title: Sprawa T-525/09: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2009 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Metronia (METRONIA)

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/31

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2009 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Metronia (METRONIA)
   (Sprawa T-525/09)
   2010/C 80/52
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: R. Kaase i J. C. Plate, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Metronia, SA (Madryt, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 października 2009 r. w sprawie R 1315/2006-1, w zakresie w jakim odwołanie zostało oddalone ponieważ było niezgodne z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009); oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania włącznie z kosztami włącznie z kosztami postępowań w przedmiocie sprzeciwu i odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Metronia, SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „METRONIA” dla towarów i usług z klas 9, 20, 28 i 41

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemiecka rejestracja graficznego znaku towarowego „METRO” dla towarów i usług z klas 9, 20, 28 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania, oddalenie sprzeciwu oraz dopuszczenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich towarów i usług

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, gdyż Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że nie istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych.


title: Sprawa C-343/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho de Leiria – Portugalia) – Modelo Continente Hipermercados SA/Autoridade Para As Condições de Trabalho – Centro Local do Lis (ACT) (Odesłanie prejudycjalne — System łączenia się spółek akcyjnych — Dyrektywa 78/855/EWG — Połączenie poprzez przejęcie — Artykuł 19 — Skutki — Przeniesienie wszystkich aktywów i wszystkich pasywów spółki przejmowanej na spółkę przejmującą — Wykroczenie popełnione przez spółkę przejmowaną przed połączeniem — Stwierdzenie wykroczenia decyzją administracyjną wydaną po tym połączeniu — Prawo krajowe — Przeniesienie odpowiedzialności za wykroczenia spółki przejmowanej — Dopuszczalność)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho de Leiria – Portugalia) – Modelo Continente Hipermercados SA/Autoridade Para As Condições de Trabalho – Centro Local do Lis (ACT)
   (Sprawa C-343/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - System łączenia się spółek akcyjnych - Dyrektywa 78/855/EWG - Połączenie poprzez przejęcie - Artykuł 19 - Skutki - Przeniesienie wszystkich aktywów i wszystkich pasywów spółki przejmowanej na spółkę przejmującą - Wykroczenie popełnione przez spółkę przejmowaną przed połączeniem - Stwierdzenie wykroczenia decyzją administracyjną wydaną po tym połączeniu - Prawo krajowe - Przeniesienie odpowiedzialności za wykroczenia spółki przejmowanej - Dopuszczalność))
   (2015/C 138/06)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal do Trabalho de Leiria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Modelo Continente Hipermercados SA

      Strona pozwana: Autoridade Para As Condições de Trabalho – Centro Local do Lis (ACT)

      Sentencja

   Artykuł 19 ust. 1 trzeciej dyrektywy Rady 78/855/EWG z dnia 9 października 1978 r., wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu, dotyczącej łączenia się spółek akcyjnych, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/109/WE z dnia 16 września 2009 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że „połączenie przez przejęcie” w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy powoduje przeniesienie na spółkę przejmującą obowiązku zapłaty grzywny nałożonej ostateczną decyzją po tym połączeniu za wykroczenia w świetle prawa pracy popełnione przez spółkę przejmowaną przed wspomnianym połączeniem.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa T-403/13: Postanowienie Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – APRAM/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Fundusz Spójności — Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 — Zmniejszenie pomocy finansowej — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność]

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/13

         Postanowienie Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – APRAM/Komisja
   (Sprawa T-403/13) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Fundusz Spójności - Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 - Zmniejszenie pomocy finansowej - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność])
   (2015/C 228/15)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: APRAM – Administração dos Portos da Região Autónoma da Madeira, SA (Funchal, Portugalia) (przedstawiciel: M. Gorjão-Henriques, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: P. Guerra e Andrade i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 1870 final z dnia 27 marca 2013 r. zmniejszającej wysokość pomocy finansowej przyznanej z Funduszu Spójności na rzecz projektu „Rozbudowa infrastruktury portowej RAM w porcie Caniçal” na Maderze (Portugalia)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               APRAM – Administração dos Portos da Região Autónoma da Madeira, SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 367 z14.12.2013.


title: Sprawa T-197/08: Postanowienie Sądu z dnia 11 maja 2010 r. — Polson i in. przeciwko Komisji

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/57

         Postanowienie Sądu z dnia 11 maja 2010 r. — Polson i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-197/08) (1)

   2010/C 179/99

      Język postępowania: angielski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa C-237/05: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/18

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-237/05)
   (2005/C 193/28)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 30 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez M. Patakia oraz X. Lewisa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, iż poprzez utrwaloną praktykę właściwych organów w zakresie prac związanych z opracowaniem oraz gromadzeniem wniosków/oświadczeń producentów zboża i innych w ramach Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (IACS) w roku 2001 Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy 92/50/EWG (1), w szczególności art. 3 ust. 2, art. 7, art. 11 ust. 1 i art. 15 ust. 2, jak również na mocy mającej charakter ogólny zasady przejrzystości.

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Do Komisji wpłynęła skarga dotycząca zawarcia z PASEGES (2) — z pominięciem procedury przetargowej — umowy ramowej i umów w zakresie jej realizacji, dotyczącej świadczenia wielu usług w związku z wykonaniem Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (IACS) w sektorze rolnym na rok 2001.
   Komisja uważa, iż w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, władze greckie winny były zastosować się do wymogów publikacji oraz do procedury przewidzianej w tytułach III, IV, V i VI dyrektywy 92/50.
   Ponadto Komisja uważa, iż po pierwsze — Republika Grecka nie wykazała istnienia podstaw do zastosowania wyłączenia z art. 11 ust. 3 lit. b) dyrektywy 92/50, a po drugie — błędnie zakwalifikowała przedmiotowe usługi jako podlegające przepisom załącznika IB dyrektywy.
   Dodatkowo Komisja podnosi, iż Państwa Członkowskie nie są zwolnione z ich zobowiązania do utrzymania pewnego poziomu jawności nawet w przypadku usług, do których odnosi się załącznik IB dyrektywy.
   Wreszcie Komisja podnosi, iż poza utrzymującym się sporem pomiędzy władzami greckimi a Komisją w zakresie wykładni spornych przepisów rzeczonej dyrektywy, wbrew twierdzeniom władz greckich, również w praktyce nie zapewniono stosowania się do dyrektywy.
   W konsekwencji w opinii Komisji Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy 92/50/EWG, w szczególności art. 3 ust. 2, art. 7, art. 11 ust. 1 i art. 15 ust. 2, jak również na mocy mającej charakter ogólny zasady przejrzystości.

      (1)  Dz.U. L 209 z dnia 24 lipca 1992 r., str. 1.

      (2)  Panellinia Synomospondia Enoseon Georgikon Synetairismon (Ogólnogrecka konfederacja związków spółdzielni rolniczych)


title: Sprawa T-250/09: Wyrok Sądu z dnia 22 września 2011 r. — Cesea Group przeciwko OHIM — Mangini & C. (Mangiami) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Graficzny wspólnotowy znak towarowy Mangiami — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy MANGINI — Dopuszczalność nowych dowodów — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/16

         Wyrok Sądu z dnia 22 września 2011 r. — Cesea Group przeciwko OHIM — Mangini & C. (Mangiami)
   (Sprawa T-250/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Graficzny wspólnotowy znak towarowy Mangiami - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy MANGINI - Dopuszczalność nowych dowodów - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 319/30
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Cesea Group Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. De Simone, D. Demarinis i J. Wrede)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Mangini & C. Srl (Sestri Levante, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 kwietnia 2009 r. (sprawa R 982/2008-2), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między Mangini & C. Srl a Cesea Group Srl.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 20 kwietnia 2009 r. (sprawa R 982/2008-2).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa T-45/07: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2007 r. — Unipetrol przeciwko Komisji

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/49

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2007 r. — Unipetrol przeciwko Komisji
   (Sprawa T-45/07)
   (2007/C 82/103)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Unipetrol a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci J. Matějček i I. Janda)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części, przynajmniej w zakresie w jakim dotyczy ona spółki Unipetrol;

               —

               posiłkowo, wykonanie przysługującej Trybunałowi nieograniczonej jurysdykcji; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami tego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca dąży do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie COMP/F/38.638 kauczuk butadienowy i kauczuk styrenowo-butadienowy w emulsji, w której Komisja stwierdziła, że poprzez uzgodnienie cen towarów, dokonanie podziału rynku klientów na podstawie porozumień o niepodejmowaniu agresywnych działań i wymianę informacji handlowych dotyczących cen, konkurentów i klientów, skarżąca wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyła art. 81 WE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca twierdzi, że Komisja:

               —

               popełniła błąd w ocenie nieuwzględniając dowodu na to, że posiadanie przez skarżącą wszystkich udziałów w spółce Kaučuk ma charakter czysto finansowy lub ewentualnie, popełniła oczywisty błąd w ocenie nieuwzględniając dowodu na prowadzenie przez spółkę Kaučuk rynkowej działalności w charakterze niezależnego podmiotu gospodarczego, bez żadnej ingerencji skarżącej w sprzedaż i politykę marketingową tej spółki w dziedzinie emulsyjnego kauczuku butadienowo-styrenowego; oraz

               —

               naruszyła prawo dwukrotnie przypisując to samo zachowanie dwóm odmiennym podmiotom gospodarczym tj. spółce Kaučuk i skarżącej będącej udziałowcem tej spółki.

         Pozostałe zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są takie same lub podobne do tych podniesionych w sprawie T-44/07 Kaučuk przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-402/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Op- en Overslagbedrijf Van der Vaart B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura Scalona — Towar uzyskiwany w wyniku zakwaszenia mleka i odsączenia dużej części serwatki)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/9

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Op- en Overslagbedrijf Van der Vaart B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-402/06) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura Scalona - Towar uzyskiwany w wyniku zakwaszenia mleka i odsączenia dużej części serwatki)
   (2007/C 211/15)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Op — en Overslagbedrijf Van der Vaart B.V.

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1734/96 z dnia 9 września 1996 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 238, str. 1) — Towar uzyskiwany w wyniku zakwaszenia mleka i odsączenia dużej części serwatki, zawierający 2 % białka serwatki rozkładającego się w wyniku działania dodanego enzymu w trakcie suszenia trwającego od 24 do 36 godzin
   Sentencja

               1)

               Pozycję 0406 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1734/96 z dnia 9 września 1996 r., należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona towar, taki jak towar omawiany w niniejszej sprawie, uzyskiwany w wyniku zakwaszenia mleka i odsączenia dużej części serwatki, w którym zawartość białka serwatki została w wyniku działania enzymu zmniejszona do 2 % łącznej ilości białka w trakcie suszenia trwającego od 24 do 36 godzin, składający się z kazeiny i ponad 50 % wody.

               2)

               Pozycję 0406 20 90 Nomenklatury Scalonej należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona towar, taki jak towar omawiany w niniejszej sprawie, który zawiera ponad 50 % wody i mniej niż 1 % tłuszczu oraz jest zmielony na ziarna o regularnym kształcie i o grubości od 2 do 4 mm, przeznaczony do użycia przy produkcji dodatków pizzy i sosów serowych.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa T-504/11: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2011 r. — Paul Hartmann AG przeciwko OHIM — Protecsom (DIGNITUDE)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/31

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2011 r. — Paul Hartmann AG przeciwko OHIM — Protecsom (DIGNITUDE)
   (Sprawa T-504/11)
   2011/C 340/60
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Paul Hartmann AG (Heidenheim an der Brenz, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Aicher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Protecsom SAS (Valognes, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 lipca 2011 r. w sprawie R 1197/2010-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „DIGNITUDE” dla towarów należących do klas 5, 24 i 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7506025

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżący

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Dignity” zarejestrowany pod numerem 7436603 dla towarów należących do klasy 5; słowny niemiecki znak towarowy „Dignity” zarejestrowany pod numerem 302008076849.5/05 dla towarów należących do klas 5 i 10

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza dokonała błędnej oceny w zakresie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd a w szczególności w odniesieniu do podobieństwa towarów.


title: Sprawa F-77/11: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2011 r. — ZZ przeciwko Radzie

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/40

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2011 r. — ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-77/11)
   2011/C 340/83
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w celu wykonania wyroku w sprawie F-53/08, nieprzyznającej stronie skarżącej awansu do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansów za 2007 r. oraz żądanie naprawienia szkody, jaką miała ponieść strona skarżąca.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej A Personel i Administracja Rady Unii Europejskiej z dnia 1 października 2010 r. wydanej w celu wykonania wyroku z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie F-53/08 i nieprzyznającej stronie skarżącej awansu do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansów za 2007 r.;

               —

               zasądzenie od Rady na rzecz strony skarżącej naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę;

               —

               zasądzenie od Rady odsetek i odsetek za zwłokę w wysokości 6,75% za wyrządzoną szkodę i krzywdę;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa C-361/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil de prud'hommes de Beauvais (Francja) w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Olivier Polier przeciwko Najar EURL

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil de prud'hommes de Beauvais (Francja) w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Olivier Polier przeciwko Najar EURL
   (Sprawa C-361/07)
   (2007/C 269/41)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil de prud'hommes de Beauvais
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Olivier Polier

      Strona pozwana: Najar EURL
   Pytania prejudycjalne
   Czy zarządzenie nr 2005-893 z dnia 2 sierpnia 2005 r. (1), które zezwala na zwolnienie pracownika w okresie konsolidacji przewidzianym w umowie nowego zatrudnienia bez wskazania zgodności z prawem rozwiązania umowy i bez wcześniejszej informacji jest ważne w świetle:

               1)

               prawa europejskiego, jak to określono w Karcie praw podstawowych, która ustanawia prawo pracownika do tego, by nie być zwolnionym bez uzasadnionego powodu

               2)

               [konwencji] nr 158 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej rozwiązania stosunku pracy z inicjatywy pracodawcy

               3)

               postanowień Europejskiej karty społecznej?

      (1)  Zarządzenie nr 2005-893 z dnia 2 sierpnia 2005 r. w sprawie umowy o pracę „nowego zatrudnienia”, JORF nr 179 z dnia 3 sierpnia 2005 r., str. 12689.


title: Sprawa T-240/07: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2007 r. — Heineken Nederland i Heineken przeciwko Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/43

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2007 r. — Heineken Nederland i Heineken przeciwko Komisji
   (Sprawa T-240/07)
   (2007/C 211/81)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Heineken Nederland BV i Heineken NV (przedstawiciele: adwokaci T. Ottervanger i M.A. de Jong)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji skierowanej między innymi do skarżących;

               —

               uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżące;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące kwestionują decyzję Komisji z dnia 18 kwietnia 2007 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (COMP/B-2/37.766 — Niderlandzki rynek piwa), w której na skarżące została nałożona grzywna.
   Na poparcie swej skargi skarżące podnoszą kilka zarzutów formalnych. W pierwszym z nich wskazują one na naruszenie zasady dobrej administracji w trakcie postępowania wyjaśniającego oraz na naruszenie art. 27 rozporządzenia nr 1/2003 w związku z tym, że Komisja odmówiła im dostępu do pism procesowych innych przedsiębiorstw. Po drugie, skarżące twierdzą, że Komisja nie przeprowadziła starannego i bezstronnego postępowania wyjaśniającego. W trzecim ze wspomnianych zarzutów skarżące stwierdzają, że postępowanie Komisarza ds. konkurencji doprowadziło do naruszenia zasady domniemania niewinności. Po czwarte, podnoszą one, że Komisja naruszyła wymóg rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie, co miało naruszyć ich prawo do obrony.
   Następnie skarżące zarzucają Komisji naruszenie art. 81 WE. W związku z tym skarżące w pierwszej kolejności wskazują na braki w postępowaniu dowodowym, naruszenie zasady domniemania niewinności oraz niedotrzymanie obowiązku uzasadnienia. W drugiej kolejności skarżące zaprzeczają stwierdzeniu, że miały miejsce porozumienia lub uzgodnione praktyki. Wreszcie skarżące podnoszą, że Komisja niewłaściwie obliczyła czas trwania zarzucanego naruszenia.
   Skarżące przedstawiają również szereg zarzutów dotyczących ustalenia grzywny. Po pierwsze, wskazują one na naruszenie art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, niewłaściwe zastosowanie wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, naruszenie zasady pewności prawa i proporcjonalności oraz niedotrzymanie obowiązku uzasadnienia. Skarżące uznają, że Komisja popełniła błąd przy ocenie wagi naruszenia, w szczególności poprzez dokonanie niewłaściwej oceny charakteru naruszenia, nieuwzględnienie nieznacznego wpływu tego naruszenia na rynek oraz poprzez nieprawidłowe wyznaczenie właściwego rynku geograficznego. Następnie twierdzą one, że Komisja błędnie określiła podstawową kwotę grzywny, współczynnik odstraszania oraz czas trwania naruszenia. Skarżące dodają, że Komisja nienależycie uwzględniła okoliczności łagodzące, a nadmierna długość postępowania administracyjnego doprowadziła do nieproporcjonalnie wysokiej grzywny w związku z zaostrzeniem w międzyczasie polityki Komisji w odniesieniu do wysokości grzywien.
   Wreszcie skarżące podnoszą, że obniżka grzywny zastosowana przez Komisję z powodu nadmiernej długości postępowania administracyjnego jest nieproporcjonalnie mała.


title: Sprawa C-190/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny – Polska) – Emerging Markets Series of DFA Investment Trust Company przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Bydgoszczy (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE — Podatek dochodowy od osób prawnych — Różnica w traktowaniu pomiędzy dywidendami wypłacanymi funduszom inwestycyjnym będącymi rezydentami a dywidendami wypłacanymi funduszom inwestycyjnym niebędącymi rezydentami — Wykluczenie zwolnienia podatkowego — Nieuzasadnione ograniczenie)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny – Polska) – Emerging Markets Series of DFA Investment Trust Company przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Bydgoszczy
   (Sprawa C-190/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE - Podatek dochodowy od osób prawnych - Różnica w traktowaniu pomiędzy dywidendami wypłacanymi funduszom inwestycyjnym będącymi rezydentami a dywidendami wypłacanymi funduszom inwestycyjnym niebędącymi rezydentami - Wykluczenie zwolnienia podatkowego - Nieuzasadnione ograniczenie))
   2014/C 175/05
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Wojewódzki Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Emerging Markets Series of DFA Investment Trust Company

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (Polska) – Wykładnia art. 63 i 65 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości i swobodny przepływ kapitału – Przepisy podatkowe zwalniające z podatku dochodowego od osób prawnych dywidendy wypłacane funduszom inwestycyjnym mającym siedzibę na terytorium państw członkowskich, lecz wykluczające możliwość skorzystania z tego zwolnienia przez fundusze inwestycyjne mające siedzibę w państwach trzecich

      Sentencja

               1)

               Artykuł 63 TFUE dotyczący swobodnego przepływu kapitału znajduje zastosowanie do sytuacji, takiej jak rozpatrywana w sprawie w postępowaniu głównym, w której na mocy krajowych przepisów podatkowych ze zwolnienia podatkowego nie mogą korzystać dywidendy wypłacane przez spółki mające siedzibę w państwie członkowskim na rzecz funduszu inwestycyjnego mającego siedzibę w państwie trzecim, podczas gdy fundusze inwestycyjne mające siedzibę we wspomnianym państwie członkowskim korzystają z takiego zwolnienia.

               2)

               Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom podatkowym państwa członkowskiego takim jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, na podstawie których ze zwolnienia podatkowego nie mogą korzystać dywidendy wypłacane przez spółki mające siedzibę w tym państwie członkowskim na rzecz funduszu inwestycyjnego mającego siedzibę w państwie trzecim w zakresie, w jakim istnieje pomiędzy tym państwem członkowskim a rozpatrywanym państwem trzecim zobowiązanie umowne do wzajemnej pomocy administracyjnej, które umożliwia krajowym organom podatkowym zweryfikowanie informacji przekazanych ewentualnie przez fundusz inwestycyjny. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, w ramach sprawy w postępowaniu głównym, czy mechanizm wymiany informacji przewidziany w ramach tej współpracy rzeczywiście umożliwia polskim organom podatkowym zweryfikowanie, w stosownym wypadku, informacji dostarczonych przez fundusze inwestycyjne z siedzibą na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki dotyczących warunków ich tworzenia i działania, w celu ustalenia, czy prowadzą one działalność w ramach regulacyjnych równoważnych z ramami regulacyjnymi Unii.

      (1)  Dz.U. C 209 z 14.7.2012.


title: Sprawa C-444/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Brașov – Rumunia) – Imre Solyom, Luiza Solyom przeciwko Direcţia Generală a Finanţelor Publice a Judeţului Brașov

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/34

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Brașov – Rumunia) – Imre Solyom, Luiza Solyom przeciwko Direcţia Generală a Finanţelor Publice a Judeţului Brașov
   (Sprawa C-444/13) (1)

   2014/C 175/44
   Język postępowania: rumuński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa T-240/10: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2013 r. — Węgry przeciwko Komisji (Zbliżanie ustawodawstw — Zamierzone uwalnianie GMO do środowiska — Procedura udzielania zezwoleń na dopuszczenie do obrotu — Opinie naukowe EFSA — Komitologia — Procedura regulacyjna — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych — Podniesienie z urzędu)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/16

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2013 r. — Węgry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-240/10) (1)

   (Zbliżanie ustawodawstw - Zamierzone uwalnianie GMO do środowiska - Procedura udzielania zezwoleń na dopuszczenie do obrotu - Opinie naukowe EFSA - Komitologia - Procedura regulacyjna - Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych - Podniesienie z urzędu)
   2014/C 39/26
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: Z. Fehér i K. Szíjjártó, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Sipos i L. Pignataro-Nolin, a następnie A. Sipos i D. Bianchi, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i S. Menez, pełnomocnicy); Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: początkowo C. Schiltz, nastęnie P. Frantzen a ostatecznie L. Delvaux i D. Holderer, pełnomocnicy); Republika Austrii (przedstawiciele: C. Pesendorfer i E. Riedl, pełnomocnicy); Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: początkowo M. Szpunar, B. Majczyna i J. Sawicka, a następnie B. Majczyna i J. Sawicka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/135/UE z dnia 2 marca 2010 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, produktu ziemniaczanego (Solanum tuberosum L. linii EH92-527-1) zmodyfikowanego genetycznie w celu zwiększenia zawartości amylopektyny stanowiącej składnik skrobi (Dz.U. L 53, s. 11) i decyzji Komisji 2010/136/UE z dnia 2 marca 2010 r. zezwalającej na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady paszy produkowanej z genetycznie zmodyfikowanego ziemniaka EH92-527-1 (BPS-25271-9) i przypadkowego lub technicznie nieuniknionego występowania (przypadkowe lub technicznie nieuniknione występowanie tego) ziemniaka w produktach żywnościowych i innych produktach paszowych (Dz.U. L 53, s. 15).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2010/135/UE z dnia 2 marca 2010 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, produktu ziemniaczanego (Solanum tuberosum L. linii EH92-527-1) zmodyfikowanego genetycznie w celu zwiększenia zawartości amylopektyny stanowiącej składnik skrobi i decyzji Komisji 20100/136/UE z dnia 2 marca 2010 r. zezwalającej na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady paszy produkowanej z genetycznie zmodyfikowanego ziemniaka EH92-527-1 (BPS-25271-9) i przypadkowe lub technicznie nieuniknione występowanie tego ziemniaka w produktach żywnościowych i innych produktach paszowych.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami, a także kosztami poniesionymi przez Węgry.

               3)

               Republika Francuska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Republika Austrii i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa T-721/13: Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2014 r. – The Directv Group przeciwko OHIM – Bolloré (DIRECTV) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia — Wycofanie wniosku — Umorzenie postępowania)

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/19

         Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2014 r. – The Directv Group przeciwko OHIM – Bolloré (DIRECTV)
   (Sprawa T-721/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia - Wycofanie wniosku - Umorzenie postępowania))
   2014/C 339/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Directv Group, Inc. (El Segundo, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: F. Valentin, avocat).

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM, interwenientem przed Sądem był również: Bolloré (Ergué Gabéric, Francja) (przedstawiciel: S. Legrand, avocat)
   Skarga złożona na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 października 2013 r. (sprawa R 1961/2912 2) w przedmiocie postępowania o unieważnienie między Bolloré i The Directv Group, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca ponosi koszty postępowania, w tym koszty i wydatki strony pozwanej i interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa T-422/13: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2013 r. — CPME i in. przeciwko Radzie

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/34

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2013 r. — CPME i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-422/13)
   2013/C 325/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Committee of Polyethylene Terephthalate (PET) Manufacturers in Europe (CPME) (Bruksela, Balgia); Artenius España, SL (El Prat del Llobregat, Hiszpania); Cepsa Quimica, SA (Mardyt, Hiszpania); Equipolymers Srl (Mediolan, Włochy); Indorama Ventures Poland sp. z o.o. (Włocławek, Polska); Lotte Chemical UK Ltd (Newcastle upon Tyne, Zjednoczone Królestwo); M&G Polimeri Italia SpA (Patrica, Włochy); Novapet, SA (Saragossa, Hiszpania); Ottana Polimeri Srl (Ottana, Włochy), UAB Indorama Polymers Europe (Kłajpeda, Litwa); UAB Neo Group (Rimkai, Litwa); oraz UAB Orion Global pet (Kłajpeda) (przedstawiciele: adwokat L. Ruessmann i J. Beck, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2013/226/UE (1);

               —

               Zasądzenie od pozwanej odszkodowania na rzecz skarżących oraz

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 20 ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (2) (zwanego dalej „podstawowym rozporządzeniem antydumpingowym”) oraz naruszenia prawa skarżących do obrony, ponieważ Rada nie ujawniła skarżącym, jakie okoliczności faktyczne i względy sprawiły, że wydała zaskarżoną decyzję, i nie dała im rozsądnego czasu na zgłoszenie uwag.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez Radę oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych oraz naruszenia art. 11 ust. 2 i art. 21 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza przy uznaniu w motywach 17 i 23 zaskarżonej decyzji że jest mało prawdopodobne, by istotne szkody wystąpiły ponownie po wygaśnięciu środków i że przedłużenie środków wyraźnie nie leży w interesie Unii.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada oczywiście i poważnie naruszyła ciążące na niej obowiązki staranności i dobrej administracji, ponieważ nie ujawniła skarżącym, jakie okoliczności faktyczne i względy sprawiły, że wydała zaskarżoną decyzję.

               4)

               Zarzut czwarty podniesiony na poparcie żądania odszkodowawczego, dotyczący tego, że Rada działała bezprawnie przyjmując zaskarżoną decyzję i tym samym wyrządziła skarżącym szkody, za które odpowiada UE na mocy art. 340 ust. 2 TFUE.

      (1)  Decyzja wykonawcza Rady z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie odrzucenia wniosku dotyczącego rozporządzenia wykonawczego Rady nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indii, Tajwanu i Tajlandii w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 oraz kończącego przegląd wygaśnięcia dotyczącego przywozu niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indonezji i Malezji, w zakresie, w jakim wniosek ten nałożyłby ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indii, Tajwanu i Tajlandii (Dz.U. 2013 L 136, s. 12).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 343, s. 51).


title: Sprawy połączone C-125/07 P, C-133/07 P, C-135/07 P i C-137/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 września 2009 r. — Erste Group Bank AG, dawniej Erste Bank der österreichischen Sparkassen AG (C-125/07 P), Raiffeisen Zentralbank Österreich AG (C-133/07 P), Bank Austria Creditanstalt AG (C-135/07 P), Österreichische Volksbanken AG (C-137/07) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Ustalanie przez austriackie banki stóp oprocentowania kredytów i lokat —  Klub Lombard — Wpływ na handel pomiędzy państwami członkowskimi — Metoda ustalania grzywien — Sukcesja przedsiębiorstw — Rzeczywisty wpływ na rynek — Wprowadzenie kartelu w życie)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 września 2009 r. — Erste Group Bank AG, dawniej Erste Bank der österreichischen Sparkassen AG (C-125/07 P), Raiffeisen Zentralbank Österreich AG (C-133/07 P), Bank Austria Creditanstalt AG (C-135/07 P), Österreichische Volksbanken AG (C-137/07) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawy połączone C-125/07 P, C-133/07 P, C-135/07 P i C-137/07) (1)

   (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Ustalanie przez austriackie banki stóp oprocentowania kredytów i lokat - „Klub Lombard” - Wpływ na handel pomiędzy państwami członkowskimi - Metoda ustalania grzywien - Sukcesja przedsiębiorstw - Rzeczywisty wpływ na rynek - Wprowadzenie kartelu w życie)
   2009/C 282/03
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Erste Group Bank AG, dawniej Erste Bank der österreichischen Sparkassen AG (sprawa C-125/07 P) (przedstawiciel: F. Montag, Rechtsanwalt), Raiffeisen Zentralbank Österreich AG (sprawa C-133/07 P) (przedstawiciel: S. Völcker oraz G. Terhorst, Rechtsanwälte), Bank Austria Creditanstalt AG (sprawa C-135/07 P) (przedstawiciel: C. Zschocke oraz J. Beninca, Rechtsanwälte), Österreichische Volksbanken AG (sprawa C-137/07 P) (przedstawiciele: A. Ablasser, R. Bierwagen oraz F. Neumayr, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bouquet oraz R. Sauer, pełnomocnicy, D. Waelbroeck oraz U. Zinsmeister, Rechtsanwältin)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie Raiffeisen Zentralbank Österreich i in. przeciwko Komisji (od T-259/02 do T-264/02 i T-271/02), tutaj T-264/02, Erste Bank der österreichischen Sparkassen przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił ich skargi o, tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/138/WE z dnia 11 czerwca 2002 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/36.571/D 1 Banki austriackie — „klub Lombard”) (Dz.U. L 56, s. 1) i, tytułem ewentualnym, obniżenia wysokości grzywien nałożonych na skarżące — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki dotyczące rynku produktów i usług bankowych — Wpływ na handel pomiędzy państwami członkowskimi — Metoda ustalania grzywien

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Erste Group Bank AG, dawniej Erste Bank der österreichischen Sparkassen AG, Raiffeisen Zentralbank Österreich AG, Bank Austria Creditanstalt AG, Österreichische Volksbanken AG zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.05.2007.


title: Sprawa C-452/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 4 października 2007 r. — Health Research Inc.

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 4 października 2007 r. — Health Research Inc.
   (Sprawa C-452/07)
   (2007/C 297/44)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Health Research Inc.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „daty, w której wydane zostało zezwolenie na obrót [produktem leczniczym], określone w art. 3 lit. b)” zawarte w art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (1) należy określać na podstawie prawa wspólnotowego czy też uregulowanie to stanowi odesłanie do momentu, w którym zezwolenie to stało się skuteczne zgodnie z prawem danego państwa członkowskiego?

               2)

               W przypadku gdyby odpowiedź Trybunału potwierdzała określenie daty, o której mowa w pytaniu pierwszym, na podstawie prawa wspólnotowego: jaki moment należy brać pod uwagę w tym celu?

      (1)  Dz.U. L 182, str. 1.


title: Sprawa C-514/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 26 września 2013 r. — Ettayebi Bouzalmate przeciwko Kreisverwaltung Kleve

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 26 września 2013 r. — Ettayebi Bouzalmate przeciwko Kreisverwaltung Kleve
   (Sprawa C-514/13)
   2013/C 367/41
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht München I

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ettayebi Bouzalmate

      Druga strona postępowania: Kreisverwaltung Kleve

      Pytania prejudycjalne

   Czy z art. 16 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1) wynika, że państwo członkowskie jest zobowiązane zastosować środek detencyjny w celu wydalenia co do zasady poprzez umieszczenie osoby w specjalnym ośrodku detencyjnym także wtedy, gdy takie ośrodki istnieją tylko w części struktury federalnej tego państwa członkowskiego, ale nie w tej części, w której zgodnie z regulacjami dotyczącymi struktury federalnej tego państwa członkowskiego środek detencyjny jest wykonywany?

      (1)  Dz.U. L 348, s. 98.


title: Sprawa F-67/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 maja 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Stwierdzenie nieważności Komisji — Wykonanie wyroku Sądu — Szkoda wynikająca z niewykonania — Przesłanki — Skarga oczywiście pozbawiona wszelkiej podstawy prawnej)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/85

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 maja 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-67/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Stwierdzenie nieważności Komisji - Wykonanie wyroku Sądu - Szkoda wynikająca z niewykonania - Przesłanki - Skarga oczywiście pozbawiona wszelkiej podstawy prawnej)
   2013/C 225/197
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o oddaleniu wniosku skarżącego mającego na celu, po pierwsze, wykonanie przez Komisję pkt 2 sentencji wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie F-56/09 Marcuccio przeciwko Komisji i, po drugie, naprawienie szkody, którą skarżący miał ponieść

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona wszelkiej podstawy prawnej.

               2)

               L. Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego w sprawie F-67/11 R Marcuccio przeciwko Komisji.

      (1)  Dz.U. C 319 z 29.10.2011, s. 29.


title: Sprawa C-251/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 1 i 2 pkt 1 rozporządzenia (EWG) nr 3577/92 — Transport — Swoboda świadczenia usług — Kabotaż morski — Usługa holownicza na otwartym morzu)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-251/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 1 i 2 pkt 1 rozporządzenia (EWG) nr 3577/92 - Transport - Swoboda świadczenia usług - Kabotaż morski - Usługa holownicza na otwartym morzu)
   (2007/C 42/02)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Zavvos i K. Simonsson, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: A. Samoni-Rantou i S. Chala, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski) (Dz.U. L 364, str. 7) — Uregulowania krajowe zastrzegające prawo świadczenia usług holowniczych na pełnym morzu na rzecz statków pływających pod banderą grecką
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004.


title: Sprawa C-548/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 września 2014 r. w sprawie T-490/12 Arnoldo Mondadori Editore SpA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 28 listopada 2014 r. przez Arnoldo Mondadori Editore SpA

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/10

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 września 2014 r. w sprawie T-490/12 Arnoldo Mondadori Editore SpA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 28 listopada 2014 r. przez Arnoldo Mondadori Editore SpA
      (Sprawa C-548/14 P)
      (2015/C 073/16)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Arnoldo Mondadori Editore SpA (przedstawiciele: adwokaci G. Dragotti, R. Valenti, S. Balice i E. Varese)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Grazia Equity GmbH

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności pkt 25–33 i 68–83 zaskarżonego wyroku ze wszystkich względów wskazanych w odwołaniu;

                  —

                  uwzględnienie skargi, którą wnosząca odwołanie wniosła na decyzję Izby Odwoławczej, albo alternatywnie przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania; oraz

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi, że należy stwierdzić częściową nieważność zaskarżonego wyroku z następujących względów:

                  A.

                  Sąd naruszył prawo wykluczając stosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 207/2009”) (1) bez uwzględnienia orzecznictwa Trybunału dotyczącego komplementarności towarów i usług ani zasady wzajemnej zależności; Sąd nie uwzględnił również, lub przeinaczył, okoliczności faktyczne i dowody przedstawione mu przez Arnoldo Mondadori Editore SpA dotyczące podobieństwa rozpatrywanych towarów i usług, przynajmniej jeśli chodzi o pojęcie komplementarności.

                  B.

                  Sąd naruszył art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 z następujących względów:

                              i.

                              Sąd naruszył prawo przyznając szczególną intensywność renomy znaku towarowego Arnoldo Mondadori Editore SpA, co nie jest wymagane do celów wdrożenia wzmocnionej ochrony przyznanej przez art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009; ponadto Sąd nie zastosował się do kryteriów wskazanych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości dotyczących oceny intensywności renomy znaku towarowego;

                              ii.

                              Sąd naruszył prawo wykluczając istnienie związku między znakami towarowymi na podstawie oceny istotnych czynników (to jest charakteru rozpatrywanych towarów lub usług, rozpatrywanej części kręgu odbiorców, intensywności renomy wcześniejszego znaku towarowego, stopnia charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego) niezgodnej z kryteriami wskazanymi w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości w ramach stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009; Sąd dopuścił się także błędu rozpatrując istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd między rozpatrywanymi znakami towarowymi, co nie jest wymagane do celów stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009;

                              iii.

                              Sąd naruszył prawo odmawiając zastosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 bez dokonania oceny, czy oznaczenie, o którego rejestrację wniesiono, może czerpać nienależną korzyść z cieszącego się renomą wcześniejszego znaku towarowego lub być dla niego szkodliwe.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-320/15: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/2

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-320/15)
   (2015/C 328/02)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos i E. Manhaeve)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 4 ust. 1 i 3 dyrektywy 91/271/EWG (1) dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W swojej skardze Komisja wskazuje urządzenia w niektórych aglomeracjach Republiki Greckiej, które nie spełniają wymogów dyrektywy, albo z tego względu, że niezbędne urządzenia nie zostały odpowiednio zbudowane lub zmodernizowane (aglomeracje Prosotsani, Doxato, Eleftheroupoli, Vagia i Galatista), w związku z czym ścieki komunalne z tych aglomeracji nie zostają poddane przed ich odprowadzeniem oczyszczaniu wtórnemu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu, albo z tego względu, że pobrane próbki (aglomeracje Desfina, Polychrono i Chanioti) świadczą o tym, iż eksploatowane urządzenia nie działają zgodnie z wymogami dyrektywy.

               2.

               Stosownie do art. 4 ust. 1 dyrektywy 91/271/ΕWG ścieki komunalne (z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców wyższej od 2  000) odprowadzane do systemów zbierania muszą przed odprowadzeniem zostać poddane wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu; co więcej, zgodnie z art. 4 ust. 3 zrzuty te muszą spełniać wymagania przewidziane w załączniku I B do dyrektywy (jednym z nich jest uzyskanie reprezentatywnych próbek dopływających ścieków i ścieków oczyszczonych przed zrzutem do wód, do których odprowadzane są ścieki).

               3.

               Komisja podkreśla, że aby móc uznać, iż państwo członkowskie spełnia zobowiązania wynikające z dyrektywy dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, państwo członkowskie musi dostarczyć satysfakcjonujące dane na temat jakości ścieków po ich oczyszczeniu. Ponadto w celu uzyskania wiarygodnej oceny jakości zrzutów z aglomeracji zgodnie z dyrektywą i tym samym oczyszczania tych zrzutów, które odpowiada wymogom art. 4 dyrektywy, państwa członkowskie muszą wykazać się satysfakcjonującymi wynikami przez okres wynoszący co najmniej rok od momentu uruchomienia urządzenia, i to za pomocą próbek pobieranych zgodnie z metodologią określoną w dyrektywie 91/271/ΕWG.

         Α)   Aglomeracje Prosotsani (równoważna liczba mieszkańców 5882), Doxato (równoważna liczba mieszkańców 3815), Eleftheroupoli (równoważna liczba mieszkańców 4934) Vagia (równoważna liczba mieszkańców 4509) i Galatista (równoważna liczba mieszkańców 2974).

               4.

               Komisja utrzymuje, iż z uwagi na to, że ścieki komunalne z czterech aglomeracji (Prosotsani, Doxato, Eleftheroupoli i Vagia) nie są poddawane przed odprowadzeniem wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu, ma miejsce naruszenie art. 4 dyrektywy. Zresztą same władze greckie przyznają, że wspomniane aglomeracje zastosują się w pełni do przepisów dyrektywy dopiero po doprowadzeniu do końca współfinansowanych projektów. Zdaniem Komisji mimo że niezbędne projekty zostały już włączone do priorytetowej osi „02 Ochrona zasobów wodnych i zarządzanie tymi zasobami” programu operacyjnego „Środowisko i trwały rozwój”, nie przewiduje się ukończenia tych projektów we właściwym czasie w przypadku aglomeracji Eleftheroupoli i Prosotsani, zaś w przypadku aglomeracji Vagia i Doxato władze greckie nie podały żadnej dokładnej daty. Z odpowiedzi władz greckich wynika, że funkcjonowanie urządzeń w aglomeracji Galatista jest problematyczne i że należy je zmodernizować, aby funkcjonowały one zgodnie z przepisami dyrektywy.

         Β)   Aglomeracje Desfina (równoważna liczba mieszkańców 2024), Polychrono (równoważna liczba mieszkańców 10 443) i Chanioti (równoważna liczba mieszkańców 9000)

               5.

               W odniesieniu do tych trzech aglomeracji [Desfina, Polychrono i Chanioti], nawet jeśli władze greckie przesłały różne próbki pobrane w oczyszczalniach ścieków, Komisja twierdzi, że próbki te pokazują, iż owe trze urządzenia nie funkcjonują zgodnie z wymogami dyrektywy.

      Aglomeracja Polychrono

               6.

               Komisja podnosi, że liczba próbek, które nie są odpowiednie, zarówno w 2012 r., jak i w 2013 r., przekracza dozwoloną liczbę i że nie zebrano wystarczającej liczby próbek w odniesieniu do 2012 r. i 2013 r.

      Aglomeracja Chanioti

               7.

               Próbki przesłane Komisji w odniesieniu do wspomnianej aglomeracji nie mogą być traktowane jako reprezentatywne i pobrane w regularnych odstępach czasu, ponieważ żadna próbka nie została pobrana między styczniem a kwietniem 2012 r. i żadna próbka nie została przesłanka za rok 2013 w odniesieniu do tej aglomeracji.

      Aglomeracja Desfina

               8.

               Zważywszy, że liczba próbek pobranych w 2012 r. i 2013 r. była niewystarczająca, nie mogły one zatem zostać pobrane w regularnych odstępach czasu, jak wymaga dyrektywa (tylko 2 próbki pobrane w 2012 r. zamiast 12), co oznacza, że brakuje próbek dla 10 miesięcy; zaś w 2013 r. pobrano 8 próbek, w tym dwie dotyczące lipca, co oznacza, że brakuje próbek dla 5 miesięcy.

      (1)  Dz.U. L 135, s. 40.


title: Sprawa F-87/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 27 marca 2007 r. — Manté przeciwko Radzie (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek na zagospodarowanie — Oddelegowany ekspert narodowy powołany na urzędnika — Zwrot nienależnie pobranej kwoty — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/42

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 27 marca 2007 r. — Manté przeciwko Radzie
   (Sprawa F-87/06) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek na zagospodarowanie - Oddelegowany ekspert narodowy powołany na urzędnika - Zwrot nienależnie pobranej kwoty - Oczywista niedopuszczalność)
   (2007/C 96/88)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Thierry Manté (Woluwe-Saint-Pierre, Belgia) [przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, avocats]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [przedstawiciele: M. Simm i I. Sulce, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, uchylenie decyzji organu powołującego Rady z dnia 22 sierpnia 2005 r. odmawiającej przyznania skarżącemu, byłemu oddelegowanemu ekspertowi narodowemu Wspólnot Europejskich, dodatku na zagospodarowanie i nakazującej jego zwrot oraz po drugie, wniosek o odszkodowanie.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokryje, oprócz swoich kosztów, połowę kosztów poniesionych przez T. Manté'go.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006 r., str. 19.


title: Sprawa T-317/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 14 czerwca 2011 r. przez Ioannisa Vakalisa od wyroku wydanego w dniu 13 kwietnia 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-38/10 Vakalis przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/24

         Odwołanie wniesione w dniu 14 czerwca 2011 r. przez Ioannisa Vakalisa od wyroku wydanego w dniu 13 kwietnia 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-38/10 Vakalis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-317/11 P)
   2011/C 282/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ioannis Vakalis (Luvinate, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S.A. Pappas)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji z wyjątkiem tego, które słusznie zostało uznane za niedopuszczalne;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie ma na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie F-38/10 Vakalis przeciwko Komisji.
   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący braku logiki w rozumowaniu Sądu do spraw Służby Publicznej, który nie wyciągnął wniosków ze swoich ustaleń w zakresie w jakim ustalił on, iż Komisja powinna uwzględnić zmiany kursu wymiany walut. Tymczasem Komisja nie uwzględniła tej kwestii, w związku z czym uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest nielogiczne.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący okoliczności, że Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie zinterpretował przedstawioną mu kwestię. Z zaskarżonego wyroku wynika, iż sąd ten doszedł do wniosku, że wnoszący odwołanie zwrócił się do niego z pytaniem czy różnica w traktowaniu urzędników podlegających ogólnym przepisom wykonawczym dla art. 11 i 12 załącznika VIII regulaminu pracowniczego z 1969 r. i urzędników podlegających ogólnym przepisom wykonawczym z 2004 r. jest niezgodna z prawem, podczas gdy pytanie przedstawione SSP dotyczyło tego czy „nowe ogólne przepisy wykonawcze są dyskryminujące z tego względu, że traktują w ten sam sposób sytuacje, które są faktycznie różne”. W związku z tym wnoszący odwołanie podnosi, iż SSP niesłusznie oddalił zarzut dotyczący naruszenia zasady równego traktowania.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że SSP dokonał zamiany względów uzasadniających. Wnoszący odwołanie podnosi, iż po pierwsze względy budżetowe uzasadniające ogólne przepisy wykonawcze pojawiły się dopiero podczas rozprawy i po drugie uzasadnienie to różni się od uzasadnienia, o które zostało oparte oddalenie jego zażalenia (ponadto uzasadnienie to zostało uznane przez SSP za nieodpowiednie). Zgodnie z orzecznictwem nie jest zadaniem SSP przedstawienie uzasadnienia w razie jego ewentualnego braku tudzież uzupełnienie uzasadnienia przedstawionego przez Komisję poprzez dodanie elementów, które nie wynikają z zaskarżonej decyzji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie polegającego na tym, że Sąd do spraw Służby Publicznej oddalił zarzut odnoszący się do zasady równego traktowania z tego względu, iż wnoszący odwołanie nie wykazał, że miała miejsce nieuzasadniona różnica w traktowaniu. Tymczasem wnoszący odwołanie wykazał, że rozpatrywana różnica w traktowaniu nie była uzasadniona wprowadzeniem EURO, co było pierwotnym uzasadnieniem, w oparciu o które zażalenie zostało oddalone.


               3.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 208/5

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Beschwerdekommission der Finanzmarktaufsicht (Komisję Apelacyjną Urzędu ds. Rynku Finansowego) na mocy orzeczenia tego sądu z dnia 27 marca 2009 r. w sprawie Inconsult Anstalt przeciwko Finanzmarktaufsicht
   (Sprawa E-4/09)
   2009/C 208/05
   W dniu 14 kwietnia 2009 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 27 marca 2009 r., złożony do Trybunału EFTA przez Beschwerdekommission der Finanzmarktaufsicht (Komisję Apelacyjną Urzędu ds. Rynku Finansowego), wydanie w sprawie Inconsult Anstalt przeciwko Finanzmarktaufsicht opinii doradczej dotyczącej następujących kwestii:

               1)

               W jaki sposób należy interpretować kryteria zawarte w art. 2 ust. 12 dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego, zgodnie z którymi stronę internetową można uznać za „trwały nośnik informacji”?


title: Sprawa C-389/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 4 lipca 2012 r. — Région Nord-Pas-de-Calais przeciwko Communauté d’Agglomération du Douaisis i Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Produkcja pojazdów szynowych — Decyzje uznające pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazujące jej odzyskanie)

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/4

         Postanowienie Trybunału z dnia 4 lipca 2012 r. — Région Nord-Pas-de-Calais przeciwko Communauté d’Agglomération du Douaisis i Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-389/11 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Produkcja pojazdów szynowych - Decyzje uznające pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazujące jej odzyskanie)
   2012/C 303/06
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Région Nord-Pas-de-Calais (przedstawiciele: adwokaci M. Cliquennois i F. Cavedon)

      Druga strona postępowania: Communauté d’Agglomération du Douaisis, Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 12 maja 2011 r. w sprawach połączonych T-267/08 i T-279/08 Région Nord-Pas-de-Calais i Communauté d’agglomération du Douaisis przeciwko Komisji, oddalającemu skargi mające początkowo za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 1089 wersja ostateczna z dnia 2 kwietnia 2008 r., a następnie żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 4112 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie pomocy państwa C-38/2007 (ex NN 45/2007) przyznanej przez Francję na rzecz Arbel Fauvet Rail SA — Produkcja pojazdów szynowych — Odzyskanie pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Naruszenie prawa do obrony i zasady kontradyktoryjności

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Région Nord-Pas-de-Calais zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa C-281/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Montex Holdings Ltd przeciwko Diesel SpA (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Prawo przysługujące uprawnionemu z rejestracji znaku towarowego do zakazania tranzytu towarów opatrzonych identycznym oznaczeniem przez terytorium państwa członkowskiego, na którym znak ten jest chroniony — Niezgodne z prawem wytworzenie towaru — Państwo stowarzyszone)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/16

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Montex Holdings Ltd przeciwko Diesel SpA
   (Sprawa C-281/05) (1)

   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Prawo przysługujące uprawnionemu z rejestracji znaku towarowego do zakazania tranzytu towarów opatrzonych identycznym oznaczeniem przez terytorium państwa członkowskiego, na którym znak ten jest chroniony - Niezgodne z prawem wytworzenie towaru - Państwo stowarzyszone)
   (2006/C 326/31)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Montex Holdings Ltd

      Strona pozwana: Diesel SpA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 28, 29 i 30 traktatu WE oraz art. 5 ust. 1 i 3 dyrektywy 89/104/EWG: Pierwszej dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, str. 1) — Prawo przysługujące uprawnionemu z rejestracji znaku towarowego do zakazania tranzytu towarów opatrzonych identycznym oznaczeniem przez terytorium państwa członkowskiego, na którym znak ten jest chroniony — Brak ochrony w kraju przeznaczenia
   Sentencja

               1)

               Artykuł 5 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy rozumieć w ten sposób, że uprawniony z rejestracji znaku towarowego może zakazać tranzytu przez państwo członkowskie, w którym znak towarowy objęty jest ochroną (w omawianym przypadku państwem tym jest Republika Federalna Niemiec), towarów opatrzonych tym znakiem towarowym, objętych procedurą tranzytu zewnętrznego i skierowanych do innego państwa członkowskiego, w którym ochrona taka nie istnieje (w danym przypadku — Irlandii), tylko wówczas, gdy towary te są przedmiotem działań osoby trzeciej podejmowanych w czasie, gdy są one objęte procedurą tranzytu zewnętrznego, których niezbędnym elementem jest wprowadzanie tych towarów do obrotu w wymienionym wyżej państwie członkowskim tranzytu.

               2)

               Pod tym względem nie ma co do zasady znaczenia to, czy dany towar przeznaczony na rynek państwa członkowskiego pochodzi z państwa stowarzyszonego czy z państwa trzeciego, podobnie jak nie ma znaczenia, czy towar ten wytworzony został w państwie pochodzenia zgodnie z prawem czy z naruszeniem praw do znaku towarowego przysługujących w tym państwie uprawnionemu z rejestracji tego znaku towarowego.

      (1)  Dz.U. C 243 z 01.10.2005.


title: Sprawy połączone C-247/15 P, C-253/15 P i C-259/15 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Maxcom Ltd, Chin Haur Indonesia, PT, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska [Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 501/2013 — Przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, Malezji, Sri Lanki i Tunezji — Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego wprowadzonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 13 — Obejście — Artykuł 18 — Brak współpracy — Dowód — Zbiór zgodnych poszlak]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Maxcom Ltd, Chin Haur Indonesia, PT, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
   (Sprawy połączone C-247/15 P, C-253/15 P i C-259/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 501/2013 - Przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, Malezji, Sri Lanki i Tunezji - Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego wprowadzonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 13 - Obejście - Artykuł 18 - Brak współpracy - Dowód - Zbiór zgodnych poszlak])
   (2017/C 104/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      (Sprawa C-247/15 P)

      Wnosząca odwołanie: Maxcom Ltd (przedstawiciele: L. Ruessmann, avocat oraz J. Beck, solicitor)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Chin Haur Indonesia, PT (przedstawiciele: T. Müller-Ibold, Rechtsanwalt oraz F.C. Laprévote, avocat), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Boelaert, następnie H. Marcos Fraile, B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez R. Bierwagena oraz C. Hippa, Rechtsanwälte), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland oraz M. França, pełnomocnicy)

      (Sprawa C-253/15 P)

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland oraz M. França, pełnomocnicy)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Chin Haur Indonesia PT (przedstawiciele: T. Müller-Ibold, Rechtsanwalt oraz F.C. Laprévote, avocat), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Boelaert, następnie H. Marcos Fraile i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez R. Bierwagena oraz C. Hippa, Rechtsanwälte), Maxcom Ltd (przedstawiciele: L. Ruessmann, avocat oraz J. Beck, solicitor)

      (Sprawa C-259/15 P)

      Wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Boelaert, następnie H. Marcos Fraile i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez R. Bierwagena oraz C. Hippa, Rechtsanwälte)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Chin Haur Indonesia PT (przedstawiciele: T. Müller-Ibold, Rechtsanwalt oraz F.C. Laprévote, avocat), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland oraz M. França, pełnomocnicy), Maxcom Ltd (przedstawiciele: L. Ruessmann, avocat oraz J. Beck, solicitor)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 marca 2015 r., Chin Haur Indonesia/Rada (T-412/13, EU:T:2015:163) zostaje uchylony.

               2)

               Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez Chin Haur Indonesia PT do Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-412/13 zostaje oddalona.

               3)

               Chin Haur Indonesia PT zostaje obciążona poza kosztami własnymi również kosztami poniesionymi przez Maxcom Ltd oraz Radę Unii Europejskiej zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji w sprawie T-412/13, jak i w postępowaniach odwoławczych.

               4)

               Chin Haur Indonesia PT zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez Komisję Europejską w ramach odwołania w sprawie C-253/15 P.

               5)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty poniesione w postępowaniach odwoławczych w sprawach C-247/15 P i C-259/15 P, a także w postępowaniu w pierwszej instancji w sprawie T-412/13.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.

      Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Sprawa C-541/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 28 listopada 2012 r. — Ralf Schuster przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 28 listopada 2012 r. — Ralf Schuster przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-541/12)
   2013/C 46/27
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ralf Schuster

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pierwotne lub wtórne prawo Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim dyrektywę 2000/78/WE (1), należy interpretować w taki sposób, iż szerokorozumiany zakaz nieuzasadnionej dyskryminacji ze względu na wiek obejmuje także przepisy krajowe dotyczące wynagradzania urzędników federalnych?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: Czy w wyniku tej wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej można stwierdzić, iż przepis krajowy, w myśl którego, na wysokość podstawowego wynagrodzenia urzędnika w momencie jego zatrudnienia zasadniczy wpływ ma jego wiek, a wzrost wynagrodzenia uzależniony jest przede wszystkim od okresu trwania stosunku pracy urzędnika, stanowi bezpośrednią lub pośrednią dyskryminację ze względu na wiek?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 2: Czy ta wykładnia pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie uzasadnieniu takiego przepisu prawa krajowego, którego ustawowo przewidzianym celem jest wynagradzanie doświadczenia zawodowego?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 3: Czy ta wykładnia pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej — do momentu wdrożenia wolnej od dyskryminacji regulacji wynagradzania urzędników — dopuszcza inny skutek prawny niż przyznanie osobie dyskryminowanej ze skutkiem wstecznym wynagrodzenia według najwyższego stopnia w jej grupie zaszeregowania?
               Czy skutek prawny w postaci naruszenia zakazu dyskryminacji wynika tutaj z pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim z dyrektywy 2000/78/WE, lub czy roszczenie to wynika jedynie z przewidzianej prawem europejskim odpowiedzialności odszkodowawczej państwa z tytułu nieprawidłowej transpozycji zasad wytyczonych przez prawo Unii?

               5)

               Czy w świetle tej wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej dopuszczalny jest krajowy środek, który uzależnia istnienie roszczenia o zapłatę (zaległego) wynagrodzenia lub roszczenia odszkodowawczego od tego, czy urzędnicy zgłosili dane roszczenie w krótkim odstępie czasowym?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303 s. 16)


title: Sprawa C-219/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 27 kwietnia 2007 r. — VZW de Nationale Raad van Dierenkwekers en Liefhebbers i VZW Andibel przeciwko państwu belgijskiemu

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 27 kwietnia 2007 r. — VZW de Nationale Raad van Dierenkwekers en Liefhebbers i VZW Andibel przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-219/07)
   (2007/C 155/25)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Raad van State (Belgia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: VZW de Nationale Raad van Dierenkwekers en Liefhebbers i VZW Andibel.

      Strona pozwana: Państwo belgijskie
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 30 Traktatu z dnia 25 marca 1957 r. ustanawiającego Wspólnotę Europejską rozpatrywany zarówno odrębnie, jak i w związku z rozporządzeniem Rady (WE) nr 338/97 (1) z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi należy rozumieć w ten sposób, że wprowadzony w celu wykonania art. 3a § 1 Wet betreffende de bescherming en het welzijn der dieren z dnia 14 sierpnia 1986 r. [ustawy o ochronie zwierząt] i odnoszący się do ssaków, zakaz przywozu oraz handlu zwierzętami, które pochodzą z innego państwa członkowskiego i są objęte załącznikami B, C lub D do rozporządzenia lub też nie zostały wymienione w tym rozporządzeniu, nie jest uzasadniony, jeżeli ssaki te mogą być utrzymywane w tym państwie członkowskim na podstawie przepisów prawnych, które są zarazem zgodne z przepisami rozporządzenia?

               2)

               Czy art. 30 traktatu WE lub rozporządzenie nr 338/97 stoi na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie przepisów zakazujących, na podstawie obowiązujących w tym państwie przepisów prawnych dotyczących ochrony zwierząt, wszelkiego wykorzystania handlowego innych gatunków niż gatunki wyraźnie wymienione w tych przepisach krajowych, jeżeli cel ochrony tych gatunków może zostać osiągnięty również — jak to zostało określone w art. 30 traktatu WE — w drodze działań w mniejszym stopniu ograniczających wewnątrzwspólnotową wymianę handlową?

      (1)  Dz.U. 1997 L 61, str. 1.


title: Sprawa C-548/12: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Krefeld – Niemcy) – Marc Brogsitter przeciwko Fabrication de Montres Normandes Eurl., Karstenowi Fräßdorfowi (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości  — Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych  — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001  — Jurysdykcja szczególna  — Artykuł 5 pkt 1 i 3  — Powództwo dotyczące odpowiedzialności cywilnej  — Charakter kontraktowy lub deliktowy)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Krefeld – Niemcy) – Marc Brogsitter przeciwko Fabrication de Montres Normandes Eurl., Karstenowi Fräßdorfowi
   (Sprawa C-548/12) (1)

   ((Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja szczególna - Artykuł 5 pkt 1 i 3 - Powództwo dotyczące odpowiedzialności cywilnej - Charakter kontraktowy lub deliktowy))
   2014/C 135/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Krefeld

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marc Brogsitter

      Strona pozwana: Fabrication de Montres Normandes Eurl., Karsten Fräßdorf

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Landgericht Krefeld – Wykładnia art. 5 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) – Jurysdykcja szczególna – Powództwo wniesione do sądu właściwego do spraw roszczeń z tytułu czynów niedozwolonych – Sytuacja, w której czyn niedozwolony został popełniony w ramach umowy między sprawcą a poszkodowanym, a sąd miejsca, gdzie powinno zostać wykonane podstawowe zobowiązanie, znajduje się w innym państwie członkowskim – Ustalenie sądu posiadającego jurysdykcję

      Sentencja

   Powództwa dotyczące odpowiedzialności cywilnej takie jak te, których dotyczy postępowanie główne, mające w prawie krajowym charakter deliktowy, należy jednak uznać za wchodzące w zakres pojęcia „umowy lub roszczeń wynikających z umowy” w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, jeżeli zarzucane pozwanemu zachowanie można uznać za uchybienie zobowiązaniom umownym w kształcie możliwym do określenia z uwzględnieniem przedmiotu umowy.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa C-126/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Tripolis (Grecja) w dniu  3 marca 2006 r.  CARREFOUR — MARINOPOULOS przeciwko Nomarchiaki Aftodioikisi Tripolis

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Tripolis (Grecja) w dniu 3 marca 2006 r. CARREFOUR — MARINOPOULOS przeciwko Nomarchiaki Aftodioikisi Tripolis
   (Sprawa C-126/06)
   (2006/C 108/13)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Dioikitiko Protodikeio Tripolis (sąd administracyjny pierwszej instancji w Tripolisie, Grecja)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: CARREFOUR — MARINOPOULOS

      Strona pozwana: Nomarchiaki Aftodioikisi Tripolis (administracja departamentalna w Tripolisie)
   Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy wymieniony w uzasadnieniu postanowienia odsyłającego wymóg uzyskania uprzedniego zezwolenia na wprowadzanie do obrotu częściowo upieczonych produktów piekarskich (produktów „bake-off”) stanowi środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w rozumieniu art. 28 WE?

               b)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy wymóg uzyskania uprzedniego zezwolenia, któremu poddane zostało prowadzenie działalności z zakresu piekarstwa ma cel czysto jakościowy, w tym rozumieniu, że ustanawia wyłącznie jakościowe rozróżnienie na podstawie cech sprzedawanego chleba (jego zapachu, smaku, barwy i wyglądu jego skórki) oraz jego wartości odżywczej (wyrok Trybunału z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie C- 325/00 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. str. I-9977), czy też ma na celu ochronę konsumenta i zdrowia publicznego przed jakimkolwiek ewentualnym pogorszeniem jakości (wyrok Simvoulio tis Epikratias 3852/2002)?

               c)

               Mając na względzie fakt, że wspomniane powyżej ograniczenie ma jednakowe zastosowanie do częściowo upieczonych produktów piekarskich (produktów „bake-off”) krajowych i wspólnotowych, to czy kwestia ta ma powiązanie z prawem wspólnotowym i czy ograniczenie to może naruszać, pośrednio lub bezpośrednio, rzeczywiście lub potencjalnie, handel tymi produktami między Państwami Członkowskimi?


title: Sprawa T-304/05: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2005 r. — Cain Cellars, Inc. przeciwko OHIM

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/15

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2005 r. — Cain Cellars, Inc. przeciwko OHIM
   (Sprawa T-304/05)
   (2005/C 257/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Cain Cellars, Inc. z siedziba w St. Helena (Stany Zjednoczone Ameryki Północnej) (Przedstawiciele: W.-W. Wodrich oraz J.K.F. Albrecht, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej (Pierwszej Izby Odwoławczej) z dnia 23 maja 2005 r. (sprawa nr R 0975/2004-1);

               —

               Obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy w kształcie pięciokąta dla towaru „wino” z klasy 33 — zgłoszenie nr 3.425 121

      Decyzja eksperta: Oddalenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania skarżącej

      Podniesione zarzuty: Z prawnego punktu widzenia jest bez znaczenia, że zgłoszony znak towarowy ma kształt pięciokąta, ponieważ dla oceny przydatności oznaczenia jako znaku towarowego oraz dla jego funkcjonowania jako oznaczenia handlowego towaru decydujący jest jego odbiór przez przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego. To kryterium oceny zostało naruszone przez pozwaną w zaskarżonej decyzji. Figura pięciokąta jest mało spotykana oraz zwracająca uwagę i z tego powodu posiada charakter odróżniający i określa handlowe pochodzenie towaru. W konsekwencji, rejestracji znaku towarowego, o którego ochronę się wnosi, nie sprzeciwia się przeszkoda w rejestracji z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r.


title: Sprawa F-21/13: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/55

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-21/13)
   2013/C 156/101
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, S. Greco)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącej do systemu emerytalnego Unii na podstawie propozycji wyliczenia, która stanowi zastosowanie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników.

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie za bezprawny art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 § 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               w rezultacie stwierdzenie nieważności decyzji sekretariatu generalnego Rady z dnia 23 maja 2012 r. ustanawiającej propozycję przeniesienia uprawnień emerytalnych w wykonaniu art. 11 § 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych z dnia 11 października 2011 r. w odniesieniu do skarżącej, którą to propozycję podpisała ona w dniu 19 lipca 2012 r.;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania zgodnie z art. 87 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.


title: Sprawa C-68/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelojk Hof (Belgia) w dniu 13 lutego 2015 r. – X/Ministerraad

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelojk Hof (Belgia) w dniu 13 lutego 2015 r. – X/Ministerraad
   (Sprawa C-68/15)
   (2015/C 146/24)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Grondwettelojk Hof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X.

      Druga strona postępowania: Ministerraad.

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 49 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, zgodnie z którym:

                           a)

                           spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim, mające stały zakład w Belgii, podlegają opodatkowaniu, gdy postanowią wypłacić zyski nieuwzględnione w końcowym, podlegającym opodatkowaniu wyniku gospodarczym spółki, niezależnie od tego, czy zysk belgijskiego stałego zakładu odpłynął do spółki dominującej, podczas gdy spółki mające siedziby w innym państwie członkowskim posiadające belgijską spółkę zależną nie podlegają opodatkowaniu takim podatkiem, gdy postanowią wypłacić zyski nieuwzględnione w końcowym, podlegającym opodatkowaniu wyniku gospodarczym spółki, niezależnie od tego, czy spółka zależna wypłaciła dywidendy, czy też nie;

                           b)

                           spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim, mające stały zakład w Belgii, dokonujące pełnego zatrzymania zysku jako rezerwy podlegają opodatkowaniu, gdy postanowią wypłacić zyski nieuwzględnione w końcowym, podlegającym opodatkowaniu wyniku gospodarczym spółki, podczas gdy spółki belgijskie, dokonujące pełnego zatrzymania zysku jako rezerwy takiemu opodatkowaniu nie podlegają?

               2.

               Czy art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (1) należy interpretować w ten sposób, że z podatkiem u źródła dochodu mamy do czynienia wtedy, gdy przepis prawa krajowego przewiduje, iż podatek zostaje nałożony w przypadku wypłaty zysku przez spółkę zależną na rzecz spółki dominującej, ponieważ w tym samym okresie podatkowym zostają wypłacone dywidendy i podlegający opodatkowaniu wynik gospodarczy spółki zostaje obniżony w całości bądź w części przez odliczenie na kapitał wysokiego ryzyka lub przeniesione straty podatkowe, podczas gdy na podstawie ustawodawstwa krajowego zysk nie podlegałby opodatkowaniu, gdyby pozostał w spółce zależnej i nie zostałby wypłacony na rzecz spółki dominującej?

               3.

               Czy art. 4 ust. 3 dyrektywy 2011/96 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, zgodnie z którym podatek zostaje pobrany od wypłaty dywidendy, jeżeli uregulowanie to skutkuje tym, iż w przypadku gdyby spółka wypłaciła uzyskaną dywidendę w roku następującym po roku, w którym sama ją uzyskała, opodatkowana zostałaby część dywidendy przekraczająca próg określony w art. 4 ust. 3 dyrektywy, podczas gdy nie ma to miejsca gdy spółka ponownie wypłaca dywidendę w roku, w którym ją uzyskała?

      (1)  Dz.U. L 345, s. 8.


title: Sprawa T-103/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 listopada 2007 r. — P przeciwko Komisji (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Nieusprawiedliwiona nieobecność — Utrata wynagrodzenia — Artykuł 59 regulaminu pracowniczego — Zaświadczenie lekarskie)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/12

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 listopada 2007 r. — P przeciwko Komisji
   (Sprawa T-103/05) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Nieusprawiedliwiona nieobecność - Utrata wynagrodzenia - Artykuł 59 regulaminu pracowniczego - Zaświadczenie lekarskie)
   (2008/C 8/22)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: P (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: M. Griful i Ponsati, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo J. Currall i L. Lozano Palacios, następnie J. Currall i I. Martínez del Peral, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 maja 2004 r. uznającej nieobecność skarżącej za nieusprawiedliwioną od dnia 16 marca 2004 r. i uchylającej jej wynagrodzenie od dnia 15 kwietnia 2004 r. aż do podjęcia obowiązków w dyrekcji generalnej „Presse et communication” w Brukseli.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005.


title: Sprawa T-387/08: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa Urzędu Publikacji — Świadczenie usług informatycznych — Odrzucenie oferty oferenta — Skarga o stwierdzenie nieważności — Kryteria i podkryteria udzielenia zamówienia — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Przejrzystość — Oczywisty błąd w ocenie — Nadużycie władzy — Wniosek o odszkodowanie)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/35

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
      (Sprawa T-387/08) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa Urzędu Publikacji - Świadczenie usług informatycznych - Odrzucenie oferty oferenta - Skarga o stwierdzenie nieważności - Kryteria i podkryteria udzielenia zamówienia - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania - Przejrzystość - Oczywisty błąd w ocenie - Nadużycie władzy - Wniosek o odszkodowanie)
      (2010/C 288/66)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokaci N. Korogiannakis i Paraskevi Katsimani)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i N. Bambara, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Stuycka)

         Przedmiot

      Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Publikacji Unii Europejskiej z dnia 20 czerwca 2008 r. w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez skarżącą w ramach postępowania przetargowego na usługi informatyczne utrzymania systemów SEI-BUD/AMD/CR i związane z tym usługi (nr AO 10185) oraz decyzji w sprawie udzielenia zamówienia innemu oferentowi, a po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE ponosi 90 % własnych kosztów i 90 % kosztów poniesionych przez Komisję Europejską, a Komisja Europejska ponosi 10 % własnych kosztów i 10 % kosztów poniesionych przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis.

         (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.