title: Sprawa T-368/20: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2020 r. – Smiley Miley / EUIPO – Cyrus Trademarks (MILEY CYRUS)

text:
               3.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/32

      Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2020 r. – Smiley Miley / EUIPO – Cyrus Trademarks (MILEY CYRUS)
      (Sprawa T-368/20)
      (2020/C 255/42)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Smiley Miley, Inc. (Nashville, Tennessee, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat J. Devaureix)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cyrus Trademarks Ltd (Road Town, Brytyjskie Wyspy Dziewicze)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MILEY CYRUS” – zgłoszenie nr 12 807 111

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 kwietnia 2020 r. w sprawie R 2520/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  przyjęcie skargi do rozpoznania, w tym wszystkich dokumentów znajdujących się w załącznikach do niej oraz ich kopii;

                  —

                  uwzględnienie całego materiału dowodowego załączonego do skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz ewentualnego interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-369/20: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2020 r. – EFFAS / EUIPO – CFA Institute (CEFA Certified European Financial Analyst)

text:
               3.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/33

      Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2020 r. – EFFAS / EUIPO – CFA Institute
      (CEFA Certified European Financial Analyst)
      (Sprawa T-369/20)
      (2020/C 255/43)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: European Federation of Financial Analysts Society (EFFAS) (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Merico i G. Macias Bonilla)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: CFA Institute (Charlottesville, Wirginia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „CEFA Certified European Financial Analyst” – zgłoszenie nr 14 902 341

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie R 1082/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-370/20: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2020 r. – KL / EBI

text:
               3.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/33

      Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2020 r. – KL / EBI
      (Sprawa T-370/20)
      (2020/C 255/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KL (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

            w konsekwencji

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 8 lutego i 8 marca 2019 r. uznających, że skarżący jest zdolny do pracy, a jego nieobecność od dnia 18 lutego 2019 r. jest nieusprawiedliwiona;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji prezesa EBI z dnia 16 marca 2020 r. potwierdzającej wnioski komisji pojednawczej, a w konsekwencji decyzji z dnia 8 lutego i 8 marca 2019 r.;

            w związku z tym

                  —

                  nakazanie pozwanemu wypłaty renty inwalidzkiej z mocą wsteczną co do zasady od dnia 1 lutego 2019 r.;

                  —

                  zasądzenie od pozwanego odsetek za zwłokę od renty inwalidzkiej należnych od dnia 1 lutego 2019 r. do dnia całkowitej spłaty, przy czym wysokość odsetek ustala się według stopy procentowej Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o dwa punkty procentowe;

                  —

                  zasądzenie od EBI zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącego;

                  —

                  obciążenie EBI całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 46-1 i 48-1 regulaminu w sprawie rent i emerytur oraz art. 11 ust. 1 i 3 przepisów administracyjnych a także oczywistego błędu w ocenie.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku staranności.


title: Sprawa T-374/20: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2020 r. – KM / Komisja

text:
               3.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/34

      Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2020 r. – KM / Komisja
      (Sprawa T-374/20)
      (2020/C 255/45)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: KM (przedstawiciel: adwokat M. Müller-Trawinski)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 7 października 2019 r. zawartej w decyzji „Autorité Investie du Pouvoir de Nomination (AIPN)” nr R/627/19 z dnia 20 marca 2020 r., w której strona pozwana odmówiła przyznania stronie skarżącej renty rodzinnej oraz nakazanie stronie pozwanej wydania nowej decyzji zgodnie ze stanowiskiem Sądu i przyznania skarżącej renty rodzinnej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy.
                  Zarzut pierwszy dotyczy dyskryminacji polegającej na tym, że dla uzyskania prawa do renty rodzinnej istnieje wymóg zawarcia związku małżeńskiego przez pary heteroseksualne, podczas gdy w odniesieniu do wszystkich innych par wystarczająca jest jakakolwiek forma trwałego zarejestrowanego związku partnerskiego.

                  2.

                  Zarzut drugi.
                  Drugi zarzut dotyczy tego, że art. 18 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w związku z art. 20 tego samego załącznika ma charakter dyskryminujący i w związku z tym jest nieważny, ponieważ w przypadku urzędników pozostających w czynnej służbie jeden rok małżeństwa wystarcza do ustalenia istnienia stałego związku, uprawniającego do otrzymania renty rodzinnej w przypadku śmierci urzędnika, podczas gdy w przypadku małżonków urzędników, którzy zawarli z nimi związek małżeński po przejściu na emeryturę, aby móc otrzymać rentę rodzinną, należy wykazać aż pięć lat małżeństwa.


title: Sprawa T-378/20: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2020 r. – Ryanair/Komisja

text:
               3.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/35

      Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2020 r. – Ryanair/Komisja
      (Sprawa T-378/20)
      (2020/C 255/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F. Laprévote, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 kwietnia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.56795 (1); oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja Europejska naruszyła wymóg prawny zgodnie z którym, pomoc zatwierdzona na podstawie art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE powinna służyć naprawieniu szkód spowodowanych zdarzeniami nadzwyczajnymi a nie tylko szkód wyrządzonych jednemu poszkodowanemu takich zdarzeń.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja Europejska przeprowadzając kontrolę proporcjonalności pomocy w stosunku do szkód spowodowanych przez kryzys COVID-19, popełniła oczywisty błąd w ocenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja Europejska naruszyła konkretne postanowienia TFUE oraz ogólne zasady prawa europejskiego dotyczące zakazu dyskryminacji, swobodnego przepływu usług i swobodę przedsiębiorczości, które stanowiły podstawę liberalizacji transportu lotniczego w UE od końca lat 80. Liberalizacja rynku transportu lotniczego w UE pozwoliła na rozwój prawdziwie paneuropejskich tanich linii lotniczych. Komisja Europejska pominęła szkody spowodowane przez kryzys COVID-19 w odniesieniu do tych paneuropejskich linii lotniczych oraz ich rolę w sieci połączeń lotniczych Danii, pozwalając Danii na zastrzeżenie pomocy tylko dla SAS. W art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE przewidziano wyjątek od zakazu udzielania pomocy państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE, ale nie przewidziano wyjątku od innych norm i zasad TFUE.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja Europejska nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego pomimo poważnych trudności i naruszyła prawa proceduralne skarżącej.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że wydając swą decyzję Komisja uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia.

         (1)  Decyzja Komisji Europejskiej (UE) z dnia 15 kwietnia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.56795 -- Dania – Odszkodowanie za szkody wyrządzone Scandinavian Airlines w wyniku epidemii COVID-19 (jeszcze nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym)


title: Sprawa T-379/20: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2020 r. – Ryanair/Komisja

text:
               3.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/36

      Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2020 r. – Ryanair/Komisja
      (Sprawa T-379/20)
      (2020/C 255/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F. Laprévote, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) z dnia 24 kwietnia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.57061 (1); oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

            Strona skarżąca wniosła także o rozpatrzenie jej skargi w trybie przyspieszonym, o którym mowa w art. 23a Statutu Trybunału Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są podobne do zarzutów przedstawionych w sprawie T-378/20, Ryanair/Komisja.

         (1)  Decyzja Komisji Europejskiej (UE) z dnia 24 kwietnia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.57061 -- Szwecja – Odszkodowanie za szkody wyrządzone Scandinavian Airlines w wyniku epidemii COVID-19 (jeszcze nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym)


title: Sprawa C-580/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt (Niemcy) w dniu 30 lipca 2019 r. – RJ/Stadt Offenbach am Main

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt (Niemcy) w dniu 30 lipca 2019 r. – RJ/Stadt Offenbach am Main
      (Sprawa C-580/19)
      (2019/C 372/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Darmstadt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: RJ

         Strona przeciwna: Stadt Offenbach am Main

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 2 dyrektywy 2003/88/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że okresy dyżuru, w których pracownik podlega obowiązkowi stawienia się w ciągu dwudziestu minut w ubraniu służbowym i pojazdem służbowym na granicy miasta miejsca zatrudnienia, należy uznać za czas pracy, nawet jeżeli pracodawca nie wyznaczył pracownikowi żadnego miejsca pobytu, jednak pracownik jest znacznie ograniczony w zakresie wyboru miejsca pobytu i możliwości skupienia się na swoich sprawach – w wymiarze zarówno osobistym, jak i społecznym?

                  2.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                              Czy art. 2 dyrektywy 2003/88/WE, w sytuacji takiej jak ta przedstawiona w pierwszym pytaniu prejudycjalnym, należy interpretować w ten sposób, że przy definiowaniu pojęcia czasu pracy należy również wziąć pod uwagę, czy i w jakim zakresie podczas dyżuru, którego miejsce pełnienia nie zostało wyznaczone przez pracodawcę, należy spodziewać się regularnych poleceń wykonywania obowiązków służbowych?

         (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).


title: Sprawa T-217/17: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – FVE Holýšov I i in./Komisja (Pomoc państwa – Rynek energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii – Przepisy ustalające minimalną cenę odkupu energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii lub przyznające premię wytwórcom takiej energii elektrycznej – Zmiana pierwotnych przepisów – Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym po zakończeniu wstępnego etapu badania – Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE – Beneficjenci pomocy i akcjonariusze beneficjentów – Uzasadnione oczekiwania – Zasoby państwowe – Kompetencje Komisji do badania zgodności środków z przepisami prawa Unii innymi niż przepisy odnoszące się do pomocy państwa)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/42

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – FVE Holýšov I i in./Komisja
      (Sprawa T-217/17) (1)

      (Pomoc państwa - Rynek energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii - Przepisy ustalające minimalną cenę odkupu energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii lub przyznające premię wytwórcom takiej energii elektrycznej - Zmiana pierwotnych przepisów - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym po zakończeniu wstępnego etapu badania - Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE - Beneficjenci pomocy i akcjonariusze beneficjentów - Uzasadnione oczekiwania - Zasoby państwowe - Kompetencje Komisji do badania zgodności środków z przepisami prawa Unii innymi niż przepisy odnoszące się do pomocy państwa)
      (2019/C 413/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: FVE Holýšov I s. r. o. (Praga, Republika Czeska) i 27 innych skarżących, których nazwy wymieniono w załączniku I do wyroku (przedstawiciele: adwokaci A. Reuter, H. Wendt, C. Bürger, T. Christner, W. Schumacher, A. Compes i T. Herbold)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, P. Němečková i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Interwenientci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, T. Müller, O. Serdula i L. Dvořáková, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo A. Gavela Llopis, a następnie A. Rubio González i S. Centeno Huerta, pełnomocnicy), Republika Cypryjska (przedstawiciele: E. Symeonidou i E. Zachariadou, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciele: B. Ricziová i M. Kianička, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art.263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2016) 7827 final z dnia 28 listopada 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.40171 (2015/NN), dotyczącej wspierania produkcji energii ze źródeł odnawialnych, której streszczenie opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (JO 2017, C 69, s. 2)

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     FVE Holýšov I s. r. o. i inni skarżący, których nazwy wymieniono w załączniku, pokrywają, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                     Republika Czeska, Królestwo Hiszpanii, Republika Cypryjska i Republika Słowacka pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 202 z 26.6.2017.


title: Sprawa T-391/17: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Rumunia/Komisja (Prawo instytucjonalne – Europejska inicjatywa obywatelska – Ochrona mniejszości narodowych i językowych – Wzmocnienie różnorodności kulturowej i językowej – Częściowa rejestracja – Zasada przyznania kompetencji – Oczywisty brak uprawnień prawodawczych Komisji – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 5 ust 2 TUE – Artykuł 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 211/2011 – Artykuł 296 TFUE)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/43

      Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Rumunia/Komisja
      (Sprawa T-391/17) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Europejska inicjatywa obywatelska - Ochrona mniejszości narodowych i językowych - Wzmocnienie różnorodności kulturowej i językowej - Częściowa rejestracja - Zasada przyznania kompetencji - Oczywisty brak uprawnień prawodawczych Komisji - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 5 ust 2 TUE - Artykuł 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 211/2011 - Artykuł 296 TFUE)
      (2019/C 413/50)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: początkowo R. Radu, C.M. Florescu, E. Gane i L. Lițu, następnie C.M. Florescu, E. Gane i L. Lițu i C.R. Canțăr, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Krämer, L. Radu Bouyon i H. Stancu, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Węgry (przedstawiciele: M. Fehér, G. Koós i G. Tornyai, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/652 z dnia 29 marca 2017 r. w sprawie propozycji inicjatywy obywatelskiej „Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe” (Dz.U. 2017, L 92, s. 100).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Rumunia pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

                  3)

                     Węgry pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


title: Sprawa T-466/17: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Printeos i in./Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek kopert standardowych/katalogowych i specjalnych kopert z nadrukiem – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Częściowe stwierdzenie nieważności z uwagi na naruszenie obowiązku uzasadnienia – Decyzja zmieniająca – Postępowanie ugodowe – Grzywny – Kwota podstawowa – Wyjątkowe dostosowanie – Pułap wynoszący 10 % całkowitego obrotu – Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 – Zasada non bis in idem – Pewność prawa – Uzasadnione oczekiwania – Równość traktowania – Kumulacja sankcji – Proporcjonalność – Zasada słuszności – Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/44

      Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Printeos i in./Komisja
      (Sprawa T-466/17) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek kopert standardowych/katalogowych i specjalnych kopert z nadrukiem - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Częściowe stwierdzenie nieważności z uwagi na naruszenie obowiązku uzasadnienia - Decyzja zmieniająca - Postępowanie ugodowe - Grzywny - Kwota podstawowa - Wyjątkowe dostosowanie - Pułap wynoszący 10 % całkowitego obrotu - Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Zasada non bis in idem - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Równość traktowania - Kumulacja sankcji - Proporcjonalność - Zasada słuszności - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2019/C 413/51)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Printeos, SA (Alcalá de Henares, Hiszpania), Printeos Cartera Industrial, SL (Alcalá de Henares), Tompla Scandinavia AB (Sztokholm, Szwecja), Tompla France (Fleury-Mérogis, Francja), Tompla Druckerzeugnisse Vertriebs GmbH (Leonberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Brokelmann i P. Martínez-Lage Sobredo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, F. Jimeno Fernández i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające w pierwszej kolejności do stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2017) 4112 final z dnia 16 czerwca 2017 r., zmieniającej decyzję Komisji C(2014) 9295 final z dnia 10 grudnia 2014 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (AT.39780 – Koperty), a posiłkowo do obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżące.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.


title: Sprawa T-780/17: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – US/EBC (Służba publiczna – Personel EBC – Sprawozdanie z oceny 2016 – Coroczny przegląd wynagrodzeń i dodatków – Odmowa przekształcenia umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/44

      Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – US/EBC
      (Sprawa T-780/17) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBC - Sprawozdanie z oceny 2016 - Coroczny przegląd wynagrodzeń i dodatków - Odmowa przekształcenia umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2019/C 413/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: US (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. von Lindeiner i M. Rötting, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wagenbaura)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mająca na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego z 2016 r. i decyzji w sprawie corocznego przeglądu wynagrodzeń i dodatków za 2016 r. a po drugie, uzyskanie naprawienia szkody, jaką miał ponieść skarżący w następstwie tych decyzji.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     US zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawa T-13/18: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Crédit mutuel Arkéa/EUIPO – Confédération nationale du Crédit mutuel (Crédit Mutuel) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy Crédit Mutuel – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Brak charakteru odróżniającego – Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania – Skarga wzajemna – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Artykuł 59 ust. 1 lit. a) i art. 59 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/45

      Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Crédit mutuel Arkéa/EUIPO – Confédération nationale du Crédit mutuel (Crédit Mutuel)
      (Sprawa T-13/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Crédit Mutuel - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Skarga wzajemna - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Artykuł 59 ust. 1 lit. a) i art. 59 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 413/53)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Crédit Mutuel Arkéa (Le Relecq Kerhuon, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Casalonga, L. Codevelle i C. Bercial Arias)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Confédération nationale du Crédit mutuel (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci B. Moreau-Margotin i M. Merli, avocats)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2017 r. (sprawa R 1724/2016-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Crédit Mutuel Arkéa i Confédération nationale du Crédit Mutuel.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 8 listopada 2017 r. (sprawa R 1724/2016-5) w zakresie, w jakim stwierdziła ona, że zakwestionowany znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania w odniesieniu do towarów i usług, dla których był opisowy i nie miał charakteru odróżniającego.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     Skarga wzajemna zostaje oddalona.

                  4)

                     Crédit Mutuel Arkéa pokrywa jedną trzecią własnych kosztów oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez EUIPO i Confédération nationale du Crédit mutuel w związku ze skargą główną.

                  5)

                     EUIPO pokrywa dwie trzecie własnych kosztów oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez skarżącego w związku ze skargą główną.

                  6)

                     Confédération nationale du Crédit mutuel pokrywa dwie trzecie własnych kosztów poniesionych w związku ze skargą główną oraz koszty związane ze skargą wzajemną.

         (1)  Dz.U. C 94 z 12.3.2018.


title: Sprawa T-39/18: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – VF/EBC (Służba publiczna – Personel EBC – Sprawozdanie z oceny strony skarżącej – Coroczny przegląd wynagrodzeń i dodatków – Odmowa przekształcenia umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Zasada dobrej administracji)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/46

      Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – VF/EBC
      (Sprawa T-39/18) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBC - Sprawozdanie z oceny strony skarżącej - Coroczny przegląd wynagrodzeń i dodatków - Odmowa przekształcenia umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Zasada dobrej administracji)
      (2019/C 413/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: VF (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. von Lindeiner i D. Camilleri Podestà, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wagenbaura)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zasadniczo mająca na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności: (1) decyzji w sprawie corocznego przeglądu wynagrodzeń i dodatków za 2016 r. i (2) decyzji o nieprzekształceniu zawartej ze skarżącym umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony a po drugie uzyskanie naprawienia szkody, którą miał ponieść skarżący w następstwie tych decyzji.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     VF zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa T-68/18: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Fränkischer Weinbauverband/EUIPO (Kształt butelki elipsoidalnej) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego – Kształt wypukłej butelki elipsoidalnej, spłaszczonej z przodu i z tyłu – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/47

      Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Fränkischer Weinbauverband/EUIPO (Kształt butelki elipsoidalnej)
      (Sprawa T-68/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego - Kształt wypukłej butelki elipsoidalnej, spłaszczonej z przodu i z tyłu - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 413/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Fränkischer Weinbauverband eV (Würzburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Petri i M. Gilch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: W. Schramek, M. Fischer i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 grudnia 2017 r. (sprawa R 413/2017-4) dotyczącą rejestracji trójwymiarowego oznaczenia tworzonego przez kształt wypukłej butelki elipsoidalnej, spłaszczonej z przodu i z tyłu, jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Fränkischer Weinbauverband eV zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa T-219/18: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Piaggio & C./EUIPO – Zhejiang Zhongneng Industry Group (Mopedy) (Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający moped – Wcześniejszy wzór wspólnotowy – Podstawa unieważnienia – Indywidualny charakter – Odmienne całościowe wrażenie – Poinformowany użytkownik – Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Wykładnia zgodna art. 6 rozporządzenia nr 6/2002 – Brak użycia wcześniejszego niezarejestrowanego trójwymiarowego krajowego znaku towarowego w zarejestrowanym wzorze – Artykuł 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 – Brak nieuprawnionego użycia w zarejestrowanym wzorze dzieła chronionego przez prawo autorskie jednego z państw członkowskich – Artykuł 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/47

      Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Piaggio & C./EUIPO – Zhejiang Zhongneng Industry Group (Mopedy)
      (Sprawa T-219/18) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający moped - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Indywidualny charakter - Odmienne całościowe wrażenie - Poinformowany użytkownik - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Wykładnia zgodna art. 6 rozporządzenia nr 6/2002 - Brak użycia wcześniejszego niezarejestrowanego trójwymiarowego krajowego znaku towarowego w zarejestrowanym wzorze - Artykuł 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 - Brak nieuprawnionego użycia w zarejestrowanym wzorze dzieła chronionego przez prawo autorskie jednego z państw członkowskich - Artykuł 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002)
      (2019/C 413/56)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Piaggio & C. SpA (Pontedera, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Jacobacci, B. La Tella i B. Lucchetti)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Zhejiang Zhongneng Industry Group Co. Ltd (Taizhou City, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci M. Spolidoro, M. Gurrado, S. Verea i M. Balestriero)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 stycznia 2018 r. (sprawa R 1496/2015-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Piaggio & C. a Zhejiang Zhongneng Industry Group.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Piaggio & C. SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.


title: Sprawa T-255/18: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – US/EBC (Służba publiczna – Personel EBC – Umowa na czas określony – Odmowa przekształcenia umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/48

      Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – US/EBC
      (Sprawa T-255/18) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBC - Umowa na czas określony - Odmowa przekształcenia umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2019/C 413/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: US (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. von Lindeiner i M. Rötting, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wagenbaura)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mająca na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji EBC o nieprzekształceniu zawartej ze skarżącym umowy o pracę w umowę o pracę na czas nieokreślony i po drugie uzyskanie naprawienia szkody, jaką miał ponieść skarżący w następstwie tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     US zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa T-356/18: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Volvo Trademark/EUIPO – Paalupaikka (V V-WHEELS) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego V V-WHEELS – Wcześniejsze graficzne niezarejestrowane, krajowe i unijne znaki towarowe VOLVO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/49

      Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Volvo Trademark/EUIPO – Paalupaikka (V V-WHEELS)
      (Sprawa T-356/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego V V-WHEELS - Wcześniejsze graficzne niezarejestrowane, krajowe i unijne znaki towarowe VOLVO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 413/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Volvo Trademark Holding AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciele: adwokat T. Dolde, i M. Hawkins, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Bonne i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Paalupaikka Oy (Iisalmi, Finlandia)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2018 r. (sprawa R 1852/2017-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Volvo Trademark Holding a Paalupaikka.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 21 marca 2018 r. (sprawa R 1852/2017-4).

                  2)

                     EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Volvo Trademark Holding AB dla celów postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa T-458/18: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Multifit/EUIPO (real nature) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego real nature – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/49

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Multifit/EUIPO (real nature)
      (Sprawa T-458/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego real nature - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 413/59)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Multifit Tiernahrungs GmbH (Krefeld, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Weber i P. Gentili)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Walicka i M. Fischer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 maja 2018 r. (sprawa R 2650/2017-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego real nature jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 28 maja 2018 r. (sprawa R 2650/2017-2) w zakresie, w jakim na jej mocy odmówiono rejestracji oznaczenia słownego real nature jako unijnego znaku towarowego w odniesieniu do usług: „reklama; marketing; doradztwo organizacyjne i biznesowe w zakresie franchisingu; przekazywanie wiedzy gospodarczej (franchising)”, należących do klasy 35 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     Multifit Tiernahrungs GmbH pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez EUIPO. EUIPO pokrywa jedną trzecią własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 319 z 10.9.2018.


title: Sprawa T-492/18: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Zhadanov/EUIPO (Scanner Pro) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Scanner Pro – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/50

      Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Zhadanov/EUIPO (Scanner Pro)
      (Sprawa T-492/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Scanner Pro - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 413/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Igor Zhadanov (Odessa, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat P. Olson)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: G. Sakalaitė-Orlovskienė, S. Palmero Cabezas i H. O’Neill pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 czerwca 2018 r. (sprawa R 1812/2017-2), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Scanner Pro jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Igor Zhadanov zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa T-507/18: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Francja/Komisja (EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Wydatki poniesione przez Francję w ramach programu szczególnych opcji na rzecz regionów oddalonych i wyspiarskich (POSEI) – Nieprawidłowe księgowanie niektórych przesyłek bananów (lata budżetowe 2013 – 2016) – Ryczałtowa korekta finansowa)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/51

      Wyrok Sądu z dnia 24 września 2019 r. – Francja/Komisja
      (Sprawa T-507/18) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Francję w ramach programu szczególnych opcji na rzecz regionów oddalonych i wyspiarskich (POSEI) - Nieprawidłowe księgowanie niektórych przesyłek bananów (lata budżetowe 2013 - 2016) - Ryczałtowa korekta finansowa)
      (2019/C 413/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: F. Alabrune, D. Colas,
      S. Horrenberger A.-L. Desjonquères, A. Alidière i C. Mosser, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis i J. Aquilina, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/873 z dnia 13 czerwca 2018 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (JO 2018, L 152, p. 29), w zakresie w jakim na jej podstawie zastosowano wobec Republiki Francuskiej korektę ryczałtową w wysokości 5 %, równą kwocie 1 945 435, 39 EUR, w odniesieniu do „Innej pomocy bezpośredniej – POSEI” ze względu na „[n]ieprawidłowe księgowanie niektórych przesyłek bananów” w latach budżetowych 2013–2016.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 392 z 29.10.2018.


title: Sprawa T-650/18: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Reaktor Group/EUIPO (REAKTOR) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego REAKTOR – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru opisowego – Charakter odróżniający – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Bezpośredni i konkretny związek między towarami i usługami objętymi zgłoszeniem znaku towarowego)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/52

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Reaktor Group/EUIPO (REAKTOR)
      (Sprawa T-650/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego REAKTOR - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru opisowego - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Bezpośredni i konkretny związek między towarami i usługami objętymi zgłoszeniem znaku towarowego)
      (2019/C 413/62)
      Język postępowania: fiński

         Strony

         Strona skarżąca: Reaktor Group Oy (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat L. Laaksonen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: K. Kompari, pełnomocnik).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 sierpnia 2018 r. (sprawa R 2626/2017-2), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego REAKTOR jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 27 sierpnia 2018 r. (sprawa R 2626/2017-2) w zakresie, w jakim na jej mocy izba odwoławcza oddaliła odwołanie strony skarżącej na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia 2017/1001.

                  2)

                     EUIPO pokrywa koszty postępowania, w tym niezbędne koszty poniesione przez Reaktor Group Oy dla celów postępowania przed izbą odwoławczą.

         (1)  Dz.U. C 16 z 14.1.2019.


title: Sprawa T-553/16: Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2019 r. – von Blumenthal i in./EBI (Służba publiczna – Personel EBI – Wynagrodzenie – Coroczna waloryzacja podstawowej siatki płac – Metoda obliczania – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/52

      Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2019 r. – von Blumenthal i in./EBI
      (Sprawa T-553/16) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBI - Wynagrodzenie - Coroczna waloryzacja podstawowej siatki płac - Metoda obliczania - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 413/63)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Henry von Blumenthal (Bergem, Luksemburg) i 369 pozostałych skarżących wymienionych w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: T. Gilliams, G. Faedo i J. Klein, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia za luty 2015 r. oraz za kolejne miesiące, w których zastosowano względem skarżących decyzję Rady Dyrektorów EBI z dnia 16 grudnia 2014 r. oraz decyzję komitetu zarządzającego EBI z dnia 4 lutego 2015 r., a także artykuł opublikowany w dniu 6 lutego 2015 r. i zawiadomienie z dnia 10 lutego 2015 r. informujące personel o wydaniu tych dwóch decyzji, a po drugie, o zasądzenie na rzecz skarżących odszkodowania i zadośćuczynienia za doznaną przez skarżących szkodę i krzywdę.

         Sentencja

                  1)

                     Sąd stwierdza cofnięcie skargi przez Dominique’a Courbin’a.

                  2)

                     Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi Henry’ego von Blumenthala i pozostałych skarżących oprócz Dominique’a Courbin’a, wymienionych w załączniku.

                  3)

                     Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-78/15, przekazana do Sadu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-746/17: Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2019 r. – TrekStor/EUIPO – Beats Electronics (i.Beat jump) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku – Umorzenie postępowania – Artykuł 137 regulaminu postępowania przed Sądem – Koszty sądowe, których można było uniknąć – Artykuł 139 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/53

      Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2019 r. – TrekStor/EUIPO – Beats Electronics (i.Beat jump)
      (Sprawa T-746/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Umorzenie postępowania - Artykuł 137 regulaminu postępowania przed Sądem - Koszty sądowe, których można było uniknąć - Artykuł 139 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem)
      (2019/C 413/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: TrekStor Ltd (Hongkong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, M. Alber i A. Schönfleisch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Markakis i D. Walicka, a następnie E. Markakis, A. Söder i H. O’Neill).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Beats Electronics LLC (Culver City, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokat M. Petersenn i I. Fowler, solicitor)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 września 2017 r. (sprawa R 2236/2016-4), dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy Beats Electronics a TrekStor.

         Sentencja

                  1)

                     Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                     TrekStor Ltd i Beats Electronics LLC pokrywają własne koszty oraz każda z nich połowę kosztów poniesionych przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                     TrekStor i Beats Electronics zostają obciążone obowiązkiem zapłaty, przez każdą z nich, na rzecz Sądu kwoty 2 500 EUR na podstawie art. 139 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.


title: Sprawa T-812/14 RENV: Wyrok Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. – BPC Lux 2 i in./Komisja (Pomoc państwa – Pomoc przyznana przez władze portugalskie w ramach rozwiązania instytucji finansowej Banco Espírito Santo – Stworzenie i kapitalizacja instytucji pomostowej – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Brak legitymacji procesowej – Niedopuszczalność)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/23

      Wyrok Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. – BPC Lux 2 i in./Komisja
      (Sprawa T-812/14 RENV) (1)

      (Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez władze portugalskie w ramach rozwiązania instytucji finansowej Banco Espírito Santo - Stworzenie i kapitalizacja instytucji pomostowej - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Brak legitymacji procesowej - Niedopuszczalność)
      (2020/C 61/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BPC Lux 2 Sàrl (Senningerberg, Luksemburg) i 19 innych skarżących, których nazwy figurują w załączniku do wyroku (przedstawiciele: J. Webber, M. Steenson, solicitors, B. Woolgar i K. Bacon, barristers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i P.-J. Loewenthal, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i S. Jaulino, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Mendesa Pereirę)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 5682 z dnia 3 sierpnia 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.39250 (2014/N) – Portugalia – Rozwiązanie Banco Espírito Santo, SA.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                     BPC Lux 2 Sàrl i inni skarżący, których nazwy figurują w załączniku, pokrywają poza kosztami własnymi, koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszym postępowaniu i w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego.

                  3)

                     Komisja Europejska pokrywa koszty, które poniosła w postępowaniu odwoławczym.

                  4)

                     Republika Portugalska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa T-875/19: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2019 r. – Impera / EUIPO – Euro Games Technology (Flaming Forties)

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/3

      Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2019 r. – Impera / EUIPO – Euro Games Technology (Flaming Forties)
      (Sprawa T-875/19)
      (2020/C 129/03)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Impera GmbH (Steinhaus, Austria) (przedstawiciel: adwokat C. Straberger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Euro Games Technology Ltd (Vranya-Lozen-Triugulnika, Bułgaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Flaming Forties – zgłoszenie nr 16 761 769

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 października 2019 r. w sprawie R 2321/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie dokonanego przez stronę skarżącą zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 16 729 769 w całości lub, posiłkowo, przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą w razie wstąpienia do postępowania w charakterze interwenienta kosztami poniesionymi przez skarżącą;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez skarżącą, jeśli druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą nie zostanie obciążona kosztami;

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-72/20: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2020 r. – Satabank/EBC

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/3

      Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2020 r. – Satabank/EBC
      (Sprawa T-72/20)
      (2020/C 129/04)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Satabank plc (St. Julian’s, Malta) (przedstawiciel: O. Behrends, lawyer)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 26 listopada 2019 r., w której EBC odmawia dostępu do jej akt sprawy;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że EBC nie uwzględnił przysługującego stronie skarżącej podstawowego prawa podmiotowego dostępu do akt sprawy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzja EBC opiera się na zbyt wąskiej wykładni art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 (1).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że decyzja EBC naruszyła przysługujące stronie skarżącej prawo do odpowiednio uzasadnionej decyzji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przysługującego stronie skarżącej prawa do bycia wysłuchanym.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że EBC naruszył zasadę nemo auditur.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego zgodnie z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Rozporządzenie UE nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (Dz.U. 2014, L 141, s. 1).


title: Sprawa T-77/20: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2020 r. – Ascenza Agro i Afrasa / Komisja

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/4

      Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2020 r. – Ascenza Agro i Afrasa / Komisja
      (Sprawa T-77/20)
      (2020/C 129/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ascenza Agro, SA (Setúbal, Portugalia) i Afrasa, SA (Paterna-Valencia, Hiszpania) (przedstawiciele: K. Van Maldegem i P. Sellar, Rechtsanwälte oraz Solicitor V. McElwee, Solicitor.

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie niedopuszczalności i bezzasadności skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu (1);

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Naruszenie istotnych przepisów proceduralnych, ponieważ pozwana nie spełnia obowiązkowych wymogów określonych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji nr. 844/2012 (2) (art. 12 i 13) i wydała zaskarżony akt na podstawie niepełnego oszacowania ryzyka. Oznacza to, że zaskarżony akt prawny nie jest oparty jest na ustawowo wymaganej kompletnej podstawie naukowej.

                  2.

                  Naruszenie zasady przejrzystości w odniesieniu skarżącej wymienionej pod pozycją 1), ponieważ w żadnym momencie w toku procedury odnowienia nie zwrócono jej uwagi na to, że istnieją inne zastrzeżenia niż te, które zostały skomentowane w trakcie konsultacji społecznych albo wyrażone w ramach wniosku EFSA o przedłożenie dodatkowych informacji zgodnie z art. 13 ust. 3.

                  3.

                  Naruszenie istotnych przepisów proceduralnych, ponieważ zaskarżony akt prawny jest oparty na dwóch opiniach EFSA zamiast na sporządzonym przez EFSA standardowym sprawozdaniu z weryfikacji i skarżąca wymieniona pod pozycją 1) nie mogła przedłożyć jakiegokolwiek stanowiska naukowego aby dokonać przeanalizowania obaw pozwanej.

                  4.

                  Naruszenie zasady ostrożności: Zaskarżony akt prawny jest oparty na zasadzie ostrożności, która została zastosowana niezgodnie z prawem względem substancji chloropiryfosu metylowego, ponieważ skarżąca wymieniona pod pozycją 1) przedłożyła istotne dane, które – po ich przeanalizowaniu – ujawniły negatywne wyniki, tak że wymogi zasady ostrożności zostały spełnione. Ponadto zasada ostrożności może zostać zastosowana wyłącznie wtedy, gdy przeprowadzi się i zakończy ocenę ryzyka. W niniejszej sprawie jednak nie dokończono oceny ryzyka a sama zasada ostrożności stanowiła podstawę wniosku dla oceny ryzyka.

                  5.

                  Oczywisty błąd w ocenie, ponieważ pozwana przy przyjmowaniu zaskarżonego aktu prawnego wzięła pod uwagę nieistotny czynnik. Został on przyjęty w drodze procedury komitetowej wymagającej kwalifikowanej większości głosów w Stałym Komitecie ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz (SCoPAFF). Ze względu na zbliżające się wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej (tzw. Brexit) przedstawiciel Zjednoczonego Królestwa nie uczestniczył w posiedzeniu SCoPAFF w dniu 6 grudnia 2019 r. i zamiast tego udzielił Finlandii pełnomocnictwa do głosowania. Pełnomocnik Zjednoczonego Królestwa nie uczestniczył w posiedzeniu, ponieważ pod koniec sierpnia 2019 r. rząd Zjednoczonego Królestwa ogłosił nową politykę dotyczącą udziału tego kraju w posiedzeniach komitetów naukowych UE. Okoliczność, że Finlandia – a tym samym również pozwana – uwzględniła politykę motywowaną Brexitem oznacza, że przy wydaniu zaskarżonego aktu wzięto pod uwagę czynnik nieistotny.

                  6.

                  Naruszenie zasady dobrej administracji: Pozwana i EFSA stały na stanowisku, że chloropiryfos metylowy mógłby wzbudzać obawy zdrowotne i zorganizowały w tym celu spotkanie ekspertów, po którym zwrócono się do państwa członkowskiego będącego sprawozdawcą o przeprowadzenie dalszych poszukiwań literatury w celu potwierdzenia tych obaw. Badanie to doprowadziło do przyjęcia decyzji na podstawie badań niezgodnych z wymogami, bez umożliwienia skarżącej wymienionej pod pozycją 1) przedstawienia uwag w sprawie.

                  7.

                  Wniosek odnośnie do genotoksyczności jest prawnie nie do przyjęcia: Wniosek pozwanej, że chloropiryfos metylowy jest potencjalnie genotoksyczny, wynika z niezgodnego z prawem nadużycia podejścia opartego na analogii i na ocenie opartej na dowodach.

                  8.

                  Wniosek odnośnie do neurotoksyczności rozwojowej jest nieuzasadniony pod względem prawnym: Pozwana wyraziła obawy w odniesieniu do neurotoksyczności rozwojowej chloropiryfosu metylowego w oparciu o analogię ustaloną między chloropiryfosem metylowym a chloropiryfosem etylowym i związkami fosforoorganicznymi, bez wskazania w jaki sposób i na jakiej podstawie owa analogia jest właściwa z naukowego i prawnego punktu widzenia.

                  9.

                  Naruszenie przepisów dotyczących zaklasyfikowania jako działające szkodliwie na rozrodczość, kategoria 1B: Pozwana naruszyła przepisy rozporządzenia (WE) nr. 1272/2008 (3) w zakresie, w jakim wskazała, że zaklasyfikowanie chloropiryfosem metylowym jako działającego szkodliwie na rozrodczość, kategoria 1B, mogłoby być odpowiednie. To stanowisko opiera się na niezgodnym z prawem i niedostatecznie uzasadnionym analogicznym zastosowaniu rozporządzenia.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/17 z dnia 10 stycznia 2020 r. w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej chloropiryfos metylu, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2020, L 7, s. 11).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 844/2012 z dnia 18 września 2012 r. ustanawiające przepisy niezbędne do wprowadzenia w życie procedury odnowienia dotyczącej substancji czynnych, jak przewidziano w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. 2012, L 252, s. 26).

         (3)  Verordnung (EG) Nr. 1272/2008 des Europäischen Parlaments und des Rates vom 16. Dezember 2008 über die Einstufung, Kennzeichnung und Verpackung von Stoffen und Gemischen, zur Änderung und Aufhebung der Richtlinien 67/548/EWG und 1999/45/EG und zur Änderung der Verordnung (EG) Nr. 1907/2006 (ABl. 2008, L 353, S. 1).


title: Sprawa T-79/20: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2020 r. – AI / ECDC

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/6

      Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2020 r. – AI / ECDC
      (Sprawa T-79/20)
      (2020/C 129/06)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AI (przedstawiciel: L. Levi i A. Champetier, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji odmownej z dnia 5 kwietnia 2019 r. w przedmiocie jego wniosku o udzielenie wsparcia z dnia 10 kwietnia 2018 r.;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 listopada 2019 r. oddalającej jego zażalenie z dnia 5 lipca 2019 r.;

                  —

                  zasądzenie odszkodowania, które można oszacować ex aequo et bono na kwotę 75 000 EUR;

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i prawa do bycia wysłuchanym.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia art. 24 regulaminu pracowniczego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku dbałości.


title: Sprawa T-95/20: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Kazembe Musonda / Rada

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/7

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Kazembe Musonda / Rada
      (Sprawa T-95/20)
      (2020/C 129/07)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-Claude Kazembe Musonda (Lubumbashi Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci: T. Bontinck, P. De Wolf i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/2109 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ona skarżącego w poz. 9 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/2101 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ono skarżącego w poz. 9 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB oraz art. 2b ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do obrony, w tym naruszenia obowiązku uzasadnienia pozwalającego na usprawiedliwienie środków oraz zagwarantowanie skutecznej ochrony sądowej, a także naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do udziału skarżącego w czynach stanowiących poważne naruszenia praw człowieka w Demokratycznej Republice Konga.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa do poszanowania życia prywatnego, domniemania niewinności oraz zasady proporcjonalności.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący niemożności stosowania przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji Rady 2010/788/WPZiB z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga i uchylenia wspólnego stanowiska 2008/369/WPZiB (Dz.U. 2010, L 336, s. 30) oraz art. 2b ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1183/2005 z dnia 18 lipca 2005 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2005, L 193, s. 1). W tej kwestii skarżący twierdzi że kryterium prawne określone w tych artykułach, na którym opiera się umieszczenie jego nazwiska w przedmiotowych wykazach, narusza zasadę przewidywalności aktów Unii i zasadę proporcjonalności, ponieważ powierza Radzie arbitralne i dyskrecjonalne uprawnienie w zakresie oceny.


title: Sprawa T-97/20: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Kande Mupompa / Rada

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/8

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Kande Mupompa / Rada
      (Sprawa T-97/20)
      (2020/C 129/08)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Alex Kande Mupompa (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci: T. Bontinck, P. De Wolf i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/2109 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ona skarżącego w poz. 8 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/2101 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ono skarżącego w poz. 8 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB oraz art. 2b ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-95/20 Kazembe Musonda/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa T-99/20: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Golvabia Innovation / EUIPO (MaxWear)

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/8

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Golvabia Innovation / EUIPO (MaxWear)
      (Sprawa T-99/20)
      (2020/C 129/09)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Strona skarżąca: Golvabia Innovation AB (Anderstorp, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat D. Thorbjörnsson)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Wniosek o rejestrację słownego unijnego znaku towarowego MaxWear – zgłoszenie nr 17 953 494

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie R 888/2019-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zezwolenie na rejestrację znaku towarowego „MaxWear” w odniesieniu do żądanych towarów;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-101/20: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Ilunga Luyoyo / Rada

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/9

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Ilunga Luyoyo / Rada
      (Sprawa T-101/20)
      (2020/C 129/10)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ferdinand Ilunga Luyoyo (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci: T. Bontinck, P. De Wolf i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/2109 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ona skarżącego w poz. 3 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/2101 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ono skarżącego w poz. 3 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB oraz art. 2b ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-95/20 Kazembe Musonda/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa T-102/20: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Kampete / Rada

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/10

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Kampete / Rada
      (Sprawa T-102/20)
      (2020/C 129/11)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ilunga Kampete (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci: T. Bontinck, P. De Wolf i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/2109 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ona skarżącego w poz. 1 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/2101 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ono skarżącego w poz. 1 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB oraz art. 2b ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-95/20 Kazembe Musonda/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa T-103/20: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Mutondo / Rada

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/10

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Mutondo / Rada
      (Sprawa T-103/20)
      (2020/C 129/12)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Kalev Mutondo (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci: T. Bontinck, P. De Wolf i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/2109 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ona skarżącego w poz. 12 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/2101 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ono skarżącego w poz. 12 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB oraz art. 2b ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-95/20 Kazembe Musonda/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa T-104/20: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Ramazani Shadary / Rada

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/11

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Ramazani Shadary / Rada
      (Sprawa T-104/20)
      (2020/C 129/13)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Emmanuel Ramazani Shadary (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci: T. Bontinck, P. De Wolf i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/2109 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ona skarżącego w poz. 11 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/2101 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ono skarżącego w poz. 11 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB oraz art. 2b ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-95/20 Kazembe Musonda/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa T-105/20: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Ruhorimbere / Rada

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/11

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Ruhorimbere / Rada
      (Sprawa T-105/20)
      (2020/C 129/14)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Éric Ruhorimbere (Mbuji-Mayi, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci: T. Bontinck, P. De Wolf i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/2109 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ona skarżącego w poz. 10 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/2101 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ono skarżącego w poz. 10 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB oraz art. 2b ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-95/20 Kazembe Musonda/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa T-107/20: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. Boshab / Rada

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/13

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. Boshab / Rada
      (Sprawa T-107/20)
      (2020/C 129/16)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Évariste Boshab (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci: T. Bontinck, P. De Wolf i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/2109 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ona skarżącego w poz. 7 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/2101 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ono skarżącego w poz. 7 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB oraz art. 2b ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-95/20 Kazembe Musonda/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa T-106/20: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Amisi Kumba / Rada

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/12

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Amisi Kumba / Rada
      (Sprawa T-106/20)
      (2020/C 129/15)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Gabriel Amisi Kumba (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci: T. Bontinck, P. De Wolf i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/2109 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ona skarżącego w poz. 2 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/2101 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ono skarżącego w poz. 2 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB oraz art. 2b ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-95/20 Kazembe Musonda/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa T-108/20: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Kahimbi Kasagwe / Rada

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/13

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Kahimbi Kasagwe / Rada
      (Sprawa T-108/20)
      (2020/C 129/17)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Delphin Kahimbi Kasagwe (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci: T. Bontinck, P. De Wolf i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/2109 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ona skarżącego w poz. 6 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/2101 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ono skarżącego w poz. 6 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB oraz art. 2b ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-95/20 Kazembe Musonda/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa T-110/20: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Kanyama / Rada

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/14

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Kanyama / Rada
      (Sprawa T-110/20)
      (2020/C 129/19)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Célestin Kanyama (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci: T. Bontinck, P. De Wolf i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/2109 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ona skarżącego w poz. 4 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/2101 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ono skarżącego w poz. 4 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB oraz art. 2b ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-95/20 Kazembe Musonda/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa T-111/20: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – PT Wilmar Bioenergi Indonesia i in./Komisja

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/15

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – PT Wilmar Bioenergi Indonesia i in./Komisja
      (Sprawa T-111/20)
      (2020/C 129/20)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PT Wilmar Bioenergi Indonesia (Medan, Indonezja), PT Wilmar Nabati Indonesia (Medan), PT Multi Nabati Sulawesi (Sulawesi Utara, Indonezja) (przedstawiciele: P. Vander Schueren i E. Gergondet, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/2092 z dnia 28 listopada 2019 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz biodiesla pochodzącego z Indonezji (1) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżących;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżących w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja Europejska naruszyła art. 3 ust. 1 lit. a), art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt i), art. 3 ust. 2 i art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) i popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając, że płatności otrzymane od Funduszu na rzecz Plantacji Palm Olejowych stanowią subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych oraz nie korygując świadczeń, jakie miały zostać przez skarżących uzyskane z tytułu rabatów, a także kosztów związanych z transportem i kredytem, poniesionych w celu uzyskania rzekomych subsydiów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt iv), art. 3 ust. 1 lit. b), art. 3 ust. 2, art. 6 lit. d) oraz art. 28 ust. 5 rozporządzenia podstawowego i popełniła oczywiste błędy w ocenie, stwierdzając istnienie wsparcia władzy publicznej w odniesieniu do dostarczania surowego oleju palmowego za cenę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła art. 8 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, stwierdzając, że przemysłowi Unii grozi szkoda majątkowa.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła art. 8 ust. 5 oraz art. 8 ust. 6 rozporządzenia podstawowego i popełniła oczywiste błędy w ocenie, stwierdzając, że przywóz z Indonezji stwarza zagrożenie wyrządzenia przemysłowi Unii szkody, oraz nie uwzględniając wpływu przywozu z Argentyny.

         (1)  Dz.U. 2019 L 317, s. 42.


title: Sprawa T-113/20: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2020 r. – BSEF / Komisja

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/16

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2020 r. – BSEF / Komisja
      (Sprawa T-113/20)
      (2020/C 129/21)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bromine Science Environnemental Forum (BSEF) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci R. Cana, E. Mullier i H. Widemann)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2019/2021 z dnia 1 października 2019 r. ustanawiającego wymogi dotyczące ekoprojektu dla wyświetlaczy elektronicznych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE, zmieniającego rozporządzenie Komisji (WE) nr 1275/2008 i uchylającego rozporządzenie Komisji (WE) nr 642/2009 w zakresie, w jakim zakazuje stosowania fluorowcowanych środków zmniejszających palność;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym, przyjmując zaskarżone rozporządzenie, Komisja naruszyła art. 1 ust. 4 i art. 15 ust. 2 lit. c) ppkt (i) dyrektywy 2009/125/WE (1), działała ultra vires i przekroczyła granice swoich kompetencji, jak również podważyła skuteczność innych środków prawa Unii.

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim, Komisja naruszyła prawo strony skarżącej do obrony, zakazując stosowania fluorowcowanych środków zmniejszających palność w wyświetlaczach elektronicznych na mocy zaskarżonego rozporządzenia.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim, Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, nie uwzględniła wszystkich informacji, naruszyła art. 15 ust. 1 dyrektywy 2009/125/WE oraz nie wywiązała się z obowiązku przeprowadzenia odpowiedniej oceny wpływu ustanawiając zakaz stosowania fluorowcowanych środków zmniejszających palność na podstawie zaskarżonego rozporządzenia.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym, zaskarżone rozporządzenie narusza zasadę pewności prawa, ponieważ strona skarżąca znajduje się w sytuacji niedopuszczalnej niepewności prawa.

                  5.

                  Zgodnie z zarzutem piątym, zaskarżone rozporządzenie narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ zakaz stosowania fluorowcowanych środków zmniejszających palność przekracza granice tego, co odpowiednie i konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu oraz i nie jest najmniej uciążliwym środkiem, do którego Komisja mogła się odwołać.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem szóstym, zaskarżone rozporządzenie narusza zasadę równego traktowania, ponieważ zakaz stosowania fluorowcowanych środków zmniejszających palność jest dyskryminujący w stosunku do innych kategorii produktów oraz w stosunku do innych substancji.

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym, przyjmując zaskarżone rozporządzenie, Komisja naruszyła art. 15 ust. 1 dyrektywy 2009/125/WE i art. 5a ust. 1-4 i art. 7 i 8 decyzji 1999/468/WE (2) i działała ultra vires.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiająca ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią (Dz.U. 2009, L 285, s. 10).

         (2)  Decyzja Rady z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji, (Dz.U. 1999, L 184, s. 23).


title: Sprawa T-116/20: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2020 r. – Società agricola Vivai Maiorana i in. / Komisja

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/19

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2020 r. – Società agricola Vivai Maiorana i in. / Komisja
      (Sprawa T-116/20)
      (2020/C 129/24)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Società agricola Vivai Maiorana Ss (Curinga, Włochy), Confederazione Italiana Agricoltori – CIA (Rzym, Włochy), MIVA – Moltiplicatori Italiani Viticoli Associati (Faenza, Włochy) (przedstawiciele: E. Scoccini i G. Scoccini, avvocati)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/2072 z dnia 28 listopada 2019 r. w następującym zakresie: załącznik IV – części A (materiał siewny roślin pastewnych), B (materiał siewny roślin zbożowych), C (winorośl), F (materiał siewny warzyw), I (materiał nasadzeniowy warzyw) oraz J (rośliny sadownicze).

                  —

                  stwierdzenie nieskuteczności rozporządzenia UE 2016/2031 w odniesieniu do art. 36, do załącznika i sekcja 4 pkt 3 i do art. 73 ust. 2.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest skierowana przeciwko rozporządzeniu wykonawczemu Komisji (UE) 2019/2072 z dnia 28 listopada 2019 r. ustanawiającemu jednolite warunki wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031 w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin i uchylającemu rozporządzenie Komisji (WE) nr 690/2008 oraz zmieniającemu rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/2019 (Dz.U. 2019, L 319, s. 1), w części obejmującej: załącznik IV – części A (materiał siewny roślin pastewnych), B (materiał siewny roślin zbożowych), C (winorośl), F (materiał siewny warzyw), I (materiał nasadzeniowy warzyw) oraz J (rośliny sadownicze).
      Na poparcie skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 36 lit. e) i f) rozporządzenia (UE) nr 2016/2031, zasady proporcjonalności i wystąpienia w niniejszym przypadku braku uzasadnienia

                              —

                              W tym względzie skarżąca podnosi, że próg występowania regulowanych agrofagów niekwarantannowych dla Unii („RAN”) na rodzimych roślinach przeznaczonych do sadzenia równy 0 %, określony przez Komisję w załączniku IV do rozporządzenia UE 2019/2071 został ustalony bez zbadania, wymaganego zgodnie z art. 36 lit. E) i f), czy występowanie RAN powoduje niedopuszczalne skutki gospodarcze i czy dostępne są wykonalne środki pozwalające zapobiec temu występowaniu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia Międzynarodowego traktatu FAO o zasobach genetycznych roślin dla żywności i rolnictwa

                              —

                              Skarżące podnoszą w tym względzie, że wprowadzenie zerowego progu dla RAN występujących na rodzimych zasobach roślinnych stanowi naruszenie art. 9 Międzynarodowego traktatu FAO o zasobach genetycznych roślin dla żywności i rolnictwa podpisanego przez Unię Europejska i poszczególne państwa członkowskie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 (Dz.U. 2018 L 150, s. 1)

                              —

                              Skarżące podnoszą w tym względzie, że proces selekcji i ujednolicania odmian roślinnych, wynikający ich zdaniem z zastosowania progów dla RAN, wyraźnie narusza przepisy rozporządzenia (UE) 2018/848.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący braku zgodności z polityką rolną Unii Europejskiej

                              —

                              Skarżące podnoszą w tym względzie, że wprowadzenie progów dla RAN jest niezgodne z polityką rolną Unii Europejskiej, a w szczególności z:

                                          —

                                          dyrektywą Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. 1992, L 206, s. 7);

                                          —

                                          rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (dz.u. 2012, L 343, s. 1);

                                          —

                                          rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.U.2013, L 347, s. 487);

                                          —

                                          artykułem 8 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. 2014, L 227, s. 1).