title: Sprawa T-677/19: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2019 r. – Polfarmex/EUIPO – Kaminski (SYRENA)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/98

      Skarga wniesiona w dniu 2 października 2019 r. – Polfarmex/EUIPO – Kaminski (SYRENA)
      (Sprawa T-677/19)
      (2019/C 399/116)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Polfarmex S.A. (Kutno, Polska) (przedstawiciel: B. Matusiewicz-Kulig, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Arkadiusz Kaminski (Etobicoke, Ontario, Kanada)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SYRENA” – unijny znak towarowy nr 9 262 767

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lipca 2019 r. w sprawach połączonych R 1861/2018-2 i R 1840/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w której stwierdzono w niej, że sporny znak towarowy zachowuje ważność dla „samochodów” należących do klasy 12;

            oraz

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie wygaśnięcia prawa do spornego znaku towarowego w całości, w tym dla „samochodów” należących do klasy 12 z powodu braku rzeczywistego używania;

            ewentualnie,

                  —

                  przekazanie sprawy EUIPO do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z motywem 42 tego rozporządzenia i art. 55 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 18 ust. 1, art. 58 ust. 1 lit. a) i art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 94 ust. 1, art. 95 ust. 1 i motywem 42 tego rozporządzenia oraz art. 55 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 2 i art. 64 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1, art. 64 ust. 1 i motywu 42 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-678/19: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2019 r. – Health Product Group/EUIPO – Bioline Pharmaceutical (Enterosgel)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/99

      Skarga wniesiona w dniu 4 października 2019 r. – Health Product Group/EUIPO – Bioline Pharmaceutical (Enterosgel)
      (Sprawa T-678/19)
      (2019/C 399/117)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Health Product Group sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: M. Kondrat, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bioline Pharmaceutical AG (Baar, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „Enterosgel” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 896 788

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 sierpnia 2019 r. w sprawie R 482/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i unieważnienie prawa do znaku towarowego;

                  —

                  zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-679/19: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2019 r. – Argyraki/Komisja

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/100

      Skarga wniesiona w dniu 4 października 2019 r. – Argyraki/Komisja
      (Sprawa T-679/19)
      (2019/C 399/118)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Vassilia Argyraki (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji PMO z dnia 30 listopada 2018 r. dotyczącej sposobu obliczania uprawnień emerytalnych oraz, co do zasady, zastosowania przepisów regulaminu pracowniczego dotyczących uprawnień emerytalnych w odniesieniu do skarżącej w chwili przejścia na emeryturę;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na ww. decyzję Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący odejścia od linii orzeczniczej Torné (wyrok z dnia 14 grudnia 2018 r., Torné/Komisja, T-128/17, EU:T:2018:969).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 21 i 22 załącznika XIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nierównego traktowania.


title: Sprawa T-687/19: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2019 r. – inMusic Brands/EUIPO – Equipson (Marq)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/101

      Skarga wniesiona w dniu 8 października 2019 r. – inMusic Brands/EUIPO – Equipson (Marq)
      (Sprawa T-687/19)
      (2019/C 399/120)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: inMusic Brands, Inc. (Cumberland, Rhode Island, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: D. Rose, Solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Equipson, SA (Silla, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Marq” – unijny znak towarowy nr 14 585 699

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 lipca 2019 r. w sprawie R 1759/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i utrzymanie w mocy rejestracji w odniesieniu do właściwych towarów;

                  —

                  obciążenie EUIPO i wszystkich stron postępowania przed Izbą Odwoławczą ich własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Sądem, Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawy połączone T-748/17 i T-770/17: Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2019 r. – TrekStor i Beats Electronics/EUIPO – Beats Electronics i TrekStor (iBeat) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku – Umorzenie postępowania – Artykuł 137 regulaminu postępowania przed Sądem – Koszty sądowe, których można było uniknąć – Artykuł 139 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/54

      Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2019 r. – TrekStor i Beats Electronics/EUIPO – Beats Electronics i TrekStor (iBeat)
      (Sprawy połączone T-748/17 i T-770/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Umorzenie postępowania - Artykuł 137 regulaminu postępowania przed Sądem - Koszty sądowe, których można było uniknąć - Artykuł 139 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem)
      (2019/C 413/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-748/17: TrekStor Ltd (Hongkong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, M. Alber i A. Schönfleisch)

         Strona skarżąca w sprawie T-770/17: Beats Electronics LLC (Culver City, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokat M. Petersenn i I. Fowler, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele w sprawie T-748/17: początkowo E. Markakis i D. Walicka, a następnie E. Markakis, A. Söder i H. O’Neill, pełnomocnicy, i w sprawie T-770/17: początkowo A. Söder i D. Walicka, a następnie A. Söder i K. Markakis i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem w sprawie T-748/17: Beats Electronics LLC (Culver City, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokat M. Petersenn i I. Fowler, solicitor)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem w sprawie T-770/17: TrekStor Ltd (Hongkong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, M. Alber i A. Schönfleisch)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 września 2017 r. (sprawy połączone R 2175/2016-4 i R 2213/2016-4), dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy Beats Electronics a TrekStor.

         Sentencja

                  1)

                     Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                     TrekStor Ltd i Beats Electronics LLC pokrywają własne koszty oraz każda z nich połowę kosztów poniesionych przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                     TrekStor i Beats Electronics zostają obciążone obowiązkiem zapłaty, przez każdą z nich, na rzecz Sądu kwoty 2 500 EUR na podstawie art. 139 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa T-749/17: Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2019 r. – TrekStor/EUIPO – Beats Electronics (i.Beat jess) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku – Umorzenie postępowania – Artykuł 137 regulaminu postępowania przed Sądem – Koszty sądowe, których można było uniknąć – Artykuł 139 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/55

      Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2019 r. – TrekStor/EUIPO – Beats Electronics (i.Beat jess)
      (Sprawa T-749/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Umorzenie postępowania - Artykuł 137 regulaminu postępowania przed Sądem - Koszty sądowe, których można było uniknąć - Artykuł 139 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem)
      (2019/C 413/66)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: TrekStor Ltd (Hongkong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, M. Alber i A. Schönfleisch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo E. Markakis i D. Walicka, a następnie E. Markakis, A. Söder i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Beats Electronics LLC (Culver City, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokat M. Petersenn i I. Fowler, solicitor)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 września 2017 r. (sprawa R 2236/2016-4), dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy Beats Electronics a TrekStor.

         Sentencja

                  1)

                     Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                     TrekStor Ltd i Beats Electronics LLC pokrywają własne koszty oraz każda z nich połowę kosztów poniesionych przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                     TrekStor i Beats Electronics zostają obciążone obowiązkiem zapłaty, przez każdą z nich, na rzecz Sądu kwoty 2 500 EUR na podstawie art. 139 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa T-566/19: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 września 2019 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja (Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Pomoc państwa – Przedłużenie terminu – Brak interesu)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/56

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 września 2019 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja
      (Sprawa T-566/19)
      (Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Pomoc państwa - Przedłużenie terminu - Brak interesu)
      (2019/C 413/67)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Scandlines Danmark ApS (Kopenhaga, Dania), Scandlines Deutschland GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Sandberg-Mørch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Georgieva-Kecsmar i S. Noë, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie pomocy państwa SA.39078 (2019/C) (ex 2014/N) – Dania – Finansowanie projektu dotyczącego ustanowienia stałego połączenia przez cieśninę Bełt Fehmarn (Dz.U. 2019. C 226, s. 5).

         Sentencja

                  1)

                     Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                     Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-613/19: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2019 r. – ENIL Brussels Office i in./Komisja

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/56

      Skarga wniesiona w dniu 10 września 2019 r. – ENIL Brussels Office i in./Komisja
      (Sprawa T-613/19)
      (2019/C 413/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: European Network on Independent Living Brussels Office (ENIL Brussels Office) (Bruksela, Belgia), Validity Foundation (Budapeszt, Węgry), Center for Independent Living – Sofia (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciele: adwokaci B. Van Vooren i Ł. Gorywoda)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżące wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności aktu Komisji Europejskiej odmawiającego przerwania biegu terminów płatności lub zawieszenia płatności związanych z zaproszeniem do składania wniosków BG16RFOP001–5 002„Wsparcie na rzecz deinstytucjonalizacji usług świadczonych na rzecz osób starszych i niepełnosprawnych” w ramach osi priorytetowej 5 „Infrastruktura społeczna na szczeblu regionalnym” programu operacyjnego „Rozwój regionów”;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że przepisy odnoszące się do legitymacji do zaskarżenia bezprawnego aktu instytucji Unii są dyskryminujące w kontekście niepełnosprawności w związku z podstawowym prawem do skutecznej ochrony sądowej.

                              —

                              Skarżące podnoszą, że Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych przewiduje możliwość wniesienia skargi przez osobę trzecią, a skarżące są wystarczająco reprezentatywne, aby wnieść skargę w obronie osób, które nie są w stanie bronić się przed dyskryminacją wynikającą z decyzji Komisji odmawiającej przerwania biegu terminów płatności lub zawieszenia płatności związanych z przedmiotowym zaproszeniem do składania wniosków.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżony akt wpływa na sytuację prawną jasno określonej grupy osób, które nie są w stanie występować same przed sądem. Zarzut ten dzieli się na następujące dwie części:

                              —

                              Zaskarżony akt dotyczy bezpośrednio i indywidualnie zamkniętej grupy 1020 niepełnosprawnych osób znajdujących się w Bułgarii;

                              —

                              Wspomniana grupa osób nie jest w stanie występować samodzielnie przed sądem.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że wydając zaskarżony akt, pozwana naruszyła ciążące na niej obowiązki wynikające, po pierwsze, z rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 (1), a po drugie, z Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych i z Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U. 2013, L 347, s. 320).


title: Sprawa T-648/19: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – Nike European Operations Netherlands i Converse Netherlands/Komisja

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/57

      Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – Nike European Operations Netherlands i Converse Netherlands/Komisja
      (Sprawa T-648/19)
      (2019/C 413/69)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nike European Operations Netherlands BV (Hilversum, Niderlandy) i Converse Netherlands BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R. Martens i D. Colgan)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżące wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji o wszczęciu postępowania, to jest decyzji Komisji z dnia 10 stycznia 2019 r. o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie pomocy państwa SA.51284 (2018/NN) – Niderlandy – Ewentualna pomoc państwa na rzecz Nike (1); oraz

                  —

                  obciążenie Komisji wszystkimi kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, art. 108 ust. 2 TFUE, art. 1 lit. d), art. 1 lit. e) i art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. (2) ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE, a także art. 41 ust. 1 i art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasady dobrej administracji oraz zasady równego traktowania, w zakresie w jakim Komisja naruszyła prawo przy wstępnej ocenie dotyczącej tego, czy sporne środki mają charakter pomocy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, art. 108 ust. 2 TFUE, art. 296 ust. 2 TFUE, art. 41 ust. 1 i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE, w zakresie w jakim Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do stwierdzenia, że sporne środki posiadają wszystkie elementy pomocy państwa, a w szczególności do kwestii, dlaczego należy je uznać za selektywne.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 296 ust. 2 TFUE, art. 41 ust. 1 i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE, w zakresie w jakim Komisja przedwcześnie wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające i przedstawiła niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do istnienia pomocy państwa, mimo że nie wystąpiły trudności w kontynuowaniu wstępnego postępowania wyjaśniającego.

         (1)  Dz.U. 2019, C 226, s. 31.

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-663/19: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. – Hasbro przeciwko EUIPO – Kreativni Dogadaji (MONOPOLY)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/58

      Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. – Hasbro przeciwko EUIPO – Kreativni Dogadaji (MONOPOLY)
      (Sprawa T-663/19)
      (2019/C 413/70)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hasbro, Inc. (Pawtucket, Rhode Island, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: J. Moss, Barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Kreativni Dogadaji d.o.o. (Zagrzeb, Chorwacja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MONOPOLY” – unijny znak towarowy nr 9 071 961

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lipca 2019 r. w sprawie R 1849/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami strony skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  nieprawidłowe zastosowanie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie prawa skarżącej do uczciwego procesu.


title: Sprawa T-693/19: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2019 r. – Kerry Luxembourg przeciwko EUIPO – Ornua (KERRYMAID)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/59

      Skarga wniesiona w dniu 9 października 2019 r. – Kerry Luxembourg przeciwko EUIPO – Ornua (KERRYMAID)
      (Sprawa T-693/19)
      (2019/C 413/71)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Kerry Luxembourg Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: A. von Mühlendahl i H. Hartwig, adwokaci)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ornua Co-operative Ltd (Dublin, Irlandia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „KERRYMAID” – zgłoszenie nr 10 083 251

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lipca 2019 r. w sprawie R 2473/2013-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odwołanie wniesione przez skarżącą od decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 22 października 2013 r. w sprawie B 1 938 417 zostało oddalone;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu wniesionego przez Ornua Co-operative Ltd od rejestracji unijnego znaku towarowego KERRYMAID, nr 10 083 251;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Ornua Co-operative Ltd, na wypadek gdyby interweniowała w postępowaniu w niniejszej sprawie, kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-696/19: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2019 r. – Teva Pharmaceutical Industries/EUIPO (Mniej migreny dla lepszego życia)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/60

      Skarga wniesiona w dniu 14 października 2019 r. – Teva Pharmaceutical Industries/EUIPO (Mniej migreny dla lepszego życia)
      (Sprawa T-696/19)
      (2019/C 413/72)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Teva Pharmaceutical Industries Ltd (Jerozolima, Izrael) (przedstawiciele: adwokaci J. Bogatz i Y. Stone)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „Mniej migreny dla lepszego życia” – zgłoszenie nr 17 942 393

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 sierpnia 2019 r. w sprawie R 778/2019-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-697/19: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2019 r. – Teva Pharmaceutical Industries/EUIPO (Weniger Migräne. Mehr vom Leben)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/61

      Skarga wniesiona w dniu 14 października 2019 r. – Teva Pharmaceutical Industries/EUIPO (Weniger Migräne. Mehr vom Leben)
      (Sprawa T-697/19)
      (2019/C 413/73)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Teva Pharmaceutical Industries Ltd (Jerozolima, Izrael) (przedstawiciele: adwokaci J. Bogatz i Y. Stone)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „Weniger Migräne. Mehr vom Leben” – zgłoszenie nr 17 942 400

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 sierpnia 2019 r. w sprawie R 779/2019-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-705/19: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2019 r. – GV/Komisja

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/61

      Skarga wniesiona w dniu 15 października 2019 r. – GV/Komisja
      (Sprawa T-705/19)
      (2019/C 413/74)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: GV (przedstawiciel: adwokat B.H. Vincent)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  rozpoznanie sprawy w pierwszej kolejności;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 lipca 2019 r. o sygn. R/213/19, oddalającej jej wniosek o udzielenie wsparcia;

                  —

                  nakazanie organowi powołującemu podjęcia wszelkich niezbędnych środków w zakresie przeniesienia z urzędu, aby usunąć skarżącego z DG EAC z poszanowaniem grupy zaszeregowania i faktycznego miejsca pracy w Brukseli, w celu uniknięcia wyrządzenia szkody w sferze prywatnej i rodzinnej;

                  —

                  zasądzenie od Komisji tymczasowo kwoty 13 018 EUR tytułem odszkodowania oraz 250 EUR zadośćuczynienia za każdy dzień od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia wydania wyroku;

                  —

                  obciążenie Komisji całością kosztów postepowania zgodnie z regulaminem postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 24 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), zasady dobrej administracji i obowiązku staranności. W tym względzie skarżący podnosi, że Komisja odrzuciła jego wniosek o udzielenie wsparcia, nie podjęła żadnych działań dochodzeniowych i potraktowała jego wniosek w sposób opieszały, biurokratyczny i niestosowny.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 12a regulaminu pracowniczego, ze względu na to, że Komisja powinna była uznać czyny wskazane jako podstawa wniosku o udzielenie wsparcia za mobbing.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 7 regulaminu pracowniczego. Skarżący zarzuca Komisji, że nie zachowała niezbędnej równowagi między interesem służby i interesem zainteresowanego urzędnika.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący art. 270 TFUE i art. 91 regulaminu pracowniczego. Skarżący utrzymuje w tym względzie, że Unia ma obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej swoim pracownikom z racji wszelkich bezprawnych działań, których się dopuściła jako pracodawca, bez potrzeby wykazania wystarczająco istotnego naruszenia. Zdaniem skarżącego czyny wskazane jako podstawa wniosku o udzielenie wsparcia stanowią bezprawne działanie w charakterze pracodawcy, a zatem zobowiązują Unię do naprawy szkód majątkowych i niematerialnych, czyli kosztów opieki lekarskiej i pomocy prawnej, a także cierpień doznanych w spornym okresie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 6 konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ze względu na to, że procedury związane z wnioskiem o przeniesienie z urzędu ze swej natury wymagają szybkiej decyzji.


title: Sprawa T-707/19: Skarga wniesiona w dniu 16 października 2019 r. – FF&GB Srl/EUIPO (ONE-OFF)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/62

      Skarga wniesiona w dniu 16 października 2019 r. – FF&GB Srl/EUIPO (ONE-OFF)
      (Sprawa T-707/19)
      (2019/C 413/75)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: FF&GB Srl (Mantua, Włochy) (przedatawiciel: adwokat M. Locatelli)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „ONE-OFF” – zgłoszenie nr 17 933 041

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 sierpnia 2019 r. w sprawie R 239/2019-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie, że znak towarowy ONE-OFF może zostać zarejestrowany jako znak towarowy Unii Europejskiej dla towarów klas 18 i 25 jak wskazano w zgłoszeniu nr 17 933 041

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasady spójności i równego traktowania.


title: Sprawa T-709/19: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2019 r. – GW/Trybunał Obrachunkowy

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/63

      Skarga wniesiona w dniu 21 października 2019 r. – GW/Trybunał Obrachunkowy
      (Sprawa T-709/19)
      (2019/C 413/76)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: GW (przedstawiciel: adwokat: J.N. Louis)

         Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Europejskiego Trybunału Obrachunkowego z dnia 22 maja 2019 r. w sprawie wniosku o wystąpienie do Komitetu ds. inwalidztwa o stwierdzenie ewolucji jego stanu zdrowia i ustalenie zasad kontroli lekarskich po przejściu na rentę inwalidzką;

                  —

                  obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 15 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ponieważ ten artykuł jedynie zezwala, a nie nakazuje instytucji kierować urzędnika pobierającego rentę inwalidzką na okresowe badania w celu upewnienia się, że nadal spełnia warunki, na podstawie których przysługuje ta renta.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia wniosków kolegium szefów administracji nr 273/15 z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie kontroli lekarskich po skierowaniu na rentę inwalidzką, z uwagi na to, że na ich podstawie lekarz zakładowy instytucji może wyjątkowo przyjąć raport sporządzony przez lekarza prowadzącego lub zaniechać kontroli, jeżeli charakter schorzenia, z powodu którego przyznano rentę, nie uzasadnia kontroli mającej na celu ocenę możliwości powrotu do pracy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku staranności. Skarżąca podnosi w tym względzie, że instytucja powinna uwzględnić opinię lekarza prowadzącego i lekarza orzecznika z dnia 23 i 24 sierpnia 2017 r., psycholog z dnia 26 września 2019 r. i lekarza prowadzącego z dnia 11 października 2019 r.


title: Sprawa T-720/19: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2019 r. – Ashworth/Parlament

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/64

      Skarga wniesiona w dniu 18 października 2019 r. – Ashworth/Parlament
      (Sprawa T-720/19)
      (2019/C 413/77)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Richard Ashworth (Lingfield, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci A. Schmitt i A. Waisse)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że przedmiotowa skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  w razie potrzeby, w ramach środków organizacji postępowania lub środków dowodowych w przedmiotowej sprawie, nakazanie Parlamentowi Europejskiemu ujawnienia opinii wydanych przez służby prawne Parlamentu Europejskiego, które zostały sporządzone w dniach 16 lipca 2018 r. i 3 grudnia 2018 r., niezależnie od dokładnej daty ich sporządzenia, ale w każdym razie przed wydaniem decyzji Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej przepisy wykonawcze do statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2018/C 466/02, Dz.U. z 28 grudnia 2018 r., C 466/8);

                  —

                  stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności zaskarżonej decyzji indywidualnej, dotyczącej prawa strony skarżącej do uzupełniającego dobrowolnego świadczenia emerytalnego, która została doręczona stronie skarżącej przez Dział Wynagrodzeń i Uprawnień Socjalnych Posłów Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego we wrześniu 2019 r., ze względu na to, że na mocy niniejszej decyzji uzupełniające dobrowolne świadczenie emerytalne należne stronie skarżącej zostało opodatkowane specjalnym podatkiem w wysokości 5 % kwoty nominalnej tego świadczenia, ustanowionym na mocy wyżej wymienionej decyzji Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r.;

                  —

                  uznanie, na podstawie art. 277 TFUE, że powyższa decyzja Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. nie ma zastosowania w zakresie, w jakim zmienia ona art. 76 przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego, między innymi w zakresie, w jakim obciąża ona uzupełniające dobrowolne świadczenie emerytalne należne od dnia 1 stycznia 2019 r. specjalnym podatkiem w wysokości 5 % kwoty nominalnej tego świadczenia;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji ratione materiae Prezydium

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. (zwana dalej „decyzją Prezydium”) została wydana z naruszeniem statutu posła do Parlamentu Europejskiego przyjętego decyzją Parlamentu Europejskiego z dnia 28 września 2005 r., 2005/684/WE, Euratom, (Dz.U. 2005, L 262, s. 1) (zwanego dalej „statutem”). Decyzja Prezydium jest w szczególności sprzeczna z przepisami art. 27 statutu, który wymaga zachowania „praw nabytych” i „praw w trakcie nabywania”.

                              —

                              po drugie, na mocy decyzji Prezydium ustanowiono podatek, wprowadzając specjalny podatek w wysokości 5 % kwoty nominalnej świadczenia emerytalnego, podczas gdy zgodnie z art. 223 ust. 2 TFUE ustanawianie podatków nie wchodzi w zakres kompetencji Prezydium.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych

                              —

                              po pierwsze, Prezydium wydało decyzję z naruszeniem zasad określonych w art. 223 TFUE.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium jest niewystarczająco uzasadniona i narusza tym samym obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw nabytych i praw w trakcie nabywania oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza prawa nabyte i prawa w trakcie nabywania, wynikające zarówno z ogólnych zasad prawa, jak i statutu, który wyraźnie wymaga ich utrzymania „w pełni”(art. 27).

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz zasad równego traktowania i niedyskryminacji

                              —

                              po pierwsze, naruszenia praw strony skarżącej są nieproporcjonalne w stosunku do celów decyzji Prezydium.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium powinna zostać uznana za niemającą zastosowania ze względu na naruszenie zasad równego traktowania i niedyskryminacji.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa oraz braku przepisów przejściowych

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ niezgodnie z prawem działa wstecz.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ nie ustanawia środków przejściowych.


title: Sprawa T-675/18: Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Trifolio-M i in./EFSA

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/66

      Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Trifolio-M i in./EFSA
      (Sprawa T-675/18) (1)

      (2019/C 413/78)
      Język postępowania: angielski
      Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa T-287/19: Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2019 r. – BigBen Interactive/EUIPO - natcon7 (nacon)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/66

      Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2019 r. – BigBen Interactive/EUIPO - natcon7 (nacon)
      (Sprawa T-287/19) (1)

      (2019/C 413/79)
      Język postępowania: angielski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 220 z 1.7.2019.


title: Sprawa T-494/19: Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2019 r. – CupoNation/EUIPO (Cyber Monday)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/66

      Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2019 r. – CupoNation/EUIPO (Cyber Monday)
      (Sprawa T-494/19) (1)

      (2019/C 413/80)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Sądu zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa T-791/19: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2019 r. – Sped-Pro S.A./Komisja

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/61

      Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2019 r. – Sped-Pro S.A./Komisja
      (Sprawa T-791/19)
      (2020/C 27/61)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Sped-Pro S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: Małgorzata Kozak, radca prawny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 sierpnia 2019 r. C(2019) 6099 final (Sprawa AT.40459) odrzucającej wniosek skarżącej na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia 773/2004 (1) oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swej skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.
                  Zdaniem skarżącej Komisja dopuściła się naruszenia art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1/2003 (2) oraz art. 7 ust. 1 rozporządzenia 773/2004 w związku z art. 41 ust. 1 oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych poprzez naruszenie zasady rozsądnego terminu ze względu na wydanie decyzji blisko dwa lata po doręczeniu pisma z dnia 13 września 2017 r. informującego o zamiarze odrzucenia skargi, co miało wpływ na wynik postępowania. Komisja naruszyła też przysługujące skarżącej prawo do rozważenia jej sprawy, jak również nie uzasadniła szczegółowo przyczyn odrzucenia skargi, co znalazło odzwierciedlenie w ogólnej treści pisma z dnia 13 września 2017 r. informującego o zamiarze odrzucenia skargi oraz w lakonicznym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia traktatów.
                  Zdaniem skarżącej Komisja dopuściła się naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej, a więc art. 2 TUE w związku z jego art. 19 ust. 1 akapit drugi oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych, poprzez uznanie, że Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów „wydaje się być szczególnie stosownym organem do rozpatrzenia kwestii podniesionych (…) w skardze” (pkt 21 zaskarżonej decyzji), a więc pominięcie co najmniej uzasadnionych wątpliwości odnośnie zachowania praworządności w Polsce, i, w związku z tym, niezawisłości sądów oraz niezależności Prezesa UOKiK. Komisja pominęła m.in. kwestię reorganizacji sądownictwa w Polsce i fakt, że sprawy z zakresu ochrony konkurencji i konsumentów rozpatrywane są w Sądzie Najwyższym przez nową Izbę Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, której sposób powołania jest zbliżony do powołania Izby Dyscyplinarnej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący również naruszenia traktatów.
                  Zdaniem skarżącej Komisja dopuściła się naruszenia art. 102 TFEU w zw. z art. 17 ust. 1 zdanie drugie TFUE i w zw. z art. 7 ust. 2 rozporządzenia 773/2004 oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 ze względu na popełnienie oczywistego błędu w ocenie interesu Unii i wyznaczenie rynku właściwego. Komisja uznała, że rynek, na którym występuje domniemane naruszenie, jest „zasadniczo ograniczony do krajowego rynku kolejowego, nawet jeżeli domniemane naruszenie mogłoby dotyczyć również przedsiębiorstw zarejestrowanych za granicą”. Komisja nie zapewniła też pełnej skuteczności (effet utile) art. 102 TFEU.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez
      Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE, Dz.U. L 123, 27.4.2004, s. 18).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu, Dz.U. L 1, 4.1.2003, s. 1)


title: Sprawa T-801/19: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2019 r. – DTE Systems/EUIPO – Speed-Buster (PedalBox +)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/63

      Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2019 r. – DTE Systems/EUIPO – Speed-Buster (PedalBox +)
      (Sprawa T-801/19)
      (2020/C 27/62)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: DTE Systems GmbH (Recklinghausen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Vietmeyer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Speed-Buster GmbH & Co. KG (Sinzig, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „PedalBox +” – unijny znak towarowy nr 16 637 266

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2019 r. w sprawie R 1934/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień pozwanego nr 16 22 C (Unieważnienie) z dnia 1 sierpnia 2018 r. oraz decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 5 września 2019 r. wydanej w postępowaniu odwoławczym R 1934/20181;

                  —

                  pozostawienie unijnego znaku towarowego nr 16 637 266 w rejestrze w całości, tak jak został on zarejestrowany i poświadczony przez pozwanego;

                  —

                  posiłkowo, na wypadek gdyby rozpoznający sąd doszedł do wniosku, że konieczne jest dokonanie dalszych ustaleń faktycznych, przekazanie sprawy pozwanemu celem ponownego rozpoznania konieczności pozostawienia do swobodnego używania określenia „PedalBox +”, z pominięciem oznakowania produktów firm SPEED-BUSTER GmbH & Co. KG., Mosaikweg 18, 53489 Sinzig, Niemcy, czy CPA Performance GmbH, Jurastraße 1, 73119 Zell unter Aichelberg, Niemcy.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-805/19: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2019 r. – Ultrasun/EUIPO (ultrasun)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/64

      Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2019 r. – Ultrasun/EUIPO (ultrasun)
      (Sprawa T-805/19)
      (2020/C 27/63)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ultrasun AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy w kolorze ultrasun – zgłoszenie nr 17 898 795

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2019 r. w sprawie R 531/2019-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-806/19: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2019 r. – Govern d’Andorra/EUIPO (Andorra)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/64

      Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2019 r. – Govern d’Andorra/EUIPO (Andorra)
      (Sprawa T-806/19)
      (2020/C 27/64)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Govern d’Andorra (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Andorra zgłoszenie nr 16 797 912

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 sierpnia 2019 r. w sprawie R 737/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  niepewność prawna z powodu odmiennego rozstrzygnięcia EUIPO wobec bardzo podobnych znaków towarowych i konieczność uzasadnienia decyzji.


title: Sprawa T-808/19: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2019 r. – Silgan International i Silgan Closures/Komisja

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/65

      Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2019 r. – Silgan International i Silgan Closures/Komisja
      (Sprawa T-808/19)
      (2020/C 27/65)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Silgan International Holdings BV (Amsterdam, Niderlandy) i Silgan Closures GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Seeliger, H. Wollmann, R. Grafunder, B. Meyring i E. Venot)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 8501 final z dnia 20 listopada 2019 r. (AT.40522 – Metal Packaging [ex Pandora]) w sprawie zobowiązania do udzielenia informacji, i

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami strony skarżącej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga zostaje poparta następującymi zarzutami:

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza istotne prawo do obrony, ponieważ zadane pytania opierają się głównie na dokumentach i informacjach, które skarżące przekazały uprzednio jako podmioty ubiegające się o złagodzenie kary niemieckiemu federalnemu urzędowi antymonopolowemu w zawisłym przed nim postępowaniu. W jej opinii Komisja uzyskała te dokumenty i informacje w ramach niedopuszczalnej wymiany informacji z federalnym urzędem antymonopolowym bądź w ramach opartej na niej niezgodnej z prawem weryfikacji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku właściwości Komisji z powodu naruszenia zasady pomocniczości
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że Komisja nie jest właściwa do prowadzenia postępowania przeciwko skarżącym i do wydania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na obszerne czynności dochodzeniowe federalnego urzędu antymonopolowego i postępowanie krajowe pozwalające na rozstrzygnięcie sprawy nie można bowiem stwierdzić, dlaczego federalny urząd antymonopolowy miałby być nieodpowiedni do przeprowadzenia do końca postępowania dochodzeniowego w tej sprawie bądź dlaczego Komisja miałaby się znajdować w lepszej pozycji do przeprowadzenia zakwestionowanej czynności dochodzeniowej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący niewystarczającego uzasadnienia
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja została niewystarczająco uzasadniona, ponieważ nie zawiera ona żadnego wyjaśnienia, dlaczego Komisja w świetle zasady pomocniczości uważa się za uprawnioną do przeprowadzenia dochodzenia przeciwko skarżącym.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji przewidzianego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej
                  W ramach zarzutu czwartego strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła wymóg dobrej praktyki administracyjnej oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ zaskarżona decyzja jest nieproporcjonalna, narusza uzasadnione oczekiwania skarżących i jest sprzeczna z wymogiem bezstronności i sprawiedliwości.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący nadużycia władzy
                  W ramach zarzutu piątego strona skarżąca twierdzi, że żądanie udzielenia informacji opiera się na nieprawidłowych rozważaniach, ponieważ w drodze postępowania dochodzeniowego, a w szczególności w drodze zaskarżonej decyzji Komisja dąży, współdziałając z federalnym urzędem antymonopolowym, do celu polegającego na obejściu przewidzianych w prawie niemieckim przepisów dotyczących karania naruszeń art. 101 TFUE.


title: Sprawa T-809/19: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2019 r. – Liga Nacional de Fútbol Profesional/EUIPO (El Clasico)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/66

      Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2019 r. – Liga Nacional de Fútbol Profesional/EUIPO (El Clasico)
      (Sprawa T-809/19)
      (2020/C 27/66)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Liga Nacional de Fútbol Profesional (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Casas Feu)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego El Clasico – zgłoszenie nr 1 379 292

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 października 2019 r. w sprawie R 1966/2018-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  wydanie wyroku dopuszczającego międzynarodowy znak towarowy w Unii Europejskiej nr 1 379 292 El Clásico (mieszany) do rejestracji w klasie 41 w imieniu Liga Nacional de Fútbol Profesional;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-814/19: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2019 r. – Nutravita/EUIPO – Pegaso (nutravita Healthy Mind, Body & Soul.)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/67

      Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2019 r. – Nutravita/EUIPO – Pegaso (nutravita Healthy Mind, Body & Soul.)
      (Sprawa T-814/19)
      (2020/C 27/67)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nutravita Ltd (Maidenhead, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci H. Dhondt i J. Cassiman)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pegaso Srl (Negrar, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „nutravita Healthy Mind, Body & Soul.” w kolorach jasnozielonym i czarnym – zgłoszenie nr 16 255 804

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 września 2019 r. w sprawie R 80/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 47 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 10 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-817/19: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2019 r. – Olimp Laboratories/EUIPO – OmniVision (Hydrovision)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/68

      Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2019 r. – Olimp Laboratories/EUIPO – OmniVision (Hydrovision)
      (Sprawa T-817/19)
      (2020/C 27/68)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Olimp Labroratories sp. z o.o. (Dębica, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Kondrat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: OmniVision GmbH (Puchheim, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Hydrovision – zgłoszenie nr 16 286 841

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 września 2019 r. w sprawie R 2371/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do EUIPO do ponownego rozpatrzenia; lub

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania na rzecz strony skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady pewności prawa.


title: Sprawa T-818/19: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2019 r. – Dvectis CZ przeciwko EUIPO – Yado (Poduszki podpierające)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/69

      Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2019 r. – Dvectis CZ przeciwko EUIPO – Yado (Poduszki podpierające)
      (Sprawa T-818/19)
      (2020/C 27/69)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dvectis CZ s.r.o. (Brno, Republika Czeska) (przedstawiciel: J. Svojanovská, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Yado s.r.o. (Handlová, Słowacja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 3222 504–0001

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 września 2019 r. w sprawie R 513/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami strony skarżącej.

            Tytułem ewentualnym strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji w taki sposób, żeby odwołanie strony skarżącej z dnia 21 marca 2018 r. zostało w pełni uwzględnione, a przedmiotowy wzór wspólnotowy pozostał ważny;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami strony skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie podstawowych wymogów proceduralnych.


title: Sprawa T-819/19: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2019 r. – Man and Machine/EUIPO – Bim Freelance (bim ready)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/70

      Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2019 r. – Man and Machine/EUIPO – Bim Freelance (bim ready)
      (Sprawa T-819/19)
      (2020/C 27/70)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: (Thame Oxfordshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: R. Peto, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bim Freelance Corp. (Miami, Floryda, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską w odniesieniu do graficznego znaku towarowego bim ready – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 359 265

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 września 2019 r. w sprawie R 317/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-821/19: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2019 r. – Herlyn i Beck/EUIPO – Brillux (B.home)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/70

      Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2019 r. – Herlyn i Beck/EUIPO – Brillux (B.home)
      (Sprawa T-821/19)
      (2020/C 27/71)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sonja Herlyn (Grünwald, Niemcy), Christian Beck (Grünwald) (przedstawiciel: adwokat H. Hofmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Brillux GmbH & Co. KG (Münster, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Unijny znak towarowy „B.home” – zgłoszenie nr 16 961 336

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 września 2019 w sprawie R 373/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej zmianę i utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 10 grudnia 2018 r. wydanej w postępowaniu nr B2976549;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

                  —

                  wyznaczenie daty rozprawy.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-822/19: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2019 r. – Asoliva i Anierac/Komisja

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/71

      Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2019 r. – Asoliva i Anierac/Komisja
      (Sprawa T-822/19)
      (2020/C 27/72)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Asociación Española de la Industria y Comercio Exportador de Aceite de Oliva (Asoliva) (Madryt, Hiszpania) i Asociación Nacional de Industriales Envasadores y Refinadores de Aceites Comestibles (Anierac) (Madryt) (przedstawiciel: V. Rodríguez Fuentes, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1604 z dnia 27 września 2019 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy, opublikowanego w Dz.U. 2019, L 250, s. 14.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu traktatów

                              —

                              Skarżące utrzymują, że poprzez narzucenie niewzruszalnego domniemania co do niezgodności oliwy z oliwek, które pociąga za sobą sankcje, zaskarżony akt narusza zasadę domniemania niewinności, o której mowa w art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na naruszeniu zasady bezpieczeństwa prawa

                              —

                              Skarżące utrzymują, że ustanowione przez zaskarżony akt niewzruszalne domniemanie co do niezgodności stanowi naruszenie zasady pewności prawa w zakresie, w jakim opiera się ono na metodzie, która z uwagi na brak dokładności nie pozwala przewidzieć z dostateczną pewnością poszanowanie wymaganej normy.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności w świetle swobody przedsiębiorczości

                              —

                              Skarżące twierdzą, że ustanowione przez zaskarżony akt niewzruszalne domniemanie co do niezgodności stanowi ograniczenie w sposób nieproporcjonalny swobody przedsiębiorczości poprzez ustanowienie granicy tej swobody w drodze niedokładnej metody, z której jednak wynikają bezwzględne skutki, bez uwzględnienia innych istniejących metod lub środków dowodowych.


title: Sprawa T-189/18: Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2019 r. – Lipitalia 2000 i Assograssi/Komisja

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/72

      Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2019 r. – Lipitalia 2000 i Assograssi/Komisja
      (Sprawa T-189/18) (1)

      (2020/C 27/73)
      Język postępowania: włoski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa T-290/19: Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2019 r. – Stada Arzneimittel/EUIPO (Représentation de deux lignes rouges incurvées placées l’une au-dessus de l’autre)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/72

      Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2019 r. – Stada Arzneimittel/EUIPO (Représentation de deux lignes rouges incurvées placées l’une au-dessus de l’autre)
      (Sprawa T-290/19) (1)

      (2020/C 27/74)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa C-641/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 30 sierpnia 2019 r. – EU/PE Digital GmbH.

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 30 sierpnia 2019 r. – EU/PE Digital GmbH.
      (Sprawa C-641/19)
      (2020/C 27/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: EU

         Strona pozwana: PE Digital GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 14 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. (1) w świetle motywu 50 dyrektywy 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że należną od konsumenta „kwotę, która jest proporcjonalna do zakresu świadczeń spełnionych do chwili, w której konsument poinformował przedsiębiorcę o skorzystaniu z prawa do odstąpienia od umowy, w porównaniu z całym zakresem umowy” należy – w przypadku umowy, zgodnie z którą nie jest spełniane jednolite świadczenie, lecz świadczenie złożone, które składa się z kilku świadczeń częściowych – obliczyć wyłącznie pro rata temporis, w przypadku gdy konsument wprawdzie dokonuje zapłaty za świadczenie złożone zgodnie z zasadą pro rata temporis, lecz świadczenia częściowe są spełniane w różnym tempie?

                  2)

                  Czy art. 14 ust. 3 dyrektywy 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że należną od konsumenta „kwotę, która jest proporcjonalna do zakresu świadczeń spełnionych do chwili, w której konsument poinformował przedsiębiorcę o skorzystaniu z prawa do odstąpienia od umowy, w porównaniu z całym zakresem umowy” należy obliczyć wyłącznie pro rata temporis również wówczas, gdy jedno ze świadczeń (częściowych) spełniane jest wprawdzie w sposób ciągły, lecz na początku okresu obowiązywania umowy ma większą lub mniejszą wartość dla konsumenta?

                  3)

                  Czy art. 2 pkt 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/770 z dnia 20 maja 2019 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że „treści cyfrowe” w rozumieniu art. 2 pkt 11 dyrektywy 2011/83 i art. 2 pkt 1 dyrektywy 2019/770 stanowić mogą również takie pliki, które udostępnione zostały jako świadczenie częściowe w ramach świadczenia złożonego spełnionego w głównej mierze jako „usługa cyfrowa” w rozumieniu art. 2 pkt 2 dyrektywy 2019/770, co skutkowałoby tym, że przedsiębiorca mógłby doprowadzić do wygaśnięcia prawa do odstąpienia od umowy w odniesieniu do świadczenia częściowego zgodnie z art. 16 lit. m) dyrektywy 2011/83, lecz – gdyby przedsiębiorcy się to nie powiodło – konsument mógłby odstąpić od umowy w całości, a z uwagi na art. 14 ust. 4 lit. b) ppkt (ii) dyrektywy 2011/83 nie musiałby płacić rekompensaty z tytułu takiego świadczenia częściowego?

                  4)

                  Czy art. 14 ust. 3 dyrektywy 2011/83 w świetle motywu 50 dyrektywy 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że uzgodniona umownie za usługę łączna cena w rozumieniu art. 14 ust. 3 zdanie trzecie dyrektywy 2011/83 jest „nadmierna”, jeżeli jest ona znacznie wyższa niż łączna cena uzgodniona przez tego samego przedsiębiorcę z innym konsumentem za identyczną usługę z takim samym okresem obowiązywania umowy i w pozostałym zakresie na tych samych warunkach ramowych

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011, L 304, s. 64)

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/770 z dnia 20 maja 2019 r. w sprawie niektórych aspektów umów o dostarczanie treści cyfrowych i usług cyfrowych (Dz.U. 2019, L 136, s. 1)


title: Sprawa C-685/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankenthal (Niemcy) w dniu 17 września 2019 r. – OK/Daimler AG.

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankenthal (Niemcy) w dniu 17 września 2019 r. – OK/Daimler AG.
      (Sprawa C-685/19)
      (2020/C 27/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Frankenthal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: OK

         Strona pozwana: Daimler AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5 ust. 2 zdanie drugie lit. a) rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (1) należy interpretować i stosować w ten sposób, że konieczność stosowania urządzeń ograniczających skuteczność działania w rozumieniu tej normy należy potwierdzić wyłącznie w wypadku, jeśli zabezpieczenia silnika przed uszkodzeniem lub awarią i bezpieczeństwa użytkowania pojazdu nie można było zapewnić nawet przy wykorzystaniu najnowocześniejszej technologii dostępnej w momencie uzyskania homologacji typu dla danego modelu pojazdu?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

                              Czy z innych powodów – na przykład takich jak brak długookresowych doświadczeń, nieproporcjonalnie wysokie koszty najnowocześniejszej technologii w porównaniu do innych technologii przy jednoczesnym znaczącym oddziaływaniu na cenę sprzedaży – dopuszczalne są odstępstwa od zasadniczego obowiązku zastosowania najnowocześniej technologii dostępnej w momencie homologacji typu?

                        Na wypadek udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:

                              Czy również w wypadku stosowania co do zasady dopuszczalnych komponentów technologicznych mamy do czynienia z zabronionym urządzeniem ograniczającym skuteczność działania w postaci tzw. „okienek temperaturowych”, jeżeli parametry zapisane w związku z tym w urządzeniu regulującym pracę silnika są tak dobrane, że oczyszczanie gazów spalinowych nie jest włączane lub jest włączane jedynie w ograniczonym zakresie

                              a)

                              ze względu na wybrane temperatury w odniesieniu do zwykłych temperatur występujących przez większą część roku

                              b)

                              ze względu na pozostałe parametry – na przykład takie jak aktualna wysokość pojazdu nad poziomem morza – w odnośnych regionach Niemiec lub europejskiego rynku wewnętrznego?

         (1)  Dz.U. 2007, L 171, s.1.


title: Sprawa C-703/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 24 września 2019 r. – J.K. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Katowicach

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 24 września 2019 r. – J.K. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Katowicach
      (Sprawa C-703/19)
      (2020/C 27/18)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: J.K.

         Strona pozwana: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w zakresie pojęcia „usługi restauracyjnej”, do której zastosowanie ma obniżona stawką VAT [art. 98 ust. 2 w zw. z załącznikiem III pkt 12a dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) w zw. z art. 6 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2) mieści się sprzedaż dań gotowych, w warunkach takich jak w sporze zawisłym przed sądem krajowym, tj. w sytuacji, w której sprzedawca:

                              —

                              udostępnia kupującym infrastrukturę umożliwiającą spożycie nabytego posiłku na miejscu (wydzielona przestrzeń przeznaczona do konsumpcji, dostęp do toalet);

                              —

                              brak jest wyspecjalizowanej obsługi kelnerskiej;

                              —

                              nie występuje serwis w ścisłym znaczeniu;

                              —

                              proces zamówień jest uproszczony i częściowo zautomatyzowany;

                              —

                              klient ma ograniczone możliwości personalizacji zamówienia?

                  2)

                  Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze znaczenie ma sposób przygotowania -dań polegający w szczególności na poddawaniu obróbce termicznej niektórych z półproduktów oraz skomponowaniu z półproduktów gotowych dań?

                  3)

                  Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze wystarczające jest by klient miał potencjalną możliwość skorzystania z oferowanej infrastruktury, czy też niezbędne jest ustalenie, że z punktu widzenia przeciętnego klienta element ten stanowi istotną część świadczenia?

         (1)  Dz.U.2006, L 347, s. 1

         (2)  Dz.U.2011, L 77, s.1


title: Sprawy połączone C-609/17 i C-610/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Työtuomioistuin - Finlandia) – Terveys- ja sosiaalialan neuvottelujärjestö (TSN) ry/Hyvinvointialan liitto ry (C-609/17) oraz Auto- ja Kuljetusalan Työntekijäliitto AKT ry/Satamaoperaattorit ry (C-610/17) (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Artykuł 153 TFUE – Minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w obszarze organizacji czasu pracy – Dyrektywa 2003/88/WE – Artykuł 7 – Prawo do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej czterech tygodni – Artykuł 15 – Korzystniejsze krajowe przepisy prawne i postanowienia układów zbiorowych w zakresie ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Pracownicy niezdolni do pracy podczas corocznego płatnego urlopu z powodu choroby – Odmowa przeniesienia tego urlopu, kiedy brak przeniesienia nie powoduje skrócenia faktycznego wymiaru corocznego płatnego urlopu do okresu krótszego niż cztery tygodnie – Artykuł 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Niemożność zastosowania w braku sytuacji stosowania prawa Unii w rozumieniu art. 51 ust. 1 karty praw podstawowych)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Työtuomioistuin - Finlandia) – Terveys- ja sosiaalialan neuvottelujärjestö (TSN) ry/Hyvinvointialan liitto ry (C-609/17) oraz Auto- ja Kuljetusalan Työntekijäliitto AKT ry/Satamaoperaattorit ry (C-610/17)
      (Sprawy połączone C-609/17 i C-610/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Artykuł 153 TFUE - Minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w obszarze organizacji czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuł 7 - Prawo do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej czterech tygodni - Artykuł 15 - Korzystniejsze krajowe przepisy prawne i postanowienia układów zbiorowych w zakresie ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Pracownicy niezdolni do pracy podczas corocznego płatnego urlopu z powodu choroby - Odmowa przeniesienia tego urlopu, kiedy brak przeniesienia nie powoduje skrócenia faktycznego wymiaru corocznego płatnego urlopu do okresu krótszego niż cztery tygodnie - Artykuł 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Niemożność zastosowania w braku sytuacji stosowania prawa Unii w rozumieniu art. 51 ust. 1 karty praw podstawowych)
      (2020/C 27/02)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Työtuomioistuin

         Strony w postępowaniu głównym

         (Sprawa C-609/17)

         Strona skarżąca: Terveys- ja sosiaalialan neuvottelujärjestö (TSN) ry

         Strona pozwana: Hyvinvointialan liitto ry

         Przy udziale: Fimlab Laboratoriot Oy

         (Sprawa C-610/17)

         Strona skarżąca: Auto- ja Kuljetusalan Työntekijäliitto AKT ry

         Strona pozwana: Satamaoperaattorit ry

         Przy udziale: Kemi Shipping Oy

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym i układom zbiorowym, które przewidują przyznanie corocznego płatnego urlopu w wymiarze przekraczającym minimalny okres czterech tygodni przewidziany w tym przepisie, przy jednoczesnym wyłączeniu możliwości przeniesienia tych dni urlopu z powodu choroby.

                  2)

                  Wykładni art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w związku z jej art. 51 ust. 1 należy dokonywać w ten sposób, że nie ma on zastosowania w odniesieniu do takich przepisów krajowych i układów zbiorowych.

         (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2018.


title: Sprawa C-707/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi (Polska) w dniu 23 września 2019 – K.S. przeciwko A.B.

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi (Polska) w dniu 23 września 2019 – K.S. przeciwko A.B.
      (Sprawa C-707/19)
      (2020/C 27/19)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Łodzi

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: K.S.

         Strona pozwana: A.B.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 roku w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczenia od takiej odpowiedzialności (1) należy interpretować w ten sposób, że w ramach: „wszelkich stosownych środków” każde państwo członkowskie powinno objąć odpowiedzialnością zakładu ubezpieczeń w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej pełny zakres pokrycia szkód w tym także skutków zdarzenia szkodowego w postaci konieczności holowania pojazdu poszkodowanego do kraju macierzystego i kosztów koniecznego parkowania pojazdów;
      W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie - czy odpowiedzialność ta może być limitowana w jakikolwiek sposób przez ustawodawstwo krajów członkowskich?

         (1)  Dz. U. 2009, L 263, s.11


title: Sprawa T-740/19: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Laird/Komisja

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/38

      Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Laird/Komisja
      (Sprawa T-740/19)
      (2020/C 27/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Laird Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Quigley, Barrister, i D. Gillespie, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy on strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że art. 1 zaskarżonej decyzji jest niezgodny z prawem w zakresie, w jakim dotyczy on uznania, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych stanowi korzyść (gospodarczą) w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w szczególności z następujących względów:

                              i.

                              nieuwzględnienia przez Komisję: kontekstu historycznego wprowadzenia przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) do systemu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie; ograniczeń nałożonych na Zjednoczone Królestwo na podstawie prawa Unii, w szczególności swobody przedsiębiorczości; terytorialności i innych względów politycznych odnoszących się do struktury przepisów dotyczących KSZ wprowadzonych w Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawie podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)]; oraz zakresu suwerenności podatkowej państw członkowskich, w tym Zjednoczonego Królestwa, w odniesieniu do kształtowania przepisów dotyczących KSZ;

                              ii.

                              stwierdzenia przez Komisję, że fakultatywny charakter roszczenia na podstawie rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 stanowi sprzyjające traktowanie skutkujące przyznaniem korzyści.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że art. 1 zaskarżonej decyzji jest niezgodny z prawem w zakresie, w jakim dotyczy on uznania, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych stanowi selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w szczególności ze względu na następujące okoliczności:

                              i.

                              Co się tyczy właściwych ram odniesienia:

                                          a.

                                          błędne określenie przez Komisję ram odniesienia jako składających się wyłącznie z przepisów dotyczących KSZ lub wyłącznie z rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010;

                                          b.

                                          błędne określenie przez Komisję celu systemu odniesienia, jako opodatkowania zysków, których źródłem są działalność na terytorium Zjednoczonego Królestwa i aktywa sztucznie przekierowane ze Zjednoczonego Królestwa, bez należytego uwzględnienia okoliczności, czy odnośne ukierunkowane transakcje rzeczywiście stwarzają ryzyko erozji bazy podatkowej w Zjednoczonym Królestwie.

                              ii.

                              Co się tyczy określenia odstępstwa od ram odniesienia:

                                          a.

                                          błędną ocenę przez Komisję znaczenia i wagi funkcji decyzyjnych i zarządczych;

                                          b.

                                          błędną ocenę przez Komisję porównywalności umów kwalifikowanej pożyczki z pożyczkami (i) na rzecz podmiotów powiązanych z rezydentami Zjednoczonego Królestwa oraz (ii) na rzecz podmiotów trzecich;

                                          c.

                                          błędne powołanie się na dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1);

                                          d.

                                          okoliczność, że dokonana przez Komisję ocena porównywalnych zagrożeń naruszenia swobody przedsiębiorczości w odniesieniu do objętych zwolnieniem z podatku i nieobjętych nim kategorii KSZ była błędna.

                              iii.

                              Co się tyczy uzasadnienia domniemanego odstępstwa:

                                          a.

                                          błędne stwierdzenie przez Komisję, że uzasadnienie dotyczące potrzeby zapewnienia, aby systemem można było zarządzać i administrować, nie obejmowało funkcji decyzyjnych i zarządczych;

                                          b.

                                          błędne stwierdzenie przez Komisję, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie było uzasadnione poprzez powołanie się na zgodność ze swobodą przedsiębiorczości.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem art. 2 zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie uzasadnionych oczekiwań, jak też naruszenie zasad pewności prawa i proporcjonalności. Tytułem ewentualnym strona skarżąca podnosi, że nakaz odzyskania nie powinien obejmować żadnej pomocy przyznanej poprzez zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych przed dniem 24 listopada 2017 r., kiedy to Komisja opublikowała decyzję o wszczęciu postępowania.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).


title: Sprawa C-769/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 21 października 2019 r. – postępowanie karne przeciwko UC i TD

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 21 października 2019 r. – postępowanie karne przeciwko UC i TD
      (Sprawa C-769/19)
      (2020/C 27/20)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Specializiran nakazatelen syd

         Strony w postępowaniu głównym

      UC i TD

         Pytanie prejudycjalne

      Czy krajowy akt normatywny – który w odniesieniu do wadliwego aktu oskarżenia (to jest o niejasnej, niepełnej lub sprzecznej treści) w żadnym wypadku nie dopuszcza możliwości usunięcia tych wad poprzez ich naprawienie przez prokuratora na posiedzeniu wstępnym sądu, na którym je stwierdzono, a zamiast tego zobowiązuje sąd w każdym przypadku do umorzenia postępowania sądowego i zwrotu sprawy prokuratorowi w celu sporządzenia nowego aktu oskarżenia, w sytuacji gdy skutkuje to znacznym opóźnieniem biegu postępowania karnego, a wady te można usunąć niezwłocznie na posiedzeniu sądu – jest zgodny z art. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.U. L 142/1, z 1.6.2012 R.), określoną w art. 47 akapit drugi [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej] zasadą rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie, zasadą pierwszeństwa prawa Unii i z zasadą poszanowania godności?


title: Sprawa C-198/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen - Szwecja) – CeDe Group AB/KAN Sp. z o.o. w upadłości (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 – Artykuły 4 i 6 – Postępowanie upadłościowe – Prawo właściwe – Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty – Niezaspokojenie wierzytelności wynikającej z umowy przed ogłoszeniem upadłości – Wyjątek dotyczący potrącenia wierzytelności wynikającej z umowy powstałej przed wszczęciem postępowania upadłościowego)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen - Szwecja) – CeDe Group AB/KAN Sp. z o.o. w upadłości
      (Sprawa C-198/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Artykuły 4 i 6 - Postępowanie upadłościowe - Prawo właściwe - Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty - Niezaspokojenie wierzytelności wynikającej z umowy przed ogłoszeniem upadłości - Wyjątek dotyczący potrącenia wierzytelności wynikającej z umowy powstałej przed wszczęciem postępowania upadłościowego)
      (2020/C 27/03)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta domstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CeDe Group AB

         Strona przeciwna: KAN Sp. z o.o. w upadłości

         Sentencja

      Artykuł 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 788/2008 z dnia 24 lipca 2008 r. należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do powództwa – wytoczonego przez zarządcę [w rozumieniu rozporządzenia nr 1346/2000] masy upadłości spółki w upadłości, mającej siedzibę w pierwszym państwie członkowskim – o zapłatę za towary dostarczone w wykonaniu umowy, zawartej przed wszczęciem postępowania upadłościowego wobec tej spółki, przeciwko drugiej umawiającej się spółce, mającej siedzibę w drugim państwie członkowskim.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa C-824/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 12 listopada 2019 r. – TC, UB/Komisija za zasztita ot diskriminacija, VA

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 12 listopada 2019 r. – TC, UB/Komisija za zasztita ot diskriminacija, VA
      (Sprawa C-824/19)
      (2020/C 27/31)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Wyrchowen administratiwen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca kasację: TC, UB

         Druga strona postępowania kasacyjnego: Komisija za zasztita ot diskriminacija, VA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładnia art. 5 ust. 2 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych i art. [2] ust. 1, 2 i 3 oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy prowadzi do wniosku, że dopuszczalne jest wykonywanie przez osobę niewidomą działalności ławnika sądowego i uczestniczenie w sprawach karnych, czy też

                  2)

                  Dany rodzaj niepełnosprawności osoby trwale niewidomej stanowi cechę, która jest wymogiem istotnym i determinującym dla wykonywania działalności ławnika sądowego, a istnienie tej niepełnosprawności uzasadnia odmienne traktowanie, w związku z czym traktowanie to nie stanowi dyskryminacji ze względu na cechę związaną z „niepełnosprawnością”?

         (1)  Dz.U. 2000, L 303, s. 16.