title: Sprawa C-249/05: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/21

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-249/05)
   (2005/C 193/33)
   Język postępowania: fiński
   W dniu 15 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez D. Triantafyllou'a i I. Koskinena, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Finlandii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że ustanawiając obowiązek ustanowienia przedstawiciela podatkowego przez niemającego stałego miejsca zamieszkania lub siedziby w Finlandii podatnika, który prowadzi tam podlegającą opodatkowaniu działalność gospodarczą i ma miejsce zamieszkania w innym Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim, z którym Republika Finlandii zawarła porozumienie o wzajemnej pomocy, którego zakres zastosowania odpowiada zakresowi zastosowania dyrektywy 76/308/EWG (1) w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń wynikających z operacji będących częścią systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz rolniczych opłat wyrównawczych i opłat celnych i rozporządzenia Rady (WE) nr 1798/2003 (2) z dnia 7 października 2003 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 218/92, Republika Fińska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 21 i art. 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (3) oraz art. 18 i art. 49 WE.

               2)

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zgodnie z art. 21 ust. 2 szóstej dyrektywy 77/388/EWG w sprawie podatku VAT Państwa Członkowskie nie mogą nakazać, aby podmiot gospodarczy, który ma stałe miejsce zamieszkania lub siedzibę w innym Państwie Członkowskim, ustanowił przedstawiciela podatkowego. Takie ustanowienie jest dobrowolne.
   Zgodnie z przepisami fińskimi:
   a) gdy podmiot gospodarczy jest podatnikiem niemającym stałego miejsca zamieszkania lub siedziby w Finlandii, zobowiązanym do zapłaty podatku od wartości dodanej jest odbiorca („odwrócony obowiązek podatkowy”);
   b) gdy podmiotowi gospodarczemu niemającemu stałego miejsca zamieszkania lub siedziby w Finlandii przyznaje się możliwość rejestracji jako zobowiązanego do zapłaty podatku VAT, jest on zobowiązany do ustanowienia w Finlandii przedstawiciela podatkowego.
   W odniesieniu do ustanowienia przedstawiciela podatkowego system fiński nie jest zgodny z prawem wspólnotowym. Obowiązek ustanowienia przedstawiciela podatkowego jest niezgodny z art. 21 ust. 2 szóstej dyrektywy VAT.
   System fiński może pozostawić podmiotowi gospodarczemu niemającemu stałego miejsca zamieszkania lub siedziby w Finlandii wolny wybór, czy chce zarejestrować się jako zobowiązany do zapłaty VAT, ale nie może uzależnić tego wyboru od ustanowienia przedstawiciela podatkowego. Jest to niezgodne z szóstą dyrektywą VAT i bezpośrednio sprzeczne z celem dyrektywy 2000/68/WE (4) i zasadami swobodnego przepływu towarów i swobodnego świadczenia usług zagwarantowanymi w Traktacie WE.

      (1)  Dz.U. L 73, str. 18

      (2)  Dz.U. L 264, str. 1

      (3)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1)

      (4)  Dyrektywa Rady 2000/65/WE z dnia 17 października 2000 r. zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w odniesieniu do określenia osoby odpowiedzialnej za zapłatę podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 269, str. 44.


title: Sprawa T-419/08: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — LATGA-A przeciwko Komisji

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/42

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — LATGA-A przeciwko Komisji
   (Sprawa T-419/08)
   (2008/C 313/76)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Lietuvos Autorių Teisių Gynimo Asociacijos Agentūra (LATGA-A) (Wilno, Litwa) (przedstawiciel: M. Favart, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi na podstawie art. 230 WE o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG. Skarżąca kwestionuje konkretnie ustalenia Komisji zawarte w art. 3 zaskarżonej decyzji stanowiącym, że terytorialne rozgraniczenia wzajemnych upoważnień do reprezentacji udzielanych przez jeden związek autorów na rzecz drugiego stanowią uzgodnioną praktykę naruszającą art. 81 WE i art. 53 EOG.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są identyczne jak te, które podniosła strona skarżąca w sprawie T-415/08 IMRO przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-263/13: Wyrok Sądu z dnia 1 października 2014 r. – Lausitzer Früchteverarbeitung przeciwko OHIM – Rivella International (holzmichel) [Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego holzmichel – Wcześniejsze graficzne międzynarodowe znaki towarowe Michel i Michel POWER – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/45

      Wyrok Sądu z dnia 1 października 2014 r. – Lausitzer Früchteverarbeitung przeciwko OHIM – Rivella International (holzmichel)
      (Sprawa T-263/13) (1)

      ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego holzmichel - Wcześniejsze graficzne międzynarodowe znaki towarowe Michel i Michel POWER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
      (2014/C 395/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Lausitzer Früchteverarbeitung GmbH (Sohland an der Spree, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Weiß)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Rivella International AG (Rothrist, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci C. Spintig, S. Pietzcker i A. Coordes)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 lutego 2013 r. (sprawa R 1968/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Rivella International AG a Lausitzer Früchteverarbeitung GmbH.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Lausitzer Früchteverarbeitung GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-698/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki/Komisja [Zamówienia publiczne — Procedura przetargowa — Usługi zewnętrzne w zakresie tworzenia, badania i wsparcia systemów informatycznych (ESP DESIS III) — Sklasyfikowanie oferenta w procedurze kaskadowej — Obowiązek uzasadnienia — Oferty rażąco niskie — Zasada wolnej konkurencji — Odpowiedzialność pozaumowna]

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/38

         Wyrok Sądu z dnia 15 września – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki/Komisja
   (Sprawa T-698/14) (1)

   ([Zamówienia publiczne - Procedura przetargowa - Usługi zewnętrzne w zakresie tworzenia, badania i wsparcia systemów informatycznych (ESP DESIS III) - Sklasyfikowanie oferenta w procedurze kaskadowej - Obowiązek uzasadnienia - Oferty rażąco niskie - Zasada wolnej konkurencji - Odpowiedzialność pozaumowna])
   (2016/C 402/42)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg) i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Sistimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci V. Christianos, I. Ampazis i M. Sfyri, a następnie adwokat M. Sfyri)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i S. Lejeune, pełnomocnicy, wspomagani początkowo przez adwokatów E. Petritsi, E. Roussou i K. Adamantopoulosa, a następnie E. Roussou i K. Adamantopoulosa)

      Przedmiot

   Po pierwsze, sformułowane na podstawie artykułu 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, aby zaklasyfikować na trzeciej i czwartej pozycji w mechanizmie kaskadowym oferty skarżących w ramach postępowania przetargowego DIGIT/R2/PO/2013/029 – ESP DESIS III, część 1 i 3 odnoszącego się do „Usług zewnętrznych w zakresie tworzenia, badania i wsparcia systemów informatycznych” (Dz.U. 2013/S. 19–0380314) oraz aby wykluczyć ofertę skarżących w ramach odnośnego postępowania przetargowego, część 2, oraz po drugie, sformułowane na podstawie artykułu 268 TFUE żądanie wypłaty odszkodowania z tytułu szkód poniesionych przez skarżących.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               European Dynamics Luxembourg SA i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Sistimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa C-502/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 marca 2015 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Podatek VAT — Stosowanie stawki obniżonej — Dostawa książek cyfrowych lub elektronicznych)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 marca 2015 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga
   (Sprawa C-502/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Podatek VAT - Stosowanie stawki obniżonej - Dostawa książek cyfrowych lub elektronicznych))
   (2015/C 138/10)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Soulay oraz F. Dintilhac, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Chatziioakeimidou i A. de Gregorio Merino, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: D. Holderer, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Belgii (przedstawiciele: M. Jacobs oraz J. C. Halleux, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Stosując stawkę podatku od wartości dodanej w wysokości 3 % do dostawy książek cyfrowych lub elektronicznych Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 96–99, art. 110 i art. 114 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/88/UE z dnia 7 grudnia 2010 r., w związku z załącznikami II i III do rzeczonej dyrektywy i rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Belgii i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa C-537/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova — Włochy) — Mattia Manzi, Compagnia Naviera Orchestra przeciwko Capitaneria di Porto di Genova (Transport morski — Dyrektywa 1999/32/WE — Konwencja Marpol 73/78 — Załącznik VI — Zanieczyszczanie powietrza przez statki — Statki pasażerskie zapewniające regularne usługi — Statki wycieczkowe — Maksymalna zawartość siarki w paliwach żeglugowych — Ważność)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova — Włochy) — Mattia Manzi, Compagnia Naviera Orchestra przeciwko Capitaneria di Porto di Genova
   (Sprawa C-537/11) (1)

   (Transport morski - Dyrektywa 1999/32/WE - Konwencja Marpol 73/78 - Załącznik VI - Zanieczyszczanie powietrza przez statki - Statki pasażerskie zapewniające regularne usługi - Statki wycieczkowe - Maksymalna zawartość siarki w paliwach żeglugowych - Ważność)
   2014/C 93/04
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Genova

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mattia Manzi, Compagnia Naviera Orchestra

      Strona pozwana: Capitaneria di Porto di Genova

      Przy udziale: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Genova — Ważność art. 4a dyrektywy Rady 1999/32/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającej dyrektywę 93/12/EWG (Dz.U. L 121, s. 13) — Zgodność z międzynarodową Konwencją o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki („konwencją MARPOL”) obowiązku podjęcia przez państwa członkowskie wszystkich środków niezbędnych dla zapobieżenia stosowaniu paliw morskich, w których zawartość siarki przekracza limit 1,5% udziału wagowego, przez statki pasażerskie wykonujące regularnie usługi do lub z portu Unii — Wykładnia art. 2 tej dyrektywy — Pojęcie „regularnych usług” — Zastosowanie wspomnianego limitu do statków wycieczkowych

      Sentencja

               1)

               Statek wycieczkowy, taki jak ten, którego dotyczy postępowanie główne, jest objęty zakresem zastosowania art. 4a ust. 4 dyrektywy Rady 1999/32/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającej dyrektywę 93/12/EWG, zmienionej dyrektywą 2005/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r., w świetle kryterium „regularnych usług” wymienionego w art. 2 pkt 3g tej dyrektywy, pod warunkiem że obsługuje wycieczki po morzu, bez przystanków lub z przystankami, kończące się w porcie wyjściowym lub w innym porcie, o ile wycieczki te są organizowane z określoną częstotliwością, w konkretnych dniach i co do zasady konkretnych godzinach wypłynięcia i przypłynięcia, a zainteresowani mogą swobodnie wybrać pomiędzy różnymi oferowanymi wycieczkami, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

               2)

               Ważności art. 4a ust. 4 dyrektywy 1999/32, zmienionej dyrektywą 2005/33, nie można badać w świetle ogólnej zasady prawa międzynarodowego pacta sunt servanda ani zasady lojalnej współpracy ustanowionej w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy TUE, ze względu na to, że ten przepis wspomnianej dyrektywy może prowadzić do naruszenia załącznika VI do międzynarodowej Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, sporządzonej w Londynie w dniu 2 listopada 1973 r., uzupełnionej protokołem z dnia 17 lutego 1978 r., i zmuszać tym samym państwa członkowskie będące stronami protokołu z 1997 r. wprowadzającego zmiany do międzynarodowej Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczeniu morza przez statki, zmodyfikowanej protokołem z 1978 r. dotyczącym tej konwencji, podpisanego w Londynie dnia 26 września 1997 r., do uchybiania zobowiązaniom ciążącym na nich względem innych stron tego protokołu.

               3)

               Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do wypowiadania się w kwestii, jaki jest wpływ wspomnianego załącznika VI na zakres art. 4a ust. 4 dyrektywy 1999/32, zmienionej dyrektywą 2005/33.

      (1)  Dz.U. C 370 z 17.12.2011.


title: Sprawa T-252/17: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2017 r. – Robert Bosch/EUIPO (Simply. Connected.)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/45

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2017 r. – Robert Bosch/EUIPO (Simply. Connected.)
   (Sprawa T-252/17)
   (2017/C 195/60)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Robert Bosch GmbH (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Völker i M. Pemsel)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Simply. Connected” – zgłoszenie nr 14 814 032

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 marca 2017 r. w sprawie R 947/2016-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 64 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 263 TFUE;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie C-163/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 80/68/EWG — Ochrona wód gruntowych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne — Art. 3, 4 i 5 — Dyrektywa 91/689/EWG — Odpady niebezpieczne — Art. 2 ust. 1 i art. 6 ust. 1)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-163/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 80/68/EWG - Ochrona wód gruntowych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne - Art. 3, 4 i 5 - Dyrektywa 91/689/EWG - Odpady niebezpieczne - Art. 2 ust. 1 i art. 6 ust. 1)
   (2005/C 143/08)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-163/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 8 kwietnia 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnicy: G. Valero Jordana i M. Konstantinidis) przeciwko Republice Greckiej, (pełnomocnik: E. Skandalou), Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby, U. Lõhmus i A. Ó Caoimh (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               W odniesieniu do regionu Thriassion Pedion:

                           —

                           nie podejmując niezbędnych środków w celu zapobieżenia wprowadzaniu do wody gruntowej substancji wymienionych w wykazie I dyrektywy Rady 80/68/EWG z dnia 17 grudnia 1979 r. w sprawie ochrony wód gruntowych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne oraz w celu ograniczenia wprowadzania do wody gruntowej substancji wymienionych w wykazie II tej dyrektywy, aby uniknąć zanieczyszczenia wody takimi substancjami,

                           —

                           nie poddając uprzedniemu badaniu działań związanych z usuwaniem lub wyrzucaniem do celów usuwania substancji wymienionych w wykazie I wymienionej dyrektywy, które mogą doprowadzić do pośredniego zrzutu oraz

                           —

                           nie poddając uprzedniemu badaniu wszystkich bezpośrednich zrzutów substancji wymienionych w wykazie II dyrektywy 80/68/EWG, jak również działań związanych z usuwaniem lub wyrzucaniem do celów usuwania tych substancji, które mogą doprowadzić do pośredniego zrzutu,

                     Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na podstawie art. 3, 4 i 5 dyrektywy 80/68/EWG.

               2.

               Nie podejmując niezbędnych środków w celu zapewnienia, aby odpady niebezpieczne, których zrzut odbywa się w regionie Thriassion Pedion, były rejestrowane i identyfikowane oraz nie opracowując, ani oddzielnie, ani w ramach ogólnych planów gospodarowania odpadami niebezpiecznymi, planów gospodarowania odpadami niebezpiecznymi w regionie Thriassion Pedion, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych.

               3.

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 07.06.2003.


title: Sprawa C-150/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sächsisches Oberverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 30 marca 2015 r. – Der Bundesbeauftragte für Asylangelegenheiten/N

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sächsisches Oberverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 30 marca 2015 r. – Der Bundesbeauftragte für Asylangelegenheiten/N
   (Sprawa C-150/15)
   (2015/C 236/31)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Sächsisches Oberverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Der Bundesbeauftragte für Asylangelegenheiten

      Druga strona postępowania: N

      Inna strona: Republika Federalna Niemiec

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 9 ust. 1 lit. a) w związku z art. 10 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2011/95/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że:

                           a)

                           przyjmuje się, iż ma miejsce poważne naruszenie wolności wyznania zagwarantowanej w art. 10 ust. 1 karty praw podstawowych i art. 9 ust. 1 EKPC, a tym samym akt prześladowania w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy, jeśli w danym kraju pochodzenia pod rygorem sankcji karnych zakazane są praktyki religijne lub formy zachowań, nakazane przez naukę wiary, którą wnioskodawca czynnie wyznaje, i które stanowią jej zasadniczy element, względnie jeśli opierają się one na przekonaniach religijnych wnioskodawcy w rozumieniu szczególnej wagi dla jego tożsamości religijnej,
                           lub

                           b)

                           czy wymagane jest, by wnioskodawca, czynnie opowiadający się za określoną nauką wiary, wykazał ponadto, że nakazane przez tę naukę wiary jako zasadniczy element praktyki religijne lub formy zachowań, stanowiące w jego kraju pochodzenia zakazane pod rygorem sankcji karnych praktyki religijne, są dla niego „szczególnie ważne” dla zachowania tożsamości religijnej i w tym sensie „niezbywalne”?

               2)

               Czy art. 9 ust. 3 w związku z art. 2 lit. d) dyrektywy 2011/95/UE należy interpretować w ten sposób, że:
               dla stwierdzenia uzasadnionej obawy przed prześladowaniem i realnego niebezpieczeństwa („real risk”) poddania działaniom nieludzkim lub poniżającym lub też poddania karze przez któryś z podmiotów wymienionych w art. 6 dyrektywy 2011/95/UE,
               ze względu na praktyki religijne lub formy zachowań nakazane przez naukę wiary, którą wnioskodawca czynnie wyznaje, a które stanowią jej zasadniczy element lub opierają się na przekonaniach religijnych wnioskodawcy w sensie szczególnej wagi dla jego tożsamości religijnej i w jego kraju pochodzenia są zakazane pod rygorem sankcji karnych,

                           a)

                           potrzebne jest takie wartościujące rozważenie relacji, w ramach którego należy porównać liczbę praktykujących wbrew zakazom członków grupy wyznaniowej, do której należy wnioskodawca, z liczbą faktycznych aktów prześladowań w związku z tymi praktykami religijnymi w kraju pochodzenia wnioskodawcy, uwzględniając ewentualnie istniejące elementy niepewności i nieprzewidywalności stosowanej przez państwo praktyki ścigania karnego
                           lub

                           b)

                           czy wystarczy, że można wykazać faktyczne stosowanie w praktyce ścigania karnego w kraju pochodzenia przepisów, które pod groźbą kary zakazują praktyk religijnych lub form zachowań, nakazanych przez naukę wiary, którą wnioskodawca czynnie wyznaje, i które stanowią jej zasadniczy element lub które opierają się na przekonaniach religijnych wnioskodawcy w sensie szczególnej wagi dla jego tożsamości religijnej?

               3)

               Czy przepis krajowego prawa procesowego, przewidujący wiążący charakter prawnej oceny sądu kasacyjnego dla sądu dokonującego ustaleń faktycznych (tutaj § 144 ust. 6 Verwaltungsgerichtsordnung – ustawy o ustroju sądów administracyjnych, zwanej dalej „VwGO”) jest zgodny z zasadą pierwszeństwa stosowania prawa Unii, jeżeli sąd dokonujący ustaleń faktycznych chciałby dokonać innej wykładni przepisu prawa Unii niż sąd kasacyjny, jednak taką wykładnię prawa Unii nawet po przeprowadzeniu postępowania prejudycjalnego zgodnie z art. 267 akapit drugi TFUE uniemożliwia mu określone w prawie krajowym związanie oceną prawną sądu kasacyjnego?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. L 337, s. 9).


title: Sprawa C-202/14: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Nantes – Francja) – Adiamix/Direction départementale des finances publiques de l’Orne (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuł 1 lit. b) ppkt v) — System zwolnienia podatkowego na rzecz przedsiębiorstw przejmujących przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji — Decyzja Komisji uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym — Odzyskanie pomocy indywidualnej przyznanej w ramach systemu pomocy — Ocena ważności decyzji Komisji — Pojęcia „pomocy istniejącej” i  „pomocy nowej” )

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/3

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Nantes – Francja) – Adiamix/Direction départementale des finances publiques de l’Orne
   (Sprawa C-202/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 1 lit. b) ppkt v) - System zwolnienia podatkowego na rzecz przedsiębiorstw przejmujących przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji - Decyzja Komisji uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym - Odzyskanie pomocy indywidualnej przyznanej w ramach systemu pomocy - Ocena ważności decyzji Komisji - Pojęcia „pomocy istniejącej” i „pomocy nowej”))
   (2015/C 056/04)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative d'appel de Nantes

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Adiamix

      Strona pozwana: Direction départementale des finances publiques de l’Orne

      Sentencja

   Analiza przedstawionego pytania nie ujawniła niczego, co mogłoby mieć wpływ na ważność decyzji Komisji 2004/343/WE z dnia 16 grudnia 2003 dotyczącej systemu pomocy wprowadzonego przez Francję w odniesieniu do przejmowania przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji.

      (1)  Dz.U. C 202 z 30.6.2014.


title: Sprawa T-366/00: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 marca 2007 r. — Scott przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Cena sprzedaży gruntu — Decyzja nakazująca odzyskanie pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Błędy przy obliczaniu grzywny — Obowiązki Komisji związane z obliczaniem wysokości pomocy — Uprawnienia beneficjenta pomocy — Rozporządzanie (WE) nr 659/1999 — Artykuł 13 ust. 1)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 marca 2007 r. — Scott przeciwko Komisji
   (Sprawa T-366/00) (1)

   (Pomoc państwa - Cena sprzedaży gruntu - Decyzja nakazująca odzyskanie pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem - Błędy przy obliczaniu grzywny - Obowiązki Komisji związane z obliczaniem wysokości pomocy - Uprawnienia beneficjenta pomocy - Rozporządzanie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 13 ust. 1)
   (2007/C 96/63)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Scott SA (Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciele: Sir Jeremy Lever, QC, G. Peretz, J. Gardner, barristers, R. Griffith i M. Papadakis, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i J. Flett, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, S. Seam i F. Million, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/14/WE z dnia 12 lipca 2000 r. dotyczącej pomocy państwa wprowadzonej w życie przez Francję na rzecz Scott Paper SA/Kimberly-Clark (Dz.U. 2002, L 12, str. 1).
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji Komisji 2002/14/WE z dnia 12 lipca 2000 r. dotyczącej pomocy państwa wprowadzonej w życie przez Francję na rzecz Scott Paper SA/Kimberly-Clark w zakresie dotyczącym pomocy przyznanej w formie preferencyjnej ceny gruntu, o którym mowa w art. 1 tej decyzji.

               2)

               Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącą w związku z postępowaniem przed Sądem.

               3)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty związane z postępowaniem przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2001.


20150731025616762015/C 270/046492013CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL201506114411Sprawa C-649/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Versailles – Francja) – Comité d’entreprise de Nortel Networks SA i in./Cosme Rogeau, działający w charakterze syndyka we wtórnym postępowaniu upadłościowym dotyczącym Nortel Networks SA oraz Cosme Rogeau, działający w charakterze syndyka we wtórnym postępowaniu upadłościowym dotyczącym Nortel Networks SA/Alan Robert Bloom i in. [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 – Artykuł 2 lit. g), art. 3 ust. 2 i art. 27 – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Główne postępowanie upadłościowe – Wtórne postępowanie upadłościowe – Konflikt jurysdykcyjny – Jurysdykcja wyłączna lub przemienna – Ustalenie prawa właściwego – Ustalenie składników majątku dłużnika objętych wtórnym postępowaniem upadłościowym – Położenie tych składników majątku – Składniki majątku znajdujące się w państwie trzecim]
 ---documentbreak--- C2702015PL410120150611PL00044141Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Versailles – Francja) – Comité d’entreprise de Nortel Networks SA i in./Cosme Rogeau, działający w charakterze syndyka we wtórnym postępowaniu upadłościowym dotyczącym Nortel Networks SA oraz Cosme Rogeau, działający w charakterze syndyka we wtórnym postępowaniu upadłościowym dotyczącym Nortel Networks SA/Alan Robert Bloom i in.
   (Sprawa C-649/13) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Artykuł 2 lit. g), art. 3 ust. 2 i art. 27 — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Główne postępowanie upadłościowe — Wtórne postępowanie upadłościowe — Konflikt jurysdykcyjny — Jurysdykcja wyłączna lub przemienna — Ustalenie prawa właściwego — Ustalenie składników majątku dłużnika objętych wtórnym postępowaniem upadłościowym — Położenie tych składników majątku — Składniki majątku znajdujące się w państwie trzecim]”2015/C 270/04Język postępowania: francuski
      Sąd odsyłający

   Tribunal de commerce de Versailles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Comité d’entreprise de Nortel Networks SA i in., Cosme Rogeau, działający w charakterze syndyka we wtórnym postępowaniu upadłościowym dotyczącym Nortel Networks SA

      Strona pozwana: Cosme Rogeau, działający w charakterze syndyka we wtórnym postępowaniu upadłościowym dotyczącym Nortel Networks SA, Alan Robert Bloom, Alan Michael Hudson, Stephen John Harris, Christopher John Wilkinson Hill

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 2 i art. 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że sądy państwa członkowskiego wszczęcia wtórnego postępowania upadłościowego mają jurysdykcję przemienną wraz z sądami państwa członkowskiego wszczęcia postępowania głównego, aby orzec w przedmiocie ustalenia składników majątku dłużnika objętych zakresem skutków tego postępowania wtórnego.
   Ustalenia składników majątku dłużnika objętych zakresem skutków wtórnego postępowania upadłościowego należy dokonać zgodnie z przepisami art. 2 lit. g) rozporządzenia nr 1346/2000.
   (
         1
      )	Dz.U. C 39 z 8.2.2014.


title: Wykreślenie sprawy T-386/03

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/40

         Wykreślenie sprawy T-386/03 (1)

   (2005/C 57/69)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2004 r. prezes pierwszej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-386/03 Deutsche Telekom przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 35 z 7.2.2004


title: Sprawa C-609/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 27 grudnia 2012 r. — Ehrmann AG przeciwko Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs e.V.

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 27 grudnia 2012 r. — Ehrmann AG przeciwko Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs e.V.
   (Sprawa C-609/12)
   2013/C 101/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ehrmann AG

      Strona pozwana: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs e.V.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy obowiązki informacyjne wynikające z art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006 (1) musiały być przestrzegane już w 2010 r.?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404, s. 9) w wersji zmienionej rozporządzeniem Komisji (UE) nr 116/2010 z dnia 9 lutego 2010 r. (Dz.U. L 37, s. 16).


title: Sprawa T-168/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Arkema przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kwasu monochlorooctowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku i ustalanie cen — Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia — Zasada indywidualizacji kar i sankcji — Obowiązek uzasadnienia — Grzywny — Proporcjonalność — Waga i czas trwania naruszenia — Skutek odstraszający — Rzeczywisty wpływ na rynek — Okoliczności łagodzące — Pójście w ślad za liderem — Okoliczności obciążające — Powrót do naruszenia)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Arkema przeciwko Komisji
   (Sprawa T-168/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kwasu monochlorooctowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku i ustalanie cen - Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia - Zasada indywidualizacji kar i sankcji - Obowiązek uzasadnienia - Grzywny - Proporcjonalność - Waga i czas trwania naruszenia - Skutek odstraszający - Rzeczywisty wpływ na rynek - Okoliczności łagodzące - Pójście w ślad za liderem - Okoliczności obciążające - Powrót do naruszenia)
   2009/C 282/65
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Arkema SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Debroux)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo A. Bouquet i F. Amato, następnie A. Bouquet i X. Lewis, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   W ramach żądania głównego, wniosek o stwierdzenie nieważności art. 1 lit. d), art. 2 lit. c) i art. 4 pkt 9 decyzji Komisji C (2004) 4876 wersja ostateczna z dnia 19 stycznia 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/37.773 — MCAA), oraz w ramach żądania ewentualnego, wniosek o zmianę art. 2 lit. c) i d) tejże decyzji.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Arkema SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005.


title: Sprawa T-737/14: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2014 r. – Vnesheconombank przeciwko Radzie

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/41

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2014 r. – Vnesheconombank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-737/14)
   (2015/C 007/46)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Bank for Development and Foreign Economic Affairs (Vnesheconombank) (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci J. Viñals Camallonga i J. Iriarte Ángel)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. w zakresie dotyczącym strony skarżącej oraz usunięcie jej nazwy z załącznika do decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 5 do rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. w zakresie dotyczącym strony skarżącej oraz usunięcie jej nazwy z załącznika III do niego;

               —

               stwierdzenie nieważności nowego art. 1 w brzmieniu nadanym decyzją Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r. w zakresie dotyczącym strony skarżącej oraz usunięcie jej nazwy z załącznika I do decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności nowego art. 5 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. w zakresie, w jakim obejmuje on skarżącego oraz usunięcie nazwy skarżącego załącznika, w którym figuruje;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga skierowana jest przeciwko ww. przepisom dotyczącym środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie w zakresie, w jakim obejmują one skarżącego.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący nieprzestrzegania obowiązku uzasadnienia w zakresie, w jakim zaskarżone przepisy są pozbawione jakiegokolwiek uzasadnienia w odniesieniu do VEB, co uniemożliwia odpowiednie zorganizowanie obrony.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący oczywistego błędu w ocenie stanu faktycznego, na którym opierają się zaskarżone decyzje, które pozbawione są konkretnego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej w odniesieniu do uzasadnienia przepisów, braku dowodów na przedstawione powody, oraz prawa do obrony i własności, jako że nie były przestrzegane wymogi dotyczące uzasadnienia i przedstawienia rzeczywistych dowodów, co wpływa na pozostałe prawa. Prawo do obrony zostało w szczególności naruszone w ten sposób, że Rada, mimo odpowiedniego i szybkiego wniosku, bardzo późno przedstawiła akta dotyczące naruszenia, które można było w krótkim czasie i w prosty sposób przygotować, uniemożliwiając w ten sposób stronie skarżącej odpowiednie przygotowanie obrony.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący nadużycia władzy, jako że istnieją obiektywne, precyzyjne i spójne poszlaki pozwalające twierdzić, że w chwili przyjmowania środków nakładających sankcje zmierzała ona do osiągnięcia celów innych niż przez nią podawane.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia prawa własności, jako że zostało ono poważnie ograniczone bez rzeczywistego uzasadnienia i bez przestrzegania zasady proporcjonalności.

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący naruszenia zasady równości traktowania, w zakresie w jakim pozycja konkurencyjna VEB na różnych rynkach została osłabiona bez uzasadnienia.


title: Sprawa T-547/12: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2012 r. — Teva Pharma i Teva Pharmaceuticals Europe przeciwko Europejskiej Agencji Leków

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/21

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2012 r. — Teva Pharma i Teva Pharmaceuticals Europe przeciwko Europejskiej Agencji Leków
   (Sprawa T-547/12)
   2013/C 46/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Teva Pharma BV (Utrecht, Niderlandy) i Teva Pharmaceuticals Europe BV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: K. Bacon i D. Piccinin, barristers, G. Morgan i C. Drew, solicitors)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

      Żądania

   Skażące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków, zawartej w jej piśmie z dnia 26 listopada 2012 r., oddalającej wniosek skarżących o przyznanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla wytwarzanej przez nie odmiany generycznej substancji abakawir/lamiwudyna; oraz

               —

               obciążenie Europejskiej Agencji Leków poniesionymi przez nie kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą jeden zarzut, zgodnie z którym oddalenie ich wniosku o przyznanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla wytwarzanej przez nie odmiany generycznej ustalonego połączenia produktów leczniczych na tej podstawie, że produkt był chroniony dziesięcioletnim okresem wyłączności, jest sprzeczne z prawidłową interpretacją rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (1) i dyrektywy 2001/83/WE (2). Skarżące twierdzą w szczególności, że posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla spornego produktu nie jest uprawniony do korzystania z dziesięcioletniego okresu wyłączności danych, gdyż produkt ten jest ustalonym połączeniem produktów leczniczych, łączącym dwie substancje czynne, które były dostarczane i wykorzystywane w Unii jako składniki różnych produktów leczniczych przez szereg lat. Skarżące wskazują zatem, że sporny produkt jest objęty tym samym ogólnym pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu co wcześniejsze pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla jego składników, w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2001/83. W konsekwencji skarżące stoją na stanowisku, że ów produkt nie jest objęty żadnym dodatkowym okresem wyłączności danych po upływie okresu wyłączności danych w odniesieniu do wspomnianych pozwoleń.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67).


title: Sprawa T-218/06: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2006 r. — Neurim Pharmaceuticals (1991) przeciwko OHIM — Eurim-Pharm Arzneimittel (Neurim PHARMACEUTICALS)

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/12

         Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2006 r. — Neurim Pharmaceuticals (1991) przeciwko OHIM — Eurim-Pharm Arzneimittel (Neurim PHARMACEUTICALS)
   (Sprawa T-218/06)
   (2006/C 237/22)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Neurim Pharmaceuticals (1991) Ltd (Tel Aviv, Izrael) (Przedstawiciel: adwokat M. Kinkeldey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Eurim-Pharm Arzneimittel GmbH
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 czerwca 2006 r. (odwołanie nr R 74/2006-1) w całości;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Neurim PHARMACEUTICALS” dla towarów należących do klas 5 i 10.
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Eurim-Pharm Arzneimittel GmbH.
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „EURIM-PHARM” (wspólnotowy znak towarowy nr 667 899 oraz krajowy znak towarowy), jak również prawo ochronne na znak towarowy „Eurim-Pharm GmbH” dla towarów należących do klasy 5.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Odrzucenie odwołania jako niedopuszczalnego.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 59 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) oraz zasad 48, 49 i 96 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (2), naruszenie art. 78 oraz art. 78a rozporządzenia nr 40/94, naruszenie zasady, zgodnie z którą OHIM jest związany wydanymi przez siebie decyzjami, a także naruszenie zasady proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995 L 300, str. 1).


title: Sprawa T-563/14: Wyrok Sądu z dnia 22 października 2015 r. – Hewlett Packard Development Company/OHIM (ELITEDISPLAY) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ELITEDISPLAY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/31

         Wyrok Sądu z dnia 22 października 2015 r. – Hewlett Packard Development Company/OHIM (ELITEDISPLAY)
   (Sprawa T-563/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ELITEDISPLAY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 406/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hewlett Packard Development Company LP (Houston, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab i H. Lauf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 maja 2014 r. (sprawa R 1539/2013-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego ELITEDISPLAY jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hewlett Packard Development Company LP zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 351 z 5.10.2014.


title: Sprawa F-42/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2014 r. – CU przeciwko EKES (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Umowa na czas nieokreślony — Decyzja o rozwiązaniu umowy)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/50

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2014 r. – CU przeciwko EKES
   (Sprawa F-42/13) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Umowa na czas nieokreślony - Decyzja o rozwiązaniu umowy))
   2014/C 421/70
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CU (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (przedstawiciele: początkowo M. Arsène i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, adwokaci F.-M. Hislaire i M. Troncoso Ferrer, następnie M. Pascua Mateo i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, adwokaci F.-M. Hislaire i M. Troncoso Ferrer)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o rozwiązaniu umowy ze skarżącą i żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę i krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dni 16 października 2012 r. i 31 stycznia 2013 r. w sprawie rozwiązania z CU umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego zawartej na czas nieokreślony.

               2)

               Zasądza się od Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na rzecz CU kwotę 25  000 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez CU.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013, s. 61.


title: Sprawa C-527/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Ukamaka Mary Jecinta Oruche, Nzubechukwu Emmanuel Oruche/Republika Federalna Niemiec, przy udziale: Oberbürgermeister der Stadt Potsdam, Emeka Emmanuel Mary Oruche

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Ukamaka Mary Jecinta Oruche, Nzubechukwu Emmanuel Oruche/Republika Federalna Niemiec, przy udziale: Oberbürgermeister der Stadt Potsdam, Emeka Emmanuel Mary Oruche
   (Sprawa C-527/14) (1)

   (2015/C 398/32)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa T-64/07: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2007 r. , Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM — ( 350 )

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/51

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2007 r., Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM — („350”)
   (Sprawa T-64/07)
   (2007/C 95/102)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol, Sp. z o. o. (Częstochowa, Rzeczpospolita Polska) (przedstawiciel: radca prawny D. Rzążewska)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie w całości nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 grudnia 2006 r., Nr R 1033/2006-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak słowny „350 ”dla towarów zawartych w klasie 16

      Decyzja eksperta: odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: błędne zastosowanie przepisów art. 7, ust. 1 b) i c) rozporządzenia Nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), jako że według skarżącej oznaczenie „350 ”nie jest ani opisowe ani niewyróżniające dla wskazanych towarów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r., Dz.U. L 11, str. 1.


title: Sprawa T-261/12: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2012 r. — Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon przeciwko Komisji

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/26

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2012 r. — Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon przeciwko Komisji
   (Sprawa T-261/12)
   2012/C 243/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon (Chalandri, Grecja) (przedstawiciel: A. Krystallidis, prawnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               naprawienie szkody wyrządzonej skarżącej bezprawną decyzją delegacji UE w Serbii z dnia 23 marca 2012 r. w przedmiocie cofnięcia udzielenia zamówienia publicznego „Wzmocnienie potencjału instytucjonalnego Komisji ds. Ochrony Konkurencji (CPC) w Republice Serbii” (Dz.U. 2011 S 147), które zostało uprzednio udzielone skarżącej jako liderowi konsorcjum realizującego powyższy projekt;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, wedle którego pozwana działała bezprawnie w ten sposób, że oskarżyła skarżącą o nieuczciwą przewagę nad pozostałymi uczestnikami przetargu, albowiem konflikt interesów, który zarzucono skarżącej, dotyczy całkowicie niezależnej spółki trzeciej, tj. European profiles SA, a nie skarżącej.

               2)

               Zarzut drugi, wedle którego pozwana naruszyła ciążący na niej obowiązek wydania przejrzystej i umotywowanej decyzji o cofnięciu udzielenia zamówienia publicznego, naruszając tym samym art. 18 Europejskiego kodeksu dobrej praktyki administracyjnej w ten sposób, że nie wskazała powodów, dla których skarżąca miała nieuczciwą przewagę nad pozostałymi uczestnikami przetargu.

               3)

               Zarzut trzeci, wedle którego pozwana naruszyła prawo skarżącej do bycia wysłuchaną, w ten posób, że nie wezwała skarżącej do wyrażenia swej opinii w przedmiocie domniemanego konfliktu interesów, naruszając tym samym art. 16 Europejskiego kodeksu dobrej praktyki administracyjnej.

               4)

               Zarzut czwarty, wedle którego pozwana naruszyła ciążacy na niej obowiązek udostępnienia skarżacej dokumentów dowodzących rzekomej bezprawnej więzi i rzekomej nieuzasadnionej przewagi konsorcjum DIADIKASIA, tak jak wymaga tego art. 42 Karty praw podstawowych UE.

               5)

               Zarzut piąty, wedle którego powyższe działania powódki stanowią poważne naruszenie zasady pewności prawa, a także stanowią obrazę prawa, jak również uchybiają art. 4 Europejskiego kodeksu dobrej praktyki administracyjnej, w ten sposób, że powódka w sposób niespodziewany cofnęła swą decyzję o udzieleniu zamówienia publicznego konsorcjum kierowanemu przez skarżacą, a to na podstawie rzekomego „konfliktu interesów”.


title: Sprawa C-581/12 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) zdnia 21 listopada 2013 r. – Kuwait Petroleum Corp., Kuwait Petroleum International Ltd, Kuwait Petroleum (Nederland) BV przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołania — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Ustalanie ceny brutto bitumu do nawierzchni drogowych — Ustalanie zniżki dla przedsiębiorstw budowy dróg — Komunikat w sprawie współpracy z 2002 r. — Punkt 23 lit. b) akapit ostatni — Częściowe zwolnienie — Dowody na okoliczności faktyczne, które nie były uprzednio znane Komisji Europejskiej — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne)

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/5

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 listopada 2013 r. – Kuwait Petroleum Corp., Kuwait Petroleum International Ltd, Kuwait Petroleum (Nederland) BV przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-581/12 P) (1)

   ((Odwołania - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Ustalanie ceny brutto bitumu do nawierzchni drogowych - Ustalanie zniżki dla przedsiębiorstw budowy dróg - Komunikat w sprawie współpracy z 2002 r. - Punkt 23 lit. b) akapit ostatni - Częściowe zwolnienie - Dowody na okoliczności faktyczne, które nie były uprzednio znane Komisji Europejskiej - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne))
   2014/C 102/06
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Kuwait Petroleum Corp., Kuwait Petroleum International Ltd, Kuwait Petroleum (Nederland) BV (przedstawiciele: D. Hull, solicitor i G. Berrisch, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Ronkes Agerbeek i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 27 września 2012 r. w sprawie T-370/06 Kuwait Petroleum i in. przeciwko Komisji, którym to wyrokiem Sąd oddalił skargę mającą na celu stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] (sprawa COMP/F/38.456 – Asfalt – Niderlandy) odnoszącej się do porozumień w sprawie ustalania ceny brutto bitumu do nawierzchni drogowych w Niderlandach oraz ustalania jednolitej minimalnej zniżki na rzecz przedsiębiorstw budowy dróg będących członkami kartelu i maksymalnej niższej zniżki mającej zastosowanie do innych przedsiębiorstw budowy dróg – Obniżenie grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Kuwait Petroleum Corp., Kuwait Petroleum International Ltd i Kuwait Petroleum (Nederland) BV zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Sprawa C-407/12: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/16

      Skarga wniesiona w dniu 3 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii
      (Sprawa C-407/12)
      (2012/C 331/25)
      Język postępowania: słoweński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch, L. Nicolae i M. Žebre)

         Strona pozwana: Republika Słowenii

         Żądania strony skarżącej

      Komisja wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji dyrektywy Europejskiego Parlamentu i Rady 2009/140/WE (1) z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniającej dyrektywy 2002/21/WE (2) w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, 2002/19/WE (3) w sprawie dostępu do sieci i usług łączności elektronicznej oraz wzajemnych połączeń oraz 2002/20/WE (4) w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej, a w każdym razie nie informując o tych przepisach Komisji, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 wskazanej dyrektywy;

                  —

                  zasądzenie od Republiki Słowenii z uwagi na niedopełnienie obowiązku poinformowania o wszystkich środkach transpozycji dyrektywy 2009/140/WE na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości 6 531,84 EUR od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie;

                  —

                  obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 25 maja 2011 r.

         (1)  Dz.U. L 337, s. 37.

         (2)  Dz.U. L 108, s. 33.

         (3)  Dz.U.L 108, s. 7.

         (4)  Dz.U. L 108, s. 21.


title: Sprawy połączone C-660/11 i C-8/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Toscana — Włochy) — Daniele Biasci i in. przeciwko Ministero dell’Interno, Questura di Livorno (Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Artykuły 43 WE i 49 WE — Gry losowe — Przyjmowanie zakładów — Warunki zezwolenia — Wymóg posiadania zezwolenia wydanego przez policję oraz koncesji — Przepisy krajowe — Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów — Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją — Zakaz — Wzajemne uznawanie licencji w dziedzinie gier losowych)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 września 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Toscana — Włochy) — Daniele Biasci i in. przeciwko Ministero dell’Interno, Questura di Livorno
   (Sprawy połączone C-660/11 i C-8/12) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Artykuły 43 WE i 49 WE - Gry losowe - Przyjmowanie zakładów - Warunki zezwolenia - Wymóg posiadania zezwolenia wydanego przez policję oraz koncesji - Przepisy krajowe - Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów - Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją - Zakaz - Wzajemne uznawanie licencji w dziedzinie gier losowych)
   2013/C 325/07
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Toscana

      Strony w postępowaniu głównym

               (Sprawa C-660/11)

                  Strony skarżące: Daniele Biasci, Alessandro Pasquini, Andrea Milianti, Gabriele Maggini, Elena Secenti, Gabriele Livi

                  Strony pozwane: Ministero dell’Interno, Questura di Livorno

                  przy udziale: SNAI — Sindacato Nazionale Agenzie Ippiche SpA

               (Sprawa C-8/12)

                  Strony skarżące: Cristian Rainone, Orentino Viviani, Miriam Befani

                  Strony pozwane: Ministero dell’Interno, Questura di Prato, Questura di Firenze

                  przy udziale: SNAI — Sindacato Nazionale Agenzie Ippiche SpA, Stanley International Betting Ltd, Stanleybet Malta ltd.

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Toscana — Swobodny przepływ osób — Swoboda świadczenia usług — Działalność polegająca na przyjmowaniu zakładów — Przepisy krajowe uzależniające wykonywanie tej działalności od otrzymania zezwolenia i licencji bezpieczeństwa publicznego wydawanych przez krajowe organy administracji — Nieuznanie zezwoleń i licencji wydanych przez zagraniczne organy administracji — Zgodność z art. 43 i 49 WE (obecnie art. 49 i 56 TFUE)

      Sentencja

               1)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te nie stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które nakładają na spółki pragnące wykonywać działalność związaną z grami losowymi obowiązek uzyskania, poza koncesją udzieloną przez państwo na wykonywanie tej działalności, zezwolenia wydanego przez policję i które ograniczają udzielanie takich zezwoleń w szczególności do wnioskodawców posiadających już taką koncesję.

               2)

               Artykuły 43 WE i 49 WE, jak również zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, które z naruszeniem prawa Unii wykluczyło określoną kategorię podmiotów gospodarczych z możliwości uzyskania koncesji na wykonywanie danej działalności gospodarczej i które zmierza do usunięcia tego naruszenia, organizując przetarg na znaczną liczbę nowych koncesji, chroniło pozycję rynkową uzyskaną przez działające już podmioty gospodarcze w szczególności poprzez ustanowienie minimalnych odległości między punktami zakładanymi przez nowych koncesjonariuszy a punktami działających już podmiotów.
               Z art. 43 WE i 49 WE, zasady równego traktowania, obowiązku przejrzystości oraz zasady pewności prawa wynika, że warunki i zasady przetargu, takiego jak przetarg będący przedmiotem sporu w sprawach w postępowaniach głównych, a w szczególności przepisy przewidujące wygaśnięcie koncesji wydanych w wyniku takiego przetargu, takie jak postanowienia zawarte w art. 23 ust. 3 projektu umowy pomiędzy niezależnym urzędem ds. monopoli państwowych i podmiotem otrzymującym koncesję w zakresie gier losowych dotyczących wydarzeń innych niż wyścigi konne, powinny być sformułowane w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny, czego ocena należy do sądu krajowego.
               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które faktycznie uniemożliwiają wykonywanie jakiejkolwiek działalności transgranicznej w sektorze gier, niezależnie od formy, w jakiej działalność ta jest prowadzona, a w szczególności w sytuacji gdy ma miejsce bezpośredni kontakt między konsumentem a podmiotem gospodarczym i gdy pośrednicy przedsiębiorstwa działający na terytorium kraju mogą zostać poddani fizycznej kontroli służącej celom bezpieczeństwa. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy ma to miejsce w przypadku art. 23 ust. 3 wspomnianego projektu umowy.

               3)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, iż w obecnym stanie prawa Unii okoliczność, że podmiot gospodarczy posiada w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę, zezwolenie umożliwiające mu oferowanie gier losowych, nie stoi na przeszkodzie temu, aby inne państwo członkowskie uzależniało, z poszanowaniem wymogów prawa Unii, możliwość oferowania przez taki podmiot takich usług konsumentom znajdującym się na jego terytorium od posiadania zezwolenia wydanego przez jego własne władze.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawa T-119/06: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Usha Martin przeciwko Radzie i Komisji (Dumping — Przywóz stalowych lin i kabli pochodzących między innymi z Indii — Naruszenie zobowiązania — Zasada proporcjonalności — Artykuł 8 ust. 1, 7 i 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 8 ust. 1, 7 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/30

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Usha Martin przeciwko Radzie i Komisji
      (Sprawa T-119/06) (1)

      (Dumping - Przywóz stalowych lin i kabli pochodzących między innymi z Indii - Naruszenie zobowiązania - Zasada proporcjonalności - Artykuł 8 ust. 1, 7 i 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 8 ust. 1, 7 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))
      (2010/C 288/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Usha Martin (Kalkuta, Indie) (przedstawiciele: adwokat K. Adamantopoulos, J. Branton, solicitor, adwokaci V. Akritidis i Y. Melin,)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata G. Berrischa); oraz Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Stancanelli i T. Scharf, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji 2006/38/WE z dnia 22 grudnia 2005 r. zmieniającej decyzję 1999/572/WE przyjmującą zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu lin i kabli z drutu stalowego, pochodzących między innymi z Indii (Dz.U. 2006, L 22, s. 54), a także, po drugie, rozporządzenia Rady (WE) nr 121/2006 z dnia 23 stycznia 2006 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1858/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli, pochodzących między innymi z Indii (Dz.U. L 22, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Usha Martin Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania

         (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006.


title: Sprawa T-171/14: Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2014 r. – Léon Van Parys/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Unia celna — Pismo Komisji informujące o utrzymaniu zawieszenia terminu na podjęcie decyzji dotyczącej umorzenia należności celnych — Wniosek o wydanie orzeczenia deklaratywnego — Brak właściwości Sądu Brak interesu prawnego — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/19

         Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2014 r. – Léon Van Parys/Komisja
   (Sprawa T-171/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Unia celna - Pismo Komisji informujące o utrzymaniu zawieszenia terminu na podjęcie decyzji dotyczącej umorzenia należności celnych - Wniosek o wydanie orzeczenia deklaratywnego - Brak właściwości Sądu Brak interesu prawnego - Oczywista niedopuszczalność))
   (2015/C 056/26)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Firma Léon Van Parys (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Vlaemminck, B. Van Vooren I R. Verbeke)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros, B.R. Killmann i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Z jednej strony żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 24 stycznia 2014 r. informującego skarżącą o utrzymaniu zawieszenia terminu na podjęcie decyzji dotyczącej umorzenia należności celnych przewidzianego w art. 907 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1), a z drugiej strony żądanie wydania orzeczenia deklaratywnego, stwierdzającego, że art. 909 rozporządzenia nr 2454/94 wywołał skutki względem skarżącej w następstwie wydania wyroku Sądu z dnia 19 marca 2013 r., Firma Van Parys/Komisja (T-324/10, Zb.Orz., EU:T:2013:136).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Firma Léon Van Parys pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa T-387/09: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Applied Microengineering przeciwko Komisji (Piąty program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji — Umowy dotyczące przedsięwzięć „Formation of a New Design House for MST” i  „Assessment of a New Anodic Bonder” — Odzyskanie części wypłaconego wkładu finansowego — Decyzja stanowiąca tytuł wykonawczy — Decyzja zmieniająca w trakcie postępowania zaskarżoną decyzję — Podstawa prawna skargi — Charakter powołanych zarzutów — Uzasadnione oczekiwania — Obowiązek uzasadnienia — Zasada dobrej administracji)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/22

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Applied Microengineering przeciwko Komisji
   (Sprawa T-387/09) (1)

   (Piąty program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Umowy dotyczące przedsięwzięć „Formation of a New Design House for MST” i „Assessment of a New Anodic Bonder” - Odzyskanie części wypłaconego wkładu finansowego - Decyzja stanowiąca tytuł wykonawczy - Decyzja zmieniająca w trakcie postępowania zaskarżoną decyzję - Podstawa prawna skargi - Charakter powołanych zarzutów - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek uzasadnienia - Zasada dobrej administracji)
   2012/C 355/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Applied Microengineering Ltd (Didcot, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. Walravens i J. De Wachter, następnie adwokaci P. Walravens i J. Blockx)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Petrova, pełnomocnik, wspierana przez adwokata R. Van der Houta)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji C(2009) 5797 Komisji z dnia 16 lipca 2009 r. dotyczącej odzyskania kwoty 258 560,61 EUR, powiększonej o odsetki, należnej od strony skarżącej w ramach przedsięwzięć IST-1999-11823 FOND MST (Formation of a New Design House for MST) i IST-2000-28229 ANAB (Assessment of a New Anodic Bonder).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Applied Microengineering Ltd pokrywa poza swymi własnymi kosztami koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa F-117/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 września 2011 r. — Van Soest przeciwko Komisji (Służba publiczna — Nabór — Konkurs — Warunki dopuszczenia — Wymagany dyplom — Pojęcie dyplomu poświadczającego ukończenie szkoły średniej i dającego dostęp do studiów wyższych — Decyzje komisji konkursowej — Charakter kontroli wykonywanej przez organ powołujący)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/37

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 września 2011 r. — Van Soest przeciwko Komisji
   (Sprawa F-117/10) (1)

   (Służba publiczna - Nabór - Konkurs - Warunki dopuszczenia - Wymagany dyplom - Pojęcie dyplomu poświadczającego ukończenie szkoły średniej i dającego dostęp do studiów wyższych - Decyzje komisji konkursowej - Charakter kontroli wykonywanej przez organ powołujący)
   2011/C 340/75
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Barry Van Soest (Etterbeek, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji kończącej postępowanie w sprawie naboru skarżącego, będącego laureatem konkursu wpisanym na listę rezerwy kadrowej, ze względu na to, że nie posiada on dyplomu ukończenia szkoły średniej dającego dostęp do studiów wyższych

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez B. Van Soesta.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011, s. 66.


title: Sprawa C-376/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 18 sierpnia 2008 r. — Serrantoni Srl, Consorzio stabile edili scrl przeciwko Comune di Milano

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 18 sierpnia 2008 r. — Serrantoni Srl, Consorzio stabile edili scrl przeciwko Comune di Milano
   (Sprawa C-376/08)
   (2008/C 327/12)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Serrantoni Srl i Consorzio stabile edili scrl

      Strona pozwana: Comune di Milano
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawidłowemu stosowaniu art. 4 dyrektywy 2004/18/WE (1) z dnia 31 marca 2004 r. stoją na przeszkodzie przepisy krajowe art. 36 ust. 5 decreto legislativo nr 163 z dnia 12 kwietnia 2006 r., w brzmieniu zmienionym przez decreto legislativo nr 113 z dnia 31 lipca 2007 r., które przewidują:

                           —

                           w przypadku udziału członka konsorcjum automatyczne wykluczenie z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego podmiotu zrzeszonego, wyłącznie z tego powodu, że posiada on określoną formę prawną (formę konsorcjum trwałego), w przeciwieństwie do innych form prawnych co do istoty identycznych (konsorcjum spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni pracy lub konsorcjum zakładów rzemieślniczych),

                           —

                           a jednocześnie w przypadku udziału konsorcjum trwałego, które zadeklarowało jedynie, że działa na rachunek innych przedsiębiorstw i że zleci roboty innym przedsiębiorstwom, jeżeli uzyska zamówienie, automatyczne wykluczenie przedsiębiorstwa wyłącznie z powodu formalnego, że przystąpiło ono do tego konsorcjum?

               2)

               Czy prawidłowemu stosowaniu art. 39, 43, 49 i 81 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską stoją na przeszkodzie przepisy krajowe art. 36 ust. 5 decreto legislativo nr 163 z dnia 12 kwietnia 2006 r., w brzmieniu zmienionym przez decreto legislativo nr 113 z dnia 31 lipca 2007 r., które przewidują:

                           —

                           w przypadku udziału członka konsorcjum automatyczne wykluczenie z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego podmiotu zrzeszonego, wyłącznie z tego powodu że posiada on określoną formę prawną (formę konsorcjum trwałego), w przeciwieństwie do innych form prawnych co do istoty identycznych (konsorcjum spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni pracy lub konsorcjum zakładów rzemieślniczych),

                           —

                           a jednocześnie w przypadku udziału konsorcjum trwałego, które zadeklarowało jedynie, że działa na rachunek innych przedsiębiorstw i że zleci roboty innym przedsiębiorstwom, jeżeli uzyska zamówienie, automatyczne wykluczenie przedsiębiorstwa wyłącznie z powodu formalnego, że przystąpiło ono do tego konsorcjum?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa T-336/11: Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2013 r. — Italiana Calzature przeciwko OHIM — Vicini (Giuseppe GIUSEPPE ZANOTTI DESIGN) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Giuseppe GIUSEPPE ZANOTTI DESIGN — Wcześniejsze, graficzny krajowy i słowny wspólnotowy, znaki towarowe ZANOTTI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/17

         Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2013 r. — Italiana Calzature przeciwko OHIM — Vicini (Giuseppe GIUSEPPE ZANOTTI DESIGN)
   (Sprawa T-336/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Giuseppe GIUSEPPE ZANOTTI DESIGN - Wcześniejsze, graficzny krajowy i słowny wspólnotowy, znaki towarowe ZANOTTI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 147/29
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Società Italiana Calzature SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Rapisardi i C. Ginevra)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: pełnomocnik P. Bullock)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Vicini SpA (San Mauro Pascoli, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Franzosi i M. Giorgetti)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sprawa R 63482010-2), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Società Italiana Calzature SpA a Vicini SpA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Società Italiana Calzature SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa C-116/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — C. Meerts przeciwko Proost NV (Dyrektywa 96/34/WE — Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Wykładnia klauzul 2.6 i 2.7 — Urlop rodzicielski w niepełnym wymiarze — Zwolnienie pracownika przed końcem urlopu rodzicielskiego bez zachowania ustawowego okresu wypowiedzenia — Obliczanie odszkodowania)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — C. Meerts przeciwko Proost NV
   (Sprawa C-116/08) (1)

   (Dyrektywa 96/34/WE - Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Wykładnia klauzul 2.6 i 2.7 - Urlop rodzicielski w niepełnym wymiarze - Zwolnienie pracownika przed końcem urlopu rodzicielskiego bez zachowania ustawowego okresu wypowiedzenia - Obliczanie odszkodowania)
   2009/C 297/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: C. Meerts

      Strona pozwana: Proost NV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Cassatie van België — Wykładnia klauzul 2.4–2.7 Porozumienia ramowego w sprawie urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, załączonego do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. (Dz.U. L 145, s. 4) — Urlop rodzicielski w niepełnym wymiarze czasu — Zwolnienie pracownika przed końcem urlopu rodzicielskiego bez ważnego powodu lub bez zachowania wiążącego terminu wypowiedzenia — Obliczenie odszkodowań

      Sentencja

   Klauzule 2.6 i 2.7 Porozumienia ramowego w sprawie urlopu rodzicielskiego, zawartego w dniu 14 grudnia 1995 r., które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, zmienionej dyrektywą Rady 97/75/WE z dnia 15 grudnia 1997 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by w przypadku jednostronnego rozwiązania przez pracodawcę bez ważnego powodu lub bez zachowania ustawowego terminu wypowiedzenia umowy o pracę pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy, podczas gdy ten korzysta z urlopu rodzicielskiego w niepełnym wymiarze, odszkodowanie należne temu pracownikowi było ustalane na podstawie zmniejszonego wynagrodzenia pobieranego przez niego w chwili dokonania zwolnienia.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008.


title: Sprawa T-541/11: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2011 r. — Fundação Calouste Gulbenkian przeciwko OHIM — Gulbenkian (GULBENKIAN)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/20

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2011 r. — Fundação Calouste Gulbenkian przeciwko OHIM — Gulbenkian (GULBENKIAN)
   (Sprawa T-541/11)
   2011/C 362/31
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fundação Calouste Gulbenkian (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: G. Marín Raigal, P. López Ronda i G. Macias Bonilla, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Micael Gulbenkian (Oeiras, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 lipca 2011 r. w sprawie R 1436/2010-2;

               —

               ponowne zbadanie oraz wzięcie pod uwagę dokumentów złożonych w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu oraz postępowania odwoławczego przed Urzędem Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) dotyczących renomy wcześniejszego znaku towarowego lub nakazanie pozwanemu wydania nowej decyzji w odniesieniu do wskazanej dokumentacji;

               —

               uwzględnienie w całości wniesionego przez skarżącą sprzeciwu;

               —

               nakazanie Urzędowi Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) ostatecznego odrzucenia w całości zgłoszenia spornego słownego wspólnotowego znaku towarowego „GULBENKIAN” nr 4724647 dla wszystkich zgłoszonych towarów i usług z klas 4, 33, 35, 36, 37, 41, 42 i 44;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu; oraz

               —

               obciążenia interwenienta, w przypadku gdy wystąpi przed Sądem, kosztami niniejszego postępowania jak również kosztami poniesionymi przez skarżącą w ramach postępowania przed Urzędem (sprzeciw oraz odwołanie).

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Micael Gulbenkian

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „GULBENKIAN” dla, poza innymi, towarów i usług z klas 4, 33, 35, 36, 37 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4724647

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: powszechnie znany w Portugalii znak towarowy „Fundação Calouste Gulbenkia” w zakresie „sztuki (sztuk plastycznych i muzyki); działalności charytatywnej (ochrona zdrowia i rozwoju człowieka); nauki (badania i promocja): edukacji (wsparcie i rozwój); technicznych i administracyjnych usług związanych z przemysłem naftowym”;, nazwa spółki „Fundação Calouste Gulbenkia” używana w zakresie „sztuki (sztuki plastycznych i muzyki); działalności charytatywnej (ochrona zdrowia i rozwoju człowieka); nauki (badania i promocja); edukacji (wsparcie i rozwój); technicznych i administracyjnych usług związanych z przemysłem naftowym”; loga nr 5 351 i nr 5 352„Fundação Calouste Gulbenkia” używane w zakresie „sztuki (sztuk plastycznych i muzyki); dobroczynności (ochrona zdrowia i rozwoju człowieka); nauki (badania i promocja): edukacji (wsparcie i rozwój); technicznych i administracyjnych usług związanych z przemysłem naftowym”.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowo uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów oraz oddalenie odwołania w pozostałym zakresie

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 4 oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009 oraz właściwego orzecznictwa, ponieważ Izba Odwoławcza nieprawidłowo oceniła poszczególne czynniki, jakie należy uwzględnić przy ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-39/10: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Pucci International (PUCCI)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/49

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Pucci International (PUCCI)
   (Sprawa T-39/10)
   2010/C 100/74
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, S.A. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. López Camba, J. Rivas Zurdo i E. Seijo Veiguela)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Emilio Pucci International B.V. (Baarn, Niderlandy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 października 2009 r. w sprawie R 173/2009-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą;

               —

               obciążenie Emilio Pucci International B.V. kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Emilio Pucci International B.V.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PUCCI” dla towarów z klas 3, 9, 14, 18, 25 i 28

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowane w Hiszpanii graficzne znaki towarowe „Emidio Tucci” dla towarów z klas 3, 9, 14, 25 i 28; zarejestrowany w Hiszpanii słowny znak towarowy „E. Tucci” dla towarów z klasy 25; zgłoszony graficzny wspólnotowy znak towarowy „Emidio Tucci” obejmujący między innymi towary z klas 3, 9, 14, 25 i 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne ustalenie przez Izbę Odwoławczą, że w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd; naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na niestwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że przesłanki zastosowania tego przepisu są spełnione, jako że wcześniejszy znak towarowy cieszy się renomą w Hiszpanii w odniesieniu do artykułów związanych z modą i używanie podobnego oznaczenia przez osobę trzecią działałoby na szkodę takiej renomy lub powodowało czerpanie z niej nienależnej korzyści.


title: Sprawa T-50/12: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2013 r. — AMC-Representações Têxteis przeciwko OHIM — MIP Metro (METRO KIDS COMPANY) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego METRO KIDS COMPANY — Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy METRO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/18

         Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2013 r. — AMC-Representações Têxteis przeciwko OHIM — MIP Metro (METRO KIDS COMPANY)
   (Sprawa T-50/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego METRO KIDS COMPANY - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy METRO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 101/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AMC-Representações Têxteis Lda (Taveiro, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat V. Caires Soares)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. C. Plate i R. Kaase)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 listopada 2011 r. (sprawa R 2314/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG a AMC-Representações Têxteis Lda.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               AMC-Representações Têxteis Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa C-408/03: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  23 marca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie wspólnotowych przepisów dotyczących prawa pobytu obywateli Unii — Krajowe ustawodawstwo i praktyka administracyjna dotyczące warunku posiadania własnych wystarczających środków oraz wydawania nakazów opuszczenia terytorium danego państwa członkowskiego)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 marca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-408/03) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Naruszenie wspólnotowych przepisów dotyczących prawa pobytu obywateli Unii - Krajowe ustawodawstwo i praktyka administracyjna dotyczące warunku posiadania własnych wystarczających środków oraz wydawania nakazów opuszczenia terytorium danego państwa członkowskiego)
   (2006/C 143/07)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: M. Condou-Durande i D. Martin, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Królestwo Belgii [Przedstawiciele: E. Dominkovits, pełnomocnik]

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej [Przedstawiciele: C. Jackson, pełnomocnik i E. Sharpston, QC]
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie wspólnotowych przepisów dotyczących prawa pobytu obywateli Unii — Krajowe ustawodawstwo i praktyka administracyjna dotyczące warunku posiadania własnych wystarczających środków oraz wydawania nakazów opuszczenia terytorium
   Sentencja

               1)

                           a)

                           Wyłączając, przy stosowaniu dyrektywy 90/364 do obywateli państwa członkowskiego pragnących skorzystać z praw z niej wynikających, a także z art. 18 WE — wobec braku umowy zawartej przed notariuszem, zawierającej klauzulę pomocy — dochody partnera mającego miejsce zamieszkania w przyjmującym państwie członkowskim, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tego art. 18 WE i tej dyrektywy.

                           b)

                           Przewidując możliwość automatycznego doręczenia nakazu opuszczenia terytorium obywatelom Unii, którzy nie przedłożyli w wyznaczonym terminie dokumentów wymaganych do uzyskania zezwolenia na pobyt, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 dyrektywy 90/364, art. 4 dyrektywy 68/360, art. 4 dyrektywy 73/148, art. 2 dyrektywy 93/96 oraz art. 2 dyrektywy 90/365.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003.


title: Sprawa T-665/13: Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2015 r. – Zitro IP/OHIM – Gamepoint (SPIN BINGO) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SPIN BINGO — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ZITRO SPIN BINGO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/22

         Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2015 r. – Zitro IP/OHIM – Gamepoint (SPIN BINGO)
   (Sprawa T-665/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SPIN BINGO - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ZITRO SPIN BINGO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 089/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zitro IP Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Gamepoint BV (Haga, Niderlandy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 października 2013 r. (sprawa R 1388/2012-4), dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Zitro IP Sàrl a Gamepoint BV

      Sentencja

               1)

               Skarga Zitro IP Sàrl zostaje oddalona.

               2)

               Zitro IP zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.