title: Sprawa C-474/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 26 kwietnia 2018 r. w sprawie T-554/14, Messi Cuccittini / EUIPO – J-M.-E.V. e hijos, wniesione w dniu 19 lipca 2018 r. przez J-M.-E.V. e hijos, S.R.L.

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/5

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 26 kwietnia 2018 r. w sprawie T-554/14, Messi Cuccittini / EUIPO – J-M.-E.V. e hijos, wniesione w dniu 19 lipca 2018 r. przez J-M.-E.V. e hijos, S.R.L.
      (Sprawa C-474/18 P)
      (2018/C 392/08)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnosząca odwołanie: J-M.-E.V. e hijos, S.R.L. (przedstawiciele: J. Güell Serra i R. Gimeno-Bayón Cobos, abogados)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Lionel Messi Cuccittini

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku z dnia 26 kwietnia 2018 r. w sprawie T-554/14 (1) w całości i w rezultacie:

                  —

                  wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala, lub

                  —

                  odesłanie sprawy do Sądu w celu wydania orzeczenia zgodnie z wiążącymi kryteriami Trybunału Sprawiedliwości i

                  —

                  obciążenie Lionela Messiego Cuccittiniego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził nieważność decyzji Izby Odwoławczej EUIPO, w której odmówiono rejestracji znaku towarowego „MESSI” ze względu na prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego „MASSI”, uznając, że mimo iż znaki towarowe „MASSI” i „MESSI” są podobne wizualnie i fonetyczne oraz odnoszą się do tych samych towarów, Izba Odwoławcza popełniła błąd, jako że różnice konceptualne między znakami towarowymi eliminują jakiekolwiek prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.
      W wyroku Sądu popełniono cztery naruszenia prawa, w związku z czym w odwołaniu podnosi się cztery zarzuty:

                  1.

                  W zaskarżonym wyroku Sąd wskazuje, że gdyby Izba Odwoławcza wzięła pod uwagę to, iż skarżący jest osobą powszechnie znaną, powinna była stwierdzić, że pod względem konceptualnym termin „messi” różni się wyraźnie od terminu „massi”. W przeciwieństwie do tego, co wskazano w zaskarżonym wyroku, w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości i Sądu wielokrotnie stwierdzono, że ewentualna powszechna znajomość zgłoszonego znaku towarowego jest nieistotna dla skutków ustalenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej.

                  2.

                  Sąd naruszył także prawo, uznając, że powszechna znajomość nazwiska zgłaszającego jest faktem notoryjnym, który nawet jeśli nie został udowodniony ani nawet podniesiony przez samego L. Messiego przed Izbą Odwoławczą, powinien był zostać wzięty przez nią pod uwagę, jako że chodzi tu o okoliczność, która może być wiadoma każdej osobie lub którą można ustalić za pomocą powszechnie dostępnych źródeł. Stopień znajomości nazwiska zgłaszającego w Europie w chwili rozstrzygania sprzeciwu (w dniu 12 czerwca 2013 r.) nie jest okolicznością, którą można założyć w 2018 r., w szczególności, gdy nawet nie została ona podniesiona przed Izbą Odwoławczą ani poparta jakimkolwiek dowodem.

                  3.

                  W niniejszym przypadku nastąpiła zmiana żądania (mutatio libelli) powodująca brak możliwości obrony, jako że Sąd zezwolił na nową i odrębną podstawę żądania, która nie została podniesiona przed Izbą Odwoławczą: „odróżniający skutek konceptualny MESSI”.

                  4.

                  W wyroku zastosowano błędnie wyrok PICARO/PICASSO, gdyż i) w sprawie PICASSO/PICARO powszechnie znanym znakiem towarowym był znak „PICASSO”, na którym oparto sprzeciw, podczas gdy w niniejszej sprawie rzekomo znanym znakiem towarowym jest zgłoszony znak towarowy, i ii) we wspomnianym wyroku chodziło o towary, w odniesieniu do których stopień uwagi przeciętnego konsumenta w chwili ich nabywania jest szczególnie wysoki, podczas gdy w niniejszym sporze chodzi o towary przeznaczone dla właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego przeciętnego konsumenta Unii Europejskiej.

         (1)  ECLI:EU:T:2018:230.


title: Wyrok Trybunału z dnia 14 czerwca 2018 r. w sprawie E-13/17 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Rozporządzenie (UE) 2015/514)

text:
               15.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/8

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 14 czerwca 2018 r.
      w sprawie E-13/17
      Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

         (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Rozporządzenie (UE) 2015/514)

      (2018/C 414/10)
      W sprawie E-13/17 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bbe załącznika IX do Porozumienia (rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/514 z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie informacji, które mają być przekazywane przez właściwe organy Europejskiemu Organowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych zgodnie z art. 67 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia) i Bernd Hammermann (sędzia sprawozdawca) wydał w dniu 14 czerwca 2018 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Trybunał niniejszym:

                  1.

                  Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bbe załącznika IX do Porozumienia (rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/514 z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie informacji, które mają być przekazywane przez właściwe organy Europejskiemu Organowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych zgodnie z art. 67 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia.

                  2.

                  Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa C-601/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-475/14: Prysmian and Prysmian Cavi e Sistemi/Komisja, wniesione w dniu 24 września 2018 r. przez Prysmian SpA, Prysmian Cavi e Sistemi Srl

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/25

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-475/14: Prysmian and Prysmian Cavi e Sistemi/Komisja, wniesione w dniu 24 września 2018 r. przez Prysmian SpA, Prysmian Cavi e Sistemi Srl
      (Sprawa C-601/18 P)
      (2018/C 427/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Prysmian SpA i Prysmian Cavi e Sistemi Srl (przedstawiciele: C. Tesauro, F. Russo, L. Armati, avvocati)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, The Goldman Sachs Group, Inc., Pirelli & C. SpA

         Żądania strony wnoszącej odwołanie

      Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  uwzględnienie żądań przedstawionych w postępowaniu w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

            W przypadku gdyby Trybunał postanowił inaczej wnoszące odwołanie odpowiednio wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach postpowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Sąd naruszył prawo, uznając, że art. 20 rozporządzenia nr 1/2003 (1) nie stoi na przeszkodzie temu, by Komisja skopiowała w celach dochodzeniowych zawartość twardych dysków pracowników spółek wnoszących odwołanie, nie badając przy tym ich treści oraz by kontynuowała ich analizę w pomieszczeniach Komisji w Brukseli. Zgodnie z prawidłową interpretacją tego przepisu kontrole mogą być wyłącznie przeprowadzane w pomieszczeniach przedsiębiorstwa, a Komisja może wyłącznie pobierać kopie zapisów, których znaczenie dla sprawy zbadała. Biorąc pod uwagę ingerencję w prawa podstawowe przedsiębiorstw i ich pracowników, praktyki takie jak kopiowanie w celach dochodzeniowych zawartości twardych dysków nie mogą znajdować podstawy w nocie wyjaśniającej, która przyznaje Komisji nieograniczone uprawniania dyskrecjonalne, ale z poszanowaniem zasady legalności winny być przewidziane ustawą.

                  2.

                  Sąd dopuścił się naruszenia zasady odpowiedzialności osobistej, pewności prawa i zasady równego traktowania, a także naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, nie biorąc pod uwagę faktu, że przypisanie spółce Prysmian Cavi e Sistemi odpowiedzialności na podstawie ciągłości gospodarczej stanowi wyjątek od reguły, zgodnie z którą odpowiedzialność ponosi osoba prawna zarządzającą przedsiębiorstwem w momencie naruszenia. Jak wszystkie wyjątki podlega on rygorystycznemu stosowaniu i może być uzasadniony wyłącznie w sytuacji, gdy skuteczność reguł konkurencji jest zagrożona. Ponadto Sąd naruszył prawo orzekając, że w niniejszej sprawie nie doszło do dyskryminacji, na tej podstawie, że nie może być mowy o równości w sytuacji niezgodności z prawem, ponieważ przypisanie odpowiedzialności w oparciu o ciągłość gospodarczą jest uprawnieniem przyznanym Komisji.

                  3.

                  Sąd nie odniósł się do głównego zarzutu strony wnoszącej odwołanie podniesionego w pierwszej instancji, że żadna zasada „terytorium krajowego”, zakładając jego istnienie – co nie miało miejsca – nie mogła wiarygodnie odnosić się do wszystkich odmiennych instancji, o których mowa w decyzji oraz wykazać w sposób wymagany prawem, iż doszło do jednolitego i ciągłego naruszenia.

                  4.

                  Sąd działał ultra petita i naruszył prawo strony wnoszącej odwołanie do obrony zgodnie z art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 EKPC, rozpatrując siódmy zarzut strony wnoszącej odwołanie podniesiony w pierwszej instancji, dotyczący daty rozpoczęcia kartelu. Sąd w oczywisty sposób błędnie zinterpretował przedstawione mu dowody i zastosował nieprawidłowe kryterium prawne przy ich badaniu. Takie oczywiste przeinaczenie dowodów doprowadziło do wyciągnięcia przez Sąd błędnych konsekwencji oraz do wypracowania błędnego wniosku prawnego, zgodnie z którym Komisja mogła ustalić datę rozpoczęcia naruszenia wpływającego na wymianę handlową między państwami członkowskimi, zgodnie z art. 101 TFUE, na dzień 18 lutego 1999 r.

                  5.

                  Sąd naruszył zasadę równego traktowania w zakresie, w jakim zatwierdził on ocenę Komisji, zgodnie z którą przydział projektów europejskim producentom w kontekście „wyłącznie europejskiej – (R)” konfiguracji, uzasadniał wzrost o 2 % współczynnika wagi naruszenia (a w konsekwencji „opłaty za przystąpienie do porozumienia”) dla europejskich producentów, podczas gdy nie odnotowano takiego wzrostu w przypadku producentów azjatyckich. Nie można z jednej strony zaakceptować faktu, że zgodnie z decyzją Komisji doszło do jednolitego i ciągłego naruszenia stwierdzonego w oparciu o zasadę terytorium krajowego, polegającą na wzajemnie zależnych konfiguracjach, a jednocześnie zgodzić się z faktem, że aktywne zaangażowanie w jeden lub drugi sposób uzasadnia inny stopień wagi naruszenia uczestników. Nawet jeśli producenci azjatyccy nie byli aktywnie zaangażowani w europejską alokację, jaka miała mieć miejsce, przyczyniali się oni do tej alokacji w stopniu porównywalnym z producentami europejskimi.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa C-437/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gliwicach (Polska) w dniu 3 lipca 2018 r. – Lebopoll Logistics Sp. z o.o. w Sośnicowicach przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Zabrzu

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gliwicach (Polska) w dniu 3 lipca 2018 r. – Lebopoll Logistics Sp. z o.o. w Sośnicowicach przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Zabrzu
      (Sprawa C-437/18)
      (2018/C 427/06)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Gliwicach

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Lebopoll Logistics Sp. z o.o. w Sośnicowicach

         Strona pozwana: Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Zabrzu

         Pytanie prejudycjalne

      Czy termin „zamieszkanie” należy interpretować zgodnie z art. l lit. j Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (1) oraz art. 11 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (2), czy też termin „zamieszkanie” oznacza także pobyt czasowy w rozumieniu art. 1 lit. k Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego; Dz.U. L 166, s.1

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego; Dz.U. L 284, s.1


title: Sprawa T-554/18: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2018 r. – Hernández Hernández / Rada

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/89

      Skarga wniesiona w dniu 19 września 2018 r. – Hernández Hernández / Rada
      (Sprawa T-554/18)
      (2018/C 427/117)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Socorro Elizabeth Hernández Hernández (Caracas, Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci F. Di Gianni i L. Giuliano)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/901 z dnia 25 czerwca 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/899 z dnia 25 czerwca 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (2) w zakresie, w jakim ich przepisy dotyczą strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżone akty są dotknięte oczywistym błędem w ocenie oraz brakiem wskazania ścisłych i spójnych dowodów.

                              —

                              W tym względzie skarżąca podnosi, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie dotyczący funkcji i roli skarżącej oraz nie ujawniła zestawu ścisłych i spójnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Skarżąca twierdzi ponadto, że Rada nie przeprowadziła właściwej oceny dowodów lub, co najmniej, że taka ocena była oczywiście błędna.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że środki ograniczające nałożone poprzez zaskarżone akty stanowią nieuzasadnione i nieproporcjonalne ograniczenie przysługującego skarżącej podstawowego prawa własności.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2018/901 z dnia 25 czerwca 2018 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 160I, s. 12).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2018/899 z dnia 25 czerwca 2018 r. wykonujące rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 160I, s. 5).


title: Sprawa C-469/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 19 lipca 2018 r. – IN / Belgische Staat

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 19 lipca 2018 r. – IN / Belgische Staat
      (Sprawa C-469/18)
      (2018/C 427/07)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van Cassatie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: IN

         Strona przeciwna: Belgische Staat

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w sprawach dotyczących podatku od wartości dodanej w każdych okolicznościach sprzeciwia się on wykorzystaniu środków dowodowych uzyskanych z naruszeniem zagwarantowanego w art. 7 Karty prawa do poszanowania życia prywatnego, czy też dopuszcza on stosowanie uregulowania krajowego, zgodnie z którym sąd rozstrzygający w przedmiocie dopuszczalności posłużenia się takim środkiem dowodowym jako podstawą poboru podatku VAT musi dokonać wyważenia, o którym mowa w pkt 4 postanowienia odsyłającego?


title: Sprawa T-699/18: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2018 r. – Apera Capital Master / EUIPO – Altera Capital (APERA CAPITAL)

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/76

      Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2018 r. – Apera Capital Master / EUIPO – Altera Capital (APERA CAPITAL)
      (Sprawa T-699/18)
      (2019/C 44/101)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Apera Capital Master Ltd. (St Peter Port, Guernsey) (przedstawiciele: adwokaci C. Schröder i A. von Alten)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Altera Capital (Luksemburg, Luksemburg)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „APERA CAPITAL” – zgłoszenie nr 15 640 436

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 września 2018 r. w sprawie R 1091/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  przekazanie sprawy EUIPO do ponownego rozpatrzenia;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 104 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie przysługującego skarżącej prawa do dobrej administracji i rzetelnego procesu.


title: Sprawa T-712/18: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2018 r. – Umweltinstitut München/Komisja.

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/77

      Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2018 r. – Umweltinstitut München/Komisja.
      (Sprawa T-712/18)
      (2019/C 44/103)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Umweltinstitut München eV (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. John)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o

                  —

                  stwierdzenie nieważności odmownej pozwanej wydanej w dniu 2 października 2018 r. [C(2018) 6539 final]

         Zarzuty i główne argumenty

      W drodze niniejszej skargi wnosi się o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 października 2018 r., w drodze której skarżącemu odmówiono ostatecznie dostępu do dokumentów mających związek w pierwszym posiedzeniem Wspólnego Komitetu CETA, które odbyło się w dniach 26 i 27 marca 2018 r.
      Skarga została oparta na jednym zarzucie.
      Naruszenie art. 15 ust. 3 TFUE w zw. z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (1), ponieważ pozwana zgodnie z art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 nie była uprawniona do (częściowej) odmowy dostępu do wnioskowanych dokumentów.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa C-756/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'instance d'Aulnay-Sous-Bois (Francja) w dniu 3 grudnia 2018 r. – LC, MD / easyJet Airline Co. Ltd

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'instance d'Aulnay-Sous-Bois (Francja) w dniu 3 grudnia 2018 r. – LC, MD / easyJet Airline Co. Ltd
      (Sprawa C-756/18)
      (2019/C 54/15)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal d'instance d'Aulnay-Sous-Bois

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: LC, MD

         Strona pozwana: easyJet Airline Co. Ltd

         Pytanie prejudycjalne

      Czy artykuł 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 261/2004”), należy interpretować w ten sposób, że aby móc się powołać na przepisy rozporządzenia, pasażerowie powinni udowodnić swoje stawienie się na odprawę?
      W razie odpowiedzi twierdzącej, czy art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 stoi na przeszkodzie systemowi domniemania zwykłego, w świetle którego warunek stawienia się pasażera na odprawę uznaje się za wykazany, jeżeli tenże pasażer posiada rezerwację przyjętą i zarejestrowaną przez obsługującego przewoźnika lotniczego w rozumieniu art. 2 lit. g)?

         (1)  Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa C-762/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Chaskowo (Bułgaria) w dniu 4 grudnia 2018 r. – QH / Wyrchowen kasacionen syd na Republika Byłgarija

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Chaskowo (Bułgaria) w dniu 4 grudnia 2018 r. – QH / Wyrchowen kasacionen syd na Republika Byłgarija
      (Sprawa C-762/18)
      (2019/C 54/16)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Rajonen syd Chaskowo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: QH

         Strona pozwana: Wyrchowen kasacionen syd na Republika Byłgarija

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie krajowemu prawodawstwu lub orzecznictwu, zgodnie z którym pracownik zwolniony niezgodnie z prawem i następnie przywrócony do pracy przez sąd nie ma prawa do corocznego płatnego urlopu za okres od daty zwolnienia do daty przywrócenia go do pracy?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie krajowemu prawodawstwu lub orzecznictwu, zgodnie z którym przy kolejnym rozwiązaniu stosunku pracy pracownik ten nie ma prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny płatny urlop za okres od daty poprzedniego zwolnienia do daty przywrócenia go do pracy?

         (1)  Dz.U. 2003, L 299, s. 9.


title: Sprawy połączone C-138/17 P i C-146/17 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. – Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej / Gascogne Sack Deutschland GmbH, Gascogne, Komisja Europejska (C-138/17), Gascogne Sack Deutschland GmbH, Gascogne / Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Komisja Europejska (C-146/17) Odwołanie – Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Artykuł 340 akapit drugi TFUE – Przewlekłość postępowania w dwóch sprawach rozpatrywanych przez Sąd Unii Europejskiej – Naprawienie szkody, jaką skarżące miały ponieść – Szkoda majątkowa – Koszty gwarancji bankowej – Związek przyczynowy – Odsetki za opóźnienie – Szkoda niemajątkowa

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/2

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. – Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej / Gascogne Sack Deutschland GmbH, Gascogne, Komisja Europejska (C-138/17), Gascogne Sack Deutschland GmbH, Gascogne / Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Komisja Europejska (C-146/17)
      (Sprawy połączone C-138/17 P i C-146/17 P) (1)

      (Odwołanie - Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Artykuł 340 akapit drugi TFUE - Przewlekłość postępowania w dwóch sprawach rozpatrywanych przez Sąd Unii Europejskiej - Naprawienie szkody, jaką skarżące miały ponieść - Szkoda majątkowa - Koszty gwarancji bankowej - Związek przyczynowy - Odsetki za opóźnienie - Szkoda niemajątkowa)
      (2019/C 65/02)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         (Sprawa C-138/17 P)

         Wnosząca odwołanie: Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram i Á.M. Almendros Manzano, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Gascogne Sack Deutschland GmbH, dawniej Sachsa Verpackung GmbH, Gascogne SA (przedstawiciele: F. Puel i E. Durand, adwokaci), Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes, S. Noë i F. Erlbacher, pełnomocnicy)

         (Sprawa C-146/17 P)

         Wnoszące odwołanie: Gascogne Sack Deutschland GmbH, Gascogne SA (przedstawiciele: F. Puel i E. Durand, adwokaci)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram i Á.M. Almendros Manzano, pełnomocnicy), Komisja Europejska

         Sentencja

                  1)

                  Uchyla się pkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 10 stycznia 2017 r., Gascogne Sack Deutschland i Gascogne/Unia Europejska (T-577/14, EU:T:2017:1).

                  2)

                  Oddala się odwołanie w sprawie C-146/17 P wniesione przez Gascogne Sack Deutschland GmbH i Gascogne SA.

                  3)

                  Oddala się skargę o odszkodowanie wniesioną przez Gascogne Sack Deutschland GmbH i Gascogne SA w zakresie, w jakim zmierza ona do uzyskania odszkodowania w wysokości 187 571 EUR z tytułu domniemywanej szkody majątkowej polegającej na zapłaceniu kosztów gwarancji bankowej po upływie rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia w sprawach, w których wydano wyroki z dnia 16 listopada 2011 r., Groupe Gascogne/Komisja (T-72/06, niepublikowany, EU:T:2011:671) i z dnia 16 listopada 2011 r., Sachsa Verpackung/Komisja (T-79/06, niepublikowany, EU:T:2011:674).

                  4)

                  Gascogne Sack Deutschland GmbH i Gascogne SA pokrywają, poza własnymi kosztami, wszystkie koszty poniesione przez Unię Europejską, reprezentowaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w ramach niniejszych postępowań odwoławczych, jak również własne koszty poniesione w postępowaniu w pierwszej instancji.

                  5)

                  Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pokrywa własne koszty poniesione w postępowaniu w pierwszej instancji.

                  6)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w ramach postępowania odwoławczego w sprawie C-138/17 P.

         (1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawa C-150/17 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. – Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej / Kendrion NV, Komisja Europejska Odwołanie – Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Artykuł 340 akapit drugi TFUE – Przewlekłość postępowania w sprawie rozpatrywanej przez Sąd Unii Europejskiej – Naprawienie szkody, jaką skarżąca miała ponieść – Szkoda majątkowa – Koszty gwarancji bankowej – Związek przyczynowy – Odsetki za opóźnienie – Szkoda niemajątkowa

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/3

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. – Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej / Kendrion NV, Komisja Europejska
      (Sprawa C-150/17 P) (1)

      (Odwołanie - Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Artykuł 340 akapit drugi TFUE - Przewlekłość postępowania w sprawie rozpatrywanej przez Sąd Unii Europejskiej - Naprawienie szkody, jaką skarżąca miała ponieść - Szkoda majątkowa - Koszty gwarancji bankowej - Związek przyczynowy - Odsetki za opóźnienie - Szkoda niemajątkowa)
      (2019/C 65/03)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram i E. Beysen, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Kendrion NV (przedstawiciele: Y. de Vries, T. Ottervanger i E. Besselink, advocaten), Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes, S. Noë i F. Erlbacher, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Uchyla się pkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 1 lutego 2017 r., Kendrion/Unia Europejska (T-479/14, EU:T:2017:48).

                  2)

                  Oddala się odwołanie wzajemne wniesione przez Kendrion NV.

                  3)

                  Oddala się skargę o odszkodowanie wniesioną przez Kendrion NV w zakresie, w jakim zmierza ona do uzyskania naprawienia szkody majątkowej polegającej na zapłaceniu kosztów gwarancji bankowej po upływie rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia w sprawie, w której wydano wyrok z dnia 16 listopada 2011 r., Kendrion/Komisja (T-54/06, niepublikowany, EU:T:2011:667).

                  4)

                  Kendrion NV pokrywa, poza własnymi kosztami, wszystkie koszty poniesione przez Unię Europejską, reprezentowaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w ramach niniejszego postępowania odwoławczego, jak również własne koszty poniesione w postępowaniu w pierwszej instancji.

                  5)

                  Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pokrywa własne koszty poniesione w postępowaniu w pierwszej instancji.

                  6)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w ramach niniejszego postępowania odwoławczego.

         (1)  Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


title: Sprawy połączone C-174/17 P i C-222/17 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. – Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej / Plásticos Españoles, SA (ASPLA), Armando Álvarez, SA, Komisja Europejska (C-174/17 P), Plásticos Españoles, SA (ASPLA), Armando Álvarez, SA / Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Komisja Europejska (C-222/17 P) Odwołanie – Skarga o odszkodowanie – Artykuł 340 akapit drugi TFUE – Przewlekłość postępowania w dwóch sprawach rozpatrywanych przez Sąd Unii Europejskiej – Naprawienie szkody, jaką skarżące miały ponieść – Szkoda majątkowa – Koszty gwarancji bankowej – Związek przyczynowy – Odsetki za opóźnienie

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/4

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. – Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej / Plásticos Españoles, SA (ASPLA), Armando Álvarez, SA, Komisja Europejska (C-174/17 P), Plásticos Españoles, SA (ASPLA), Armando Álvarez, SA / Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Komisja Europejska (C-222/17 P)
      (Sprawy połączone C-174/17 P i C-222/17 P) (1)

      (Odwołanie - Skarga o odszkodowanie - Artykuł 340 akapit drugi TFUE - Przewlekłość postępowania w dwóch sprawach rozpatrywanych przez Sąd Unii Europejskiej - Naprawienie szkody, jaką skarżące miały ponieść - Szkoda majątkowa - Koszty gwarancji bankowej - Związek przyczynowy - Odsetki za opóźnienie)
      (2019/C 65/04)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         (Sprawa C-174/17 P)

         Wnosząca odwołanie: Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J. Inghelram, Á.M. Almendros Manzano i P. Giusta, pełnomocnicy, następnie J. Inghelram, Á.M. Almendros Manzano, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Plásticos Españoles, SA (ASPLA), Armando Álvarez, SA (przedstawiciele: M. Troncoso Ferrer, C. Ruixó Claramunt i S. Moya Izquierdo, abogados), Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes, S. Noë, F. Erlbacher i F. Castilla Contreras, pełnomocnicy)

         (Sprawa C-222/17 P)

         Wnoszące odwołanie: Plásticos Españoles, SA (ASPLA), Armando Álvarez, SA (przedstawiciele: S. Moya Izquierdo i M. Troncoso Ferrer, abogados)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J. Inghelram, Á.M. Almendros Manzano i P. Giusta, pełnomocnicy, następnie J. Inghelram, Á.M. Almendros Manzano, pełnomocnicy), Komisja Europejska

         Sentencja

                  1)

                  Uchyla się pkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 17 lutego 2017 r., ASPLA i Armando Álvarez/Unia Europejska (T-40/15, EU:T:2017:105).

                  2)

                  Oddala się odwołanie w sprawie C-222/17 P wniesione przez Plásticos Españoles SA (ASPLA) i przez Armando Álvarez SA.

                  3)

                  Oddala się skargę o odszkodowanie wniesioną przez Plásticos Españoles SA (ASPLA) i przez Armando Álvarez SA w zakresie, w jakim zmierza ona do uzyskania odszkodowania w wysokości 3 495 038,66 EUR z tytułu szkody majątkowej poniesionej w wyniku przekroczenia rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia w sprawach, w których wydano wyroki z dnia 16 listopada 2011 r., ASPLA/Komisja (T-76/06, niepublikowany, EU:T:2011:672) i z dnia 16 listopada 2011 r., Álvarez/Komisja (T-78/06, niepublikowany, EU:T:2011:673).

                  4)

                  Plásticos Españoles SA (ASPLA) i Armando Álvarez SA pokrywają, poza własnymi kosztami, wszystkie koszty poniesione przez Unię Europejską, reprezentowaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w ramach niniejszych postępowań odwoławczych, jak również własne koszty poniesione w postępowaniu w pierwszej instancji.

                  5)

                  Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pokrywa własne koszty poniesione w postępowaniu w pierwszej instancji.

                  6)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w ramach postępowania odwoławczego w sprawie C-174/17 P.

         (1)  Dz.U. C 161 z 22.5.2017.

         Dz.U. C 213 z 3.7.2017.


title: Sprawa C-216/17: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez du Consiglio di Stato – Włochy) – Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato – Antitrust, Coopservice Soc. coop. arl / Azienda Socio-Sanitaria Territoriale della Vallecamonica – Sebino (ASST), Azienda Socio-Sanitaria Territoriale del Garda (ASST), Azienda Socio-Sanitaria Territoriale della Valcamonica (ASST) Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2004/18/WE – Artykuł 1 ust. 5 – Artykuł 32 ust. 2 – Udzielanie zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi – Umowy ramowe – Klauzula rozszerzenia umowy ramowej na inne instytucje zamawiające – Zasady przejrzystości i równego traktowania wykonawców – Brak określenia liczby kolejnych zamówień lub określenie poprzez odniesienie do zwyczajnego zapotrzebowania instytucji zamawiających niebędących sygnatariuszami umowy ramowej – Zakaz

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/5

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez du Consiglio di Stato – Włochy) – Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato – Antitrust, Coopservice Soc. coop. arl / Azienda Socio-Sanitaria Territoriale della Vallecamonica – Sebino (ASST), Azienda Socio-Sanitaria Territoriale del Garda (ASST), Azienda Socio-Sanitaria Territoriale della Valcamonica (ASST)
      (Sprawa C-216/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 1 ust. 5 - Artykuł 32 ust. 2 - Udzielanie zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi - Umowy ramowe - Klauzula rozszerzenia umowy ramowej na inne instytucje zamawiające - Zasady przejrzystości i równego traktowania wykonawców - Brak określenia liczby kolejnych zamówień lub określenie poprzez odniesienie do zwyczajnego zapotrzebowania instytucji zamawiających niebędących sygnatariuszami umowy ramowej - Zakaz)
      (2019/C 65/05)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato – Antitrust, Coopservice Soc. coop. arl

         Strona przeciwna: Azienda Socio-Sanitaria Territoriale della Vallecamonica – Sebino (ASST), Azienda Socio-Sanitaria Territoriale del Garda (ASST), Azienda Socio-Sanitaria Territoriale della Valcamonica (ASST)

         przy udziale: Markas Srl, ATI – Zanetti Arturo & C. Srl e in proprio, Regione Lombardia

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 5 i art. 32 ust. 2 akapit czwarty dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że:

                  —

                  instytucja zamawiająca może działać na swoją rzecz i na rzecz innych, wyraźnie wskazanych instytucji zamawiających, które nie są bezpośrednio stronami umowy ramowej, o ile spełnione są wymogi dotyczące jawności i pewności prawa, a w konsekwencji przejrzystości; oraz

                  —

                  nie jest dopuszczalne, by instytucje zamawiające niebędące sygnatariuszami tej umowy ramowej nie określiły ilości świadczeń, których wykonania będą mogły żądać przy zawieraniu przez nie umów dotyczących wykonania tejże umowy, lub by określały ilość tych świadczeń poprzez odniesienie do swojego zwyczajnego zapotrzebowania, pod rygorem naruszenia zasady przejrzystości i równego traktowania wykonawców zainteresowanych zawarciem tej umowy.

         (1)  Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


title: Sprawa C-219/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Silvio Berlusconi, Finanziaria d'investimento Fininvest SpA (Fininvest) / Banca d'Italia, Istituto per la Vigilanza Sulle Assicurazioni (IVASS) Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Nabycie znacznego pakietu akcji w instytucji kredytowej – Procedura regulowana dyrektywą 2013/36/UE oraz rozporządzeniami (UE) nr 1024/2013 i 468/2014 – Złożone postępowanie administracyjne – Wyłączne uprawnienia decyzyjne Europejskiego Banku Centralnego (EBC) – Skarga wniesiona na akty przygotowawcze przyjęte przez właściwy organ krajowy – Zarzut dotyczący naruszenia powagi rzeczy osądzonej przysługującej decyzji krajowej

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Silvio Berlusconi, Finanziaria d'investimento Fininvest SpA (Fininvest) / Banca d'Italia, Istituto per la Vigilanza Sulle Assicurazioni (IVASS)
      (Sprawa C-219/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Nabycie znacznego pakietu akcji w instytucji kredytowej - Procedura regulowana dyrektywą 2013/36/UE oraz rozporządzeniami (UE) nr 1024/2013 i 468/2014 - Złożone postępowanie administracyjne - Wyłączne uprawnienia decyzyjne Europejskiego Banku Centralnego (EBC) - Skarga wniesiona na akty przygotowawcze przyjęte przez właściwy organ krajowy - Zarzut dotyczący naruszenia powagi rzeczy osądzonej przysługującej decyzji krajowej)
      (2019/C 65/06)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Silvio Berlusconi, Finanziaria d'investimento Fininvest SpA (Fininvest)

         Strona przeciwna: Banca d'Italia, Istituto per la Vigilanza Sulle Assicurazioni (IVASS)

         przy udziale: Ministero dell’Economia e delle Finanze, Banca Mediolanum SpA, Holding Italiana Quarta SpA, Fin. Prog. Italia di E. Doris & C. s.a.p.a., Sirefid SpA, Ennio Doris

         Sentencja

      Artykuł 263 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by sądy krajowe przeprowadzały kontrolę zgodności z prawem aktów w przedmiocie wszczęcia postępowania, przygotowania i niewiążącej propozycji przyjętych przez właściwe organy krajowe w ramach procedury przewidzianej w art. 22 i 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE i uchylającej dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE, art. 4 ust. 1 lit. c) i art. 15 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi oraz art. 85–87 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiającego ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego). Jest w tym względzie bez znaczenia okoliczność, że do sądu krajowego wniesiona została szczególna skarga o stwierdzenie nieważności ze względu na podniesione naruszenie powagi rzeczy osądzonej orzeczenia sądu krajowego.

         (1)  Dz.U. C 283 z 28.8.2017.


title: Sprawa C-367/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – S / EA, EB, EC Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Rozporządzenie (WE) nr 510/2006 – Artykuł 4 ust. 2 lit. e) – Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 – Artykuł 7 ust. 1 lit. e) – Ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia – Wniosek o zmianę specyfikacji produktu – Szynka pochodząca z regionu Szwarcwald, Niemcy („Schwarzwälder Schinken”) – Wymogi dotyczące pakowania w regionie wytwarzania – Stosowanie rozporządzenia (WE) nr 510/2006 lub rozporządzenia (UE) nr 1151/2012

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – S / EA, EB, EC
      (Sprawa C-367/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Rozporządzenie (WE) nr 510/2006 - Artykuł 4 ust. 2 lit. e) - Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) - Ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia - Wniosek o zmianę specyfikacji produktu - Szynka pochodząca z regionu Szwarcwald, Niemcy („Schwarzwälder Schinken”) - Wymogi dotyczące pakowania w regionie wytwarzania - Stosowanie rozporządzenia (WE) nr 510/2006 lub rozporządzenia (UE) nr 1151/2012)
      (2019/C 65/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundespatentgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: S

         Strona pozwana: EA, EB, EC

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 2 lit. e) rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych, w związku z art. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2006 z dnia 14 grudnia 2006 r. określającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 510/2006 oraz art. 7 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych, należy interpretować w ten sposób, że wymóg pakowania produktu objętego chronionym oznaczeniem geograficznym na obszarze geograficznym jego wytwarzania jest uzasadniony zgodnie z powyższym art. 4 ust. 2 lit. e), jeśli stanowi on środek konieczny i proporcjonalny dla zachowania jakości produktu, zagwarantowania jego pochodzenia lub zapewnienia kontroli specyfikacji produktu objętego chronionym oznaczeniem geograficznym. Ocena, czy wymóg ten jest należycie uzasadniony w świetle jednego z powyższych celów w odniesieniu do chronionego oznaczenia geograficznego „Schwarzwälder Schinken”, należy do sądu krajowego.

         (1)  Dz.U. C 293 z 4.9.2017.


title: Sprawa C-374/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt B / A-Brauerei Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Podatek od nabycia nieruchomości – Zwolnienie – Przeniesienie prawa własności nieruchomości dokonane z powodu operacji przekształcenia przeprowadzonych wewnątrz pewnych grup spółek – Pojęcie „pomocy państwa” – Warunek dotyczący selektywności – Względy uzasadniające

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/8

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt B / A-Brauerei
      (Sprawa C-374/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Podatek od nabycia nieruchomości - Zwolnienie - Przeniesienie prawa własności nieruchomości dokonane z powodu operacji przekształcenia przeprowadzonych wewnątrz pewnych grup spółek - Pojęcie „pomocy państwa” - Warunek dotyczący selektywności - Względy uzasadniające)
      (2019/C 65/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Finanzamt B

         Strona pozwana: A-Brauerei

         Przy udziale: Bundesministerium der Finanzen

         Sentencja

      Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że ulga podatkowa, taka jak ta będąca przedmiotem postępowania głównego, nie spełnia ustanowionej w tym przepisie przesłanki dotyczącej selektywności przedmiotowej ulgi, która polega na zwolnieniu z podatku od nabycia nieruchomości przeniesienia prawa własności do nieruchomości dokonanego z powodu przekształcenia obejmującego wyłącznie spółki tej samej grupy powiązane stosunkiem posiadania udziałów w wysokości co najmniej 95 % udziałów w kapitale zakładowym przez nieprzerwany okres przynajmniej pięciu lat poprzedzających operację przekształcenia i pięciu lat po tej operacji.

         (1)  Dz.U. C 309 z 18.9.2017.


title: Sprawa C-385/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Verden – Niemcy) – Torsten Hein / Albert Holzkamm GmbH & Co. (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Organizacja czasu pracy – Dyrektywa 2003/88/WE – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Artykuł 7 ust. 1 – Przepis państwa członkowskiego pozwalający na uwzględnienie w drodze układu zbiorowego okresów pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy w celu obliczenia wynagrodzenia wypłacanego za coroczny urlop wypoczynkowy – Skutki w czasie wyroków dokonujących wykładni)

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/10

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Verden – Niemcy) – Torsten Hein / Albert Holzkamm GmbH & Co.
      (Sprawa C-385/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Organizacja czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Prawo do corocznego płatnego urlopu - Artykuł 7 ust. 1 - Przepis państwa członkowskiego pozwalający na uwzględnienie w drodze układu zbiorowego okresów pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy w celu obliczenia wynagrodzenia wypłacanego za coroczny urlop wypoczynkowy - Skutki w czasie wyroków dokonujących wykładni))
      (2019/C 65/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Arbeitsgericht Verden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Torsten Hein

         Strona pozwana: Albert Holzkamm GmbH & Co.

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy oraz art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w celu obliczenia wynagrodzenia za coroczny płatny urlop pozwalają ustalić w drodze układu zbiorowego pracy, że uwzględnia się zmniejszenie wynagrodzenia wynikające z istnienia w okresie rozliczeniowym dni, w których z powodu pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy nie świadczy się faktycznie pracy, w wyniku czego pracownik otrzymuje za okres minimalnego corocznego urlopu, z którego korzysta zgodnie z art. 7 ust. 1, wynagrodzenie za czas urlopu niższe od zwykłego wynagrodzenia, które otrzymuje w okresach pracy. Do sądu odsyłającego należy dokonanie w jak najszerszym możliwym zakresie wykładni przepisów krajowych w świetle brzmienia i celu dyrektywy 2003/88, tak aby wynagrodzenie za czas urlopu wypłacane pracownikom z tytułu minimalnego wymiaru urlopu, o którym mowa w art. 7 ust. 1, nie było niższe od średniego zwykłego wynagrodzenia otrzymywanego przez nich w okresach rzeczywistej pracy.

                  2)

                  Nie ma potrzeby ograniczania skutków niniejszego wyroku w czasie, a wykładni prawa Unii należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się ono temu, by sądy krajowe chroniły na podstawie prawa krajowego uzasadnione oczekiwania pracodawców co do utrzymania orzecznictwa najwyższych sądów krajowych, które potwierdziło zgodność z prawem postanowień układu zbiorowego pracy w budownictwie dotyczących płatnego urlopu.

         (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.


title: Sprawy połączone C-412/17 i C-474/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bundesrepublik Deutschland / Touring Tours und Travel GmbH (C–412/17); Sociedad de Transportes SA (C–474/17) Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 – Wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) – Artykuły 20 i 21 – Zniesienie kontroli na granicach wewnętrznych strefy Schengen – Odprawa na terytorium państwa członkowskiego – Środki mające skutek równoważny ze skutkami odprawy granicznej – Przepisy państwa członkowskiego zobowiązujące przewoźników autokarowych obsługujących połączenia przekraczające granice wewnętrzne strefy Schengen do kontrolowania paszportów i dokumentów pobytowych pasażerów – Sankcja – Zagrożenie karą pieniężną

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/11

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bundesrepublik Deutschland / Touring Tours und Travel GmbH (C–412/17); Sociedad de Transportes SA (C–474/17)
      (Sprawy połączone C-412/17 i C-474/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 - Wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) - Artykuły 20 i 21 - Zniesienie kontroli na granicach wewnętrznych strefy Schengen - Odprawa na terytorium państwa członkowskiego - Środki mające skutek równoważny ze skutkami odprawy granicznej - Przepisy państwa członkowskiego zobowiązujące przewoźników autokarowych obsługujących połączenia przekraczające granice wewnętrzne strefy Schengen do kontrolowania paszportów i dokumentów pobytowych pasażerów - Sankcja - Zagrożenie karą pieniężną)
      (2019/C 65/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland

         Druga strona postępowania: Touring Tours und Travel GmbH (C-412/17); Sociedad de Transportes SA (C-474/17)

         Sentencja

      Wykładni art. 67 ust. 2 TFUE oraz art. 21 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r., należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego takim jak rozpatrywane w postępowaniach głównych, które zobowiązują przedsiębiorstwa transportu autokarowego zapewniające regularne przewozy transgraniczne w obrębie strefy Schengen z miejscem docelowym na terytorium tego państwa członkowskiego do przeprowadzania kontroli paszportów i dokumentów pobytowych pasażerów przed przekroczeniem przez nich granicy wewnętrznej, aby nie dopuścić do przewozu na terytorium krajowe obywateli państw trzecich nieposiadających tych dokumentów podróży, oraz które w celu zapewnienia przestrzegania tego obowiązku kontroli upoważniają organy policyjne do wydawania decyzji zakazujących takiego przewozu, pod groźbą nałożenia na przedsiębiorstwa przewozowe kary pieniężnej w razie stwierdzenia, że dokonały one przewozu na to terytorium obywateli państw trzecich nieposiadających wspomnianych dokumentów podróży.

         (1)  Dz.U. C 330 z 2.10.2017.

         Dz.U. C 382 z 13.11.2017.


title: Sprawa C-414/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Czechy) – AREX CZ a.s. / Odvolací finanční ředitelství Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 2 ust. 1 lit. b) ppkt (i) oraz (iii) – Artykuł 3 ust. 1 – Wewnątrzwspólnotowe nabycia wyrobów podlegających akcyzie – Artykuł 138 ust. 1 i art. 138 ust. 2 lit. b) – Dostawy wewnątrzwspólnotowe – Łańcuch transakcji z pojedynczym transportem – Przypisanie transportu – Transport z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy – Wpływ na zakwalifikowanie nabycia wewnątrzwspólnotowego

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/11

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Czechy) – AREX CZ a.s. / Odvolací finanční ředitelství
      (Sprawa C-414/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. b) ppkt (i) oraz (iii) - Artykuł 3 ust. 1 - Wewnątrzwspólnotowe nabycia wyrobów podlegających akcyzie - Artykuł 138 ust. 1 i art. 138 ust. 2 lit. b) - Dostawy wewnątrzwspólnotowe - Łańcuch transakcji z pojedynczym transportem - Przypisanie transportu - Transport z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy - Wpływ na zakwalifikowanie nabycia wewnątrzwspólnotowego)
      (2019/C 65/13)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší správní soud

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AREX CZ a.s.

         Strona przeciwna: Odvolací finanční ředitelství

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 ust. 1 lit. b) ppkt (iii) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do wewnątrzwspólnotowych nabyć wyrobów podlegających akcyzie, na podstawie których podatek akcyzowy jest wymagalny na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia wysyłki lub transportu wyrobów, dokonanych przez podatnika, którego inne nabycia nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej zgodnie z art. 3 ust. 1 tej dyrektywy.

                  2)

                  Artykuł 2 ust. 1 lit. b) ppkt (iii) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku występowania łańcucha kolejnych transakcji nabycia skutkujących tylko jednym transportem wewnątrzwspólnotowym wyrobów podlegających akcyzie w ramach procedury zawieszenia poboru akcyzy, nabycia przez podmiot zobowiązany do zapłaty tego podatku w państwie członkowskim przeznaczenia wysyłki lub transportu wyrobów nie można zakwalifikować jako nabycie wewnątrzwspólnotowe podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej zgodnie z tym przepisem, jeżeli tego transportu nie można przypisać do tego nabycia.

                  3)

                  Artykuł 2 ust. 1 lit. b) ppkt (i) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku występowania łańcucha kolejnych transakcji nabycia dotyczących tych samych wyrobów podlegających akcyzie i skutkujących tylko jednym transportem wewnątrzwspólnotowym tych wyrobów w ramach procedury zawieszenia poboru akcyzy, okoliczność, że wyroby te są transportowane w ramach tej procedury, nie stanowi okoliczności decydującej dla ustalenia, do jakiego nabycia należy przypisać transport w celu jego opodatkowania podatkiem od wartości dodanej na mocy tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.


title: Sprawa C-492/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Tübingen – Niemcy) – Südwestrundfunk / Tilo Rittinger, Patrick Wolter, Harald Zastera, Dagmar Fahner, Layli Sofan, Marc Schulte Odesłanie prejudycjalne – Pomoc przyznawana przez państwa – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Artykuł 108 ust. 3 TFUE – Nadawcy publiczni – Finansowanie – Uregulowanie państwa członkowskiego zobowiązujące wszystkie osoby dorosłe posiadające mieszkanie na terytorium kraju do uiszczania składki abonamentowej na rzecz nadawców publicznych

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/13

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Tübingen – Niemcy) – Südwestrundfunk / Tilo Rittinger, Patrick Wolter, Harald Zastera, Dagmar Fahner, Layli Sofan, Marc Schulte
      (Sprawa C-492/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc przyznawana przez państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Artykuł 108 ust. 3 TFUE - Nadawcy publiczni - Finansowanie - Uregulowanie państwa członkowskiego zobowiązujące wszystkie osoby dorosłe posiadające mieszkanie na terytorium kraju do uiszczania składki abonamentowej na rzecz nadawców publicznych)
      (2019/C 65/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Tübingen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Südwestrundfunk

         Strona pozwana: Tilo Rittinger, Patric Wolter, Harald Zastera, Dagmar Fahner, Layla Sofan, Marc Schulte

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE], należy interpretować w ten sposób, że zmiana systemu finansowania nadawców publicznych państwa członkowskiego, która tak jak zmiana rozpatrywana w postępowaniu głównym ma na celu zastąpienie opłaty abonamentowej należnej z tytułu posiadania odbiornika audiowizualnego składką abonamentową należną z tytułu zajmowania mieszkania lub lokalu gospodarczego, nie stanowi zmiany istniejącej pomocy w rozumieniu tego przepisu, którą należy zgłosić Komisji Europejskiej zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE.

                  2)

                  Artykuły 107 i 108 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przyznają nadawcy publicznemu uprawnienia stanowiące odstępstwo od prawa powszechnego, umożliwiające mu prowadzenie przez niego samego przymusowej egzekucji niezapłaconych wierzytelności z tytułu składki abonamentowej.

         (1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


title: Sprawa C-493/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverfassungsgericht – Niemcy) – postępowanie wszczęte przez Heinricha Weissa i in. Odesłanie prejudycjalne – Polityka gospodarcza i pieniężna – Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/774 – Ważność – Program zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych – Artykuły 119 i 127 TFUE – Uprawnienia EBC i Europejskiego Systemu Banków Centralnych – Utrzymanie stabilności cen – Proporcjonalność – Artykuł 123 TFUE – Zakaz monetyzacji długu państw członkowskich strefy euro

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/14

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverfassungsgericht – Niemcy) – postępowanie wszczęte przez Heinricha Weissa i in.
      (Sprawa C-493/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka gospodarcza i pieniężna - Decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/774 - Ważność - Program zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych - Artykuły 119 i 127 TFUE - Uprawnienia EBC i Europejskiego Systemu Banków Centralnych - Utrzymanie stabilności cen - Proporcjonalność - Artykuł 123 TFUE - Zakaz monetyzacji długu państw członkowskich strefy euro)
      (2019/C 65/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverfassungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Heinrich Weiss, Jürgen Heraeus, Patrick Adenauer, Bernd Lucke, Hans-Olaf Henkel, Joachim Starbatty, Bernd Kölmel, Ulrike Trebesius, Peter Gauweiler, Johann Heinrich von Stein, Gunnar Heinsohn, Otto Michels, Reinhold von Eben-Worlée, Michael Göde, Dagmar Metzger, Karl-Heinz Hauptmann, Stefan Städter, Markus C. Kerber

         Przy udziale: Bundesregierung, Bundestag, Deutsche Bundesbank

         Sentencja

                  1)

                  W wyniku rozpatrzenia pytań prejudycjalnych od pierwszego do czwartego nie stwierdzono niczego, co podważałoby ważność decyzji Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/774 z dnia 4 marca 2015 r. w sprawie programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych, zmienionej decyzją Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2017/100 z dnia 11 stycznia 2017 r.

                  2)

                  Piąte pytanie prejudycjalne jest niedopuszczalne.

         (1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


title: Sprawa C-514/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Liège – Belgia) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Marinowi-Simionowi Sutowi (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Europejski nakaz aresztowania – Artykuł 4 pkt 6 – Podstawa fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania – Przestępstwo będące podstawą skazania na karę pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim, które w wykonującym państwie członkowskim jest zagrożone tylko karą grzywny)

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/14

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Liège – Belgia) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Marinowi-Simionowi Sutowi
      (Sprawa C-514/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania - Artykuł 4 pkt 6 - Podstawa fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania - Przestępstwo będące podstawą skazania na karę pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim, które w wykonującym państwie członkowskim jest zagrożone tylko karą grzywny))
      (2019/C 65/17)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

      Marin-Simion Sut

         Sentencja

      Artykuł 4 pkt 6 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy, tak jak sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym, osoba, której dotyczy europejski nakaz aresztowania wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności, ma w wykonującym nakaz państwie członkowskim miejsce zamieszania oraz posiada w nim więzi rodzinne, społeczne i zawodowe, wykonujący nakaz organ sądowy może, ze względów związanych z resocjalizacją wspomnianej osoby, odmówić wykonania tego nakazu, nawet jeśli przestępstwo będące podstawą wspomnianego nakazu jest zgodnie z prawem wykonującego nakaz państwa członkowskiego zagrożone tylko karą grzywny, o ile zgodnie z tym samym prawem krajowym okoliczność ta nie stoi na przeszkodzie temu, by kara pozbawienia wolności orzeczona wobec osoby, której dotyczy nakaz, została w tym państwie członkowskim rzeczywiście wykonana, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa C-530/17 P P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. – Mykola Yanovych Azarov / Rada Unii Europejskiej (Odwołanie – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazwiska wnoszącego odwołanie w wykazie – Decyzja wydana przez organ państwa trzeciego – Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja ta została wydana z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/15

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. – Mykola Yanovych Azarov / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-530/17 P P) (1)

      ((Odwołanie - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska wnoszącego odwołanie w wykazie - Decyzja wydana przez organ państwa trzeciego - Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja ta została wydana z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej))
      (2019/C 65/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Mykola Yanovych Azarov (przedstawiciele: A. Egger i G. Lansky, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix i F. Naert, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 7 lipca 2017 r., Azarov/Rada (T-215/15, EU:T:2017:479), zostaje uchylony.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim dotyczą one Mykoli Yanovycha Azarova.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 374 z 6.11.2017.


title: Sprawa C-552/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Alpenchalets Resorts GmbH / Finanzamt München Abteilung Körperschaften Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Procedura szczególna dla biur podróży – Zakwaterowanie w obiektach wypoczynkowych najmowanych od innych podatników – Świadczenia dodatkowe – Główny lub pomocniczy charakter świadczenia – Obniżone stawki podatku – Zakwaterowanie udostępniane przez biuro podróży w jego własnym imieniu

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/16

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Alpenchalets Resorts GmbH / Finanzamt München Abteilung Körperschaften
      (Sprawa C-552/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Harmonizacja ustawodawstw podatkowych - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Procedura szczególna dla biur podróży - Zakwaterowanie w obiektach wypoczynkowych najmowanych od innych podatników - Świadczenia dodatkowe - Główny lub pomocniczy charakter świadczenia - Obniżone stawki podatku - Zakwaterowanie udostępniane przez biuro podróży w jego własnym imieniu)
      (2019/C 65/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Alpenchalets Resorts GmbH

         Druga strona postępowania: Finanzamt München Abteilung Körperschaften

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 306–310 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że samo tylko udostępnienie przez biuro podróży obiektu wypoczynkowego najmowanego od innych podatników lub też udostępnienie obiektu wypoczynkowego, któremu to udostępnieniu towarzyszą dodatkowe usługi, niezależnie od znaczenia tych usług dodatkowych, stanowią, każde z nich, pojedynczą usługę objętą procedurą szczególną dla biur podróży.

                  2)

                  Artykuł 98 ust. 2 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że świadczenie przez biura podróży polegających na świadczeniu zakwaterowania w obiektach wypoczynkowych usług objętych art. 307 tej dyrektywy nie może zostać poddane obniżonej stawce ani też jednej z obniżonych stawek znajdujących się w tym pierwszym przepisie.

         (1)  Dz.U. C 437 z 18.12.2017.


title: Sprawa C-572/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen – Szwecja) – postępowanie karne przeciwko Irmanowi Syedowi Odesłanie prejudycjalne – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29/WE – Artykuł 4 ust. 1 – Prawo do rozpowszechniania – Naruszenie – Przeznaczone do sprzedaży towary zawierające motywy chronione prawem autorskim – Składowanie w celach handlowych – Magazyn oddzielony od miejsca sprzedaży

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/16

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen – Szwecja) – postępowanie karne przeciwko Irmanowi Syedowi
      (Sprawa C-572/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 4 ust. 1 - Prawo do rozpowszechniania - Naruszenie - Przeznaczone do sprzedaży towary zawierające motywy chronione prawem autorskim - Składowanie w celach handlowych - Magazyn oddzielony od miejsca sprzedaży)
      (2019/C 65/20)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta domstolen

         Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

      Imran Syed

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że składowanie przez osobę prowadzącą przedsiębiorstwo handlowe towarów, na których widnieje motyw chroniony prawem autorskim w państwie członkowskim, na terytorium którego towary te są składowane, może stanowić naruszenie wyłącznego prawa do rozpowszechniania, zgodnie z jego definicją ustanowioną w tym przepisie, jeżeli osoba prowadząca przedsiębiorstwo handlowe oferuje do sprzedaży w sklepie, bez zgody podmiotu praw autorskich, towary identyczne z towarami, które składuje, pod warunkiem że składowane towary są faktycznie przeznaczone do sprzedaży w państwie członkowskim, na terytorium którego motyw ten jest chroniony. Odległość między miejscem składowania a miejscem sprzedaży nie może sama w sobie być rozstrzygająca dla ustalenia, czy składowane towary są przeznaczone do sprzedaży na terytorium tego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 412 z 4.12.2017.


title: Sprawa C-667/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari – Włochy) – Francesca Cadeddu / Agenzia delle Entrate – Direzione provinciale di Cagliari, Regione autonoma della Sardegna, Regione autonoma della Sardegna – Agenzia regionale per il lavoro Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 – Artykuł 2 pkt 4 – Pojęcie „beneficjenta” – Artykuł 80 – Zakaz potrącania lub wstrzymywania jakichkolwiek kwot z kwot wypłacanych – Inna opłata szczególna lub opłata o równoważnym skutku – Pojęcie – Stypendium współfinansowane przez Europejski Fundusz Społeczny – Zrównanie z dochodami z pracy najemnej – Potrącenie tytułem zaliczki na podatek dochodowy powiększonej o dodatkowe podatki regionalne i gminne

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/17

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari – Włochy) – Francesca Cadeddu / Agenzia delle Entrate – Direzione provinciale di Cagliari, Regione autonoma della Sardegna, Regione autonoma della Sardegna – Agenzia regionale per il lavoro
      (Sprawa C-667/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 - Artykuł 2 pkt 4 - Pojęcie „beneficjenta” - Artykuł 80 - Zakaz potrącania lub wstrzymywania jakichkolwiek kwot z kwot wypłacanych - Inna opłata szczególna lub opłata o równoważnym skutku - Pojęcie - Stypendium współfinansowane przez Europejski Fundusz Społeczny - Zrównanie z dochodami z pracy najemnej - Potrącenie tytułem zaliczki na podatek dochodowy powiększonej o dodatkowe podatki regionalne i gminne)
      (2019/C 65/21)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Francesca Cadeddu

         Strona pozwana: Agenzia delle Entrate – Direzione provinciale di Cagliari, Regione autonoma della Sardegna, Regione autonoma della Sardegna – Agenzia regionale per il lavoro

         Sentencja

      Artykuł 80 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 w związku z art. 2 pkt 4 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu podatkowemu takiemu jak to w sprawie w postępowaniu głównym, które opodatkowuje podatkiem dochodowym od osób fizycznych kwoty przyznane tym osobom tytułem stypendium przez podmiot publiczny odpowiedzialny za realizację projektu wybranego przez instytucję zarządzającą danym programem operacyjnym w rozumieniu art. 2 pkt 3 rzeczonego rozporządzenia oraz finansowanego z europejskich funduszy strukturalnych.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawa C-17/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Mureş – Rumunia) – postępowanie karne przeciwko Virgilowi Mailatowi, Delii Elenie Mailat, Apcom Select SA Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 19, 29 i art. 135 ust. 1 lit. l) – Przekazanie całości lub części majątku – Zwolnienie najmu nieruchomości – Umowa najmu dotycząca nieruchomości wykorzystywanej do działalności handlowej i rzeczy ruchomych niezbędnych do prowadzenia tej działalności – Świadczenia dotyczące nieruchomości, które uprawniają do odliczenia VAT – Korekta

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/18

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Mureş – Rumunia) – postępowanie karne przeciwko Virgilowi Mailatowi, Delii Elenie Mailat, Apcom Select SA
      (Sprawa C-17/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 19, 29 i art. 135 ust. 1 lit. l) - Przekazanie całości lub części majątku - Zwolnienie najmu nieruchomości - Umowa najmu dotycząca nieruchomości wykorzystywanej do działalności handlowej i rzeczy ruchomych niezbędnych do prowadzenia tej działalności - Świadczenia dotyczące nieruchomości, które uprawniają do odliczenia VAT - Korekta)
      (2019/C 65/22)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Mureş

         Strony postępowania karnego w postępowaniu głównym

      Virgil Mailat, Delia Elena Mailat, Apcom Select SA

         Sentencja

                  1)

                  Pojęcie „przekazania całości lub części majątku” w rozumieniu art. 19 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono transakcji, poprzez którą nieruchomość służąca do celów działalności handlowej zostaje oddana w najem, wraz ze wszystkimi środkami trwałymi i składnikami inwentarza niezbędnymi do prowadzenia tej działalności, nawet jeśli najemca kontynuuje działalność wynajmującego pod tą samą nazwą.

                  2)

                  Artykuł 135 ust. 1 lit. l) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że umowa najmu dotycząca nieruchomości służącej do działalności handlowej, wraz ze wszystkimi środkami trwałymi i składnikami inwentarza niezbędnymi do prowadzenia tej działalności, stanowi jedno świadczenie, w którym oddanie nieruchomości w najem jest świadczeniem głównym.

         (1)  Dz.U. C 123 z 9.4.2018.


title: Sprawa C-51/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 2 ust. 1 – Praktyka administracyjna polegająca na opodatkowaniu VAT wynagrodzenia należnego autorowi z tytułu odsprzedaży oryginalnego dzieła sztuki

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/18

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii
      (Sprawa C-51/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 ust. 1 - Praktyka administracyjna polegająca na opodatkowaniu VAT wynagrodzenia należnego autorowi z tytułu odsprzedaży oryginalnego dzieła sztuki)
      (2019/C 65/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Gossement i B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Republika Austrii (przedstawiciele: G. Hesse, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Przewidując, że wynagrodzenie należne autorowi z tytułu odsprzedaży oryginalnego dzieła sztuki podlega opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

                  2)

                  Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-621/18: Wyrok Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 10 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Scotland), Edinburgh – Zjednoczone Królestwo) – Andy Wightman i in. / Secretary of State for Exiting the European Union. Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 50 TUE – Notyfikowanie przez państwo członkowskie zamiaru wystąpienia z Unii – Skutki notyfikacji – Prawo do jednostronnego wycofania notyfikacji – Warunki

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/19

      Wyrok Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 10 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Scotland), Edinburgh – Zjednoczone Królestwo) – Andy Wightman i in. / Secretary of State for Exiting the European Union.
      (Sprawa C-621/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 50 TUE - Notyfikowanie przez państwo członkowskie zamiaru wystąpienia z Unii - Skutki notyfikacji - Prawo do jednostronnego wycofania notyfikacji - Warunki)
      (2019/C 65/24)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Session (Scotland), Edinburgh

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Andy Wightman, Ross Greer, Alyn Smith, David Martin, Catherine Stihler, Jolyon Maugham, Joanna Cherry

         Strona pozwana: Secretary of State for Exiting the European Union

         przy udziale: Chrisa Lesliego, Toma Brake’a

         Sentencja

      Wykładni art. 50 TUE należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji gdy państwo członkowskie notyfikowało Radzie Europejskiej, zgodnie z tym artykułem, zamiar wystąpienia z Unii Europejskiej, rzeczony artykuł pozwala temu państwu członkowskiemu, dopóty, dopóki nie wejdzie w życie umowa o wystąpieniu zawarta między danym państwem członkowskim a Unią Europejską lub, w przypadku braku takiej umowy, dopóki nie upłynie dwuletni okres przewidziany w ust. 3 tego samego artykułu, ewentualnie przedłużony zgodnie z tym ustępem, na jednostronne wycofanie tej notyfikacji, w sposób jednoznaczny i bezwarunkowy, w drodze pisma skierowanego do Rady Europejskiej, po podjęciu przez to państwo członkowskie decyzji o wycofaniu notyfikacji zgodnie z jego wymogami konstytucyjnymi. Wycofanie to ma na celu potwierdzenie przynależności danego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej na niezmienionych co do jego statusu państwa członkowskiego warunkach. Wycofanie takie kończy procedurę wystąpienia.

         (1)  Dz.U. C 445 z 10.12.2018.


title: Sprawa C-370/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul de Arbitraj Instituţionalizat Galaţi (Rumunia) w dniu 5 czerwca 2018 r. – Uniunea Naţională a Barourilor din România / Marcel – Vasile Holunga

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul de Arbitraj Instituţionalizat Galaţi (Rumunia) w dniu 5 czerwca 2018 r. – Uniunea Naţională a Barourilor din România / Marcel – Vasile Holunga
      (Sprawa C-370/18)
      (2019/C 65/25)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul de Arbitraj Instituţionalizat Galaţi

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Uniunea Naţională a Barourilor din România

         Strona pozwana: Marcel – Vasile Holunga
      Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2018 r. Trybunał (ósma izba) orzekł, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest oczywiście niedopuszczalny.


title: Sprawa C-408/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 24 kwietnia 2018 r. w sprawie T-207/17 Senetic / EUIPO, wniesione w dniu 21 czerwca 2018 r. przez Senetic S.A.

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 24 kwietnia 2018 r. w sprawie T-207/17 Senetic / EUIPO, wniesione w dniu 21 czerwca 2018 r. przez Senetic S.A.
      (Sprawa C-408/18 P)
      (2019/C 65/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Senetic S.A. (przedstawiciel: adwokat M. Krekora)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, HP Hewlett Packard Group LLC
      Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa C-409/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 24 kwietnia 2018 r. w sprawie T-208/17 Senetic / EUIPO, wniesione w dniu 21 czerwca 2018 r. przez Senetic S.A.

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 24 kwietnia 2018 r. w sprawie T-208/17 Senetic / EUIPO, wniesione w dniu 21 czerwca 2018 r. przez Senetic S.A.
      (Sprawa C-409/18 P)
      (2019/C 65/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Senetic S.A. (przedstawiciel: adwokat M. Krekora)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, HP Hewlett Packard Group LLC
      Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa C-533/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2018 r. w sprawie T-165/17, Emcur / EUIPO, wniesione w dniu 14 sierpnia 2018 r. przez Emcur Gesundheitsmittel aus Bad Ems GmbH

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2018 r. w sprawie T-165/17, Emcur / EUIPO, wniesione w dniu 14 sierpnia 2018 r. przez Emcur Gesundheitsmittel aus Bad Ems GmbH
      (Sprawa C-533/18 P)
      (2019/C 65/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Emcur Gesundheitsmittel aus Bad Ems GmbH (przedstawiciel: K. Bröcker, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa C-634/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Słupsku (Polska) w dniu 11 października 2018 – postępowanie karne przeciwko JI

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Słupsku (Polska) w dniu 11 października 2018 – postępowanie karne przeciwko JI
      (Sprawa C-634/18)
      (2019/C 65/29)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy w Słupsku

         Strona w postępowaniu głównym

      JI

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy normę prawa unijnego zawartą w art. 4 ust. 2 lit. a) w zw. z art. 2 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej Rady nr 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającej minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami (1) należy rozumieć w ten sposób, że przepis ten nie stoi na przeszkodzie dokonywaniu wykładni pojęcia „znacznej ilości narkotyków” każdorazowo w ramach indywidualnej oceny sądu krajowego, a ocena taka nie wymaga zastosowania jakiegokolwiek zobiektywizowanego kryterium, w szczególności – nie wymaga ustalenia, że sprawca posiada narkotyki dla prowadzenia działań objętych normą art. 4 ust. 2 lit. a) tejże decyzji ramowej, tj. dla produkcji, oferowania, proponowania sprzedaży, rozprowadzania, pośrednictwa, dostarczania na wszelkiego rodzaju warunkach?

                  2)

                  Czy środki ochrony sądowej konieczne do zapewnienia skuteczności i efektywności normom prawa unijnego zawartym w decyzji ramowej 2004/757/WSiSW, a w szczególności w art. 4 ust. 2 litera a) w związku z art. 2 ust. l litera c) tejże decyzji, w zakresie, w jakim polska ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii nie zawiera precyzyjnego sformułowania odnoszącego się do znacznej ilości narkotyków i pozostawia tą kwestię interpretacji składów orzekających w konkretnej sprawie w ramach tzw. uznania sędziowskiego – są wystarczające dla zapewnienia obywatelom polskim skutecznej ochrony wynikającej z norm prawa unijnego ustanawiających minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami?

                  3)

                  Czy krajowa norma prawna zawarta w art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest zgodna z prawem unijnym, a w szczególności z normą zawartą w art. 4 ust. 2 lit. a) w zw. z art. 2 ust. 1 lit.c) decyzji ramowej 2004/757/WSiSW, a jeżeli tak, to czy rozumieniu pojęcia znacznej ilości substancji psychotropowych i środków odurzających przyjętemu przez polskie sądy krajowe nie sprzeciwia się norma prawa unijnego wskazująca, iż surowszej odpowiedzialności karnej podlega ten, kto popełnił przestępstwo polegające na posiadaniu dużych ilości narkotyków dla prowadzenia działań objętych art. 2 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2004/757/WSiSW?

                  4)

                  Czy zasadzie równości i niedyskryminacji (art. 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, art. 20-21 Karty Praw Podstawowych w zw. z art. 6 ust. 1 TUE) nie sprzeciwia się art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ustalający surowszą odpowiedzialność karną za czyn polegający na posiadaniu substancji psychotropowych i środków odurzających w ilości znacznej w rozumieniu przyjętym przez polskie sądy krajowe?

         (1)  Dz.U. L 335, s. 8


title: Sprawa C-671/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Chełmnie (Polska) w dniu 29 października 2018 r. – Centraal Justitieel Incassobureau, Ministerie van Veiligheid en Justitie (CJIB) przeciwko ZP

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Chełmnie (Polska) w dniu 29 października 2018 r. – Centraal Justitieel Incassobureau, Ministerie van Veiligheid en Justitie (CJIB) przeciwko ZP
      (Sprawa C-671/18)
      (2019/C 65/30)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy w Chełmnie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Centraal Justitieel Incassobureau, Ministerie van Veiligheid en Justitie (CJIB)

         Strona pozwana: ZP

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepis art. 7 ust. 2 lit. i) ppkt (iii) oraz 20 ust. 3 decyzji ramowej Rady 2005/214/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym (1), zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. (2), zwanej dalej „decyzją ramową”, powinien być interpretowany w ten sposób, że upoważnia sąd do odmowy wykonania orzeczenia organu państwa wydającego innego niż sąd w razie stwierdzenia, że jego doręczenie nastąpiło w sposób naruszający prawo strony do skutecznej obrony przed sądem?

                  2)

                  W szczególności, czy podstawą odmowy może być ustalenie, że pomimo zachowania obowiązujących w państwie wydającym procedur dotyczących doręczenia oraz terminów przyjętych do zaskarżenia orzeczenia, o którym mowa w art. 1 lit. a) pkt ii) oraz iii) decyzji ramowej Rady 2005/214/WSiSW, strona zamieszkująca w państwie wykonania orzeczenia nie miała na etapie postępowania poprzedzającego skierowanie sprawy do sądu zapewnionej realnej i skutecznej możliwości ochrony własnych praw ze względu na brak wystarczającego terminu do zareagowania we właściwy sposób na zawiadomienie o nałożeniu kary?

                  3)

                  Czy zgodnie z postanowieniami art. 3 decyzji ramowej Rady 2005/214/WSiSW zakres ochrony prawnej przyznany osobom, wobec których ma być uznana kara o charakterze pieniężnym, może zależeć od tego, czy postępowanie w przedmiocie nałożenia kary ma charakter administracyjny, wykroczeniowy czy też karny?

                  4)

                  Czy w świetle celów i zasad określonych w decyzji ramowej Rady 2005/214/WSiSW, w tym w jej art. 3, podlegają wykonaniu orzeczenia organów pozasądowych, wydane w oparciu o przepisy prawa państwa wydającego orzeczenie, obarczające odpowiedzialnością za naruszenie przepisów ruchu drogowego osobę na którą zarejestrowany jest pojazd, a więc orzeczenia wydane jedynie w oparciu o informacje uzyskane w ramach transgranicznej wymiany danych rejestracyjnych pojazdów, z pominięciem jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w tej sprawie, w tym ustalenia faktycznego sprawcy naruszeń?

         (1)  Dz.U. L 76, s. 16

         (2)  Decyzja ramowa Rady 2009/299/WSiSW zmieniająca decyzje ramowe 2002/584/WSiSW, 2005/214/WSiSW, 2006/783/WSiSW, 2008/909/WSiSW oraz 2008/947/WSiSW i tym samym wzmacniająca prawa procesowe osób oraz ułatwiająca stosowanie zasady wzajemnego uznawania do orzeczeń wydanych pod nieobecność danej osoby na rozprawie; Dz.U. L 81, s. 24