title: Sprawa C-165/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 5 lutego 2015 r. w sprawie T-500/12 Ryanair/Komisja, wniesione w dniu 9 kwietnia 2015 r. przez Komisję Europejską

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 5 lutego 2015 r. w sprawie T-500/12 Ryanair/Komisja, wniesione w dniu 9 kwietnia 2015 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-165/15 P)
   (2015/C 205/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, D. Grespan, T. Maxian Rusche, B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Ryanair Ltd., Ireland, Aer Lingus Ltd.

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 5 lutego 2015 r. w sprawie T–500/12, Ryanair/Komisja w zakresie, w jakim Sąd stwierdził w nim nieważność decyzji Komisji 2013/199/UE z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.29064 (11/C, ex 11/NN) – Zróżnicowane stawki podatku od transportu lotniczego wprowadzone przez Irlandię (1) w zakresie, w jakim instytucja ta nakazuje odzyskanie od beneficjentów pomocy w kwocie określonej w motywie 70 tej decyzji na 8 EUR za pasażera;

               —

               oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2013/199/UE z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.29064 (11/C, ex 11/NN) – Zróżnicowane stawki podatku od transportu lotniczego wprowadzone przez Irlandię;

               —

               obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania w obu instancjach;
               tytułem żądania ewentualnego,

                           —

                           przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                           —

                           wydanie w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie to oparte jest na tylko jednym zarzucie.
   Wnosząca je twierdzi, że Sąd naruszył art. 108 ust. 3 TFUE oraz art. 14 rozporządzenia nr 659/1999 (2) ustanawiając nowe kryteria gospodarcze mające zastosowanie przy ustalaniu kwot podlegających odzyskaniu od beneficjentów pomocy państwa polegającej na stosowaniu środków podatkowych w stawce niższej niż standardowa stawka referencyjna.

      (1)  Dz.U. L 119, s. 30.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE, Dz.U. L 83, s. 1.


title: Sprawa C-129/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht des Landes Sachsen-Anhalt — Niemcy) — Magdeburger Mühlenwerke GmbH przeciwko Finanzamt Magdeburg (System pomocy o celach regionalnych — Inwestycje w przetwórstwo i obrót produktami rolnymi — Decyzja Komisji — Niezgodność z rynkiem wewnętrznym — Cofnięcie pomocy niezgodnej — Chwila przyznania pomocy — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht des Landes Sachsen-Anhalt — Niemcy) — Magdeburger Mühlenwerke GmbH przeciwko Finanzamt Magdeburg
   (Sprawa C-129/12) (1)

   (System pomocy o celach regionalnych - Inwestycje w przetwórstwo i obrót produktami rolnymi - Decyzja Komisji - Niezgodność z rynkiem wewnętrznym - Cofnięcie pomocy niezgodnej - Chwila przyznania pomocy - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań)
   2013/C 156/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht des Landes Sachsen-Anhalt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Magdeburger Mühlenwerke GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Magdeburg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht des Landes Sachsen-Anhalt — Wykładnia decyzji Komisji 1999/183/WE z dnia 20 maja 1998 r. w sprawie pomocy państwa na przetwórstwo produktów rolnych i obrót nimi, która może być udzielana przez Niemcy na podstawie istniejących systemów pomocy o celach regionalnych (Dz.U. 1999, L 60, s. 61) — Obowiązek uchylenia przez Niemcy istniejących systemów pomocy niezgodnych z ramami zaproponowanymi przez Komisję w jej komunikacie dotyczącym tej pomocy — Zakres czasowy tego obowiązku — Możliwość nieuchylania przez mające ten obowiązek państwo członkowskie danej pomocy na inwestycje zaplanowane przed upływem terminu transpozycji decyzji i przed ogłoszeniem zamiaru uchylenia przez to państwo członkowskie pomocy na takie inwestycje, jeżeli dana inwestycja została przeprowadzona po transpozycji decyzji

      Sentencja

   Artykuł 2 decyzji Komisji 1999/183/WE z dnia 20 maja 1998 r. w sprawie pomocy państwa na przetwórstwo produktów rolnych i obrót nimi, która może być udzielana przez Niemcy na podstawie istniejących systemów pomocy o celach regionalnych, należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on przyznaniu pomocy na inwestycje obejmujące zakłady młynarskie, dla których wiążąca decyzja inwestycyjna została podjęta przed upływem terminu udzielonego Republice Federalnej Niemiec na zastosowanie się do tej decyzji lub przed publikacją w Bundessteuerblatt środków przyjętych w tym celu, w sytuacji gdy dostawa przedmiotu inwestycji, jak również ustalenie wysokości dopłaty i jej wypłata nastąpiły dopiero po upływie tego terminu lub po tej publikacji, jeżeli chwila, w której dotację inwestycyjną uznaje się za przyznaną, następuje dopiero po upływie tego terminu. Sąd odsyłający powinien ustalić, w której chwili dotację inwestycyjną taką jak w postępowaniu głównym należy uznać za przyznaną, uwzględniając przy tym wszystkie warunki ustanowione w prawie krajowym dla otrzymania rozpatrywanej pomocy i zapewniając, by nie doszło do obejścia zakazu ustanowionego w art. 2 pkt 1 decyzji 1999/183.

      (1)  Dz.U. C 174 z 16.6.2012.


title: Sprawa T-338/17: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2017 r. – Air France/Komisja

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/46

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2017 r. – Air France/Komisja
   (Sprawa T-338/17)
   (2017/C 277/69)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société Air France (Tremblay-en-France, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Wachsmann i S. Thibault-Liger)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   1. Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności decyzji Komisji C (2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r., Sprawa COMP/39258 – Lotniczy transport towarowy, w całości w zakresie w jakim dotyczy spółki Air France, jak również uzasadnienia rozstrzygnięcia, na podstawie zarzutu pierwszego, drugiego i trzeciego;

               —

               tytułem ewentualnym – w razie gdyby Sąd nie stwierdził nieważności decyzji (2017) 1742 final w całości, na podstawie zarzutu pierwszego, drugiego i trzeciego:

                           —

                           po pierwsze,

                                       —

                                       stwierdzenie nieważności art. 1 akapit pierwszy pkt 1 lit. c), pkt 2 lit. c), pkt 3 lit. c) i pkt 4 lit. c) decyzji nr C(2017) 1742 final oraz ich uzasadnienia, w zakresie w jakim udział w naruszeniu jednolitym i ciągłym został przypisany spółce Air France na podstawie niedopuszczalnych dowodów przedstawionych przez Lufthansę, art. 3 lit. b) tej decyzji w zakresie w jakim obciąża on spółkę Air France grzywną o łącznej wysokości 182 920 000 EUR i art. 4 tej decyzji oraz w konsekwencji obniżenie na podstawie art. 261 TFUE kwoty grzywny zgodnie z zarzutem pierwszym;

                                       —

                                       stwierdzenie nieważności art. 1 akapit pierwszy pkt 1 lit. c), pkt 2 lit. c), pkt 3 lit. c) i pkt 4 lit. c) decyzji nr C(2017) 1742 final oraz ich uzasadnienia, w zakresie w jakim wyklucza on z zakresu jednolitego i ciągłego naruszenia przypisywanego spółce Air France przedsiębiorstwa lotnicze, o których mowa w uzasadnieniu decyzji jako o przedsiębiorstwach biorących udział w praktykach związanych z naruszeniem, art. 3 lit. b) tej decyzji w zakresie w jakim obciąża on spółkę Air France grzywną w wysokości 182 920 000 EUR i art. 4 tej decyzji oraz w konsekwencji obniżenie na podstawie art. 261 TFUE kwoty grzywny zgodnie z zarzutem drugim;

                                       —

                                       stwierdzenie nieważności art. 1 akapit pierwszy pkt 1 lit. c), pkt 2 lit. c), pkt 3 lit. c) i pkt 4 lit. c) decyzji nr C(2017) 1742 final oraz ich uzasadnienia, w zakresie w jakim stwierdza, że w zakres jednolitego i ciągłego naruszenia przypisywanego spółce Air France wchodzą usługi przewozu towarów do EOG (inbound), art. 3 lit. b) tej decyzji w zakresie w jakim obciąża on spółkę Air France grzywną w wysokości 182 920 000 EUR i art. 4 tej decyzji oraz w konsekwencji obniżenie na podstawie art. 261 TFUE kwoty grzywny zgodnie z zarzutem trzecim;

                           —

                           po drugie, stwierdzenie nieważności art. 1 akapit pierwszy pkt 1 lit. c), pkt 2 lit. c), pkt 3 lit. c) i pkt 4 lit. c) decyzji nr C(2017) 1742 final oraz ich uzasadnienia, w zakresie w jakim stwierdza, że odmowa zlecania przewozu spedytorom stanowi odrębny element w jednolitym i ciągłym naruszeniu przypisywanym spółce Air France, art. 3 lit. b) i d) tej decyzji w zakresie w jakim obciąża on spółkę Air France grzywną w wysokości 182 920 000 EUR i art. 4 tej decyzji oraz w konsekwencji obniżenie na podstawie art. 261 TFUE kwoty grzywny zgodnie z zarzutem czwartym;

                           —

                           po trzecie, stwierdzenie nieważności art. 3 lit. b) decyzji nr C(2017) 1742 final oraz jego uzasadnienia, w zakresie w jakim obciąża on spółkę Air France grzywną w wysokości 182 920 000 EUR, z tego względu, że przy obliczenia wysokości grzywien zostały włączone taryfy i 50 % dochodu uzyskanego przez spółkę Air France z usług przewozu towarów do EOG (dochody inbound) (zgodnie z zarzutem piątym), zawyża ciężar naruszenia przypisywanego spółce Air France (zgodnie z zarzutem szóstym), określa w błędny sposób czas trwania naruszenia (zgodnie z zarzutem siódmym) i stosuje niewystarczające obniżenie grzywny w świetle obowiązujących przepisów (zgodnie z zarzutem ósmym), oraz w konsekwencji obniżenie na podstawie art. 261 TFUE grzywy do odpowiedniej kwoty;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczy naruszenia komunikatu w sprawie łagodzenia sankcji z 2002 r., zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, równego traktowania i niedyskryminacji pomiędzy spółką Air France a Lufthansą wpływającego na dopuszczalność dowodów przedstawionych przez Lufthansę w ramach wniosku o zwolnienie z grzywien. Zarzut ten dzieli się na cztery części:

                           —

                           Cześć pierwsza dotyczy dopuszczalności zarzutu pierwszego;

                           —

                           Część druga dotyczy cofnięcia zwolnienia z grzywny przyznanego Lufthansie;

                           —

                           Część trzecia dotyczy niedopuszczalności dowodów przedstawionych w ramach wniosku o zwolnienie z grzywien;

                           —

                           Część czwarta dotyczy zgodnie z którą niedopuszczalność dowodów przedstawionych przez Lufthansę w ramach wniosku o zwolnienie z grzywien nieodmiennie prowadzi do konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

               2.

               Zarzut drugi, naruszenia obowiązku uzasadnienia i zasad równego traktowania, niedyskryminacji, ochrony przed arbitralną ingerencją Komisji wynikającą z faktu wyłączenia z rozstrzygnięcia decyzji przedsiębiorstw lotniczych, które uczestniczyły w praktykach. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                           —

                           Cześć pierwsza dotyczy argumentu, zgodnie z którym wyłączenie z zakresu rozstrzygnięcia decyzji przedsiębiorstw lotniczych, które uczestniczyły w praktykach było obarczone brakiem uzasadniania;

                           —

                           Część druga dotyczy argumentu, zgodnie z którym wyłączenie z zakresu rozstrzygnięcia decyzji przedsiębiorstw lotniczych, które uczestniczyły w praktykach było obarczone naruszeniem zasady równego traktowania, niedyskryminacji i ochrony przed arbitralną ingerencją Komisji;

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczy włączenia połączeń przychodzących do EOG (inbound) do zakresu jednolitego i ciągłego naruszania, co narusza przepisy o właściwości miejscowej Komisji. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                           —

                           Cześć pierwsza dotyczy okoliczności, że praktyki dotyczące połączeń przychodzących do EOG (inbound) nie zostały zrealizowane w obrębie EOG;

                           —

                           Część druga: Komisja nie wykazała istnienia kwalifikowanych skutków w obrębie EOG powiązanych z praktykami związanymi z połączeniami przychodzącymi do EOG (inbound);

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczy wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia i oczywistego błędu w ocenie obciążającego ustalanie, zgodnie z którym odmowa zlecania przewozu spedytorom stanowiła odrębny element jednolitego i ciągłego naruszenia. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                           —

                           Cześć pierwsza, zgodnie z którą ustalenie to jest obarczone wewnętrznie sprzecznym uzasadnianiem;

                           —

                           Część druga, zgodnie z którą ustalenie to jest obarczone oczywistym błędem w ocenie;

               5.

               Zarzut piąty, dotyczy błędnych wartości sprzedaży, na podstawie których obliczono wysokość nałożonej na spółkę Air France grzywny. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                           —

                           Cześć pierwsza, zgodnie z którą okoliczność włączenie taryf do wartości sprzedaży opierała się na wewnętrznie sprzecznym uzasadnieniu, licznych naruszeniach prawa oraz oczywistym błędzie w ocenie;

                           —

                           Cześć druga, zgodnie z którą włączenie 50 % dochodów z połączeń przychodzących do EOG (inbound) do wartości sprzedaży, narusza wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. oraz zasadę non bis in idem;

               6.

               Zarzut szósty, dotyczy błędnej oceny wagi naruszenia i składa się z dwóch części:

                           —

                           Cześć pierwsza dotyczy argumentu, zgodnie z którym zawyżenie ciężaru praktyk opiera na wielu oczywistych błędach w ocenie i na naruszeniu zasady proporcjonalności kar i równego traktowania;

                           —

                           Cześć druga dotyczy argumentu, zgodnie z którym zawyżenie ciężaru praktyk wynika z włączenia do zakresu naruszania kontaktów dotyczących praktyk realizowanych poza obrębem EOG z naruszeniem przepisów regulujących właściwość miejscową Komisji;

               7.

               Zarzut siódmy, dotyczy błędnego obliczenia czasu trwania naruszenia.

               8.

               Zarzut ósmy, dotyczy braku uzasadniania i niewystarczającego obniżenia grzywny o 15 % przyznanego przez Komisję na podstawie obowiązujących przepisów.


title: Sprawa T-154/10: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Francja przeciwko Komisji

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/43

      Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Francja przeciwko Komisji
      (Sprawa T-154/10)
      (2010/C 161/69)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, B. Beaupère-Manokha i J. Gstalter, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2010) 133 wersja ostateczna z dnia 26 stycznia 2010 r. uznającej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa dorozumianą nieograniczoną gwarancję na rzecz La Poste, wynikającą z przepisów prawa francuskiego dotyczących konsekwencji prawnych przyznania jej statusu osoby prawnej prawa publicznego zbliżonej do przedsiębiorstwa publicznego o charakterze przemysłowym i handlowym [pomoc państwa C 56/2007 (ex E 15/2005)].
      W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty dotyczące:

                  —

                  naruszenia prawa polegającego na tym, że Komisja nie wykazała w wymagany prawem sposób istnienia pomocy państwa. Komisja naruszyła bowiem reguły dotyczące postępowania dowodowego w dziedzinie pomocy państwa, i to zarówno w odniesieniu do kwestii ciężaru dowodu, jak i wymaganego standardu dowodowego;

                  —

                  błędów w ustaleniach faktycznych oraz naruszenia prawa, o których świadczy okoliczność, że Komisja przyjęła, iż istnieje dorozumiana i nieograniczona gwarancja na rzecz La Poste;

                  —

                  błędnej interpretacji terminu korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Komisja błędnie uznała bowiem, że po pierwsze istnienie gwarancji prowadziło do powstania korzyści po stronie La Poste, a po drugie, że La Poste uzyskała pozytywną ocenę ratingową dzięki istnieniu domniemanej gwarancji.


title: Sprawa C-421/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia – Hiszpania) – Banco Primus SA/Jesús Gutiérrez García (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Umowy zawierane przez przedsiębiorców z konsumentami — Nieuczciwe warunki umowy — Umowy kredytu hipotecznego — Egzekucja wierzytelności zabezpieczonej hipoteką — Termin zawity — Zakres kompetencji sądów krajowych — Powaga rzeczy osądzonej)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia – Hiszpania) – Banco Primus SA/Jesús Gutiérrez García
   (Sprawa C-421/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Umowy zawierane przez przedsiębiorców z konsumentami - Nieuczciwe warunki umowy - Umowy kredytu hipotecznego - Egzekucja wierzytelności zabezpieczonej hipoteką - Termin zawity - Zakres kompetencji sądów krajowych - Powaga rzeczy osądzonej))
   (2017/C 104/16)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Banco Primus SA

      Strona pozwana: Jesús Gutiérrez García

      Sentencja

               1)

               Artykuły 6 i 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak czwarty przepis przejściowy Ley 1/2013, de medidas para reforzar la protección a los deudores hipotecarios, reestructuración de deuda y alquiler social (ustawy 1/2013 o środkach służących wzmocnieniu ochrony dłużników hipotecznych oraz o restrukturyzacji długu i najmie socjalnym) z dnia 14 maja 2013 r., uzależniającemu wykonywanie przez konsumentów – w stosunku do których przed dniem wejścia w życie ustawy zawierającej ów przepis wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, niezakończone przed tym dniem – przysługującego im prawa do wytoczenia powództwa przeciwegzekucyjnego opartego na zarzucie dotyczącym nieuczciwego charakteru warunków umowy od dochowania miesięcznego terminu zawitego na jego wniesienie, liczonego od dnia następującego po dniu wejścia w życie owej ustawy.

               2)

               Dyrektywę 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, takiemu jak wynikające z art. 207 Ley 1/2000, de Enjuiciamiento Civil (ustawy 1/2000 kodeks postępowania cywilnego) z dnia 7 stycznia 2000 r., zmienionej przez Ley 1/2013, de medidas para reforzar la protección a los deudores hipotecarios, reestructuración de deuda y alquiler social (ustawę 1/2013 o środkach służących wzmocnieniu ochrony dłużników hipotecznych oraz o restrukturyzacji długu i najmie socjalnym) z dnia 14 maja 2013 r., następnie przez Real Decreto-Ley 7/2013, de medidas urgentes de naturaleza tributaria, presupuestaria y de fomento de la investigación, el desarrollo y la innovación (dekret z mocą ustawy 7/2013 dotyczący pilnych środków o charakterze podatkowym lub budżetowym i wspierający badania, rozwój i innowacje) z dnia 28 czerwca 2013 r. oraz Real Decreto-ley 11/2014, de medidas urgentes en materia concursal (dekret z mocą ustawy 11/2014 dotyczący pilnych środków w dziedzinie upadłości) z dnia 5 września 2014 r., które zakazuje sądowi krajowemu ponownego badania z urzędu, czy warunki umowy mają nieuczciwy charakter, jeżeli w orzeczeniu korzystającym z powagi rzeczy osądzonej wydane zostało już rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności z prawem całokształtu warunków owej umowy w świetle rzeczonej dyrektywy.
               Natomiast w przypadku istnienia jednego, względnie kilku warunków umowy, których nieuczciwy charakter nie był jeszcze badany w ramach wcześniejszej kontroli sądowej spornej umowy, która to kontrola zakończyła się wydaniem orzeczenia korzystającego z powagi rzeczy osądzonej, dyrektywę 93/13 należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy, do którego zgodnie z przepisami wnoszone są nadzwyczajne powództwa przeciwegzekucyjne, ma obowiązek dokonania – na wniosek strony lub z urzędu, o ile posiada niezbędne ku temu informacje na temat stanu prawnego i faktycznego – oceny nieuczciwego charakteru tychże warunków.

               3)

               Wykładni art. 3 ust. 1 i art. 4 dyrektywy 93/13 należy dokonywać w ten sposób, że:

                           —

                           badanie, czy warunek umowy zawartej pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem ma nieuczciwy charakter, zakłada ustalenie, czy warunek ów stwarza znaczącą nierównowagę praw i obowiązków stron umowy na niekorzyść konsumenta. Badanie to należy przeprowadzić w świetle przepisów krajowych znajdujących – wobec braku porozumienia stron w tym zakresie – zastosowanie do środków, jakimi konsumenci dysponują zgodnie z uregulowaniem krajowym dla celów spowodowania zaprzestania stosowania tego typu warunku, charakteru towarów lub usług, których umowa dotyczy, oraz wszystkich okoliczności towarzyszących zawarciu tejże umowy;

                           —

                           jeśli sąd odsyłający jest zdania, że warunek umowy dotyczący sposobu obliczania odsetek zwykłych, taki jak sporny w postępowaniu głównym, nie został wyrażony prostym i zrozumiałym językiem w rozumieniu art. 4 ust. 2 tej dyrektywy, ciąży na nim obowiązek zbadania, czy warunek ten jest nieuczciwy w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej samej dyrektywy. W ramach takiego badania sąd odsyłający musi w szczególności porównać metodę obliczania stawki odsetek zwykłych przewidzianą przez ową klauzulę i rzeczywistą stawkę tychże odsetek ze zwykle stosowanymi metodami ich obliczania oraz stawką odsetek ustawowych, a także ze stawkami odsetek stosowanymi na rynku w chwili zawarcia umowy stanowiącej przedmiot sporu w postępowaniu głównym w odniesieniu do kredytu równoważnej wysokości i udzielonego na równoważny okres co w przypadku badanej umowy kredytu, a

                           —

                           jeżeli chodzi o ocenę przez sąd krajowy nieuczciwego charakteru warunku dotyczącego wcześniejszej natychmiastowej zapłaty całego długu w przypadku niewywiązywania się przez dłużnika przez określony czas z ciążących na nim zobowiązań, sąd odsyłający musi sprawdzić, czy przysługujące przedsiębiorcy uprawnienie do uznania całego kredytu za wymagalny jest uzależnione od niewywiązania się przez konsumenta ze zobowiązania o zasadniczym dla danego stosunku umownego znaczeniu, czy uprawnienie takie przysługuje w przypadkach, w których takie niewywiązanie się ma charakter wystarczająco poważny w stosunku do kwoty kredytu i okresu, na który go udzielono, czy uprawnienie to stanowi odstępstwo od mających zastosowanie w tym zakresie przepisów prawa powszechnie obowiązującego na wypadek braku szczególnego uregulowania w umowie oraz czy prawo krajowe przewiduje odpowiednie i skuteczne środki umożliwiające konsumentowi, w odniesieniu do którego stosowany jest taki warunek umowy, usunięcie skutków owej wymagalności kredytu.

               4)

               Dyrektywę 93/13 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie dokonywanej w orzecznictwie wykładni przepisu prawa krajowego regulującego warunki dotyczące natychmiastowej wymagalności umów kredytu, takiego jak art. 693 ust. 2 ustawy 1/2000, zmienionej dekretem z mocą ustawy 7/2013, zakazującej sądowi krajowemu, który stwierdził, że dany warunek ma nieuczciwy charakter, uznania go za niebyły [bezskuteczny], i odstąpienia od stosowania go, jeśli w rzeczywistości przedsiębiorca go nie zastosował, lecz postąpił zgodnie z wymogami owego przepisu prawa krajowego.

      (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014.


title: Sprawa T-98/14: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2014 r. – Société Générale przeciwko Komisji

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/36

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2014 r. – Société Générale przeciwko Komisji
   (Sprawa T-98/14)
   2014/C 142/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société générale SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: P. Zelenko, J. Marthan i D. Kupka, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 lit. c) decyzji Komisji Europejskiej nr C (2013) 8512 wersja ostateczna z dnia 4 grudnia 2013 r. w sprawie EIRD w zakresie w jakim nakłada grzywnę na Société Générale;

               —

               obniżenie kwoty grzywny nałożonej na mocy tej decyzji na Société Générale do odpowiedniej kwoty;

               —

               obciążenie, w każdym razie, Komisji Europejskiej ogółem kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na oczywistym błędzie w ocenie popełnionym przez Komisję przy określaniu metody obliczenia wartości sprzedaży, w zakresie w jakim wartości przyjęte w zaskarżonej decyzji na podstawie tej metody nie odzwierciedlały odpowiednich pozycji banków przeciwko którym prowadzone jest postępowanie na rynku, którego dotyczy naruszenie w okresie naruszenia (część pierwsza). Strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła w ten sposób ciążący na niej obowiązek staranności (część druga) oraz naruszyła zasady równego traktowania (część trzecia) i ochrony uzasadnionych oczekiwań (część czwarta).

               2.

               Zarzut drugi oparty na braku uzasadnienia co do wyboru metody jaką zastosowała Komisji w celu obliczenia wartości sprzedaży banków przeciwko którym prowadzone jest postępowanie.

               3.

               Zarzut trzeci oparty na fakcie, że Sąd powinien skorzystać z przysługującego mu prawa nieograniczonego orzekania w celu obniżenia grzywny nałożonej na stronę skarżącą do odpowiedniej kwoty odzwierciedlającej odpowiednie pozycje banków, przeciwko którym prowadzone jest postępowanie na danym rynku.


title: Sprawa C-539/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – Richard Rodriguez Serin/HOP!-Regional

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – Richard Rodriguez Serin/HOP!-Regional
   (Sprawa C-539/16) (1)

   (2017/C 300/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawa T-447/15: Postanowienie Sądu z dnia 19 września 2016 r. – Indecopi/EUIPO – Synergy Group (PISCO SOUR)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/33

         Postanowienie Sądu z dnia 19 września 2016 r. – Indecopi/EUIPO – Synergy Group (PISCO SOUR)
   (Sprawa T-447/15) (1)

   (2016/C 410/48)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa T-164/09: Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Kitou przeciwko EIOD (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 — Umorzenie postępowania)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/22

         Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Kitou przeciwko EIOD
   (Sprawa T-164/09) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 - Umorzenie postępowania)
   2011/C 55/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Erasmia Kitou (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) (przedstawiciele: pełnomocnicy H. Hijmans i V. Pérez Asinari)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji EIOD z dnia 3 lutego 2009 r., wydanej w ramach sprawy nr 2008-600, dotyczącej zażalenia E. Kitou na projekt ujawnienia danych osobowych przez Komisję Wspólnot Europejskich.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Europejski Inspektor Ochrony Danych zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa F-112/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 kwietnia 2008 r. — Bain i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Współczynniki korygujące — Dokonanie przelewu części uposażeń poza państwo miejsca zatrudnienia — Emerytury i renty — Postępowanie zaoczne — Obowiązywanie w czasie regulaminu Sądu — Informacja o wynagrodzeniu — Zarzut bezprawności)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/38

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 kwietnia 2008 r. — Bain i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-112/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Współczynniki korygujące - Dokonanie przelewu części uposażeń poza państwo miejsca zatrudnienia - Emerytury i renty - Postępowanie zaoczne - Obowiązywanie w czasie regulaminu Sądu - Informacja o wynagrodzeniu - Zarzut bezprawności)
   (2008/C 142/71)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca:
      Neil Bain (Bruksela, Belgia), Obhijit Chatterjee (Bruksela, Belgia), Richard Fordham (Bergen, Niderlandy), Roger Hurst (Bergen, Niderlandy) (przedstawiciel: N. Lhoëst, avocat).

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris oraz D. Martin, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności informacji o wynagrodzeniu skarżącego za luty, marzec i kwiecień 2005 r. oraz wszystkich kolejnych, w zakresie, w jakim stosują jakoby bezprawne przepisy rozporządzenia Rady nr 723/2004 zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników, dotyczące przelewu części wynagrodzenia do państwa pochodzenia urzędnika (wcześniej sprawa T-419/05).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 48 z dnia 25 lutego 2006 r., str. 36 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod sygnaturą T-419/05, a następnie przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r.).


title: Sprawa C-652/11 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. — Mindo Srl przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Zapłata grzywny przez współdłużnika solidarnego — Interes prawny — Ciężar dowodu)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/11

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. — Mindo Srl przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-652/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego - Zapłata grzywny przez współdłużnika solidarnego - Interes prawny - Ciężar dowodu)
   2013/C 156/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mindo Srl (przedstawiciele: G. Mastrantonio, C. Osti i A. Prastaro, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan i L Malferrari, pełnomocnicy wspierani przez F. Ruggeriego i R. Nazziniego, avvocati)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 5 października 2011 r. w sprawie T-19/06 Mindo przeciwko Komisji, mocą którego Sąd orzekł, że należy umorzyć postępowanie w sprawie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2005) 4012 wersja ostateczna z dnia 20 października 2005 r. dotyczącej procedury przewidzianej w art. 81 ust. 1 WE (sprawa COMP/C.38.281/B.2 — surowiec tytoniowy — Włochy) w przedmiocie kartelu mającego na celu ustalanie cen płaconych producentom i innym pośrednikom oraz podział dostawców na włoskim rynku surowca tytoniowego, a także uchylenia grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie lub też obniżenia jej kwoty — Skarżąca, której dotyczy toczące się postępowanie upadłościowe — Utrata interesu prawnego

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 5 października 2011 r. w sprawie T-19/06 Mindo przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 49 z 18.2.2012.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 listopada 2004 r. w sprawie C-245/02, Anheuser-Busch, Inc. przeciwko Budějovický Budvar, národní podnik (wniosek Korkein oikeus o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu — Art. 2 ust. 1, art. 16 ust. 1 i art. 70 Porozumienia TRIPS — Znaki towarowe — Zakres wyłącznego prawa właściciela do znaku towarowego — Domniemane używanie oznaczenia jako nazwy handlowej)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 16 listopada 2004 r.
   w sprawie C-245/02, Anheuser-Busch, Inc. przeciwko Budějovický Budvar, národní podnik (1) (wniosek Korkein oikeus o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu - Art. 2 ust. 1, art. 16 ust. 1 i art. 70 Porozumienia TRIPS - Znaki towarowe - Zakres wyłącznego prawa właściciela do znaku towarowego - Domniemane używanie oznaczenia jako nazwy handlowej)
   (2005/C 6/08)
   Język postępowania: fiński
   W sprawie C- 245/02, mającej za przedmiot wniosek, który wpłynął do Trybunału w dniu 5 lipca 2004 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Korkein oikeus (Finlandia), postanowieniem z dnia 3 lipca 2002 r., w postępowaniu: Anheuser-Busch, Inc. przeciwko Budějovický Budvar, národní podnik, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), A. Rosas i R. Silva de Lapuerta, prezesi izb, C. Gulmann, R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr, J. N. Cuncha Rodrigues i K. Schiemann, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 16 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:

               1)

               Porozumienie w sprawie handlowych aspektów własności intelektualnej (Porozumienie TRIPS), znajdujące się w załączniku 1 C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizacje Handlu, zatwierdzonym w imieniu Wspólnoty odnośnie dziedzin wchodzących w zakres jej kompetencji decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r., znajduje zastosowanie w przypadku zaistnienia konfliktu między znakiem towarowym a oznaczeniem, któremu zarzuca się, iż narusza prawa do tego znaku, w przypadku, gdy rzeczony konflikt zaistniał przed dniem wprowadzenia Porozumienia TRIPS, ale trwa nadal po tym dniu.

               2)

               Nazwa handlowa może stanowić oznaczenie w rozumieniu art. 16 ust. 1 pierwsze zdanie Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (Porozumienia TRIPS). Przepis ten ma na celu przyznanie właścicielowi znaku towarowego wyłącznego prawa zabraniania osobie trzeciej używania tego znaku, jeśli przedmiotowe używanie rzeczywiście bądź potencjalnie narusza funkcje znaku towarowego, a w szczególności zasadniczą jego funkcję, jaką jest gwarancja dla konsumentów co do pochodzenia towaru.
               Wyjątki przewidziane w art. 17 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (Porozumienia TRIPS) mają w szczególności na celu umożliwienie osobie trzeciej używania oznaczenia identycznego lub podobnego do znaku towarowego dla wskazania własnej nazwy handlowej, pod warunkiem jednak, że używanie to jest zgodne z uczciwymi praktykami w handlu i przemyśle.

               3)

               Nazwa handlowa, która nie jest ani zarejestrowana, ani nie jest utwierdzona w wyniku używania w Państwie Członkowskim, w którym zarejestrowany jest znak towarowy i w którym żąda się ochrony spornej nazwy handlowej, może zostać uznana za prawo istniejące wcześniej w rozumieniu art. 16 ust. 1 trzecie zdanie Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (Porozumienia TRIPS), jeśli właściciel nazwy handlowej posiada uprawnienie wchodzące w materialny i czasowy zakres stosowania tego Porozumienia powstałe wcześniej niż znak towarowy, z którym rzekomo pozostaje w sprzeczności, a które pozwala mu na używanie oznaczenia identycznego lub podobnego do tego znaku.

      (1)  Dz.U. C 219 z 14.9.2002.


title: Sprawa C-632/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 30 listopada 2015 r. – Costin Popescu/Guvernul României, Ministerul Afacerilor Interne, Direcția Regim Permise de Conducere și Înmatriculare a Vehiculelor, Direcția Rutieră, Serviciul Public Comunitar Regim Permise de Conducere și Înmatriculare a Vehiculelor

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 30 listopada 2015 r. – Costin Popescu/Guvernul României, Ministerul Afacerilor Interne, Direcția Regim Permise de Conducere și Înmatriculare a Vehiculelor, Direcția Rutieră, Serviciul Public Comunitar Regim Permise de Conducere și Înmatriculare a Vehiculelor
   (Sprawa C-632/15)
   (2016/C 068/29)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący odwołanie: Costin Popescu

      Druga strona postępowania: Guvernul României, Ministerul Afacerilor Interne, Direcția Regim Permise de Conducere și Înmatriculare a Vehiculelor, Direcția Rutieră, Serviciul Public Comunitar Regim Permise de Conducere și Înmatriculare a Vehiculelor

      Pytania prejudycjalne

   Czy przepisy dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1) pozwalają Rumunii nałożyć na kierowców motorowerów, posiadających dokument urzędowy, który dał im prawo do prowadzenia pojazdów na drogach publicznych przed dniem 19 stycznia 2013 r., obowiązek uzyskania prawa jazdy poprzez przejście testów lub egzaminów podobnych do tych, których wymaga się w odniesieniu do innych pojazdów silnikowych, aby po dniu 19 stycznia 2013 r. mogli nadal prowadzić motorowery?

      (1)  Dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (zmieniona) (Dz.U. L 403 s. 18).


title: Sprawa T-570/11: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. — Dr. Oetker Nahrungsmittel przeciwko OHIM (La qualité est la meilleure des recettes) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego La qualité est la meilleure des recettes — Znak towarowy mający postać sloganu reklamowego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/22

         Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. — Dr. Oetker Nahrungsmittel przeciwko OHIM (La qualité est la meilleure des recettes)
   (Sprawa T-570/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego La qualité est la meilleure des recettes - Znak towarowy mający postać sloganu reklamowego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 93/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dr. Oetker Nahrungsmittel KG (Bielefeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Graf von Stosch

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: K. Klüpfel i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Wielkiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 lipca 2011 r. (sprawa R 1798/2010-G) dotyczącej zgłoszenia do rejestracji jako wspólnotowy znak towarowy oznaczenia słownego „La qualité est la meilleure des recettes”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dr. Oetker Nahrungsmittel KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012.


title: Sprawa T-199/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 stycznia 2009 r. — Ziegler przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Zapłata grzywny — Gwarancja bankowa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/38

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 stycznia 2009 r. — Ziegler przeciwko Komisji
   (Sprawa T-199/08 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Zapłata grzywny - Gwarancja bankowa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   (2009/C 69/87)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Ziegler SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J.-L. Lodomez i J. Lodomez, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo A. Bouquet i O. Beynet, następnie A. Bouquet i N. von Lingen, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-622/16: Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2016 r. – sheepworld/EUIPO (Alles wird gut)

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/23

         Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2016 r. – sheepworld/EUIPO (Alles wird gut)
   (Sprawa T-622/16)
   (2016/C 383/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: sheepworld AG (Ursensollen, Niemcy) (przedstawiciel: S. von Rüden, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Alles wird gut” – zgłoszenie nr 14 170 062

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 czerwca 2016 r. w sprawie R 212/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-127/17: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2017 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/22

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2017 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-127/17)
   (2017/C 151/30)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: J. Hottiaux i W. Mölls, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń na korzystanie z niektórych dróg publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53 z dnia 25 lipca 1996r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (1) w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczypospolitej Polskie kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja zarzuca Rzeczpospolitej Polskiej, że ruch pojazdów zgodnych z maksymalnym dopuszczalnym naciskiem osi ustalonym na 10t (oś nie napędowa) i 11,5 t (oś napędowa) w pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do dyrektywy 96/53/WE, jest ograniczony na blisko 97 % dróg publicznych usytuowanych na terytorium Polski, co jest sprzeczne z art. 3 tejże dyrektywy. Powyższe ograniczenie wynika z połączenia dwóch następujących czynników:

               1)

               otwarcia dla ruchu pojazdów o maksymalnym dopuszczalnym nacisku na oś 11,5 t jedynie dróg stanowiących część sieci transeuropejskiej (TEN-T) oraz niektórych innych dróg krajowych (art. 41 ust. 2 Ustawy o drogach publicznych); oraz

               2)

               wymogu posiadania specjalnego zezwolenia umożliwiającego poruszanie się po innych drogach (art. 64 i następne ustawy Prawo o ruchu drogowym).

         Komisja zarzuca również Rzeczypospolitej Polskiej błędną wykładnię art. 7 dyrektywy 96/53/WE. W ocenie RP przepisy te umożliwiają państwu członkowskiemu zastosowanie odstępstwa od ogólnej zasady ustanowionej w art. 3 tej dyrektywy poprzez ograniczenie ruchu pojazdów o nacisku osi napędowej wynoszącym 11,5 t. O ile prawdą jest, że w akapicie drugim art.7 przytaczane są konkretne przykłady, kiedy ruch może być zgodnie z prawem ograniczony (miasta, małe wioski, lub miejsca o szczególnym znaczeniu przyrodniczym), to jednak nadal dotyczy to ograniczeń nałożonych jedynie na niektóre drogi lub obiekty inżynieryjne na określonych odcinkach drogi. Zdaniem Komisji państwo członkowskie nie może rozsądnie powoływać się na możliwość ustanowienia odstępstw, aby objąć nimi blisko 97 % swojej sieci dróg.
   Ponadto, zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (2), aby móc poruszać się po drogach niebędących częścią TEN-T, czyli po blisko 97 % dróg stanowiących sieć dróg publicznych, przedmiotowe pojazdy muszą wystąpić o specjalne zezwolenie do właściwych organów i uzyskać je, co pociąga za sobą następujące utrudnienia:

               —

               kompleksowe formalności administracyjne wymagające kontaktów z różnymi organami administracji,

               —

               geograficzny obszar ważności zezwolenia jest ograniczony, co zmusza przedsiębiorstwa transportowe do występowania na ogół o kilka zezwoleń na każdą trasę;

               —

               czas niezbędny do uzyskania zezwolenia i jego koszt.

         W końcu, na podstawie art. 64 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy Prawo o ruchu drogowym, zezwolenia kategorii IV na korzystanie z dróg krajowych przez pojazdy o nacisku osi/osi napędowej wynoszącym 11,5 t nie mogą być wykorzystane do przewozu ładunków podzielnych.
   Dyrektywa 96/53/WE nie zezwala na tego typu przeszkody i utrudnienia w zakresie swobody przemieszczania się pojazdów. Przedsiębiorstwo, które nie zgodzi się poddać tym warunkom, podlegać będzie zakazowi ruchu drogowego. Takie uregulowanie jest sprzeczne z art. 3 dyrektywy 96/53/WE, który poprzez warunki w nim postawione, uniemożliwia państwom członkowskim na ich terytoriach „odmówienia lub zabronienia” używania w ruchu międzynarodowym pojazdów odpowiadającym wartościom maksymalnym masy określonym w załączniku I do tejże dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 235, s. 59; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 07 Tom 002 P. 478 – 494

      (2)  Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 30 sierpnia 2012r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy – Prawo o ruchu drogowym, Dz. U. 2012, poz. 1137.


title: Sprawa T-565/15: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2015 r. – Excalibur City/OHIM – Ferrero (MERLIN'S KINDERWELT)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/66

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2015 r. – Excalibur City/OHIM – Ferrero (MERLIN'S KINDERWELT)
   (Sprawa T-565/15)
   (2015/C 398/80)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Excalibur City s.r.o. (Znojmo, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat E. EnginDeniz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ferrero SpA (Alba, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „MERLIN’S KINDERWELT” – zgłoszenie nr 1 1 2 01  969

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie R 1538/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-283/11: Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. — Fon Wireless przeciwko OHIM — nfon (nfon) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego nfon — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy fon i wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FON — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Wniosek o zmianę decyzji)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/17

         Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. — Fon Wireless przeciwko OHIM — nfon (nfon)
   (Sprawa T-283/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego nfon - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy fon i wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FON - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Wniosek o zmianę decyzji)
   2013/C 71/26
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fon Wireless Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo F. Brandolini Kujman, następnie L. Montoya Téran, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: nfon AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Schweyer)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 marca 2011 r. (sprawa R 1017/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Fon Wireless Ltd a nfon AG.

      Sentencja

               1)

               Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 marca 2011 r. (sprawa R 1017/2009-4) zostaje zmieniona w ten sposób, że odwołanie wniesione do Izby Odwoławczej przez nfon AG zostaje oddalone.

               2)

               OHIM ponosi własne koszty oraz koszty poniesione przez Fon Wireless Ltd.

               3)

               nfon ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa C-118/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Transportes Urbanos y Servicios Generales, SAL przeciwko Administración del Estado (Autonomia proceduralna państw członkowskich — Zasada równoważności — Skierowana przeciwko państwu skarga o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej — Naruszenie prawa Unii — Naruszenie krajowej konstytucji)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Transportes Urbanos y Servicios Generales, SAL przeciwko Administración del Estado
   (Sprawa C-118/08) (1)

   (Autonomia proceduralna państw członkowskich - Zasada równoważności - Skierowana przeciwko państwu skarga o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej - Naruszenie prawa Unii - Naruszenie krajowej konstytucji)
   2010/C 63/06
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Transportes Urbanos y Servicios Generales, SAL

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo (Hiszpania) — Naruszenie przez państwo członkowskie praw przyznanych jednostkom przez prawo Unii — Obowiązek naprawienia szkody — Akt państwa członkowskiego sprzeczny z konstytucją i akt sprzeczny z prawem Unii — Zasady równoważności i skuteczności

      Sentencja

   Prawo Unii stoi na przeszkodzie stosowaniu normy prawa państwa członkowskiego, na podstawie której skarga o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej państwa oparta na naruszeniu prawa Unii przez ustawę krajową, stwierdzonym wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wydanym w trybie art. 226 WE, może zostać uwzględniona jedynie wówczas, gdy skarżący wyczerpał uprzednio wszystkie wewnętrzne środki odwoławcze służące zakwestionowaniu ważności niekorzystnego aktu administracyjnego wydanego na podstawie tej ustawy, jeżeli norma ta nie obowiązuje w odniesieniu do skargi o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej państwa opartej na naruszeniu konstytucji przez tę samą ustawę, stwierdzonym przez właściwy sąd.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008.


title: Sprawa C-318/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 11 marca 2015 r. w sprawie T-347/14, Janukowycz/Rada, wniesione w dniu 2 czerwca 2016 r. przez Ukrainę

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/24

         Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 11 marca 2015 r. w sprawie T-347/14, Janukowycz/Rada, wniesione w dniu 2 czerwca 2016 r. przez Ukrainę
   (Sprawa C-318/16 P)
   (2017/C 006/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Ukraina (przedstawiciel: adwokat M. Kostytska)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Wiktor Wiktorowycz Janukowycz, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 5 października 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa T-516/13: Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2016 r. – CW/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji — Zamrożenie środków finansowych — Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie w oparciu o nowe uzasadnienie po wcześniejszym stwierdzeniu nieważności decyzji o zastosowaniu środka w postaci zamrożenia środków finansowych — Prawo własności — Proporcjonalność — Błąd w ustaleniach faktycznych — Nadużycie władzy — Odpowiedzialność pozaumowna — Związek przyczynowy)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/25

         Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2016 r. – CW/Rada
   (Sprawa T-516/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji - Zamrożenie środków finansowych - Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie w oparciu o nowe uzasadnienie po wcześniejszym stwierdzeniu nieważności decyzji o zastosowaniu środka w postaci zamrożenia środków finansowych - Prawo własności - Proporcjonalność - Błąd w ustaleniach faktycznych - Nadużycie władzy - Odpowiedzialność pozaumowna - Związek przyczynowy))
   (2016/C 305/34)
   Język postępowania: francuskie

      Strony

      Strona skarżąca: CW (przedstawiciel: adwokat A. Tekari)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Étienne i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie, sformułowane na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady 2013/409/WPZiB z dnia 30 lipca 2013 r. w sprawie wykonania decyzji 2011/72/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. 2013, L 204, s. 52), w zakresie w jakim ten akt dotyczy skarżącego, a po drugie, żądanie, sformułowane na podstawie art. 268 TFUE, odszkodowania i zadośćuczynienia za szkody i krzywdy, jakich miał doznać skarżący.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CW pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa C-348/11: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 23 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Paris — Francja) — Thomson Sales Europe SA przeciwko Administration des douanes (Direction Nationale du Renseignement et des Enquêtes douanières) (Artykuł 92 § 1 i art. 103 § 1 regulaminu postępowania — Oczywista niedopuszczalność — Artykuł 104 § 3 akapit drugi regulaminu postępowania — Odpowiedź niepozostawiająca żadnych uzasadnionych wątpliwości — Odesłanie prejudycjalne — Ocena ważności — Wspólna polityka handlowa — Dumping — Przywóz odbiorników telewizyjnych wyprodukowanych w Tajlandii — Ważność dochodzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) — Ważność rozporządzeń (WE) nr 710/95 i nr 2584/98)

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/4

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 23 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Paris — Francja) — Thomson Sales Europe SA przeciwko Administration des douanes (Direction Nationale du Renseignement et des Enquêtes douanières)
   (Sprawa C-348/11) (1)

   (Artykuł 92 § 1 i art. 103 § 1 regulaminu postępowania - Oczywista niedopuszczalność - Artykuł 104 § 3 akapit drugi regulaminu postępowania - Odpowiedź niepozostawiająca żadnych uzasadnionych wątpliwości - Odesłanie prejudycjalne - Ocena ważności - Wspólna polityka handlowa - Dumping - Przywóz odbiorników telewizyjnych wyprodukowanych w Tajlandii - Ważność dochodzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) - Ważność rozporządzeń (WE) nr 710/95 i nr 2584/98)
   2012/C 235/06
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal d'instance de Paris

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Thomson Sales Europe SA

      Strona pozwana: Administration des douanes (Direction Nationale du Renseignement et des Enquêtes douanières)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal d'instance de Paris — Ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 710/95 z dnia 27 marca 1995 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz odbiorników telewizji kolorowej pochodzących z Malezji, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei, Singapuru i Tajlandii i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego (Dz.U. L 73, s. 3) — Ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 2584/98 z dnia 27 listopada 1998 r. zmieniającego przytoczone rozporządzenie (WE) nr 710/95 (Dz.U. L 324, s. 1) — Rozporządzenia stosujące, w celu ustalenia średniego ważonego marginesu dumpingu, metodę obniżenia do stawki zero — Ważność dochodzenia przeprowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w przedmiocie pochodzenia odbiorników telewizyjnych

      Sentencja

   Analiza pytań czwartego i piątego nie wykazała istnienia jakiegokolwiek elementu mogącego wpłynąć na ważność rozporządzeń (WE) nr 710/95 z dnia 27 marca 1995 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz odbiorników telewizji kolorowej pochodzących z Malezji, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei, Singapuru i Tajlandii i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego oraz nr 2584/98 z dnia 27 listopada 1998 r. zmieniającego rozporządzenie nr 710/95.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-399/15 P: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 12 lipca 2016 r. – Vichy Catalán, SA/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Hijos de Rivera, SA (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Termin na wniesienie skargi — Nieprzewidywalne okoliczności — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/12

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 12 lipca 2016 r. – Vichy Catalán, SA/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Hijos de Rivera, SA
   (Sprawa C-399/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Termin na wniesienie skargi - Nieprzewidywalne okoliczności - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Oczywista niedopuszczalność))
   (2016/C 343/18)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Vichy Catalán, SA (przedstawiciel: R. Bercovitz Álvarez, abogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik), Hijos de Rivera, SA (przedstawiciel: C. Sueiras Villalobos, abogada)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Vichy Catalán SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Hijos de Rivera SA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lutego 2005 r. w sprawie T-406/03, Nicolas Ravailhe przeciwko Komitetowi Regionów Unii Europejskiej (Urzędnicy — Wstępna procedura administracyjna — Niedopuszczalność)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/35

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 lutego 2005 r.
   w sprawie T-406/03, Nicolas Ravailhe przeciwko Komitetowi Regionów Unii Europejskiej (1)

   (Urzędnicy - Wstępna procedura administracyjna - Niedopuszczalność)
   (2005/C 143/66)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-406/03 Nicolas Ravailhe, były członek personelu tymczasowego Komitetu Regionów, zamieszkały w Amiens (Francja), reprezentowany przez J.-P. Brodsky'ego przeciwko Komitetowi Regionów (pełnomocnicy: P. Cervilla, wspomagany przez adwokata B. Wägenbaura), mającej za przedmiot skargę dotyczącą, tytułem roszczenia głównego, uchylenia wydanej przez organ upoważniony do zawierania umów zatrudnienia odmowy przywrócenia skarżącego do służby i praw statutowych członka personelu tymczasowego Komitetu Regionów Unii Europejskiej oraz tytułem roszczenia ewentualnego zasądzenie odszkodowania, Sąd (piąta izba), w składzie M. Vilaras, prezes, F. Dehousse oraz D. Šváby, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 14 lutego 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004


title: Sprawa T-484/04: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2004 r. przez François'a Pilata przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/31

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2004 r. przez François'a Pilata przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-484/04)
   (2005/C 57/53)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 9 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga François'a Pilata, zamieszkałego w Honfleur (Francja), reprezentowanego przez Jean-François'a Péricauda, adwokata przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.
   François Pilat wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               solidarne zasądzenie od Rady Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich na rzecz skarżącego sumy 377 253 euro, ewentualnie sumy 325 579 euro, w każdym przypadku z odsetkami ustawowymi od dnia złożenia niniejszej skargi;

               —

               solidarne obciążenie Rady Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty podnoszone przez skarżącego są takie same jak te, które podnieśli skarżący w sprawie T-440/03 (1) Arizmendi i in. przeciwko Radzie i Komisji.

      (1)  Dz.U. UE C 59, z 06.03.04, str. 31


title: Sprawa C-260/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez The Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 maja 2010 r. — Commissioners of Her Majesty's Revenue and Customs przeciwko The Rank Group PLC

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez The Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 maja 2010 r. — Commissioners of Her Majesty's Revenue and Customs przeciwko The Rank Group PLC
   (Sprawa C-260/10)
   ()
   2010/C 209/40
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   The Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Commissioners of Her Majesty's Revenue and Customs

      Strona pozwana: The Rank Group PLC

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W sytuacji, gdy państwo członkowskie w ramach swobodnego uznania przysługującego mu na podstawie art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy VAT (1) objęło określone rodzaje automatów go gier losowych (zwane dalej „automatami do gier w rozumieniu części III”) zakresem podatku VAT, utrzymując jednocześnie w mocy zwolnienie odnoszące się do innych tego rodzaju automatów (obejmujących terminale do zakładów o ustalonych notowaniach, zwane dalej „FOBT”) i gdy zarzuca się temu państwu członkowskiemu, że naruszyło przez to zasadę neutralności podatkowej, czy porównując automaty do gier w rozumieniu części III i FOBT należy uznać za: i) przesądzające, lub ii) istotne, że:

                           a)

                           FOBT umożliwiały działania określone w prawie krajowym jako „zakłady” (lub działania, które właściwy organ regulacyjny, dla celów wykonywania przysługujących mu kompetencji regulacyjnych, skłonny był uznawać za „zakłady”), oraz

                           b)

                           automaty do gier w rozumieniu części III umożliwiały działania należące na gruncie prawa krajowego do innej kategorii, to znaczy do „gier”
                           a gry i zakłady były przedmiotem różnych systemów regulacji na gruncie przepisów tego państwa członkowskiego dotyczących kontroli i regulacji hazardu? Jeśli tak, to jakie są różnice pomiędzy wskazanymi systemami regulacyjnymi, które sąd krajowy powinien uwzględnić?

               2)

               Badając, czy zasada neutralności podatkowej wymaga takiego samego traktowania pod względem podatkowym obu rodzajów automatów wymienionych w pytaniu 1 (FOBT i automatów do gier w rozumieniu części III), jaki poziom abstrakcji powinien przyjąć sąd krajowy przy ocenie, czy produkty te są podobne? W szczególności, w jakim zakresie należy wziąć pod uwagę następujące kwestie:

                           a)

                           podobieństwa i różnice w dozwolonych wysokościach stawek i nagród pomiędzy FOBT i automatami do gier w rozumieniu części III;

                           b)

                           fakt, że na FOBT można było grać tylko w określonych rodzajach lokali, w stosunku do których wydano zezwolenie na oferowanie zakładów, innych niż lokale, w stosunku do których wydano zezwolenie na oferowanie gier, oraz podlegających innej regulacji (chociaż w lokalach, w stosunku do których wydano pozwolenie na oferowanie zakładów mogły być udostępnione jednocześnie FOBT i nie więcej niż dwa automaty do gier w rozumieniu części III);

                           c)

                           fakt, że prawdopodobieństwo wygrania nagrody na FOBT było bezpośrednio związane ze stałymi notowaniami podawanymi do publicznej wiadomości, podczas gdy prawdopodobieństwo wygranej na automatach do gier w rozumieniu części III mogło być w niektórych przypadkach zmieniane przez urządzenie gwarantujące określony procent zwrotu dla operatora i gracza w dłuższym okresie czasu;

                           d)

                           podobieństwa i różnice w formatach dostępnych na FOBT i automatach do gier w rozumieniu części III;

                           e)

                           podobieństwa i różnice pomiędzy FOBT i automatami do gier w rozumieniu części III pod względem interakcji, jaka mogła zaistnieć między graczem a urządzeniem;

                           f)

                           czy powyższe kwestie były znane ogółowi graczy korzystających z automatów, albo uznawane przez nich za mające znaczenie lub ważne;

                           g)

                           czy różnica w traktowaniu na gruncie podatku VAT jest uzasadniona w świetle którejś z powyższych okoliczności?

               3)

               Czy w sytuacji, gdy państwo członkowskie w ramach swobodnego uznania przysługującego mu na podstawie art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy VAT zwolniło gry losowe z podatku VAT, lecz objęło nim określony rodzaj automatów do gier losowych:

                           a)

                           przysługuje mu co do zasady możliwość powołania się na argument o dołożeniu należytej staranności wobec zarzutu naruszenia przez nie zasady neutralności podatkowej?

                           b)

                           w razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, jakie czynniki są istotne dla oceny, czy dane państwo członkowskie może zastosować ten środek obrony?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa C-25/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Törvényszék (Węgry) w dniu 21 stycznia 2015 r. – Postępowanie karne przeciwko Istvánowi Baloghowi

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Törvényszék (Węgry) w dniu 21 stycznia 2015 r. – Postępowanie karne przeciwko Istvánowi Baloghowi
   (Sprawa C-25/15)
   (2015/C 127/15)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Budapest Környéki Törvényszék.

      Strony w postępowaniu głównym

      Oskarżony: István Balogh.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy sformułowanie zawarte w art. 1 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/64/UE (1) z dnia 20 października 2010 r. w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym, zgodnie z którym „[n]iniejsza dyrektywa ustanawia zasady dotyczące prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym oraz w postępowaniu służącym wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania” należy rozumieć w ten sposób, że sądy węgierskie powinny stosować tę dyrektywę również w postępowaniu szczególnym [rozdział XXIX a büntetőeljárásról szóló 1998. évi XIX. törvény XXIX. fejezet (ustawy XIX z 1998 r. – kodeks postępowania karnego)], a mianowicie, czy należy przyjąć, że postępowanie szczególne przewidziane w prawie węgierskim mieści się w pojęciu „postępowanie karne”, czy też przez pojęcie to należy rozumieć wyłącznie postępowanie, które kończy się prawomocnym orzeczeniem rozstrzygającym kwestię odpowiedzialności karnej oskarżonego?

      (1)  Dz.U. L 280, s. 1


title: Wyrok Trybunału z dnia 31 marca 2017 r. w sprawie E-13/16 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2000/30/WE – Kontrole drogowe)

text:
               13.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/16

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 31 marca 2017 r.
   w sprawie E-13/16
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

      (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2000/30/WE – Kontrole drogowe)

   (2017/C 224/07)
   W sprawie E-13/16 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 17h załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2000/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2000 r. w sprawie drogowej kontroli przydatności do ruchu pojazdów użytkowych poruszających się we Wspólnocie), nie wprowadzając kontroli drogowych wymaganych w art. 3 ust. 1 wspomnianego aktu, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca) wydał w dniu 31 marca 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale II pkt 17h załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2000/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2000 r. w sprawie drogowej kontroli przydatności do ruchu pojazdów użytkowych poruszających się we Wspólnocie), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, nie wprowadzając w przewidzianym terminie kontroli drogowych wymaganych w art. 3 ust. 1 wspomnianego aktu.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-331/10: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2012 r. — Yoshida Metal Industry przeciwko OHIM — Pi-Design i in. (Przedstawienie trójkątnej powierzchni z czarnymi kropkami) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający powierzchnię z czarnymi kropkami — Kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego — Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/10

         Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2012 r. — Yoshida Metal Industry przeciwko OHIM — Pi-Design i in. (Przedstawienie trójkątnej powierzchni z czarnymi kropkami)
   (Sprawa T-331/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający powierzchnię z czarnymi kropkami - Kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 184/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yoshida Metal Industry Co. Ltd (Tsubame-shi, Japonia) (przedstawiciele: S. Verea, K. Muraro i M. Balestriero, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również: Pi-Design AG (Triengen, Szwajcaria); Bodum France (Neuilly-sur-Seine, Francja); oraz Bodum Logistics A/S (Billund, Dania) (przedstawiciel: H. Pernez, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 maja 2010 r. (sprawa R 1235/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Pi-Design AG, Bodum France i Bodum Logistics A/S a Yoshida Metal Industry Co. Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 20 maja 2010 r. (sprawa R-1235/2008-1).

               2)

               OHIM pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Yoshida Metal Industry Co. Ltd.

               3)

               Pi-Design AG, Bodum France i Bodum Logistics A/S pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


               28.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/27

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Markedsrådet na mocy decyzji tego sądu z dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie Pedicel AS v Sosial- og helsedirektoratet
   (Sprawa E-4/04)
   (2005/C 103/13)
   W dniu 9 lipca 2004 r. kancelaria Trybunału otrzymała złożony do Trybunały EFTA na mocy decyzji Markedsrådet (Rada ds. Rynku), Oslo, Norwegia, z dnia 7 lipca 2004 r. wniosek dotyczący wydania opinii doradczej, w odniesieniu do następujących kwestii:

               1)

               Mając na uwadze, iż wino nie jest objęte zakresem produktów określonym w art. 8 ust. 3 Porozumienia EOG:
               Czy Porozumienie, włącznie z art. 18 i 23 por. Protokół 47, należy interpretować w taki sposób, iż art. 11 i/lub art. 36 mają zastosowanie do wina?

               2)

               Czy należy rozumieć, iż art. 11 i/lub art. 36 Porozumienia EOG mają zastosowanie do krajowego ustawodawstwa zakazującego w sposób ogólny reklamy napojów alkoholowych, podobnie jak w przypadku Ustawy o sprzedaży napojów alkoholowych, sekcja 9-2 et al.?

               3)

               Jeżeli na pytanie 2 udzielona zostanie odpowiedź pozytywna: Czy taki zakaz może jednak być utrzymany w trosce o ochronę zdrowia publicznego, a jeżeli tak, czy jest to zgodne z zasadą proporcjonalności legislacji EOG?
               Udzielając odpowiedzi na to pytanie, należy wskazać zakres, w jakim stosowanie ogólnej zasady ostrożności w tej dziedzinie jest zgodne z orzecznictwem Trybunału EFTA/Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.


title: Sprawa C-556/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – TDC A/S przeciwko Teleklagenævnet [Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/19/WE — Artykuł 2 lit. a) — Dostęp do specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących i ich użytkowanie — Artykuły 5, 8, 12 i 13 — Właściwość krajowych organów regulacyjnych — Obowiązek związany z dostępem do specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących i z ich użytkowaniem — Przedsiębiorstwo posiadające znaczącą pozycję na danym rynku — Przyłącze kablowe łączące znajdujący się w sieci dostępowej punkt rozdzielczy i znajdujący się u użytkownika końcowego punkt końcowy sieci — Proporcjonalność obowiązku uwzględniania uzasadnionych wniosków o dostęp do specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących i o ich użytkowanie — Dyrektywa 2002/21/WE — Artykuł 8 — Ogólne założenia służące realizacji zadań krajowych organów regulacyjnych]

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – TDC A/S przeciwko Teleklagenævnet
   (Sprawa C-556/12) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/19/WE - Artykuł 2 lit. a) - Dostęp do specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących i ich użytkowanie - Artykuły 5, 8, 12 i 13 - Właściwość krajowych organów regulacyjnych - Obowiązek związany z dostępem do specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących i z ich użytkowaniem - Przedsiębiorstwo posiadające znaczącą pozycję na danym rynku - Przyłącze kablowe łączące znajdujący się w sieci dostępowej punkt rozdzielczy i znajdujący się u użytkownika końcowego punkt końcowy sieci - Proporcjonalność obowiązku uwzględniania uzasadnionych wniosków o dostęp do specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących i o ich użytkowanie - Dyrektywa 2002/21/WE - Artykuł 8 - Ogólne założenia służące realizacji zadań krajowych organów regulacyjnych])
   2014/C 282/09
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TDC A/S

      Strona pozwana: Teleklagenævnet

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 lit. a) oraz art. 8 i 12 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie), zmienionej dyrektywą 2009/140/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że krajowy organ regulacyjny ma prawo nałożyć na operatora komunikacji elektronicznej mającego znaczącą pozycję na danym rynku, tytułem obowiązku uwzględniania uzasadnionych wniosków o dostęp do specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących i o ich użytkowanie, obowiązek zainstalowania, na wniosek konkurujących z nim operatorów, przyłącza kablowego o długości nieprzekraczającej 30 m łączącego punkt rozdzielczy sieci dostępu ze znajdującym się u użytkownika końcowego punktem końcowym, w sytuacji gdy obowiązek ten opiera się na charakterze stwierdzonego problemu oraz jest proporcjonalny i uzasadniony w świetle celów określonych w art. 8 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), zmienionej dyrektywą 2009/140, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

               2)

               Artykuły 8 i 12 dyrektywy 2002/19, zmienionej dyrektywą 2009/140, w związku z art. 13 dyrektywy 2002/19 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy krajowy organ regulacyjny zamierza nałożyć na operatora sieci komunikacji elektronicznej posiadającego znaczącą pozycję na danym rynku obowiązek zainstalowania przyłączy kablowych w celu podłączenia użytkownika końcowego do sieci, organ ten musi uwzględnić początkową inwestycję zrealizowaną przez danego operatora oraz istnienie mechanizmu kontroli cen pozwalającego odzyskać koszty instalacji.

      (1)  Dz.U. C 38 z 9.2.2013.


title: Sprawa T-215/07 R: Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 15 listopada 2007 r. — Donnici przeciwko Parlamentowi (Środek tymczasowy — Decyzja Parlamentu Europejskiego — Weryfikacja mandatu posłów — Unieważnienie mandatu parlamentarnego wynikające z zastosowania krajowego prawa wyborczego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Dopuszczalność — Fumus boni juris — Pilność — Równoważenie interesów)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/16

         Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 15 listopada 2007 r. — Donnici przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-215/07 R)
   (Środek tymczasowy - Decyzja Parlamentu Europejskiego - Weryfikacja mandatu posłów - Unieważnienie mandatu parlamentarnego wynikające z zastosowania krajowego prawa wyborczego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Dopuszczalność - Fumus boni juris - Pilność - Równoważenie interesów)
   (2008/C 8/31)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Beniamino Donnici (Castrolibero, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Sanino, G.M. Roberti, I. Perego i P. Salvatore)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: H. Krück, N. Lorenz i A. Caiola, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Achille Occhetto (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: P. De Caterini i F. Paola, avocats)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r. dotyczącej weryfikacji mandatu Beniamina Donniciego [2007/2121(REG)] do momentu wydania przez Sąd orzeczenia w postępowaniu głównym.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Zawiesza się wykonanie decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r. dotyczącej weryfikacji mandatu Beniamina Donniciego [2007/2121(REG)].

               2)

               Zastrzega się rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów.


title: Sprawa F-83/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 lutego 2014 r. — Bodson i in. przeciwko EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Zobowiązaniowy charakter stosunku pracy — Wynagrodzenie — Reforma systemu premii w EBI)

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/26

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 lutego 2014 r. — Bodson i in. przeciwko EBI
   (Sprawa F-83/12) (1)

   (Służba publiczna - Personel EBI - Zobowiązaniowy charakter stosunku pracy - Wynagrodzenie - Reforma systemu premii w EBI)
   2014/C 85/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-Pierre Bodson i in. (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: C. Gómez de la Cruz, T. Gilliams i G. Nuvoli, pełnomocnicy oraz adwokat P. E. Partsch)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenie nieważności decyzji o zastosowaniu do skarżących premii zgodnie z nowym systemem wyników pracy, w kształcie wynikającym z decyzji Rady Dyrektorów z dnia 14 grudnia 2010 r. oraz decyzji Komitetu Zarządzającego z dni 9 listopada 2010 r. i 16 listopada 2011 r., a po drugie, żądanie zasądzenie od pozwanego zapłaty różnicy w wynagrodzeniu oraz odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               J.-P. Bodson oraz siedmioro pozostałych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami postępowania poniesionymi przez Europejski Bank Inwestycyjny.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012, s. 34.


title: Sprawa T-115/05: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 20005 r. przez José Jiméneza Martineza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/33

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 20005 r. przez José Jiméneza Martineza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-115/05)
   (2005/C 115/60)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 28 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga José Jiméneza Martineza, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez Erica Boigelota przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu o

               1)

               uchylenie decyzji Komitetu ds. Inwalidztwa z dnia 21 kwietnia 2004 odmawiającej uwzględnienia wniosku o orzeczenie inwalidztwa od dnia 19 stycznia 2004 r., o której został zawiadomiony pismem z dnia 27 kwietnia 2004 r.,

               2)

               uchylenie decyzji Komitetu ds. Inwalidztwa z dnia 22 lipca 2004 r., na mocy której orzeczono o inwalidztwie, w zakresie, w jakim orzeczenie o inwalidztwie nie odnosi skutku wstecznego od dnia 21 kwietnia 2004 r.,

               3)

               zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania za szkodę majątkową i zadośćuczynienia za krzywdę moralną obliczonego w oparciu o zasadę słuszności na 222.568 EUR, z zastrzeżeniem jego podwyższenia w trakcie postępowania,

               4)

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie skarżący kwestionuje odmowę pozwanej orzeczenia o jego inwalidztwie na 3 lata począwszy od dnia 1 września 2004 r., z mocą wsteczną od dnia 21 kwietnia 2004 r., kiedy to Komitet ds. Inwalidztwa wydał wobec niego pierwszą decyzję odmowną.
   Na poparcie swoich żądań skarżący powołuje się na:

               —

               naruszenie art. 7 załącznika do regulaminu pracowniczego i zasad funkcjonowania Komitetu ds. Inwalidztwa. Utrzymuje przy tym, że dwóch z trzech lekarzy wchodzących w skład Komitetu ds. Inwalidztwa nie znało jego choroby ani stanu zdrowia,

               —

               popełnienie przez Komisję w tym przypadku oczywistego błędu w ocenie co do natury jego choroby. Skarżący zaznaczył, że Komitet ds. Inwalidztwa nie wziął pod uwagę istnienia innej choroby aniżeli zaburzenia snu, tj. chronicznego zmęczenia, które zostało wcześniej rozpoznane,

               —

               naruszenie obowiązku uzasadnienia,

               —

               naruszenie art. 53 i 78 regulaminu pracowniczego oraz art. 13 do 18 jego załącznika VIII,

               —

               naruszenie zasady dobrej administracji i należytego zarządzania oraz obowiązku dbałości o dobro urzędnika.


title: Sprawa C-428/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE — Środki o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w przywozie — Dodatkowy prywatny przewóz towarów — Pierwszy pojazd floty przedsiębiorstwa — Zasady uzyskania zezwolenia na przewóz drogowy — Bezpieczeństwo drogowe i ochrona środowiska)

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-428/12) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE - Środki o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w przywozie - Dodatkowy prywatny przewóz towarów - Pierwszy pojazd floty przedsiębiorstwa - Zasady uzyskania zezwolenia na przewóz drogowy - Bezpieczeństwo drogowe i ochrona środowiska))
   2014/C 159/06
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Galindo Martin i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: J. García-Valdecasas Dorrego i Centeno Huerta, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 34 i 36 TFUE – Udzielanie zezwoleń na pojazdy silnikowe – Przepisy krajowe wymagające do celów uzyskania „zezwolenia na dodatkowy prywatny przewóz towarów”, by pierwszy pojazd ciężarowy floty był zarejestrowany po raz pierwszy nie wcześniej, niż przed pięcioma miesiącami.

      Sentencja

               1)

               Ustanawiając w art. 31 rozporządzeniu FOM/734/2007 z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie ustanowienia przepisów wykonawczych do rozporządzenia wykonawczego do ustawy o organizacji transportu lądowego w zakresie zezwoleń na przewóz drogowy towarów warunek dotyczący pojazdów o dopuszczalnej maksymalnej masie powyżej 3,5 t polegający na tym, że do celów uzyskania zezwolenia na dodatkowy prywatny przewóz towarów pierwszy pojazd floty przedsiębiorstwa nie może mieć więcej niż pięć miesięcy od chwili zarejestrowania po raz pierwszy Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 34 TFUE.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa T-665/13: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2013 r. — Zitro IP przeciwko OHIM — Gamepoint (SPIN BINGO)

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/13

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2013 r. — Zitro IP przeciwko OHIM — Gamepoint (SPIN BINGO)
   (Sprawa T-665/13)
   2014/C 61/22
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zitro IP Sàrl. (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Gamepoint BV (Haga, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 października 2013 r. w sprawie R 1388/2012-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej i Gamepoint BV, w wypadku gdy wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Gamepoint BV

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny kolorowy znak towarowy zawierający element słowny „SPIN BINGO” dla towarów i usług z klas 9, 41 i 42 — zgłoszenie nr 9 545 658

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „ZITRO SPIN BINGO” dla towarów i usług z klas 9, 28 i 41– rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 9 058 868

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 207/2009.