do zapłaty zabezpieczenia w wysokości niewypłaconego wynagrodzenia za wykonane dzieło, jeżeli wstrzymanie płatności i zapłata zabezpieczenia służy wyłącznie zabezpieczeniu ewentualnej kary pieniężnej, która może być nałożona dopiero w osobnym postępowaniu prowadzonym przeciwko usługodawcy z siedzibą w innym państwie członkowskim?
               W przypadku odpowiedzi przeczącej na to pytanie:

                           a)

                           Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającą rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwu członkowskiemu zobowiązania zleceniodawcy krajowego do wstrzymania płatności i do zapłaty zabezpieczenia w wysokości niewypłaconego wynagrodzenia za wykonane dzieło, jeżeli usługodawcy z siedzibą w innym państwie członkowskim UE, przeciwko któremu wymierzono karę grzywny, nie przysługuje w postępowaniu o zapłatę zabezpieczenia środek prawny przeciwko nałożeniu zabezpieczenia, a odwołanie zleceniodawcy krajowego od tej decyzji nie ma skutku zawieszającego?

                           b)

                           Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającą rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwu członkowskiemu zobowiązania zleceniodawcy krajowego do wstrzymania płatności i do zapłaty zabezpieczenia w wysokości niewypłaconego wynagrodzenia za wykonane dzieło tylko dlatego, że usługodawca ma siedzibę w innym państwie członkowskim Unii?

                           c)

                           Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 2014/67/UE z 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającą rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwu członkowskiemu zobowiązania zleceniodawcy krajowego do wstrzymania płatności i do zapłaty zabezpieczenia w wysokości niewypłaconego wynagrodzenia za wykonane dzieło, mimo że nie jest ono jeszcze wymagalne, a wysokość ostatecznego wynagrodzenia za wykonane dzieło w związku z należnościami wzajemnymi i prawem zatrzymania nie została jeszcze ustalona?


title: Sprawa C-418/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Polska) w dniu 5 września 2014 r. – ROZ-ŚWIT Zakład Produkcyjno-Handlowo-Usługowy Henryk Ciurko, Adam Pawłowski spółka jawna przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej we Wrocławiu

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Polska) w dniu 5 września 2014 r.– ROZ-ŚWIT Zakład Produkcyjno-Handlowo-Usługowy Henryk Ciurko, Adam Pawłowski spółka jawna przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej we Wrocławiu
   (Sprawa C-418/14)
   (2014/C 462/20)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ROZ-ŚWIT Zakład Produkcyjno-Handlowo-Usługowy Henryk Ciurko, Adam Pawłowski spółka jawna

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 w zw. z art. 2 ust. 3 i w zw. z art. 21 ust. 4 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on regulacji krajowej przewidzianej w treści art. 89 ust. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. nr 3 poz. 11 ze zm.; dalej u.p.a.), która nakazuje zastosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych do oleju opałowego na skutek braku spełnienia przez podatnika wymogu formalnego przewidzianego w art. 89 ust. 14-15 u.p.a.?

               2)

               Czy zasada proporcjonalności nie sprzeciwia się wymogowi formalnemu przewidzianemu w art. 89 ust. 14-15 u.p.a. uzależniającemu zastosowanie obniżonej stawki akcyzy przewidzianej dla olejów opałowych od konieczności sporządzenia i złożenia zestawienia oświadczeń nabywców w ustawowym terminie, abstrahując od zaistnienia warunku materialnego w postaci sprzedaży paliwa na cele opałowe?

               3)

               Czy zgodna z zasadą proporcjonalności jest sankcja przewidziana w treści art. 89 ust. 16 u.p.a. polegająca na obciążeniu sprzedawcy podatkiem akcyzowym, jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, wyliczonym według stawki przewidzianej dla paliw silnikowych (art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a.) w odniesieniu do oleju opałowego na skutek niespełnienia warunku formalnego przewidzianego w treści art. 89 ust. 14-15 u.p.a.?

      (1)  Dz.U. L 283, s. 51; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 09 Tom 001 P. 405 – 424


title: Sprawa T-406/16: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2017 r. – Dogg Label/EUIPO – Chemoul (JAPRAG) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy JAPRAG — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy JAPAN-RAG — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/41

         Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2017 r. – Dogg Label/EUIPO – Chemoul (JAPRAG)
   (Sprawa T-406/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy JAPRAG - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy JAPAN-RAG - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 277/61)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Dogg Label (Marsylia, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Angelier)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również, interwenient przed Sądem: Patrick Chemoul (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Hoffman)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 maja 2016 r. (sprawa R 2336/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Dogg Label a P. Chemoulem.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 maja 2016 r. (sprawa R-2336/2015–2).

               2)

               Dogg Label, EUIPO i Patrick Chemoul pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


title: Sprawa T-565/10: Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2012 r. — ThyssenKrupp Steel Europe przeciwko OHIM (Highprotect) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Highprotect — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/25

         Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2012 r. — ThyssenKrupp Steel Europe przeciwko OHIM (Highprotect)
   (Sprawa T-565/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Highprotect - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 118/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ThyssenKrupp Steel Europe AG (Duisburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Ulrich)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 września 2010 r. (sprawa R 1038/2010-1) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego Highprotect jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               ThyssenKrupp Steel Europe AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011.


title: Sprawa T-67/13: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Novartis Europharm/Komisja [Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu generycznego produktu leczniczego Zoledronic acid Hospira — zoledronic acid — Okres ochrony prawnej danych referencyjnych produktów leczniczych Zometa i Aclasta, zawierających substancje czynną kwas zoledronowy — Dyrektywa 2001/83/WE — Rozporządzenie (EWG) nr 2309/93 i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 — Ogólne pozwolenie na dopuszczenie do obrotu — Okres ochrony prawnej danych]

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/29

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Novartis Europharm/Komisja
   (Sprawa T-67/13) (1)

   ([Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu generycznego produktu leczniczego Zoledronic acid Hospira - zoledronic acid - Okres ochrony prawnej danych referencyjnych produktów leczniczych Zometa i Aclasta, zawierających substancje czynną kwas zoledronowy - Dyrektywa 2001/83/WE - Rozporządzenie (EWG) nr 2309/93 i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 - Ogólne pozwolenie na dopuszczenie do obrotu - Okres ochrony prawnej danych])
   (2015/C 363/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis Europharm Ltd (Horsham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: C. Schoonderbeek, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mifsud-Bonnici i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Hospira UK Ltd (Royal Leamington Spa, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo N. Stoate i H. Austin, solicitors, J. Stratford, QC, a następnie M. Stoate i E. Vickers, solicitors, oraz J. Stratford)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2012) 8605 wersja ostateczna z dnia 19 listopada 2012 r. przyznającej pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dla produktu leczniczego stosowanego u ludzi Zoledronic acid Hospira – zoledronic acid.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Novartis Europharm Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i Hospira UK Ltd.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa F-14/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 23 września 2008 r. — Chevallier-Carmana i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/67

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 23 września 2008 r. — Chevallier-Carmana i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-14/06) (1)

   (2008/C 301/133)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006, s. 37.


title: Sprawa T-13/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2006 r. — Castell des Remei przeciwko OHIM — Bodegas Roda (ODA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejszy międzynarodowy słowny znak towarowy RODA i wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe BODEGAS RODA, RODA I i RODA II — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego ODA — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/16

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2006 r. — Castell des Remei przeciwko OHIM — Bodegas Roda (ODA)
   (Sprawa T-13/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejszy międzynarodowy słowny znak towarowy RODA i wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe BODEGAS RODA, RODA I i RODA II - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego ODA - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 310/31)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Castell del Remei, SL (Castell del Remei, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Grau Mora, A. Angulo, M. Baylos Morales, A. Velázquez Ibánez, F. de Visscher, E. Cornu, É. De Gryse, D. Moreau i P. Merino Baylos)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. García Murillo, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Bodegas Roda, SA (La Rioja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. López Camba)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 października 2004 r. (sprawa R 691/2003-1), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Bodegas Roda, SA a Castell del Remei, SL.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005.


title: Sprawy połączone T-116/13 P i T-117/13 P: Postanowienie Sądu z dnia 13 stycznia 2014 r. — Lebedef przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowania w sprawie oceny w 2008 r. i w 2009 r. — Zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy w połowie wymiaru czasu pracy do celów związkowej działalności przedstawicielskiej — Sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej obejmujące zadania wykonywane w zatrudniającej jednostce — Wyznaczenie przez zwiﾅzek zawodowy — Odrzucenie skarg w pierwszej instancji jako oczywiście bezzasadnych — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/21

      Postanowienie Sądu z dnia 13 stycznia 2014 r. — Lebedef przeciwko Komisji
      (Sprawy połączone T-116/13 P i T-117/13 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowania w sprawie oceny w 2008 r. i w 2009 r. - Zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy w połowie wymiaru czasu pracy do celów związkowej działalności przedstawicielskiej - Sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej obejmujące zadania wykonywane w zatrudniającej jednostce - Wyznaczenie przez związek zawodowy - Odrzucenie skarg w pierwszej instancji jako oczywiście bezzasadnych - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)
      (2014/C 71/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy, wspierani przez B. Wägenbaura, avocat)

         Przedmiot

      Dwa odwołania mające na celu uchylenie postanowień Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawach F-70/11 i F-109/11 Lebedef przeciwko Komisji.

         Sentencja

                  1)

                  Odwołania zostają oddalone.

                  2)

                  Giorgio Lebedef pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach niniejszej instancji.

         (1)  Dz.U C 147 z 25.5.2013.


               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/1

         2010/C 24/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 11 z 16.1.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 312 z 19.12.2009.

      Dz.U. C 297 z 5.12.2009.

      Dz.U. C 282 z 21.11.2009.

      Dz.U. C 267 z 7.11.2009.

      Dz.U. C 256 z 24.10.2009.

      Dz.U. C 244 z 10.10.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-306/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — Compaq Computer International Corporation przeciwko Inspecteur der Belastingdienst — Douanedistrict Arnhem (Wartość celna — Komputery przenośne wraz z oprogramowaniem zawierającym system operacyjny)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/13

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — Compaq Computer International Corporation przeciwko Inspecteur der Belastingdienst — Douanedistrict Arnhem
   (Sprawa C-306/04) (1)

   (Wartość celna - Komputery przenośne wraz z oprogramowaniem zawierającym system operacyjny)
   (2006/C 331/22)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Gerechtshof te Amsterdam
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Compaq Computer International Corporation

      Strona pozwana: Inspecteur der Belastingdienst — Douanedistrict Arnhem
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te Amsterdam — Wykładnia art. 32 ust.1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. L 302, str. 1) — Wartość celna towarów — Komputery przenośne wyposażone w chwili przywozu w oprogramowanie zawierające system operacyjny
   Sentencja
   Przy przywozie komputerów, które sprzedający wyposażył w oprogramowanie zawierające jeden lub kilka systemów operacyjnych, udostępnionych mu bezpłatnie przez kupującego, należy, zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. b) lub c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, dla potrzeb ustalenia wartości celnej tych komputerów, dodać do ich wartości transakcyjnej wartość tego oprogramowania, jeżeli nie została ona wliczona do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za rzeczone komputery.
   To samo odnosi się do sytuacji, gdy władze krajowe, zgodnie z prawem wspólnotowym, uznają za wartość transakcyjną cenę innej umowy sprzedaży niż umowa sprzedaży zawarta przez nabywcę wspólnotowego. W takim przypadku za kupującego w rozumieniu art. 32 ust. 1 lit. b) lub c) rozporządzenia nr 2913/92 należy uznać kupującego, który zawarł umowę tej innej sprzedaży.

      (1)  Dz. U. C 228 z 11.9.2004.


title: Sprawa C-178/06: Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 21 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estonii

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/28

         Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 21 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estonii
   (Sprawa C-178/06) (1)

   (2007/C 96/54)

      Język postępowania: estoński

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006.


title: Sprawa T-43/17: Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2017 r. – No Limits/EUIPO – Morellato (NO LIMITS) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy NO LIMITS — Uchylenie zaskarżonej decyzji — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/51

         Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2017 r. – No Limits/EUIPO – Morellato (NO LIMITS)
   (Sprawa T-43/17) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy NO LIMITS - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 283/79)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: No Limits International Investments SA (Bissone, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat F. Canu)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Scardocchia i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Morellato SpA (Fratte di Santa Giustina in Colle, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 listopada 2016 r. (sprawa R 2007/2015-5) dotycząca postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Morellato a No Limits Investments.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez No Limits International Investments SA.

      (1)  Dz.U. C 95 z 27.3.2017.


title: Sprawa C-203/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Català de Contractes del Sector Públic – Hiszpania) – Consorci Sanitari del Maresme/Corporació de Salut del Maresme i la Selva (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 267 TFUE — Właściwość Trybunału — Status organu odsyłającego jako sądu — Niezawisłość — Obligatoryjna jurysdykcja — Dyrektywa 89/665/EWG — Artykuł 2 — Organy odpowiedzialne za procedury odwoławcze — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 1 ust.8 i art. 52 — Procedury udzielania zamówień publicznych — Pojęcie „podmiotu publicznego” — Organy administracji publicznej — Włączenie)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Català de Contractes del Sector Públic – Hiszpania) – Consorci Sanitari del Maresme/Corporació de Salut del Maresme i la Selva
   (Sprawa C-203/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Właściwość Trybunału - Status organu odsyłającego jako sądu - Niezawisłość - Obligatoryjna jurysdykcja - Dyrektywa 89/665/EWG - Artykuł 2 - Organy odpowiedzialne za procedury odwoławcze - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 1 ust.8 i art. 52 - Procedury udzielania zamówień publicznych - Pojęcie „podmiotu publicznego” - Organy administracji publicznej - Włączenie))
   (2015/C 389/08)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Català de Contractes del Sector Públic

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Consorci Sanitari del Maresme

      Strona pozwana: Corporació de Salut del Maresme i la Selva

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 8 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „wykonawcy” użyte w akapicie drugim tego przepisu obejmuje organy administracji publicznej, które mogą zatem uczestniczyć w przetargach publicznych, jeżeli mają one prawo do oferowania odpłatnie usług na rynku i w takim zakresie, w jakim prawo to im przysługuje.

               2)

               Artykuł 52 dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że – nawet jeśli zawiera on pewne wymogi w zakresie określania warunków wpisu wykonawców do krajowych wykazów urzędowych i certyfikacji – nie określa on w sposób wyczerpujący ani warunków wpisu tych wykonawców do krajowych wykazów urzędowych, czy też warunków ich dopuszczenia do certyfikacji, ani praw i obowiązków podmiotów publicznych w tym zakresie. W każdym razie dyrektywę 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego, z jednej strony, krajowe organy administracji publicznej uprawnione do oferowania robót budowlanych, produktów lub usług określonych w odnośnym ogłoszeniu o udzieleniu zamówienia nie mogą zostać wpisane do tych wykazów lub nie mogą korzystać z owej certyfikacji, a z drugiej strony, prawo do uczestnictwa w danym przetargu jest zarezerwowane tylko dla wykonawców znajdujących się na wspomnianych wykazach lub dysponujących wspomnianą certyfikacją.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.