title: Sprawa T-249/10: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2010 r. — Kitzinger przeciwko OHIM — Mitteldeutscher Rundfunk, Zweites Deutsches Fernsehen (KICO)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/49

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2010 r. — Kitzinger przeciwko OHIM — Mitteldeutscher Rundfunk, Zweites Deutsches Fernsehen (KICO)
   (Sprawa T-249/10)
   ()
   2010/C 209/74
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kitzinger & Co. (GmbH & Co. KG) (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Kitzinger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą były również: Mitteldeutscher Rundfunk (Anstalt des öffentlichen Rechts) (Lipsk, Niemcy), Zweites Deutsches Fernsehen (Anstalt des öffentlichen Rechts) (Moguncja, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie R 1388/2008-4 poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 28 lipca 2008 r. dotyczącej sprzeciwu nr B 1 133 612 i oddalenie sprzeciwu;

               —

               pomocniczo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie R 1388/2008-4;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy w kolorach niebieskim i szarym zawierający element słowny „KICO” dla towarów i usług należących do klas 16, 36 i 39

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Mitteldeutscher Rundfunk (Anstalt des öffentlichen Rechts) oraz Zweites Deutsches Fernsehen (Anstalt des öffentlichen Rechts)

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „KIKA” dla towarów i usług należących do klas 8, 9, 11, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 28, 29, 30, 32, 38 i 41 oraz graficzny niemiecki znak towarowy w kolorach czarnym i białym zawierający element słowny „KIKA” dla towarów i usług należących do klas 8, 9, 11, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 28, 29, 30, 32, 38, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-144/07 P: Odwołanie wniesione w dniu 13 marca 2007 r. przez K-Swiss, Inc. od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie T-14/06 K-Swiss, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/16

         Odwołanie wniesione w dniu 13 marca 2007 r. przez K-Swiss, Inc. od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie T-14/06 K-Swiss, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa C-144/07 P)
   (2007/C 117/26)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: K-Swiss, Inc. (przedstawiciel: H. E. Hübner, adwokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie podnosi, że uznając wniesioną skargę o stwierdzenie nieważności za spóźnioną Sąd Pierwszej Instancji naruszył zasady 61, 62 i 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie nr 40/94 (1).

      (1)  Dz.U. L 303, str. 1.


title: Sprawa F-18/07: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/18

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-18/07)
   (2007/C 223/33)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wspólnej Kasy Ubezpieczeń w razie Choroby WE z dnia 25 października 2005 r. oddalającej wniosek skarżącego z dnia 11 października 2005 r. o stwierdzenie, iż cierpi on na poważną chorobę w rozumieniu i na potrzeby zastosowania art. 72 Regulaminu Pracowniczego Urzędników Wspólnot Europejskich oraz przepisów dotyczących ubezpieczenia w razie choroby urzędników Wspólnot Europejskich;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. ADMIN.B.2/MB/nb D(06) 27556, w zakresie, w jakim decyzja ta oddala zażalenie wniesione w dniu 23 sierpnia 2006 r. przez skarżącego na sporną decyzję i zmierzające do stwierdzenia jej nieważności;

               —

               stwierdzenie braku istnienia z mocy prawa, względnie, w razie potrzeby i o ile rzeczywiście istnieje, stwierdzenie nieważności rzekomo istniejącej opinii komisji lekarskiej, przywołanej w notatce z dnia 30 listopada 2006 r., której istnienie na obecnym etapie postępowania nie zostało jednak udowodnione;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi następujące trzy zarzuty:

               1.

               całkowity brak uzasadnienia decyzji, między innymi ze względu na nielogiczność, niespójność, tautologię, niejasność, brak dokonania przez nie oceny oraz pozorność argumentów powołanych przez pozwaną;

               2.

               oczywisty błąd w ocenie i naruszenie prawa;

               3.

               naruszenie obowiązku starannego działania i zasady dobrej administracji.


title: Sprawa C-541/16: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Danii

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/30

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Danii
   (Sprawa C-541/16)
   (2017/C 006/37)
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Grønfeldt i J. Hottiaux)

      Strona pozwana: Królestwo Danii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 2 pkt 6) w związku z art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (1);

               —

               obciążenie Królestwa Danii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               Komisja podnosi, że art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 1072/2009 reguluje w wyczerpujący sposób kwestię wykonywania przez podmioty świadczące usługi transportowe drogowego przewozów kabotażowych na określonych w tym przepisie warunkach. W przepisie tym nie określono maksymalnej ilości miejsc załadunku/rozładunku podczas jednego przewozu kabotażowego. Ograniczenie do trzech przewozów kabotażowych nie oznacza, że przewóz kabotażowy musi obejmować określoną ilość miejsc załadunku/rozładunku.

               —

               Zgodnie z prawodawstwem duńskim na przewóz kabotażowy może się składać albo kilka miejsc załadunku albo kilka miejsc rozładunku, ale nie mogą się nań składać miejsca obu rodzajów. Duńskie przepisy stoją na przeszkodzie temu, aby przewoźnicy niemający siedziby w tym państwie członkowskim świadczyli usługę kabotażową, na którą składa się kilka miejsc załadunku i rozładunku, co stanowi ograniczenie możliwości świadczenia przez te podmioty usług przewozu kabotażowego w Danii w zakresie dozwolonym w rozporządzeniu nr 1072/2009.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U. 2009, L 300, s. 72).


title: Sprawa F-79/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 20 czerwca 2012 r. — Menidiatis przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Odrzucenie kandydatury — Wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność — Rozsądny termin — Indywidualne działania zapewniające wykonanie wyroku — Utrata szansy)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/30

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 20 czerwca 2012 r. — Menidiatis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-79/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Odrzucenie kandydatury - Wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność - Rozsądny termin - Indywidualne działania zapewniające wykonanie wyroku - Utrata szansy)
   2013/C 46/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Andreas Menidiatis (Rhode-Saint-Genèse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie wypłacenia skarżącemu określonej kwoty tytułem odszkodowania za poniesioną szkodę i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, których miał doznać ze względu na niewykonanie wyroku w sprawie F-128/07.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Andreas Menidiatis pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami Komisji Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011, s. 47.


title: Sprawa T-609/14: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Laverana/OHIM (ORGANIC PROTEIN RICH PLANT COMPLEX FROM OUR OWN PRODUCTION) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ORGANIC PROTEIN RICH PLANT COMPLEX FROM OUR OWN PRODUCTION — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/38

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Laverana/OHIM (ORGANIC PROTEIN RICH PLANT COMPLEX FROM OUR OWN PRODUCTION)
   (Sprawa T-609/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ORGANIC PROTEIN RICH PLANT COMPLEX FROM OUR OWN PRODUCTION - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 354/45)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Laverana GmbH & Co. KG (Wennigsen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger, M. Zöbisch i D. Chatterjee)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Walicka i D. Botis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 czerwca 2014 r. (sprawa R 123/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego ORGANIC PROTEIN RICH PLANT COMPLEX FROM OUR OWN PRODUCTION jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Laverana GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa T-106/17: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2017 r. – JPMorgan Chase i in./Komisja

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/47

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2017 r. – JPMorgan Chase i in./Komisja
   (Sprawa T-106/17)
   (2017/C 112/66)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: JPMorgan Chase & Co. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone), JPMorgan Chase Bank, National Association (Columbus, Ohio, Stany Zjednoczone), J.P. Morgan Services LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Rose, QC, J. Boyd, M. Lester, D. Piccinin i D. Heaton, Barristers, oraz B. Tormey, N. French, N. Frey i D. Das, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2016) 8530 final, w sprawie AT.39914 – instrumenty pochodne na stopę procentową euro – (zwanej dalej „decyzją”) z dnia 7 grudnia 2016 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kary nałożonej na skarżących;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżących.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie wykazała, iż skarżący poprzez swoje zachowanie dążyli do manipulacji terminami EURIBOR lub EONIA (referencyjne stopy procentowe); materiał dowodowy wskazuje, że skarżący nie dążyli do celów antykonkurencyjnych w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE (zwanego dalej „art. 101”) oraz art. 53 ust. 1 porozumienia EOG.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że ponadto bądź alternatywnie, Komisja dopuściła się błędu co do prawa stwierdzając, iż celem zarzucanej manipulacji terminami EURIBOR lub EONIA jest zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji w rozumieniu art. 101.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja nie stwierdza, a Komisja obecnie nie może zarzucić lub stwierdzić, jakiegokolwiek innego antykonkurencyjnego celu wobec skarżących niż manipulacja terminami EURIBOR lub EONIA.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że, alternatywnie, Komisja nie stwierdziła, iż skarżący uczestniczyli w jednolitym i ciągłym naruszeniu. W szczególności, zachowanie, które Komisja uznała za naruszające art. 101 nie służyło jednemu celowi; alternatywnie, skarżący nie byli świadomi stanowiącego naruszenie zachowania pozostałych stron i racjonalnie nie mogli go przewidzieć; alternatywnie skarżący poprzez swoje zachowanie nie zamierzali przyczyniać się do wspólnego planu o antykonkurencyjnym celu.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła podstawowe zasady prawa Unii, dobrej administracji i domniemania niewinności, oraz prawa skarżących do obrony, przedwcześnie rozstrzygając sprawę na ich niekorzyść poprzez zastosowanie „hybrydowego” procesu rozstrzygania sporów, oraz poprzez przedwczesne osądy wyrażone przez komisarza Almunię.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że ponadto bądź alternatywnie, Komisja dopuściła się w wielu aspektach błędu obliczając grzywnę nałożoną na skarżących, zatem Trybunał powinien ją obniżyć. Komisja (a) powinna była zastosować w większym stopniu okoliczności łagodzące, a w mniejszym obciążające i „opłatę wstępną”, aby odzwierciedlić rolę skarżących – poboczną i odmienną od stwierdzonej przez Komisję; (b) nie zastosowała tej samej metody obliczania wartości sprzedaży dla każdej ze stron z tym skutkiem, że skarżący byli traktowani mniej korzystnie bez obiektywnego uzasadnienia; (c) powinna była bardziej obniżyć grzywnę w stosunku do wysokości wpływów gotówkowych skarżących, aby odzwierciedlić ich względną siłę ekonomiczną; oraz (d) nie powinna była włączyć wartości sprzedaży EONIA do obliczenia wartości sprzedaży.


title: Sprawa C-370/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii
   (Sprawa C-370/06) (1)

   (2007/C 82/62)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-415/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa — Podatki pośrednie — Dyrektywa 69/335/EWG — Gromadzenie kapitału — Podatek od operacji giełdowych — Podatek od dostawy papierów wartościowych na okaziciela)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-415/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa - Podatki pośrednie - Dyrektywa 69/335/EWG - Gromadzenie kapitału - Podatek od operacji giełdowych - Podatek od dostawy papierów wartościowych na okaziciela)
   (2004/C 228/14)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-415/02, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: R. Lyal i C. Giolito) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnicy: A. Snoecx i B. van de Walle de Ghelcke) o stwierdzenie, iż:

               —

               nakładając podatek od operacji giełdowych na dokonywane w Belgii zapisy na nowe papiery wartościowe, tworzone bądź przy zakładaniu spółki lub funduszu inwestycyjnego, bądź w następstwie dokonania podwyższenia kapitału, bądź też przy emisji pożyczki oraz

               —

               nakładając podatek od wydania papierów wartościowych na okaziciela na fizyczne wydanie papierów wartościowych na okaziciela, w zakresie funduszy publicznych, belgijskich lub zagranicznych, w przypadku nowych papierów wartościowych, tworzonych bądź przy zakładaniu spółki lub funduszu inwestycyjnego, bądź w następstwie dokonania podwyższenia kapitału, bądź też przy emisji pożyczki,

         Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, str. 25), zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. (Dz.U. L 156, str. 23), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen (sprawozdawca), F.Macken i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał dnia 15 lipca 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               nakładając podatek od operacji giełdowych na dokonywane w Belgii zapisy na nowe papiery wartościowe, tworzone bądź przy zakładaniu spółki lub funduszu inwestycyjnego, bądź w następstwie dokonania podwyższenia kapitału, bądź też przy emisji pożyczki oraz
               nakładając podatek od wydania papierów wartościowych na okaziciela na fizyczne wydanie papierów wartościowych na okaziciela, w zakresie funduszy publicznych, belgijskich lub zagranicznych, w przypadku nowych papierów wartościowych, tworzonych bądź przy zakładaniu spółki lub funduszu inwestycyjnego, bądź w następstwie dokonania podwyższenia kapitału, bądź też przy emisji pożyczki,
               Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.1.2003.


title: Sprawa C-377/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta, SA przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira (Odesłanie prejudycjalne — Pojęcie „sądu państwa członkowskiego”  — Tribunal Arbitral Tributário — Dyrektywa 69/335/EWG — Artykuły 4 i 7 — Podwyższenie kapitału zakładowego spółki kapitałowej — Opłata skarbowa obowiązująca w dniu 1 lipca 1984 r.  — Późniejsze zniesienie tej opłaty skarbowej, a następnie ponowne jej wprowadzenie)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/16

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta, SA przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-377/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pojęcie „sądu państwa członkowskiego” - Tribunal Arbitral Tributário - Dyrektywa 69/335/EWG - Artykuły 4 i 7 - Podwyższenie kapitału zakładowego spółki kapitałowej - Opłata skarbowa obowiązująca w dniu 1 lipca 1984 r. - Późniejsze zniesienie tej opłaty skarbowej, a następnie ponowne jej wprowadzenie))
   2014/C 282/21
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta, SA

      Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r., należy intepretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one ponownemu wprowadzeniu przez państwo członkowskie podatku kapitałowego od czynności podwyższenia kapitału zakładowego objętych zakresem stosowania pierwszego z tych przepisów, które podlegały takiemu podatkowi w dniu 1 lipca 1984 r., ale następnie zostały z niego zwolnione.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Wykreślenie sprawy C-258/03

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/15

         Wykreślenie sprawy C-258/03 (1)

   (2004/C 201/32)
   Postanowieniem z dnia 17 maja 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-258/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Francji.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003.


title: Sprawa C-683/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 27 grudnia 2016 r. – Deutscher Naturschutzring, Dachverband der deutschen Natur- und Umweltschutzverbände e.V./Bundesrepublik Deutschland

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 27 grudnia 2016 r. – Deutscher Naturschutzring, Dachverband der deutschen Natur- und Umweltschutzverbände e.V./Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-683/16)
   (2017/C 104/45)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Deutscher Naturschutzring, Dachverband der deutschen Natur- und Umweltschutzverbände e.V.

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on środkom państwa członkowskiego dotyczącym jego wód terytorialnych lub objętych jego jurysdykcją, które są niezbędne do wypełnienia zobowiązań państwa członkowskiego wynikających z art. 6 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (2), mają wpływ na statki rybackie innych państw członkowskich i zakazują całkowicie gospodarczych połowów morskich na obszarach Natura 2000 za pomocą narzędzi połowowych ciągnionych po dnie morskim oraz sieci stawnych („sieci skrzelowych i oplatających”)?
               W szczególności:

                           a)

                           Czy art. 11 rozporządzenia nr 1380/2013 należy interpretować w ten sposób, że pojęciem „środka ochrony zasobów” objęte są metody połowu wymienione w pytaniu pierwszym?

                           b)

                           Czy art. 11 rozporządzenia nr 1380/2013 należy interpretować w ten sposób, że pojęciem „statków rybackich innych państw członkowskich” objęte są też te statki rybackie innego państwa członkowskiego, które pływają pod banderą państwa członkowskiego Republiki Federalnej Niemiec?

                           c)

                           Czy art. 11 rozporządzenia nr 1380/2013 należy interpretować w ten sposób, że sformułowanie „realizują cele odpowiedniego ustawodawstwa Unii, które mają wdrażać” obejmuje też takie środki przyjęte przez państwa członkowskie, które jedynie wspierają cele wymienione we wskazanych w nim przepisach unijnych?

               2)

               Czy art. 11 rozporządzenia nr 1380/2013 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on środkom państwa członkowskiego dotyczącym jego wód terytorialnych lub wód objętych jego jurysdykcją, które są niezbędne do wypełnienia jego zobowiązań wynikających z dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu?

               3)

               Jeżeli na pytania pierwsze i drugie należy udzielić alternatywnie lub kumulatywnie odpowiedzi przeczącej:
               Czy wyłączna kompetencja Unii Europejskiej w dziedzinie zachowania morskich zasobów biologicznych w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. d) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej sprzeciwia się przyjęciu wyżej wymienionych środków przez państwo członkowskie?

      (1)  Dz.U. L 354, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 206, s. 7.


title: Sprawa C-637/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Laufen Austria AG/Komisja Europejska [Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Koordynacja cen sprzedaży i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 23 ust. 2 — Pułap wynoszący 10 % obrotu — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Obowiązek uzasadnienia — Zasada równego traktowania — Wykonywanie nieograniczonego prawa orzekania]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Laufen Austria AG/Komisja Europejska
   (Sprawa C-637/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Koordynacja cen sprzedaży i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 23 ust. 2 - Pułap wynoszący 10 % obrotu - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Obowiązek uzasadnienia - Zasada równego traktowania - Wykonywanie nieograniczonego prawa orzekania])
   (2017/C 104/12)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Laufen Austria AG (przedstawiciel: E. Navarro Varona, abogada)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, F. Castillo de la Torre i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 września 2013 r., Laufen Austria AG/Komisja (T-411/10, EU:T:2013:443), zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej, aby orzekł on w przedmiocie żądania obniżenia nałożonej grzywny, przedstawionego przez Laufen Austria AG.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa T-502/04: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2004 r. przez Stéphane Lopparelliego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/36

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2004 r. przez Stéphane Lopparelliego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-502/04)
   (2005/C 57/62)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 24 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Stéphane Lopparelliego, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienna Marchala, avocats, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji dotyczącej przydzielania skarżącemu punktów pierwszeństwa w trakcie postępowania w sprawie awansów za rok 2003, jak również decyzji o niewpisaniu jego nazwiska na listę urzędników awansowanych do stopnia A5 za ten sam rok;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie skargi skarżący powołuje się w pierwszej kolejności na naruszenie przepisów art. 5, 7, 26, 43 i 45 Statutu, jak również na naruszenie zasady zgodności stopnia ze stanowiskiem oraz zasady przewidywalności kariery. W drugiej kolejności skarżący podnosi, że nie przeprowadzono żadnej analizy porównawczej zasług dotyczącej na równych zasadach wszystkich urzędników w tym samym stopniu, co stanowi naruszenie przepisów art. 5, 7, 26, 43 i 45 Statutu oraz zasady przewidywalności kariery.


title: Sprawa C-455/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 89/665/EWG oraz 92/13/EWG — Zamówienia publiczne na dostawy i roboty budowlane — Procedura odwoławcza od decyzji o udzieleniu zamówienia — Minimalny odstęp czasu pomiędzy zawiadomieniem przegrywających oferentów o decyzji o udzieleniu zamówienia a podpisaniem umowy dotyczącej tego zamówienia)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-455/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 89/665/EWG oraz 92/13/EWG - Zamówienia publiczne na dostawy i roboty budowlane - Procedura odwoławcza od decyzji o udzieleniu zamówienia - Minimalny odstęp czasu pomiędzy zawiadomieniem przegrywających oferentów o decyzji o udzieleniu zamówienia a podpisaniem umowy dotyczącej tego zamówienia)
   2010/C 51/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciel: D. O’Hagan, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33) — Naruszenie art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 76, s. 14) — Obowiązek stworzenia w prawie krajowym skutecznej i szybkiej procedury odwoławczej umożliwiającej niezakwalifikowanemu oferentowi podważenie decyzji w przedmiocie udzielenia zamówienia — Termin na wniesienie środka ochrony prawnej.

      Sentencja

               1)

               Poprzez uchwalenie art. 49 Statutory Instrument No. 329 of 2006 oraz art. 51 Statutory Instrument no. 50 of 2007 Irlandia ustanowiła zasady zawiadamiania oferentów o decyzjach instytucji i podmiotów zamawiających w taki sposób, że możliwa jest sytuacja, iż oferenci zostaną w wyczerpujący sposób poinformowani o przyczynach odrzucenia ich oferty już po upływie okresu zawieszenia poprzedzającego zawarcie umowy, tym samym to państwo członkowskie uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane w brzmieniu ustalonym przez dyrektywę Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. raz na mocy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa T-197/10: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2010 r. — BVR przeciwko OHIM — Austria Leasing (Austria Leasing Gesellschaft m.b.H. Mitglied der Raiffeisen-Bankengruppe Österreich)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/47

         Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2010 r. — BVR przeciwko OHIM — Austria Leasing (Austria Leasing Gesellschaft m.b.H. Mitglied der Raiffeisen-Bankengruppe Österreich)
   (Sprawa T-197/10)
   2010/C 179/82
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bundesverband der Deutschen Volksbanken und Raiffeisenbanken eV (BVR) (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat I. Rinke)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Austria Leasing GmbH (Frankfurt, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 lutego 2010 r. (sprawa R 248/2009-1);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Austria Leasing GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Austria Leasing Gesellschaft m.b.H. Mitglied der Raiffeisen-Bankengruppe Österreich” dla usług należących do klas 35, 36 i 37

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: W szczególności zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Raiffeisenbank” dla usług należących do klas 36, 39 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).


title: Wykreślenie sprawy T-50/97

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/61

         Wykreślenie sprawy T-50/97 (1)

   (2005/C 217/121)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2005 r. Prezes piątej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-50/97, H. Buwalda przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 142 z 10.5.1997


title: Sprawa T-508/16: Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2017 r. – Bodson i in./EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Zobowiązaniowy charakter stosunku pracy — Wynagrodzenie — Reforma systemu premii w EBI — Uzasadnione oczekiwania — Zabezpieczenie społeczne — Oczywisty błąd w ocenie — Proporcjonalność — Obowiązek staranności — Artykuł 11 § 3 regulaminu wewnętrznego EBI — Równe traktowanie)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/45

         Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2017 r. – Bodson i in./EBI
   (Sprawa T-508/16) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBI - Zobowiązaniowy charakter stosunku pracy - Wynagrodzenie - Reforma systemu premii w EBI - Uzasadnione oczekiwania - Zabezpieczenie społeczne - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność - Obowiązek staranności - Artykuł 11 § 3 regulaminu wewnętrznego EBI - Równe traktowanie))
   (2017/C 277/67)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-Pierre Bodson (Luksemburg, Luksemburg) i 450 innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciel: L. Levi, avocat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: początkowo C. Gómez de la Cruz, G. Nuvoli i T. Gilliams, następnie T. Gilliams i G. Faedo, pełnomocnicy, wspierani przez P.-E. Partscha, avocat)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 270 TFUE i mające na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w rozliczeniach premii z kwietnia 2013 r., stosujących wobec skarżących decyzję Rady Dyrektorów EBI z dnia 14 grudnia 2010 r. i decyzje Komitetu Zarządzającego EBI z dnia 9 listopada 2010 r., z dni 29 czerwca i 16 listopada 2011 r. i z dnia 20 lutego 2013 r., a po drugie, nakazanie EBI zapłaty na rzecz skarżących sumy odpowiadającej różnicy pomiędzy kwotą wynagrodzeń wypłaconych na podstawie ww. decyzji a kwotą wynagrodzeń należnych na podstawie poprzedniego reżimu, lub, jeśli to nie będzie możliwe, na podstawie nowego reżimu odpowiednio wprowadzonego w życie, a także odszkodowania za szkodę polegającą na utracie siły nabywczej, oraz zadośćuczynienia za doznaną przez skarżących krzywdę.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jean-Pierre Bodson oraz inni członkowie personelu Europejskiego Banku Centralnego (EBI), których nazwiska zostały wymienione w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013 (sprawa początkowo zarejestrowana przez Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-61/13 i przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1 września 2016 r.).


title: Sprawa T-783/14: Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – SolarWorld/Komisja [Dumping — Subwencje — Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ich głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin — Zatwierdzenie obniżenia minimalnej ceny importowej w ramach zobowiązania przyjętego w związku z postępowaniem antydumpingowm i postępowaniem antysubsydyjnym — Przemysł Unii — Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/43

         Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – SolarWorld/Komisja
   (Sprawa T-783/14) (1)

   ([Dumping - Subwencje - Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ich głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin - Zatwierdzenie obniżenia minimalnej ceny importowej w ramach zobowiązania przyjętego w związku z postępowaniem antydumpingowm i postępowaniem antysubsydyjnym - Przemysł Unii - Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009])
   (2017/C 104/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SolarWorld AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: L. Ruessmann, adwokat oraz J. Beck, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche oraz A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE w celu doprowadzenia do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, zawartej w piśmie z dnia 15 września 2014 r. skierowanym do chińskiej izby gospodarczej ds. przywozu i wywozu maszyn i produktów elektronicznych, oznaczonej jako Trade/H4 (2014) 3328168, dotyczącej obniżenia minimalnej ceny importowej za przywóz modułów i ogniw fotowoltaicznych produkowanych przez chińskich producentów eksportujących, objętych zobowiązaniem cenowym ze skutkiem od dnia 1 października 2014 r. w odniesieniu do ostatniego trymestru 2014 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               SolarWorld AG zostaje obciążona kosztami postpowania.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa T-117/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grdunia 2007 r. — DeTeMedien Deutsche przeciwko OHIM (suchen.de) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego suchen.de — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Nazwa domeny — Artykuł 7 ust. 1lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/44

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grdunia 2007 r. — DeTeMedien Deutsche przeciwko OHIM (suchen.de)
   (Sprawa T-117/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego suchen.de - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Nazwa domeny - Artykuł 7 ust. 1lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 22/81)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: DeTeMedien Deutsche Telekom Medien GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J. Fesenmair i I. Gehring, a następnie adwokaci J. Fesenmair i T.M. Müller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2006 r. (sprawa R 287/2005-1), dotyczącą zgłoszenia do rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia słownego suchen.de.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               DeTeMedien Deutsche Telekom Medien GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006.


title: Sprawa C-336/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Commissione Tributaria Provinciale di Pordenone – Sezione 02 (Włochy), wydanego dnia 14 lipca 2004 r., w sprawie Banca Popolare FriulAdria SpA przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Pordenone

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Commissione Tributaria Provinciale di Pordenone – Sezione 02 (Włochy), wydanego dnia 14 lipca 2004 r., w sprawie Banca Popolare FriulAdria SpA przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Pordenone
   (Sprawa C-336/04)
   (2004/C 251/10)
   Dnia 2 sierpnia 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Commissione Tributaria Provinciale di Pordenone wydanego 14 lipca 2004 r. w sprawie Banca Popolare FriulAdria SpA przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Pordenone.
   Commissione Tributaria Provinciale di Pordenone zwróciła się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy decyzja Komisji nr 2002/581/WE (1) z dnia 11 grudnia 2001 r. (Dz.U. 184 z dnia 13 lipca 2002 r., str. 27) jest nieważna i niezgodna z prawem wspólnotowym w stopniu, w jakim przepisy ustawy nr 461/98 oraz związanego z nią dekretu z mocą ustawy nr 153/99 dotyczące banków są, wbrew opinii Komisji, zgodne ze wspólnym rynkiem, lub też objęte są wyjątkami wskazanymi w art. 87 ust. 3 lit. b) i c) Traktatu WE?

               2)

               Czy nieważny i niezgodny z prawem wspólnotowym jest w szczególności art. 4 przedmiotowej decyzji, w stopniu, w jakim Komisja:

                           a)

                           naruszyła obowiązek przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia zgodnie z art. 253 Traktatu WE, i/lub

                           b)

                           naruszyła zasadę ochrony zaufania, i/lub

                           c)

                           naruszyła zasadę proporcjonalności?

               3)

               Niezależnie od powyższych kwestii, czy prawidłowa wykładnia art. 87 i następnych Traktatu WE, art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (2) oraz ogólnych zasad prawa wspólnotowego, zwłaszcza tych przywołanych w uzasadnieniu, wyłącza stosowanie art. 1 dekretu z mocą ustawy nr 282 z dnia 24 grudnia 2002 r. (przekształconego w ustawę nr 27 z dnia 21 lutego 2003 r.)?

      (1)  Decyzja dotycząca systemu pomocy państwa, której Włochy udzieliły bankom.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83 z 27 marca 1999, str. 1).


title: Sprawa F-111/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 15 marca 2007 r. — Sanchez Ferriz przeciwko Komisji (Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za okres 2001-2002)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/57

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 15 marca 2007 r. — Sanchez Ferriz przeciwko Komisji
   (Sprawa F-111/05) (1)

   (Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za okres 2001-2002)
   (2007/C 95/113)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sanchez Ferriz (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Kraemer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres 2001-2002
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006 r. str. 36 (sprawa pierwotnie zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod sygnaturą T-413/05 i przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).


title: Sprawa C-253/05: Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 19 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/32

         Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 19 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-253/05) (1)

   (2006/C 224/64)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005


title: Sprawa T-379/16: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2016 r. – Basicmed Enterprises i in./Rada i in.

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/14

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2016 r. – Basicmed Enterprises i in./Rada i in.
   (Sprawa T-379/16)
   (2016/C 383/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: Basicmed Enterprises Ltd (Limassol, Cypr) i 19 innych podmiotów (przedstawiciele: P. Tridimas, Barrister, K. Kakoulli, P. Panayides oraz C. Pericleous, lawyers)

      Strony pozwane: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa, Unia Europejska

      Żądania

   Strony skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               zasądzenie od pozwanych na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 16 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd, oraz

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

         Tytułem ewentualnym strony skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że Unia Europejska lub pozwane instytucje ponoszą odpowiedzialność pozaumowną;

               —

               określenie procedury celem ustalenia możliwej do pokrycia straty rzeczywiście poniesionej przez skarżących, oraz

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strony skarżące dochodzą odszkodowania na podstawie art. 268 i art. 340 akapit drugi i trzeci TFUE, regulujących pozaumowną odpowiedzialność Unii i EBC, za szkodę poniesioną z tytułu obniżenia depozytów stron skarżących w wyniku w wyniku środków podjętych przez pozwane instytucje, które zastosowały w stosunku do Republiki Cypryjskiej mechanizm bail-in.
   W opinii skarżących instrumenty bail-in przyjęte przez Republikę Cypryjską zostały wprowadzone wyłącznie celem wykonania środków przyjętych przez pozwanych i zostały również zatwierdzone przez pozwane instytucje. Skarżący są zdania, że mechanizm bail-in stanowi poważne naruszenie i na poparcie swojej skargi podnoszą cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa własności chronionego na mocy art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasady niedyskryminacji.


title: Sprawa C-528/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Policie ČR, Krajské ředitelství policie Ústeckého kraje, odbor cizinecké policie/Salah Al Chodor, Ajlin Al Chodor, Ajvar Al Chodor [Odesłanie prejudycjalne — Kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej — Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 (Dublin III) — Artykuł 28 ust. 2 — Zatrzymanie do celów przekazania — Artykuł 2 lit. n) — Znaczne ryzyko ucieczki — Obiektywne kryteria — Brak prawnego określenia tych kryteriów]

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Policie ČR, Krajské ředitelství policie Ústeckého kraje, odbor cizinecké policie/Salah Al Chodor, Ajlin Al Chodor, Ajvar Al Chodor
   (Sprawa C-528/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 (Dublin III) - Artykuł 28 ust. 2 - Zatrzymanie do celów przekazania - Artykuł 2 lit. n) - Znaczne ryzyko ucieczki - Obiektywne kryteria - Brak prawnego określenia tych kryteriów])
   (2017/C 151/11)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Policie ČR, Krajské ředitelství policie Ústeckého kraje, odbor cizinecké policie

      Strona pozwana: Salah Al Chodor, Ajlin Al Chodor, Ajvar Al Chodor

      Sentencja

   Artykuł 2 lit. n) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca w związku z art. 28 ust. 2 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nakładają na państwa członkowskie obowiązek określenia w wiążącym przepisie o charakterze generalnym obiektywnych kryteriów, na których oparte są przesłanki wskazujące na to, że wnioskujący o ochronę międzynarodową, który podlega procedurze przekazania, może zbiec. Brak takiego przepisu prowadzi do niemożności stosowania art. 28 ust. 2 tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawa C-575/16: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/17

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska
   (Sprawa C-575/16)
   (2017/C 022/23)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk, K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że poprzez wprowadzenie wymogu obywatelstwa dla wykonywania zawodu notariusza Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej zgodnie z art. 49 TFUE, oraz

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja twierdzi, że wymóg obywatelstwa przewidziany dla wykonywania zawodu notariusza w czeskim porządku prawnym jest dyskryminujący i stanowi nadmierne ograniczenie swobody przedsiębiorczpości. Republika Czeska uchybiła zatem obowiązkom spoczywającym na niej zgodnie z art. 49 TFUE.
   Komisja twierdzi, że zadania powierzone notariuszom przez czeskie ustawodawstwo nie są związane z wykonywaniem władzy publicznej, wobec czego wymóg obywatelstwa ustanowiony dla dostępu do zawodu notariusza w czeskim porządku prawnym nie może być uzasadniony w drodze wyjątku przewidzianego w art. 51 TFUE.


title: Sprawa C-510/11 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 października 2013 r. — Kone Oyj, Kone GmbH, Kone BV przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych — Grzywny — Komunikat Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych — Skuteczny środek zaskarżenia w postępowaniu sądowym)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/2

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 października 2013 r. — Kone Oyj, Kone GmbH, Kone BV przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-510/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych - Grzywny - Komunikat Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych - Skuteczny środek zaskarżenia w postępowaniu sądowym)
   2013/C 367/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kone Oyj, Kone GmbH, Kone BV (przedstawiciele: T. Vinje, solicitor, oraz D. Paemen, avocat i A. Tomtsis, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie T-151/07 Kone i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o uchylenie grzywny nałożonej na skarżące przez Komisję w decyzji C(2007) 512 wersja ostateczna z dnia 21 lutego 2007 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/E-1/38.823 — Windy i schody ruchome) dotyczącego kartelu na rynku instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych w Belgii, Niemczech, Luksemburgu i Niderlandach mającego za przedmiot ustawianie przetargów, podział rynków, ustalanie cen, przydzielanie projektów i dotyczących ich umów oraz wymianę informacji, a także, tytułem ewentualnym — o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące na mocy tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Kone Oyj, Kone GmbH i Kone BV zostają obciążone, poza własnymi kosztami, także kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 362 z 10.12.2011


title: Sprawa C-332/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 9 lipca 2014 r. – Wolfgang und Dr. Wilfried Rey Grundstücksgemeinschaft GbR przeciwko Finanzamt Krefeld

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 9 lipca 2014 r. – Wolfgang und Dr. Wilfried Rey Grundstücksgemeinschaft GbR przeciwko Finanzamt Krefeld
   (Sprawa C-332/14)
   2014/C 329/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wolfgang und Dr. Wilfried Rey Grundstücksgemeinschaft GbR

      Strona pozwana: Finanzamt Krefeld

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że art. 17 ust. 5 akapit trzeci szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych uprawnia państwa członkowskie do ustanowienia, dla celów obliczenia proporcjonalnej części naliczonego podatku dla danej transakcji, takiej jak wzniesienie budynku o mieszanym użytku, w pierwszej kolejności innego kryterium podziału, niż kryterium, o którym mowa w art. 19 ust. 1 tej dyrektywy, pod warunkiem że przyjęta metoda gwarantuje dokładniejsze ustalenie rzeczonej proporcjonalnej części odliczenia (zob. wyrok Trybunału z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie BLC Baumarkt, C-511/10, EU:C:2012:689).

                           a)

                           Czy w celu dokładniejszego określenia kwoty podatku podlegającej odliczeniu należy w przypadku nabycia lub wzniesienia budynku o mieszanym użytku najpierw przyporządkować nabycie towarów lub usług – w przypadku których podstawa wymiaru podatku zaliczana jest do wydatków związanych z nabyciem lub wytworzeniem – do sprzedaży (opodatkowanej lub wolnej od podatku) generowanej przez ten budynek, a jedynie pozostały podatek naliczony podzielić według kryterium uwzględniającego powierzchnię lub wielkość obrotu?

                           b)

                           Czy zasady ustanowione przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie BLC Baumarkt, C-511/10, EU:C:2012:689 oraz odpowiedź na pytanie zadane powyżej obowiązują także w stosunku do nabycia towarów lub usług obciążonych podatkiem naliczonym przeznaczonych na używanie, utrzymanie lub konserwację budynku o mieszanym użytku?

               2)

               Czy art. 20 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że przewidziana w tym przepisie korekta wstępnego odliczenia znajduje zastosowanie także odnośnie do stanu faktycznego, w którym podatnik dokonuje podziału podatku naliczonego w związku z wzniesieniem budynku o mieszanym użytku zgodnie z dopuszczalnym w prawie krajowym i przewidzianym w art. 19 ust. 1 tej dyrektywy kryterium wielkości obrotu, zaś państwo członkowskie później w okresie objętym korektą nakazuje w pierwszej kolejności stosowanie innego kryterium podziału?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie: czy zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań uniemożliwiają stosowanie art. 20 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, jeżeli państwo członkowskie dla wypadków takiego rodzaju, jak te opisane powyżej, nie przewiduje wyraźnie korekty odliczenia ani też nie ustanawia przepisów intertemporalnych, a jednocześnie dokonany przez podatnika podział podatku naliczonego według kryterium wielkości obrotu został zasadniczo uznany przez Bundesfinanzhof jako prawidłowy?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku; Dz.U. L 145,s. 1.


title: Sprawa T-113/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 września 2009 r. — Fjord Seafood Norway i in. przeciwko Radzie

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/82

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 września 2009 r. — Fjord Seafood Norway i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-113/06) (1)

   2009/C 267/146

      Język postępowania: angielski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006


title: Sprawa T-99/14: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Alesa/Komisja [Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Świadczenie usług wsparcia technicznego na rzecz władz chińskich na potrzeby projektu „Zrównoważony rozwój miast — Partnerstwo ekologicznych miast Europy i Chin (EC-LINK)” — Procedura negocjacyjna — Artykuł 266 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 — Przejrzystość — Równość traktowania — Odpowiedzialność pozaumowna]

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/18

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Alesa/Komisja
   (Sprawa T-99/14) (1)

   ([Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Świadczenie usług wsparcia technicznego na rzecz władz chińskich na potrzeby projektu „Zrównoważony rozwój miast - Partnerstwo ekologicznych miast Europy i Chin (EC-LINK)” - Procedura negocjacyjna - Artykuł 266 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 - Przejrzystość - Równość traktowania - Odpowiedzialność pozaumowna])
   (2016/C 314/25)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Alesa Srl (Chieti, Włochy) (przedstawiciel: N. Giampaolo, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i A. Aresu, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji opublikowanej w Suplemencie do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2013/S 234-405244) o udzieleniu zamówienia publicznego DCI-ASIE/2013/329-453 dotyczącego świadczenia usług wsparcia technicznego w ramach projektu „Zrównoważony rozwój miast – Partnerstwo ekologicznych miast Europy i Chin (EC-LINK)” oferentowi innemu niż skarżąca, po drugie, oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść, oraz po trzecie, oparte na art. 277 TFUE żądanie zmierzające do tego, aby Sąd dokonał oceny „zgodności lub niezgodności z prawem oraz możności lub niemożności zastosowania” art. 266 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012, L 362, s. 1) i pkt 2.4.13 praktycznego przewodnika procedur zawierania umów w ramach działań zewnętrznych Unii Europejskiej.

      Sentencja

               1)

               Skarga podlega w części oddaleniu, a w pozostałej części odrzuceniu.

               2)

               Alesa Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa C-367/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Stowarzyszenie „Oławska Telewizja Kablowa”/Stowarzyszenie Filmowców Polskich (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/48/WE — Artykuł 13 — Własność intelektualna i przemysłowa — Naruszenie — Obliczanie odszkodowania — Uregulowanie państwa członkowskiego — Dwukrotność normalnie należnych opłat licencyjnych)

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Stowarzyszenie „Oławska Telewizja Kablowa”/Stowarzyszenie Filmowców Polskich
   (Sprawa C-367/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/48/WE - Artykuł 13 - Własność intelektualna i przemysłowa - Naruszenie - Obliczanie odszkodowania - Uregulowanie państwa członkowskiego - Dwukrotność normalnie należnych opłat licencyjnych))
   (2017/C 078/02)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stowarzyszenie „Oławska Telewizja Kablowa”

      Strona pozwana: Stowarzyszenie Filmowców Polskich

      Sentencja

   Artykuł 13 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak to będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, zgodnie z którym uprawniony, którego prawo własności intelektualnej zostało naruszone, może zażądać od osoby, która naruszyła to prawo, albo odszkodowania za poniesioną przez niego szkodę, przy uwzględnieniu wszystkich właściwych aspektów danej sprawy, albo, bez wykazywania przez tego uprawnionego rzeczywistej szkody, domagać się zapłaty sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej dwukrotności stosownego wynagrodzenia, które byłoby należne tytułem udzielenia zgody na korzystanie z danego utworu.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2016.


title: Sprawa C-465/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 czerwca 2016 r. w sprawie T-276/13 Growth Energy i Renewable Fuels Association/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 20 sierpnia 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 czerwca 2016 r. w sprawie T-276/13 Growth Energy i Renewable Fuels Association/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 20 sierpnia 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-465/16 P)
   (2016/C 402/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, pełnomocnik, N. Tuominen, adwokat)

      Druga strona postępowania: Growth Energy, Renewable Fuels Association, Komisja Europejska, ePURE, de Europese Producenten Unie van Hernieuwbare Ethanol

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 9 czerwca 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 10 czerwca 2016 r., w sprawie T-276/13, Growth Energy i Renewable Fuels Association/Rada Unii Europejskiej;

               —

               oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji przez Growth Energy i Renewable Fuels Association o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia (1);

               —

               obciążenie Growth Energy i Renewable Fuels Association poniesionymi przez Radę kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

         Tytułem żądania ewentualnego,

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               w przypadku przekazania sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania – rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu Rada wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku z następujących powodów:
   Ustalenia Sądu o dopuszczalności skargi, a zwłaszcza jego wnioski dotyczące bezpośredniego i pośredniego oddziaływania na skarżących są błędne pod względem prawnym.

               a)

               Po pierwsze, Sąd stoi na stanowisku, iż w celu stwierdzenia bezpośredniego oddziaływania, wystarczy, że czterej amerykańscy producenci objęci próbą są producentami bioetanolu. Jednakże takie stwierdzenie bezpośredniego wpływu nie może zostać uznane za zgodne z utrwalonym orzecznictwem, które odrzuca istnienie bezpośredniego wpływu opartego na czysto gospodarczych konsekwencjach.

               b)

               Po drugie, nie jest jasne, w jaki sposób sama okoliczność, iż amerykańscy producenci sprzedawali swój bioetanol krajowym przedsiębiorstwom handlowym/przedsiębiorstwom zajmującym się mieszaniem, które następnie odsprzedawały go w kraju lub wywoziły go w znaczących ilościach do Unii, przed nałożeniem cła, miałaby istotnie naruszyć ich pozycję na rynku. W celu wykazania istotnego naruszenia ich pozycji na rynku w związku z wprowadzeniem cła konieczne byłoby, aby skarżący określili przynajmniej wpływ ceł na poziom przywozu do Unii po nałożeniu ceł antydumpingowych. Jednakże skarżący nie udzielili żadnych informacji w tym zakresie, a zaskarżony wyrok również nie zawiera żadnych ustaleń w tym względzie. Stanowi to zarówno naruszenie prawa przy stosowaniu kryteriów bezpośredniego odziaływania, jak i brak uzasadnienia.

         Analizując istotę sprawy, Sąd naruszył prawo przy dokonywaniu wykładni rozporządzenia podstawowego (2) oraz dopuścił się dwóch kolejnych naruszeń prawa w zakresie prawa WTO.

               a)

               Po pierwsze, Sąd dokonał błędnej wykładni rozporządzenia podstawowego, uznając, że art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego wdraża art. 9.2 i 6.10 porozumienia antydumpingowego. Z jednej strony, jak wynika z brzmienia art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, ten ostatni przepis nie dotyczy kontroli wyrywkowej. Z drugiej strony, art. 6.10 porozumienia antydumpingowego został wdrożony przez art. 17 i art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, a nie przez art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

               b)

               Po drugie, Sąd dokonał błędnej wykładni terminu „dostawca” użytego w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego i art. 9.2 porozumienia antydumpingowego. Z logiki i ogólnej systematyki art. 9 ust. 5 wynika, że jedynie źródło, „co do którego stwierdzono, że jest dumpingow[e] i powoduje szkodę”, może być dostawcą. Jednakże, ponieważ amerykańscy producenci nie mieli cen eksportowych, nie można było im przypisać praktyk dumpingowych. W konsekwencji, Sąd naruszył prawo, kwalifikując ich jako „dostawców” w rozumieniu art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego i art. 9.2 porozumienia antydumpingowego.

               c)

               Po trzecie, Sąd dokonał błędnej wykładni terminu „niewykonalne” użytego w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego i art. 9.2 porozumienia antydumpingowego, opierając się na błędnej wykładni art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego dokonanej w świetle art. 6.10 porozumienia antydumpingowego, jak i na sprawozdaniu organu odwoławczego w sprawie elementów złącznych (3). Sprawozdanie to dotyczy tylko art. 9.2 porozumienia antydumpingowego, a zatem badanie w jego ramach terminu „niewykonalne” odnosi się tylko do sytuacji i założenia, że art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego ma zastosowanie do eksporterów w państwach nieposiadających gospodarki rynkowej. Organ odwoławczy nie dokonał więc wykładni terminu „niewykonalne”, która mogłaby zostać mieć zastosowanie w niniejszym postępowaniu, niedotyczącym eksporterów w państwach nieposiadających gospodarki rynkowej.

         Wreszcie, Sąd dokonał nieprawidłowych ustaleń faktycznych, stwierdzając, że obliczenie ceł indywidualnych było „wykonalne”. Sytuacja, w której producenci bioetanolu nie mają ceny eksportowej, a jedynie cenę krajową, sprawia, że ustalenie indywidualnych marginesów dumpingu staje się niewykonalne i niemożliwe, i upoważnia Komisję do ustalenia jednego ogólnokrajowego marginesu dumpingu.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 157/2013 z dnia 18 lutego 2013 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bioetanolu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.Dz.U. L 49, s.10.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej.Dz.U. L 343, s. 51

      (3)  Wspólnoty Europejskie – Ostateczne środki antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali z Chin – AB-20112- Sprawozdanie organu odwoławczego, WT/DS397/AB/R („WE – elementy złączne, WT/DS397/AB/R”)


title: Sprawa T-764/14: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – European Dynamics Luksemburg i Evropaïki Dynamiki/Komisja (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Pomoc techniczna, opracowanie i wdrożenie systemu do obsługi tranzytowych procedur celnych dla ASEAN (ACTS) — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Kryteria wyboru — Kryteria udzielenia zamówienia — Obowiązek uzasadnienia — oczywisty błąd w ocenie — Równość traktowania — Przejrzystość)

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/43

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – European Dynamics Luksemburg i Evropaïki Dynamiki/Komisja
   (Sprawa T-764/14) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Pomoc techniczna, opracowanie i wdrożenie systemu do obsługi tranzytowych procedur celnych dla ASEAN (ACTS) - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Kryteria wyboru - Kryteria udzielenia zamówienia - Obowiązek uzasadnienia - oczywisty błąd w ocenie - Równość traktowania - Przejrzystość))
   (2017/C 030/46)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luksemburg SA (Luksemburg, Luksemburg) i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Sfyri i I. Ampazis, następnie M. Sfyri)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Bartelt i A. Marcoulli, następnie S. Bartelt i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 września 2014 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez skarżące w przetargu ograniczonym EuropeAid/135040/C/SER/MULTI, dotyczącym pomocy technicznej w opracowaniu skomputeryzowanego systemu do obsługi tranzytowych procedur celnych dla państw ASEAN (ACTS) i udzieleniu zamówienia innemu oferentowi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               European Dynamics Luxembourg SA i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa C-125/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Prim’Awla tal-Qorti Ċivili (Malta) w dniu 29 lutego 2016 r. – Malta Dental Technologists Association i in./Superintendent tas-Saħħa Pubblika, Kunsill tal-Professjonijiet Kumplimentari għall-Mediċina

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Prim’Awla tal-Qorti Ċivili (Malta) w dniu 29 lutego 2016 r. – Malta Dental Technologists Association i in./Superintendent tas-Saħħa Pubblika, Kunsill tal-Professjonijiet Kumplimentari għall-Mediċina
   (Sprawa C-125/16)
   (2016/C 191/13)
   Język postępowania: maltański

      Sąd odsyłający

   Prim’Awla tal-Qorti Ċivili

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Malta Dental Technologists Association i in.

      Strona pozwana: Superintendent tas-Saħħa Pubblika, Kunsill tal-Professjonijiet Kumplimentari għall-Mediċina

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wydany przez maltański organ ds. służby zdrowia zakaz wykonywania lub odmowa uznania zawodu klinicznego technika dentystycznego/protetyka w sytuacji, gdy mimo braku dyskryminacji pod względem prawnym obywatele innych państw członkowskich, którzy wystąpili ze stosownym wnioskiem, zostają w praktyce pozbawieni dostępu do wykonywania swego zawodu na Malcie, są niezgodne z zasadami i postanowieniami regulującymi utworzenie jednolitego rynku, a w szczególności tymi, które wynikają z art. 49 TFUE, 52 TFUE i 56 TFUE, w okolicznościach, w których nie powstaje żadne zagrożenie dla zdrowia publicznego?

               2)

               Czy dyrektywa 2005/36/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r., zwana dyrektywą o uznawaniu kwalifikacji zawodowych, powinna być stosowana w odniesieniu do klinicznych techników dentystycznych, zważywszy na okoliczność, że w sytuacji, gdy proteza okaże się wadliwa, jedyną tego konsekwencją jest powstanie konieczności naprawy lub wymiany wadliwego urządzenia dentystycznego, co nie stwarza żadnego zagrożenia dla pacjentów?

               3)

               Czy kwestionowany w niniejszej sprawie zakaz wydany przez maltański organ ds. służby zdrowia ma na celu zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia publicznego, zważywszy że wszelkie wadliwe protezy można wymienić bez stwarzania żadnego zagrożenia dla pacjentów?

               4)

               Czy sposób, w jaki strona pozwana, superintendent ds. zdrowia publicznego, interpretuje i wykonuje dyrektywę 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w odniesieniu do klinicznych techników dentystycznych, którzy wystąpili z wnioskiem o uznanie do tego samego maltańskiego organu ds. służby zdrowia, stanowi naruszenie zasady proporcjonalności?

      (1)  Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, s. 22).


title: Sprawa T-96/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 października 2006 r. — Monte di Maksima przeciwko OHIM — Höfferle Internationale (Valle della Luna) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wcześniejszego graficznego wspólnotowego znaku towarowego VALLE DE LA LUNA — Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 2 lit. a) i art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 października 2006 r. — Monte di Maksima przeciwko OHIM — Höfferle Internationale (Valle della Luna)
   (Sprawa T-96/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wcześniejszego graficznego wspólnotowego znaku towarowego VALLE DE LA LUNA - Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 2 lit. a) i art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 281/59)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Monte di Massima SAS di Pruneddu Leonardo & C. (Viddalba, Włochy) (przedstawiciele: E. Masu i P. Pittalis, avocats)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M.L. Capostagno, urzędnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: J.M. Höfferle Internationale Handelsgesellschaft mbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: G. Brugmann, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 listopada 2004 r. (sprawa R 269/2004-1), wydanej w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu między Monte di Massima SAS di Pruneddu Leonardo & C. a J.M. Höfferle Internationale Handelsgesellschaft mbH.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz przez interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005


title: Sprawa C-301/11: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/20

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-301/11)
   2011/C 252/38
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Rels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że aprobując utrzymanie w mocy art. 3.60 i 3.61 Wet inkomstenbelasting 2001 (ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z 2001 r.) oraz art. 15 c i 15 d Wet Vennootschapsbelasting 1969 (ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z 1969 r.) w dzisiejszym brzmieniu Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a w szczególności art. 49;

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja jest zdania, że opodatkowanie nieuzyskanej wartości dodanej w przypadku przeniesienia przedsiębiorstwa lub jego części do innego państwa członkowskiego, lub przeniesienia siedziby lub miejsca, w którym znajduje się rzeczywista siedziba spółki do innego państwa członkowskiego stanowi niezgodną z art. 49 TFUE przeszkodę dla swobody przedsiębiorczości


title: Sprawa T-356/16: Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2017 r. – Brita/EUIPO – Aquis Wasser-Luft-Systeme (maxima)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/63

         Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2017 r. – Brita/EUIPO – Aquis Wasser-Luft-Systeme (maxima)
   (Sprawa T-356/16) (1)

   (2017/C 144/96)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa C-17/08 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 lutego 2009 r. — MPDV Mikrolab GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) — Odmowa rejestracji — Słowny znak towarowy manufacturing score card — Charakter opisowy)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/15

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 lutego 2009 r. — MPDV Mikrolab GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-17/08 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) - Odmowa rejestracji - Słowny znak towarowy manufacturing score card - Charakter opisowy)
   2009/C 113/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: MPDV Mikrolab GmbH (przedstawiciel: adwokat W. Göpfert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 8 listopada 2007 r. w sprawie T-459/05 MPDV Mikrolab przeciwko OHIM (manufacturing score card), w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 października 2005 r., oddalającej odwołanie od decyzji eksperta, w której odmówiono rejestracji słownego znaku towarowego „manufacturing score card” dla towarów i usług należących do klas 9, 35 i 42 — Charakter odróżniający słownego znaku towarowego złożonego z wyrazów, z których każdy opisuje właściwości danych towarów lub usług

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               MPDV Mikrolab GmbH zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa C-473/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — IONAS STROUMSAS E.P.E. przeciwko GLAXOSMITHKLINE Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Phrmakeftikon Proiondon

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — IONAS STROUMSAS E.P.E. przeciwko GLAXOSMITHKLINE Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Phrmakeftikon Proiondon
   (Sprawa C-473/06)
   (2007/C 20/08)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Efeteio Athinon.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: IONAS STROUMSAS E.P.E.

      Strona pozwana: GLAXOSMITHKLINE Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy odmowa ze strony zajmującego pozycję dominującą przedsiębiorstwa dotycząca pełnej realizacji zamówień, które są jej przesłane przez greckich hurtowników produktów farmaceutycznych w przypadku, gdy zmierza ona do ograniczenia ich działalności eksportowej i zmniejszenia dzięki temu szkody wyrządzonej działalnością w zakresie handlu równoległego, stanowi sama w sobie nadużycie w rozumieniu art. 82 WE. Czy na odpowiedź na to pytanie ma wpływ fakt, iż handel równoległy jest niezwykle dochodowy dla hurtowników dzięki różnicom cen stosowanych w obrębie Unii Europejskiej spowodowanych interwencją ze strony państwa, tj. ze względu na fakt, iż rynek produktów farmaceutycznych nie rządzi się zasadami czystej konkurencji, gdyż charakteryzuje się w dużym stopniu wysokim stopniem interwencji ze strony państwa. Wreszcie, czy zadaniem władz krajowych właściwych w dziedzinie konkurencji jest stosowanie wspólnotowych reguł konkurencji w jednakowy sposób zarówno do rynków, które funkcjonują w sposób konkurencyjny, jak i do rynków, na których konkurencja jest zakłócana przez interwencje ze strony państwa.

               2.

               Jak należy oceniać ewentualny charakter nadużycia w przypadku, gdyby Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że ograniczenie handlu równoległego z przytoczonych powyżej powodów nie zawsze stanowi nadużycie, gdy jest ono dokonane przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą.

         W szczególności:

               2.1

               Czy właściwym jest stosowanie kryterium procentowego przekroczenia normalnego spożycia krajowego lub kryterium szkody, jaką ponosi przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą w odniesieniu do ogólnego obrotu i ogólnego zysku. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, jak należy określić poziom procentowy przekroczenia i wysokość poniesionej szkody — która przekłada się na procent ogólnego obrotu i zysku — powyżej którego rozpatrywane zachowanie staje się nadużyciem.

               2.2

               Czy należy podążać tokiem rozumowania opartym na wyważaniu interesów i — jeśli tak — jakiego rodzaju interesy należy wziąć pod uwagę.
               Dokładniej rzecz ujmując:

                           a)

                           czy ma tu znaczenie fakt, iż pacjent-odbiorca końcowy czerpie ograniczoną korzyść finansową z handlu równoległego; oraz

                           b)

                           czy i w jakim stopniu należy wziąć pod uwagę interes organów ubezpieczeniowych w zdobywaniu tańszych leków.

               2.3

               Jakie kryteria i założenia należy uznać za właściwe w niniejszej sprawie.


title: Sprawa C-40/07: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 8 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/42/WE — 79/409/EWG — Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/21

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 8 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-40/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/42/WE - 79/409/EWG - Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 315/36)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Recchia i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciel: I. M. Braguglia, pełnomocnik i S. Fiorentino, adwokat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak dokonania w wyznaczonym terminie transpozycji dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, str. 30)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.