title: Sprawa T-306/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 września 2005 r. — Yusuf i Al Barakaat International Foundation/Rada i Komisja (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami — Kompetencje Wspólnoty — Zamrożenie funduszy — Prawa podstawowe — Ius cogens — Kontrola sądowa — Skarga o stwierdzenie nieważności)

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/17

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 września 2005 r. — Yusuf i Al Barakaat International Foundation/Rada i Komisja
   Sprawa T-306/01 (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami - Kompetencje Wspólnoty - Zamrożenie funduszy - Prawa podstawowe - Ius cogens - Kontrola sądowa - Skarga o stwierdzenie nieważności)
   (2005/C 281/31)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Ahmed Ali Yusuf (Spånga, Szwecja) i Al Barakaat International Foundation [Przedstawiciele: L. Silbersky i T. Olsson, avocats]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [Przedstawiciele: M. Vitsentzatos, I. Rådestad, E. Karlsson i M. Bishop, pełnomocnicy] i Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: A. Van Solinge, J. Enegren i C. Brown, pełnomocnicy]

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej [Przedstawiciele: początkowo J. Collins, pełnomocnik, następnie R. Caudwell, pełnomocnik, wspierana przez S. Moore, barrister]
   Przedmiot sprawy
   Początkowo, wniosek o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, rozporządzenia Rady (WE) nr 467/2001 z dnia 6 marca 2001 r. zakazującego wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniającego zakaz lotów i rozszerzającego zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 337/2000 (Dz.U. L 67, str. 1), po drugie, rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2001 z dnia 12 listopada 2001 r. zmieniającego po raz czwarty rozporządzenie nr 467/2001 (Dz.U. L 295, str. 16), a następnie wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylającego rozporządzenie nr 467/2001 (Dz.U. L 139, str. 9).
   Sentencja wyroku

               1)

               Nie ma potrzeby rozpatrywania skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 467/2001 z dnia 6 marca 2001 r. zakazującego wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniającego zakaz lotów i rozszerzającego zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 337/2000 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2001 z dnia 12 listopada 2001 r. zmieniającego po raz czwarty rozporządzenie nr 467/2001.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w zakresie dotyczącym rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylającego rozporządzenie nr 467/2001.

               3)

               Skarżący zostają obciążeni własnymi kosztami, kosztami Rady oraz kosztami poniesionymi przez Komisję do dnia 10 lipca 2002 r. wraz z kosztami związanymi z rozpatrzeniem wniosku o zastosowanie środka tymczasowego.

               4)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty, a Komisja pokrywa koszty poniesione przez nią po 10 lipca 2002 r.

      (1)  Dz.U. C 44 z 16.2.2002


title: Postanowieniami z dnia 8 czerwca 2004 r. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich przekazał, zgodnie z art. 2 decyzji Rady 2004/407/WE, Euratom z dnia 26 kwietnia 2004 r., zmieniającej art. 51 i 54 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości, sprawy znajdujące się w kolumnie po lewej stronie poniższej tabeli Sądowi Pierwszej Instancji.

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/11

         Postanowieniami z dnia 8 czerwca 2004 r. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich przekazał, zgodnie z art. 2 decyzji Rady 2004/407/WE, Euratom (1) z dnia 26 kwietnia 2004 r., zmieniającej art. 51 i 54 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości, sprawy znajdujące się w kolumnie po lewej stronie poniższej tabeli Sądowi Pierwszej Instancji.
   (2004/C 239/23)
   Sprawy te zostały wpisane do rejestru Sądu Pierwszej Instancji pod numerami wskazanymi poniżej w kolumnie po prawej stronie.

               Numer sprawy przekazanej przez Trybunał Sprawiedliwości

               Nazwy stron

               Informacja w sprawie wpisu sprawy opublikowana w Dzienniku Urzędowym

               Numer wpisu do rejestru Sądu Pierwszej Instancji

               Dz.U.

               z

               C-197/01

               Niderlandy/Komisja

               C 227

               11.08.2001

               T-216/04

               C-325/01

               Niderlandy/Komisja

               C 303

               27.10.2001

               T-217/04

               C-368/01

               Niderlandy/Komisja

               C 331

               24.11.2001

               T-218/04

               C-407/01

               Niderlandy/Komisja

               C 369

               22.12.2001

               T-227/04

               C-290/02

               Włochy/Komisja

               C 233

               28.09.2002

               T-222/04

               C-314/02

               Niderlandy/Komisja

               C 247

               12.10.2002

               T-228/04

               C-280/03

               Komisja/Lior e.a.

               C 213

               06.09.2003

               T-245/04

               C-388/03

               Niderlandy/Komisja

               C 275

               15.11.2003

               T-233/04

               C-401/03

               Włochy/Komisja

               C 304

               13.12.2003

               T-223/04

               C-430/03

               Włochy/Komisja

               C 304

               13.12.2003

               T-224/04

               C-455/03

               Francja/Komisja

               C 304

               13.12.2003

               T-240/04

               C-464/03

               Hiszpania/Komisja

               C 7

               10.01.2004

               T-219/04

               C-492/03

               Austria/Komisja

               C 21

               24.01.2004

               T-235/04

               C-60/04

               Włochy/Komisja

               C 106

               30.04.2004

               T-225/04

               C-102/04

               Szwecja/Komisja

               C 106

               30.04.2004

               T-229/04

               C-103/04

               Niderlandy/Komisja

               C 94

               17.04.2004

               T-234/04

               C-162/04

               Finlandia/Komisja

               C 146

               29.05.2004

               T-230/04

               C-175/04

               Hiszpania/Komisja

               C 146

               29.05.2004

               T-220/04

               C-176/04

               Belgia/Komisja

               C 118

               30.04.2004

               T-221/04

               C-189/04

               Grecja/Komisja

               C 179

               10.07.2004

               T-231/04

               C-211/04

               Włochy/Komisja

               C 179

               10.07.2004

               T-226/04

               C-218/04

               Grecja/Komisja

               C 179

               10.07.2004

               T-232/04

      (1)  Dz.U. L 132 z 29.4.2004.


title: Sprawa C-542/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Friedrich G. Barth przeciwko Bundesministerium für Wissenschaft und Forschung (Swobodny przepływ osób — Pracownicy — Równość traktowania — Dodatek specjalny za wysługę lat dla profesorów uniwersyteckich przewidziany przez przepis krajowy, którego niezgodność z prawem wspólnotowym została stwierdzona na mocy wyroku Trybunału — Termin przedawnienia — Zasady równoważności i skuteczności)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Friedrich G. Barth przeciwko Bundesministerium für Wissenschaft und Forschung
   (Sprawa C-542/08) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Pracownicy - Równość traktowania - Dodatek specjalny za wysługę lat dla profesorów uniwersyteckich przewidziany przez przepis krajowy, którego niezgodność z prawem wspólnotowym została stwierdzona na mocy wyroku Trybunału - Termin przedawnienia - Zasady równoważności i skuteczności)
   2010/C 148/12
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Friedrich G. Barth

      Strona pozwana: Bundesministerium für Wissenschaft und Forschung

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 39 WE oraz art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz. U. L 257, s. 2) — Przepis krajowy, przewidujący dodatek specjalny za wysługę lat dla profesorów uniwersyteckich, który w dawnym brzmieniu został uznany za niezgodny z prawem wspólnotowym na mocy wyroku Trybunału z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C-224/01 Köbler — Przepis zmieniony, przewidujący termin przedawnienia dla celów uwzględnienia praw do rozpatrywanego dodatku dopiero od dnia wydania ww. wyroku Trybunału, niekorzystny dla profesorów, którzy zostali pozbawieni tego dodatku z uwagi na wcześniejszy przepis niezgodny z prawem wspólnotowym

      Sentencja

   Prawo Unii nie sprzeciwia się uregulowaniu, takiemu jak rozpatrywane przed sądem krajowym, stosującemu trzyletni termin przedawnienia względem roszczeń o wypłatę specjalnych dodatków za wysługę lat, których pozbawiony był — przed wydaniem wyroku z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C-224/01 Köbler — pracownik korzystający z prawa do swobodnego przepływu, z uwagi na przepis prawa krajowego niezgodny z prawem wspólnotowym.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009


title: Sprawa T-775/16: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2016 r. – Dochirnie pidpryiemstvo „Kondyterska korporatsiia Roshen”/EUIPO – „Krasnyj Octyabr” (Przedstawienie raka)

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/24

         Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2016 r. – Dochirnie pidpryiemstvo „Kondyterska korporatsiia Roshen”/EUIPO – „Krasnyj Octyabr” (Przedstawienie raka)
   (Sprawa T-775/16)
   (2016/C 475/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Dochirnie pidpryiemstvo „Kondyterska korporatsiia Roshen” (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci R. Žabolienė i I. Lukauskienė)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą: Spółka akcyjna „Krasnyj Octyabr” (Moskwa, Rosja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Skarżący: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską nr 1 191 921

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 sierpnia 2016 r. w sprawie R 2419/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-200/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu – Rumunia) – Silvia Georgiana Câmpean/Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Mediaș, obecnie Serviciul Fiscal Municipal Mediaș, Administrația Fondului pentru Mediu (Odesłanie prejudycjalne — Zasada lojalnej współpracy — Zasady równoważności i skuteczności — Uregulowania krajowe ustanawiające zasady zwrotu nienależnie pobranych podatków wraz z odsetkami — Wykonanie orzeczeń sądowych dotyczących owego prawa do zwrotu wywodzonego z porządku prawnego Unii — Zwrot rozłożony na raty na okres pięciu lat — Uzależnienie zwrotu od istnienia funduszy pobranych z tytułu innego podatku — Brak możliwości żądania wszczęcia egzekucji)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu – Rumunia) – Silvia Georgiana Câmpean/Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Mediaș, obecnie Serviciul Fiscal Municipal Mediaș, Administrația Fondului pentru Mediu
   (Sprawa C-200/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zasada lojalnej współpracy - Zasady równoważności i skuteczności - Uregulowania krajowe ustanawiające zasady zwrotu nienależnie pobranych podatków wraz z odsetkami - Wykonanie orzeczeń sądowych dotyczących owego prawa do zwrotu wywodzonego z porządku prawnego Unii - Zwrot rozłożony na raty na okres pięciu lat - Uzależnienie zwrotu od istnienia funduszy pobranych z tytułu innego podatku - Brak możliwości żądania wszczęcia egzekucji))
   (2016/C 335/03)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Sibiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Silvia Georgiana Câmpean

      Strona pozwana: Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Mediaș, następnie Serviciul Fiscal Municipal Mediaş, Administrația Fondului pentru Mediu

      Sentencja

   Zasadę lojalnej współpracy należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przyjęciu przez państwo członkowskie przepisów uzależniających zwrot podatku uznanego za niezgodny z prawem Unii wyrokiem Trybunału, względnie którego niezgodność z tymże prawem wynika z wyroku Trybunału, od warunków dotyczących specyficznie danego podatku, które są mniej korzystne aniżeli warunki, które wobec braku tych pierwszych znalazłyby zastosowanie do zwrotu podatku, przy czym weryfikacja poszanowania rzeczonej zasady spoczywa na sądzie odsyłającym w niniejszej sprawie.
   Zasadę równoważności należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie ustanawiało dla wniosków o zwrot podatku opartych na naruszeniu prawa Unii zasady proceduralne mniej korzystne aniżeli zasady, które znajdują zastosowanie do podobnych wniosków opartych na naruszeniu prawa wewnętrznego. Na sądzie odsyłającym spoczywa obowiązek dokonania weryfikacji niezbędnych dla zagwarantowania poszanowania rzeczonej zasady w kontekście uregulowania znajdującego zastosowanie do zawisłego przed nim sporu.
   Zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie systemowi zwrotu podatków pobranych z naruszeniem prawa Unii wraz z odsetkami, których łączna kwota została ustalona w wykonalnym orzeczeniu sądowym, takiemu jak system stanowiący przedmiot sporu w postępowaniu głównym, który przewiduje rozłożenie zwrotu podatku na raty na okres 5 lat i który uzależnia wykonanie rzeczonych orzeczeń od posiadania wystarczających funduszy pobranych z tytułu innego podatku, przy czym jednostka nie dysponuje środkami pozwalającymi na przymuszenie właściwego organu administracji publicznej do wywiązania się z ciążącego na nim zobowiązania, jeśli nie wykonuje go on dobrowolnie. Na sądzie odsyłającym spoczywa obowiązek zweryfikowania, czy uregulowanie, takie jak to, które miałoby znaleźć zastosowanie w sprawie stanowiącej przedmiot postępowania głównego w sytuacji braku istnienia takiego systemu zwrotu, spełnia wymogi zasady skuteczności.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa C-58/16: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wzmocnienie ochrony portów — Dyrektywa 2005/65/WE — Artykuł 2 ust. 3 oraz art. 6, 7 i 9 — Naruszenie — Brak oceny stanu ochrony portów — Granice portów, plan ochrony portów i oficer ochrony portów — Brak ustalenia)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/15

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-58/16) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wzmocnienie ochrony portów - Dyrektywa 2005/65/WE - Artykuł 2 ust. 3 oraz art. 6, 7 i 9 - Naruszenie - Brak oceny stanu ochrony portów - Granice portów, plan ochrony portów i oficer ochrony portów - Brak ustalenia))
   (2017/C 168/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i L. Nicolae, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i R. Kanitz, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Nie zapewniając, w odniesieniu do niemieckich portów: Düsseldorf, Kolonia-Niehl I, Godorf, Duisburg-Rheinhausen, Neuss, Duisburg Außen-/Parallelhafen, Krefeld-Linn, Stromhafen Krefeld, Duisburg Ruhrort-Meiderich, Gelsenkirchen i Mülheim w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia (Niemcy), ustalenia granic portów, zatwierdzenia oceny stanu ochrony i plany ochrony portów, jak też powołania oficera ochrony portów, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na tym państwie na mocy art. 2 ust. 3, a także art. 6, 7 i 9 dyrektywy 2005/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie wzmocnienia ochrony portów.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa C-301/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Marc Soulier, Sara Doke/Premier ministre, Ministre de la Culture et de la Communication (Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna i przemysłowa — Dyrektywa 2001/29/WE — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Artykuły 2 i 3 — Prawa do zwielokrotniania i do publicznego udostępniania utworów — Zakres — Książki „niedostępne”, niebędące przedmiotem publikacji lub dalszej publikacji — Uregulowanie krajowe powierzające organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi wykonywanie praw do cyfrowego wykorzystania w celach handlowych książek niedostępnych — Prawne domniemanie zgody autorów — Brak mechanizmu gwarantującego skuteczne i zindywidualizowane informowanie autorów)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Marc Soulier, Sara Doke/Premier ministre, Ministre de la Culture et de la Communication
   (Sprawa C-301/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna i przemysłowa - Dyrektywa 2001/29/WE - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Artykuły 2 i 3 - Prawa do zwielokrotniania i do publicznego udostępniania utworów - Zakres - Książki „niedostępne”, niebędące przedmiotem publikacji lub dalszej publikacji - Uregulowanie krajowe powierzające organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi wykonywanie praw do cyfrowego wykorzystania w celach handlowych książek niedostępnych - Prawne domniemanie zgody autorów - Brak mechanizmu gwarantującego skuteczne i zindywidualizowane informowanie autorów))
   (2017/C 014/13)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marc Soulier, Sara Doke

      Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de la Culture et de la Communication

      przy udziale: Société française des intérêts des auteurs de l’écrit (SOFIA), Joëlle Wintrebert i in.

      Sentencja

   Artykuł 2 lit. a) i art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by uregulowanie krajowe, takie jak uregulowanie omawiane w postępowaniu głównym, powierzało organizacji upoważnionej do pobierania i dystrybucji opłat z tytułu praw autorskich wykonywanie prawa do zezwalania na zwielokrotnianie i publiczne udostępnianie w formie cyfrowej książek „niedostępnych”, a mianowicie książek opublikowanych we Francji przed dniem 1 stycznia 2001 r., które nie są już przedmiotem komercyjnego rozpowszechniania ani przedmiotem publikacji w formie drukowanej lub cyfrowej, nawet jeśli pozwala jednocześnie autorom tych książek lub innym podmiotom praw autorskich do tych książek na zgłoszenie sprzeciwu wobec tego wykonywania lub na jego powstrzymanie na warunkach zdefiniowanych w tym uregulowaniu.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-118/12: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2013 r. — ANKO przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Szósty program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002–2006) — Umowa dotycząca projektu Persona — Zawieszenie płatności — Nieprawidłowości stwierdzone w ramach audytów dotyczących innych projektów — Odsetki za opóźnienie)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/18

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2013 r. — ANKO przeciwko Komisji
   (Sprawa T-118/12) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Szósty program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002–2006) - Umowa dotycząca projektu Persona - Zawieszenie płatności - Nieprawidłowości stwierdzone w ramach audytów dotyczących innych projektów - Odsetki za opóźnienie)
   2014/C 39/29
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, B. Conte, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata S. Drakakakisa)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie klauzuli arbitrażowej w rozumieniu art. 272 TFUE mające na celu, by Sąd orzekł po pierwsze, że zawieszenie zwrotu kwot wydatkowanych przez skarżącą w wykonaniu umowy nr 045459 dotyczącej projektu Persona zawartej w ramach Szóstego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji przyczyniającego się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i innowacji (2002–2006), stanowi naruszenie zobowiązań umownych Komisji, a po drugie, by Sąd nakazał Komisji zapłatę na rzecz skarżącej kwoty 6 752,74 EUR z tytułu wspomnianego projektu, powiększonej o odsetki za opóźnienie.

      Sentencja

               1)

               Od Komisji Europejskiej zasądza się zapłatę na rzecz ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias kwot, których płatność zawieszono na podstawie pkt II.28 ust. 8 akapit trzeci ogólnych warunków załączonych do umowy dotyczącej projektu Persona zawartej w ramach Szóstego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji przyczyniającego się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i innowacji (2002–2006), przy czym zapłata ta nie przesądza o kwalifikowalności wydatków zadeklarowanych przez ANKO Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias i o wdrożeniu wniosków zawartych w sprawozdaniu końcowym z audytu 11-BA134-011 przez Komisję. Wysokość kwot podlegających zapłacie powinna mieścić się w granicach reszty wkładu finansowego dostępnej w chwili zawieszenia płatności, a wspomniane kwoty powinny być powiększone o odsetki za opóźnienie, które zaczynają biec za każdy okres po upływie terminu zapłaty wynoszącego 45 dni następujących po zatwierdzeniu odnośnych sprawozdań przez Komisję i najpóźniej 90 dni począwszy od dnia ich otrzymania przez Komisję. Stopą podwyżki mającą zastosowanie do odsetek jest stopa obowiązująca w pierwszym dniu miesiąca, w którym przypada termin płatności, publikowana w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012.


title: Sprawa T-453/11: Wyrok Sądu z dnia 21 października 2014 r. – Szajner przeciwko OHIM – Forge de Laguiole (LAGUIOLE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy LAGUIOLE — Wcześniejsza francuska firma Forge de Laguiole — Artykuł 53 ust. 1 lit. c) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/18

         Wyrok Sądu z dnia 21 października 2014 r. – Szajner przeciwko OHIM – Forge de Laguiole (LAGUIOLE)
   (Sprawa T-453/11) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy LAGUIOLE - Wcześniejsza francuska firma Forge de Laguiole - Artykuł 53 ust. 1 lit. c) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2014/C 431/31)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gilbert Szajner (Niort, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Lakits-Josse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Forge de Laguiole SARL (Laguiole, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Fajgenbaum)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 czerwca 2011 r. (sprawa R 181/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Forge de Laguiole SARL a Gilbertem Szajnerem.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 1 czerwca 2011 r. (sprawa R 181/2007-1) w zakresie dotyczącym unieważnienia słownego wspólnotowego znaku towarowego LAGUIOLE dla towarów innych niż „narzędzia i przyrządy ręczne (o napędzie ręcznym); łyżki; piły, maszynki do golenia, żyletki; zestawy do golenia; pilniki i cążki do obcinania paznokci, gilotynki do obcinania paznokci; zestawy do manicure”, należące do klasy 8, „noże do papieru”, należące do klasy 16, „korkociągi; otwieracze do butelek” i „pędzle do golenia, zestawy z przyborami toaletowymi”, należące do klasy 21, oraz „gilotynki do cygar” i „przybory do czyszczenia fajek”, należące do klasy 34.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Forge de Laguiole SARL pokrywa jedną czwartą kosztów skarżącego oraz trzy czwarte własnych kosztów.

               4)

               Gilbert Szajner pokrywa jedną czwartą kosztów, odpowiednio, interwenienta i OHIM oraz trzy czwarte własnych kosztów.

               5)

               OHIM pokrywa trzy czwarte własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa C-65/05: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/21

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-65/05)
   (2005/C 82/43)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 10 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Marię Patakia, ze służb prawnych Komisji, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że wprowadzając w art. 2 ust. 1, art. 3 akapit drugi, art. 4 i art. 5 ustawy nr 3037/2002 zakaz instalacji i użytkowania wszelkich automatów do gier elektrycznych, elektronicznych i elektromechanicznych, w tym gier zręcznościowych i gier komputerowych, we wszelkich lokalach publicznych i prywatnych z wyjątkiem kasyn, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 28, 43 i 49 WE oraz art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (1);

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Do Komisji wpłynęły skargi dotyczące ustawowego zakazu instalacji i użytkowania wszelkich automatów do gier elektrycznych, elektronicznych i elektromechanicznych, w tym gier zręcznościowych i gier komputerowych, we wszelkich lokalach publicznych i prywatnych z wyjątkiem kasyn.
   Komisja jest zdania, że w świetle orzecznictwa Trybunału wymieniony zakaz stanowi ograniczenie w swobodnym przepływie towarów, swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej i swobodzie świadczenia usług. Komisja dodaje, że projekt wspomnianej ustawy nie został jej przesłany, co stanowi naruszenie art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34, która wprowadza procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz przepisów dotyczących usług w społeczeństwie informacyjnym.
   Komisja uznaje ponadto podane na uzasadnienie zakazu przyczyny, dotyczące ochrony porządku publicznego, w szczególności polegające na konieczności zapewnienia, by automaty rozrywkowe nie stały się grami hazardowymi, co mogłoby wywoływać określone problemy społeczne, za niewystarczające do ustanowienia spornego zakazu, ponieważ wymienione cele można osiągnąć za pomocą bardziej odpowiednich i proporcjonalnych środków, w mniejszym stopniu ograniczających wymienione swobody.
   Podobnie, podniesiona przez władze greckie konieczność pilnego wprowadzenia spornego zakazu nie uzasadnia zdaniem Komisji niepoinformowania jej, skoro dyrektywa 98/34 przewiduje stosowną procedurę dla przypadków pilnych.
   W związku z powyższym Komisja jest zdania, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 28, 43 i 49 WE oraz art. 8 dyrektywy 98/34.

      (1)  Dz.U. L 204 z dnia 21 lipca 1998 r., str. 37.


title: Sprawa C-332/09 P: Postanowienie Trybunału z dnia 23 kwietnia 2010 r. — Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przeciwko Frosch Touristik GmbH, DSR touristik GmbH (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Słowny wspólnotowy znak towarowy FLUGBÖRSE — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Data właściwa dla dokonania oceny istnienia bezwzględnej podstawy unieważnienia)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/19

         Postanowienie Trybunału z dnia 23 kwietnia 2010 r. — Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przeciwko Frosch Touristik GmbH, DSR touristik GmbH
   (Sprawa C-332/09 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Słowny wspólnotowy znak towarowy FLUGBÖRSE - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Data właściwa dla dokonania oceny istnienia bezwzględnej podstawy unieważnienia)
   2010/C 234/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Frosch Touristik GmbH, (przedstawiciel: H. Lauf, Rechtsanwalt), DSR touristik GmbH

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 3 czerwca 2009 r. w sprawie T-189/07 Frosch Touristik przeciwko OHIM — DSR touristik (FLUGBÖRSE), na mocy którego Sąd stwierdził nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 marca 2007 r. oddalającej odwołanie wniesione przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „FLUGBÖRSE” od decyzji Wydziału Unieważnień, na mocy której częściowo unieważniono wspomniany znak — Określenie daty właściwej dla dokonania oceny istnienia bezwzględnej podstawy unieważnienia w ramach postępowania w sprawie unieważnienia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa C-365/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 4 lipca 2016 r. – Association française des entreprises privées (AFEP) i in./Ministre des finances et des comptes publics

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/39

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 4 lipca 2016 r. – Association française des entreprises privées (AFEP) i in./Ministre des finances et des comptes publics
   (Sprawa C-365/16)
   (2016/C 335/53)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Association française des entreprises privées (AFEP), Axa, Compagnie générale des établissements Michelin, Danone, ENGIE, anciennement GDF Suez, Eutelsat Communications, LVMH Moët Hennessy-Louis Vuitton SA, Orange SA, Sanofi SA, Suez Environnement Company, Technip, Total SA, Vivendi, Eurazeo, Safran, Scor SE, Unibail-Rodamco SE, Zodiac Aerospace

      Druga strona postępowania: Ministre des finances et des comptes publics

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 dyrektywy Rady 2011/96/UE z dnia 30 listopada 2011 r. (1), a w szczególności ust. 1 lit. a) tego artykułu, sprzeciwia się podatkowi, takiemu jak ten przewidziany w art. 235 b ZCA code général des impôts, który jest pobierany w związku z wypłatą zysków przez spółkę podlegającą opodatkowaniu we Francji podatkiem dochodowym od osób prawnych i dla którego podstawą opodatkowania są wypłacone kwoty?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy podatek taki jak ten przewidziany w art. 235 b ZCA code général des impôts należy uznać za „opodatkowanie u źródła”, z którego wypłaty zysków dokonywane przez spółki zależne są zwolnione na podstawie art. 5 dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa Rady 2011/96/UE z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, Dz.U. L 345, s. 8.


title: Sprawa C-111/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Asturias (Hiszpania) w dniu 28 lutego 2007 r. — José Manuel Blanco Pérez i María del Pilar Chao Gómez przeciwko Principado de Asturias

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Asturias (Hiszpania) w dniu 28 lutego 2007 r. — José Manuel Blanco Pérez i María del Pilar Chao Gómez przeciwko Principado de Asturias
   (Sprawa C-111/07)
   (2007/C 95/52)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de Asturias
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: José Manuel Blanco Pérez i María del Pilar Chao Gómez

      Strona pozwana: Principado de Asturias
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 2, 3, 4 i 5 oraz rozdział II sekcja 1 dekretu 72/2001 z dnia 19 lipca 2001 r. ws. aptek i punków aptecznych, wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 103 ustawy powszechnej 14/1986 o ochronie zdrowia oraz art. 88 ustawy 25/1990 z dnia 20 grudnia o produktach leczniczych można uznać za sprzeczne z art. 43 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską?


title: Sprawa C-481/06: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/48

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-481/06)
   (2006/C 326/99)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia i Ch. Lewis)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez utrzymanie w mocy art. 7 ust. 2 ustawy nr 2955/2001 i poprzez przepisy wykonawcze zawarte we wspólnych rozporządzeniach ministrów (DY6a/oik. 38644 i DY6a/oik. 38609 z 12 kwietnia 2005 r.), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy (1), a także obowiązkowi zapewnienia efektywnej i uczciwej konkurencji, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja otrzymała skargę dotyczącą greckiego przepisu ustawowego, przy pomocy którego wszystkie substancje wykorzystywane w medycynie zostały podzielone na poszczególne kategorie i dla każdej z tych kategorii ustalona została cena maksymalna. Przepis ten oraz przepisy wykonawcze wspólnych rozporządzeń ministrów stanowią ramy prawne umożliwiające skorzystanie z procedury negocjacyjnej przy udzielaniu zamówień publicznych na dostawy całych grup tego rodzaju towarów, które uznaje się za niedające się porównać.
   Komisja jest zdania, że w świetle orzecznictwa Trybunału te ramy prawne są niezgodne z art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 93/36 z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy i z obowiązkiem zapewnienia efektywnej i uczciwej konkurencji. Ponieważ przepis ten stanowi wyjątek od reguły, podlega on ścisłej wykładni i nie upoważnia do skorzystania z procedury negocjacyjnej w odniesieniu do całych kategorii towarów. Ponadto instytucje zamawiające mają obowiązek zapewnić efektywną konkurencję i przejrzystość w sektorze zamówień publicznych na usługi, co nie jest możliwe w przypadku korzystania z procedury negocjacyjnej poza wyjątkami przewidzianymi w treści art. 6 ust. 3 wskazanej dyrektywy.
   Władze greckie nie zakwestionowały stwierdzeń Komisji, ani też nie zaprzeczyły, że do zarzucanego im naruszenia doszło, i wyraziły gotowość zmiany spornego przepisu ustawowego. Jednak według stanu na dzień wniesienia skargi, nie powiadomiono o żadnych tego rodzaju zmianach.
   W związku z tym Komisja uważa, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 6 ust. 3 dyrektywy 93/36/EWG, a także obowiązkowi zapewnienia efektywnej i uczciwej konkurencji.

      (1)  Dz.U. L 199, z 9.8.1993, str. 1.


title: Sprawa C-120/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Bavaria NV przeciwko Bayerischer Brauerbund eV (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 i (WE) nr 510/2006 — Stosowanie w czasie — Artykuł 14 — Rejestracja zgodnie z procedurą uproszczoną — Związek między znakami towarowymi i chronionymi oznaczeniami geograficznymi)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Bavaria NV przeciwko Bayerischer Brauerbund eV
   (Sprawa C-120/08) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 i (WE) nr 510/2006 - Stosowanie w czasie - Artykuł 14 - Rejestracja zgodnie z procedurą uproszczoną - Związek między znakami towarowymi i chronionymi oznaczeniami geograficznymi)
   2011/C 63/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bavaria NV

      Strona pozwana: Bayerischer Brauerbund eV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 13 ust. 1 lit. b) i art. 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 93, s. 12) oraz art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 208, s. 1) — Ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1347/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniającego Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 (Dz.U. L 182, s. 3) — Kolizja między chronionym oznaczeniem pochodzenia zarejestrowanym zgodnie z uproszczoną procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 2081/92 (w tym przypadku: „Bayerisches Bier”) a międzynarodowym znakiem towarowym (w tym przypadku: znak towarowy zawierający słowo „Bavaria”)

      Sentencja

   Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych ma zastosowanie przy rozstrzyganiu kolizji między nazwą ważnie zarejestrowaną jako chronione oznaczenie geograficzne zgodnie z procedurą uproszczoną określoną w art. 17 tego rozporządzenia a znakiem towarowym prowadzącym do zaistnienia jednej z sytuacji, o których mowa w art. 13 wspomnianego rozporządzenia, i odnoszącym się do tego samego rodzaju towaru, którego zgłoszenia do rejestracji dokonano zarazem przed rejestracją tej nazwy i przed wejściem w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 692/2003 z dnia 8 kwietnia 2003 r. zmieniającego rozporządzenie nr 2081/92. Moment rozpoczęcia obowiązywania rejestracji tej nazwy stanowi datę odniesienia do celów stosowania wspomnianego art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 2081/92.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa C-183/06: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 lutego 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München — Niemcy) — Ruma GmbH przeciwko Oberfinanzdirektion Nürnberg (Wspólna taryfa celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Pozycja 8529 — Podpozycja 8529 90 40 — Membrana klawiatury przeznaczona do telefonu komórkowego)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 lutego 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München — Niemcy) — Ruma GmbH przeciwko Oberfinanzdirektion Nürnberg
   (Sprawa C-183/06) (1)

   (Wspólna taryfa celna - Nomenklatura Scalona - Klasyfikacja taryfowa - Pozycja 8529 - Podpozycja 8529 90 40 - Membrana klawiatury przeznaczona do telefonu komórkowego)
   (2007/C 82/13)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht München
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ruma GmbH

      Strona pozwana: Oberfinanzdirektion Nürnberg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht München — Wykładnia rozporządzenia Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 281, str. 1) — Podpozycja 8538 — Przednia część klawiatury telefonu komórkowego (keypad), wyposażona w znajdujące się na spodzie nieprzewodzące wtyki kontaktowe
   Sentencja
   Interpretacji Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. należy dokonywać w ten sposób, że membrany klawiatury z poliwęglanu posiadające na wierzchniej stronie uformowane klawisze, a na spodzie nieprzewodzące wtyki kontaktowe, i które są przeznaczone do złączenia z telefonami komórkowymi należą do podpozycji 8529 90 40.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006.


title: Sprawa C-491/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem VAT and Duties Tribunals - Manchester Tribunal Centre, wydanym w dniu 24 listopada 2004 r., w postępowaniu: Dollond and Aitchison Ltd przeciwko Commissioners of Customs and Excise

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem VAT and Duties Tribunals - Manchester Tribunal Centre, wydanym w dniu 24 listopada 2004 r., w postępowaniu: Dollond and Aitchison Ltd przeciwko Commissioners of Customs and Excise
   (Sprawa C-491/04)
   (2005/C 45/27)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 29 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem VAT and Duties Tribunals - Manchester Tribunal Centre, wydanym w dniu 24 listopada 2004 r. w postępowaniu: Dollond and Aitchison Ltd przeciwko Commissioners of Customs and Excise. VAT and Duties Tribunals, Manchester Tribunal Centre zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy część zapłaty dokonanej przez klienta na rzecz D&A Lenses Direct Limited z tytułu świadczenia przez Dolland & Aitchison Ltd lub jej franchisingobiorców wskazanych usług powinna zostać zaliczona do ogólnej kwoty zapłaty za wskazane towary stając się w ten sposób częścią ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, w rozumieniu art. 29 rozporządzenia Rady nr 92/2913 (1), za wskazane towary, w sytuacji, gdy klientem jest konsument indywidualny i importer, w którego imieniu D&A Lenses Direct Limited dokonuje zapłaty podatku od wartości dodanej z tytułu przywozu?
               Wskazanymi towarami są:

                           i.

                           Soczewki kontaktowe

                           ii.

                           Płyny czyszczące

                           iii.

                           Pojemniki do soczewek kontaktowych

                     Wskazanymi usługami są:

                           iv.

                           Badanie możliwości aplikacji soczewek kontaktowych

                           v.

                           Dobór soczewek kontaktowych

                           vi.

                           Jakakolwiek dalsza opieka na życzenie klienta

               2)

               Czy w razie przeczącej odpowiedzi na pytanie pierwsze, kwota zapłacona za wskazane towary powinna mimo to zostać ustalona na podstawie art. 29, czy też konieczne jest ustalenie jej na podstawie art. 30 tego rozporządzenia?

               3)

               Czy w świetle okoliczności, że Wyspy Normandzkie, będąc częścią obszaru celnego Wspólnoty, nie należą jednakże do obszaru, na którym stosowane są przepisy o podatku od wartości dodanej w rozumieniu szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (2), jakiekolwiek wytyczne udzielone w sprawie C-349 Card Protection Plan Limited przeciwko Commissioners of Customs and Excise mają zastosowanie dla celów ustalenia, jaka część lub części transakcji obejmującej świadczenie wskazanych usług i dostawę wskazanych towarów powinna zostać uwzględniona dla celów zastosowania Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny, Dz.U. L 302, 19.10.1992, str. 1.

      (2)  Szósta Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U. L 145, 13.06.1977, str. 1.


title: Sprawa F-63/12: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2012 r. — ZZ przeciwko EBI

text:
               13.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/16

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2012 r. — ZZ przeciwko EBI
   (Sprawa F-63/12)
   2012/C 311/21
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności pism, w których strona pozwana odmawia zwrotu w następstwie wyroku Sądu Unii Europejskiej częściowo uchylającego wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej kwoty 6000 EUR, którą strona skarżąca zapłaciła stronie pozwanej z tytułu zwrotu kosztów postępowania na podstawie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pism z dnia 4 i 25 maja 2012 r. w zakresie w jakim EBI odmówił w nich zwrotu skarżącemu kwoty 6000 EUR, którą pobrał tytułem zwrotu kosztów postępowania we wcześniejszej sprawie przed Sądem do spraw Służby Publicznej;

               —

               zasadzenie od EBI natychmiastowego zwrotu wspomnianej kwoty wraz z odsetkami i kompensacją wahań kursu walut w okresie między dokonaniem zapłaty przez stronę skarżącą a rzeczywistym zwrotem;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej naprawienia szkody wyrządzonej stronie skarżącej;

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa T-662/14: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2014 r. – Węgry przeciwko Komisji

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/26

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2014 r. – Węgry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-662/14)
   (2014/C 448/35)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 45 ust. 8 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia, w części zawierającej następujące wyrażenie: „w drodze wyboru z wykazu ustanowionego na podstawie art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 gatunków, które są najbardziej odpowiednie z ekologicznego punktu widzenia, a tym samym z wyłączeniem gatunków, które jednoznacznie nie są rodzime”.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że art. 45 ust. 8 zaskarżonego rozporządzenia wykracza poza ramy określone w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013 (1), zawierającym upoważnienie, oraz pozbawia w istocie treści uprawnienia przyznane państwom członkowskim, wprowadzając ograniczający wymóg stanowiący ponowną interpretację uprawnień przyznanych tym państwom w podstawowym akcie prawnym.
   Jednocześnie strona skarżąca uznaje, że uzasadnienie do zaskarżonego rozporządzenia nie zawiera wystarczających i szczegółowych podstaw, czego można wymagać. W mniemaniu strony skarżącej zmiana przepisu upoważniającego o takiej wadze i takim zakresie nie pozwala w praktyce wywnioskować, jaki przepis upoważniający Komisja przyjęła jako podstawę, oraz tego, w jakim dokładnie zakresie to uczyniła, przez co prawie całkowicie uniemożliwia badanie niezbędne z punktu widzenia pewności prawa.
   Strona skarżąca podnosi również, że przyjęte przez Komisję przepisy wprowadzają dyskryminację w odniesieniu do gatunków drzew zwanych zagajnikami o krótkiej rotacji, a konkretnie, w odniesieniu do rolników zamierzających je sadzić. Obsadzenia lub plantatorzy obu rodzajów znajdują się w identycznej sytuacji, przez co nie ma uzasadnienia dla wprowadzania między nimi rozróżnienia według gatunków drzew, które zamierzają wybrać do swoich obsadzeń.
   Ponadto strona skarżąca utrzymuje, że w całym procesie negocjacji rozporządzenia upoważniającego Komisja sprzeciwiała się nawet temu, by państwa członkowskie miały możliwość zakwalifikowania jako obszary proekologiczne obszarów obsadzonych zagajnikami o krótkiej rotacji. Zdaniem strony skarżącej wszystko wskazuje na to, że Komisja pragnęła uniknąć tej możliwości w praktyce w drodze zaskarżonych przepisów, dopuszczając się przy tym nadużycia władzy.
   Wreszcie, strona skarżąca uważa w szczególności, że zaskarżone rozporządzenie narusza ogólną zasadę pewności prawa, ponieważ, po pierwsze, art. 45 ust. 8 rzeczonego rozporządzenia jest w wielu aspektach niejasny, a po drugie, rozporządzenie nie gwarantuje wystarczającego okresu dostosowawczego przed swoim wejściem w życie, w celu przygotowania się do tak istotnej zmiany. Strona skarżąca utrzymuje, że naruszona jest również zasada uzasadnionych oczekiwań, ponieważ opracowując przepisy o wejściu w życie Komisja nie uwzględniła, że w dziedzinie rolnictwa może być w odpowiednim przypadku nieodzowny dłuższy okres dostosowawczy. Jednocześnie strona skarżąca uważa, że zaskarżony akt prawny stanowi także naruszenie prawa własności zapisanego w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. L 347, s. 608).


title: Wykreślenie sprawy C-72/04

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/11

         Wykreślenie sprawy C-72/04 (1)

   (2004/C 314/28)
   Postanowieniem z dnia 24 września 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-72/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa T-382/11: Postanowienie Sądu z dnia 9 lipca 2012 r. — Pigui przeciwko Komisji (Skarga na bezczynność — Zajęcie stanowiska — Wniosek o wydanie nakazu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/9

         Postanowienie Sądu z dnia 9 lipca 2012 r. — Pigui przeciwko Komisji
   (Sprawa T-382/11) (1)

   (Skarga na bezczynność - Zajęcie stanowiska - Wniosek o wydanie nakazu - Oczywista niedopuszczalność)
   2012/C 273/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cristina Pigui (Strejnic, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat M. Alexe)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren i D. Roussanov, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na bezczynność zmierzająca do uzyskania stwierdzenia, że Komisja bezprawnie zaniechała zajęcia stanowiska w sprawie wniosku skarżącej dotyczącego, po pierwsze, wszczęcia — zgodnie z art. 4 i 15 decyzji nr 1720/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 listopada 2006 r. ustanawiającej program działań w zakresie uczenia się przez całe życie (Dz.U. L 327, s. 4) — dochodzenia w sprawie programu akademickiego online Master organizowanego przez European Online Academy (EOA), utworzoną przez Międzynarodowe Centrum Szkoleń Europejskich (CIFE) we współpracy z katedrą Jean-Monnet Uniwersytetu w Kolonii (Niemcy), i po drugie, podjęcia wszelkich środków przewidzianych w art. 6 rzeczonej decyzji w celu zapobieżenia powtórnemu wystąpieniu popełnionych nieprawidłowości, następnie przywrócenia sytuacji, w której znajdowały się początkowo osoby poszkodowane w wyniku tych nieprawidłowości lub przynajmniej skarżąca, i wreszcie zakończenia finansowania wspomnianego programu Master w razie nieprzestrzegania głównych zasad w dziedzinie praw człowieka, do których odwołuje się art. 1 ust. 3 lit. i) rzeczonej decyzji, oraz odnośnych zasad prawa Unii Europejskiej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Cristina Pigui zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011


title: Sprawa F-53/11: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/37

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-53/11)
   2011/C 186/71
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal et D. Abreu Caldas, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niewpisaniu nazwiska skarżącej na listę laureatów konkursu EPSO/AD/168/09-PL.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/168/09-PL o niewpisaniu nazwiska skarżącej na listę laureatów konkursu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-633/11: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2014 r. – Guangdong Kito Ceramics i in. przeciwko Radzie [Dumping — Przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chin — Ostateczne cło antydumpingowe — Brak współpracy — Niezbędne informacje — Wyznaczone terminy — Dostępne dane — Artykuł 18 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009]

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/25

         Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2014 r. – Guangdong Kito Ceramics i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-633/11) (1)

   ([Dumping - Przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chin - Ostateczne cło antydumpingowe - Brak współpracy - Niezbędne informacje - Wyznaczone terminy - Dostępne dane - Artykuł 18 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009])
   2014/C 212/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Guangdong Kito Ceramics Co. Ltd (Foshan, Chiny); Jingdezhen Kito Ceramic Co. Ltd (Jingdezhen, Chiny); Jingdezhen Lehua Ceramic Sanitary Ware Co. Ltd (Jingdezhen); Zhaoqing Lehua Ceramic Sanitary Ware Co. Ltd (Sihui, Chiny) (przedstawiciel: adwokat M. Sánchez Rydelski)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany początkowo przez adwokata G. Berrischa i N. Chesaites, barrister, następnie przez adwokata D. Geradina)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland, M. França i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy); Cerame-Unie AISBL (Bruksela, Belgia); Asociación Española de Fabricantes de Azulejos y Pavimentos Cerámicos (ASCER) (Castellón de la Plana, Hiszpania); Confindustria Ceramica (Sassuolo, Włochy); Casalgrande Padana SpA (Casalgrande, Włochy); i Etruria Design Srl (Modena, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci V. Akritidis i Y. Melin)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 917/2011 z dnia 12 września 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 238, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

               4)

               Cerame-Unie AISBL, Associación Española de Fabricantes de Azulejos y Pavimentos Cerámicos (ASCER), Confindustria Ceramica, Casalgrande Padana SpA i Etruria Design Srl pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa T-233/10: Wyrok Sądu z dnia 25 maja 2012 r. — Nike International przeciwko OHIM — Intermar Simanto Nahmias (JUMPMAN) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego JUMPMAN — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy JUMP — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/12

         Wyrok Sądu z dnia 25 maja 2012 r. — Nike International przeciwko OHIM — Intermar Simanto Nahmias (JUMPMAN)
   (Sprawa T-233/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego JUMPMAN - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy JUMP - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 200/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nike International Ltd (Beaverton, Oregon, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. de Justo Bailey, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Intermar Simanto Nahmias (Catalaça-Istanbul, Turcja) (przedstawiciele: J. Güell Serra i M. Curell Aguilà, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 marca 2010 r. (sprawa R 738/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Intermar Simanto Nahmias a Nike International Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nike International Ltd. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa T-433/09: Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r. — TTNB przeciwko OHIM — March Juan (Tila March) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Tila March — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy CARMEN MARCH — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/21

         Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r. — TTNB przeciwko OHIM — March Juan (Tila March)
   (Sprawa T-433/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Tila March - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy CARMEN MARCH - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 160/31
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: TTNB (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo adwokat J.M. Moiroux, następnie adwokaci J.M. Moiroux i C. Beudard)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Carmen March Juan (Madryt, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 sierpnia 2009 r. (sprawa R 1538/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Carmen March Juan a TTNB.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               TTNB zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa T-213/16: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2016 r. – El Corte Inglés/EUIPO — Elho Business & Sport (FREE STYLE)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/41

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2016 r. – El Corte Inglés/EUIPO — Elho Business & Sport (FREE STYLE)
   (Sprawa T-213/16)
   (2016/C 243/45)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Elho Business & Sport Vertriebs GmbH (Monachium, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „FREE STYLE” – unijny znak towarowy nr 4 761 731

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie R 387/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony lub stron, które żądają oddalenia niniejszej skargi, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

   Zarzuty i żądania identyczne z tymi podnoszonymi w sprawie T-212/16, El Corte Inglés/EUIPO – Elho Business & Sport (FRee STyLe).


title: Sprawa C-119/08: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Republika Litewska) — Mechel Nemunas UAB przeciwko Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos respublikos finansų ministerijos (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu — Pierwsza dyrektywa VAT — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 33 ust. 1 — Pojęcie podatku obrotowego — Podatek obliczany na podstawie obrotu przedsiębiorstw mający na celu finansowanie programu utrzymywania i rozwoju sieci dróg krajowych)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/16

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Republika Litewska) — Mechel Nemunas UAB przeciwko Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-119/08) (1)

   (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu - Pierwsza dyrektywa VAT - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 33 ust. 1 - Pojęcie podatku obrotowego - Podatek obliczany na podstawie obrotu przedsiębiorstw mający na celu finansowanie programu utrzymywania i rozwoju sieci dróg krajowych)
   2009/C 113/32
   Język postępowania: litewski

      Sąd krajowy

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mechel Nemunas UAB

      Strona pozwana: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos respublikos finansų ministerijos

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Interpretacja pierwszej dyrektywy Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych (Dz.U. L 71, s. 1301) oraz art. 33 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Litewski podatek drogowy obliczany na podstawie obrotu przedsiębiorstw mający na celu finansowanie programu utrzymywania i rozwoju krajowych dróg

      Sentencja

   Artykuł 33 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku zmienionej dyrektywą Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie pobieraniu podatku, takiego jak odliczenia od przychodów na podstawie litewskiej ustawy o finansowaniu programu utrzymywania i rozwoju dróg (Lietuvos Respublikos kelių priežiūros ir plėtros programos finansavimo įstatymas).

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008.


title: Sprawa C-651/15 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lipca 2017 r. – Verein zur Wahrung von Einsatz und Nutzung von Chromtrioxid und anderen Chrom-VI-verbindungen in der Oberflächentechnik eV (VECCO) i in./Komisja Europejska, Europejska Agencja Chemikaliów, Assogalvanica i in. [O dwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (REACH) — Artykuł 58 ust. 2 — Zezwolenie — Substancje wzbudzające szczególnie duże obawy — Zwolnienie — Rozporządzenie zmieniające załącznik XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 — Umieszczenie tritlenku chromu w wykazie substancji wymagających zezwolenia]

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/3

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lipca 2017 r. – Verein zur Wahrung von Einsatz und Nutzung von Chromtrioxid und anderen Chrom-VI-verbindungen in der Oberflächentechnik eV (VECCO) i in./Komisja Europejska, Europejska Agencja Chemikaliów, Assogalvanica i in.
   (Sprawa C-651/15 P) (1)

   ([O dwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (REACH) - Artykuł 58 ust. 2 - Zezwolenie - Substancje wzbudzające szczególnie duże obawy - Zwolnienie - Rozporządzenie zmieniające załącznik XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Umieszczenie tritlenku chromu w wykazie substancji wymagających zezwolenia])
   (2017/C 293/04)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Verein zur Wahrung von Einsatz und Nutzung von Chromtrioxid und anderen Chrom-VI-verbindungen in der Oberflächentechnik eV (VECCO), Adolf Krämer GmbH & Co. KG, AgO Argentum GmbH, i inne podmioty (kompletny wykaz w odwołaniu) (przedstawiciele: adwokat C. Mereu, J. Beck, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mifsud-Bonnici i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy), Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: W. Broere i M. Heikkilä), Assogalvanica, Ecometal, Comité européen des traitements de surfaces (CETS), i inne podmioty (kompletny wykaz w odwołaniu) (przedstawiciele: adwokat C. Mereu, J. Beck, Solicitor)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i J. Traband, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Verein zur Wahrung von Einsatz und Nutzung von Chromtrioxid und anderen Chrom-VI-Verbindungen in der Oberflächentechnik eV (VECCO) oraz pozostali wnoszący odwołanie, których nazwy wymieniono w załączniku I do niniejszego wyroku, pokrywają, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Francuska i Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Sprawa C-313/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Köln (Niemcy) w dniu 29 czerwca 2010 r. — Land Nordrhein-Westfalen przeciwko Sylvii Jansen

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Köln (Niemcy) w dniu 29 czerwca 2010 r. — Land Nordrhein-Westfalen przeciwko Sylvii Jansen
   (Sprawa C-313/10)
   ()
   2010/C 274/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landesarbeitsgericht Köln

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Land Nordrhein-Westfalen

      Strona pozwana: Sylvia Jansen

      Pytania prejudycjalne

      Pytanie pierwsze

               a)

               Czy cel klauzuli 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. (1) sprzeciwia się w poszczególnym przypadku, w ramach oceny prawnej, uzasadnieniu zawarcia kolejnej umowy o pracę na czas określony obiektywnymi powodami w rozumieniu klauzuli 5 pkt 1 lit. a) porozumienia ramowego wyłącznie na podstawie sytuacji występującej w momencie zawarcia tej kolejnej umowy, bez uwzględnienia ilości umów zawartych na czas określony poprzedzających tę umowę, albo

               b)

               Czy cel klauzuli 5 pkt 1 lit. a) porozumienia ramowego, polegający na zapobieganiu nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę zawieranych na czas określony, nakazuje stawianie „obiektywnym powodom” tym wyższych wymagań, im większa liczba umów o pracę zawartych na czas określony poprzedza umowę obecnie badaną lub im dłużej dany pracownik był już wcześniej zatrudniony na podstawie kolejnych umów o pracę zawartych na czas określony?

      Pytanie drugie

   Czy klauzula 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony sprzeciwia się stosowaniu przepisu krajowego takiego, jak § 14 ust. 1 zdanie drugie pkt 7 Gesetz über Teilzeitarbeit und befristete Arbeitsverträge (ustawy o pracy w niepełnym wymiarze czasu oraz o umowach o pracę zawieranych na czas określony, zwanej dalej „TzBfG”), który kolejne umowy o pracę zawierane na czas określony jedynie w służbie publicznej uzasadnia „obiektywnymi powodami” polegającymi na tym, że pracownik wynagradzany jest ze środków budżetowych przeznaczonych w prawie budżetowym na zatrudnienie na czas określony, podczas gdy w przypadku pracodawców w sektorze prywatnym tego rodzaju względy ekonomiczne nie są uznawane za „obiektywny powód”?

      Pytanie trzecie

               a)

               Czy wymieniony w pytaniu 2 przepis dotyczący umów o pracę zawieranych na czas określony (w niniejszej sprawie § 14 ust. 1 zdanie drugie pkt 7 TzBfG) jest zgodny z porozumieniem ramowym w sytuacji, gdy przepis budżetowy, do którego odsyła § 14 ust. 1 zdanie drugie pkt 7 TzBfG, wskazuje w sposób wystarczająco konkretny cele tego ograniczenia w czasie umowy o pracę, dotyczące w szczególności rozpatrywanej działalności i warunków jej wykonywania (zob. wyrok Trybunału z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie C-212/04 Adeneler, pkt 2 streszczenia)?

         W przypadku udzielenia na pytanie 3 a) odpowiedzi twierdzącej:

               b)

               Czy wskazanie celów jest wystarczająco konkretne, jeśli ustawa budżetowa, jak w niniejszej sprawie § 7 ust. 3 ustawy budżetowej Nadrenii Północnej-Westfalii, stanowi jedynie, że środki budżetowe przeznaczone są na działalność na czas określony jako „personel tymczasowy”?

         W przypadku udzielenia na pytanie 3 b) odpowiedzi twierdzącej:

               c)

               Czy dotyczy to także sytuacji, w której działalność „personelu tymczasowego” w tym rozumieniu nie obejmuje wyłącznie działalności służącej albo do pokrycia przejściowego wzrostu zapotrzebowania na pracę albo zastąpienia przejściowej nieobecności stałego personelu, lecz jeśli pojęcie „personel tymczasowy” obejmuje również sytuację, w której pracownik wynagradzany jest ze środków budżetowych dostępnych ze względu na przejściową nieobecność w tym samym miejscu pracy stałego personelu, chociaż „personel tymczasowy” zajmuje się działalnością zaspokajającą stałe potrzeby pracodawcy, która nie wykazuje merytorycznego związku z działalnością nieobecnego stałego personelu, albo

               d)

               Czy wykładnia pojęcia „personel tymczasowy”, opisana w pytaniu 3 c), jest niezgodna z celem Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, polegającym na zapobieganiu nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę zawieranych na czas określony oraz z zasadą sformułowaną w sprawie Angelidaki (wyrok Trybunału z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawach połączonych od C-378/07 do C-380/07, pkt 2 streszczenia), że klauzula 5 pkt 1 a) Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony sprzeciwia się przepisowi krajowemu, który uważa „zawieranie kolejnych umów o pracę na czas określony w sektorze publicznym za uzasadnione przez ››obiektywne powody‹‹ w rozumieniu tej klauzuli z tego tylko powodu, że umowy te są oparte na przepisach prawnych zezwalających na ponowne zawieranie umów dla zaspokojenia pewnych potrzeb tymczasowych, podczas gdy w rzeczywistości potrzeby te są zwyczajne i stałe”?

      Pytanie czwarte

   Czy państwo członkowskie narusza klauzulę 8 pkt 3 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, jeśli ustanawia w ustawie transponującej dyrektywę 1999/70/WE do krajowego porządku prawnego ogólnie dla całej służby publicznej wynikający z prawa budżetowego powód zawarcia umowy o pracę na czas określony taki jak opisany w pytaniu 2, który w prawie krajowym przed wydaniem dyrektywy 1999/70/WE w porównywalnej formie dotyczył jedynie niewielkiej części służby publicznej (szkolnictwa wyższego)? Czy takie naruszenie prowadzi do tego, że przepis krajowy nie może już być stosowany?

      (1)  Dz.U. L 175 z 10.7.1999, s. 43.


title: Sprawa C-168/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Audiencia Provincial Madrid z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie Elisa María Mostaza Claro przeciwko Centro Movil Milenium, S.L.

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Audiencia Provincial Madrid z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie Elisa María Mostaza Claro przeciwko Centro Movil Milenium, S.L.
   (Sprawa C-168/05)
   (2005/C 155/08)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 14 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Audiencia Provincial de Madrid z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie Elisa María Mostaza Claro przeciwko Centro Movil Milenium, S.L.
   Audiencia Provincial de Madrid zwróciła się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   Czy ochrona konsumentów w dyrektywie Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oznacza, iż sąd, który rozpatruje skargę o uchylenie orzeczenia sądu arbitrażowego powinien wziąć pod uwagę nieważność klauzuli arbitrażowej i uchylić orzeczenie na tej podstawie, iż zapis na arbitraż zawiera nieuczciwy warunek na szkodę konsumenta, wówczas, gdy kwestia ta została podniesiona w skardze o uchylenie orzeczenia sądu arbitrażowego, lecz nie została podniesiona przez konsumenta w postępowaniu arbitrażowym?

      (1)  Dz.U. L 95 z 21.4.1993, str. 29.


title: Sprawa C-226/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 22 kwietnia 2016 r. – – Eni SpA, Eni Gas & Power France SA, Uprigaz - Union professionnelle des industries privées du gaz/Premier ministre, Ministre de l’environnement, de l’énergie et de la mer.

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 22 kwietnia 2016 r. – – Eni SpA, Eni Gas & Power France SA, Uprigaz - Union professionnelle des industries privées du gaz/Premier ministre, Ministre de l’environnement, de l’énergie et de la mer.
   (Sprawa C-226/16)
   (2016/C 251/13)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eni SpA, Eni Gas & Power France SA, Uprigaz - Union professionnelle des industries privées du gaz

      Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de l’environnement, de l’énergie et de la mer

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 8 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 994/2010 z dnia 20 października 2010 r (1). należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie nakładało na dostawców gazu ziemnego dodatkowe wymogi wynikające z włączenia do zakresu definicji „odbiorców chronionych” – których zużycie gazu pozwala ustalić zakres obowiązków magazynowania mających na celu zapewnienie ciągłości dostaw – odbiorców, którzy nie zostali wymienieni w art. 2 ust. 1 tego samego rozporządzenia?

               2)

               Czy art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 994/2010 z dnia 20 października 2010 r. należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie nakładało na dostawców gazu ziemnego obowiązki dotyczące objętości składowanego gazu oraz prędkości jego poboru, a także obowiązki związane ze zdolnością magazynowania osiągniętą w związku z obowiązkiem utrzymywania zapasów magazynowych na terytorium tego państwa członkowskiego, przewidując jednocześnie, iż minister, dokonując oceny zdolności magazynowej, jaką dysponuje dostawca, bierze pod uwagę inne dostępne mu instrumenty modulacji?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 994/2010 z dnia 20 października 2010 r. w sprawie środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego i uchylenia dyrektywy Rady 2004/67/WE (Dz.U. L 295, s. 1)


title: Sprawa T-190/07: Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — KEK Diavlos przeciwko Komisji (Pomoc finansowa wypłacona w ramach programu informacyjnego obywateli europejskich (Prince) — Projekt dotyczący przygotowań do wprowadzenia euro w środowisku szkolnym — Decyzja nakazująca zwrot wypłaconej zaliczki — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/40

         Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — KEK Diavlos przeciwko Komisji
   (Sprawa T-190/07) (1)

   (Pomoc finansowa wypłacona w ramach programu informacyjnego obywateli europejskich (Prince) - Projekt dotyczący przygotowań do wprowadzenia euro w środowisku szkolnym - Decyzja nakazująca zwrot wypłaconej zaliczki - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie)
   2010/C 113/63
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: KEK Diavlos (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: D. Chatzimichalis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Condou-Durande i S. Petrova, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata E. Politisa)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji E(2006) 465 wersja ostateczna z dnia 23 lutego 2006 r. nakazującej zwrot kwoty zaliczki wraz z odsetkami za zwłokę wypłaconej z tytułu umowy zawartej w ramach programu Prince przewidującej pomoc finansową na działania zatytułowane „The EURO — Its genuine and essential impact on schoolchildren” (Eurogenesis), dotyczące przygotowań do wprowadzenia euro w środowisku szkolnym.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               KEK Diavlos zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-103/11: Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2012 r. — Shang przeciwko OHIM (justing) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego justing — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy JUSTING — Zastrzeżenie starszeństwa wcześniejszego krajowego znaku towarowego — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 34 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/13

         Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2012 r. — Shang przeciwko OHIM (justing)
   (Sprawa T-103/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego justing - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy JUSTING - Zastrzeżenie starszeństwa wcześniejszego krajowego znaku towarowego - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 34 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 65/25
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Tiantian Shang (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: A. Salerni, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Mannucci, pełnomocnik).

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 grudnia 2010 r. (sprawa R 1388/2010-2), dotyczącą zastrzeżenia starszeństwa graficznego krajowego znaku towarowego JUSTING należącego do Tiantiany Shang.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tiantian Shang zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Sprawa T-353/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lutego 2007 r. — Ontex przeciwko OHIM — Curon Medical (CURON) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CURON — Sprzeciw właściciela wspólnotowego słownego znaku towarowego EURON — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lutego 2007 r. — Ontex przeciwko OHIM — Curon Medical (CURON)
   (Sprawa T-353/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CURON - Sprzeciw właściciela wspólnotowego słownego znaku towarowego EURON - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 82/74)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ontex NV (Buggenhout, Belgia) (przedstawiciel: M. Du Tré, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przez Izbą Odwoławczą OHIM była również, występująca przed Sądem w charakterze interwenienta: Curon Medical Inc. (Sunnyvale, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: C. Algar, J. Cohen, solicitors, i T. Ludbrook, barrister)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 lipca 2004 r. (sprawa R 22/2004-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Ontex NV a Curon Medical, Inc.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawa C-522/13: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 9 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo n ° 1 de Ferrol – Hiszpania) – Ministerio de Defensa, Navantia SA przeciwko Concello de Ferrol (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Konkurencja — Pomoc państwa — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Pojęcie pomocy państwa — Podatek od nieruchomości — Zwolnienie podatkowe)

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/12

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 9 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Ferrol – Hiszpania) – Ministerio de Defensa, Navantia SA przeciwko Concello de Ferrol
   (Sprawa C-522/13) (1)

   ((Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Konkurencja - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Pojęcie pomocy państwa - Podatek od nieruchomości - Zwolnienie podatkowe))
   (2014/C 439/16)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Ferrol

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministerio de Defensa, Navantia SA

      Strona pozwana: Concello de Ferrol

      Sentencja

   Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie z podatku od nieruchomości nieruchomości gruntowej należącej do państwa i przekazanej do dyspozycji przedsiębiorstwu, którego kapitał należy w całości do tego państwa i które na tej nieruchomości wytwarza towary i świadczy usługi mogące być przedmiotem wymiany handlowej między państwami członkowskimi na rynkach otwartych na konkurencję, może stanowić pomoc państwa zakazaną na mocy wskazanego postanowienia. Zadaniem sądu odsyłającego jest jednak ustalenie, czy w świetle wszystkich istotnych okoliczności zawisłego przed nim sporu, ocenionych w świetle przedstawionej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wykładni, zwolnienie takie należy uznać za pomoc państwa w rozumieniu wskazanego postanowienia.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa T-318/06: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — Moreira da Fonseca przeciwko OHIM — General Óptica (GENERAL OPTICA)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/70

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — Moreira da Fonseca przeciwko OHIM — General Óptica (GENERAL OPTICA)
   (Sprawa T-318/06)
   (2006/C 326/145)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Alberto Jorge Moreira da Fonseca Lda (Santo Tirso, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat Oehen Mendes)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: General Óptica SA (Barcelona, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 sierpnia 2006 r., doręczonej skarżącej w dniu 4 października 2006 r., wydanej w postępowaniu w sprawie unieważnienia nr 827C (Sprawa nr R 947/2005-1) i w konsekwencji stwierdzenie nieważności lub — ewentualnie — wygaśnięcia wspólnotowego znaku towarowego nr 573 592„GENERAL OPTICA”, zgłoszonego w dniu 10 lipca 1997 r. i zarejestrowanego w dniu 13 września 1999 r.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy „GENERAL OPTICA” dla usług z klasy 42 (usługi optyczne) — wspólnotowy znak towarowy nr 573 592.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: General Óptica SA.

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: wcześniejsza krajowa nazwa handlowa „Generalóptica” dla przywozu i sprzedaży detalicznej aparatów optycznych, precyzyjnych i fotograficznych.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: odrzucenie wniosku o unieważnienie.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie między innymi art. 8 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odnośnie do dwóch znaków towarowych występuje, a oznaczenie skarżącej chronione jest na poziomie krajowym.
   Naruszenie zasady 22 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 polegające na tym, że OHIM nie zastosował się do obowiązku wezwania skarżącej do przedstawienia dowodu wcześniejszego używania, na które się ona powołuje.


title: Sprawa T-781/16: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2016 r. – Puma i in./Komisja

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/47

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2016 r. – Puma i in./Komisja
   (Sprawa T-781/16)
   (2017/C 014/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) i 8 pozostałych skarżących (przedstawiciel: E. Vermulst, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1395 z dnia 18 sierpnia 2016 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanych przez Buckinghan Shoe Mfg Co., Ltd., Buildyet Shoes Mfg., DongGuan Elegant Top Shoes Co. Ltd, Dongguan Stella Footwear Co Ltd, Dongguan Taiway Sports Goods Limited, Foshan City Nanhai Qun Rui Footwear Co., Jianle Footwear Industrial, Sihui Kingo Rubber Shoes Factory, Synfort Shoes Co. Ltd., Taicang Kotoni Shoes Co. Ltd., Wei Hao Shoe Co. Ltd., Wei Hua Shoe Co. Ltd., Win Profile Industries Ltd oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. L 225, s. 52);

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1647 z dnia 13 września 2016 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Wietnamu i wyprodukowanych przez Best Royal Co. Ltd, Lac Cuong Footwear Co., Ltd, Lac Ty Co., Ltd, Saoviet Joint Stock Company (Megastar Joint Stock Company), VMC Royal Co Ltd, Freetrend Industrial Ltd. oraz jej spółkę powiązaną Freetrend Industrial A (Vietnam) Co, Ltd., Fulgent Sun Footwear Co., Ltd, General Shoes Ltd, Golden Star Co, Ltd, Golden Top Company Co., Ltd, Kingmaker Footwear Co. Ltd., Tripos Enterprise Inc., Vietnam Shoe Majesty Co., Ltd, oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. L 245, s. 16);

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1731 z dnia 28 września 2016 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez General Footwear Ltd (Chiny), Diamond Vietnam Co Ltd i Ty Hung Footgearmex/Footwear Co. Ltd i wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. L 262, s. 4); oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na fakcie, że Komisja przede wszystkim nie ma uprawnień legislacyjnych umożliwiających przyjęcie spornych rozporządzeń.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja, z naruszeniem art. 296 TFUE nie podała szczegółowej podstawy prawnej przyjęcia spornych rozporządzeń oraz naruszyła przysługujące skarżącym prawo do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym ponowne wszczęcie zakończonego postępowania w sprawie obuwia oraz retroaktywne nałożenie na dostawców skarżących cła antydumpingowego, które wygasło (i) jest pozbawione podstawy prawnej, oparte na oczywistym błędzie w stosowaniu art. 266 TFUE i rozporządzenia podstawowego oraz narusza to rozporządzenie, (ii) jest sprzeczne z zasadami ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa oraz niedziałania prawa wstecz; oraz (iii) jest sprzeczne z art. 266 TFUE, narusza art. 5 ust. 4 TFUE oraz stanowi nadużycie władzy przez Komisję.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym retroaktywne nałożenie cła w drodze trzech spornych rozporządzeń jest dyskryminujące względem skarżących.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym sposób dokonania oceny wniosków dostawców skarżących o traktowanie na zasadach rynkowych i o indywidualne traktowanie był dyskryminacyjny i stanowił nadużycie władzy przez Komisję.