title: Sprawa C-344/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia wydanego przez High Court of Justice (Anglia i Walia), Queen's Bench Division (Administrative Court) dnia 14 lipca 2004 r., w sprawie The Queen z powództwa International Air Transport Association przeciwko Department of Transport i w sprawie The Queen z powództwa European Low Fares Airline Association oraz Hapag-Lloyd Express GmbH przeciwko Department of Transport

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia wydanego przez High Court of Justice (Anglia i Walia), Queen's Bench Division (Administrative Court) dnia 14 lipca 2004 r., w sprawie The Queen z powództwa International Air Transport Association przeciwko Department of Transport i w sprawie The Queen z powództwa European Low Fares Airline Association oraz Hapag-Lloyd Express GmbH przeciwko Department of Transport
   (Sprawa C-344/04)
   (2004/C 251/15)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia High Court of Justice (Anglia i Walia), Queen's Bench Division (Administrative Court) wydanego dnia 14 lipca 2004 w sprawie The Queen wszczętej na podstawie skargi złożonej przez International Air Transport Association (Międzynarodowe Zrzeszenie Przewoźników Powietrznych) przeciwko Department of Transport (Departament Transportu) i w sprawie The Queen na podstawie skargi złożonej przez European Low Fares Airline Association (Europejskie Zrzeszenie Niskokosztowych Linii Lotniczych) oraz Hapag-Lloyd Express GmbH przeciwko Department of Transport, który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 12 sierpnia 2004 r.
   High Court of Justice (Anglia i Walia), Queen's Bench Division (Administrative Court) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 6 rozporządzenia nr 261/2004 (1) jest nieważny z powodu jego sprzeczności z Konwencją o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, znanej jako konwencja montrealska z 1999 r., w szczególności z art. 19, 22 i 29 konwencji montrealskiej z 1999 r., i czy powyższe (w powiązaniu z innymi odnośnymi czynnikami) wpływa na ważność rozporządzenia jako całości?

               2)

               Czy zmiana art. 5 ww. rozporządzenia w trakcie rozpatrywania jego wersji roboczej przez Komitet Pojednawczy dokonana była w sposób sprzeczny z wymogami proceduralnymi przewidzianymi w art. 251 WE a jeśli tak, to czy art. 5 ww. rozporządzenia jest nieważny, a jeśli tak, to czy powyższe (w powiązaniu z innymi odnośnymi czynnikami) wpływa na ważność rozporządzenia jako całości?

               3)

               Czy art. 5 i 6 rozporządzenia nr 261/2004 (lub ich część) są nieważne z powodu ich sprzeczności z zasadą pewności prawa, a jeśli tak, to czy nieważność ta (w powiązaniu z innymi odnośnymi czynnikami) wpływa na ważność rozporządzenia jako całości?

               4)

               Czy art. 5 i 6 rozporządzenia nr 261/2004 (lub ich część) są nieważne z tej przyczyny, że nie są podparte żadną lub też żadną stosowną argumentacją, a jeśli tak, to czy nieważność ta (w powiązaniu z innymi odnośnymi czynnikami) wpływa na ważność rozporządzenia jako całości?

               5)

               Czy art. 5 i 6 rozporządzenia nr 261/2004 (lub ich część) są nieważne z powodu ich sprzeczności z zasadą proporcjonalności wymaganej dla każdego środka wspólnotowego, a jeśli tak, to czy nieważność ta (w powiązaniu z innymi odnośnymi czynnikami) wpływa na ważność rozporządzenia jako całości?

               6)

               Czy art. 5 i 6 rozporządzenia nr 261/2004 (lub ich część) są nieważne z tego powodu, że dyskryminują one w szczególności drugą spośród organizacji skarżących w sposób arbitralny i pozbawiony obiektywnego uzasadnienia, a jeśli tak, to czy nieważność ta (w powiązaniu z innymi odnośnymi czynnikami) wpływa na ważność rozporządzenia jako całości?

               7)

               Czy art. 7 ww. rozporządzenia (lub jego część) jest bezskuteczny lub nieważny z tej przyczyny, że nałożenie odpowiedzialności w kwocie z góry określonej na wypadek odwołania lotu z przyczyn, które nie należą do nadzwyczajnych okoliczności, jest dyskryminujące, nie odpowiada standardom proporcjonalności wymaganej dla każdego środka wspólnotowego lub też nie jest podparte stosowną argumentacją, a jeśli tak, to czy nieważność ta (w powiązaniu z innymi odnośnymi czynnikami) wpływa na ważność rozporządzenia jako całości?

               8)

               Czy w sytuacji przyjęcia przez sąd krajowy do rozpoznania skargi zawierającej pytanie o ważność wspólnotowego aktu prawnego, która to skarga została uznana przez tenże sąd za nadającą się do rozpoznania i niepozbawioną podstaw, istnieją normy prawa wspólnotowego w zakresie testu, czy też progu, który powinien być zastosowany przez tenże sąd krajowy przy podejmowaniu decyzji na podstawie art. 234 ust. 2 WE co do ewentualnego zwrócenia się do ETS celem poddania pod rozwagę kwestii ważności danego aktu wspólnotowego?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Tekst mający znaczenie dla EOG) – Wspólne Stanowisko (Dz.U. L 46 z 17.2.2004, str. 1).


title: Sprawa C-52/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Stockholms tingsrätt w dniu 6 lutego 2009 r. – Konkurrensverket przeciwko TeliaSonera Sverige AB

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Stockholms tingsrätt w dniu 6 lutego 2009 r. – Konkurrensverket przeciwko TeliaSonera Sverige AB
   (Sprawa C-52/09)
   2009/C 90/19
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Stockholms tingsrätt.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Konkurrensverket.

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Tele2 Sverige Aktiebolag

      Strona pozwana: TeliaSonera Sverige AB.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W jakich okolicznościach może istnieć naruszenie art. 82 WE oparte na różnicy pomiędzy ceną, po jakiej przedsiębiorstwo dominujące zintegrowane pionowo sprzedaje usługi pośrednie ADSL konkurentom a ceną, po jakiej sprzedaje je użytkownikom końcowym?

               2)

               Czy celem udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze należy uwzględniać tylko ceny oferowane przez przedsiębiorstwo dominujące użytkownikom końcowym, czy też należy również uwzględnić ceny oferowane przez jego konkurentów na rynku użytkowników końcowych?

               3)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie okoliczność, że przedsiębiorstwo dominujące nie posiada jakiegokolwiek obowiązku ustawowego do dostawy usług pośrednich, lecz postanowiło to czynić z własnej inicjatywy?

               4)

               Czy aby praktyka takiego rodzaju jak opisana w pytaniu pierwszym stanowiła nadużywanie pozycji dominującej wymagany jest skutek antykonkurencyjny, a jeśli tak, to jak należy taki skutek ustalić?

               5)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie stopień siły rynkowej, z jakiej korzysta przedsiębiorstwo dominujące?

               6)

               Czy aby praktyka takiego rodzaju jak opisana w pytaniu pierwszym stanowiła nadużywanie pozycji dominującej wymagana jest pozycja dominująca zarówno na rynku usług pośrednich jak i na rynku użytkowników końcowych przedsiębiorstwa stosującego taką praktykę?

               7)

               Czy aby praktyka takiego rodzaju jak opisana w pytaniu pierwszym stanowiła nadużywanie pozycji dominującej, towar lub usługa dostarczane przez przedsiębiorstwo dominujące na rynku pośrednim muszą być niezbędne dla konkurentów?

               8)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie okoliczność, że dostawa jest dla nowego klienta?

               9)

               Czy aby praktyka takiego rodzaju jak opisana w pytaniu pierwszym stanowiła nadużywanie pozycji dominującej wymagane jest prawdopodobieństwo w tym zakresie, aby przedsiębiorstwo dominujące było w stanie odzyskać straty, które poniosło?

               10)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie okoliczność, że mamy do czynienia z nową technologią na rynku, wymagającą bardzo wysokich inwestycji, na przykład w odniesieniu do racjonalnych kosztów wejścia na rynek oraz ewentualnej konieczności sprzedaży ze stratą na etapie wchodzenia na rynek?


title: Sprawa T-173/10: Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2011 r. — Apotheke DocMorris przeciwko OHIM (Przedstawienie zielonego krzyża)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/48

         Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2011 r. — Apotheke DocMorris przeciwko OHIM (Przedstawienie zielonego krzyża)
   (Sprawa T-173/10) (1)

   2011/C 282/89
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa F-79/08: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2008 r. — Ackerman i in. przeciwko EBI

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/66

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2008 r. — Ackerman i in. przeciwko EBI
   (Sprawa F-79/08)
   (2008/C 301/129)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Lucie Ackerman (Strasburg, Francja) i inni (przedstawiciel: L. Lévi, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny
   Przedmiot i opis sporu
   Uchylenie informacji o emeryturze skarżących za miesiąc luty 2008 r., w zakresie w jakim stosują one roczną korektę za rok 2007 z mocą wsteczną od 1 stycznia 2008 r. zamiast od 1 lipca 2007 r. i w konsekwencji obciążenie EBI wypłatą wyrównania emerytury stosując roczną korektę za rok 2007, wyrównania będącego konsekwencją zastosowania rocznej korekty za rok 2007 względem kwot emerytury, które będą wypłacane od stycznia 2009 r. i odsetek za zwłokę od należnych kwot wyrównań aż do całkowitej wypłaty należnych sum.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Uchylenie informacji o emeryturze skarżących za miesiąc luty 2008 r., w zakresie w jakim stosują one roczną korektę za rok 2007 z mocą wsteczną od 1 stycznia 2008 r. zamiast od 1 lipca 2007 r. i w razie konieczności stwierdzenie nieważności pisma z dnia 13 lutego 2008 r., które strona pozwana skierowała do skarżących;

               —

               Obciążenie strony pozwanej wypłatą (i) wyrównania emerytury stosując roczną korektę za rok 2007 lub podwyżki Europejskiego 2,2 % za okres od 1 lipca 2007 r. do 31 grudnia 2007 r.; (ii) wyrównania będącego konsekwencją zastosowania rocznej korekty za rok 2007 względem kwot emerytury, które będą wypłacane od stycznia 2009 r.; (iii) odsetek za zwłokę od należnych kwot wyrównań aż do całkowitej wypłaty należnych sum; wysokość stawki odsetek za zwłokę powinna być obliczona według stawki rocznej równej stawce ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, powiększonej o 3 punkty;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Inwestycyjnego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-347/11: xSkarga wniesiona w dniu 7 lipca 2011 r. — Gollnisch przeciwko Parlamentowi

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/43

         xSkarga wniesiona w dniu 7 lipca 2011 r. — Gollnisch przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-347/11)
   2011/C 252/93
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bruno Gollnisch (Limonest, Francja) (przedstawiciel: G. Dubois, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego o uchyleniu immunitetu parlamentarnego skarżącego, podjętej w dniu 10 maja 2011 r. poprzez przyjęcie sprawozdania nr A7-0154/2011;

               —

               zasądzenie na rzecz B. GOLLNISCHA kwoty 8 000 EUR tytułem zadośćuczynienia;

               —

               zasądzenie na rzecz B. GOLLNISCHA kwoty 4 000 EUR tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i przygotowania skargi w niniejszej sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie przyjęcia sprawozdania komisji prawnej (A7-0154/2011) i oddalenia wniosku o skorzystanie z immunitetu i przywilejów Bruno Gollnischa [2010/2097(IMM)], a po drugie zasądzenia zadośćuczynienie za krzywdę, jakiej skarżący miał doznać w związku z zaskarżoną decyzją.
   Na poparcie skargi skarżący podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu art. 9 protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej z dnia 8 kwietnia 1985 r.

               2)

               Zarzut drugi, oparty na konieczności zastosowania w niniejszej sprawie art. 9 tego protokołu.

               3)

               Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu utrwalonej praktyki komisji prawnej Parlamentu Europejskiego.

               4)

               Zarzut czwarty, oparty na braku poszanowania zasady pewności prawa Unii Europejskiej i naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               5)

               Zarzut piąty, oparty na naruszeniu niezależności poselskiej.

               6)

               Zarzut szósty, oparty na naruszeniu przepisów regulaminu Parlamentu Europejskiego dotyczących procedury prowadzącej do cofnięcia mandatu posła.

               7)

               Zarzut siódmy, oparty na naruszeniu zasady kontradyktoryjności i prawa do obrony skarżącego.


title: Sprawa C-120/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 1999/31/WE — Składowanie odpadów — Pojęcia składowisko podziemne , gaz składowiskowy i  eluat — Obowiązek określania wartości progowych, po przekroczeniu których można stwierdzić wystąpienie znaczącego negatywnego wpływu składowiska odpadów na jakość wód gruntowych — Brak transpozycji w przewidzianym terminie w odniesieniu do regionu Walonii)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/12

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-120/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 1999/31/WE - Składowanie odpadów - Pojęcia „składowisko podziemne”, „gaz składowiskowy” i „eluat” - Obowiązek określania wartości progowych, po przekroczeniu których można stwierdzić wystąpienie znaczącego negatywnego wpływu składowiska odpadów na jakość wód gruntowych - Brak transpozycji w przewidzianym terminie w odniesieniu do regionu Walonii)
   2010/C 51/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. van Beek i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: T. Materne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak pełnej transpozycji do prawa walońskiego art. 2 lit. f), j) i k) i pkt 4 pkt C załącznika III do dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, s. 1) — Pojęcia „składowisko podziemne”, „gaz składowiskowy” i „eluat” — Obowiązek określenia wartości progowych, po przekroczeniu których można stwierdzić wystąpienie znaczącego negatywnego wpływu składowiska odpadów na jakość wód gruntowych

      Sentencja

               1)

               Nie zapewniając transpozycji w odniesieniu do regionu walońskiego art. 2 lit. f), j) i k), a także pkt 4 pkt C załącznika III do dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa T-445/12: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2012 r. — Koscher + Würtz przeciwko OHIM — Kirchner & Wilhelm (KW SURGICAL INSTRUMENTS)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/26

         Skarga wniesiona w dniu 8 października 2012 r. — Koscher + Würtz przeciwko OHIM — Kirchner & Wilhelm (KW SURGICAL INSTRUMENTS)
   (Sprawa T-445/12)
   2012/C 379/45
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Koscher + Würtz GmbH (Spaichingen, Deutschland) (przedstawiciele: adwokacie P. Mes, C. Graf von der Groeben, G. Rother, J. Bühling, A. Verhauwen, J. Künzel, D. Jestaedt, M. Bergermann, J. Vogtmeier i A. Kramer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Kirchner & Wilhelm GmbH + Co (Asperg, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 sierpnia 2012 r. w sprawie R 1675/2011-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „KW SURGICAL INSTRUMENTS” dla towarów z klasy 10 — międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską nr W 968 722

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Kirchner & Wilhelm GmbH + Co

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „Ka We” dla towarów z klasy 10

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i odmowa udzielenia ochrony

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-184/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 14 kwietnia 2014 r. – A przeciwko B

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 14 kwietnia 2014 r. – A przeciwko B
   (Sprawa C-184/14)
   2014/C 194/20
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A

      Strona pozwana: B

      Pytanie prejudycjalne

   Czy żądanie dotyczące zobowiązań alimentacyjnych względem dzieci podniesione w ramach postępowania w sprawie separacji małżonków, jako związane z tym postępowaniem, może być rozpatrzone zarówno przez sąd prowadzący postępowanie w sprawie separacji jak i sąd, przed którym zawisłe jest postępowanie dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej, na podstawie kryterium zapobiegania [kolizji jurysdykcji], czy też powinno być bezwzględnie rozstrzygnięte przez ten ostatni sąd, w zakresie w jakim dwa odrębne kryteria wskazane w […] art. 3 lit. c) i d) [rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (1)] mają alternatywny charakter (w tym znaczeniu, że jedno wyklucza bezwzględnie drugie)?

      (1)  Dz.U. 2009, L 7, s. 1.


title: Sprawa T-149/08: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Abbott Laboratories przeciwko OHIM — aRigen (Sorvir) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Sorvir — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy NORVIR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/26

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Abbott Laboratories przeciwko OHIM — aRigen (Sorvir)
   (Sprawa T-149/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Sorvir - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy NORVIR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 301/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Abbott Laboratories (Abbott Park, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat S. Schäffler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: aRigen, Inc. (Tokio, Japonia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 lutego 2008 r. (sprawa R 809/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Abott Laboratories a aRigen, Inc.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 6 lutego 2008 r. (sprawa R 809/2007-2).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Abbott Laboratories.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa C-494/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Trapani (Włochy) w dniu 15 września 2016 r. – Giuseppa Santoro/Comune di Valderice, Presidenza del Consiglio dei Ministri

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Trapani (Włochy) w dniu 15 września 2016 r. – Giuseppa Santoro/Comune di Valderice, Presidenza del Consiglio dei Ministri
      (Sprawa C-494/16)
      (2016/C 454/32)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale civile di Trapani

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Giuseppa Santoro

         Strona pozwana: Comune di Valderice, Presidenza del Consiglio dei Ministri

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przyznanie odszkodowania wynoszącego od 2,5-krotności do 12-krotności ostatniego miesięcznego wynagrodzenia (art. 32 ust. 5 ustawy nr 183/2010) urzędnikowi państwowemu, poszkodowanemu wskutek nadużywania zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony, który może uzyskać pełne odszkodowanie wyłącznie jeżeli udowodni utratę innych możliwości zatrudnienia lub udowodni, że w razie ogłoszenia oficjalnego konkursu, zostałby jego laureatem, stanowi skuteczny i równoważny środek w znaczeniu nadanym w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Mascolo [i in. (C-22/13 od C-61/13 do C-63/13 i C-418/13)] i Marrosu [i Sardino] (C-53/04)?

                  2)

                  Czy wspomnianą przez Trybunał Sprawiedliwości (między innymi) w ww. wyrokach zasadę równoważności należy rozumieć w ten sposób, że w sytuacji gdy państwo członkowskie decyduje się nie stosować w sektorze publicznym przekształcania stosunków pracy (uznanego w sektorze prywatnym), jest ono w każdym razie zobowiązane do zagwarantowania pracownikowi takiej same korzyści, ewentualnie poprzez wypłatę odszkodowania, które ma odpowiadać wartości stanowiska obsadzonego na czas nieokreślony?


title: Sprawa T-483/10: Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2011 r. — Pukka Luggage przeciwko OHIM — Azpiroz Arruti (PUKKA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PUKKA — Sprzeciw właściciela graficznych, wspólnotowego i krajowego, znaków towarowych zawierających element słowny pukas — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Częściowa odmowa rejestracji)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/14

         Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2011 r. — Pukka Luggage przeciwko OHIM — Azpiroz Arruti (PUKKA)
   (Sprawa T-483/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PUKKA - Sprzeciw właściciela graficznych, wspólnotowego i krajowego, znaków towarowych zawierających element słowny pukas - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Częściowa odmowa rejestracji)
   2012/C 13/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Pukka Luggage Company Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Gilbert i M. Blair, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Jesús Miguel Azpiroz Arruti (San Sebastián, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 lipca 2010 r. (sprawa R 1175/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Jesúsem Miguelem Azpirozem Arrutim a The Pukka Luggage Company Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               The Pukka Luggage Company Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-228/05: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2005 r. przez Javiera Marię Vegę Bordella przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/24

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2005 r. przez Javiera Marię Vegę Bordella przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-228/05)
   (2005/C 229/53)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 13 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Javiera Marii Vegi Bordella, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokatów: Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Parlamentowi Europejskiemu.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               uchylenie decyzji o powołaniu skarżącego na urzędnika Wspólnot Europejskich w zakresie, w jakim ustala jego grupę zaszeregowania na podstawie art. 12 załącznika XIII regulaminu pracowniczego,

               2.

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Podnoszone zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami w sprawie T-130/05 Albert-Bousquet i in. przeciwko Komisji (1), a niektóre z nich są podobne do zarzutów i głównych argumentów w sprawie T-58/05 Centeno Mediavilla i in. przeciwko Komisji (2).

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005, str. 31

      (2)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005, str. 38


title: Sprawa C-292/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 29 marca 2011 r. w sprawie T-33/09, Republika Portugalska przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 9 czerwca 2011 r. przez Komisję Europejską

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 29 marca 2011 r. w sprawie T-33/09, Republika Portugalska przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 9 czerwca 2011 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-292/11 P)
   2011/C 252/34
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch, P. Costa de Oliveira i M. Heller, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Republika Portugalska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sadu z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie T-33/09 Republika Portugalska przeciwko Komisji.

               —

               wydanie rozstrzygnięcia w kwestiach będących przedmiotem niniejszego odwołania, które były przedmiotem skargi do Sądu, oraz oddalenie żądania Republiki Portugalskiej stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 25 listopada 2008 r. zawierającej żądanie zapłaty okresowej kary pieniężnej.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję w pierwszej instancji i w ramach niniejszego odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd naruszył prawo: i) stosując niewłaściwą wykładnię zarówno w odniesieniu do uprawnień Komisji w zakresie wykonywania wyroków Trybunału Sprawiedliwości wydanych na podstawie art. 260 TFUE ust. 2, jak również własnych uprawnień w zakresie kontroli działań Komisji; ii) orzekając w zaskarżonym wyroku, w oparciu o fragmentaryczne podejście do tenoru wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 2004 r. w celu stwierdzenia uchybienia, naruszając w ten sposób art. 260 TFUE ust. 2. Wyrok Sądu narusza również prawo ze względu na to, że Sąd niedopełnił obowiązku uzasadnienia, rozstrzygając sprawę w oparciu o niewystarczającą i wewnętrznie sprzeczną podstawę prawną, aby stwierdzić, że Komisja wykroczyła poza granice uchybienia w postaci, w jakiej zostało ono stwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości.


title: Sprawa T-516/12: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2012 r. — Ted — Invest przeciwko OHIM — Scandia Down (sensi scandia)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/20

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2012 r. — Ted — Invest przeciwko OHIM — Scandia Down (sensi scandia)
   (Sprawa T-516/12)
   2013/C 32/31
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ted — Invest EOOD (Plovdiv, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat A. Ivanova)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Scandia Down LLC (Weehawken, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 września 2012 r. w sprawie R 2247/2011-1, ponieważ Izba Odwoławcza, ze względu na unieważnienie prawa do tego znaku towarowego w odniesieniu do towarów z klas 20 i 24;

               —

               ewentualnie, jeśli Sąd nie uwzględni skargi w całości, uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej w odniesieniu do towarów z klasy 20.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „sensi scandia” dla towarów z klas 16, 20 i 24 — wspólnotowy znak towarowy zarejestrowany pod nr. 8596975

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Scandia Down LLC

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wniosek o unieważnienie prawa do znaku został oparty na podstawach określonych w art. 53 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 i słownym wspólnotowym znaku towarowym nr 8173312 „SCANDIA HOME” dla towarów i usług z klas 20, 24, 25 i 35

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do spornego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 53 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-114/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Pau (Francja) w dniu 6 marca 2015 r. – Association des Utilisateurs et Distributeurs de l'AgroChimie Européenne (Audace), Phyteron 2000 SAS, Association des éleveurs solidaires, Cruzalebes EARL, Des deux rivières EARL, Mounacq EARL/GAEC Reconnu La Vinardière, Ministère public

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Pau (Francja) w dniu 6 marca 2015 r. – Association des Utilisateurs et Distributeurs de l'AgroChimie Européenne (Audace), Phyteron 2000 SAS, Association des éleveurs solidaires, Cruzalebes EARL, Des deux rivières EARL, Mounacq EARL/GAEC Reconnu La Vinardière, Ministère public
   (Sprawa C-114/15)
   (2015/C 171/23)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Pau

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Association des Utilisateurs et Distributeurs de l'AgroChimie Européenne (Audace), Phyteron 2000 SAS, Association des éleveurs solidaires, Cruzalebes EARL, Des deux rivières EARL, Mounacq EARL

      Druga strona postępowania: GAEC Reconnu La Vinardière, Ministère public

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uregulowanie krajowe, które zastrzega dostęp do importu równoległego weterynaryjnych produktów leczniczych wyłącznie dla dystrybutorów hurtowych, będących posiadaczami pozwolenia, o którym mowa w art. 65 dyrektywy 2001/82/WE (1), wykluczając tym samym podmioty uprawnione do dystrybucji detalicznej i hodowców inwentarza żywego jest zgodne z przepisami art. od 34 do 36 TFUE?

               2)

               Czy z przepisów art. 65 dyrektywy 2001/82/WE i z art. 16 dyrektywy 2006/123/WE (2) o usługach wynika, że państwo członkowskie ma prawo do nieuznawania pozwoleń na dystrybucję hurtową weterynaryjnych produktów leczniczych wydawanych przez właściwe władze innych państw członkowskich ich własnym obywatelom i do stawiania wymogu, aby obywatele ci – aby posiadać uprawnienie do wystąpienia o wydanie pozwoleń na import równoległy weterynaryjnych produktów leczniczych i na korzystanie z tych pozwoleń w tym państwie członkowskim – posiadali ponadto wydane przez właściwe władze krajowe tego państwa pozwolenie na dystrybucje hurtową?

               3)

               Czy uregulowanie krajowe, które upodabnia importerów równoległych weterynaryjnych produktów leczniczych do podmiotów posiadających pozwolenie na prowadzenie działalności, którego wymóg nie jest przewidziany w dyrektywie 2001/82/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych, ze zmianami, i które w konsekwencji poddaje ich obowiązkom dysponowania zakładem na terytorium danego państwa członkowskiego i spełnienia wszystkich czynności w zakresie nadzoru farmakologicznego, o których mowa w art. od 72 do 79 tej dyrektywy jest zgodne z art. 34, 36 i 56 TFUE oraz z art. 16 dyrektywy 2006/123/WE o usługach?”

      (1)  Dyrektywa 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych (Dz.U. L 311, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36).


title: Sprawa C-10/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Genova (Włochy) w dniu 7 stycznia 2016 r. – Ignazio Messina & C. SpA/Ministero delle Infrastrutture e dei Transporti – Capitaneria do porto di Genova

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Genova (Włochy) w dniu 7 stycznia 2016 r. – Ignazio Messina & C. SpA/Ministero delle Infrastrutture e dei Transporti – Capitaneria do porto di Genova
   (Sprawa C-10/16)
   (2016/C 111/10)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria provinciale di Genova.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ignazio Messina & C. SpA.

      Druga strona postępowania: Ministero delle Infrastrutture e dei Transporti – Capitaneria do porto di Genova

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie EWG nr 4055/1986 (1), rozumiane zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości, stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak zawarty w Decreto del Presidente della Repubblica nr 107/2009, który zobowiązuje do dokonania opłat o różnej wysokości w zależności od tego, czy chodzi o statki przypływające z portu państwa niebędącego członkiem UE lub płynące do takiego portu, czy o statki przypływające z portu włoskiego lub płynące do takiego portu?

               2)

               Czy rozporządzenie EWG nr 4055/1986, rozumiane zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości, stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak zawarty w Decreto del Presidente della Repubblica nr 107/2009, który zobowiązuje do dokonania opłat o różnej wysokości w zależności od tego, czy chodzi o statki przypływające z portu państwa niebędącego członkiem UE lub płynące do takiego portu, czy o statki przypływające z portu Unii lub płynące do takiego portu, w przypadku gdy taka różnica jest uzasadniona wykonywaniem publicznych funkcji o charakterze władczym lub zadań lub czynności, za które wspomniana opłata nie stanowi w sposób wyraźny rekompensaty?

               3)

               Czy rozporządzenie EWG nr 4055/1986, rozumiane zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości, stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak zawarty w Decreto del Presidente della Repubblica nr 107/2009, który zobowiązuje do dokonania opłat o różnej wysokości w zależności od tego, czy chodzi o statki przypływające z portu państwa niebędącego członkiem Unii lub płynące do takiego portu, czy o statki przypływające z portu Unii lub płynące do takiego portu, w przypadku gdy taka różnica jest uzasadniona wykonywaniem publicznych funkcji o charakterze władczym przez jednostki inne niż ta, do której budżetu opłata zostaje uiszczona?

               4)

               Czy rozporządzenie EWG nr 4055/1986, rozumiane zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości, stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak zawarty w Decreto del Presidente della Repubblica nr 107/2009, który zobowiązuje do dokonania opłat o różnej wysokości w zależności od tego, czy chodzi o statki przypływające z portu państwa niebędącego członkiem UE lub płynące do takiego portu, czy o statki przypływające z portu Unii lub płynące do takiego portu, w przypadku gdy taka różnica jest uzasadniona wykonywaniem publicznych funkcji o charakterze władczym, ale brak jest określenia poszczególnych kosztów, które mają być zwrócone, przez co nie jest możliwa weryfikacja, ani a prori, ani a posteriori, których usług koszty zostały rzeczywiście zwrócone, [oraz] na jakich zasadach i w jakim zakresie opłata taka rzeczywiście stanowiła rekompensatę za te usługi?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) NR 4055/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. stosujące zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego między państwami członkowskimi i między państwami członkowskimi a państwami trzecimi (Dz.U. L 378, s. 1, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6, t.1, s. 174).


title: Sprawa C-306/15: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 15 stycznia 2016 r. – Komisja Europejska/Rumunia

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/23

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 15 stycznia 2016 r. – Komisja Europejska/Rumunia
   (Sprawa C-306/15) (1)

   (2016/C 136/30)
   Język postępowania: rumuński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa T-557/10: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2010 r. — H.Eich przeciwko OHIM — Arav (H.EICH)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/56

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2010 r. — H.Eich przeciwko OHIM — Arav (H.EICH)
   (Sprawa T-557/10)
   ()
   2011/C 30/98
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: H.Eich Srl (Signa, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Mainini, T. Rubin, A. Masetti Zannini de Concina, M. Bucarelli, G. Petrocchi, B. Passaretti)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Arav Holding Srl (Palma Campania, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 września 2010 r.;

               —

               stwierdzenie ważności znaku towarowego H.EICH objętego zgłoszeniem nr 6256242;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami całego postępowania, włącznie z postępowaniem w dwóch instancjach przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „H.EICH” (zgłoszenie nr 6256242) dla towarów należących do klas 18 i 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Arav Holding Srl

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „H- Silvian Heach” (włoski znak towarowy 976 125 i znak towarowy w Beneluksie, Republice Czeskiej, Niemczech, Grecji, Hiszpanii, Francji, na Węgrzech, w Austrii, Polsce, Portugalii, Rumunii, Zjednoczonym Królestwie i Szwecji w rozumieniu Protokołu do Porozumienia madryckiego) dla towarów należących do klas 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia

      Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie i interpretacja art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd).


title: Sprawa C-368/05 P: Odwołanie od postanowienia wydanego w dniu  22 lipca 2005 r.  przez drugą izbę Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w sprawie T-376/04 Polyelectrolyte Producers Group przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez Polyelectrolyte Producers Group w dniu  5 października 2005 r.

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/7

         Odwołanie od postanowienia wydanego w dniu 22 lipca 2005 r. przez drugą izbę Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w sprawie T-376/04 Polyelectrolyte Producers Group przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez Polyelectrolyte Producers Group w dniu 5 października 2005 r.
   (Sprawa C-368/05 P)
   (2006/C 10/16)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 5 października 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości wpłynęło odwołanie Polyelectrolyte Producers Group, z siedzibą w Brukseli (Belgia), reprezentowanego przez adwokatów Koena Van Maldegema i Claudio Mereu'a, od postanowienia wydanego w dniu 22 lipca 2005 r. przez drugą izbę Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w sprawie T-376/04 Polyelectrolyte Producers Group przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uznanie odwołania za dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie T-376/04;

               —

               uznanie skargi wniesionej przez wnoszącego odwołanie w sprawie T-376/04 za dopuszczalną;

               —

               rozstrzygnięcie sprawy lub ewentualnie odesłanie jej do Sądu Pierwszej Instancji; oraz

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich kosztami obu postępowań.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Wnoszący odwołanie twierdzi, że postanowienie, w którym Sąd Pierwszej Instancji odrzucił jego skargę jako niedopuszczalną należy uchylić z następujących powodów:

               a)

               postanowienie nie czyni zadość obowiązkowi uzasadnienia;

               b)

               Sąd Pierwszej Instancji popełnił błąd w ocenie z prawnego punktu widzenia stanu faktycznego sprawy;

               c)

               postanowienie narusza prawo pełnej i skutecznej ochrony sądowej oraz prawo do przedstawienia stanowiska.


title: Sprawa T-173/14: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – WeserWind przeciwko Komisji

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/47

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – WeserWind przeciwko Komisji
   (Sprawa T-173/14)
   2014/C 142/60
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: WeserWind GmbH Offshore Construction Georgsmarienhütte (Bremerhaven, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszonej w drodze zaproszenia do zgłaszania uwag (Dz.U. 2014, C 37, s. 73) decyzji pozwanej o wszczęciu formalnego postępowania na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE w sprawie pomocy państwa SA.33995 C (2013) – Niemcy, wsparcie dla produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dla przedsiębiorstw energochłonnych dopłaty na podstawie ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca zasadniczo podnosi następujące zarzuty:

               1.

               Naruszenie podstawowych przepisów postępowania

                           —

                           Skarżąca w tym miejscu podnosi, że pozwana niewystarczająco uzasadniła zgodnie z art. 296 ust. 2 TFUE swoją decyzję w sprawie wszczęcia formalnego postępowania kontrolnego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE. Decyzja wszczynająca postępowanie nie zawiera jakiejkolwiek odnośnej materialnej oceny, opartej na podstawach faktycznych i prawnych z punktu widzenia istnienia przesłanek pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               2.

               Naruszenie traktatów

                           —

                           Skarżąca w tym miejscu podnosi, że decyzja Komisji wszczynająca postępowanie narusza art. 107 ust. 1 TFUE. W tym kontekście wyjaśnia, że Trybunał orzekł już w swoim wyroku z dnia 13 marca 2001 r. w sprawie C-379/98 PreussenElektra, Rec. 2001, s. I 2099, że Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (ustawa o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, zwana dalej „EEG”) nie przyznaje żadnej pomocy państwa. EEG obowiązuje nadal niezmiennie w swoim zasadniczym kształcie. W szczególności nie uległy zmianie aspekty istotne dla oceny z punktu widzenia pomocy państwa. To samo odnosi się względem decyzji pozwanej z dnia 22 maja 2002 r. (Dz.U. C 164, s. 5), mocą której pozwana stwierdziła, że EEG nie stanowi żadnej pomocy państwa.

                           —

                           Następnie skarżąca utrzymuje, że zmniejszenie dopłaty EEG nie spełnia przesłanek pomocy państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE. W tym kontekście w szczególności twierdzi, że zmniejszenie dopłaty EEG nie stanowi żadnego przysporzenia, jakiego przedsiębiorstwo nie otrzymałoby w normalnych warunkach rynkowych, że nie posiada charakteru selektywnego, że w jej przypadku nie chodzi o pomoc przyznaną przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych oraz że nie prowadzi ani do zakłócenia konkurencji, ani nie ma negatywnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               3.

               Zgodność ze wspólnym rynkiem

                           —

                           W wypadku, gdyby Sąd stanął na stanowisku, że ma miejsce pomoc państwa, to w myśl opinii skarżącej byłaby ona zgodna ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) i c) TFUE.


title: Sprawa T-113/17: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2017 r. – Crédit Agricole i Crédit Agricole Corporate and Investment Bank/Komisja

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/27

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2017 r. – Crédit Agricole i Crédit Agricole Corporate and Investment Bank/Komisja
   (Sprawa T-113/17)
   (2017/C 231/34)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Crédit Agricole SA (Montrouge, Francja), Crédit Agricole Corporate and Investment Bank (Montrouge) (przedstawiciele: adwokat J.-P. Tran Thiet, M. Powell, solicitor, adwokaci J. Jourdan i J.-J. Lemonnier)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu tytułem głównym o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 lit a) decyzji i w konsekwencji jej art. 2 lit. a)

               —

               w każdym wypadku stwierdzenie nieważności art. 2 lit. a) decyzji

         tytułem ewentualnym o:

               —

               istotne obniżenie grzywny nałożonej na skarżące w wykonaniu przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania zgodnie z art. 261 TFUE i art. 31 rozporządzenia 1/2003

         dalszym tytułem ewentualnym o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji doradcy-audytora z dnia 2 października 2014 r., 4 marca 2015 r., 27 marca 2015 r., 29 lipca 2015 r. i z dnia 19 września 2016 r. i w konsekwencji stwierdzenie nieważności art. 1 lit. a) i art. 2 lit. a) decyzji;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga ma na celu częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 7 grudnia 2016 r. C(2016) 8530 final dotyczącej procedury stosowania art. 101 TFUE w sprawie dotyczącej instrumentów pochodnych bazujących stopie procentowej w euro (AT.39914 – EIRD) nakładającej grzywnę w wysokości 114 654 000 EUR na skarżących i tytułem ewentualnym bardzo istotne obniżenie sankcji.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do sądu i zasady kontradyktoryjności.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku bezstronności i domniemania niewinności.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący okoliczności, że w zaskarżonej decyzji nie stwierdzono uczestnictwa skarżących w zarzucanych praktykach manipulacyjnych.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący okoliczności, że w zaskarżonej decyzji wskazane w niej praktyki niesłusznie zaklasyfikowano jako ograniczenia ze względu na cel.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa popełnionego przez Komisję, ponieważ uznała ona, że wszystkie praktyki stanowiły jednolite naruszenie.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący okoliczności, że w zaskarżonej decyzji nie wykazano w wymagany prawem sposób, iż skarżące znały ogólny plan i pragnęły w nim uczestniczyć.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji z powodu zaklasyfikowania w niej naruszenia zarzucanego skarżącym jako naruszenia ciągłego, podczas gdy było to co najwyżej naruszenie wielokrotnie powtarzane.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia prawa w zakażonej decyzji z powodu przypisania w niej skarżącym praktyk brokerów.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczący okoliczności, że Komisja nałożyła grzywnę z naruszeniem zasady równego traktowania, zasady dobrej administracji, obowiązku uzasadnienia, prawa do obrony i zasady proporcjonalności.

               10.

               Zarzut dziesiąty dotyczący okoliczności, że Sąd powinien obniżyć kwotę grzywny, która jest nieproporcjonalna w świetle powagi praktyk i czasu ich trwania.


title: Sprawa T-470/12: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2012 r. — Sothys Auriac przeciwko OHIM -Grand Hotel Primavera (BEAUTY GARDEN)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/51

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2012 r. — Sothys Auriac przeciwko OHIM -Grand Hotel Primavera (BEAUTY GARDEN)
   (Sprawa T-470/12)
   2013/C 26/103
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sothys Auriac (Auriac, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Berthet)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Grand Hotel Primavera SA (Borgo Maggiore, San Marino)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawie R 1419/2011-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „BEAUTY GARDEN” dla towarów z klas 3, 5, 29, 30 i 32 — wspólnotowy znak towarowy nr 3 456 134

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Grand Hotel Primavera SA

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: krajowy graficzny znak towarowy zawierający element słowny „BEAUTY GARDEN” dla towarów z klas 3 i 5

      Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe oddalenie odwołania i stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Wydziału Unieważnień oraz jej zmiana przez Izbę Odwoławczą

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 76 ust. 1 i art. 75 rozporządzenia nr 207/2009

               —

               naruszenie zasady ogólnej uzasadniania decyzji OHIM oraz zasady kontradyktoryjności


title: Sprawa T-113/06: Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2012 r. — Marine Harvest Norway i Alsaker Fjordbruk przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz łososia pochodzącego z Norwegii — Definicja przemysłu wspólnotowego — Produkt podobny — Skład próby obejmującej producentów wspólnotowych)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/21

         Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2012 r. — Marine Harvest Norway i Alsaker Fjordbruk przeciwko Radzie
   (Sprawa T-113/06) (1)

   (Dumping - Przywóz łososia pochodzącego z Norwegii - Definicja przemysłu wspólnotowego - Produkt podobny - Skład próby obejmującej producentów wspólnotowych)
   2012/C 133/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Marine Harvest Norway AS, która wstąpiła w prawa Fjord Seafood Norway AS (Bergen, Norwegia) i Alsaker Fjordbruk AS (Onarheim, Norwegia) (przedstawiciele: J. M. Juuhl-Langseth i P. Dyrberg, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata G. Berrischa)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Stancanelli i K. Talabér-Ritz, następnie K. Talabér-Ritz, T. Scharf i H. van Vliet, pełnomocnicy, wspierani przez E. McGoverna, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006 z dnia 17 stycznia 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii (Dz.U. L 15, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006 z dnia 17 stycznia 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii w zakresie dotyczącym Marine Harvest Norway AS, która wstąpiła w prawa Fjord Seafood Norway AS, w odniesieniu do ceł antydumpingowych stosowanych wobec przywozu pochodzącego od tej ostatniej spółki do dnia 18 września 2007 r., oraz w zakresie dotyczącym Alsaker Fjordbruk AS.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Marine Harvest Norway AS, która wstąpiła w prawa Fjord Seafood Norway AS, oraz przez Alsaker Fjordbruk AS.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa T-332/07: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2007 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/53

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2007 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-332/07)
   (2007/C 269/96)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumpa i adwokat C. von Donat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2007) 2619 wersja ostateczna z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie obniżenia przyznanego decyzją nr K(94) 3379 wkładu finansowego Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ujętym w jednym dokumencie programie inwestycji strukturalnych Wspólnoty na obszarach Północnej Nadrenii — Westfalii w Republice Federalnej Niemiec objętych celem 2 (EFRR nr 94.02.13.012);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżoną decyzją Komisja obniżyła wkład Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) w programie inwestycji strukturalnych Wspólnoty na obszarach Północnej Nadrenii — Westfalii objętych celem 2.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że pozwana dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych w zaskarżonej decyzji.
   Ponadto podnosi ona, że nie wystąpiły przesłanki obniżenia pomocy zgodnie z art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/881 (1). Skarżąca twierdzi w związku z tym, że dokonane przeniesienia nie stanowią istotnej zmiany programu. Ponadto uważa ona, że odesłanie jedynie do „Wytycznych w sprawie zamknięcia finansowego działań operacyjnych (1994–1999) funduszy strukturalnych” [SEK (1999) 1316] jest niewystarczające dla uzasadnienia istotności zmiany.
   Nawet gdyby miała mieć miejsce istotna zmiana programu, skarżąca podnosi, że Komisja powinna była skorzystać z przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych w odniesieniu do tego konkretnego programu. Zdaniem skarżącej Komisja powinna była rozważyć, czy obniżenie wkładu EFOR jest proporcjonalne.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374 z 31.12.1988 r., str. 1).


               29.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/4

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-18/15)
   (2015/C 357/04)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 16 lipca 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Øyvinda Bø i Marlene Lie Hakkebo, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, BELGIA.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 56 l rozdziału V załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/65/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich i uchylająca dyrektywę 2002/6/WE), dostosowanego do Porozumienia Protokołem 1 do tego Porozumienia, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 14 tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 18 lutego 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 18 grudnia 2014 r. dotyczącej niewdrożenia przez Islandię do swojego krajowego porządku prawnego aktu prawnego (dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/65/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich i uchylającej dyrektywę 2002/6/WE) przywołanego w pkt 56 l rozdziału V załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”).

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 14 aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa T-234/11 P-RENV-RX: Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2013 r. — Arango Jaramillo i in. przeciwko EBI (Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Szczególna procedura kontroli orzeczenia Sądu — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako niedopuszczalnej — Emerytury i renty — Podwyższenie składki na system emerytalny — Termin do wniesienia skargi — Rozsądny termin)

text:
               24.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/8

         Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2013 r. — Arango Jaramillo i in. przeciwko EBI
   (Sprawa T-234/11 P-RENV-RX) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBI - Szczególna procedura kontroli orzeczenia Sądu - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako niedopuszczalnej - Emerytury i renty - Podwyższenie składki na system emerytalny - Termin do wniesienia skargi - Rozsądny termin)
   2013/C 245/10
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Oscar Orlando Arango Jaramillo (Luksemburg, Luksemburg) oraz 34 innych skarżących, których nazwiska wymienione są w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese i C. Cortese)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: C. Gómez de la Cruz i T. Gilliams, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P.-E. Partscha)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie F-34/10 Arango Jaramillo i in. przeciwko EBI, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Uchyla się postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie Arango Jaramillo i in. przeciwko EBI.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa T-366/15 P: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2016 r. – Todorowa Androwa /Rada i in. [Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu (2011) — Nieumieszczenie na liście urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans — Oddalenie skargi w pierwszej instancji — Artykuł 45 regulaminu pracowniczego — Klauzula 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Równość traktowania — Obowiązek uzasadnienia — Ciężar dowodu — Obowiązek zbadania przez sąd rozpoznający sprawę co do istoty — Zarzut niezgodności z prawem — Zasada zgodności między zażaleniem a skargą wniesiona do sądu Unii]

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/30

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2016 r. – Todorowa Androwa /Rada i in.
   (Sprawa T-366/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu (2011) - Nieumieszczenie na liście urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans - Oddalenie skargi w pierwszej instancji - Artykuł 45 regulaminu pracowniczego - Klauzula 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia - Ciężar dowodu - Obowiązek zbadania przez sąd rozpoznający sprawę co do istoty - Zarzut niezgodności z prawem - Zasada zgodności między zażaleniem a skargą wniesiona do sądu Unii])
   (2017/C 038/41)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Wiara Todorowa Androwa (Rhode-Saint-Genèse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Veiga, pełnomocnicy); Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall, G. Gattinara i A.C. Simon, następnie G. Gattinara i A.C. Simon, pełnomocnicy); oraz Trybunał Obrachunkowy (przedstawiciel: N. Scafarto, pełnomocnik)

      Interwenient popierający Radę Unii Europejskiej: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Nessaf i M. Dean, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 29 kwietnia 2015 r., Todorowa Androwa/Rada (F-78/12, EU:F:2015:37).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Wiara Todorowa Androwa pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską.

               3)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa T-137/09 RENV: Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2014 r. – Nike International przeciwko OHIM – Muñoz Molina (R 10) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego R10 — Niezarejestrowany wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy R10 — Przeniesienie prawa do krajowego znaku towarowego — Dowód posiadania wcześniejszego znaku towarowego)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/25

         Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2014 r. – Nike International przeciwko OHIM – Muñoz Molina (R 10)
   (Sprawa T-137/09 RENV) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego R10 - Niezarejestrowany wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy R10 - Przeniesienie prawa do krajowego znaku towarowego - Dowód posiadania wcześniejszego znaku towarowego))
   2014/C 282/31
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Nike International Ltd (Beaverton, Oregon, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. de Justo Bailey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Aurelio Muñoz Molina (Petrer, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 stycznia 2009 r. (sprawa R 551/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między DL Sports & Marketing Ltda a Aureliem Muñozem Moliną.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nike International Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) przed Trybunałem i Sądem.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.


title: Sprawa C-408/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 lipca 2017 r. – Enel Energia SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in.

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 lipca 2017 r. – Enel Energia SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in.
   (Sprawa C-408/17)
   (2017/C 338/07)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Enel Energia SpA

      Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico, Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy „ratio” dyrektywy „ogólnej” 2005/29/WE (1), rozumianej jako „siatka zabezpieczająca” dla ochrony konsumentów, jak też w szczególności jej motyw 10, art. 3 ust. 4 i art. 5 ust. 3 sprzeciwiają się normie krajowej, która sprowadza ocenę poszanowania konkretnych obowiązków przewidzianych w dyrektywach sektorowych 2009/72/WE (2) i 2009/73/WE (3) dla ochrony użytkowników w ramach stosowania dyrektywy ogólnej 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych, wykluczając w konsekwencji interwencję organu sektorowego – w niniejszym wypadku AEEGSI – mającą na celu zwalczanie naruszeń dyrektywy sektorowej w każdym wypadku, w którym naruszenie mogłoby stanowić również nieprawidłową lub nieuczciwą praktykę handlową?

               2)

               Czy zasadę lex specialis, o której mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, należy postrzegać jako zasadę regulującą stosunki między uregulowaniami (uregulowanie ogólne i uregulowanie sektorowe) czy jako regulującą stosunki między normami (normy ogólne i normy szczególne) lub też stosunki między niezależnymi organami powołanymi do regulacji i monitorowania danych sektorów?

               3)

               Czy pojęcie „kolizji” w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE można uznać za spełnione tylko w wypadku radykalnej sprzeczności między przepisami dotyczącymi nieuczciwych praktyk handlowych i innymi normami prawa Unii, które regulują szczególne aspekty praktyk handlowych, czy też wystarczy, by rozpatrywane normy ustanawiały regulację różniącą się od uregulowania dotyczącego nieuczciwych praktyk handlowych, która prowadzi do kolizji norm w odniesieniu do danego stanu faktycznego?

               4)

               Czy pojęcie przepisów prawnych Wspólnoty, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, odnosi się tylko do przepisów zawartych w rozporządzeniach i dyrektywach europejskich oraz przepisów bezpośrednio ich transponujących czy też obejmuje również przepisy ustawowe i wykonawcze wdrażające zasady prawa europejskiego?

               5)

               Czy zasada lex specialis, przewidziana w motywie 10 i w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, oraz art. 37 dyrektywy 2009/72/WE i art. 41 dyrektywy 2009/73/WE sprzeciwiają się interpretacji odpowiednich krajowych przepisów transponujących w ten sposób, że w każdym wypadku, w którym w sektorze reglamentowanym, który podlega sektorowemu reżimowi prawa ochrony konsumentów przyznającemu uprawnienia regulacyjne i uprawnienia do nakładania kar organowi sektorowemu, wystąpi zachowanie objęte pojęciem „praktyki agresywnej” w rozumieniu art. 8 i 9 dyrektywy 2005/29/WE lub „agresywnej w każdych okolicznościach” w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE, ma zawsze zastosowanie uregulowanie ogólne dotyczące nieuczciwych praktyk i to również wtedy, gdy istnieje uregulowanie sektorowe przyjęte dla ochrony (tychże) konsumentów i oparte na przepisach prawa Unii, które w sposób wyczerpujący reguluje wspomniane „praktyki agresywne” i „agresywne w każdych okolicznościach” lub w każdym razie „praktyki nieprawidłowe lub nieuczciwe”?

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211, s. 55).

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. L 211, s. 94).


title: Sprawa C-252/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (England and Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court), Divisional Court z dnia 20 maja 2005 r. w sprawie The Queen na wniosek Thames Water Utilities Ltd przeciwko South East London Division, Bromley Magistrates' Court, przy udziale The Environment Agency

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (England and Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court), Divisional Court z dnia 20 maja 2005 r. w sprawie The Queen na wniosek Thames Water Utilities Ltd przeciwko South East London Division, Bromley Magistrates' Court, przy udziale The Environment Agency
   (Sprawa C-252/05)
   (2005/C 205/20)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 15 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (England and Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court), Divisional Court z dnia 20 maja 2005 r. w sprawie The Queen na wniosek Thames Water Utilities Ltd przeciwko South East London Division, Bromley Magistrates' Court, przy udziale The Environment Agency.
   High Court of Justice zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy ścieki wydostające się z sieci kanalizacyjnej utrzymywanej przez publiczne przedsiębiorstwo oczyszczania ścieków zgodnie z dyrektywą Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącą ścieków komunalnych (1) i/lub Water Industry Act 1991 (ustawa z 1991 r. dotycząca ścieków przemysłowych) należą do „odpadów” w rozumieniu dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (2) w wersji zmienionej dyrektywą 91/156/EWG (3)?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy wspomniane powyżej ścieki:

                           a)

                           są wyłączone z zakresu zastosowania pojęcia „odpady” w rozumieniu dyrektywy 75/442 na podstawie art. 2 ust. 1 lit. b) ppkt iv) dyrektywy 75/442, w szczególności na mocy dyrektywy 91/271 i/lub Water Industry Act 1991 lub

                           b)

                           wchodzą w zakres zastosowania art. 2 ust. 2 dyrektywy 75/442 i są wyłączone z zakresu zastosowania pojęcia „odpady” w rozumieniu dyrektywy 75/442, w szczególności na mocy dyrektywy 91/271?

      (1)  Dz.U. L 135 z 30.5.1991, str. 40

      (2)  Dz.U. L 194 z 25.7.1975, str. 39

      (3)  Dz.U. L 78 z 26.3.1991, str. 32


title: Sprawa C-29/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel — Luksemburg) — Heiko Koelzsch przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Konwencja rzymska o prawie właściwym dla zobowiązań umownych — Umowa o pracę — Wybór dokonany przez strony — Bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa mającego zastosowanie w przypadku braku wyboru prawa — Określenie tego prawa — Pojęcie państwa, w którym pracownik „zazwyczaj świadczy pracę” — Pracownik świadczący pracę w więcej niż jednym umawiającym się państwie)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel — Luksemburg) — Heiko Koelzsch przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-29/10) (1)

   (Konwencja rzymska o prawie właściwym dla zobowiązań umownych - Umowa o pracę - Wybór dokonany przez strony - Bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa mającego zastosowanie w przypadku braku wyboru prawa - Określenie tego prawa - Pojęcie państwa, w którym pracownik „zazwyczaj świadczy pracę” - Pracownik świadczący pracę w więcej niż jednym umawiającym się państwie)
   2011/C 139/14
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d’appel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Heiko Koelzsch

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d’appel — Wykładnia art. 6 ust. 2 lit. a) Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 r. (Dz.U. L 266, s. 1) — Określenie prawa mającego zastosowanie do powództwa wniesionego z tytułu niezgodnego z prawem zwolnienia w braku wyboru prawa dokonanego przez strony indywidualnej umowy o pracę — Pojęcie miejsca, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę — Pracownik wykonujący pracę w kilku państwach, ale powracający regularnie do jednego z nich

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 2 lit. a) Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie w dniu 19 czerwca 1980 r., należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy pracownik wykonuje działalność w więcej niż jednym umawiającym się państwie, państwem, w którym zazwyczaj świadczy pracę w wykonaniu umowy, w rozumieniu tego przepisu jest państwo, w którym lub z którego — przy uwzględnieniu ogółu elementów cechujących wspomnianą działalność — pracownik wywiązuje się z zasadniczej części swoich obowiązków wobec pracodawcy.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-84/10 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 22 października 2010 r. — Longevity Health Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Merck KGaA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Oznaczenie słowne „Kids Vits” — Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego VITS4KIDS — Poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/9

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 22 października 2010 r. — Longevity Health Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Merck KGaA
   (Sprawa C-84/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Oznaczenie słowne „Kids Vits” - Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego VITS4KIDS - Poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Prawo do bycia wysłuchanym)
   2011/C 80/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Longevity Health Products, Inc. (przedstawiciel: J.E. Korab, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), Merck KGaA

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie T-484/08 Longevity Health Products przeciwko OHIM — Merck KGaA, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 sierpnia 2008 r. odmawiającej rejestracji oznaczenia słownego „Kids Vits” jako wspólnotowego znaku towarowego dla niektórych towarów należących do klasy 5 przy uwzględnieniu sprzeciwu właściciela wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego „VITS4KIDS” — Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku dwóch znaków towarowych

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Longevity Health Products Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawy połączone od C-474/09 P do C-476/09 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lipca 2011 r. — Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (C-474/09 P), Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (C-475/09 P), Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (C-476/09 P) przeciwko Komisji Europejskiej, Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Comunidad Autónoma de la Rioja, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca (Confebask) (Odwołanie — Pomoc państwa — Skarga o stwierdzenie nieważności — Wydane przez Komisję decyzje dotyczące systemów pomocy państwa wprowadzonych przez Hiszpanię na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Vizcaya, Álava i Guipúzcoa — Obniżenie podstawy opodatkowania przyznane pewnym nowo utworzonym przedsiębiorstwom — Uzasadnione oczekiwania — Zasady pewności prawa i dobrej administracji — Dochowanie rozsądnego terminu — Brak zgłoszenia)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lipca 2011 r. — Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (C-474/09 P), Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (C-475/09 P), Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (C-476/09 P) przeciwko Komisji Europejskiej, Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Comunidad Autónoma de la Rioja, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca (Confebask)
   (Sprawy połączone od C-474/09 P do C-476/09 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Wydane przez Komisję decyzje dotyczące systemów pomocy państwa wprowadzonych przez Hiszpanię na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Vizcaya, Álava i Guipúzcoa - Obniżenie podstawy opodatkowania przyznane pewnym nowo utworzonym przedsiębiorstwom - Uzasadnione oczekiwania - Zasady pewności prawa i dobrej administracji - Dochowanie rozsądnego terminu - Brak zgłoszenia)
   2011/C 298/06
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya C-474/09), Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (C-475/09 P), Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (C-476/09 P) (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i C. Urraca Caviedes, agents), Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, abogados), Comunidad Autónoma de la Rioja (przedstawiciele: J. M. Criado Gámez i M. Martínez Aguirre, abogados), Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, abogados), Confederación Empresarial Vasca (Confebask)

      Interwenient popierający żądania strony wnoszącej odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołania wniesione przeciwko wyrokowi Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) z dnia 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-227/01 do T-229/01, T-265/01, T-266/01 i T-270/01 Diputación Foral de Álava oraz Gobierno Vasco i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił, w sprawach T-227/01 i T-265/01 skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/820/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej systemu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Álava, w postaci ulgi podatkowej w wysokości 45 % kwoty inwestycji (Dz.U. 2002, L 296, s. 1), w sprawach T-228/01 i T-266/01 — skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/27/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej systemu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Vizcaya, w postaci ulgi podatkowej w wysokości 45 % kwoty inwestycji (Dz.U. 2003, L 17, s. 1), a także — w sprawach T-229/01 i T-270/01 — skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/894/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej systemu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Guipúzcoa, w postaci ulgi podatkowej w wysokości 45 % kwoty inwestycji (Dz.U. 2002, L 314, s. 26).

      Sentencja

               1)

               Wszystkie odwołania zostają oddalone.

               2)

               Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava i Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa pokrywają w równych częściach koszty poniesione w związku z niniejszym postępowaniem odwoławczym.

               3)

               Królestwo Hiszpanii ponosi swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.02.2010


title: Sprawa C-572/15: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus – Estonia) – F. Hoffmann-La Roche AG/Accord Healthcare OÜ (Odesłanie prejudycjalne — Własność przemysłowa i handlowa — Patent — Dodatkowe świadectwo ochronne — Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 — Artykuł 21 ust. 2 — Przepisy przejściowe — Świadectwo wydane zgodnie z przepisami krajowymi państwa członkowskiego przed jego przystąpieniem do Unii Europejskiej — Wykładnia art. 21 ust. 2 — Okres ważności świadectwa — Ważność art. 21 ust. 2 — Dostosowanie prawa wtórnego, które wynika bezpośrednio z aktu przystąpienia — Brak właściwości Trybunału)

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/5

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus – Estonia) – F. Hoffmann-La Roche AG/Accord Healthcare OÜ
      (Sprawa C-572/15) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Własność przemysłowa i handlowa - Patent - Dodatkowe świadectwo ochronne - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuł 21 ust. 2 - Przepisy przejściowe - Świadectwo wydane zgodnie z przepisami krajowymi państwa członkowskiego przed jego przystąpieniem do Unii Europejskiej - Wykładnia art. 21 ust. 2 - Okres ważności świadectwa - Ważność art. 21 ust. 2 - Dostosowanie prawa wtórnego, które wynika bezpośrednio z aktu przystąpienia - Brak właściwości Trybunału))
      (2016/C 441/06)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Riigikohus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: F. Hoffmann-La Roche AG

         Strona pozwana: Accord Healthcare OÜ

         Sentencja

                  1)

                  Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do orzekania o ważności art. 21 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, zmienionego aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.

                  2)

                  Artykuł 21 ust. 2 rozporządzenia nr 469/2009, ze zmianami, należy interpretować w ten sposób, że stosuje się on do dodatkowego świadectwa ochronnego, dotyczącego określonego produktu leczniczego, wydanego przez państwo członkowskie przed jego przystąpieniem do Unii Europejskiej. O ile ten produkt leczniczy był w Europejskim Obszarze Gospodarczym przedmiotem zezwolenia na obrót wydanego przed wydaniem zezwolenia we wspomnianym państwie członkowskim i ewentualnie przed przystąpieniem tego państwa do Unii, należy wziąć pod uwagę tylko to pierwsze zezwolenie na obrót w celu ustalenia okresu ważności wspomnianego dodatkowego świadectwa ochronnego.

         (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa C-71/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 9 lutego 2017 r. – David Vicente Fernandes/Gabinete Português de Carta Verde

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 9 lutego 2017 r. – David Vicente Fernandes/Gabinete Português de Carta Verde
   (Sprawa C-71/17)
   (2017/C 129/07)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal de Justiça

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: David Vicente Fernandes

      Strona pozwana: Gabinete Português de Carta Verde

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ubezpieczenie zawarte w Luksemburgu wywiera skutki prawne w Portugalii w taki sam sposób, jak gdyby polisa ubezpieczeniowa była wystawiona w Portugalii?

               2)

               Czy Gabinete Português de Carta Verde jest organem odszkodowawczym, o którym mowa w art. 24 ust. 1 dyrektywy 2009/103/WE (1) oraz czy, jako podmiot odpowiedzialny za wypłatę odszkodowania na rzecz poszkodowanych w sytuacjach, o których mowa w art. 20 ust. 1 dyrektywy, odpowiada w taki sam sposób, w jaki odpowiadałoby luksemburskie towarzystwo ubezpieczeniowe?

               3)

               Czy w niniejszej sprawie wystarczające jest pozwanie organu odszkodowawczego, czy konieczne jest również pozwanie towarzystwa ubezpieczeniowego? W tym ostatnim przypadku – czy rzeczone towarzystwo ubezpieczeniowe może zostać pozwane w miejscu swojej siedziby w Luksemburgu, czy należy pozwać jego przedstawiciela w Portugalii?

               4)

               W sytuacji gdy towarzystwo ubezpieczeniowe nie posiada przedstawiciela w Portugalii, kogo należy pozwać w celu uzyskania pełnego zaspokojenia roszczenia odszkodowawczego w przypadku, gdy istnieje nieograniczona polisa na ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U.2009, L 263, s. 11)


title: Sprawa C-459/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz (Austria) w dniu 5 października 2007 r. — Veli Elshani przeciwko Hauptzollamt Linz

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz (Austria) w dniu 5 października 2007 r. — Veli Elshani przeciwko Hauptzollamt Linz
   (Sprawa C-459/07)
   (2007/C 297/49)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Veli Elshani.

      Strona pozwana: Hauptzollamt Linz.
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Przesłanka wygaśnięcia na mocy art. 233 akapit 1 lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (1) ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (kodeks celny) nie opiera się na momencie powstania długu celnego, lecz na okresie po powstaniu długu celnego, gdyż odnosi się do długu celnego, który „powstał” w przypadkach określonych w art. 202 kodeksu celnego.
               Czy wyrażenie „przy nielegalnym wprowadzaniu” w rozumieniu art. 233 akapit 1 lit. d) kodeksu celnego należy interpretować w taki sposób,

                           —

                           że wprowadzanie towaru na obszar celny Wspólnoty, wobec którego powstał dług celny na podstawie art. 202 kodeksu celnego, kończy się już z chwilą jego wprowadzenia do granicznego urzędu celnego lub na inne, wskazane przez urząd celny miejsce, najpóźniej jednak z chwilą opuszczenia granicznego urzędu celnego lub innego wskazanego miejsca, ponieważ towar znalazł się tym samym wewnątrz obszaru celnego, tak że zajęcie i przepadek towarów dokonane po tym okresie nie prowadzą już do wygaśnięcia długu celnego
                           lub tak interpretować,

                           —

                           że wprowadzanie towaru na obszar celny Wspólnoty, w stosunku do którego powstał dług celny na podstawie art. 202 kodeksu celnego, z gospodarczego punktu widzenia trwa tak długo, jak długo jest on transportowany w ramach jednolitego procesu związanego z wprowadzaniem towaru na obszar celny, a więc dopóki towar będący na obszarze celnym nie dotarł jeszcze do pierwszego miejsca przeznaczenia i nie został tam złożony, w związku z czym zajęcie i przepadek towarów dokonane do tego czasu prowadzą do wygaśnięcia długu celnego?

               2.

               W przypadku nielegalnego zachowania w rozumieniu art. 202 kodeksu celnego, które zostało ujawnione przy wprowadzaniu, dług celny obligatoryjnie wygasa. Natomiast zajęcie towarów bezpośrednio podczas usuwania spod dozoru celnego, jako zachowanie nielegalne w rozumieniu art. 203 kodeksu celnego, nie prowadzi do natychmiastowego wygaśnięcia długu celnego.
               Czy art. 233 akapit 1 lit. d) kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że wygaśnięcie długu celnego wyraźnie ograniczone do przypadków powstania długu celnego na mocy art. 202 kodeksu celnego jest mimo to zgodne z nakazem równego traktowania nielegalnego zachowania?

      (1)  Dz.U. L 302, str. 1.