title: Sprawa T-777/14: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2016 r. – Fon Wireless/EUIPO – Henniger (Neofon) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Neofon – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FON – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/47

      Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2016 r. – Fon Wireless/EUIPO – Henniger (Neofon)
      (Sprawa T-777/14) (1)

      ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Neofon - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FON - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
      (2016/C 211/58)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Fon Wireless Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci J.B. Devaureix i L. Montoya Terán)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Andreas Henniger (Starnberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. von Groll-Schacht)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 września 2014 r. (sprawa R 2519/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Fon Wireless Ltd a Andreasem Hennigerem.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 15 września 2014 r.

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Fon Wireless Ltd.

                  3)

                  Andreas Henniger pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawy połączone C-123/04 i C-124/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Oldenburg — Niemcy) — Industrias Nucleares do Brasil SA, Siemens AG przeciwko UBS AG (C-123/04), Texas Utilities Electric Corporation (C-124/04) (Traktat EWEA — Zaopatrzenie — Reżim prawny własności — Wzbogacanie uranu na terytorium Wspólnoty przez podmiot pochodzący z państwa trzeciego)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/1

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Oldenburg — Niemcy) — Industrias Nucleares do Brasil SA, Siemens AG przeciwko UBS AG (C-123/04), Texas Utilities Electric Corporation (C-124/04)
   (Sprawy połączone C-123/04 i C-124/04) (1)

   (Traktat EWEA - Zaopatrzenie - Reżim prawny własności - Wzbogacanie uranu na terytorium Wspólnoty przez podmiot pochodzący z państwa trzeciego)
   (2006/C 281/02)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Oldenburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Industrias Nucleares do Brasil SA, Siemens AG

      Strona pozwana: UBS AG (C-123/04), Texas Utilities Electric Corporation (C-124/04)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Oldenburg — Interpretacja art. 57 EWEA, 73 EWEA, 75 EWEA, 86 EWEA, 87 EWEA, 196 EWEA i 197 EWEA — Umowa pożyczki uranu będącego własnością przedsiębiorstwa pochodzącego z państwa trzeciego, wzbogaconego i przechowywanego na terytorium Wspólnoty, zabezpieczona prawem zastawu
   Sentencja

               1)

               Artykuł 75 akapit pierwszy EWEA należy interpretować w ten sposób, że pojęcia „przetwarzanie”, „przekształcanie” i „formowanie” użyte w tym postanowieniu obejmują swym zakresem również wzbogacanie uranu.

               2)

               Artykuł 196 lit. b) EWEA należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo, którego siedziba nie znajduje się na terytorium jednego z państw członkowskich, nie wykonuje, w rozumieniu tego przepisu, działalności częściowo lub całkowicie na tym terytorium, jeżeli utrzymuje ono z innym przedsiębiorstwem, którego siedziba znajduje się na tym samym terytorium, stosunki handlowe, których przedmiotem jest bądź dostawa surowców do wytwarzania wzbogaconego uranu i zaopatrywanie się w uran wzbogacony, bądź jego przechowywanie.

               3)

               Artykuł 75 akapit pierwszy lit. c) EWEA należy interpretować w ten sposób, że materiały dostarczone w celu przetworzenia, przekształcenia lub formowania nie muszą być identyczne z materiałami w następstwie zwróconymi i że wystarczy, by materiały zwrócone odpowiadały pod względem ilości i jakości materiałom dostarczonym, mimo braku jakiegokolwiek związku pomiędzy materiałami zwróconymi a materiałami pierwotnie dostarczonym. Ponadto powyższy artykuł należy interpretować w ten sposób, że fakt, iż przedsiębiorstwo dokonujące obróbki nabywa na własność surowce w momencie ich dostawy i jest wobec tego zobowiązane do przeniesienia własności wzbogaconego uranu po jego obróbce na drugą stronę umowy, nie wyłącza zastosowania art. 75 akapit pierwszy lit. c) EWEA.

               4)

               Artykuł 196 lit. b) EWEA należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo, które dokonuje sprzedaży i kupna wzbogaconego uranu przechowywanego na terytorium państw członkowskich, nie wykonuje częściowo działalności, w rozumieniu tego przepisu, na terytorium tych państw.

               5)

               Artykuł 73 EWEA należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do umów dotyczących wzbogaconego uranu przechowywanego na terytorium Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, których stronami są wyłącznie podmioty z państw trzecich.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa C-390/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Törvényszék (Węgry) w dniu 13 lipca 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Dánielowi Bertoldowi Ladzie

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Törvényszék (Węgry) w dniu 13 lipca 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Dánielowi Bertoldowi Ladzie
   (Sprawa C-390/16)
   (2016/C 350/19)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szombathelyi Törvényszék

      Uczestnik postępowania głównego

   Dániel Bertold Lada

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 67 i 82 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”) należy interpretować w ten sposób, że stoją one w sprzeczności z przeprowadzeniem przewidzianego w przepisach krajowych postępowania karnego czy też innej procedury krajowej, które miałyby za przedmiot „uznanie” czy też modyfikację w państwie członkowskim skuteczności wyroku wydanego przez zagraniczny sąd – w efekcie których należałoby traktować ten wydany przez zagraniczny sąd wyrok tak, jakby został wydany przez sąd krajowy – w odniesieniu do oskarżonego, którego sprawa karna została już ostatecznie i prawomocnie osądzona w wyroku wydanym przez sąd krajowy w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej?

               2)

               Czy procedura uregulowana przez państwo członkowskie Unii, a konkretnie –zawarty w § § 46—48 węgierskiej ustawy XXXVIII z 1996 r. „celem uznania skuteczności” na Węgrzech [wydanych przez zagraniczne sądy orzeczeń skazujących] przepis dotyczący przeprowadzonego postępowania karnego, które zostało zakończone wydaniem prawomocnego orzeczenia (odnoszącego się do tej samej osoby i tego samego czynu zabronionego) w innym państwie członkowskim, pomimo tego, że procedura ta nie ma w rzeczywistości na celu wykonania takiego wyroku, lecz uwzględnienie tego orzeczenia w postępowaniach karnych, które mogą być prowadzone w przyszłości, jest – w świetle decyzji ramowej Rady 2008/675/WSiSW z dnia 24 lipca 2008 r. (1) – zgodna z ustanowioną w art. 50 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz w art. 54 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen zasadą „non bis in idem”?

      (1)  Decyzja ramowa Rady 2008/675/z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie uwzględniania w nowym postępowaniu karnym wyroków skazujących zapadłych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. 2008, L 220, s. 32).


title: Sprawa T-211/16: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2016 r. – Caviro Distillerie i in./Komisja

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/41

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2016 r. – Caviro Distillerie i in./Komisja
   (Sprawa T-211/16)
   (2016/C 260/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Caviro Distillerie Srl (Faenza, Włochy), Distillerie Bonollo SpA (Formigine, Włochy), Distillerie Mazzari SpA (Sant’Agata sul Santerion, Włochy), Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA (Borgoricco, Włochy) (przedstawiciele: R. MacLean, Solicitor, oraz A. Bochon, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/176 z dnia 9 lutego 2016 r. w sprawie zakończenia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej produkowanego przez Hangzhou Bioking Biochemical Engineering Co. Ltd z uwagi na oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych i co do prawa w zakresie przyjętego środka oraz naruszenie art. 3 ust. 2, 3 i 5 oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej;

               —

               obciążenie pozwanej i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji na tej podstawie, że pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych w zakresie w jakim wybrała niereprezentatywną próbę producentów Unii Europejskiej w celu dokonania oceny szkody i w ten sposób naruszyła ona przy tym art. 3 ust. 2, 3 i 5 oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, zakładając błędnie, że kryterium największego udziału sprzedaży w Unii odpowiada dostatecznie reprezentatywnej próbie.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji na tej podstawie, że pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych szacując wpływ przywozu po cenach dumpingowych na sytuację gospodarczą przemysłu Unii i naruszyła w ten sposób art. 3 ust. 2, 3 i 5 oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej.


title: Sprawa C-443/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 3 października 2012 r. — Actavis Group PTC EHF, Actavis UK Ltd przeciwko Sanofi

text:
               15.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 3 października 2012 r. — Actavis Group PTC EHF, Actavis UK Ltd przeciwko Sanofi
   (Sprawa C-443/12)
   2012/C 389/07
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Actavis Group PTC EHF, Actavis UK Ltd

      Strona pozwana: Sanofi

      Interwenient: Sanofi Pharma Bristol-Myers Squibb SNC

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jakie kryteria należy zastosować, aby rozstrzygnąć, czy „produkt chroniony jest patentem podstawowym pozostającym w mocy” w rozumieniu art. 3 lit. a) rozporządzenia 469/2009/WE (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem”)?

               2)

               Czy jeżeli ochroną wynikającą z patentu podstawowego pozostającego w mocy objętych jest kilka produktów, to rozporządzenie, a zwłaszcza jego art. 3 lit. c) wyklucza wydanie uprawnionemu z tego patentu świadectwa dla każdego z tych produktów objętych ochroną?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152).


title: Sprawa C-85/07: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2000/60/WE — Artykuł 5 ust. 1 i art. 15 ust. 2 — Wspólna polityka w dziedzinie wody — Obszar dorzecza — Sprawozdanie podsumowujące i analizy — Brak powiadomienia)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/25

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-85/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2000/60/WE - Artykuł 5 ust. 1 i art. 15 ust. 2 - Wspólna polityka w dziedzinie wody - Obszar dorzecza - Sprawozdanie podsumowujące i analizy - Brak powiadomienia)
   (2008/C 51/41)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia, pełnomocnik i M. G. Fiengo, adwokat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 5 ust. 1 i art. 15 ust. 2 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327, s. 1) — Brak złożenia sprawozdań podsumowujących z analiz wymaganych na podstawie art. 5 w odniesieniu do niektórych obszarów dorzecza — Brak sporządzenia sprawozdań podsumowujących i analizy i przeglądów przewidzianych w art. 5 ust. 1 dyrektywy
   Sentencja

               1)

               W odniesieniu do pilotażowego obszaru dorzecza Serchio i części dorzeczy wschodnich Alp oraz północnych, środkowych i południowych Apeninów nie składając sprawozdania podsumowującego analizy wymagane na podstawie art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, jak przewidziano w art. 15 ust. 2 tej dyrektywy, oraz nie sporządzając analiz i przeglądów, o których mowa w art. 5 ust. l tej dyrektywy, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust. 1 i art. 15 ust. 2 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007 r.


title: Sprawa T-108/11 P: Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2013 r. — ETF przeciwko Michel (Odwołanie — Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego — Umowa na czas nieokreślony — Decyzja o rozwiązaniu — Właściwość Sądu do spraw Służby Publicznej — Artykuły 2 i 47 WZIP — Obowiązek staranności — Pojęcie interesu służby — Zakaz orzekania ultra petita — Prawo do obrony)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/19

         Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2013 r. — ETF przeciwko Michel
   (Sprawa T-108/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Umowa na czas nieokreślony - Decyzja o rozwiązaniu - Właściwość Sądu do spraw Służby Publicznej - Artykuły 2 i 47 WZIP - Obowiązek staranności - Pojęcie interesu służby - Zakaz orzekania ultra petita - Prawo do obrony)
   2014/C 24/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejska Fundacja Kształcenia (ETF) (przedstawiciel: L. Levi, avocat)

      Druga strona postępowania: Gustave Michel, następca prawny Monique Vandeuren (przedstawiciel: N. Lhoëst, avocat)

      Interwenienci popierający żądania wnoszącej odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy); Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CdT) (przedstawiciele: J. Rikkert i M. Garnier, pełnomocnicy); Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciel: M. Heikkilä, pełnomocnik); Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: początkowo V. Salvatore, następnie T. Jabłoński, pełnomocnicy); Europejska Agencja Środowiska (AEE) (przedstawiciel: O. Cornu, pełnomocnik); Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) (przedstawiciel: P. Goudou, pełnomocnik); oraz Europejski Urząd do spraw Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (przedstawiciel: D. Detken, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie F-88/08 Vandeuren przeciwko ETF, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie F 88/08 Vandeuren przeciwko ETF, zostaje uchylony w zakresie, w jakim stwierdzono nieważność decyzji Europejskiej Fundacji Kształcenia (ETF) z dnia 23 października 2007 r. w sprawie rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony w charakterze członka personelu tymczasowego z Monique Vandeuren i w rezultacie oddalono jako przedwczesne jej żądanie odszkodowania.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi do spraw Służby Publiczne celem ponownego rozpatrzenia.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

      (1)  Dz.U C 139 z 7.5.2011.


title: Sprawa C-236/11: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/4

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-236/11)
   2011/C 238/06
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Soulay i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że stosując procedurę szczególną dla biur podróży również w sytuacjach gdy usługa turystyczna jest sprzedawana innej osobie niż turysta Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na niej na mocy art. 306-310 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że stosowanie przez Republikę Włoską procedury szczególnej dla biur podróży, które nie ogranicza się do usług turystycznych świadczonych na rzecz turystów, tak jak stanowi dyrektywa, ale obejmuje również transakcje dokonywane między biurami podróży narusza przepisy z dziedziny podatku VAT.

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-149/12: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Investrónica przeciwko OHIM — Olympus Imaging (MICRO)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/21

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Investrónica przeciwko OHIM — Olympus Imaging (MICRO)
   (Sprawa T-149/12)
   2012/C 194/35
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Investrónica SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: E. Seijo Veiguela i J. L. Rivas Zurdo, adwokaci

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Olympus Imaging Corp. Tokio, Japonia

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 31 stycznia 2012 r. w sprawie R 347/2011-4 i orzeczenie, że na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego wniesione do OHIM odwołanie zgłaszającej znak towarowy podlegało oddaleniu, a decyzja Wydziału Sprzeciwów odrzucająca w całości zgłoszenie mieszanego wspólnotowego znaku towarowego nr 7 014 392„MICRO” powinna była zostać utrzymana w mocy;

               —

               obciążenie kosztami postępowania przeciwników procesowych

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Olympus Imaging Corporation

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „MICRO” w kolorach czarnym i białym dla towarów z klasy 9 (zgłoszenie nr 7 014 392)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Hiszpański graficzny znak towarowy „micro” w kolorach jasnoniebieskim i ciemnoniebieskim dla towarów i usług z klas 9, 38 i 42 (znak towarowy nr 2736947)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji odmawiającej rejestracji zgłoszonego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, jako że między kolidującymi znakami towarowymi istnieje ryzyko wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-176/08: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2008 r. — Infeurope przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/44

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2008 r. — Infeurope przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-176/08)
   (2008/C 171/84)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Infeurope SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: O. Mader, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż Komisja Europejska nie stwierdziła nieważności decyzji o przyznaniu umów ramowych przez OHIM w ramach procedury przetargowej AO/042/05 dla rynku usług w zakresie konserwacji oprogramowania;

               —

               stwierdzenie, iż Komisja Europejska nie rozwiązała umów szczegółowych zawartych na podstawie tychże umów ramowych;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej zapłatą na rzecz skarżącej kwoty 37 002 EUR wraz z odsetkami w wysokości 4 % od kwoty 31 650 EUR licząc od dnia 29 sierpnia 2006 r. oraz odsetkami w wysokości 4 % od kwoty 1 702 EUR licząc od dnia 3 maja 2008 r.; odpowiednio z odsetkami w wysokości 8 % od kwoty 37 002 EUR licząc od dnia wydania wyroku;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej zapłatą na rzecz skarżącej kwoty 1 209 037 EUR wraz z odsetkami w wysokości 4 % licząc od dnia 3 maja 2008 r. i odpowiednio 8 % licząc od dnia wydania wyroku;

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej przedstawienia pewnych dokumentów związanych z postępowaniem dotyczącym oceny ofert;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca zwraca się do Sądu o stwierdzenie, iż Komisja nie stwierdziła nieważności decyzji wydanej przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) o przyznaniu licznych umów ramowych na świadczenia usług konserwacji oprogramowania komputerowego w ramach uruchomionej przez OHIM procedury przetargowej AO/042/05 „E-Alicante: konserwacja oprogramowania związanego z systemami głównej działalności OHIM” (1) oraz że nie rozwiązała ona odpowiadających temu umów szczegółowych zawartych na podstawie tychże umów ramowych
   Skarżąca twierdzi, iż procedura udzielania zamówień jak i wykonanie umów szczegółowych w następstwie udzielenia zamówienia dotknięte są poważnymi nieprawidłowościami takimi jak nieprawidłowe kryteria udzielania zamówień, niewłaściwy skład komitetu oceniającego, fakt, iż zamówienie zostało udzielone po upływie terminu składania ofert oraz fakt, iż OHIM zaakceptował różne ważne zmiany w warunkach umów szczegółowych.
   Skarżąca podnosi, iż OHIM naruszył jako instytucja zamawiająca zasady równego traktowania, przejrzystości i dobrej administracji oraz nadużył instrumentu prawnego umów ramowych. Urząd naruszył ponadto kilka przepisów rozporządzenia finansowego (2).
   Skarżąca utrzymuje, iż Komisja jako organ kontrolujący OHIM (3) nie podjęła odpowiednich działań wobec tych nieprawidłowości. Skarżąca podnosi, iż zakres uznania, jakim dysponuje Komisja w przedmiocie podjęcia bądź nie podjęcia działań wobec naruszeń prawa i przywrócenia stanu zgodnego z prawem ogranicza się do zera i sprowadza się zatem do obowiązku działania.
   Ponadto skarżąca domaga się naprawienia szkody, jaką poniosła w wyniku nieprawidłowości występujących w tejże procedurze udzielania zamówień i jej późniejszego wprowadzenia w życie.

      (1)  Suplement do Dz.U. 135-144019.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Dz. U. L 248, str. 1.

      (3)  Artykuł VI.4.2) ogłoszenia o zamówieniu dotyczący postępowania odwoławczego odsyła do art. 118 rozporządzenia (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. Dz 11, str. 1) który stanowi „Zgłoszenia do Komisji dokonuje się w ciągu jednego miesiąca od dnia, w którym zainteresowana strona dowiedziała się o danej czynności”.


title: Sprawa T-394/14: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2014 r. – Sociedad Española Inmuebles y Locales przeciwko Komisji

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/30

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2014 r. – Sociedad Española Inmuebles y Locales przeciwko Komisji
   (Sprawa T-394/14)
   2014/C 245/41
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Sociedad Española Inmuebles y Locales (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. C. García Muñoz, J. I. Jiménez-Blanco Carrillo de Albornoz i J. Corral García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie zarzuty i główne argumenty są te same, jak w sprawie T-392/14.


title: Sprawa T-341/09: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2009 r. — Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Álava i in. przeciwko OHIM (TXAKOLI)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/33

         Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2009 r. — Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Álava i in. przeciwko OHIM (TXAKOLI)
   (Sprawa T-341/09)
   2009/C 256/59
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Álava (Amurrio, Hiszpania), Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Bizkaia (Leioa, Hiszpania), Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Getaria (Getaria, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Grimau Muñoz i J. Villamor Muguerza)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie R 197/2009-2 i dopuszczenie do rejestracji zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego „TXAKOLI” (słowny wspólny znak towarowy) w klasach 33, 35, 41 i 42;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny wspólny znak towarowy „TXAKOLI” (zgłoszenie nr 6 952 014) dla towarów i usług z klas 33, 35, 41 i 42

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Nieprawidłowe zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ przepis ten nie ma zastosowania do terminu „Txakoli” z uwagi na uznanie go za termin tradycyjny przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r. ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina (1).

      (1)  Dz.U. L 118, s. 1


title: Sprawa T-430/07: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2007 r. — Bodegas Montebello przeciwko OHIM — Montebello (MONTEBELLO RHUM AGRICOLE)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/48

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2007 r. — Bodegas Montebello przeciwko OHIM — Montebello (MONTEBELLO RHUM AGRICOLE)
   (Sprawa T-430/07)
   (2008/C 22/91)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Bodegas Montebello, S.A. (Montilla, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci T. Andrade Boué, M. I. Lehmann Novo i A. Hernández Lehmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Montebello (Société à responsabilité limitée) (Guadalupe, Francja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji OHIM z dnia 7 września 2007 r. w sprawie R 223/2007-2;

               —

               odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 2 666 386;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Montebello (Société à responsabilité limitée)

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „MONTEBELLO Rhum Agricole” (zgłoszenie nr 2.266.386) dla towarów z klasy 33 (napoje alkoholowe z wyłączeniem piwa)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Hiszpański słowny znak towarowy „MONTEBELLO” (nr 1.148.196) dla towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-419/15: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 22 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Thomas Philipps GmbH & Co. KG/Grüne Welle Vertriebs GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Wzory wspólnotowe — Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 — Artykuły 32 i 33 — Licencja — Rejestr wzorów wspólnotowych — Prawo licencjobiorcy do występowania z powództwem o stwierdzenie naruszenia pomimo braku wpisu licencji do rejestru — Prawo licencjobiorcy do występowania z powództwem o stwierdzenie naruszenia w celu uzyskania naprawienia własnej szkody]

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/7

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 22 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Thomas Philipps GmbH & Co. KG/Grüne Welle Vertriebs GmbH
   (Sprawa C-419/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Wzory wspólnotowe - Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Artykuły 32 i 33 - Licencja - Rejestr wzorów wspólnotowych - Prawo licencjobiorcy do występowania z powództwem o stwierdzenie naruszenia pomimo braku wpisu licencji do rejestru - Prawo licencjobiorcy do występowania z powództwem o stwierdzenie naruszenia w celu uzyskania naprawienia własnej szkody])
   (2016/C 314/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Thomas Philipps GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Grüne Welle Vertriebs GmbH

      Sentencja

               1)

               Artykuł 33 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych należy interpretować w ten sposób, że licencjobiorca może dochodzić roszczeń wynikających z naruszenia prawa do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego stanowiącego przedmiot licencji, choć licencja ta nie została wpisana do rejestru wzorów wspólnotowych.

               2)

               Artykuł 32 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002 należy interpretować w ten sposób, że licencjobiorca może w ramach wszczętego przez siebie zgodnie z tym przepisem postępowania dotyczącego naruszenia wzoru wspólnotowego domagać się naprawienia szkody, którą sam poniósł.

      (1)  Dz.U. C 346 z 19.10.2015.


title: Sprawa C-532/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/60/WE — Pranie pieniędzy oraz finansowanie terroryzmu — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/17

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-532/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/60/WE - Pranie pieniędzy oraz finansowanie terroryzmu - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   2009/C 153/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Dejmek i A.A. Gilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciel: D. O'Hagan, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz.U. L 309, s. 15)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 07.02.2009.


title: Sprawa T-193/13: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2013 r. — Bouwfonds Ontwikkeling i Schouten & De Jong Projectontwikkeling przeciwko Komisji

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/50

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2013 r. — Bouwfonds Ontwikkeling i Schouten & De Jong Projectontwikkeling przeciwko Komisji
   (Sprawa T-193/13)
   2013/C 156/92
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Bouwfonds Ontwikkeling BV (Hoevelaken, Niderlandy) i Schouten & De Jong Projectontwikkeling BV (Leidschendam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci E. Pijnacker Hordijk i X. Reintjes)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga została wniesiona na decyzję C(2013) 87 Komisji z dnia 23 stycznia 2013 r. w przedmiocie pomocy państwa SA.24123 (2012/C) (ex. 2011/NN) przyznanej przez Niderlandy — Zarzucana sprzedaż nieruchomości poniżej ceny rynkowej przez gminę Leidschendam-Voorburg.
   Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia podstawowego wymogu dochowania przez Komisję odpowiedniego terminu przy wykonywaniu jej kompetencji i w związku z tym naruszenie zasady pewności prawa, prawa do obrony i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
               W związku z tym, że po uzyskaniu wiadomości o spornych środkach do wydania spornej decyzji upłynęło 38 miesięcy Komisja w sposób zarzucalny zwlekała z postępowaniem i wskutek tego naruszyła podstawowy wymóg dochowania odpowiedniego terminu. Nadzwyczajnie długi czas dochodzenia utrudnił skarżącym obalanie argumentów Komisji, w związku z czym Komisja swym zachowaniem naruszyła również prawo do obrony.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący poważnych nieprawidłowości przy ustalaniu i ocenie rozpatrywanego stanu faktycznego, względnie naruszenia obowiązku uzasadnienia, względnie naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE poprzez błędne zastosowanie zasady inwestora prywatnego.
               W ostatecznej ocenie skarżące nie uzyskały korzyści finansowej i w żadnym razie nie uzyskały korzyści finansowej, która mogłaby zostać uznana jako bezprawna pomoc państwa.
               Komisja błędnie obliczyła kwotę rzekomej korzyści między innymi poprzez przypisanie w 100 % gminie uzgodnionych obniżek, podczas gdy cena została obniżona na rzecz publiczno-prywatnego stowarzyszenia, w ramach którego gmina ponosiła 50 % ryzyka. Ponadto Komisja nie uwzględniła obniżek cen uprzednio uzgodnionych w ramach owego stowarzyszenia.
               Ponadto w zaskarżonej decyzji Komisja nieprawidłowo zastosowała zasadę prywatnego inwestora porównując działanie gminy do hipotetycznego działania fikcyjnego prywatnego inwestora, co byłoby niewykonalne pod względem prawnym i ponadto finansowo nadzwyczaj niekorzystne.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący nieprawidłowego zastosowania art. 107 ust. 3 TFUE
               W przypadku, gdyby stwierdzono zaistnienie pomocy państwa, wówczas w każdym razie jest ona w pełnym zakresie zgodna z rynkiem wewnętrznym. Komisja błędnie uznała, że gmina nie może wskazać interesu wspólnotowego w zakresie dotyczącym spornych środków. Komisja dokonała przy tym oceny spornych środków w latach 2009/2010 błędnie wskazując kontekst (korzystniejszej) sytuacji na rynku w roku 2004.
               W związku z tym Komisja nie dostrzegła, że sporne środki były konieczne, celowe i proporcjonalne, aby ponownie ożywić zaniedbane centrum miasta Leidschendam, a więc w celu odpowiadającemu w sposób wyraźny opisanemu w art. 3 TUE i art. 174 TFUE i uznanemu unijnemu celowi spójności gospodarczej i społecznej. W żadnym razie nie można mówić o nieuzasadnionym zakłóceniu konkurencji.


title: Sprawa C-359/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – B. Martens/Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ osób — Artykuł 20 TFUE i art. 21 TFUE — Obywatel państwa członkowskiego — Miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim — Studia w kraju lub terytorium zamorskim — Dalsze wypłacanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów studiów — Wymóg zamieszkiwania przez „3 z 6 lat” — Ograniczenie — Względy uzasadniające)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – B. Martens/Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap
   (Sprawa C-359/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ osób - Artykuł 20 TFUE i art. 21 TFUE - Obywatel państwa członkowskiego - Miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim - Studia w kraju lub terytorium zamorskim - Dalsze wypłacanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów studiów - Wymóg zamieszkiwania przez „3 z 6 lat” - Ograniczenie - Względy uzasadniające))
   (2015/C 138/07)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: B. Martens

      Strona pozwana: Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap

      Sentencja

   Wykładni art. 20 TFUE i 21 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które uzależnia dalsze wypłacanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów studiów poza terytorium tego państwa od spełnienia przez studenta ubiegającego się o taką pomoc wymogu zamieszkiwania w tym państwie przez przynajmniej trzy lata w okresie sześciu lat poprzedzających zapisanie się przez niego na te studia.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa T-352/14: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2014 r. – The Smiley Company przeciwko OHIM – The Swatch Group Management Services (HAPPY TIME)

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/25

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2014 r. – The Smiley Company przeciwko OHIM – The Swatch Group Management Services (HAPPY TIME)
   (Sprawa T-352/14)
   2014/C 245/33
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Smiley Company SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci I. Helbig, P. Hansmersmann i S. Rengshausen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: The Swatch Group Management Services AG (Biel, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 lutego 2014 r. w sprawie R 1497/2013-1;

               —

               oddalenie sprzeciwu poprzez zmianę zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przed Sądem i obciążenie interwenienta kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „HAPPY TIME” dla towarów i usług z klas 14 i 35 – zgłoszenie nr 1 0 1 06  813

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: The Swatch Group Management Services AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „HAPPY HOURS” dla usług z klas 35 i 37

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-420/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 23 sierpnia 2010 r. — Söll GmbH przeciwko Tetra GmbH

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 23 sierpnia 2010 r. — Söll GmbH przeciwko Tetra GmbH
      (Sprawa C-420/10)
      ()
      (2010/C 288/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Landgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Söll GmbH

         Strona pozwana: Tetra GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dla zaklasyfikowania produktu jako „produktu biobójczego” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 98/8/WE (1) konieczne jest bezpośrednie biologiczne lub chemiczne oddziaływanie tego produktu na sam organizm szkodliwy w celu jego zniszczenia, odstraszenia, unieszkodliwienia, zapobiegania szkodom lub zwalczania w inny sposób, czy też wystarczające jest w tym względzie już pośrednie oddziaływanie na organizm szkodliwy?

                  2)

                  Jeżeli Trybunał uzna, że dla zaklasyfikowania produktu jako „produktu biobójczego” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 98/8/WE wystarczające jest już pośrednie biologiczne lub chemiczne oddziaływanie produktu na organizm szkodliwy: Jakie wymogi powinno spełniać pośrednie oddziaływanie produktu na organizm szkodliwy, aby uznać ten produkt za „produkt biobójczy” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 98/8/WE, czy też wystarczające jest jakiekolwiek pośrednie oddziaływanie dla uzasadnienia właściwości biobójczych produktu?

         (1)  Dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 123, s. 1).


title: Sprawa T-465/13: Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Comunidad Autónoma de Cataluña i CTTI/Komisja [Pomoc państwa — Telewizja cyfrowa — Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na oddalonych i mniej zurbanizowanych obszarach w Hiszpanii — Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Korzyść — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE — Nowa pomoc]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/38

         Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Comunidad Autónoma de Cataluña i CTTI/Komisja
   (Sprawa T-465/13) (1)

   ([Pomoc państwa - Telewizja cyfrowa - Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na oddalonych i mniej zurbanizowanych obszarach w Hiszpanii - Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Korzyść - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE - Nowa pomoc])
   (2016/C 027/44)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Comunidad Autónoma de Cataluña (Hiszpania) i Centre de Telecomunicacions i Tecnologies de la Informació de la Generalitat de Catalunya (CTTI) (Hospitalet de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo J. Buendía Sierra, N. Ruiz García, M. Muñoz de Juan i M. Reverter Baquer, następnie J. Buendía Sierra, N. Ruiz García, M. Reverter Baquer i A. Lamadrid de Pablo, wreszcie J. Buendía Sierra, M. Reverter Baquer i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: SES Astra (Betzdorf, Luksemburg) (przedstawiciele: F. González Díaz, F. Salerno, V. Romero Algarra, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2014/489/UE z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 [(C 23/2010) (ex NN 36/2010, ex CP 163/2009)] wdrożonej przez Królestwo Hiszpanii na rzecz rozwinięcia [wdrożenia] naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych (poza regionem Kastylia-La Mancha) (Dz.U. L 217, s. 52).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Comunidad Autónoma de Cataluña (Hiszpania) i Centre de Telecomunicacions i Tecnologies de la Informació de la Generalitat de Catalunya (CTTI) pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i SES Astra.

      (1)  Dz.U. C 304 z 19.10.2013.


title: Sprawa F-58/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 lutego 2016 r. – DE/EMA (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony — Artykuł 8 akapit pierwszy WZIP — Zasadnicza zmiana charakteru zadań wykonywanych przez pracownika — Przerwanie ścieżki kariery — Przekształcenie umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony — Wyłączenie)

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/43

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 lutego 2016 r. – DE/EMA
   (Sprawa F-58/14) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Artykuł 8 akapit pierwszy WZIP - Zasadnicza zmiana charakteru zadań wykonywanych przez pracownika - Przerwanie ścieżki kariery - Przekształcenie umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony - Wyłączenie))
   (2016/C 111/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: DE (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków EMA (przedstawiciele: początkowo S. Marino, T. Jabłoński i N. Rampal Olmedo, pełnomocnicy, D. Waelbroeck i A. Duron, adwokaci, następnie S. Marino, T. Jabłoński, F. Cooney i N. Rampal Olmedo, pełnomocnicy, D. Waelbroeck i A. Duron, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego ze skarżącym oraz naprawienia rzekomo poniesionej szkody.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               DE pokrywa własne koszty postępowania i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejską Agencję Leków.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014, s. 63.


title: Sprawa F-100/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 września 2011 r. — Michail przeciwko Komisja (Służba publiczna — Urzędnik — Powaga rzeczy osądzonej — Obowiązek wspomagania — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego — Mobbing)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/22

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 września 2011 r. — Michail przeciwko Komisja
   (Sprawa F-100/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnik - Powaga rzeczy osądzonej - Obowiązek wspomagania - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Mobbing)
   2011/C 362/35
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Christos Michail (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Meïdanis)

      Strona pozwana: Komisja (przedstawiciele: J. Currall i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokatów E. Bourtzalas i E. Antypę)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej oddalającej wniosek o udzielenie pomocy złożony na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego z powodu mobbingu, którego ofiarą według swojego twierdzenia był skarżący.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Christos Michail pokrywa własna koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010, s. 52.


title: Sprawa C-210/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 14 kwietnia 2016 r. – Unabhängiges Landeszentrum für Datenschutz Schleswig-Holstein/Wirtschaftsakademie Schleswig-Holstein GmbH

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 14 kwietnia 2016 r. – Unabhängiges Landeszentrum für Datenschutz Schleswig-Holstein/Wirtschaftsakademie Schleswig-Holstein GmbH
   (Sprawa C-210/16)
   (2016/C 260/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona pozwana, strona wnosząca apelację i strona wnosząca skargę rewizyjną: Unabhängiges Landeszentrum für Datenschutz Schleswig-Holstein

      Strona skarżąca, druga strona postępowania apelacyjnego i druga strona postępowania rewizyjnego: Wirtschaftsakademie Schleswig-Holstein GmbH
   Przypozwany: Facebook Ireland Limited
   Uczestnik: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 2 lit. d) dyrektywy 95/46/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że reguluje on w sposób wyczerpujący odpowiedzialność za naruszenia ochrony danych, czy też w ramach „odpowiednich środków”, o których mowa w art. 24 dyrektywy 95/46/WE, i „skutecznych uprawnień interwencyjnych”, o których mowa w art. 28 ust. 3 tiret trzecie dyrektywy 95/46/WE, w wielostopniowych stosunkach między zamieszczającymi [udostępniającymi] informacje pozostaje miejsce na odpowiedzialność podmiotu, który nie jest administratorem danych w rozumieniu art. 2 lit. d) dyrektywy 95/46/WE, w przypadku wyboru operatora udostępnianych przez ten podmiot informacji?

               2.

               Czy z przewidzianego w art. 17 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE obowiązku państw członkowskich zobowiązania administratora danych, w przypadku przetwarzania danych w jego imieniu, „do wybrania przetwarzającego, o wystarczających gwarancjach odnośnie do technicznych środków bezpieczeństwa” wynika a contrario, że w przypadku innych stosunków użytkowania, które nie są związane z przetwarzaniem danych w imieniu administratora danych w rozumieniu art. 2 lit. e) dyrektywy 95/46/WE, nie istnieje obowiązek starannego wyboru i nie może on zostać ustanowiony również na podstawie prawa krajowego?

               3.

               Czy w przypadkach, w których spółka dominująca mająca siedzibę poza Unią Europejską utrzymuje w różnych państwach członkowskich prawnie samodzielne przedsiębiorstwa (spółki zależne), organ nadzorczy państwa członkowskiego (tutaj: Niemiec) jest uprawniony zgodnie z art. 4 i art. 28 ust. 6 dyrektywy 95/46/WE do wykonywania uprawnień powierzonych mu zgodnie z art. 28 ust. 3 dyrektywy 95/46/WE wobec przedsiębiorstwa położonego na jej terytorium również wtedy, jeżeli przedsiębiorstwo to jest odpowiedzialne wyłącznie za promocję sprzedaży reklam i inne działania marketingowe skierowane do mieszkańców tego państwa członkowskiego, podczas gdy zgodnie z podziałem zadań wewnątrz koncernu wyłączna odpowiedzialność za gromadzenie i przetwarzanie danych osobowych na całym terytorium Unii Europejskiej i tym samym również w innym państwie członkowskim (tutaj: Niemczech) spoczywa na położonym w innym państwie członkowskim (tutaj: Irlandii) samodzielnym przedsiębiorstwie (spółce zależnej), jeżeli decyzja o przetwarzaniu danych jest faktycznie podejmowana przez spółkę dominującą?

               4.

               Czy art. 4 ust. 1 lit. a) i art. 28 ust. 3 dyrektywy 95/46/WE należy interpretować w ten sposób, że w przypadkach, w których administrator danych prowadzi przedsiębiorstwo na terytorium jednego państwa członkowskiego (tutaj: Irlandii) i na terytorium innego państwa członkowskiego (tutaj: Niemiec) istnieje kolejne, prawnie samodzielne przedsiębiorstwo, które w szczególności jest odpowiedzialne za sprzedaż powierzchni reklamowych, i którego działalność jest skierowana do mieszkańców tego państwa, właściwy w tym innym państwie członkowskim (tutaj: Niemczech) organ nadzorczy może skierować środki i zarządzenia w celu egzekwowania ochrony danych również wobec kolejnego przedsiębiorstwa (tutaj: w Niemczech), do którego zgodnie z podziałem zadań wewnątrz koncernu nie należy administrowanie danymi, czy też rzeczone środki i zarządzenia może stosować jedynie organ nadzorczy państwa członkowskiego (tutaj: Irlandii), na terytorium którego ma swoją siedzibę przedsiębiorstwo administrujące danymi zgodnie z podziałem zadań wewnątrz koncernu?

               5.

               Czy art. 4 ust. 1 lit. a) oraz art. 28 ust. 3 i 6 dyrektywy 95/46/WE należy interpretować w ten sposób, że w przypadkach, w których organ nadzorczy państwa członkowskiego (tutaj: Niemiec) występuje przeciwko działającej na jego terytorium osobie lub jednostce zgodnie z art. 28 ust. 3 dyrektywy 95/46/WE w związku niestarannym wyborem osoby trzeciej włączonej w proces przetwarzania danych (tutaj: przedsiębiorstwa Facebook) z uwagi na to, że ta osoba trzecia narusza przepisy dotyczące ochrony danych, działający organ nadzorczy (tutaj: Niemcy) jest włączony w ocenę dokonywaną przez organ nadzorczy innego państwa członkowskiego, w którym administrująca danymi osoba trzecia ma swoją siedzibę (tutaj: Irlandii) w tym znaczeniu, że nie może dokonać odmiennej oceny prawnej, czy też podejmujący działanie organ nadzorczy (tutaj: Niemcy) może samodzielnie zbadać zgodność z prawem przetwarzania danych przez mającą siedzibę w innym państwie członkowskim (tutaj: Irlandii) osobę trzecią jako kwestię wstępną, zanim organ ten podejmie działania we własnym zakresie?

               6.

               Jeżeli podejmujący działanie organ nadzorczy (tutaj: w Niemczech) może dokonać samodzielnej weryfikacji: czy art. 28 ust. 6 zdanie drugie dyrektywy 95/46/WE należy interpretować w ten sposób, że organ ten może wykonywać powierzone mu zgodnie z art. 28 ust. 3 dyrektywy 95/46/WE skuteczne uprawnienia interwencyjne wobec mającej siedzibę na jego terytorium osoby lub jednostki w związku ze współodpowiedzialnością mającej siedzibę w innym państwie członkowskim osoby trzeciej za naruszenia przepisów dotyczących ochrony danych wyłącznie wtedy, jeżeli wcześniej organ nadzorczy tego innego państwa członkowskiego (tutaj: Irlandii) zwrócił się z żądaniem wykonania jego uprawnień?

      (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31).


title: Sprawa T-132/07: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2011 r. — Fuji Electric przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Podział rynku — Prawo do obrony — Dowód naruszenia — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Czas trwania naruszenia — Okoliczności łagodzące — Współpraca)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/31

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2011 r. — Fuji Electric przeciwko Komisji
   (Sprawa T-132/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Podział rynku - Prawo do obrony - Dowód naruszenia - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Czas trwania naruszenia - Okoliczności łagodzące - Współpraca)
   2011/C 252/72
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fuji Electric Co. Ltd (dawniej zwana Fuji Electric Holdings Co. Ltd i wstępująca w prawa Fuji Electric Systems Co. Ltd) (Kawasaki, Japonia) (przedstawiciele: P. Chappatte i P. Walter, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Arbault, później X. Lewis, J. Bourke i F. Ronkes Agerbeek, w końcu N. Khan i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspierani przez J. Holmesa, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową) a także tytułem ewentualnym obniżenia grzywny nałożonej na Fuji Electric Holdings i Fuji Electric Systems.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 lit. h) i art. 2 lit. d) decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową), w zakresie w jakim stwierdzają one lub opierają się na stwierdzeniu że Fuji Electric Systems Co. Ltd, w której prawa wstępuje Fuji Electric Co. Ltd może być uważana za osobiście odpowiedzialną za naruszenie w okresie od września 2000 r. do 30 czerwca 2001 r.

               2)

               Kwotę grzywny nałożonej na Fuji Electric dawniej zwanej Fuji Electric Holdings Co. Ltd i wstępującej w prawa Fuji Electric Systems w art. 2 lit. d) decyzji C(2006) 6762 wersja ostateczna ustala się w wysokości 2 200 000 EUR.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa jedną czwartą kosztów poniesionych przez Fuji Electric oraz jedną czwartą swych własnych kosztów.

               4)

               Fuji Electric pokrywa trzy czwarte swych własnych kosztów oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa C-17/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Alpina River Cruises GmbH, Nicko Tours GmbH przeciwko Ministero delle infrastrutture e dei trasporti – Capitaneria di Porto di Chioggia [Transport morski — Rozporządzenie (EWG) nr 3577/92 — Pojęcie kabotażu morskiego — Usługi rejsów wycieczkowych — Rejs wycieczkowy Laguną Wenecką, włoskim morzem terytorialnym i rzeką Pad — Rozpoczęcie i zakończenie rejsu w tym samym porcie]

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Alpina River Cruises GmbH, Nicko Tours GmbH przeciwko Ministero delle infrastrutture e dei trasporti – Capitaneria di Porto di Chioggia
   (Sprawa C-17/13) (1)

   ([Transport morski - Rozporządzenie (EWG) nr 3577/92 - Pojęcie kabotażu morskiego - Usługi rejsów wycieczkowych - Rejs wycieczkowy Laguną Wenecką, włoskim morzem terytorialnym i rzeką Pad - Rozpoczęcie i zakończenie rejsu w tym samym porcie])
   2014/C 151/06
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alpina River Cruises GmbH, Nicko Tours GmbH

      Strona pozwana: Ministero delle infrastrutture e dei trasporti – Capitaneria di Porto di Chioggia

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Consiglio di Stato – Wykładnia art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski) (Dz.U. L 364,s. 7) – Zakres stosowania – Pojęcie kabotażu morskiego – Usługa transportu morskiego – Rozpoczęcie i zakończenie rejsu przez pasażerów w tym samym porcie po zawinięciu do innych portów

      Sentencja

   Usługa transportu morskiego polegająca na rejsie wycieczkowym rozpoczynającym się i kończącym z tymi samymi pasażerami w jednym i tym samym porcie tego państwa członkowskiego, w którym rejs ów jest wykonywany, wchodzi w zakres pojęcia kabotażu morskiego w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski).

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa F-137/07: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2007 r. — Sergio i in. przeciwko Komisji

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/37

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2007 r. — Sergio i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-137/07)
   (2008/C 79/72)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Giovanni Sergio (Bruksela, Belgia) i in. (przedstawiciel: M. Lucas, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności „Protokołu porozumienia między Organizacjami Związkowymi i Zawodowymi (OSP) a Dyrekcją Generalną do spraw Personelu i Administracji (DG ADMIN)”, a także decyzji organu powołującego potwierdzonych protokołem z dnia 19 grudnia 2006 r. oraz decyzji z dnia 14 listopada 2006 r. — Wniosek o zasądzenie zadośćuczynienia w wysokości symbolicznego 1 EUR.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności „Protokołu porozumienia między Organizacjami Związkowymi i Zawodowymi (OSP) a DG ADMIN w sprawie alokacji środków dla reprezentantów personelu za rok 2006”, o którym powiadomiono Alliance oraz przewodniczących Union Syndicale Fédérale (USF) oraz Fédération de la fonction publique européenne (FFPE) pismem z dnia 19 grudnia 2006 r. Dyrektora generalnego DG ADMIN,

               —

               stwierdzenie nieważności indywidualnych decyzji dotyczących zwolnienia ze świadczenia pracy dla reprezentantów „Alliance” lub „FFPE” w oparciu o protokół z dnia 26 maja 2006 r. wyliczeń reprezentatywności OSP w oparciu o rezultaty wyborów z maja 2006 r. lokalnej sekcji w Brukseli i potwierdzonych protokołem z dnia 19 grudnia 2006 r.,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 listopada 2006 Dyrektora generalnego DG ADMIN kończącej oddelegowanie w wymiarze połowy etatu p. Marqueza-Garcii i przywracającej go do pracy w pełnym wymiarze,

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz każdego ze skarżących symbolicznego 1 EUR tytułem zadośćuczynienia krzywdy i uszczerbku o charakterze politycznym doznanych przez nich jako reprezentantów Union Syndicale oraz ich krzywdy oraz uszczerbku w karierze jako urzędników i pracowników,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-272/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hof van beroep te Antwerpen z dnia 30 czerwca 2005 r. w postępowaniu karnym przeciwko 1. …, 2. …, 3. Wernerowi Bouwensowi

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hof van beroep te Antwerpen z dnia 30 czerwca 2005 r. w postępowaniu karnym przeciwko 1. …, 2. …, 3. Wernerowi Bouwensowi
   (Sprawa C-272/05)
   (2005/C 217/57)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 5 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hof van beroep te Antwerpen z dnia 30 czerwca 2005 r. w postępowaniu karnym przeciwko 1. …, 2. …, 3. Wernerowi Bouwensowi.
   Hof van beroep te Antwerpen zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

               „1.

               Czy wykładni art. 54 (1) Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 19 czerwca 1990 r. w związku z art. 71 tej Konwencji należy dokonywać w ten sposób, że czyn karalny posiadania w celu wywozu i przywozu tych samych środków odurzających i substancji psychotropowych, ścigany odpowiednio z tytułu wywozu i przywozu w różnych państwach, które podpisały Konwencję wykonawczą do układu w Schengen, jest uważany za” ten sam czyn „w rozumieniu wspomnianego art. 54?”

      (1)  Konwencja wykonawcza do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, Dz.U. L 239 z 22.09.2000 r., str. 19.


title: Sprawa C-381/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles — Belgia) — De Landtsheer Emmanuel SA przeciwko Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne, Veuve Clicquot Ponsardin SA (Dyrektywy 84/450/EWG oraz 97/55/WE — Reklama porównawcza — Identyfikacja konkurenta albo towarów lub usług oferowanych przez konkurenta — Towary lub usługi służące zaspokajaniu tych samych potrzeb lub spełniające te same cele — Odniesienie do nazw pochodzenia)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles — Belgia) — De Landtsheer Emmanuel SA przeciwko Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne, Veuve Clicquot Ponsardin SA
   (Sprawa C-381/05) (1)

   (Dyrektywy 84/450/EWG oraz 97/55/WE - Reklama porównawcza - Identyfikacja konkurenta albo towarów lub usług oferowanych przez konkurenta - Towary lub usługi służące zaspokajaniu tych samych potrzeb lub spełniające te same cele - Odniesienie do nazw pochodzenia)
   (2007/C 96/17)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel de Bruxelles
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: De Landtsheer Emmanuel SA

      Strona pozwana: Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne, Veuve Clicquot Ponsardin SA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d'appel de Bruxelles — Wykładnia art. 2 pkt 2a i art. 3a lit. b) dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd (Dz.U. L 250, str. 17) zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/55/WE z dnia 6 października 1997 r. zmieniającą dyrektywę 84/450/EWG dotyczącą reklamy wprowadzającej w błąd w celu włączenia do niej reklamy porównawczej (Dz.U. L 290, str. 18) — Reklama porównawcza — Identyfikacja konkurenta albo towarów lub usług oferowanych przez konkurenta — Wykorzystanie w reklamie piwa sformułowań odnoszących się do cech charakterystycznych win musujących, a zwłaszcza szampana
   Sentencja

               1)

               Artykuł 2 pkt 2a dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/55/WE z dnia 6 października 1997 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że za reklamę porównawczą można uznać zawarte w wypowiedzi reklamowej odniesienie do rodzaju towarów, a nie do określonego przedsiębiorstwa lub produktu, gdy możliwe jest zidentyfikowanie tego przedsiębiorstwa lub oferowanych przez nie produktów, jako konkretnie przywołanych w tej reklamie. Okoliczność, że można zidentyfikować licznych konkurentów reklamującego lub oferowane przez nich towary lub usługi, jako konkretnie przywołane w tej wypowiedzi reklamowej jest bez znaczenia dla uznania porównawczego charakteru danej reklamy.

               2)

               Istnienie stosunku konkurencji pomiędzy reklamującym a przedsiębiorstwem, które jest identyfikowane w wypowiedzi reklamowej, nie może być ustalane w oderwaniu od oferowanych przez nie towarów lub usług.
               W celu ustalenia istnienia takiego stosunku konkurencji należy uwzględnić:

                           —

                           aktualną sytuację na rynku i zwyczaje konsumenckie, a także ich możliwą ewolucję,

                           —

                           część terytorium wspólnotowego, na którym rozpowszechniana jest reklama, niemniej jednak bez wyłączania w odpowiednim przypadku skutków, jakie zmiana stwierdzonych zwyczajów konsumenckich w innym państwie członkowskim może wywrzeć na danym rynku krajowym, oraz

                           —

                           cechy charakterystyczne towaru, który reklamujący chce promować, oraz wizerunek, który zamierza mu przypisać.

                     Kryteria pozwalające na ustalenie istnienia stosunku konkurencji w rozumienia art. 2 pkt 2a dyrektywy 84/450, zmienionej dyrektywą 97/55 oraz kryteria, na podstawie których weryfikuje się, czy dane porównanie spełnia przesłankę przewidzianą w art. 3a ust. 1 lit b) tej dyrektywy nie są identyczne.

               3)

               Reklama, która odnosi się do rodzaju towarów, lecz nie identyfikuje konkurenta lub oferowanych przez niego towarów, nie jest zakazana z punktu widzenia art. 3a ust. 1 dyrektywy 84/450, zmienionej dyrektywą 97/55. Przesłanki dopuszczalności takiej reklamy powinny być oceniane w świetle pozostałych przepisów prawa krajowego lub, w odpowiednim przypadku, w świetle przepisów prawa wspólnotowego, niezależnie od tego, że oznaczać to może zmniejszoną ochronę konsumentów lub przedsiębiorstw konkurencyjnych.

               4)

               Artykuł 3a ust. 1 lit f) dyrektywy 84/450, zmienionej dyrektywą 97/55 powinien być interpretowany w ten sposób, że nie jest zakazane jakiekolwiek porównanie, które w stosunku do towarów nieposiadających nazwy pochodzenia odnosi się do towarów posiadających taką nazwę.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006.


title: Sprawy połączone C-5/06 oraz od C-23/06 do C-36/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2008 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Finanzgericht Düsseldorf, Tribunal de grande instance de Nanterre — Niemcy, Francja) — Zuckerfabrik Jülich AG (dawniej Jülich AG) przeciwko Hauptzollamt Aachen (Cukier — Opłaty produkcyjne — Sposoby stosowania systemu kwot — Obliczanie nadwyżki przeznaczonej na wywóz — Obliczanie średniej straty)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2008 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Finanzgericht Düsseldorf, Tribunal de grande instance de Nanterre — Niemcy, Francja) — Zuckerfabrik Jülich AG (dawniej Jülich AG) przeciwko Hauptzollamt Aachen
   (Sprawy połączone C-5/06 oraz od C-23/06 do C-36/06) (1)

   (Cukier - Opłaty produkcyjne - Sposoby stosowania systemu kwot - Obliczanie nadwyżki przeznaczonej na wywóz - Obliczanie średniej straty)
   (2008/C 158/03)
   Język postępowania: niemiecki i francuski
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Düsseldorf, Tribunal de grande instance de Nanterre
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Zuckerfabrik Jülich AG (dawniej Jülich AG) (sprawa C-5/06), Saint Louis Sucre SNC (sprawa C-23/06), Société des Sucreries du Marquenterre SA (sprawa C-24/06), SA des Sucreries de Fontaine Le Dun, Bolbec, Auffray (SAFBA) (sprawa C-25/06), SA Lesaffre Frères (sprawa C-26/06), Tereos, następca prawny Sucreries, Distilleries des Hauts de France (sprawa C-27/06), SA Sucreries & Distilleries de Souppes — Ouvré fils (sprawa C-28/06), SA Sucreries de Toury et Usines Annexes (sprawa C-29/06), Tereos (sprawa C-30/06), Tereos, następca prawny SAS Sucrerie du Littoral Groupe SDHF (sprawa C-31/06), Cristal Union (sprawa C-32/06), Sucrerie Bourdon (sprawa C-33/06), SA Sucrerie de Bourgogne (sprawa C-34/06), SAS Vermendoise Industries (sprawa C-35/06), SA Sucreries et Raffineries d'Erstein (sprawa C-36/06)

      Strony pozwane: Hauptzollamt Aachen (sprawa C-5/06), Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers (sprawy od C-23/06 do C-36/06)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 178, str. 1) — Ważność art. 6 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru (Dz.U. L 50, str. 40), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1140/2003 z dnia 27 czerwca 2003 r. zmieniającym, w sektorze cukru, rozporządzenia (WE) nr 779/96 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w odniesieniu do przekazywania informacji i nr 314/2002 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu kwot (Dz.U. L 160, str. 33) — Ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 1775/2004 z dnia 14 października 2004 r. ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2003/2004 (Dz.U. L 316, str. 64) — Uwzględnienie przy ustalaniu nadwyżki przeznaczonej na wywóz wszystkich ilości wywiezionego cukru, izoglukozy i syropu inulinowego a przy ustalaniu średniej straty na tonę produktu jedynie ilości stanowiącej przedmiot refundacji wywozowej
   Sentencja
   Na podstawie art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, przy obliczaniu nadwyżki przeznaczonej na wywóz należy odliczyć od spożycia wszystkie ilości wywiezionych produktów objęte zakresem tego artykułu, niezależnie od tego, czy refundacje zostały faktycznie wypłacone.
   Artykuł 15 ust. 1 lit. d) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zarówno nadwyżki przeznaczonej na wywóz, jak i średniej straty na tonę produktu należy uwzględnić wszystkie ilości wywiezionych produktów objęte zakresem tego artykułu, niezależnie od tego, czy refundacje zostały faktycznie wypłacone.
   Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1762/2003 z dnia 7 października 2003 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2002/2003 oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1775/2004 z dnia 14 października 2004 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2003/2004 są nieważne.
   Analiza rozporządzenia Komisji (WE) nr 1837/2002 z dnia 15 października 2002 r. ustalającego wysokość opłat produkcyjnych oraz współczynnik opłat dodatkowych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2001/2002 nie wykazała niczego, co mogłoby naruszać jego ważność.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa T-91/15: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – AEDEC/Komisja (Badania i rozwój technologiczny — Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” — Zaproszenia do składania wniosków w ramach programów prac na lata 2014–2015 — Decyzja Komisji uznająca złożony przez skarżącą wniosek za niekwalifikujący się do finansowania — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Proporcjonalność — Przejrzystość — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/41

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – AEDEC/Komisja
   (Sprawa T-91/15) (1)

   ((Badania i rozwój technologiczny - Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” - Zaproszenia do składania wniosków w ramach programów prac na lata 2014–2015 - Decyzja Komisji uznająca złożony przez skarżącą wniosek za niekwalifikujący się do finansowania - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Proporcjonalność - Przejrzystość - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2016/C 402/46)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Asociación Española para el Desarrollo de la Epidemiología Clínica (AEDEC) (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. López López)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Ruiz García i M. Siekierzyńska, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji z dnia 4 września 2014 r., w której Komisja oddaliła wniosek o finansowanie złożony przez skarżącą w imieniu konsorcjum Latin Plan.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Asociación Española para el Desarrollo de la Epidemiología Clínica (AEDEC) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa T-176/12: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2012 r. — Bank Tejarat przeciwko Radzie

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/25

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2012 r. — Bank Tejarat przeciwko Radzie
   (Sprawa T-176/12)
   2012/C 174/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Tejarat (Teheran, Iran) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Redy i F. Zaiwalla, solicitors, D. Wyatt, QC, i R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 2 tabeli I.B. załącznika I do decyzji Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 19, s. 22) w zakresie, w jakim odnosi się on do strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 2 tabeli I.B. załącznika I do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 54/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 19, s. 1) w zakresie, w jakim odnosi się on do strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 105 tabeli B załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1) w zakresie, w jakim odnosi się on do strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie, że art. 20 ust. 1 decyzji Rady 2010/413/WPZiB nie ma zastosowania do strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie, że art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) 267/2012 nie ma zastosowania do strony skarżącej;

               —

               uznanie, że stwierdzenie nieważności pkt 2 tabeli I.B. załącznika I do decyzji Rady 2012/35/WPZiB i do rozporządzenia Rady (UE) nr 54/2012 oraz pkt 105 tabeli B załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 wywiera skutek natychmiastowy; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego,

                           —

                           że w przypadku strony skarżącej nie zostały spełnione materialne kryteria wskazania w ramach zakwestionowanych środków i brak jest podstawy prawnej lub faktycznej dla jej wskazania lub że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie spełnienia tych kryteriów; oraz

                           —

                           że Rada wskazała stronę skarżącą na podstawie dowodów niewystarczających do ustalenia, że kryteria zostały spełnione, i tym samym popełniła (jeszcze jeden) oczywisty błąd w ocenie, gdyż strona skarżąca nie spełnia żadnego z pięciu kryteriów wyznaczania, o których mowa w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012; i że Rada nie przedstawiła dowodów przeciwnych.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego,

                           —

                           że wskazanie strony skarżącej nastąpiło z naruszeniem przysługujących jej podstawowych praw i wolności, w tym prawa do prowadzenia handlu i działalności gospodarczej oraz do poszanowania jej mienia, lub z naruszeniem zasady proporcjonalności.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego,

                           —

                           że Rada w każdym razie naruszyła wymogi proceduralne dotyczące: a) indywidualnego powiadomienia strony skarżącej o jej wskazaniu; b) podania odpowiednich i dostatecznych powodów; c) poszanowania prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.


title: Sprawa C-114/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 7 marca 2011 r. — U. Notermans-Boddenberg przeciwko Staatssecretaris van Financïen

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 7 marca 2011 r. — U. Notermans-Boddenberg przeciwko Staatssecretaris van Financïen
   (Sprawa C-114/11)
   2011/C 152/22
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: U. Notermans-Boddenberg

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financïen

      Pytania prejudycjalne

   Czy w świetle art. 39 WE (obecnie art. 45 TFUE) lub art. 18 WE (obecnie art. 21 TFUE) chodzi o sytuację objętą zakresem zastosowania prawa wspólnotowego, gdy państwo członkowskie opodatkowuje osobę zamieszkałą na jego terytorium z tytułu rozpoczęcia przez nią używania należącego do niej pojazdu na drogach publicznych tegoż państwa członkowskiego w przypadku, gdy pojazd ten

               —

               jest zarejestrowany w innym państwie członkowskim,

               —

               stanowi część mienia osobistego przywiezionego w związku ze zmianą miejsca zamieszkania przez osobę zamieszkałą na terytorium tego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego, przy czym osoba ta zachowała swoją dotychczasową przynależność państwową,

               —

               jest przez osobę zamieszkałą na terytorium tego państwa używany po przeprowadzce w ten sam sposób co uprzednio, tzn. do celów prywatnych, również na potrzeby przejazdu do miejsca pracy znajdującego się w państwie, w którym uprzednio zamieszkiwała?


title: Sprawa T-487/13: Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Navarra de Servicios y Tecnologías/Komisja [Pomoc państwa — Telewizja cyfrowa — Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na oddalonych i mniej zurbanizowanych obszarach w Hiszpanii — Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Zasoby państwowe — Działalność gospodarcza — Korzyść — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi i zakłócenie konkurencji — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE — Nadużycie władzy]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/38

         Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Navarra de Servicios y Tecnologías/Komisja
   (Sprawa T-487/13) (1)

   ([Pomoc państwa - Telewizja cyfrowa - Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na oddalonych i mniej zurbanizowanych obszarach w Hiszpanii - Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Zasoby państwowe - Działalność gospodarcza - Korzyść - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi i zakłócenie konkurencji - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE - Nadużycie władzy])
   (2016/C 027/45)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Navarra de Servicios y Tecnologías, SA (Pampeluna, Hiszpania) (przedstawiciel: A. Andérez González, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: SES Astra (Betzdorf, Luksemburg) (przedstawiciele: F. González Díaz, F. Salerno i V. Romero Algarra, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2014/489/UE z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 [(C 23/2010) (ex NN 36/2010, ex CP 163/2009)] wdrożonej przez Królestwo Hiszpanii na rzecz rozwinięcia [wdrożenia] naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych (poza regionem Kastylia-La Mancha) (Dz.U. L 217, s. 52).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Navarra de Servicios y Tecnologías, SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i SES Astra.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa T-526/13: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2013 r. — H&M Hennes & Mauritz przeciwko OHIM — Yves Saint Laurent (torebki)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/16

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2013 r. — H&M Hennes & Mauritz przeciwko OHIM — Yves Saint Laurent (torebki)
   (Sprawa T-526/13)
   2013/C 359/31
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: H&M Hennes & Mauritz BV & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Hartwig i A. von Mühlendahl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Yves Saint Laurent SAS (Paryż, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 lipca 2013 r. w sprawie R 208/2012-3;

               —

               unieważnienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego nr 61 3294-0002; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: wzór dla produktu „torebki” z klasy 03-01 — zarejestrowany wzór wspólnotowy nr 61 3294-0002

      Właściciel wzoru wspólnotowego: Yves Saint Laurent SAS

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: uzasadnienie oparto na podstawach określonych w art. 4 i 9 oraz art. 25 ust. 1 lit. c), d), e), f) i g) rozporządzenia Rady nr 6/2002

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 6 rozporządzenia Rady nr 6/2002.


title: Sprawa C-594/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 września 2015 r. w sprawie T-779/14, Republika Słowacka/Komisja Europejska, wniesione w dniu 13 listopada 2015 r. przez Republikę Słowacką

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 września 2015 r. w sprawie T-779/14, Republika Słowacka/Komisja Europejska, wniesione w dniu 13 listopada 2015 r. przez Republikę Słowacką
   (Sprawa C-594/15 P)
   (2016/C 027/25)
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Republika Słowacka wnosi do Trybunału o:

               (i)

               uchylenie w całości postanowienia Sądu z dnia 14 września 2015 r. w sprawie T-779/14, Republika Słowacka/Komisja Europejska, którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę Republiki Słowackiej o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, decyzji Komisji Europejskiej zawartej w jej piśmie z dnia 15 lipca 2014 r., wzywającej formalnie Republikę Słowacką do udostępnienia środków finansowych odpowiadających stracie tradycyjnych własnych źródeł;

               (ii)

               orzeczenie o dopuszczalności skargi Republiki Słowackiej i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd celem orzeczenia o zasadności skargi;

               (iii)

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Na wypadek gdyby Trybunał doszedł do wniosku, że nie posiada wystarczających informacji potrzebnych do ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję, Republika Słowacka wnosi posiłkowo do Trybunału o:

               (i)

               uchylenie w całości postanowienia Sądu z dnia 14 września 2015 r. w sprawie T-779/14, Republika Słowacka/Komisja Europejska, którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę Republiki Słowackiej o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, decyzji Komisji Europejskiej zawartej w jej piśmie z dnia 15 lipca 2014 r., wzywającej formalnie Republikę Słowacką do udostępnienia środków finansowych odpowiadających stracie tradycyjnych własnych źródeł;

               (ii)

               skierowanie sprawy jej do ponownego rozpoznania przez Sąd celem orzeczenia o dopuszczalności skargi Republiki Słowackiej oraz orzeczenia o zasadności skargi;

               (iii)

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania Republika Słowacka podnosi dwa zarzuty:

               1.

               W ramach pierwszego zarzutu odwołania Republika Słowacka podnosi, że Sąd naruszył prawo w odniesieniu do (i) charakteru żądanych środków finansowych i zastosowania aktów prawnych dotyczących zasobów własnych i odnoszącego się do tego orzecznictwa, (ii) kryterium istnienia uprawnienia instytucji do oceny zaskarżalnego charakteru kwestionowanego aktu i (iii) prawa dostępu do sądu i pilnego charakteru sytuacji.

               2.

               Posiłkowo w drugim zarzucie odwołania Republika Słowacka podnosi, że Sąd niewystarczająco uzasadnił zaskarżone postanowienie w odniesieniu do (i) charakteru żądanych środków finansowych i zastosowania aktów prawnych dotyczących zasobów własnych i odnoszącego się do tego orzecznictwa, (ii) prawa dostępu do sądu i pilnego charakteru sytuacji, co jest potwierdzone tym, że zastosował (iii) identyczne uzasadnienie w przypadkach rożnych okoliczności faktycznych.


title: Sprawa F-109/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 lipca 2015 r. – Roda/Komisja (Służba publiczna — Wynagrodzenie — Renta rodzinna — Artykuł 27 akapit pierwszy załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Rozwiedziony małżonek zmarłego urzędnika — Istnienie alimentów w dniu śmierci urzędnika — Artykuł 42 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Termin do złożenia wniosku o obliczenie uprawnień emerytalnych)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/53

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 lipca 2015 r. – Roda/Komisja
   (Sprawa F-109/14) (1)

   ((Służba publiczna - Wynagrodzenie - Renta rodzinna - Artykuł 27 akapit pierwszy załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Rozwiedziony małżonek zmarłego urzędnika - Istnienie alimentów w dniu śmierci urzędnika - Artykuł 42 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Termin do złożenia wniosku o obliczenie uprawnień emerytalnych))
   (2015/C 279/66)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Silvana Roda (Ispra, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Ribolzi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o niepodwyższaniu kwoty renty rodzinnej przysługującej skarżącej jako małżonce zmarłego urzędnika.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Silvana Roda pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015, s. 54.