title: Sprawa C-571/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Łotwa) w dniu 6 grudnia 2012 r. — SIA Greencarrier Freight Services Latvia przeciwko Valsts ieņēmumu dienests

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Łotwa) w dniu 6 grudnia 2012 r. — SIA Greencarrier Freight Services Latvia przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-571/12)
   2013/C 38/21
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SIA Greencarrier Freight Services Latvia

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 70 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 (1) można interpretować w ten sposób, że wyniki rewizji części towarów objętych jednym zgłoszeniem mogą zostać rozciągnięte na towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami, w przypadku których nie przeprowadzono rewizji częściowej, które to towary zostały jednak oznaczone w zgłoszeniu tym samym kodem Nomenklatury Scalonej, pochodzą od tego samego producenta i zgodnie z informacjami zawartymi w świadectwach dostarczonych przez tego producenta mają taką samą nazwę i skład co towary objęte zgłoszeniem, w przypadku którego pobrano ich próbki celem przeprowadzenia częściowej rewizji?
               Innymi słowy:
               Czy pojęcie zgłoszenia w rozumieniu art. 70 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 obejmuje także zgłoszenia, w przypadku których nie pobrano próbek towarów, w których jednak zadeklarowano identyczne towary (oznaczone tym samym kodem Nomenklatury Scalonej, pochodzące od tego samego producenta, mające w świadectwach dostarczonych przez producenta tę samą nazwę i skład)?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy dopuszczalne jest rozciągnięcie wyników rewizji częściowej przewidzianej w art. 70 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 na zgłoszenia, w odniesieniu do których zgłaszający z przyczyn obiektywnych nie jest w stanie wystąpić o przeprowadzenie dodatkowej rewizji na podstawie art. 70 ust. 1 akapit drugi tego rozporządzenia i nie ma możliwości przedstawienia towarów do kontroli na podstawie art. 78 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia?

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).


title: Sprawa C-441/09: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Stosowanie obniżonej stawki — Żywe zwierzęta, zazwyczaj przeznaczone do wykorzystania w przygotowywaniu środków spożywczych dla ludzi i zwierząt — Dostawa, przywóz i nabycie określonych zwierząt żywych, a w szczególności koni)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-441/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Stosowanie obniżonej stawki - Żywe zwierzęta, zazwyczaj przeznaczone do wykorzystania w przygotowywaniu środków spożywczych dla ludzi i zwierząt - Dostawa, przywóz i nabycie określonych zwierząt żywych, a w szczególności koni)
   2011/C 204/14
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, B.R. Killmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 96 i 98 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy — Obniżona stawka — Dostawa, przywóz i nabycie określonych żywych zwierząt (w szczególności koni) nieprzeznaczonych do przygotowywania lub wyrobu środków spożywczych dla ludzi lub zwierząt

      Sentencja

               1)

               Stosując obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej w odniesieniu do wszelkich dostaw, przywozów i transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia koni Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 96 i art. 98 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Francuska i Królestwo Niderlandów pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-269/08: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/16

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-269/08)
   (2008/C 197/28)
   Język postępowania: maltański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i K. Xuereb, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Malty
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/83/WE (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony a w każdym razie nie informując Komisji o przyjęciu takich przepisów, Republika Malty uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Malty kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin dokonania transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 10 października 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 304, str. 12.


title: Sprawa T-184/17: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2017 r. – Leifheit/EUIPO (Przedstawienie czterech zielonych kwadratów)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/33

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2017 r. – Leifheit/EUIPO (Przedstawienie czterech zielonych kwadratów)
   (Sprawa T-184/17)
   (2017/C 161/47)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Leifheit AG (Nassau, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt, V. Töbelmann i P. Schneider)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego (Przedstawienie czterech zielonych kwadratów) – zgłoszenie nr 14 781 819

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 stycznia 2017 r. w sprawie R 1115/2016-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-196/10: Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2011 r. — Apotheke DocMorris przeciwko OHIM (Przedstawienie biało-zielonego krzyża)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/49

         Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2011 r. — Apotheke DocMorris przeciwko OHIM (Przedstawienie biało-zielonego krzyża)
   (Sprawa T-196/10) (1)

   2011/C 282/90
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa C-194/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 7 kwietnia 2016 r. – Bolagsupplysningen OÜ i Ingrid Ilsjan/Svensk Handel AB

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/35

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 7 kwietnia 2016 r. – Bolagsupplysningen OÜ i Ingrid Ilsjan/Svensk Handel AB
      (Sprawa C-194/16)
      (2016/C 211/45)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Riigikohus (Estonia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Bolagsupplysningen OÜ i Ingrid Ilsjan

         Strona pozwana: Svensk Handel AB

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że podmiot, którego prawa miały zostać naruszone w następstwie opublikowania w Internecie nieprawdziwej informacji o nim oraz nieusunięcia dotyczących go komentarzy, może – ze względu na szkodę wyrządzoną w państwie członkowskim, na terytorium którego opublikowana w Internecie informacja była lub jest dostępna – wnieść powództwo o skorygowanie nieprawdziwej informacji i usunięcie naruszających jego prawa komentarzy do sądu każdego z państw członkowskich, na terytorium którego ta opublikowana w Internecie informacja była lub jest dostępna?

                  2)

                  Czy art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że osoba prawna, której prawa miały zostać naruszone w następstwie opublikowania w Internecie nieprawdziwej informacji o niej oraz nieusunięcia dotyczących jej komentarzy, może – odnośnie całokształtu wyrządzonej jej szkody – wnieść powództwo o skorygowanie nieprawdziwej informacji, usunięcie komentarzy i zasądzenie odszkodowania za szkody majątkowe poniesione w efekcie opublikowania w Internecie nieprawdziwych informacji do sądu państwa członkowskiego, w którym znajduje się jej ośrodek interesów?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: czy art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że:

                              —

                              ośrodek interesów osoby prawnej, i, co za tym idzie, miejsce zdarzenia wywołującego szkodę, znajduje się w państwie członkowskim, w którym ma ona siedzibę, czy też

                              —

                              aby ustalić to, gdzie znajduje się ośrodek interesów osoby prawnej, i, co za tym idzie, miejsce zdarzenia wywołującego szkodę, należy uwzględnić całokształt okoliczności danego przypadku, takich jak przykładowo jej siedziba, stałe zakłady, lokalizacja jej klientów czy też sposób zawierania transakcji?

         (1)  Dz.U. L 351, s. 1.


title: Sprawa C-220/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover — Niemcy) — Andreas Ingemar Thiele Meneses przeciwko Region Hannover (Obywatelstwo Unii — Artykuły 20 TFUE i 21 TFUE — Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu — Obywatel państwa członkowskiego — Studia odbywane w innym państwie członkowskim — Przyznanie pomocy na kształcenie — Warunek stałego miejsca zamieszkania — Położenie miejsca kształcenia w państwie członkowskim miejsca zamieszkania wnioskodawcy lub w państwie sąsiednim — Ograniczony wyjątek — Szczególne okoliczności dotyczące wnioskodawcy)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/15

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover — Niemcy) — Andreas Ingemar Thiele Meneses przeciwko Region Hannover
   (Sprawa C-220/12) (1)

   (Obywatelstwo Unii - Artykuły 20 TFUE i 21 TFUE - Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu - Obywatel państwa członkowskiego - Studia odbywane w innym państwie członkowskim - Przyznanie pomocy na kształcenie - Warunek stałego miejsca zamieszkania - Położenie miejsca kształcenia w państwie członkowskim miejsca zamieszkania wnioskodawcy lub w państwie sąsiednim - Ograniczony wyjątek - Szczególne okoliczności dotyczące wnioskodawcy)
   2013/C 367/24
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Andreas Ingemar Thiele Meneses

      Strona pozwana: Region Hannover

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Hannover — Wykładnia art. 20 i 21 TFUE — Korzystanie z pomocy na kształcenie („BaföG”) — Uregulowanie państwa członkowskiego uzależniające korzystanie z tej pomocy przez obywateli zamieszkałych za granicą od istnienia „szczególnych okoliczności” i ograniczające miejsce odbywania kształcenia do państwa zamieszkania lub do jednego z państw sąsiadujących z państwem zamieszkania

      Sentencja

   Artykuły 20 TFUE i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w sprawie głównej, które uzależnia co do zasady przyznanie pomocy na kształcenie w odniesieniu do studiów odbywanych w innym państwie członkowskim jedynie od warunku, by stałe miejsce zamieszkania w rozumieniu tego uregulowania było ustanowione na terytorium krajowym, i które w przypadku, gdy wnioskodawca jest obywatelem krajowym niemającym stałego miejsca zamieszkania na tym terytorium, przewiduje przyznanie pomocy na kształcenie za granicą tylko w państwie miejsca zamieszkania wnioskodawcy lub w państwie sąsiadującym z tym państwem i wyłącznie, gdy uzasadniają to szczególne okoliczności.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa T-139/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 września 2009 r. — The Smiley Company przeciwko OHIM (Przedstawienie pół uśmiechu smiley) (Wspólnotowy znak towarowy — Międzynarodowa rejestracja wskazująca Wspólnotę Europejską — Graficzny znak towarowy przedstawiający pół uśmiechu smiley — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 146 ust. 1 i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 151 ust. 1 i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/63

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 września 2009 r. — The Smiley Company przeciwko OHIM (Przedstawienie pół uśmiechu smiley)
   (Sprawa T-139/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Międzynarodowa rejestracja wskazująca Wspólnotę Europejską - Graficzny znak towarowy przedstawiający pół uśmiechu smiley - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 146 ust. 1 i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 151 ust. 1 i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2009/C 267/112
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Smiley Company SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat A. Deutsch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 lutego 2008 r. (R 958/2007-4) dotyczącą międzynarodowej rejestracji wskazującej Wspólnotę Europejską graficznego znaku towarowego przedstawiającego pół uśmiechu smiley.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               The Smiley Company SPRL zostaje obciążona kosztami postępowania wraz z kosztami wstąpienia przez nią w miejsce F. Loufraniego jako strona postępowania.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa C-146/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Verband Sozialer Wettbewerb eV/DHL Paket GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Nieuczciwe praktyki handlowe — Reklama zamieszczona w medium drukowanym — Pominięcie istotnych informacji — Dostęp do tych informacji za pośrednictwem strony internetowej, przez którą odnośne produkty są dystrybuowane — Produkty sprzedawane przez osobę, która zamieściła ogłoszenie, lub przez osoby trzecie)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/4

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Verband Sozialer Wettbewerb eV/DHL Paket GmbH
   (Sprawa C-146/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Nieuczciwe praktyki handlowe - Reklama zamieszczona w medium drukowanym - Pominięcie istotnych informacji - Dostęp do tych informacji za pośrednictwem strony internetowej, przez którą odnośne produkty są dystrybuowane - Produkty sprzedawane przez osobę, która zamieściła ogłoszenie, lub przez osoby trzecie))
   (2017/C 161/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Verband Sozialer Wettbewerb eV

      Strona pozwana: DHL Paket GmbH

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że ogłoszenie reklamowe takie jak ogłoszenie będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które jest objęte pojęciem „zaproszenia do dokonania zakupu” w rozumieniu tej dyrektywy, może spełniać obowiązek udostępnienia informacji przewidziany w tym przepisie. Do sądu odsyłającego należy zbadanie w każdym konkretnym przypadku z osobna, po pierwsze, czy ograniczenia przestrzenne w ramach tekstu reklamowego uzasadniają udostępnienie informacji o dostawcy wyłącznie na poziomie internetowej platformy sprzedażowej, a po drugie, stosownie do okoliczności, czy informacje wymagane przez art. 7 ust. 4 lit. b) rzeczonej dyrektywy w odniesieniu do internetowej platformy sprzedażowej są przekazywane w prosty i szybki sposób.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa T-346/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  24 listopada 2005 r.  — Sadas przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ARTHUR ET FELICIE — Wcześniejszy graficzny znak towarowy zawierający słowny element  Arthur  — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/13

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 listopada 2005 r. — Sadas przeciwko OHIM
   (Sprawa T-346/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ARTHUR ET FELICIE - Wcześniejszy graficzny znak towarowy zawierający słowny element „Arthur” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 22/25)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sadas SA (Tourcoing, Francja) [Przedstawiciel: A. Bertrand, avocat]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i G. Schneider, pełnomocnicy]

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: LTJ Diffusion SA (Colombes, Francja) [Przedstawiciele: F. Fajgenbaum i S. Lederman, avocats]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 czerwca 2004 r. (sprawa R 393/2003-1), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Sadas SA a LTJ Diffusion SA
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania, z wyłączeniem kosztów poniesionych przez interwenienta.

               3)

               Interwenient ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa T-213/17: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2017 r. – Romantik Hotels & Restaurants/EUIPO – Hotel Preidlhof (ROMANTIK)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/33

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2017 r. – Romantik Hotels & Restaurants/EUIPO – Hotel Preidlhof (ROMANTIK)
   (Sprawa T-213/17)
   (2017/C 168/43)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Romantik Hotels & Restaurants (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Hofmann i W. Göpfert)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hotel Preidlhof GmbH (Naturns, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ROMANTIK” – unijny znak towarowy nr 2 527 109

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 lutego 2017 r. w sprawie R 1257/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie, w jakim w decyzji tej utrzymano w mocy stwierdzenie, że unijny znak towarowy nr 2 527 109 „ROMANTIK” (słowny znak towarowy) jest nieważny;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 52 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia;

               —

               Naruszenie art. 7ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 52 ust. 2 tego rozporządzenia.


title: Sprawa T-72/17: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2017 r. – Schmid/EUIPO – Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark (Steirisches Kürbiskernöl)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/59

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2017 r. – Schmid/EUIPO – Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark (Steirisches Kürbiskernöl)
   (Sprawa T-72/17)
   (2017/C 104/83)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Gabriele Schmid (Halbenrain, Austria) (przedstawiciel: adwokat B. Kuchar)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark (Graz, Austria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „Steirisches Kürbiskernöl” – rejestracja międzynarodowa nr 900 100

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2016 r. w sprawie R 1768/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, że prawo właściciela międzynarodowego znaku towarowego wskazującego Unię Europejską nr 900 100 wygasło w odniesieniu do wszystkich towarów;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na brak dowodów używania w charakterze międzynarodowego znaku towarowego nr 900 100 i odesłanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO;

               —

               w każdym wypadku, obciążenie właściciela znaku towarowego kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed EUIPO i w niniejszym postępowaniu.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 55 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-43/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 8 lutego 2008 r. — Sprawa z zakresu prawa znaków towarowych przy udziale: ZVS Zeitungsvertrieb Stuttgart GmbH i Präsident des Deutschen Patent- u. Markenamts

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 8 lutego 2008 r. — Sprawa z zakresu prawa znaków towarowych przy udziale: ZVS Zeitungsvertrieb Stuttgart GmbH i Präsident des Deutschen Patent- u. Markenamts
   (Sprawa C-43/08)
   (2008/C 107/19)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundespatentgericht
   Uczestnicy postępowania przed sądem krajowym
   ZVS Zeitungsvertrieb Stuttgart GmbH i Präsident des Deutschen Patent- u. Markenamts
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 dyrektywy 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. (1) wymaga równego traktowania identycznych lub podobnych zgłoszeń w celu zapewnienia równych szans w zakresie konkurencji?

               2)

               W przypadku udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi twierdzącej, czy sąd zobowiązany jest do badania konkretnych przesłanek wskazujących na odmienne traktowanie zakłócające konkurencję, a przy tym do uwzględniania w ramach tego badania wcześniejszych decyzji wydanych przez dany organ w podobnych sprawach?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy sąd w ramach dokonywania wykładni i stosowania art. 3 dyrektywy 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. zobowiązany jest brać od uwagę zakaz zakłócającej konkurencję dyskryminacji w sytuacji, gdy stwierdzi istnienie takiej dyskryminacji?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze, drugie i trzecie, czy w ustawodawstwie krajowym musi być przewidziana możliwość, aby w celu uniknięcia zakłócenia konkurencji organ krajowy zobowiązany był z urzędu do wszczęcia postępowania w sprawie unieważnienia wcześniej zarejestrowanych znaków towarowych?

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1).


title: Sprawa T-145/09: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2012 r. — Bredenkamp i in. przeciwko Komisji (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w świetle sytuacji w Zimbabwe — Wykreślenie z wykazu osób, których te środki dotyczą — Skarga o stwierdzenie nieważności — Umorzenie postępowania)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/23

      Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2012 r. — Bredenkamp i in. przeciwko Komisji
      (Sprawa T-145/09) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w świetle sytuacji w Zimbabwe - Wykreślenie z wykazu osób, których te środki dotyczą - Skarga o stwierdzenie nieważności - Umorzenie postępowania)
      (2012/C 331/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: John Arnold Bredenkamp (Harare, Zimbabwe) i pozostali skarżący, których nazwy figurują w załączniku do niniejszego postanowienia (przedstawiciele: D. Vaughan, QC, P. Moser, barrister i R. Khan, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. van Nuffel, T. Scharf i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo E. Jenkinson, I. Rao i F. Penlington, następnie E. Jenkinson, I. Rao i C. Murrell, pełnomocnicy, wspierani przez D. Bearda QC) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele:M. Bishop i R. Szostak, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 77/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. L 23, s. 5) zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 173/2010 z dnia 25 lutego 2010 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. L 51, s. 13), w zakresie w jakim dotyczy ono skarżących.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Johna Arnolda Bredenkampa, Alpha International (PVT) Ltd, Breco (Asia Pacific) Ltd, Breco (Eastern Europe) Ltd, Breco (South Africa) Ltd, Breco (UK) Ltd, Breco Group, Breco International, Breco Nominees Ltd, Breco Services Ltd, Corybantes Ltd, Echo Delta Holdings, Masters International Ltd, Piedmont (UK) Ltd, Raceview Enterprises, Scottlee Holdings (PVT) Ltd, Scottlee Resorts Ltd, Timpani Exports Ltd oraz Tremalt Ltd.

                  3)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa C-192/11: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/13

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-192/11)
   2011/C 211/24
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: S. Petrova i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie obejmując ochroną wszystkich gatunków dzikich ptaków występujących naturalnie w stanie dzikim na europejskim terytorium państw członkowskich, które ochroną obejmuje dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (1), a także nieprawidłowo określając warunki ustanowienia odstępstw od zakazów ustanowionych w tej dyrektywie, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. l, art. 5 oraz art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu. Europejskiego i Rady 2009/147/WE;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rzeczpospolita Polska dokonała nieprawidłowej transpozycji art. 1 dyrektywy 2009/147 poprzez brak objęcia ochroną gatunkową gatunków ptaków występujących w stanie dzikim na europejskim terytorium państw członkowskich. W świetle przepisów krajowych objęte ochroną gatunkową są tylko gatunki ptaków odnotowane na terytorium Polski, wymienione w załączniku I i II do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną (2).
   Rzeczpospolita Polska dokonała również nieprawidłowej transpozycji art. 5 dyrektywy 2009/147, gdyż zakazem przechowywania wydmuszek i przetrzymywania ptactwa należącego do gatunków, na które polowanie i których chwytanie jest zabronione, objęte są jedynie gatunki ptaków odnotowane na terytorium Polski.
   Ponadto, Rzeczpospolita Polska nie dokonała prawidłowej transpozycji art. 9 ust. 1 dyrektywy poprzez: po pierwsze — wprowadzenie w ustawie z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (3) możliwości ustanowienia odstępstw z innych niż wymienione w tym artykule przyczyn; po drugie — wyjście w przepisach ustawy o ochronie przyrody poza zakres przesłanki określonej w art. 9 ust. 1 lit.a) tiret 3 dotyczącej zapobiegania poważnym szkodom w odniesieniu do zbóż, inwentarza żywego, lasów, rybołówstwa i wód; po trzecie — dopuszczenie w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie zwierząt objętych ochroną odstępstwa niewymienionego w art. 9 ust. 1 dyrektywy dotyczącego czynności związanych z prowadzeniem racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej; po czwarte — dopuszczenia we wspomnianym rozporządzeniu niezgodnego z art. 9 ust. 1 dyrektywy ogólnego odstępstwa w odniesieniu do kormorana (Phalacrocorax carbo) i czapli siwej (Ardea cinerea) występujących na terenie stawów rybnych uznanych za obręby hodowlane.
   Wreszcie, Rzeczpospolita Polska nie dokonała prawidłowej transpozycji art. 9 ust. 2 dyrektywy poprzez: po pierwsze — niewprowadzenie w przepisach prawa krajowego obowiązkowej kontroli w stosunku do wydawanych odstępstw; po drugie — nieokreślenie w prawie krajowym warunków ryzyka dla wydawanych odstępstw; po trzecie — brak określenia jakichkolwiek warunków stosowania — w rozumieniu art. 9 ust. 2 dyrektywy — ogólnego odstępstwa odnoszącego się do kormorana (Phalacrocorax carbo) i czapli siwej (Ardea cinerea) występujących na terenie stawów rybnych uznanych za obręby hodowlane i umieszczonych w załączniku II do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie zwierząt objętych ochroną.

      (1)  Dz.U. L 20, s. 7

      (2)  Dz.U. 2004 Nr 220 poz 2237

      (3)  Dz.U. 2004 Nr 92 poz 880 z późn. zm.


title: Sprawa F-120/11: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/72

      Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
      (Sprawa F-120/11)
      (2012/C 25/139)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal i D. Abreu Caldas)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji o powołaniu nowego dyrektora dyrekcji A ds. wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości oraz decyzji odrzucającej kandydaturę skarżącego na to stanowisko

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej kandydaturę skarżącego na stanowisko dyrektora dyrekcji A ds. wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości (zwanej dalej „DG JUST/A”) oraz decyzji o powołaniu na to stanowisko innej osoby;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-447/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia dnia 12 stycznia 2007 r. — SPM przeciwko Komisji (Wspólna organizacja rynków — Banany — Uregulowania dotyczące przywozu do Unii Europejskiej bananów pochodzących z krajów AKP — Rozporządzenie (WE) nr 2015/2005 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Legitymacja czynna — Niedopuszczalność)

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/19

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia dnia 12 stycznia 2007 r. — SPM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-447/05) (1)

   (Wspólna organizacja rynków - Banany - Uregulowania dotyczące przywozu do Unii Europejskiej bananów pochodzących z krajów AKP - Rozporządzenie (WE) nr 2015/2005 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Legitymacja czynna - Niedopuszczalność)
   (2007/C 69/44)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Société des plantations de Mbanga SA (Douala, Kamerun) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. Soler Couteaux i S. Chan, a następnie adwokat B. Doré)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i L. Visaggio, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 2015/2005 z dnia 9 grudnia 2005 r. w sprawie przywozu bananów pochodzących z krajów ACP w ramach kontyngentu taryfowego ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1964/2005 w sprawie stawek celnych mających zastosowanie do bananów w styczniu i lutym 2006 r. (Dz.U. L 324, str. 5).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Société des plantations de Mbanga SA (SPM) pokryje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa T-460/10: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — Mullglen przeciwko Komisji

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/41

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — Mullglen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-460/10)
   ()
   2010/C 328/69
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mullglen Ltd. (Killybegs, Irlandia) (przedstawiciele: A. Collins SC, N. Travers, Barrister and D. Barry, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji notyfikowanej jako dokument nr C(2010) 4757 z dnia 13 lipca 2010 r. jako pismo do Irlandii, o którym skarżący został zawiadomiony w dniu 16 lipca 2010 r., w sprawie oddalenia wniosku o zwiększenie zdolności połowowej dla planowanego nowego trawlera do połowów pelagicznych na miejsce MFV Pacelli, i przyjętej w celu zastąpienia decyzji w sprawie rzeczonego wniosku zawartego w decyzji Komisji nr 2003/245 z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów WPO IV w związku z poprawą warunków bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów oraz warunków pracy w stosunku do statków o całkowitej długości większej niż dwanaście metrów (Dz.U. L 90, s. 48), której nieważność została stwierdzona, w zakresie w jakim dotyczy skarżącego, wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji wydanym w dniu 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji (Zb.Orz. s. II-1699); oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na podstawie niniejszej skargi skarżący wnosi, w trybie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji notyfikowanej jako dokument nr C(2010) 4757 z dnia 13 lipca 2010 r. jako pismo do Irlandii, o którym skarżący został zawiadomiony w dniu 16 lipca 2010 r. w sprawie oddalenia wniosku o zwiększenie zdolności połowowej dla planowanego nowego trawlera do połowów pelagicznych na miejsce MFV Pacelli, i przyjętej w celu zastąpienia decyzji w sprawie rzeczonego wniosku zawartego w decyzji Komisji nr 2003/245 z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów WPO IV w związku z poprawą warunków bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów oraz warunków pracy w stosunku do statków o całkowitej długości większej niż dwanaście metrów (Dz.U. L 90, s. 48), której nieważność została stwierdzona, w zakresie w jakim dotyczy skarżącego, wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji wydanym w dniu 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji (Zb.Orz. s. II-1699).
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi następujące argumenty:

               Po pierwsze skarżący twierdzi, że pozwana działała bez podstawy prawnej. Artykuł 4 ust. 2 decyzji Rady nr 97/413/WE z dnia 26 czerwca 1997 r. w sprawie określenia celów i szczegółowych reguł dotyczących restrukturyzacji sektora rybołówstwa wspólnotowego w okresie od 1 stycznia 1997 r. do 31 grudnia 2001 r. dla uzyskania trwałej równowagi pomiędzy zasobami a ich eksploatacją (Dz.U. L 175, s. 27) nadal stanowi właściwą podstawę prawną zaskarżonej decyzji, a zatem Komisja nie dysponowała podstawą prawną do wydania decyzji w trybie doraźnym.

               Po drugie skarżący twierdzi, że Komisja naruszyła istotny wymóg procesowy. Skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja, na podstawie decyzji Rady nr 97/413/WE, powinna była być wydana na zgodnie z procedurą komitetów zarządzających oraz że postanawiając przyjąć decyzję trybie doraźnym, Komisja naruszyła istotne wymogi procesowe.

               Po trzecie skarżący twierdzi, że dokonując niewłaściwej interpretacji art. 4 ust. 2 decyzji Rady nr 97/413/WE Komisja przekroczyła swoje uprawnienia, w szczególności opierając się na nieistotnych kryteriach i nie biorąc pod uwagę definicji „nakładu połowowego” określonej w decyzji Rady nr 97/413/WE oraz w prawodawstwie wspólnotowym w dziedzinie rybołówstwa mającym zastosowanie w chwili wniosku skarżącego o tonaż bezpieczeństwa w grudniu 2001 r.

               Ponadto podnosi się, że zaskarżona decyzja zawiera szereg oczywistych błędów w ocenie wniosku skarżącego o tonaż bezpieczeństwa. W szczególności skarżący twierdzi, że decyzja Komisji w sprawie oddalenia wniosku skarżącego z powodu większej przestrzeni pod głównym pokładem planowanego nowego statku w porównaniu z Pacellim jest oczywiście błędna, jak i założenie, że „nakład połowowy” planowanego nowego statku będzie większy niż Pacellego.

               Wreszcie skarżący twierdzi, że Komisja naruszyła prawo do równego traktowania. Podnosi, że oddalenie przez Komisję wniosku z powodu większej przestrzeni pod głównym pokładem jego planowanego nowego statku stanowi rażąco odmienne traktowanie przedstawiające niedopuszczalną dyskryminację wobec niego w porównaniu z całkowicie odmiennym stanowiskiem co do niektórych wniosków o dodatkowy tonaż bezpieczeństwa przyjętych w decyzji Komisji nr 2003/245 oraz co do jednego z wniosków pierwotnie oddalonych w owej decyzji, lecz później przyjętych w decyzji Komisji notyfikowanej jako dokument nr C(2010) 4765 z dnia 13 lipca 2010 r.


title: Sprawa T-18/15: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2015 r. – Philip Morris/Komisja

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/30

      Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2015 r. – Philip Morris/Komisja
      (Sprawa T-18/15)
      (2015/C 107/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Philip Morris Ltd (Richmond, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Nordlander i M. Abenhaïm, prawnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie, że skarga o stwierdzenie nieważności jest dopuszczalna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ares (2014) 3694540 z dnia 6 listopada 2014 r. w zakresie, w którym na jej mocy odmówiono udzielenia skarżącej pełnego dostępu do żądanych dokumentów za wyjątkiem zawartych w niej danych osobowych;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżąca zmierza w ramach niniejszej skargi do stwierdzenia nieważności decyzji ares (2014) 3694540 z dnia 6 listopada 2014 r., na mocy której Komisja odmówiła udzielenia skarżącej pełnego dostępu do pięciu wewnętrznych dokumentów sporządzonych w ramach prac przygotowawczych prowadzących do przyjęcia dyrektywy 2014/40/UE w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów (1) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję art. 15 ust. 3 TFUE i art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (2) poprzez brak wykazania, że pełne ujawnienie skarżącej żądanych dokumentów naruszyłoby „konkretnie i rzeczywiście” ochronę określonych „postępowań sądowych” oraz poprzez brak dokonania właściwej oceny, czy nadrzędny interes publiczny mógł mimo to usprawiedliwić pełne ujawnienie. Skarżąca podniosła, że Komisja nie wykazała, że pełne ujawnienie skarżącej żądanych dokumentów naruszyłoby „konkretnie i rzeczywiście” ochronę określonych „postępowań sądowych” ponieważ, po pierwsze, żądane dokumenty nie mogą korzystać z domniemania ochrony mającego zastosowanie do pism procesowych, po drugie, abstrakcyjne odesłanie Komisji do zasady równości broni nie może uzasadnić rozszerzenia tego domniemania do dokumentów niesądowych, oraz po trzecie, abstrakcyjne odesłanie Komisji do zawisłych postępowań, równości broni i zdolności służby prawnej do obrony ważności dyrektywy w sprawie wyrobów tytoniowych nie jest wystarczające do wykazania, że w kontekście okoliczności faktycznych ujawnienie naruszyłoby konkretnie i rzeczywiście ochronę „postępowań sądowych”.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję art. 15 ust. 3 TFUE i art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 poprzez brak wykazania, że pełne ujawnienie żądanych dokumentów skarżącej naruszyłoby „konkretnie i rzeczywiście” jej proces decyzyjny. Skarżąca podnosi, że Komisja wyraziła niejasne przypuszczenia dotyczące rzekomego naruszenia współpracy pomiędzy służbami, ale nie wykazała wystąpienia istotnej zewnętrznej presji mogącej w sposób poważny naruszyć proces decyzyjny. Komisja dopuściła się również oczywistego błędu w ocenie nadrzędnego interesu publicznego, ponieważ wskazała niewłaściwy interes podlegający wyważeniu względem ochrony procesu decyzyjnego.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE, Dz.U. 2014, L 127/1.

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145/43.


title: Sprawa C-266/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 maja 2016 r. – Western Sahara Campaign UK/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 maja 2016 r. – Western Sahara Campaign UK/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs
   (Sprawa C-266/16)
   (2016/C 260/39)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Western Sahara Campaign UK

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w Układzie eurośródziemnomorskim ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Królestwem Maroka z drugiej strony (Dz.U. 2000 L 170, s. 2) (zwanym dalej „Układem”), zatwierdzonym decyzją Rady i Komisji 2000/204/WE, EWWiS (1) odniesienia do „Maroka” w art. 9, art. 17 i art. 94 oraz w Protokole 4 dotyczą tylko suwerennego terytorium Maroka uznanego przez Organizację Narodów Zjednoczonych i Unię Europejską, a zatem wykluczają przywóz do Unii Europejskiej produktów pochodzących z Sahary Zachodniej, zwolnionych z opłat celnych zgodnie z Układem?

               2)

               Jeżeli produkty pochodzące z Sahary Zachodniej mogą być przywożone do Unii Europejskiej bez opłat celnych zgodnie z Układem, czy Układ jest ważny w świetle zawartego w art. 3 ust. 5 Traktatu o Unii Europejskiej wymogu przyczyniania się do przestrzegania wszelkich zasad prawa międzynarodowego i zasad Karty Narodów Zjednoczonych oraz zakresu, w jakim Układ został zawarty w interesie ludu Saharawi, w jego imieniu, zgodnie z jego życzeniem, lub w porozumieniu z jego uznanymi przedstawicielami?

               3)

               Czy Porozumienie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka (zatwierdzone i wdrożone rozporządzeniem Rady nr 764/2006 (2), decyzją Rady 2013/785/UE (3) i rozporządzeniem Rady nr 1270/2013 (4)) jest ważne w świetle zawartego w art. 3 ust. 5 Traktatu o Unii Europejskiej wymogu przyczyniania się do przestrzegania wszelkich zasad prawa międzynarodowego i zasad Karty Narodów Zjednoczonych oraz zakresu, w jakim Porozumienie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa zostało zawarte w interesie ludu Saharawi, w jego imieniu, zgodnie z jego życzeniem, lub w porozumieniu z jego uznanymi przedstawicielami?

               4)

               Czy strona skarżąca ma prawo kwestionować ważność aktów Unii Europejskiej, powołując się na domniemane naruszenie przez Unię prawa międzynarodowego, zważywszy w szczególności, że:

                           a.

                           wprawdzie zgodnie z prawem krajowym strona skarżąca jest uprawniona do kwestionowania ważności aktów Unii Europejskiej, jednak nie dochodzi ona żadnych uprawnień wynikających z prawa Unii; lub

                           b.

                           zgodnie z zasadą określoną w sprawie Monetary Gold Removed from Rome in 1943 (Zbiór MTS 1954) Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości nie może dokonywać ustaleń kwestionujących działania lub mających wpływ na prawa państwa, które nie jest stroną postępowania przez Trybunałem i nie wyraziło zgody za poddanie się jego rozstrzygnięciom?

      (1)  Decyzja Rady i Komisji 2000/204/WE, EWWiS z dnia 24 stycznia 2000 r. w sprawie zawarcia Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Królestwem Maroka z drugiej strony (Dz.U. L 170, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 764/2006 z dnia 22 maja 2006 r. w sprawie zawarcia Porozumienia o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka (Dz.U. L 141, s. 1).

      (3)  Decyzja Rady 2013/785/UE z dnia 16 grudnia 2013 r. dotycząca zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, protokołu między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Porozumieniu o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Marokańskim (Dz.U. L 349, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1270/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. w sprawie podziału uprawnień do połowów w ramach protokołu między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Porozumieniu o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Marokańskim (Dz.U. L 328, s. 40).


title: Sprawa C-370/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 maja 2010 r. w sprawie T-243/08 Ravensburger AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Educa Borras S.A., wniesione w dniu 23 lipca 2010 r. przez Ravensburger AG

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 maja 2010 r. w sprawie T-243/08 Ravensburger AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Educa Borras S.A., wniesione w dniu 23 lipca 2010 r. przez Ravensburger AG
   (Sprawa C-370/10 P)
   ()
   2010/C 260/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ravensburger AG (przedstawiciele: H. Harte-Bavendamm, M. Goldmann, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Educa Borras S.A.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               dopuszczenie odwołania od wyroku Sądu z dnia 19 maja 2010 r. (sprawa T-243/08);

               —

               uchylenie wyroku Sądu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 8 kwietnia 2008 r. (sprawa R 597/2007-2);

               —

               w razie potrzeby odesłanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez OHIM;

               —

               obciążenie interwenienta i OHIM kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w toku postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd naruszył prawo poprzez stwierdzenie, że nie musi brać pod uwagę renomy wcześniejszego znaku towarowego przy ustaleniu, iż nie zostały spełnione przesłanki stosowania art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1).
   Sąd naruszył system ustanowiony przez art. 8 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego poprzez przeprowadzenie pojedynczej oceny faktycznej podobieństwa zarówno w odniesieniu do art. 8 ust. 1 lit. b), jak i art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, chociaż te dwa przepisy przewidują całkowicie odmienne zestawy kryteriów.
   Sąd naruszył prawo i art. 76 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego poprzez niezakwestionowanie stwierdzenia Drugiej Izby Odwoławczej, że okoliczności panujące na rynku w odniesieniu do używania z jednej strony znaków firmowych, a z drugiej strony znaków dla poszczególnych towarów są nieistotne.
   Sąd naruszył art. 77 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego poprzez niezakwestionowanie, że Izba Odwoławcza w sposób oczywiście nieprawidłowy skorzystała ze swojej swobody uznania co do przeprowadzenia rozprawy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78 z 24.3.2009, s. 1).


title: Sprawa T-174/16: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2017 r. – Wessel-Werk/EUIPO – Wolf PVG (Wkładki do ssawek odkurzacza) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Wzór wspólnotowy przedstawiający wkładkę do ssawki odkurzacza — Podstawa unieważnienia — Indywidualny charakter — Poinformowany użytkownik — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/39

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2017 r. – Wessel-Werk/EUIPO – Wolf PVG (Wkładki do ssawek odkurzacza)
   (Sprawa T-174/16) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Wzór wspólnotowy przedstawiający wkładkę do ssawki odkurzacza - Podstawa unieważnienia - Indywidualny charakter - Poinformowany użytkownik - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002])
   (2017/C 144/51)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wessel Werk GmbH (Reichshof, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Becker)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Wolf PVG GmbH & Co. KG (Vlotho, Niemy) (przedstawiciel: adwokat J. Künzel)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lutego 2016 r. (sprawa R 1652/2014-3), sprostowaną, dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Wolf PVG a Wessel-Werk.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wessel-Werk GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa C-458/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 98/83/WE — Woda przeznaczona do spożycia przez ludzi — Niepełna i nieprawidłowa transpozycja)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/8

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-458/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 98/83/WE - Woda przeznaczona do spożycia przez ludzi - Niepełna i nieprawidłowa transpozycja)
   2011/C 226/14
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i O. Beynet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niepełna i nieprawidłowa transpozycja art. 9 ust. 3 lit. b), c) i e) dyrektywy Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 330, s. 32 — wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 15, t. 4, s. 90) — Dystrybucja wody pitnej nieodpowiadającej wymaganym wartościom parametrycznym — System odstępstw

      Sentencja

               1)

               Nie dokonując pełnej i prawidłowej transpozycji art. 9 ust. 3 lit. b), c) i e) dyrektywy Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa T-131/12: Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2015 r. – Spa Monopole/OHIM – Orly International (SPARITUAL) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SPARITUAL — Wcześniejsze słowne i graficzne znaki towarowe Beneluksu SPA i LES THERMES DE SPA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/26

         Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2015 r. – Spa Monopole/OHIM – Orly International (SPARITUAL)
   (Sprawa T-131/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SPARITUAL - Wcześniejsze słowne i graficzne znaki towarowe Beneluksu SPA i LES THERMES DE SPA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 205/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. De Brouwer, E. Cornu i É. De Gryse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM, interwenientem przed Sądem była również: Orly International, Inc. (Van Nuys, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci: P. Kremer i J. Rotsch).

      Przedmiot

   Skarga na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 stycznia 2012 r. (sprawa R 2396/2010-1), dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV i Orly International, Inc.,

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 9 stycznia 2012 r. (sprawa R 2396/2010-1).

               2)

               OHIM i Orly International, Inc. pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa C-436/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 10 sierpnia 2015 r. – Lietuvos Respublikos aplinkos ministerijos Aplinkos projektų valdymo agentūra/UAB „Alytaus regiono atliekų tvarkymo centras”

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 10 sierpnia 2015 r. – Lietuvos Respublikos aplinkos ministerijos Aplinkos projektų valdymo agentūra/UAB „Alytaus regiono atliekų tvarkymo centras”
   (Sprawa C-436/15)
   (2015/C 337/13)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie: Lietuvos Respublikos aplinkos ministerijos Aplinkos projektų valdymo agentūra

      Druga strona postępowania: UAB „Alytaus regiono atliekų tvarkymo centras”, Lietuvos Respublikos finansų ministerija, UAB „Skirnuva”, UAB „Parama”, UAB „Alkesta”, UAB „Dzūkijos statyba”

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Co należy uznać za „program wieloletni” w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. (1) w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich?

               2)

               Czy projekty takie jak projekt nr 2001/LT/16/P/PE/003 „Utworzenie systemu gospodarowania odpadami w regionie Alytus”, na rzecz którego Komisja Europejska przyznała pomoc w decyzji nr PH(2001)5367 z dnia 13 grudnia 2001 r. zatwierdzającej środek 2001 LT 16 P PE 003, zmienionej decyzją Komisji nr PH/2002/9380 z dnia 23 grudnia 2002 r., odpowiadają pojęciu „programów wieloletnich” przewidzianemu w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: w którym momencie rozpoczyna się bieg terminu przedawniania przewidziany w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich?

      (1)  Dz.U. 1995, L 312, s. 1.


title: Sprawa C-116/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n °17 de Palma de Mallorca (Hiszpania) w dniu 11 marca 2013 r. — Banco de Valencia SA przeciwko Joaquínowi Valldeperas Tortosie, Mariii Ángeles Miret Jaume

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 17 de Palma de Mallorca (Hiszpania) w dniu 11 marca 2013 r. — Banco de Valencia SA przeciwko Joaquínowi Valldeperas Tortosie, Mariii Ángeles Miret Jaume
   (Sprawa C-116/13)
   2013/C 171/18
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 17 de Palma de Mallorca

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Banco de Valencia SA

      Strona pozwana: Joaquín Valldeperas Tortosa, Maria Ángeles Miret Jaume

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy hiszpańskie postępowanie dotyczące egzekucji z hipoteki jest zgodne z art. 7 dyrektywy 93/13/EWG (1) w zakresie, w jakim nie zezwala ono na kontrolę sądową z urzędu, jako przesłanki dla wydania postanowienia o wszczęciu egzekucji, warunku o jednostronnym przedterminowym rozwiązaniu umowy pożyczki przez Bank, który to warunek uznany jest za nieuczciwy jako taki oraz w jago konkretnym zastosowaniu w niniejszej sprawie, i jest konieczny dla otwarcia dla przedsiębiorcy udzielającego kredytu uprzywilejowanej drogi egzekucji?

               2)

               Jaki z punktu widzenia art. 7 dyrektywy 93/13/EWG powinien być zakres interwencji sądu wobec rzeczonego warunku przy wydawaniu przez niego postanowienia o wszczęciu egzekucji w postępowaniu dotyczącym egzekucji z hipoteki?

               3)

               Czy można uznać z punktu widzenia art. 3 ust. 1 i ust. 3 dyrektywy 93/13/EWG oraz pkt 1 lit. e) i g) oraz pkt 2 lit. a) załącznika do niej za nieuczciwy jako taki oraz z uwagi na jego szczególne zastosowanie w niniejszym przypadku warunek umowny, który zezwala instytucji finansowej będącej kredytodawcą na jednostronne rozwiązanie umowy kredytu z całkowicie obiektywnych powodów, z których niektóre nie pozostają w związku z samą umową, a w niniejszym przypadku, wobec braku zapłaty czterech miesięcznych rat hipotecznych?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).


title: Sprawa T-616/11 P: Postanowienie Sadu z dnia 8 listopada 2012 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście pozbawionej podstawy prawnej — Zarzucana szkoda poniesiona przez wnoszącego odwołanie — Zwrot kosztów, których można było uniknąć — Artykuł 94 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/48

         Postanowienie Sadu z dnia 8 listopada 2012 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-616/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście pozbawionej podstawy prawnej - Zarzucana szkoda poniesiona przez wnoszącego odwołanie - Zwrot kosztów, których można było uniknąć - Artykuł 94 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej)
   2013/C 26/95
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 8 września 2011 r. w sprawie F-69/10 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa T-316/09: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2009 r. — Google przeciwko OHIM (ANDROID)

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/15

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2009 r. — Google przeciwko OHIM (ANDROID)
   (Sprawa T-316/09)
   2009/C 244/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Google, Inc. (Mountain View, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Bognár i M. Kinkeldey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 maja 2009 r. w sprawie R 1622/2008-2; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Posiłkowo skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 maja 2009 r. w sprawie R 1622/2008-2 w odniesieniu do towarów „sprzęt komputerowy i oprogramowanie komputerowe do użytku w urządzeniach przenośnych, mianowicie telefonach komórkowych, telefonach przenośnych, telefonach inteligentnych i kieszonkowych osobistych asystentach cyfrowych (urządzeniach PDA)”; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania w odpowiednim zakresie.

         Posiłkowo skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 maja 2009 r. w sprawie R 1622/2008-2 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez OHIM w celu powtórnej weryfikacji wykazu towarów „sprzęt komputerowy i oprogramowanie komputerowe do użytku w urządzeniach przenośnych, mianowicie telefonach komórkowych, telefonach przenośnych, telefonach inteligentnych i kieszonkowych osobistych asystentach cyfrowych (urządzeniach PDA)”.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ANDROID” dla towarów z klasy 9

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne stwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że zgłoszony znak towarowy jest opisowy dla rozpatrywanych towarów i z tego względu nie podlega rejestracji; naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błąd Izby Odwoławczej polegający w odniesieniu do stosowania tego przepisu na niezbadaniu postrzegania przez odbiorców angielskojęzycznych.


title: Komunikat

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/39

         Komunikat
   (2005/C 296/76)
   W dniu 9 listopada 2005 r. Waltraud Hakenberg została mianowana sekretarzem Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej na sześcioletnią kadencję, zgodnie z art. 3 ust. 4 decyzji Rady z dnia 2 listopada 2004 r. ustanawiającej Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (2004/752/WE, Euratom) oraz art. 20 i art. 7 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji.


title: Sprawa C-432/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 7 sierpnia 2015 r. – Odvolací finanční ředitelství/Pavlína Baštová

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 7 sierpnia 2015 r. – Odvolací finanční ředitelství/Pavlína Baštová
   (Sprawa C-432/15)
   (2015/C 371/18)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Odvolací finanční ředitelství

      Druga strona postępowania: Pavlína Baštová

      Pytania prejudycjalne

               1a

               Czy udostępnienie konia przez jego właściciela (będącego podatnikiem) organizatorowi wyścigu w celu uczestnictwa w wyścigu konnym jest odpłatnym świadczeniem usługi w rozumieniu art. 2 ust. 1 punkt c) dyrektywy 2006/112/WE (1) w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a zatem transakcją podlegającą opodatkowaniu VAT?

               1b

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy jako wynagrodzenie należy traktować nagrodę pieniężną uzyskaną za miejsce zajęte w wyścigu (którą jednak otrzymuje nie każdy koń uczestniczący w wyścigach), czy też nabycie usługi polegającej na możliwości uczestniczenia przez konia w wyścigu, którą organizator świadczy na rzecz właściciela, czy też inne wynagrodzenie?

               1c

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy jako wynagrodzenie należy traktować nagrodę pieniężną uzyskaną za miejsce zajęte w wyścigu (którą jednak otrzymuje nie każdy koń uczestniczący w wyścigach), czy też nabycie usługi polegającej na możliwości uczestniczenia przez konia w wyścigu, którą organizator świadczy na rzecz właściciela, czy też inne wynagrodzenie??

               2a

               Jeżeli dla celów VAT konieczne jest traktowanie szeregu cząstkowych usług jako jednej transakcji, to jakie są kryteria służące określeniu ich wzajemnego związku, to znaczy określeniu, czy są one świadczeniami mającymi równy status, czy też świadczeniami stanowiącymi usługę główną i usługę pomocniczą? Czy między tymi kryteriami istnieje jakaś hierarchia pod względem kolejności i wagi?

               2b

               Czy art. 98 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że wyklucza objęcie usługi obniżoną stawką VAT, jeśli usługa ta składa się z dwóch cząstkowych świadczeń, które dla celów VAT muszą być traktowane jako jedno świadczenie, i świadczenia te mają równy status, a jedno z nich nie może samo w sobie zostać zaklasyfikowane do żadnej z kategorii wskazanych w załączniku III do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej?

               2c

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej ma pytanie 2.b, czy połączenie cząstkowej usługi prawa do korzystania z obiektów sportowych z cząstkową usługą trenera koni wyścigowych, w okolicznościach takich jak okoliczności niniejszej sprawy, uniemożliwia objęcie tej usługi jako całości obniżoną stawką VAT wskazaną w pkt 14 załącznika III do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartość dodanej?

               2d

               Jeżeli zastosowanie obniżonej stawki podatku nie jest wykluczone na podstawie odpowiedzi na pytanie 2.c, to jaki wpływ na objęcie odnośną stawką VAT ma okoliczność, że oprócz usługi korzystania z obiektów sportowych i usługi trenera, podatnik świadczy także usługi stajenne, karmienia i innej opieki nad końmi? Czy dla celów VAT konieczne jest postrzeganie wszystkich tych cząstkowych świadczeń jako jednej całości podległej temu samemu reżimowi podatkowemu?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa F-9/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 września 2011 r. — Angé Serrano przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Zmiana kategorii w ramach dawnego regulaminu pracowniczego — Przepisy przejściowe w zakresie zaszeregowania do grupy na dzień 1 maja 2004 r. — Decyzja prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2006 r. — Zmiana zaszeregowania na podstawie wynagrodzenia urzędników uprawnionych do dodatku wyrównawczego — Mający zastosowanie mnożnik — Utrata punktów awansu — Żądanie odszkodowawcze)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/35

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 września 2011 r. — Angé Serrano przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-9/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zmiana kategorii w ramach dawnego regulaminu pracowniczego - Przepisy przejściowe w zakresie zaszeregowania do grupy na dzień 1 maja 2004 r. - Decyzja prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2006 r. - Zmiana zaszeregowania na podstawie wynagrodzenia urzędników uprawnionych do dodatku wyrównawczego - Mający zastosowanie mnożnik - Utrata punktów awansu - Żądanie odszkodowawcze)
   2011/C 340/70
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Pilar Angé Serrano (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo C. Burgos i K. Zejdová, następnie L.G. Knudsen i K. Zejdová, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Simm i I. Šulce, następnie K. Zieleśkiewicz, M. Bauer i J. Monteiro, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego w sprawie zmiany zaszeregowania na kategorię B*6 stopień 8 w odniesieniu do skarżącej, która była wpisana na listę rezerwy konkursu wewnętrznego na wyższą kategorię przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego, na podstawie przepisów mniej korzystnych — Żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w części oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, interwenient, pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007, s. 31.


title: Sprawa T-198/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  8 grudnia 2005 r.  — Merladet przeciwko Komisji (Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery — Ocena za okres 2001/2002 — Prawidłowość procedury oceny — Skarga o uchylenie decyzji)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 grudnia 2005 r. — Merladet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-198/04) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery - Ocena za okres 2001/2002 - Prawidłowość procedury oceny - Skarga o uchylenie decyzji)
   (2006/C 48/56)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: José Félix Merladet (Overijse, Belgia) [Przedstawiciele: N. Lhoëst i E. de Schietere de Lophem, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Currall i H. Kraemer]
   Przedmiot sprawy
   Żądanie uchylenia decyzji zawierającej sprawozdanie z przebiegu kariery skarżącego, sporządzone za okres 2001/2002.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja zawierająca sprawozdanie z przebiegu kariery skarżącego sporządzone za okres 2001/2002 zostaje uchylona.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawy połączone C-10/14, C-14/14 i C-17/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – J.B.G.T. Miljoen (C-10/14), X (C-14/14), Société Générale SA (C-17/14)/Staatssecretaris van Financiën (Odesłanie prejudycjalne — Podatki bezpośrednie — Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE — Swobodny przepływ kapitału — Opodatkowanie dywidend z portfeli akcji — Pobór podatku u źródła — Ograniczenie — Ostateczne obciążenie podatkowe — Aspekty służące porównaniu obciążeń podatkowych podatników będących rezydentami i podatników niebędących rezydentami — Porównywalność — Uwzględnienie podatku dochodowego od osób fizycznych lub od osób prawnych — Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania — Neutralizacja ograniczenia w drodze umowy)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – J.B.G.T. Miljoen (C-10/14), X (C-14/14), Société Générale SA (C-17/14)/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawy połączone C-10/14, C-14/14 i C-17/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki bezpośrednie - Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Opodatkowanie dywidend z portfeli akcji - Pobór podatku u źródła - Ograniczenie - Ostateczne obciążenie podatkowe - Aspekty służące porównaniu obciążeń podatkowych podatników będących rezydentami i podatników niebędących rezydentami - Porównywalność - Uwzględnienie podatku dochodowego od osób fizycznych lub od osób prawnych - Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania - Neutralizacja ograniczenia w drodze umowy))
   (2015/C 371/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: J.B.G.T. Miljoen (C-10/14), X (C-14/14), Société Générale SA (C-17/14)

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

   Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, które ustanawiają pobór u źródła podatku od dywidend wypłaconych przez spółkę będącą rezydentem zarówno podatnikom będącym rezydentami, jak i podatnikom niebędącym rezydentami, przewidując mechanizm odliczenia lub zwrotu tego podatku wyłącznie dla podatników będących rezydentami, podczas gdy dla podatników niebędących rezydentami, osób fizycznych i spółek, stanowi on podatek ostateczny, o ile ostateczne obciążenie podatkowe dotyczące tych dywidend ponoszone w tym państwie przez podatników niebędących rezydentami jest większe niż ponoszone przez podatników będących rezydentami, czego zbadanie w sprawach w postępowaniach głównych należy do sądu odsyłającego. W celu ustalenia tych ciężarów podatkowych sąd odsyłający powinien wziąć pod uwagę w sprawach C-10/14 i C-14/14 opodatkowanie rezydentów dotyczące wszystkich akcji posiadanych w spółkach niderlandzkich w ciągu roku kalendarzowego, a także kapitał zwolniony z podatku na podstawie przepisów krajowych, a w sprawie C-17/14 – koszty bezpośrednio związane z samym poborem dywidend.
   Na wypadek gdyby istnienie ograniczenia w przepływie kapitału zostało stwierdzone, może ono być uzasadnione skutkami dwustronnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zawartej przez państwo członkowskie siedziby i państwo członkowskie źródła dywidend, pod warunkiem że zostanie zniesione odmienne traktowanie dotyczące opodatkowania dywidend, pomiędzy podatnikami będącymi rezydentami tego ostatniego państwa a podatnikami będącymi rezydentami innych państw członkowskich. W okolicznościach takich jak będące przedmiotem spraw C-14/14 i C-17/14 i z zastrzeżeniem odmiennych ustaleń, jakich dokonać może sąd odsyłający, ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału, jeżeli zostanie stwierdzone, nie może być uznane za uzasadnione.

      (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014.


title: Sprawy połączone T-129/15 i T-130/15: Wyrok Sądu z dnia 28 września 2016 r. – Intesa Sanpaolo/EUIPO (WAVE 2 PAY i WAVE TO PAY) [Unijny znak towarowy — Zgłoszenie słownych unijnych znaków towarowych WAVE 2 PAY i WAVE TO PAY — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/38

         Wyrok Sądu z dnia 28 września 2016 r. – Intesa Sanpaolo/EUIPO (WAVE 2 PAY i WAVE TO PAY)
   (Sprawy połączone T-129/15 i T-130/15) (1)

   ([Unijny znak towarowy - Zgłoszenie słownych unijnych znaków towarowych WAVE 2 PAY i WAVE TO PAY - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 419/48)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Intesa Sanpaolo SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: P. Pozzi i F. Cecchi, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: pierwotnie P. Bullock i L. Rampini, a następnie L. Rampini, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na dwie decyzje piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 stycznia 2015 r. (sprawy, odpowiednio, R 1857/2014-5 et R 1864/2014-5) w sprawie dwóch zgłoszeń do rejestracji oznaczeń słownych, odpowiednio, WAVE 2 PAY i WAVE TO PAY jako unijne znaki towarowe.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Intesa Sanpaolo SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 2.7.2015.


title: Sprawa T-583/17: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2017 r. – EOS Deutscher Inkasso-Dienst/EUIPO – IOS Finance EFC (IOS Finance)

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/21

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2017 r. – EOS Deutscher Inkasso-Dienst/EUIPO – IOS Finance EFC (IOS Finance)
   (Sprawa T-583/17)
   (2017/C 338/24)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: EOS Deutscher Inkasso-Dienst GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt B. Sorg)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: IOS Finance EFC, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: IOS Finance EFC, SA

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „IOS FINANCE” – unijny znak towarowy nr 12 544 061

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 czerwca 2017 r. w sprawie R 2262/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-50/08 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji wydany w dniu 19 listopada 2009 r. — Michail przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery — Ocena za rok 2004 — Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie do spraw Służby Publicznej)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji wydany w dniu 19 listopada 2009 r. — Michail przeciwko Komisji
   (Sprawa T-50/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery - Ocena za rok 2004 - Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie do spraw Służby Publicznej)
   2010/C 11/49
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Christos Michail (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: C. Meïdanis, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i K. Herrmann, pełnomocnicy, wspierani przez E. Bourtzalas, avocat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) wydanego w dniu 22 listopada 2007 r. w sprawie F-34/06 Michaïl przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze) zmierzające do uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Ch. Michail ponosi koszty własne i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Wspólnot Europejskich w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008.


title: Sprawa T-248/13: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Al-Ghabra/Komisja [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al Kaida i talibami — Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 — Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych osoby, której nazwisko umieszczone jest w wykazie sporządzonym przez organ Organizacji Narodów Zjednoczonych — Umieszczenie nazwiska tej osoby w wykazie ujętym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozsądny termin — Obowiązek zweryfikowania i uzasadnienia zasadności przytoczonych powodów — Kontrola sądowa]

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/42

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Al-Ghabra/Komisja
   (Sprawa T-248/13) (1)

   ([Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al Kaida i talibami - Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 - Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych osoby, której nazwisko umieszczone jest w wykazie sporządzonym przez organ Organizacji Narodów Zjednoczonych - Umieszczenie nazwiska tej osoby w wykazie ujętym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozsądny termin - Obowiązek zweryfikowania i uzasadnienia zasadności przytoczonych powodów - Kontrola sądowa])
   (2017/C 030/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohammed Al-Ghabra (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: E. Grieves, barrister i J. Carey, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. Konstantinidis, T. Scharf oraz F. Erlbacher, a następnie M. Konstantinidis oraz F. Erlbacher, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo S. Behzadi-Spencer oraz V. Kaye, następnie V. Kaye, następnie S. Brandon, a wreszcie C. Crane, pełnomocnicy, wspierani przez T. Eicke’a, QC), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix oraz E. Finnegan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, rozporządzenia Komisji (WE) nr 14/2007 z dnia 10 stycznia 2007 r. zmieniającego po raz 74. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 (Dz.U. 2007, L 6, s. 6) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego, a po drugie, decyzji Komisji z dnia 6 marca 2013 r. Ares (2013) 188023 utrzymującej w mocy pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób i podmiotów, do których mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie (Dz.U. 2002, L 139, s. 9),

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 14/2007 z dnia 10 stycznia 2007 r. zmieniającego po raz 74. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 w części odnoszącej się do Mohammeda Al-Ghabry.

               2)

               Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna w pozostałym zakresie.

               3)

               Mohammed Al-Ghabra pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i Rada Unii Europejskiej ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2014.


title: Sprawa T-50/05: Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura przetargowa — Świadczenie usług informatycznych dotyczących systemów telematycznych do kontroli przepływu produktów objętych podatkiem akcyzowym — Odrzucenie oferty oferenta — Skarga o stwierdzenie nieważności — Konsorcjum występujące jako oferent — Dopuszczalność — Zasady równego traktowania oferentów i przejrzystości — Kryteria udzielenia zamówienia — Zasady dobrej administracji i staranności — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/29

         Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-50/05) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Świadczenie usług informatycznych dotyczących systemów telematycznych do kontroli przepływu produktów objętych podatkiem akcyzowym - Odrzucenie oferty oferenta - Skarga o stwierdzenie nieważności - Konsorcjum występujące jako oferent - Dopuszczalność - Zasady równego traktowania oferentów i przejrzystości - Kryteria udzielenia zamówienia - Zasady dobrej administracji i staranności - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
   2010/C 134/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Parpala i K. Kańska, następnie L. Parpala i E. Manhaeve, a ostatecznie L. Parpala, E. Manhaeve i M. Wilderspin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 18 listopada 2004 r. o nieprzyjęciu oferty złożonej przez konsorcjum stworzone przez skarżącą i inną spółkę w ramach przetargu na świadczenie usług informatycznych dotyczącego specyfikacji, opracowania, konserwacji i utrzymania systemów telematycznych do kontroli przepływu produktów objętych podatkiem akcyzowym we Wspólnocie Europejskiej, podlegających procedurze zawieszenia podatku akcyzowego i o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.