title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie C-277/02 EU-Wood-Trading GmbH przeciwko Sonderabfall-Management-Gesellschaft Rheinland-Pfalz mbH (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht): (Środowisko — Odpady — Rozporządzenie (EWG) nr 259/93 dotyczące wysyłek odpadów — Odpady przeznaczone do odzysku — Sprzeciw — Właściwość organu wysyłki — Odzysk niespełniający wymogów art. 4 dyrektywy 75/442 EWG lub przepisów krajowych — Właściwość organu wysyłki do wniesienia takiego sprzeciwu)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 16 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-277/02 EU-Wood-Trading GmbH przeciwko Sonderabfall-Management-Gesellschaft Rheinland-Pfalz mbH (1) (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht):
   (Środowisko - Odpady - Rozporządzenie (EWG) nr 259/93 dotyczące wysyłek odpadów - Odpady przeznaczone do odzysku - Sprzeciw - Właściwość organu wysyłki - Odzysk niespełniający wymogów art. 4 dyrektywy 75/442 EWG lub przepisów krajowych - Właściwość organu wysyłki do wniesienia takiego sprzeciwu)
   (2005/C 45/04)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-277/02, mającej za przedmiot wniosek, który wpłynął do Trybunału dnia 29 lipca 2002 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz (Niemcy), postanowieniem z dnia 3 lipca 2002 r., w postępowaniu: EU-Wood-Trading GmbH przeciwko Sonderabfall-Management-Gesellschaft Rheinland-Pfalz mbH, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: L. Hewlett, administrator, wydał w dniu 16 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Art. 7 ust. 4 lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar w brzmieniu zmienionym decyzjami Komisji 98/368 z dnia 18 maja 1998 r. i 1999/816 z dnia 24 listopada 1999 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciw wobec wysyłki odpadów przeznaczonych do odzysku, który może być wniesiony przez uprawnione do tego właściwe organy wysyłki i miejsca przeznaczenia, może opierać się nie tylko na względach związanych z przewozem samych odpadów w obszarze jurysdykcji każdego właściwego organu, ale także związanych z odzyskiem przewidzianym w ramach tej wysyłki.

               2)

               Art. 7 ust. 4 lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia nr 259/93 w brzmieniu zmienionym decyzjami Komisji 98/368 i 1999/816 należy interpretować w ten sposób, że właściwy organ wysyłki, aby sprzeciwić się wysyłce odpadów może - oceniając wpływ planowanego odzysku na zdrowie i środowisko w miejscu przeznaczenia wysyłki i przestrzegając zasadę proporcjonalności - opierać się na kryteriach, którym podlega odzysk w państwie wysyłki w celu uniknięcia skutków tego odzysku, nawet jeśli są one bardziej rygorystyczne aniżeli kryteria obwiązujące w państwie przeznaczenia wysyłki.

               3)

               Art. 7 ust. 4 lit a) tiret drugie rozporządzenia nr 259/93 w brzmieniu zmienionym decyzjami Komisji 98/368 i 1999/816 należy interpretować w ten sposób, że właściwy organ wysyłki nie może powoływać się na własne przepisy w celu wniesienia sprzeciwu wobec wysyłki odpadów, który opiera się na takiej okoliczności, że planowany odzysk jest niezgodny z krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi odnoszącymi się do ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i ochrony zdrowia.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.08.2003.


title: Sprawy połączone od C-148/13 do C-150/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 grudnia 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Raad van State – Niderlandy) – A (C-148/13), B (C-149/13), C (C-150/13)/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej — Artykuł 4 — Ocena faktów i okoliczności — Szczegółowe zasady oceny — Uwzględnienie określonych dowodów — Zakres uprawnień właściwych organów krajowych — Obawa przed prześladowaniem ze względu na orientację seksualną — Różnice między z jednej strony ograniczeniami odnoszącymi się do sprawdzania oświadczeń oraz dokumentacji lub innego materiału dowodowego w odniesieniu do podnoszonej orientacji seksualnej osoby ubiegającej się o azyl oraz z drugiej strony ograniczeniami odnoszącymi się do sprawdzania tych elementów w odniesieniu do innych powodów prześladowania — Dyrektywa 2005/85/WE ﾀﾔ Minimalne normy dotyczące procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich — Artykuł 13 — Wymogi dotyczące przesłuchania — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 1 — Godność człowieka — Artykuł 7 — Poszanowanie życia prywatnego i rodzinnego)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 grudnia 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Raad van State – Niderlandy) – A (C-148/13), B (C-149/13), C (C-150/13)/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawy połączone od C-148/13 do C-150/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej - Artykuł 4 - Ocena faktów i okoliczności - Szczegółowe zasady oceny - Uwzględnienie określonych dowodów - Zakres uprawnień właściwych organów krajowych - Obawa przed prześladowaniem ze względu na orientację seksualną - Różnice między z jednej strony ograniczeniami odnoszącymi się do sprawdzania oświadczeń oraz dokumentacji lub innego materiału dowodowego w odniesieniu do podnoszonej orientacji seksualnej osoby ubiegającej się o azyl oraz z drugiej strony ograniczeniami odnoszącymi się do sprawdzania tych elementów w odniesieniu do innych powodów prześladowania - Dyrektywa 2005/85/WE - Minimalne normy dotyczące procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich - Artykuł 13 - Wymogi dotyczące przesłuchania - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 1 - Godność człowieka - Artykuł 7 - Poszanowanie życia prywatnego i rodzinnego))
   (2015/C 046/05)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A (C-148/13), B (C-149/13), C (C-150/13)

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      przy udziale: United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 3 lit. c) dyrektywy 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony oraz art. 13 ust. 3 lit. a) dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by w ramach badania przez właściwe organy krajowe, działające pod kontrolą sądu, faktów i okoliczności dotyczących podnoszonej orientacji seksualnej osoby ubiegającej się o azyl, której wniosek motywowany jest obawą przed prześladowaniem ze względu na tę orientację, oświadczenia wnioskodawcy, jak również dokumentacja i inny materiał dowodowy przedstawione na poparcie tego wniosku były przedmiotem oceny przeprowadzanej przez te organy w drodze przesłuchań opartych wyłącznie na stereotypowych pojęciach dotyczących zachowań osób homoseksualnych.

               2)

               Artykuł 4 dyrektywy 2004/83, czytany w świetle art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by w ramach tego badania właściwe organy krajowe przeprowadzały szczegółowe przesłuchania na okoliczność praktyk seksualnych osoby ubiegającej się o azyl.

               3)

               Artykuł 4 dyrektywy 2004/83, czytany w świetle art. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by w ramach tego badania rzeczone organy uwzględniały dowody takie jak dokonanie przez daną osobę ubiegającą się o azyl czynności homoseksualnych, poddanie się przez nią testom mającym wykazać jej homoseksualność lub przedstawienie przez nią zapisów wideo takich czynności.

               4)

               Artykuł 4 ust. 3 dyrektywy 2004/83 oraz art. 13 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2005/85 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by w ramach tego samego badania właściwe organy krajowe stwierdzały brak wiarygodności danej osoby ubiegającej się o azyl z tego jedynie powodu, że wskazywana orientacja seksualna tego wnioskodawcy nie została podniesiona przy pierwszej okazji, gdy mógł on przedstawić powody prześladowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa T-281/13: Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. – Golam przeciwko OHIM – meta Fackler Arzneimittel (METABIOMAX) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego METABIOMAX — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy metabiarex — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/14

         Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. – Golam przeciwko OHIM – meta Fackler Arzneimittel (METABIOMAX)
   (Sprawa T-281/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego METABIOMAX - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy metabiarex - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 245/19
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sofia Golam (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Trovas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: meta Fackler Arzneimittel GmbH (Springe, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 marca 2013 r. (sprawa R 2022/2011-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między meta Fackler Arzneimittel GmbH a Sofią Golam.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sofia Golam zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.


title: Sprawa T-183/12: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2012 r. — European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki-Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/17

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2012 r. — European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki-Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji
   (Sprawa T-183/12)
   2012/C 200/36
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg) i Evropaïki Dynamiki-Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Żądania

   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Policji (zwanego dalej „Europolem”) z dnia 16 lutego 2012 r., na podstawie której to decyzji zawarto umowę ramową z przedsiębiorstwem Capgemini Nederland BV w ramach otwartego postępowania przetargowego nr D/C3/1104;

               —

               nakazanie Europolowi naprawienia szkody poniesionej przez stronę skarżącą wskutek utraty możliwości zawarcia umowy ramowej, która to szkoda została przez nią oszacowana na kwotę 161 887 EUR, wraz z odsetkami od dnia ogłoszenia wyroku oraz

               —

               obciążenie Europolu wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem skarżących należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 263 TFUE z tego powodu, że Europol zmienił w trakcie postępowania przetargowego wiele kryteriów udzielenia zamówienia odnoszących się do oceny oferty zarówno technicznej, jak i ekonomicznej oferentów, z oczywistym naruszeniem obowiązujących przepisów rozporządzenia finansowego nr 1605/2002 (1) i jego rozporządzenia wykonawczego nr 2342/2002 (2) oraz utrwalonego orzecznictwa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.


title: Sprawa C-662/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 13 grudnia 2013 r. — Surgicare — Unidades de Saúde S.A. przeciwko Fazenda Pública

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 13 grudnia 2013 r. — Surgicare — Unidades de Saúde S.A. przeciwko Fazenda Pública
   (Sprawa C-662/13)
   2014/C 78/06
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Surgicare — Unidades de Saúde SA

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Pytanie prejudycjalne

   Czy jeżeli organ podatkowy podejrzewa praktykę stanowiącą nadużycie zmierzające do uzyskania zwrotu podatku VAT, przy czym prawo portugalskie przewiduje uprzednie obowiązkowe postępowanie mające zastosowanie do praktyk stanowiących nadużycie w dziedzinie podatków, należy przyjąć, że takie postępowanie nie ma zastosowania w dziedzinie podatku VAT z uwagi na wspólnotowe pochodzenie tego podatku?


title: Sprawa T-41/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2008 r. — Vakakis przeciwko Komisji

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/67

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2008 r. — Vakakis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-41/08) (1)

   (2008/C 209/121)

      Język postępowania: angielski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie C-293/03 Georgio My przeciwko Office national des pensions (ONP) (wniosek Tribunal du travail o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Urzędnicy — Przeniesienie praw do emerytury — Art. 11 Załącznika VIII Regulaminu pracowniczego — Zasiłek przedemerytalny — Uwzględnienie okresów zatrudnienia w ramach Wspólnot Europejskich — Art. 10 WE)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 16 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-293/03 Georgio My przeciwko Office national des pensions (ONP) (wniosek Tribunal du travail o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Urzędnicy - Przeniesienie praw do emerytury - Art. 11 Załącznika VIII Regulaminu pracowniczego - Zasiłek przedemerytalny - Uwzględnienie okresów zatrudnienia w ramach Wspólnot Europejskich - Art. 10 WE)
   (2005/C 45/16)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-293/03, mającej za przedmiot wniosek, wpisany do rejestru dnia 4 lipca 2003 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunal du travail w Brukseli (Belgia), postanowieniem z dnia 20 maja 2003 r., w postępowaniu w sprawie Georgio My przeciwko Office national des pensions (ONP), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen (sprawozdawca), G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator wydał w dniu 16 grudnia 2004 wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Wykładni art. 10 WE, w związku z przepisami regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, należy dokonywać w ten sposób, iż przepis prawa krajowego, który nie pozwala na zaliczenie stażu pracy nabytego przez obywatela Unii w służbie instytucji wspólnotowej, w celu nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z krajowego systemu emerytalnego, jest sprzeczny z tym artykułem traktatu.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003


title: Sprawa C-426/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte – Włochy) – Heart Life Croce Amica Srl/Regione Piemonte

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/22

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte – Włochy) – Heart Life Croce Amica Srl/Regione Piemonte
   (Sprawa C-426/14) (1)

   (2015/C 213/38)
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa C-312/08: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/37

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-312/08)
   (2008/C 223/60)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: H. Støvlbæk, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób, w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii (1), a w każdym razie nie informując o ich przyjęciu Komisji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 stycznia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 363, s. 141.


title: Sprawa T-538/14: Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2016 r. – Peri/OHIM (Multiprop) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego Multiprop — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/30

         Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2016 r. – Peri/OHIM (Multiprop)
   (Sprawa T-538/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego Multiprop - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 136/42)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peri GmbH (Weißenhorn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Eck i A. Bognár)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, a następnie S. Hanne pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 kwietnia 2014 r. (sprawa R 1661/2013-1) dotyczącej zgłoszenia do rejestracji oznaczenia słownego Multiprop jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Peri GmbH pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 329 z 22.9.2014.


title: Sprawa T-343/08: Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2008 r. — Arkema France przeciwko Komisji

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/44

         Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2008 r. — Arkema France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-343/08)
   (2008/C 285/81)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Arkema France (Colombes, Francja) (przedstawiciele: A. Winckler, S. Sorinas Jimeno i H. Kanellopoulos, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 230 WE, nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 11 czerwca 2008 r. w sprawie COMP/38.695 w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               ewentualnie, uchylenie lub obniżenie, na podstawie art. 229 WE, kwoty grzywny nałożonej na skarżącą na mocy tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 2626 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2008 r. w sprawie COMP/38.695 — Chloran sodu, w której Komisja uznała, że niektóre przedsiębiorstwa, w tym skarżąca, naruszyły art. 81 ust. 1 WE oraz art. 53 ust. 1 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez przydzielanie limitów sprzedaży, ustalanie cen, wymianę wrażliwych pod względem handlowym informacji dotyczących cen oraz wielkości sprzedaży, jak również poprzez nadzorowanie wykonania tych antykonkurencyjnych ustaleń na rynku chloranu sodu w Europejskim Obszarze Gospodarczym.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty oparte na:

               —

               naruszeniu zasad związanych z przypisaniem spółce dominującej odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez jej spółkę zależną, ponieważ Komisja popełniła błędy w ustaleniach faktycznych, stwierdzając, że Elf Aquitaine miała decydujący wpływ na politykę handlową skarżącej;

               —

               naruszeniu prawa skarżącej do obrony oraz zasad proporcjonalności, non bis in idem, równego traktowania i dobrej administracji w związku z tym, że kwota podstawowa grzywny nałożonej na skarżącą została podwyższona o 90 % z tytułu powrotu do naruszenia;

               —

               niedocenieniu wartości informacji przekazanych przez skarżącą na podstawie komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r. (1), ponieważ skarżąca powinna była skorzystać z obniżki grzywny w wysokości między 30 a 50 %; i

               —

               błędach co do prawa i w ustaleniach faktycznych oraz naruszeniu zasad dobrej administracji, proporcjonalności i równego traktowania, ponieważ Komisja nie przyznała skarżącej obniżki grzywny z tytułu współpracy skarżącej podczas postępowania administracyjnego.

      (1)  Komunikat Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. 2002 C 45, s. 3).


title: Sprawa C-102/06: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/9/WE — Minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl w państwach członkowskich — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/20

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-102/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/9/WE - Minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl w państwach członkowskich - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 326/39)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: C. O'Reilly et W. Bogensberger, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (Przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak wprowadzenia w życie w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl (Dz.U. L 31 str.18)
   Sentencja

               1)

               Nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.04.2006.


title: Sprawa C-51/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Schutzverband der Spirituosen-Industrie eV przeciwko Sonnthurn Vertriebs GmbH

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/17

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Schutzverband der Spirituosen-Industrie eV przeciwko Sonnthurn Vertriebs GmbH
   (Sprawa C-51/11) (1)

   2013/C 38/25
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011.


title: Sprawa T-120/08: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2008 r. — Arch Chemicals Inc. i in. przeciwko Komisji

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/34

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2008 r. — Arch Chemicals Inc. i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-120/08)
   (2008/C 128/74)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Arch Chemicals, Inc. (Norwalk, Stany Zjednoczone), Arch Timber Protection Ltd (Castleford, Zjednoczone Królestwo), Bactria Industriehygiene-Service Verwaltungs GmbH (Kirchheimbolanden, Niemcy), Rhodia UK Ltd (Watford, Zjednoczone Królestwo), Sumitomo Chemical (UK) plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) oraz Troy Chemical Company BV (Maassluis, Niderlandy) (przedstawiciele: C. Mereu, K. Van Maldegem, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna, lub tytułem żądania ewentualnego pozostawienie zarzutu niedopuszczalności do rozstrzygnięcia w ramach analizy istoty sprawy lub tytułem dalszego żądania ewentualnego wstrzymanie się od rozstrzygnięcia do wydania wyroku kończącego postępowanie;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 ust. 2 (i załącznika II), art. 4, art. 7 ust. 3, art. 14 ust. 2 akapit drugi, art. 15 ust. 3 oraz art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem i nieskuteczności wobec skarżących art. 9 lit. a), art. 10 ust. 3, art. 11 i art. 16 ust. 1 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem i nieskuteczności wobec skarżących art. 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1896/2000 z dnia 7 września 2000 r. w sprawie pierwszej fazy programu określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produktów biobójczych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem dotyczącym drugiego przeglądu”) oraz uchylającego rozporządzenie Komisji (WE) nr 2032/2003 (2), na podstawie tego, że zaskarżone przepisy:

               (i)

               utrzymują w bieżącym przeglądzie substancji brzmienie i/lub treść przepisów wprowadzonych pierwotnie rozporządzeniem (WE) nr 2032/2003 zaskarżonym poprzednio przez skarżących (sprawy od T-75/04 do T-79/04) w sposób naruszający ich prawa oraz uzasadnione oczekiwania na podstawie dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (zwanej dalej „dyrektywą dotyczącą wprowadzenia do obrotu środków biobójczych”) (3);

               (ii)

               są wzajemnie sprzeczne i pozostają w sprzeczności z dyrektywą dotyczącą wprowadzenia do obrotu środków biobójczych, oraz

               (iii)

               naruszają postanowienia traktatu WE i szereg istotnych zasad prawa wspólnotowego, takich jak zasady niezakłóconej konkurencji, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji oraz prawo własności i swobodę wykonywania działalności gospodarczej.

         Ponadto skarżący twierdzą, że jako uczestnikom drugiego przeglądu, przysługują im gwarancje proceduralne i prawo do ochrony informacji (tj. wyłączne prawo) w odniesieniu do informacji zawartych w ich notyfikacjach i pełnej dokumentacji we wszystkich państwach członkowskich zgodnie z art. 12 dyrektywy dotyczącej wprowadzenia do obrotu środków biobójczych. Jednakże zdaniem skarżących art. 4 rozporządzenia dotyczącego drugiego przeglądu, który nie wymaga aby państwa członkowskie unieważniły rejestracje produktów biobójczch odpowiadające notyfikowanym przez skarżące substancjom czynnym w określonym typie produktów, będące w posiadaniu konkurencyjnych spółek, które nie uczestniczą w przeglądzie i nie mają dostępu do informacji przedstawionych przez skarżących dla potrzeb przeglądu, de jure i de facto narusza wyłączne prawo gwarantowane skarżącym w art. 12 dyrektywy dotyczącej wprowadzenia do obrotu środków biobójczych. Ponadto skarżący twierdzą, że Komisja naruszyła przyznane jej w dyrektywie dotyczącej wprowadzenia do obrotu środków biobójczych uprawnienia, wdrażając tę dyrektywę w sposób wykraczając poza jej treść jak też naruszający prawa i oczekiwania skarżących. Co więcej, podniesione zostało, że zaskarżony środek narusza postanowienia traktatu WE dotyczące uczciwej konkurencji umożliwiając spółkom, które nie uczestniczyły w przeglądzie i nie poniosły wydatków inwestycyjnych pozostanie na rynku i uzyskanie konkurencyjnej przewagi nad skarżącymi.
   Skarżący podnoszą wreszcie zarzut niezgodności z prawem art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000 oraz art. 9 lit. a), art. 10 ust. 3 art. 11 i art. 16 ust. 1 dyrektywy dotyczącej wprowadzenia do obrotu środków biobójczych.

      (1)  Dz.U. 2007 L 325, str. 3.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1896/2000 (Dz.U. 2003 L 307, str. 1).

      (3)  Dz.U. 1998 L 123, str. 1.


title: Sprawa C-433/07: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/38

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-433/07)
   (2007/C 269/64)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: C. Zandra i M. Telles Romão, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Komisji 2005/30/WE (1) z dnia 22 kwietnia 2005 r. zmieniającej, dla dostosowania do postępu technicznego, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/24/WE i 2002/24/WE odnoszące się do homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych, a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 17 maja 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 106, str. 17.


title: Sprawa T-112/07: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Hitachi i inni przeciwko Komisji

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/22

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Hitachi i inni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-112/07)
   (2007/C 129/38)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Hitachi Ltd (Tokyo, Japonia), Hitachi Europe Ltd (Maidenhead, Zjednoczone Królestwo), Japan AE Power Systems Corp. (Tokyo, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci: M. Reynolds, P. Mansfield and D. Arts)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Strony skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, w zakresie, w jakim jest ona ich adresatem;

               —

               w konsekwencji, umorzenie grzywien, które zostały na nie nałożone;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji, w zakresie, w jakim dotyczy on każdej z nich, lub przynajmniej umorzenie lub obniżenie grzywien nałożonych na każdą z nich;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z art. 225 i 230 WE, skarżący wnieśli skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r. (Sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową C(2006) 6762 wersja ostateczna), na podstawie której Komisja uznała skarżących oraz inne przedsiębiorstwa jako odpowiedzialnych za naruszenie art. 81 WE i art. 53 EOG, którego dopuścili się w sektorze rozdzielnic z izolacją gazową (zwanych dalej „RIG”) zawierając szereg porozumień i uzgodnionych praktyk polegających na a) podziale rynku, b) przydzieleniu ilości i zachowaniu poszczególnych udziałów rynkowych, c) przyznaniu określonym producentom poszczególnych projektów RIG (ustalanie ofert przetargowych) oraz manipulowaniu procedurą przetargową w zakresie tych projektów, d) ustalaniu cen, e) zawieraniu porozumień w celu zaprzestania umów licencyjnych z podmiotami niebiorącymi udziału w kartelu oraz f) wymianie istotnych informacji rynkowych. Posiłkowo, skarżący wnoszą na podstawie art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1) o umorzenie lub zmniejszenie grzywien, które zostały nałożone na każdego z nich.
   Podstawy, na które powołują się skarżący wnosząc tą skargę można streścić w sposób następujący. Skarżący podnoszą naruszenie przez Komisję podstawowych zasad dotyczących prawa do obrony, naruszenie art. 2 rozporządzenia 1/2003 oraz art. 81 WE, jak również ogólnych zasad prawa wspólnotowego w sposób następujący:
   W pierwszej kolejności, utrzymuje się, iż Komisja naruszyła przysługujące skarżącemu prawa do obrony, poprzez brak udostępnienia przez nią pewnych rzekomo obciążających dowodów, jak również pewnych dokumentów, które mogłyby potencjalnie przyczynić się do uniewinnienia.
   W drugiej kolejności, skarżący utrzymują, iż Komisja nie przedstawiła dowodów na występowanie naruszenia art. 81 ust. 1 WE zgodnie z tym co wynika w sposób wymagany prawem z art. 2 rozporządzenia 1/2003. W tym kontekście skarżący utrzymują w szczególności, iż Komisja nie przedstawiła dowodów na to, że omawiane europejskie i japońskie przedsiębiorstwa wypracowały wspólne podejście, zgodnie z tym co stwierdzono w decyzji lub, na to, że jakiekolwiek wspólne podejście stanowiło porozumienie ograniczające i/lub praktykę ograniczającą.
   W trzeciej kolejności, skarżący utrzymują, że Komisja nie przedstawiła dowodów na to, iż skarżący uczestniczyli w ciągłym i powtarzającym się naruszeniu.
   W czwartej kolejności, Komisja dopuściła się najwyraźniej oczywistych błędów w ocenie grzywien nałożonych na skarżących dlatego, że nie oceniła szczególnej wagi rzekomego naruszenia, jakiego dopuścili się skarżący.
   W piątej kolejności, Komisja dopuściła się w opinii skarżących oczywistych błędów dlatego, że dokonując ocenę grzywien nałożonych na skarżącą nie uwzględniła ona czynników nawiązujących do czasu trwania naruszenia.
   Ostatecznie, skarżący utrzymują, że stosowana przez Komisję metoda oceny grzywien z uwzględnieniem współczynnika odstraszającego narusza ogólne zasady prawa wspólnotowego dotyczące równego traktowania i proporcjonalności, zarówno w odniesieniu do zagrożenia możliwości spowodowania przez skarżących jakiejkolwiek znaczącej szkody na rynku europejskim oraz nie uwzględnienia przez nich powtarzających się naruszeń.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1-25).


title: Sprawa T-373/08: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2008 r. — Nuova Agricast przeciwko Komisji

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/50

         Skarga wniesiona w dniu 3 września 2008 r. — Nuova Agricast przeciwko Komisji
   (Sprawa T-373/08)
   (2008/C 285/90)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Nuova Agricast Srl (Cerignola, Włochy) (przedstawiciel: M. A. Calabrese, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Strona skarżąca wnosi o zasądzenie przez Sąd zapłaty odszkodowania przez stronę pozwaną:

               —

               w wysokości 1 447 249,00 EUR lub innej, wyższej bądź niższej w zależności od ustaleń poczynionych w trakcie postępowania, wraz z rewaloryzacją za okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia wydania wyroku, z tytułu naprawienia szkody polegającej na gorszych wynikach finansowych przedsiębiorstwa uzyskanych w trakcie roku finansowego zamkniętego w dniu 30 czerwca 2003 r. w stosunku do wyników, których realizacja byłaby możliwa, o ile wdrożony zostałby program pomocy,

               —

               w wysokości 1 432 497,00 EUR lub innej, wyższej bądź niższej w zależności od ustaleń poczynionych w trakcie postępowania, wraz z rewaloryzacją za okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia wydania wyroku, z tytułu naprawienia szkody polegającej na gorszych wynikach finansowych przedsiębiorstwa uzyskanych w trakcie roku finansowego zamkniętego w dniu 30 czerwca 2004 r. w stosunku do wyników, których realizacja byłaby możliwa, o ile wdrożony zostałby program pomocy,

               —

               w wysokości 2 009 197,00 EUR lub innej, wyższej bądź niższej w zależności od ustaleń poczynionych w trakcie postępowania, wraz z rewaloryzacją za okres od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia wydania wyroku, z tytułu naprawienia szkody polegającej na gorszych wynikach finansowych przedsiębiorstwa uzyskanych w trakcie roku finansowego zamkniętego w dniu 30 czerwca 2005 r. w stosunku do wyników, których realizacja byłaby możliwa, o ile wdrożony zostałby program pomocy,

               —

               w wysokości 1 830 564,00 EUR lub innej, wyższej bądź niższej w zależności od ustaleń poczynionych w trakcie postępowania, wraz z rewaloryzacją za okres od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia wydania wyroku, z tytułu naprawienia szkody polegającej na gorszych wynikach finansowych przedsiębiorstwa uzyskanych w trakcie roku finansowego zamkniętego w dniu 30 czerwca 2006 r. w stosunku do wyników, których realizacja byłaby możliwa, o ile wdrożony zostałby program pomocy,

               —

               w wysokości 1 947 081,00 EUR lub innej, wyższej bądź niższej w zależności od ustaleń poczynionych w trakcie postępowania, wraz z rewaloryzacją za okres od dnia 1 lipca 2007 r. do dnia wydania wyroku, z tytułu naprawienia szkody polegającej na gorszych wynikach finansowych przedsiębiorstwa uzyskanych w trakcie roku finansowego zamkniętego w dniu 30 czerwca 2007 r. w stosunku do wyników, których realizacja byłaby możliwa, o ile wdrożony zostałby program pomocy,

               —

               odsetek od wymienionych kwot wraz z rewaloryzacją naliczanych od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty całkowitej kwoty według stopy procentowej ustalonej przez EBC dla podstawowych operacji refinansujących, powiększonej o stopę procentową ustaloną według uznania Sądu, przy czym zdaniem strony skarżącej nie powinna ona być mniejsza niż 2 %,

               —

               kosztów postępowania, w tym poniesionych przez stronę kosztów doradztwa technicznego za rok 2008.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga stanowi naturalną kontynuację skargi będącej przedmiotem sprawy T-362/05, w ramach której strona skarżąca wnosiła między innymi o nakazanie Komisji naprawienia szkody o charakterze lucrum cessans, polegającej na różnicy między wynikiem finansowym obliczonym na podstawie bilansów zamknięcia lat finansowych z dnia 30 czerwca 2003 r. i następnie dnia 30 czerwca lat 2004, 2005, 2006 i 2007 a wynikiem finansowym, który mógłby zostać osiągnięty o ile wdrożony zostałby program pomocy.
   Składając niniejszą skargę strona skarżąca przypisuje Komisji dokonanie tych samych (lub prawie tych samych) czynów bezprawnych, które zostały już przez nią przypisane Komisji w ramach sprawy T-362/05. Także zarzuty dotyczące aktów i czynów strony skarżącej są takie same jak w poprzedniej skardze, ale biorą one pod uwagę rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zawarte w wyroku w sprawie C-390/06 P Nuova Agricast przeciwko Komisji wydanym dnia 15 kwietnia 2008 r.


title: Sprawa F-7/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 lipca 2007 r. — B przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Przesłanki określone w art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/58

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 lipca 2007 r. — B przeciwko Komisji
   (Sprawa F-7/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Przesłanki określone w art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego)
   (2007/C 211/107)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: B (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo S. Rodrigues i A. Jaume, adwokaci, następnie S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Służba publiczna — Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 10 października 2005 r. oddalającej zażalenie skarżącej oraz decyzji organu powołującego z dnia 26 kwietnia 2005 r. odmawiającej przyznania skarżącej dodatku zagranicznego
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006, s. 35.


title: Sprawa C-414/13 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 20 maja 2014 r. – Reber Holding GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHMI), Anna Klusmeier (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Słowny znak towarowy Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM — Sprzeciw właściciela wcześniejszych graficznych krajowych znaków towarowych W. Amadeus Mozart))

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/9

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 20 maja 2014 r. – Reber Holding GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHMI), Anna Klusmeier
   (Sprawa C-414/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Słowny znak towarowy Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM - Sprzeciw właściciela wcześniejszych graficznych krajowych znaków towarowych W. Amadeus Mozart)))
   2014/C 261/14
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Reber Holding GmbH & Co. KG (przedstawiciel: M. Geitz, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik), Anna Klusmeier (przedstawiciel: G. Schmitt-Gaedke, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Reber Holding GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 298 z 12.10.2013.


title: Sprawa T-383/17: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/28

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska
   (Sprawa T-383/17)
   (2017/C 277/41)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i L. Nicolae, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że poprzez brak przedstawienia Komisji jakiegokolwiek sprawozdania w przedmiocie wyników kontroli uznanych organizacji działających w jej imieniu Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 9 ust. 2 dyrektywy 2009/15/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/15/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich.

               —

               Obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 9 ust. 2 dyrektywy stanowi wyraźnie, że każde państwo członkowskie powinno przeprowadzić co najmniej co dwa lata kontrole każdej uznanej organizacji działającej w jego imieniu i przedstawić Komisji i innym państwom członkowskim sprawozdanie z wyników tych kontroli do dnia 31 marca roku następującego po roku dokonania tych kontroli.
   Po upływie terminu na dokonanie transpozycji dyrektywy do prawa krajowego w dniu 17 czerwca 2011 r. zgodnie z postanowieniami art. 13 ust. 1 Republika Portugalska powinna była przedstawić pierwsze sprawozdanie najpóźniej do dnia 31 marca 2013 r., ponieważ mogła przeprowadzić pierwsze kontrole według swojego wyboru bądź w 2011 bądź w 2012 r.
   Obecnie mamy czerwiec 2017 r. i Republika Portugalska jeszcze nie przedstawiła żadnego sprawozdania.

      (1)  Dz.U. 2009 r., L 131, s. 47.


title: Sprawa T-181/08: Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — Tay Za przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko Myanmarowi — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Łączona podstawa prawna z art. 60 WE i 301 WE — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej kontroli sądowej — Prawo do poszanowania własności — Proporcjonalność)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/34

         Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — Tay Za przeciwko Radzie
   (Sprawa T-181/08) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko Myanmarowi - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Łączona podstawa prawna z art. 60 WE i 301 WE - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej kontroli sądowej - Prawo do poszanowania własności - Proporcjonalność)
   2010/C 179/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pye Phyo Tay Za (Yangon, Myanmar) (przedstawiciele: D. Anderson, QC, M. Lester, barrister, i G. Martin, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i E. Finnegan, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irladnii Północnej (przedstawiciele: początkowo S. Behzadi-Spencer, pełnomocnik, a następnie I. Rao, pełnomocnik, wspierana przez D. Bearda, barrister); i Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bordes, P. Aalto i S. Boelaert, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 194/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. w sprawie przedłużenia obowiązywania i wzmocnienia środków ograniczających wobec Birmy/Związku Myanmar, uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 817/2006 (Dz.U. L 66, s. 1) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego widnieje w wykazie osób, grup i podmiotów, do których znajduje zastosowanie to rozporządzenie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Pye Phyo Tay Za pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa F-119/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 29 listopada 2011 r. — Di Tullio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego — Urlop na czas pełnienia służby krajowej — Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich — Żołnierz zawodowy — Odbycie okresu dowodzenia — Odmowa)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/26

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 29 listopada 2011 r. — Di Tullio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-119/10) (1)

   (Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Urlop na czas pełnienia służby krajowej - Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich - Żołnierz zawodowy - Odbycie okresu dowodzenia - Odmowa)
   2012/C 138/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Roberto Di Tullio (Rovigo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci É. Boigelot i S. Woog)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i V. Joris, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji OLAF odmawiającej przyznania skarżącemu urlopu na czas pełnienia służby krajowej na podstawie art. 18 WZIPW.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga wniesiona przez R. Di Tullio zostaje oddalona.

               2)

               Roberto Di Tullio pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011, s. 66.


title: Sprawa C-32/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n °2 de Badajoz — Hiszpania) — Soledad Duarte Hueros przeciwko Autociba SA, Automóviles Citroen España SA (Dyrektywa 1999/44/WE — Uprawnienia konsumenta w przypadku braku zgodności towaru z umową — Brak zgodności o nikłym znaczeniu — Wykluczenie unieważnienia umowy — Kompetencje sądu krajowego)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/19

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 2 de Badajoz — Hiszpania) — Soledad Duarte Hueros przeciwko Autociba SA, Automóviles Citroen España SA
   (Sprawa C-32/12) (1)

   (Dyrektywa 1999/44/WE - Uprawnienia konsumenta w przypadku braku zgodności towaru z umową - Brak zgodności o nikłym znaczeniu - Wykluczenie unieważnienia umowy - Kompetencje sądu krajowego)
   2013/C 344/32
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 2 de Badajoz

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Soledad Duarte Hueros

      Strona pozwana: Autociba SA, Automóviles Citroen España SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de Primera Instancia — Badajoz — Wykładnia art. 3 dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz.U. L 171, s. 12) — Prawa konsumenta — Nikłe znaczenie braku zgodności towaru — Brak naprawienia towaru — Żądanie unieważnienia umowy — Niedopuszczalność — Brak pomocniczego żądania zmierzającego do stosownej obniżki ceny — Możliwość, by sąd krajowy z urzędu rozpoznał kwestię stosownej obniżki ceny

      Sentencja

   Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji należy interpretować w ten sposób, iż stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów państwa członkowskiego takich jak w postępowaniu głównym, które w wypadku gdy konsument uprawniony do stosownej obniżki ceny towaru określonej w umowie kupna dochodzi przed sądem jedynie unieważnienia tej umowy, którego nie może uzyskać ze względu na nikłe znaczenie braku zgodności, nie pozwalają sądowi krajowemu rozpatrującemu sprawę na przyznanie z urzędu takiej obniżki, chociaż rzeczony konsument nie ma prawa doprecyzować swego pierwotnego żądania ani wnieść nowego pozwu w tym celu.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa C-101/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-513/09 José Manuel Baena Grupo, S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz Herbertowi Neumanowi i Andoniemu Galdeano del Sel, wniesione w dniu 28 lutego 2011 r. przez Herberta Neumana i Andoniego Galdeano del Sel

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-513/09 José Manuel Baena Grupo, S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz Herbertowi Neumanowi i Andoniemu Galdeano del Sel, wniesione w dniu 28 lutego 2011 r. przez Herberta Neumana i Andoniego Galdeano del Sel
   (Sprawa C-101/11 P)
   2011/C 130/24
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Herbert Neuman i Andoni Galdeano del Sel (przedstawiciel: adwokat S. Míguez Pereira)

      Druga strona postępowania: José Manuel Baena Grupo, SA i Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszego odwołania;

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-513/09;

               —

               unieważnienie wzoru wspólnotowego nr 000 426 895-0002;

               —

               tytułem żądania ewentualnego — przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpatrzenia i wydania orzeczenia zgodnego z prawem;

               —

               obciążenie José Manuel Beana Grupo, S.A. kosztami postępowania w pierwszej instancji i w wypadku wstąpienia przez tę spółkę do niniejszego postępowania w charakterze interwenienta jako właściciela wzoru przemysłowego będącego przedmiotem wniosku o unieważnienie — także kosztami niniejszego postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/02 (1) i związanych z nim artykułów
               Sąd popełnił błąd, stwierdzając, że sporny wzór wywołuje u poinformowanego użytkownika całościowe wrażenie inne niż wzór wcześniejszy, przywołany na poparcie wniosku o unieważnienie.

               2)

               Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 i związanych z nim artykułów
               Pominięcie i dopuszczenie się przez Sąd błędu w ocenie i zastosowaniu art. 25 ust. 1 lit. e) wspomnianego rozporządzenia.

               3)

               Naruszenie prawa przez Sąd polegające na tym, że zaskarżony wyrok dotknięty jest brakiem uzasadnienia
               Niepodanie przyczyn i uzasadnienia, wykroczenie przy wydaniu zaskarżonego wyroku poza przysługujące Sądowi kompetencje.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1).


title: Sprawa C-30/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Suceava (Rumunia) w dniu 17 stycznia 2011 r. — Adrian Ilaș przeciwko Administrația Finanțelor Publice Suceava, Administrația Fondului pentru Mediu

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Suceava (Rumunia) w dniu 17 stycznia 2011 r. — Adrian Ilaș przeciwko Administrația Finanțelor Publice Suceava, Administrația Fondului pentru Mediu
   (Sprawa C-30/11)
   2011/C 113/09
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Tribunal Suceava

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Adrian Ilaș

      Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice Suceava — Administrația Finanțelor Publice Suceava, Administrația Fondului pentru Mediu

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 110 akapit pierwszy traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (uprzednio art. 90 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską) zgodnie z którym żadne państwo członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe należy dokonywać w ten sposób, że zabrania on państwu członkowskiemu ustanawiania podatku mającego cechy podatku od zanieczyszczeń uregulowanego w Ordonanța de Urgență nr 50/2008 w brzmieniu następnie zmienionym i uzupełnionym, który jest nakładany przy pierwszej rejestracji w Rumunii przywożonych używanych pojazdów samochodowych które wcześniej były zarejestrowane w innych państwach członkowskich, zważywszy że używane pojazdy samochodowe zarejestrowane w Rumunii nie są objęte tym podatkiem w wypadku gdy stanowią przedmiot pewnych transakcji i są ponownie rejestrowane?

               2)

               Czy art. 110 akapit drugi traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (uprzednio art. 90 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską), który ma na celu wyeliminowanie elementów mogących chronić rynek krajowy i naruszać zasady konkurencji sprzeciwia się możliwości ustanowienia podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy silnikowe, nakładanego przy pierwszej rejestracji na terytorium Rumunii przywożonych używanych pojazdów samochodowych uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich, zważywszy na to, że Ordonanța de Urgență nr 218/2008 wyłącza obowiązek zapłaty podatku od zanieczyszczeń w przypadku „pojazdów silnikowych kategorii M1 spełniających normę zanieczyszczenia Euro 4, których pojemność silnika nie przekracza 2 000 cm3, jak również wszelkich pojazdów silnikowych kategorii N1 spełniających normę zanieczyszczenia Euro 4 zarejestrowanych po raz pierwszy w Rumunii lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w okresie od dnia 15 grudnia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. włącznie” czyli kategorii pojazdów samochodowych o parametrach technicznych odpowiadających pojazdom samochodowym produkowanym w Rumunii, zapewniając w ten sposób korzyści krajowemu sektorowi produkcji pojazdów samochodowych?


title: Sprawa T-567/08 P: Postanowienie Sadu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2009 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Odwołania — Służba publiczna — Urzędnicy — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego w ramach postępowania w przedmiocie awansów za 2005 r. — Odwołanie częściowo oczywiście niedopuszczalne i częściowo oczywiście bezzasadne)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/38

         Postanowienie Sadu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2009 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-567/08 P) (1)

   (Odwołania - Służba publiczna - Urzędnicy - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego w ramach postępowania w przedmiocie awansów za 2005 r. - Odwołanie częściowo oczywiście niedopuszczalne i częściowo oczywiście bezzasadne)
   2010/C 37/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Rollinger)

      Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: T. Kennedy, J.-M. Stenier i G. Corstens, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 9 października 2008 r., wydanego w sprawie F-49/06 Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze) mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Bart Nijs zostaje obciążony własnymi kosztami postępowania i kosztami poniesionymi w niniejszej instancji przez Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U C 55 z 07.03.2009.


title: Sprawa C-316/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Gérard Fenoll/Centre d’aide par le travail „La Jouvene”, Association de parents et d’amis de personnes handicapées mentales (APEI) d’Avignon (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 31 ust. 2 — Dyrektywa 2003/88/WE — Artykuł 7 — Pojęcie „pracownika” — Osoba niepełnosprawna — Prawo do corocznego płatnego urlopu — Przepisy krajowe sprzeczne z prawem Unii — Rola sędziego krajowego)

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Gérard Fenoll/Centre d’aide par le travail „La Jouvene”, Association de parents et d’amis de personnes handicapées mentales (APEI) d’Avignon
   (Sprawa C-316/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 31 ust. 2 - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuł 7 - Pojęcie „pracownika” - Osoba niepełnosprawna - Prawo do corocznego płatnego urlopu - Przepisy krajowe sprzeczne z prawem Unii - Rola sędziego krajowego))
   (2015/C 171/03)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gérard Fenoll

      Strona pozwana: Centre d’aide par le travail „La Jouvene”, Association de parents et d’amis de personnes handicapées mentales (APEI) d’Avignon

      Sentencja

   Pojęcie „pracownika” w rozumieniu art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy i art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że może ono obejmować osobę przyjętą do ośrodka pomocy przez pracę, takiego jak rozpatrywany w sprawie w postępowaniu głównym.

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.


title: Sprawa C-365/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 maja 2012 r. w sprawie T-344/08 EnBW Energie Baden-Württemberg AG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 31 lipca 2012 r. przez Komisję Europejską

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/29

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 maja 2012 r. w sprawie T-344/08 EnBW Energie Baden-Württemberg AG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 31 lipca 2012 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-365/12 P)
   2012/C 287/56
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, P. Costa de Oliveira i A. Antoniadis, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: EnBW Energie Baden-Württemberg AG, Królestwo Szwecji, Siemens AG, ABB Ltd

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi o:

               1)

               uchylenie pkt 1 sentencji wyroku Sądu z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie T-344/08;

               2)

               oddalenie skargi w sprawie T-344/08;

               3)

               obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego i skarżącej kosztami postępowania odwoławczego, a także kosztami postępowania pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd zlekceważył konieczność harmonijnej wykładni rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji („rozporządzenie o przejrzystości”) (1), uzasadnioną w podstawowych wyrokach w sprawach Technische Glaswerke Ilmenau (2), API (3) oraz Bavarian Lager (4), a potwierdzoną ostatnio w wyrokach w sprawach Agrofert (5) i Odile Jacob (6), błędnie przyznając w to miejsce prymat prawu dostępu przewidzianemu w rozporządzeniu o przejrzystości. Dokonana przez Sąd wykładnia prawa dostępu w świetle rozporządzenia o przejrzystości i właściwych przepisów derogacyjnych podważa istniejący w prawie kartelowym system wglądu do akt oraz przewidzianą tamże równowagę interesów, a mianowicie równowagę między, z jednej strony, interesem Komisji w skutecznej realizacji zadania powierzonego jej na mocy art. 108 TFUE, a z drugiej strony, interesem przedsiębiorstw w skutecznej ochronie informacji dostarczanych przez nie w ramach postępowania w sprawach karteli.
   Wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd niesłusznie odmówił zastosowania w niniejszej sprawie ogólnego domniemania ochrony dokumentów postępowania administracyjnego, uzasadnionego między innymi w wyroku w sprawie Komisja przeciwko Technische Glaswerke Ilmenau i potwierdzonego w wyroku w sprawie Komisja przeciwko Éditions Odile Jacob. Sąd zignorował tym samym okoliczność, że istniejący w prawie kartelowym system prawa wglądu do akt oraz istniejące w prawie kartelowym ograniczenie wykorzystywania dokumentów uzyskanych w toku dochodzenia uzasadniają takie ogólne domniemanie.
   Według Komisji Sąd dokonał błędnej wykładni unormowania przewidującego wyjątek dotyczący ochrony celów i czynności dochodzenia, zawartego w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia o przejrzystości. Sąd błędnie ograniczył zakres zastosowania tego przepisu derogacyjnego do zamknięcia konkretnych dochodzeń. Nie uwzględnił on okoliczności, że do celów dochodzenia należy nie tylko zapewnienie skuteczności poszczególnych śledztw (w każdym wypadku aż do czasu, gdy decyzja zamykająca konkretne postępowanie stanie się ostateczna), ale także zapewnienie skuteczności kompetencji wykonawczych Komisji w dziedzinie prawa kartelowego (w tym gwarancji publicznoprawnych mających zastosowanie w niniejszej sprawie).
   Sąd dokonał błędnej wykładni unormowania przewidującego wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych, zawartego w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia o przejrzystości. Zasadniczo błędnie ograniczył on zakres zastosowania tego przepisu derogacyjnego do ochrony tajemnic handlowych. Sąd zignorował okoliczność, że ochronie podlegają także informacje poufne, które uzyskano wyłącznie w ramach dochodzenia prowadzonego przeciwko konkretnym przedsiębiorstwom i które nie zostały w inny sposób udostępnione osobom trzecim.
   Według Komisji Sąd błędnie zinterpretował i zastosował przepis wprowadzający wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji przez Komisję, wyrażony w art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia o przejrzystości. Sąd zignorował fakt, że Komisja może odmówić dostępu do dokumentu zawierającego opinie przeznaczone do użytku wewnętrznego w ramach narad i wstępnych konsultacji w obrębie tej instytucji, ponieważ jego ujawnienie mogłoby ograniczyć swobodę podejmowania decyzji przez Komisję w razie ponownego podjęcia postępowania. Stwierdzając, że Komisja nie powinna była odmawiać dostępu do dokumentów wewnętrznych, Sąd nie uwzględnił okoliczności, że przepisy derogacyjne zawarte w art. 4 rozporządzenia o przejrzystości mogą także mieć zastosowanie do dokumentów wewnętrznych i że mogą one z tego względu być objęte uznanym przez Trybunał ogólnym domniemaniem ochrony.

      (1)  Dz.U. L 145, s. 43.

      (2)  Wyrok Trybunału z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie C-139/07 P Komisja Europejska przeciwko Technische Glaswerke Ilmenau GmbH, Zb.Orz. s. I-5885.

      (3)  Wyrok Trybunału z dnia 21 września 2010 r. w sprawach połączonych C-514/07 P, C-528/07 P i C-532/07 P Królestwo Szwecji przeciwko Association de la presse internationale ASBL (API) i Komisji Europejskiej (C-514/07 P), Association de la presse internationale ASBL (API) przeciwko Komisji Europejskiej (C-528/07 P) i Komisja Europejska przeciwko Association de la presse internationale ASBL (API) (C-532/07 P), Zb.Orz. 2010, s. I-8533.

      (4)  Wyrok Trybunału z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie C-28/08 P Komisja Europejska przeciwko The Bavarian Lager Co. Ltd, Zb.Orz. 2010, s. I-6055.

      (5)  Wyrok Trybunału z dnia 28 czerwca 2012 r. w sprawie C-477/10 P Agrofert Holding a.s. przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowany w Zbiorze.

      (6)  Wyrok Trybunału z dnia 28 czerwca 2012 r. w sprawie C-404/10 P Komisja Europejska przeciwko Éditions Odile Jacob SAS, dotychczas niepublikowany w Zbiorze.


title: Sprawa F-56/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 lutego 2016 r. – McArdle/Komisja

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/49

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 lutego 2016 r. – McArdle/Komisja
   (Sprawa F-56/13) (1)

   (2016/C 136/71)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013, s. 29.


title: Sprawa C-547/07: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/52

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-547/07) (1)

   2009/C 267/86

      Język postępowania: polski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa C-620/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 23 listopada 2015 r. – A-Rosa Flussschiff GmbH/Union de recouvrement des cotisations de sécurité sociale et d’allocations familiales d’Alsace (Urssaf), następca prawny Urssaf du Bas-Rhin, Sozialversicherungsanstalt des Kantons Graubünden

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 23 listopada 2015 r. – A-Rosa Flussschiff GmbH/Union de recouvrement des cotisations de sécurité sociale et d’allocations familiales d’Alsace (Urssaf), następca prawny Urssaf du Bas-Rhin, Sozialversicherungsanstalt des Kantons Graubünden
   (Sprawa C-620/15)
   (2016/C 048/24)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek odwoławczy: A-Rosa Flussschiff GmbH

      Druga strona postępowania: Union de recouvrement des cotisations de sécurité sociale et d’allocations familiales d’Alsace (Urssaf), następca prawny Urssaf du Bas-Rhin, Sozialversicherungsanstalt des Kantons Graubünden

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zaświadczenie E 101 wydane zgodnie z art. 11 ust. 1 i art. 12a pkt 1a rozporządzenia (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) przez instytucję wyznaczoną przez władze państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo w dziedzinie zabezpieczenia społecznego nadal ma zastosowanie do sytuacji pracownika najemnego, ma skutek wiążący, po pierwsze, dla instytucji i organów państwa przyjmującego, a po drugie, dla sądów tego państwa członkowskiego w przypadku stwierdzenia, że warunki wykonywania pracy przez pracownika najemnego w sposób oczywisty nie są objęte przedmiotowym zakresem zastosowania odstępstw ustanowionych w art. 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1408/71 (2)?

      (1)  Dz.U. L 74, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 149, s. 2.


title: Sprawa C-514/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Gerechtshof te Amsterdam wydanym dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie Uroplasty B. V. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane district Rotterdam

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Gerechtshof te Amsterdam wydanym dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie Uroplasty B. V. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane district Rotterdam
   (Sprawa C-514/04)
   (2005/C 57/29)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 15 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) wydanym w dniu 30 listopada 2004 r. w sprawie Uroplasty B. V. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane district Rotterdam.
   Gerechtshof te Amsterdam zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

                           a)

                           Czy pozycję 9021 WTC należy interpretować w ten sposób, że towar zawierający sterylne, białe płatki polydimetylsiloksanu, wytworzone specjalnie i używane wyłącznie jako implant medyczny/ chirurgiczny może zostać zaklasyfikowany pod tą pozycją?

                           b)

                           Jeżeli tak, to pod którą podpozycją pozycji 9021 WTC należy zaklasyfikować ten towar?

               2)

               Jeżeli klasyfikacja pod pozycją 9021 nie jest w tej sprawie możliwa, to czy towar ten może zostać zaklasyfikowany pod pozycją 3926 WTC?

               3)

               Jeżeli nie, to pod jakimi pozycjami należy go zaklasyfikować zgodnie z wykładnią WTC?


               25.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 334/30

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-12/14)
   (2014/C 334/11)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 17 lipca 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Markusa Schneidera i Catherine Howdle, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 6 rozdziału IV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiająca ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając niezwłocznie Urzędu Nadzoru EFTA o przyjęciu takich środków, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu prawnego i art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 3 września 2013 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 3 lipca 2013 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającej ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią („akt prawny”), przywołanej w pkt 6 rozdziału IV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 23 aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego w wyznaczonym terminie lub niepowiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu.


title: Sprawa T-433/11: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2011 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/14

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2011 r. — Makhlouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-433/11)
   2011/C 290/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ehab Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r., a także następujących po niej aktów wykonawczych (w szczególności decyzji Rady 2011/302/WPZiB, która umieszcza nazwisko skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi wprowadzonymi decyzją 2011/273/WPZiB), a także rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. i aktów wykonawczych do niego (tj. rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr503/2011 z dnia 23 maja 2011 r. oraz sprostowania do niego), w zakresie w jakim dotyczą skarżącego.

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 3 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia praw do obrony oraz do skutecznej ochrony sądowej przewidzianych w art. 6 i 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPCz”) oraz w art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie w jakim strona skarżąca zarzuca Radzie, że przedstawione uzasadnienie nie spełnia wymogów ciążących na instytucjach Unii Europejskiej, przewidzianych w art. 296 TFUE, a także w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżone akty ograniczają w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny prawa podstawowe strony skarżącej, w szczególności jej prawa własności przewidziane w art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do EKPCz i w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, prawo do godności i dobrego imienia przewidziane w art. 8 i 10 EKPCz, wolność podejmowania i prowadzenia działalności przewidzianą w art. 15 i 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i wreszcie zasadę domniemania niewinności przewidzianą w art. 6 EKPCz i w art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej


title: Sprawa C-102/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 13 stycznia 2014 r. w sprawie T-134/12 Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 marca 2014 r. przez Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 13 stycznia 2014 r. w sprawie T-134/12 Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 marca 2014 r. przez Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT
   (Sprawa C-102/14 P)
   2014/C 135/30
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT, SA (przedstawiciel: M. Jiménez Perona, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie w całości wydanego przez Sąd (druga izba) w dniu 13 stycznia 2014 r. postanowienia w sprawie T-134/12, w którym uznał on skargę o stwierdzenie nieważności za niedopuszczalną;

               —

               tytułem ewentualnym, uchylenie poszczególnych części tego postanowienia:

                           —

                           w zakresie dotyczącym pomocy otrzymanej przez projekty, które zostały wyliczone na pierwszej stronie skargi wszczynającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności;

                           —

                           w zakresie dotyczącym niedopuszczalności wniosku o odszkodowanie odnoszącego się do projektu BeyWatch;

                           —

                           w zakresie dotyczącym niedopuszczalności wniosku o odszkodowanie odnoszącego się do projektu Indect;

                           —

                           w zakresie dotyczącym niedopuszczalności wniosków o odszkodowanie odnoszących się do innych projektów;

               —

               odesłanie postanowienia w całości Sądowi, aby ten wydał rozstrzygnięcie co do istoty sprawy;

               —

               tytułem ewentualnym, odesłanie Sądowi przynajmniej tych części postanowienia, które Trybunał uzna za właściwe, aby Sąd wydał w ich zakresie rozstrzygnięcie co do istoty sprawy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w niniejszej instancji oraz kosztów postępowania w sprawie T-134/12, która dotyczy tych samych zarzutów.

      Zarzuty i główne argumenty

   W zaskarżonym postanowieniu Sąd dopuścił się błędów dotyczących okoliczności faktycznych w ocenie dowodów ze względu na to, że nie uwzględnił on pewnych przedstawionych przez skarżącą w ramach skargi dowodów. Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd pominął okoliczności faktyczne, pominięcia i dowody mające istotne znaczenie dla uzasadnienia tego postanowienia.
   W postanowieniu tym Sąd dopuścił się naruszenia prawa w ocenie dowodów ze względu na to, że uznał, iż w rozpatrywanej przezeń sprawie zastosowanie znajduje jedynie art. 272 TFUE, nie zaś – art. 263 TFUE.
   Ponadto Sąd dopuścił się w zaskarżonym postanowieniu naruszenia prawa ze względu na to, że nie przeanalizował okoliczności polegającej na tym, iż Komisja wprowadziła skarżącą w pierwszej instancji w błąd dając jej do zrozumienia, że noty debetowe stanowią wydany w ramach wykonywania przez nią jej uprawnień akt ostateczny, który jest zatem zaskarżalny. Sąd dopuścił się naruszenia zasady równości i niedyskryminacji, której został poświęcony art. 20 karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
   W postanowieniu tym Sąd dopuścił się naruszenia prawa w ocenie dowodów ze względu na to, że pominął okoliczności faktyczne, pominięcia i dowody, o których jest mowa w pierwszej części odwołania.
   Sąd dopuścił się w zaskarżonym postanowieniu naruszenia prawa ze względu na brak uzasadnienia i brak jakiegokolwiek ustosunkowania się Komisji do znacznej części argumentów podniesionych przez skarżącą w skardze o stwierdzenie nieważności.
   W zaskarżonym postanowieniu Sąd dopuścił się błędów dotyczących okoliczności faktycznych i naruszenia prawa w ocenie dowodów w zakresie dotyczącym niedopuszczalności wniosku o odszkodowanie odnoszącego się do projektu BeyWatch, co zagraża dalszemu prowadzeniu tego projektu. Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT, SA wykazała, że skarga o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej jest zasadna i spełnione zostały określone w orzecznictwie wspólnotowym przesłanki jej złożenia.
   W postanowieniu tym Sąd dopuścił się naruszenia prawa w ocenie dowodów w zakresie dotyczącym niedopuszczalności wniosku o odszkodowanie odnoszącego się do projektu Indect, ze względu na to, że uznał, iż jedynym dopuszczalnym sposobem pociągnięcia Komisji do odpowiedzialności za brak uzasadnienia jest wniesienie skargi o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej.
   Sąd dopuścił się też w zaskarżonym postanowieniu naruszenia prawa w ocenie dowodów w zakresie dotyczącym niedopuszczalności wniosków o odszkodowanie odnoszących się do innych projektów ze względu na to, że rozszerzył on zakres swych kompetencji w taki sposób, jakby działał z urzędu.


title: Sprawa F-61/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2016 r. – Stepien i Animali/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Propozycje doliczenia lat służby uprawniających do emerytury — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Niedopuszczalność skargi — Wniosek o wydanie orzeczenia bez debaty co do istoty sprawy — Artykuł 83 regulaminu postępowania)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/38

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2016 r. – Stepien i Animali/Komisja
   (Sprawa F-61/12) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych - Propozycje doliczenia lat służby uprawniających do emerytury - Akt niewywołujący niekorzystnych skutków - Niedopuszczalność skargi - Wniosek o wydanie orzeczenia bez debaty co do istoty sprawy - Artykuł 83 regulaminu postępowania))
   (2016/C 410/68)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Beata Stepien (Bruksela, Belgia) i Mario Animali (Bruksela) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi, następnie adwokaci D. de Abreu Caldas, J.N. Louis i S. Orlandi, później adwokaci J.N. Louis i S. Orlandi, na koniec adwokat J.N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Baquero Cruz i D. Martin, pełnomocnicy, następnie J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, później G. Gattinara, pełnomocnik, na koniec G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności propozycji przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych przed podjęciem służby w Komisji na podstawie wyliczenia z uwzględnieniem nowych OPW, które weszły w życie po złożeniu wniosków o przeniesienie przez skarżących.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Beata Stepien i Mario Animali pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. 227 z 28.7.2012, s. 38.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie T- 375/02 Alessandro Cavallaro przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Konkurs otwarty — Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu do testów ustnych z powodu wyników uzyskanych na teście pisemnym — Tajność prac komisji — Uzasadnienie — Równość traktowania — Błąd w ustaleniach faktycznych)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/24

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 7 czerwca 2005 r.
   w sprawie T- 375/02 Alessandro Cavallaro przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Konkurs otwarty - Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu do testów ustnych z powodu wyników uzyskanych na teście pisemnym - Tajność prac komisji - Uzasadnienie - Równość traktowania - Błąd w ustaleniach faktycznych)
   (2005/C 193/37)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-375/02 Alessandro Cavallaro, zamieszkały w Rzymie (Włochy), reprezentowany przez adwokata C. Fortego, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i L. Lozano Palacios, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 11 września 2002 r., oddalającej jego zażalenie na decyzję komisji konkursowej konkursu otwartego COM/A/6/01 z dnia 15 maja 2002 r. o przyznaniu mu niewystarczającej liczby punktów z testu pisemnego w tym konkursie i, w konsekwencji, niedopuszczenie go do testów ustnych, a także wniosek o stwierdzenie nieważności ostatnich etapów tego konkursu, w zakresie niezbędnym do przyznania należnych mu praw, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, E. Martins Ribeiro i K. Jürimäe, sędziowie; sekretarz: M. J. Plingers, administrator, wydał w dniu 7 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.2.2003


title: Sprawa T-91/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 15 grudnia 2008 r. w sprawie F-34/07, Skareby przeciwko Komisji, wniesione w dniu 2 marca 2009 r. przez Carinę Skareby

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/32

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 15 grudnia 2008 r. w sprawie F-34/07, Skareby przeciwko Komisji, wniesione w dniu 2 marca 2009 r. przez Carinę Skareby
   (Sprawa T-91/09 P)
   2009/C 102/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carina Skareby (Leuven, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi;

               —

               uchylenie wyroku wydanego w dniu 15 grudnia 2008 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej w sprawie F-34/07;

               —

               uwzględnienie wniosków o stwierdzenie nieważności oraz o zadośćuczynienie i odszkodowanie wniesionych przez wnoszącą odwołanie do Sądu do spraw Służby Publicznej;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania w dwóch instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu wnosząca odwołanie żąda uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 15 grudnia 2008 r. wydanego w sprawie F-34/07 Skareby przeciwko Komisji oddalającego skargę skarżącej, w której wnosiła ona po pierwsze o stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu jej kariery zawodowej za rok 2005 i po drugie żądała odszkodowania.
   Na poparcie swojego odwołania wnosząca odwołanie przedstawia trzy zarzutu dotyczące błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych, naruszenia art. 5 ogólnych przepisów wykonawczych, art. 43 regulaminu pracowniczego Wspólnot Europejskich oraz wad w uzasadnieniu poprzez to, że Sąd uznał, iż nie można zarzucić Komisji nieprzeprowadzenia oceny wnoszącej odwołanie w odniesieniu do okresu od stycznia do września 2005 r., chociaż sprawozdanie za rok 2005 stanowiło praktycznie powtórzenie prawie identycznego sprawozdania z oceny kariery wnoszącej odwołanie za rok 2004.


title: Sprawa C-483/15: Postanowienie prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 28 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato/Albini & Pitigliani SpA

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/24

         Postanowienie prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 28 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato/Albini & Pitigliani SpA
   (Sprawa C-483/15) (1)

   (2016/C 279/34)
   Język postępowania: włoski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Sprawa T-147/15: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2015 r. – Republika Czeska/Komisja

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/38

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2015 r. – Republika Czeska/Komisja
   (Sprawa T-147/15)
   (2015/C 213/63)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, T. Müller, J. Očková i J. Vláčil, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji BUDG/B/3/RDL D(15)217973 z dnia 20 stycznia 2015 r. oddalającej wniosek o zwolnienie z obowiązku udostępnienia zasobów własnych w kwocie 5 3 9 76  340 CZK, złożony na podstawie art. 17 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 (1);

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady nr 1150/2000

                           —

                           W tym zakresie skarżąca podnosi, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła art. 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady nr 1150/2000, gdyż niesłusznie uznała, iż Republika Czeska nie podjęła wszystkich koniecznych środków w celu udostępnienia Komisji określonej kwoty zasobów własnych Unii oraz zażądała udostępnienia kwoty, która była niemożliwa do uzyskania z powodów niezależnych od Republiki Czeskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i prawa do obrony Republiki Czeskiej

                           —

                           W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i prawo do obrony Republiki Czeskiej, gdyż nie uniemożliwiła ona temu państwu członkowskiemu wyrażenie jego stanowiska w użyteczny i skuteczny sposób.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. 2000 L 130, s. 1).