title: Sprawa C-620/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-226/09, British Telecommunications plc przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 listopada 2013 r. przez British Telecommunications plc

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-226/09, British Telecommunications plc przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 listopada 2013 r. przez British Telecommunications plc
   (Sprawa C-620/13 P)
   2014/C 61/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: British Telecommunications plc (przedstawiciele: J. Holmes, Barrister i H. Legge QC)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska i BT Pension Scheme Trustees Ltd

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim dotyczy on podniesionych przez wnoszącego odwołanie w skardze do Sądu zarzutów pierwszego i drugiego;

               —

               uwzględnienie tych zarzutów jako zasadnych;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2009/703/WE z dnia 11 lutego 2009 r. (1) oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty na poparcie odwołania.
   W ramach zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie podnosi, że w zaskarżonym wyroku Sąd przedstawił własne argumenty, których nie zawiera decyzja Komisji, dla odrzucenia niektórych dodatkowych zobowiązań przy ocenie selektywności. Sąd tym samym starał się w niedopuszczalny sposób zastąpić rozumowanie Komisji swym własnym rozumowaniem przy dokonywaniu oceny istnienia selektywnej korzyści na rzecz wnoszącego odwołanie.
   W ramach zarzutu drugiego wnoszący odwołanie podnosi, że w każdym razie własne argumenty Sądu naruszają prawo, ponieważ, odrzucając dodatkowe zobowiązania Sąd zastosował nieprawidłowe kryterium prawne; ponadto argumenty, na których Sąd się oparł, były albo nieistotne pod względem prawnym, albo przeinaczały dowody.
   W ramach zarzutu trzeciego wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo przy badaniu argumentów przyjętych przez Komisję dla odrzucenia niektórych dodatkowych zobowiązań, uznając te argumenty za istotne z prawnego punktu widzenia i wystarczające do potwierdzenia decyzji Komisji. Badanie dokonane przez Sąd jest niewystarczające. W niektórych kwestiach nie jest jasne, czy Sąd podziela tok rozumowania Komisji, a jeśli ma to miejsce, to na jakiej podstawie. W pozostałych kwestiach Sąd uwzględnia czynniki, które są nieistotne pod względem prawnym i zastępuje rozumowanie Komisji swym własnym rozumowaniem.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 11 lutego 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 55/07 (ex NN 63/07, CP 106/06) udzielonej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej — Gwarancja publiczna udzielona BT (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 685) (Dz.U. L 242, s. 21).


title: Sprawa F-74/06: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2006 r. — Longinidis przeciwko CEDEFOP

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/15

         Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2006 r. — Longinidis przeciwko CEDEFOP
   (Sprawa F-74/06)
   (2006/C 237/26)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Pavlos Longinidis (Saloniki, Grecja) (Przedstawiciele: N. Korogiannakis i N. Keramidas, avocats)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP)
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji dyrekcji CEDEFOP z dnia 30 listopada 2005 r. o rozwiązaniu umowy o pracę na czas nieokreślony ze skarżącym;

               —

               uchylenie decyzji dyrekcji CEDEFOP z dnia 10 marca 2006 r. oddalającej wniosek skarżącego o zawieszenie wykonania wyżej wspomnianej decyzji;

               —

               uchylenie decyzji dyrekcji CEDEFOP z dnia 9 grudnia 2005 r. o przeniesieniu skarżącego ze stanowiska kierownika wydziału prawnego i zarządzania umowami („Head of Legal and Contract Management Service”) na stopień doradcy CEDEFOP;

               —

               uchylenie decyzji z dnia 24 maja 2006 r., którą komisja odwoławcza CEDEFOP oddaliła zażalenie złożone przez skarżącego w sprawie uchylenia trzech powyższych decyzji; decyzja ta zawierała uzasadnienie wypowiedzenia umowy o pracę ze skarżącym przedstawione przez organ powołujący;

               —

               uchylenie decyzji z dnia 11 listopada 2005 r., którą dyrekcja CEDEFOP zmieniła skład komisji odwoławczej;

               —

               uchylenie decyzji z dnia 14 listopada 2005 r., którą komisja odwoławcza CEDEFOP zmieniła swój regulamin;

               —

               uchylenie decyzji komisji odwoławczej CEDEFOP z dnia 10 marca 2006 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącego w sprawie uchylenia wyżej wspomnianych decyzji z dnia 11 listopada 2005 r. i z dnia 14 listopada r.;

               —

               uchylenie decyzji dyrekcji CEDEFOP z dnia 28 kwietnia 2006 r. oddalającej wniosek złożony przez skarżącego o wyłączenie zastępcy dyrektora CEDEFOP z dochodzeń administracyjnych dotyczących tego ostatniego i skarżącego;

               —

               uchylenie decyzji komisji odwoławczej CEDEFOP z dnia 9 marca 2006 r. dotyczącej zażalenia złożonego przez pracownika CEDEFOP w zakresie, w jakim ta decyzja narusza dobre imię skarżącego oraz jego sferę zawodową;

               —

               zasądzenie od CEDEFOP odszkodowania na rzecz skarżącego, równego wynagrodzeniu podstawowemu wraz z dodatkami i uprawnieniami emerytalnymi, za poniesioną szkodę finansową spowodowaną wyżej wspomnianą decyzją z dnia 30 listopada 2005 r.;

               —

               zasądzenie od CEDEFOP na rzecz skarżącego 50 000 EUR jako zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w związku z decyzją z dnia 30 listopada 2005 r., jak również wyżej wspomnianą decyzją z dnia 9 marca 2006 r.;

               —

               zasądzenie od CEDEFOP na rzecz skarżącego symbolicznego euro jako zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w związku z wyżej wspomnianą decyzją z dnia 11 listopada 2005 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją z dnia 30 listopada 2005 r. dyrektor CEDEFOP rozwiązała umowę o pracę na czas nieokreślony pomiędzy skarżącym a CEDEFOP. Według skarżącego decyzja ta została wydana przy przekroczeniu granic uprawnień dyskrecjonalnych organu powołującego i stanowi nadużycie władzy, narusza prawa do obrony i prawo do bycia wysłuchanym, jak również zawiera sprzeczności w uzasadnieniu.
   Według skarżącego z wyjaśnień organu powołującego udzielonych w ramach badania zażalenia wniesionego w drodze administracyjnej wynika, że powodu rozwiązania umowy o pracę należy szukać w poczynionej przez skarżącego w sierpniu 2005 r. propozycji nieprzedłużenia umowy o pracę na czas określony z pewną pracowniczką, której przełożonym był skarżący. Organ powołujący, po przedłużeniu mandatu zarządu CEDEFOP, przywrócił tę pracowniczkę do pracy, a rozwiązał umowę o pracę ze skarżącym. Organ powołujący wydał te decyzje, opierając się na oczywistym błędzie w ocenie stanu faktycznego, a decyzja o rozwiązaniu umowy o pracę ze skarżącym była bezspornie sprzeczna z interesem służby.
   Następnie skarżący podnosi, że inne zaskarżone decyzje naruszają wewnętrzne procedury prawne w CEDEFOP, takie jak przepisy dotyczące komisji odwoławczej, przepisy dotyczące dochodzeń administracyjnych oraz postępowania dyscyplinarnego.
   Skarżący żąda również odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę. Wreszcie, w oparciu o przepisy dotyczące pozaumownej odpowiedzialności organów Wspólnoty, żąda on odszkodowania od CEDEFOP z uwagi na rzekome naruszenie jego osobowości oraz reputacji zawodowej decyzją o rozwiązaniu umowy o pracę i treścią decyzji wydanej przez komisję odwoławczą odnośnie do zażalenia wyżej wspomnianej pracowniczki.


title: Sprawa T-379/07: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2007 — Polska przeciwko Komisji

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/38

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2007 — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-379/07)
   (2007/C 283/69)
   język postępowania: polski
   Strony:

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: T. Nowakowski, pełnomocnik rządu)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. ustanawiającego zakaz połowów dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary 25-32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski (1),

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. ustanawiającego zakaz połowów dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary 25-32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski. Zaskarżone rozporządzenie stanowi, iż z dniem 11 lipca 2007 r. część kwoty połowowej dorsza przyznana skarżącej na rok 2007 w Morzu Bałtyckim została wyczerpana oraz zakazuje, w okresie od dnia 11 lipca do dnia 31 grudnia 2007 r. dalszych połowów dorsza na tym obszarze przez statki pływające pod banderą Polski oraz przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku dorszy złowionych przez te statki.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut popełnienia przez Komisję rażących błędów w ocenie wielkości połowów dorsza przez polskie statki rybackie i naruszenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1941/2006 dnia 11 grudnia 2006 r. ustalającego wielkości dopuszczalnych połowów i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych mające zastosowanie do Morza Bałtyckiego na 2007 r. (2). W ramach niniejszego zarzutu skarżąca podnosi, że Komisja oparła swoje ustalenia co do wielkości połowów dorsza przez polskie statki rybackie na danych, według skarżącej wyrywkowych i niereprezentatywnych, pochodzących z kontroli prowadzonych przez jej inspektorów z pominięciem danych pochodzących z polskiego Systemu Informacyjnego Rybołówstwa Morskiego.
   Ponadto skarżąca podnosi iż zaskarżone rozporządzenie narusza zasadę proporcjonalności, jako że, jej zdaniem, wprowadzony rozporządzeniem zakaz połowów powoduje istotne niekorzystne skutki społeczno-gospodarcze, które znacznie przekraczają hipotetyczne korzyści dla ochrony zasobów dorsza. Skarżąca zarzuca Komisji, że zaniechała ona oceny tych skutków przed przyjęciem zaskarżonego rozporządzenia oraz nie rozważyła możliwości realizacji zamierzonych celów za pomocą środków mniej szkodliwych dla społeczności i gospodarki obszarów morskich.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi również zarzut niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonego rozporządzenia, co jej zdaniem uniemożliwia weryfikację celowości i legalności wprowadzonego rozporządzeniem zakazu.
   Skarżąca podnosi także zarzut naruszenia zasady solidarności i lojalnej współpracy zarzucając Komisji, że nie podjęła dialogu i nie umożliwiła skarżącej wyjaśnienia spornych kwestii przed przyjęciem zaskarżonego rozporządzenia.
   Skarżąca podnosi wreszcie, że zaskarżone rozporządzenie narusza prawo do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej, jako że wprowadzony zakaz połowów dotyczy osób, które w praktyce nie mogą zmienić rodzaju prowadzonej działalności i dla których jedynym źródłem utrzymania jest działalność połowowa, tym bardziej, że zakaz ten jest całkowity i nie dopuszcza żadnych wyjątków.

      (1)  Dz.Urz. UE L 180, str. 3.

      (2)  Dz.Urz. UE L 367, str. 1.


title: Sprawa C-595/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Steinel Vertrieb GmbH przeciwko Hauptzollamt Bielefield (Polityka handlowa — Rozporządzenie (WE) nr 1470/2001 — Rozporządzenie (WE) nr 1205/2007 — Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura Scalona — Ostateczne cła antydumpingowe nałożone na przywóz świetlówek kompaktowych — Możliwość zastosowania ostatecznych ceł antydumpingowych do towarów zaklasyfikowanych do podpozycji taryfowej przewidzianej w rozporządzeniu antydumpingowym — Dany towar — Zakres stosowania)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Steinel Vertrieb GmbH przeciwko Hauptzollamt Bielefield
   (Sprawa C-595/11) (1)

   (Polityka handlowa - Rozporządzenie (WE) nr 1470/2001 - Rozporządzenie (WE) nr 1205/2007 - Wspólna Taryfa Celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura Scalona - Ostateczne cła antydumpingowe nałożone na przywóz świetlówek kompaktowych - Możliwość zastosowania ostatecznych ceł antydumpingowych do towarów zaklasyfikowanych do podpozycji taryfowej przewidzianej w rozporządzeniu antydumpingowym - Dany towar - Zakres stosowania)
   2013/C 164/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Steinel Vertrieb GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Bielefield

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Wykładnia rozporządzenia Rady (WE) nr 1470/2001 z dnia 16 lipca 2001 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 195, s. 8), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1322/2006 z dnia 1 września 2006 r. (Dz.U. L 244, s. 1), oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1205/2007 z dnia 15 października 2007 r. nakładającego, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, cła antydumpingowe na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i rozszerzającego zakres stosowania na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, Islamskiej Republiki Pakistanu i Republiki Filipin (Dz.U. L 272, s. 1) — Stosowanie wspomnianych rozporządzeń do świetlówek kompaktowych z mechanizmem ściemniającym

      Sentencja

   Rozporządzenie Rady (WE) nr 1470/2001 z dnia 16 lipca 2001 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1322/2006 z dnia 1 września 2006 r. oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1205/2007 z dnia 15 października 2007 r. nakładające w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, cła antydumpingowe na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i rozszerzające zakres stosowania na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, Islamskiej Republiki Pakistanu i Republiki Filipin, obejmują całość towarów, które mają takie same zasadnicze cechy jak cechy przewidziane przez te rozporządzenia i które jednocześnie są objęte podpozycją ex 8539 31 90 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 254/2000 z dnia 31 stycznia 2000 r. Do sądu odsyłającego należy ocena, czy tak jest w przypadku towarów spornych w postępowaniu głównym mimo dołączenia mechanizmu ściemniającego, lub czy towary sporne w postępowaniu głównym są towarami różnymi ze względu na to, że charakteryzują je cechy dodatkowe, które nie zostały określone w rzeczonych rozporządzeniach.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa T-429/07: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2007 r. — BP Aromatics przeciwko Komisji

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/24

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2007 r. — BP Aromatics przeciwko Komisji
   (Sprawa T-429/07)
   (2008/C 37/37)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: BP Aromatics Ltd (Sunbury on Thames, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Renshaw i G. Bushell, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie kosztami postępowania pozwanej i wszystkich interwenientów dopuszczonych do postępowania oraz

               —

               podjęcie jakiegokolwiek innego działania, jakie Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 3202 wersja ostateczna z dnia 10 lipca 2007 r., w której Komisja uznała, że zgłoszona przez władze portugalskie pomoc państwa na rzecz spółki Artensa (Artenius), przeznaczona na budowę nowego zakładu wytwarzającego produkty chemiczne jest zgodna ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 3 lit. a) WE.
   Na poparcie swej skargi skarżąca stwierdza, że Komisja naruszyła art. 87 i 88 WE, zasady regulujące ich stosowanie, niektóre istotne wymogi proceduralne oraz kilka podstawowych zasad prawa wspólnotowego, ponieważ:

               —

               niewłaściwie zinterpretowała i zastosowała wielosektorowe ramy pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych z 2002 r. (1), które wymagają przeprowadzenia analizy opartej na rynku EOG, a nie na rynku światowym;

               —

               popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że rynkiem właściwym dla oczyszczonego kwasu tereftalanowego jest rynek światowy, podczas gdy w opinii skarżącej jest nim rynek EOG oraz

               —

               popełniła oczywisty błąd w ocenie, stwierdzając, że odpowiednia część sprzedaży spółki Artensa nie przekroczy 25 %, podczas gdy w rzeczywistości przekroczy ona 25 % w ramach EOG.

         Skarżąca podnosi, że gdyby Komisja przeprowadziła szczegółową i właściwą analizę rynku oczyszczonego kwasu tereftalanowego w ramach EOG, miałaby poważne trudności w stwierdzeniu zgodności spornej pomocy ze wspólnym rynkiem, co zmusiłoby ją do wszczęcia formalnego postępowania na podstawie art. 88 ust. 2 WE.
   Według skarżącej, fakt, że Komisja miała poważne trudności w ocenie pomocy w ramach wstępnego jej badania oraz że w konsekwencji powinna była wszcząć formalne postępowanie na podstawie art. 88 ust. 2 WE, jest potwierdzony długim okresem, jaki upłynął między zgłoszeniem pomocy przez władze portugalskie i wydaniem zaskarżonej decyzji.
   Skarżąca podnosi następnie, że naruszono jej uprawnienia procesowe, ponieważ Komisja wbrew swojemu obowiązkowi nie wszczęła formalnego postępowania na podstawie art. 88 ust. 2 WE.
   Skarżąca stwierdza wreszcie, że Komisja naruszyła ciążący na niej na mocy art. 253 WE obowiązek uzasadnienia.

      (1)  Komunikat Komisji — Wielosektorowe ramy pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych (notyfikowany jako dokument nr C(2002) 315) (Dz.U. 2002 C 70, str. 8).


title: Sprawa C-42/06: Skarga wniesiona w dniu  27 stycznia 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/8

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-42/06)
   (2006/C 74/15)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 27 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez B. Stromsky'ego, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Belgii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że wprowadzając w regionie Bruxelles-Capital system udzielania zezwoleń dla osób fizycznych i prawnych wytwarzających lub dystrybuujących worki przeznaczone do zbierania odpadów, którego zasady naruszają zasadę proporcjonalności, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 i 30 Traktatu WE.

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zrzuty i główne argumenty:
   Udzielanie zezwoleń dla osób fizycznych i prawnych wytwarzających lub dystrybuujących worki przeznaczone do zbierania odpadów nie jest objęte jakimikolwiek wspólnotowymi przepisami harmonizującymi.
   W tej sytuacji ustawodawstwo krajowe ustanawiające zezwolenia dla osób fizycznych i prawnych wytwarzających lub dystrybuujących worki przeznaczone do zbierania odpadów powinno być oceniane w świetle art. 28 i 30 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
   Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, procedura udzielania uprzedniego zezwolenia, taka jak ustanowiona w art. 10a rozporządzenia regionu Bruxelles-Capitale z dnia 15 lipca 1993 r. w sprawie usuwania zebranych odpadów, może ograniczać swobodę przepływu towarów.
   Tymczasem, aby taka procedura udzielania uprzedniego zezwolenia była uzasadniona w świetle podstawowej swobody, jaką jest swoboda przepływu towarów, musi ona odpowiadać względom interesu ogólnego uznanego w prawie wspólnotowym oraz pozostawać w zgodności z zasadą proporcjonalności, tj. być odpowiednia do zapewnienia osiągnięcia zamierzonego celu i nie wykraczać poza granice tego, co jest konieczne dla jego osiągnięcia.
   Komisja przyznaje, że procedura udzielania zezwoleń może odpowiadać względom interesu ogólnego związanym z ochroną zdrowia pracowników oraz ochroną środowiska.
   Komisja uważa jednak, że w niniejszym przypadku zasady procedury udzielania zezwoleń, o których mowa w art. 10a rozporządzenia, nie pozostają w zgodności z zasadą proporcjonalności, ze względu na fakt, że procedura ta nie jest łatwo dostępna.


title: Sprawa T-321/17: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2017 r. – Niemelä i in./EBC

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/52

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2017 r. – Niemelä i in./EBC
   (Sprawa T-321/17)
   (2017/C 283/82)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Heikki Niemela (Ohain, Belgia), Mika Lehto (Espoo, Finlandia), Nemea plc (St. Julians, Malta), Nevestor SA (Ohain) i Nemea Bank plc (St. Julians) (przedstawiciel: A. Meriläinen, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji ECB/SSM/2017–213800JENPXTUY75VS0/1 WHD-2017-0003 przyjętej przez EBC w dniu 23 marca 2017 r., o cofnięciu zezwolenia dla instytucji kredytowej wydanego wobec Nemea Bank plc („podmiotu nadzorowanego”);

               —

               pomocniczo, zmianę decyzji EBC poprzez zawieszenie jej stosowania, ze względu na niedającą się naprawić szkodę jaką natychmiastowe i nieprzerwane wykonywanie tej decyzji może wyrządzić osobom zainteresowanym podmiotem nadzorowanym, przede wszystkim depozytariuszom, pracownikom i akcjonariuszom banku, poprzez zezwolenie lub nakazanie bezpośrednim i pośrednim akcjonariuszom podmiotu nadzorowanego sprzedaży akcji banku w rozsądnym terminie;

               —

               nakazanie stronie pozwanej wypłatę kwoty 10 mln EUR wraz z odsetkami ustawowymi naliczanymi od dnia 23 marca 2017 r., w celu naprawienia szkody poniesionej przez stronę skarżącą w wyniku wydania zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążyć stronę pozwaną kosztami postępowania poniesionymi w niniejszej sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący nieprawidłowego przedstawienia okoliczności faktycznych sprawy w uzasadnieniu decyzji oraz niewystarczającego uzasadnienia decyzji.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że EBC nie mógł przyjąć decyzji w pełni uzasadnionej ze względu na toczące się przed sądami krajowymi postepowania odwoławcze.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez EBC.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że EBC popełnił błąd w zakresie, w jakim potraktował zalecenia maltańskiego organu nadzoru finansowego jako ostateczne i rozstrzygające, podczas gdy mogą być one potwierdzone, uchylone lub zmienione decyzją sądu ds. usług finansowych. W każdym wypadku EBC popełniła oczywisty błąd w ocenie stwierdzając, że wycofanie zezwolenia wydanego wobec podmiotu nadzorowanego było lepszym rozwiązaniem niż sprzedaż banku i że istniało małe prawdopodobieństwo, że opcja sprzedaży zostanie zrealizowana.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędów co do prawa, którymi dotknięta jest zaskarżona decyzja.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, ze EBC nie miał kompetencji do podjęcia zaskarżonej decyzji, ponieważ organem właściwym do cofnięcia zezwolenia dla instytucji kredytowej wydanego wobec podmiotu nadzorowanego jest maltański organ nadzoru finansowego a nie EBC. Decyzję EBC podjęto z przekroczeniem kompetencji i naruszeniem przysługującego skarżącym prawa do wniesienia odwołania zgodnie z prawem krajowym, jak również ich prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu wynikającego z prawa Unii Europejskiej.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy przekroczenia kompetencji przez ECB.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że nawet gdyby ECB działał w zakresie spornych kompetencji, to dopuścił się nadużycia władzy w taki sposób, aby pozbawić podmiot nadzorowany oraz innych skarżących ich prawa do wniesienia odwołania zgodnie z prawem krajowym.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący niezgodności decyzji ECB z prawem Unii Europejskiej w zakresie w jakim narusza ona zasadę proporcjonalności.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że zastosowanie w niniejszej sprawie zasady proporcjonalności powinno przeszkodzić cofnięciu zezwolenia wydanego wobec podmiotu nadzorowanego. W okolicznościach sprawy sprzedaż banku byłaby mniej szkodliwa dla podmiotu nadzorowanego i nie wywołałaby ona niekorzystnych konsekwencji dla depozytariuszy, pracowników i akcjonariuszy podmiotu nadzorowanego.


title: Sprawa C-245/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – Thomas Cook Belgium NV/Thurner Hotel GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 — Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty — Sprzeciw wniesiony po terminie — Artykuł 20 ust. 2 — Wniosek o ponowne zbadanie europejskiego nakazu zapłaty — Zarzut braku właściwości sądu wydania — Europejski nakaz zapłaty wydany błędnie w świetle wymogów określonych w rozporządzeniu — Brak „oczywistego” charakteru — Brak „wyjątkowych” okoliczności]

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – Thomas Cook Belgium NV/Thurner Hotel GmbH
   (Sprawa C-245/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 - Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty - Sprzeciw wniesiony po terminie - Artykuł 20 ust. 2 - Wniosek o ponowne zbadanie europejskiego nakazu zapłaty - Zarzut braku właściwości sądu wydania - Europejski nakaz zapłaty wydany błędnie w świetle wymogów określonych w rozporządzeniu - Brak „oczywistego” charakteru - Brak „wyjątkowych” okoliczności])
   (2015/C 414/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Thomas Cook Belgium NV

      Strona pozwana: Thurner Hotel GmbH

      Sentencja

   Artykuł 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 936/2012 z dnia 4 października 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w sprawie w postępowaniu głównym stoi on na przeszkodzie temu, by pozwany, któremu – zgodnie z rozporządzeniem – doręczono europejski nakaz zapłaty, miał prawo domagać się ponownego zbadania tego nakazu, powołując się na fakt, że sąd wydania błędnie uznał się za właściwy w oparciu o nieprawdziwe zdaniem pozwanego informacje udzielone przez powoda w pozwie o wydanie tego nakazu zapłaty.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-452/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 29 września 2014 r. – Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute przeciwko Doc Generici srl

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 29 września 2014 r. – Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute przeciwko Doc Generici srl
   (Sprawa C-452/14)
   (2014/C 448/11)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute

      Strona pozwana: Doc Generici srl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 297/95 z dnia 10 lutego 1995 r. (1) w obowiązującym obecnie brzmieniu, należy interpretować w ten sposób, że za zmiany typu I w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu – a w szczególności, w zakresie istotnym dla postępowania głównego, za zmiany typu I A – w wypadku gdy chodzi o takie same zmiany dotyczące wielu pozwoleń na dopuszczenie do obrotu należących do tego samego posiadacza, uiszczeniu podlega tylko jedna opłata, w wysokości wskazanej w tym przepisie lub też tyle opłat ile jest pozwoleń na dopuszczenie do obrotu, których dotyczy zmiana?

               2)

               Czy w okolicznościach zachodzących w niniejszym postępowaniu występuje możliwość lub – jak uważa niniejszy sąd – obowiązek przedłożenia pytania Trybunałowi Sprawiedliwości?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 297/95 z dnia 10 lutego 1995 r. w sprawie opłat wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych (Dz.U. L 35, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-41/03 P Rica Foods (Free Zone) NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Królestwu Niderlandów, Królestwu Hiszpanii, Republice Francuskiej (Odwołanie — Reżim stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich — Przywóz cukru i mieszanek cukru i kakao — Rozporządzenie (WE) nr 465/2000 — Środki ochronne — Artykuł 109 decyzji KTZ — Zakres swobodnego uznania przysługujący Komisji — Zasada proporcjonalności — Uzasadnienie)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-41/03 P Rica Foods (Free Zone) NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Królestwu Niderlandów, Królestwu Hiszpanii, Republice Francuskiej (1)

   (Odwołanie - Reżim stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich - Przywóz cukru i mieszanek cukru i kakao - Rozporządzenie (WE) nr 465/2000 - Środki ochronne - Artykuł 109 decyzji KTZ - Zakres swobodnego uznania przysługujący Komisji - Zasada proporcjonalności - Uzasadnienie)
   (2005/C 229/02)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-41/03 P, Rica Foods (Free Zone) NV, z siedzibą w Oranjestad (Aruba)(adwokat: G. van der Wal), w której pozostałymi uczestnikami są: Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: T. van Rijn), Królestwo Niderlandów (pełnomocnik: H. Sevenster), Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad i D. Miguel Muñoz Pérez), Republika Francuska (pełnomocnicy: G. de Bergues i L. Bernheim), mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 49 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 29 stycznia 2003 r., Trybunał (druga izba), w składzie: C.W.A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, R. Schintgen (sprawozdawca), G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rica Foods (Free Zone) NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Niderlandów, Królestwo Hiszpanii i Republika Francuska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 83 z 05.04.2003.


title: Sprawa T-102/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Deutsche Post przeciwko OHIM –PostNL Holding (TPG POST)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/53

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Deutsche Post przeciwko OHIM –PostNL Holding (TPG POST)
   (Sprawa T-102/14)
   2014/C 112/68
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Hamacher i C. Giersdorf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: PostNL Holding BV (Haga, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie R 2108/2012-1 i

               —

               obciążenie kosztami postępowania pozwanego i, w odnośnym przypadku, strony postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: PostNL Holding BV

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TPG POST” dla towarów i usług z klas 6, 9, 16, 20, 35, 38 i 39 (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 2 920 916)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe „DP”, „POST” i „Deutsche Post” dla towarów i usług z klas 9, 12, 14, 16, 25, 28, 35, 36, 38, 39 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-38/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  25 października 2005 r.  — Groupe Danone przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Komunikat w sprawie współpracy)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/16

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2005 r. — Groupe Danone przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-38/02) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Komunikat w sprawie współpracy)
   (2005/C 330/40)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Groupe Danone (Paryż, Francja) [Przedstawiciele: adwokaci A. Winckler i M. Waha]

      Strona pozwana:
      Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: pełnomocnicy A. Bouquet i W. Wils]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/569/WE z dnia 5 grudnia 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE (sprawa IV/37.614/F3 PO przeciwko Interbrew i Alken-Maes) (Dz.U. 2003, L 200, str. 1) oraz, posiłkowo, o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 tej decyzji.
   Sentencja wyroku

               1)

               Wysokość grzywny nałożonej na skarżącą zostaje ustalona na kwotę 42,4125 miliona EUR.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               Skarżąca poniesie własne koszty oraz trzy czwarte kosztów Komisji. Komisja poniesie jedną czwartą własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 97 z 24.4.2002


title: Sprawa C-273/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Directeur général des douanes et droits indirects, Chef de l'agence de poursuites de la Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières przeciwko Harry Winston SARL (Wspólnotowy kodeks celny — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Artykuł 206 — Powstanie długu celnego — Kradzież towarów objętych procedurą składu celnego — Pojęcie nieodwracalnej utraty towaru wskutek działania siły wyższej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 71 — Podatek od wartości dodanej — Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego — Wymagalność podatku)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Directeur général des douanes et droits indirects, Chef de l'agence de poursuites de la Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières przeciwko Harry Winston SARL
   (Sprawa C-273/12) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 206 - Powstanie długu celnego - Kradzież towarów objętych procedurą składu celnego - Pojęcie nieodwracalnej utraty towaru wskutek działania siły wyższej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 71 - Podatek od wartości dodanej - Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego - Wymagalność podatku)
   2013/C 252/20
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Directeur général des douanes et droits indirects, Chef de l'agence de poursuites de la Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières

      Strona pozwana: Harry Winston SARL

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Francja) — Wykładnia art. 206 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1) i art. 71 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Towary objęte procedurą składu celnego — Kradzież towarów — Pojęcie nieodwracalnej utraty towaru — Przypadek działania siły wyższej — Postanie długu celnego w przywozie — Zdarzenie powodujące wymagalność podatku od wartości dodanej

      Sentencja

               1)

               Artykuł 203 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że kradzież towarów objętych procedurą składu celnego stanowi usunięcie tych towarów spod dozoru celnego w rozumieniu wskazanego przepisu, powodujące powstanie długu celnego w przywozie. Artykuł 206 tego rozporządzenia może znaleźć zastosowanie wyłącznie w sytuacjach, w których dług celny może powstać na mocy art. 202 i art. 204 ust. 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia.

               2)

               Artykuł 71 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że kradzież towarów objętych procedurą składu celnego sprawia, iż zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce, a podatek od wartości dodanej staje się wymagalny.

      (1)  Dz.U. C 235 z 4.8.2012.


title: Sprawy połączone T-4/11 i T-5/11: Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Export Development Bank of Iran przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Iranu w celu zapobieżenia rozpowszechnieniu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Błąd w ocenie)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/11

         Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Export Development Bank of Iran przeciwko Radzie
   (Sprawy połączone T-4/11 i T-5/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Iranu w celu zapobieżenia rozpowszechnieniu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Błąd w ocenie)
   2013/C 304/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Export Development Bank of Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.-M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis i A. Bordes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze żądanie orzeczenia, że decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39) nie ma zastosowania do skarżącej i, po drugie, żądanie stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1), rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1) i rozporządzenia Rady (UE) nr 1263/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 34) oraz wszelkich przyszłych rozporządzeń uzupełniających bądź zastępujących te rozporządzenia, do czasu wydania wyroku kończącego postępowanie w niniejszej instancji, w zakresie w jakim akty te dotyczą skarżącej oraz, po trzecie, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 281, s. 81), decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11) i decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71) oraz wszelkich przyszłych aktów uzupełniających bądź zastępujących te akty, do czasu wydania wyroku kończącego postępowanie w niniejszej instancji, w zakresie w jakim akty te dotyczą skarżącej i, po czwarte, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zawartych w pismach z dnia 28 października 2010 r. i 5 grudnia 2011 r.

      Sentencja

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność:

                           —

                           załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB, zmienionej przez decyzję Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r., a następnie decyzję Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011r.;

                           —

                           decyzji 2010/644;

                           —

                           załącznika VII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007, zmienionego przez rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010;

                           —

                           decyzji 2011/783;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego nr 1245/2011;

                           —

                           załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 w zakresie, w jakim dotyczą one Export Development Bank of Iran.

               2)

               Skutki załącznika II do decyzji 2010/413/WPZiB, zmienionej przez decyzję 2010/644/WPZiB, a następnie decyzję 2011/783/WPZiB w odniesieniu do Export Development Bank of Iran zostają utrzymane w mocy do momentu utraty mocy prawnej przez załącznik IX do rozporządzenia nr 267/2012 w zakresie, w jakim dotyczy on Export Development Bank of Iran.

               3)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie żądania stwierdzenia, że decyzja 2010/413 nie ma zastosowania do Export Development Bank of Iran.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Export Development Bank of Iran.

               6)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011


title: Sprawa C-456/05: Skarga wniesiona w dniu  23 grudnia 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/10

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-456/05)
   (2006/C 86/17)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 23 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Hansa Støvlbæka i Sabine Grünheid, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że stosując przepisy przejściowe i przepisy służące ochronie praw nabytych, na mocy których psychoterapeuci uzyskują dopuszczenie lub zgodę na wykonywanie zawodu niezależnie od obowiązujących przepisów regulujących dopuszczenie do wykonywania zawodu, wyłącznie w odniesieniu do tych psychoterapeutów, którzy wykonywali swój zawód w ramach niemieckiego systemu powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego oraz nieuwzględniając porównywalnej lub podobnej działalności zawodowej psychoterapeutów w innych Państwach Członkowskich, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 WE;

               2)

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na mocy niemieckich przepisów przejściowych dotyczących dopuszczenia do wykonywania zawodu niezależnie od potrzeby, psychoterapeuta może tylko wtedy uzyskać zgodę na wykonywanie zawodu w miejscu przez siebie wybranym, a w miejscu tym nie potrzeby zatrudniania go, gdy w przeszłości prowadził w ramach niemieckiego systemu powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego działalność wymagającą ochrony. W opinii Komisji przepis taki narusza prawo przedsiębiorczości ustanowione w art. 43 Traktatu WE, przyjmując, że jedynie działalność prowadzona w ramach niemieckiego systemu powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego jest brana pod uwagę przy analizowaniu czy uprzednia działalność zasługuje na objęcie ochroną i nie poruszając kwestii, czy opieka terapeutyczna udzielania osobom objętym ubezpieczeniem w innych Państwach Członkowskich ma taką samą wartość lub jest podobna.
   Postanowienia Traktatu WE dotyczące prawa przedsiębiorczości mają w tym przypadku zastosowanie. Nie podważa tego wniosku fakt, że sporny przepis stanowi część niemieckiego systemu zabezpieczenia społecznego. Choć Państwa Członkowskie są uprawnione do swobodnego kształtowania swoich systemów zabezpieczenia społecznego, ich przepisy powinny pozostawać w zgodności z przepisami prawa wspólnotowego, a w szczególności z podstawowymi swobodami gwarantowanymi przez Traktat WE. Omawiany niemiecki przepis nie spełnia tego wymogu, jako że powstrzymuje osoby z innych Państw Członkowskich, które zamierzają prowadzić działalność zawodową i które uprzednio leczyły osoby objęte ubezpieczeniem w innych Państwach Członkowskich, przed przeniesieniem ich praktyk do Niemiec.
   Sporny niemiecki przepis nie spełnia ustanowionego przez Trybunał wymogu uzasadnienia, odnoszącego się do krajowych przepisów utrudniających korzystanie z zagwarantowanego Traktatem prawa przedsiębiorczości. Po pierwsze powoduje pośrednią dyskryminację, gdyż skierowany jest raczej do psychoterapeutów z innych Państw Członkowskich niż z Niemiec. Podczas gdy niemieccy psychoterapeuci wykonywali co do zasady swój zawód w Niemczech w ramach niemieckiego systemu powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego, psychoterapeuci z innych Państw Członkowskich nie prowadzili uprzedniej porównywalnej działalności w Niemczech. Po drugie ograniczenie zawarte w przepisach przejściowych, skierowane do wnioskodawców, którzy prowadzili uprzednią działalność zawodową w Niemczech w okresie referencyjnym jest nieproporcjonalne: cel tego przepisu, a mianowicie ograniczenie liczby psychoterapeutów, którzy uzyskali zgodę na wykonywanie zawodu niezależnie od potrzeby, nie jest zagrożony, jeśli porównywalna lub mająca taką samą wartość działalność prowadzona w innych Państwach Członkowskich przez osoby migrujące zostanie uznana za uprzednią działalność zasługującą na objęcie ochroną. Z powyższych względów niniejsza sprawa dotyczy ograniczenia prawa przedsiębiorczości, którego nie można uznać za uzasadnione.


title: Sprawa C-188/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Asma Bougnaoui; Association de défense des droits de l’homme (ADDH)/Micropole SA, dawniej Micropole Univers SA (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2000/78/WE — Równe traktowanie — Dyskryminacja ze względu na religię lub przekonania — Istotny i determinujący wymóg zawodowy — Pojęcie — Życzenie klienta, aby świadczone na jego rzecz usługi nie były wykonywane przez pracownicę noszącą chustę islamską)

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Asma Bougnaoui; Association de défense des droits de l’homme (ADDH)/Micropole SA, dawniej Micropole Univers SA
   (Sprawa C-188/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Równe traktowanie - Dyskryminacja ze względu na religię lub przekonania - Istotny i determinujący wymóg zawodowy - Pojęcie - Życzenie klienta, aby świadczone na jego rzecz usługi nie były wykonywane przez pracownicę noszącą chustę islamską))
   (2017/C 151/05)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asma Bougnaoui; Association de défense des droits de l’homme (ADDH)

      Strona pozwana: Micropole SA, dawniej Micropole Univers SA

      Sentencja

   Wykładni art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że chęć uwzględnienia przez pracodawcę życzeń klienta, aby świadczone przez niego usługi nie były już wykonywane przez pracownicę noszącą chustę islamską, nie może być uznana za istotny i determinujący wymóg zawodowy w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 221 z 6.7.2015.


title: Sprawa F-9/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 lipca 2006 r. — Lacombe przeciwko Radzie

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/49

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 lipca 2006 r. — Lacombe przeciwko Radzie
   (Sprawa F-9/05) (1)

   (2006/C 212/87)

      Język postępowania: francuski

   Przewodniczący pełnego składu zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005 r. (sprawa początkowo wpisana do rejestru Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-116/05 i przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.)


title: Sprawa F-131/15: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/45

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-131/15)
   (2015/C 414/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martina)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie braku zmiany zaszeregowania skarżącego do grupy zaszeregowania AD13 w postępowaniu w sprawie zmiany zaszeregowania w 2013 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę w sprawie braku zmiany zaszeregowania skarżącego do grupy zaszeregowania AD13 w postępowaniu w sprawie zmiany zaszeregowania w 2013 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-265/09 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2010 r. — Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przeciwko BORCO-Marken-Import Matthiesen GmbH & Co. KG (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie oznaczenia graficznego „α” — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Znak towarowy tworzony przez pojedynczą literę)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/13

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2010 r. — Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przeciwko BORCO-Marken-Import Matthiesen GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-265/09 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie oznaczenia graficznego „α” - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Znak towarowy tworzony przez pojedynczą literę)
      (2010/C 288/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: BORCO-Marken-Import Matthiesen GmbH & Co. KG (przedstawiciel: M. Wolter, Rechtsanwalt)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) z dnia 29 kwietnia 2009 r. w sprawie T-23/07 Borco–Marken-Import Matthiesen przeciwko OHIM (α), w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 listopada 2006 r. oddalającej odwołanie od decyzji eksperta, na mocy której odmówiono rejestracji oznaczenia graficznego „α” jako wspólnotowego znaku towarowego dla towarów należących do klasy 33 — Charakter odróżniający znaku towarowego tworzonego przez pojedynczą literę

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009.


title: Sprawa C-662/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/18

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej
   (Sprawa C-662/11) (1)

   2013/C 108/41
   Język postępowania: grecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawa T-150/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 listopada 2009 r. — REWE-Zentral przeciwko OHIM — Aldi Einkauf (Clina) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Clina — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CLINAIR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 listopada 2009 r. — REWE-Zentral przeciwko OHIM — Aldi Einkauf (Clina)
   (Sprawa T-150/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Clina - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CLINAIR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2009/C 312/45
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: REWE-Zentral AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, A. Bognár i S. Schäffler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, L. Kolks i C. Fürsen)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 lutego 2008 r. (sprawa R 1484/2006-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG a REWE-Zentral AG.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               REWE-Zentral AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008.


title: Sprawa C-629/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 września 2015 r. w sprawie T-472/12: Novartis Europharm Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 24 listopada 2015 r.

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/39

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 września 2015 r. w sprawie T-472/12: Novartis Europharm Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 24 listopada 2015 r.
   (Sprawa C-629/15 P)
   (2016/C 038/53)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Novartis Europharm Ltd (przedstawiciel: C. Schoonderbeek, advocate)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Teva Pharma BV

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd oddalił w nim skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną w sprawie T-472/12,

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, jeśli zajdzie taka potrzeba, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W skardze o stwierdzenie nieważności wniesionej w sprawie T-472/12 Novartis zwrócił się do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2012) 5894 final z dnia 16 sierpnia 2012 r. przyznającej pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004 (1) dla produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Zoledronic acid Teva Pharma – zoledronic acid”, gdyż decyzja ta narusza przysługujące Novartis prawa do wyłączności danych w odniesieniu do jej produktu leczniczego Aclasta – zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2309/93 (2) w związku z art. 14 ust. 11 i art. 89 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE (3). Na mocy zaskarżonego wyroku żądanie stwierdzenia nieważności zostało oddalone.
   Na poparcie niniejszego odwołania wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo, gdyż dokonał błędnej wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE, który ustanawia pojęcie ogólnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu oraz nie przedstawił w zaskarżonym wyroku wystarczającego uzasadnienia.
   W tym względzie wnoszący odwołanie twierdzi po pierwsze, że zaskarżony wyrok opiera się na błędnym rozumieniu treści i celu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE oraz ram prawnych dotyczących pozwoleń na nowe wskazania terapeutyczne oraz na błędnym założeniu, że dokonana przez wnoszącego odwołanie interpretacja art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE ułatwiłaby manipulowanie ochroną danych i obchodzenie wymogów dotyczących ochrony danych oraz bezterminowe przedłużenie ochrony danych w odniesieniu do referencyjnych produktów leczniczych.
   Po drugie wnoszący odwołanie twierdzi, że wniosek Sądu, iż art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE znajduje zastosowanie do Aclasty, ponieważ produkt ten mógł zostać dopuszczony jako zmiana albo rozszerzenie produktu leczniczego Zometa jest sprzeczny z zasadą pewności prawa oraz pozbawiłby firmy farmaceutyczne zachęty, by inwestować w badania i rozwój nowych metod leczenia, a zatem nie jest w interesie zdrowia publicznego.
   To właśnie na podstawie wspomnianej błędnej wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83 Sąd nie uznał, że decyzja wykonawcza Komisji stanowi naruszenie przysługujących Novartis praw do ochrony danych w odniesieniu do Aclasty na podstawie art. 13 ust. 4 rozporządzenia 2309/93, w związku z art. 14 ust. 11 i art. 89 rozporządzenia 726/2004 i że z tego względu należy stwierdzić nieważność decyzji wykonawczej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków Dz.U. L 136, s. 1

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych Dz.U. L 214, s. 1

      (3)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi Dz.U. L 311, s. 67


title: Sprawa T-344/15: Wyrok Sądu z dnia 5 kwietnia 2017 r. – Francja/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr°1049/2001 — Dokumenty przekazane w ramach procedury przewidzianej dyrektywą 98/34/WE — Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego — Udzielenie dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych — Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu — Uprzednia zgoda państwa członkowskiego]

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/23

         Wyrok Sądu z dnia 5 kwietnia 2017 r. – Francja/Komisja
   (Sprawa T-344/15) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nro1049/2001 - Dokumenty przekazane w ramach procedury przewidzianej dyrektywą 98/34/WE - Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego - Udzielenie dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu - Uprzednia zgoda państwa członkowskiego])
   (2017/C 161/31)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo F. Alabrune, G. de Bergues, D. Colas i F. Fize, następnie D. Colas i B. Fodda, oraz w końcu D. Colas, B. Fodda i E. de Moustier, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i F. Clotuche Duvieusart, pełnomocnicy)

      Interwenient, popierający żądania strony skarżącej: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Müller i J. Vláčil, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Ares(2015) 1681819 z dnia 21 kwietnia 2015 r. udzielającej obywatelowi dostępu do dokumentów przekazanych przez Republikę Francuską w ramach procedury przewidzianej dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. 1998, L 204, s. 37).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               3)

               Republika Czeska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 270 z 17.8.15


title: Sprawa T-173/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – WeserWind/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/51

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – WeserWind/Komisja
   (Sprawa T-173/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 294/61)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: WeserWind GmbH Offshore Construction Georgsmarienhütte (Bremerhaven, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez C. Renner, adwokata)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Urząd Nadzoru EFTA (przedstawiciele: X. Lewis, M. Schneider i A. Steinarsdóttir, a następnie X. Lewis, M. Schneider, M. Moustakali i C. Perrin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosków o dopuszczenie Flachglas Torgau GmbH, Saint-Gobain Isover G+H AG, Kronotex GmbH & Co. KG, Kronoply GmbH, Bayer MaterialScience AG, Sabic Polyolefine GmbH, Ineos Manufacturing Deutschland GmbH, Ineos Phenol GmbH, Ineos Vinyls Deutschland GmbH, Advansa GmbH, Akzo Nobel Industrial Chemicals GmbH, Aurubis AG, CBW Chemie GmbH, CFB Chemische Fabrik Brunsbüttel GmbH & Co. KG, Clariant Produkte (Deutschland) GmbH, Dralon GmbH, Hahl Filaments GmbH, Messer Produktionsgesellschaft mbH Siegen, Messer Produktionsgesellschaft mbH Salzgitter, Nabaltec AG, Siltronic AG i Wacker Chemie AG do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               WeserWind GmbH Offshore Construction Georgsmarienhütte pokrywa koszty własne, a także te poniesione przez Komisję Europejską, również w związku z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-376/16: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2016 r. – Oberösterreichische Landesbank/SRB

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/40

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2016 r. – Oberösterreichische Landesbank/SRB
   (Sprawa T-376/16)
   (2016/C 343/53)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Oberösterreichische Landesbank AG (Linz, Austria) (przedstawiciel: adwokat G. Eisenberger)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności „Decision of the Executive Session of the Board of 20 May 2016 on the adjustment of the 2016 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund supplementing the Decision of the Executive Session of the Board of 15 April 2016 on the 2016 ex-ante contributions of the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2016/13)” oraz pierwszej decyzji, najprawdopodobniej z dnia 15 kwietnia 2016 r., która, co oczywiste, jest nierozerwalnie związana z decyzją z dnia 20 maja 2016 r.;

               —

               ewentualnie: stwierdzenie nieważności „Decision of the Executive Session of the Board of 20 May 2016 on the adjustment of the 2016 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund supplementing the Decision of the Executive Session of the Board of 15 April 2016 on the 2016 ex-ante contributions of the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2016/13)” w zakresie, w jakim zarządza ona zwrot składek nadpłaconych w wyniku ustalenia wysokości składek na poczet jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w 2017 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy poważnego naruszenia istotnych przepisów formalnych ze względu na brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy poważnego naruszenia istotnych przepisów formalnych ze względu na niepodanie do wiadomości zaskarżonej decyzji w całości.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy niedostatecznej korekty składki skarżącego na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za rok 2016 r.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy niezgodności z prawem zwrotu nadpłaconych składek dopiero w roku 2017.


title: Sprawa C-256/08: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/14

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-256/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   2009/C 153/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. O'Reilly i M. Condou-Durande, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: S. Ossowski, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz. U. 2004 L 304, s. 12).

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008


title: Sprawa C-78/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 10 grudnia 2008 r. w sprawie T-365/06 Bateaux mouches przeciwko OHIM, wniesione w dniu 24 lutego 2009 r. przez Compagnie des bateaux mouches SA

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/13

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 10 grudnia 2008 r. w sprawie T-365/06 Bateaux mouches przeciwko OHIM, wniesione w dniu 24 lutego 2009 r. przez Compagnie des bateaux mouches SA
   (Sprawa C-78/09 P)
   2009/C 102/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Compagnie des bateaux mouches SA (przedstawiciel: G. Barbaut, adwokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Jean-Noël Castanet

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uznanie odwołania wniesionego przez Compagnie des bateaux mouches za dopuszczalne;

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 10 grudnia 2008 r. (sprawa T-365/06);

               —

               obciążenie Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty na poparcie odwołania.
   W pierwszym zarzucie wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył art. 7 ust 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1). W tym zakresie zarzuca ona po pierwsze Sądowi, że zlekceważył on samoistny charakter odróżniający, jaki posiadał od początku znak towarowy. Po drugie, charakter odróżniający znaku został nawet utrzymany i wzmocniony w czasie w wyniku jego używania przez wnoszącą odwołanie. W istocie, znak towarowy „BATEAUX MOUCHE” jest umieszczony na statkach wykorzystywanych przez stronę wnoszącą odwołanie – i jedynie przez nią – do organizowania przejażdżek turystycznych po Sekwanie, posłużenie się wyrażeniem „bateaux mouches” przy posługiwaniu się wyszukiwarkami internetowymi doprowadza wyszukującego bezpośrednio na stronę internetową wnoszącej odwołanie oraz wnosząca odwołanie wprowadziła aktywną politykę obrony jej znaku towarowego przed jakimkolwiek używaniem stanowiącym jego nadużycie.
   W drugim zarzucie strona wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że dokonał błędnej wykładni wypracowanych przez orzecznictwo kryteriów umożliwiających wykazanie uzyskania charakteru odróżniającego znaku towarowego „BATEAUX MOUCHE” w następstwie używania. W istocie czynniki, na podstawie których można wykazać charakter odróżniający znaku towarowego, takie jak udział w rynku, jaki ma znak towarowy, intensywność, zasięg geograficzny i okres używania tego znaku towarowego, wysokość nakładów przedsiębiorstwa związanych z jego promowaniem, odsetek zainteresowanego kręgu odbiorców rozpoznających z uwagi na znak towarowy towar lub usługę jako pochodzące z określonego przedsiębiorstwa, winny być analizowane przez Sąd w sposób całościowy a nie częściowy.

      (1)  Dz.U. 1994, L11, s. 1.


title: Sprawa T-309/16: Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – Cafés Pont/EUIPO – Giordano Vini (Art’s Cafè) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy Art’s Cafè — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 i art. 51 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/31

         Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – Cafés Pont/EUIPO – Giordano Vini (Art’s Cafè)
   (Sprawa T-309/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Art’s Cafè - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 i art. 51 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 293/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cafés Pont, SL (Sabadell, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Manresa Medina i J. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Giordano Vini SpA (Diano d’Alba, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Jacobacci i L. Ghedina)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 kwietnia 2016 r. (sprawa R 1110/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Giordano Vini a Cafés Pont.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Cafés Pont, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


title: Sprawa T-506/13: Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2014 r. – Urb Rulmenti Suceava przeciwko OHIM – Adiguzel (URB) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Wcześniejszy słowny krajowy znak wspólny URB i wcześniejszy graficzny krajowy znak wspólny URB — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak złej wiary po stronie właściciela wspólnotowego znaku towarowego — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak uprawnienia przez właściciela wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 — Brak naruszenia art. 72 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/24

         Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2014 r. – Urb Rulmenti Suceava przeciwko OHIM – Adiguzel (URB)
   (Sprawa T-506/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wcześniejszy słowny krajowy znak wspólny URB i wcześniejszy graficzny krajowy znak wspólny URB - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak złej wiary po stronie właściciela wspólnotowego znaku towarowego - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak uprawnienia przez właściciela wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 - Brak naruszenia art. 72 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2014/C 462/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Urb Rulmenti Suceava SA (Suczawa, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat I. Burdusel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock i N. Bambara, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Harun Adiguzel (Diosd, Węgry) (przedstawiciel: adwokat G. Bozocea)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 lipca 2013 r. (sprawa R 1309/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Urb Rulmenti Suceava SA a Harunem Adiguzelem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Urb Rulmenti Suceava SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Harun Adiguzel pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa T-158/17: Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2017 r. – Post Telecom/EIB

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/41

         Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2017 r. – Post Telecom/EIB
   (Sprawa T-158/17) (1)

   (2017/C 256/50)
   Język postępowania: francuski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa C-3/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Corte d'Appello di Cagliari (Włochy) wydanym w dniu 12 listopada 2004 r. w sprawie Gaetano Verdoliva przeciwko J.M. Van Der Hoeven B.N.

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Corte d'Appello di Cagliari (Włochy) wydanym w dniu 12 listopada 2004 r. w sprawie Gaetano Verdoliva przeciwko J.M. Van Der Hoeven B.N.
   (Sprawa C-3/05)
   (2005/C 69/12)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 6 stycznia 2005 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Corte d'Appello di Cagliari (Włochy) z dnia 12 listopada 2004 w sprawie Gaetano Verdoliva przeciwko J.M. Van Der Hoeven B.N. Corte d'Appello di Cagliari (Włochy) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               —

               Czy konwencja tworzy autonomiczne pojęcie „znajomości czynności sądowych”, czy odsyła do przepisów krajowych?

               —

               Czy z przepisów konwencji, a w szczególności z art. 36 można wywieść, że doręczenie postanowienia stwierdzającego wykonalność, o którym mowa w art. 36 konwencji, może zostać dokonane poprzez doręczenie zastępcze?

               —

               Czy znajomość treści postanowienia stwierdzającego wykonalność w przypadku jego niedoręczenia lub doręczenia wadliwego powoduje jednak, że biegnie termin przewidziany w tym przepisie, a jeśli nie, to czy należy rozumieć, że konwencja ogranicza sposoby powzięcia wiadomości o treści postanowienia stwierdzającego wykonalność?


title: Sprawa C-412/12: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/24

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej
   (Sprawa C-412/12)
   2012/C 366/43
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos, pełnomocnik, D. Düsterhaus, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Cypryjska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na podstawie art. 14 dyrektywy Rady 1999/31/WE (1) z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, ponieważ wszystkie miejsca niekontrolowanego zbytu odpadów funkcjonujące na terytorium cypryjskim nie zostały zamknięte lub dostosowane do wymogów dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Cypryjskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               Zgodnie z art. 14 dyrektywy 1999/31/WE istniejące składowiska odpadów, które już działały w momencie transpozycji dyrektywy do prawa krajowego, mogą nadal działać jedynie wtedy, gdy środki wymagane przez uregulowania europejskie zostały podjęte najpóźniej do dnia 16 lipca 2009 r.; w przeciwnym wypadku muszą one zostać zamknięte.

               —

               Same władze cypryjskie przyznały, że ze 115 miejsc niekontrolowanego zbytu odpadów (które z racji „niekontrolowanego” charakteru usuwania odpadów i zarządzania odpadami nie spełniają kryteriów art. 14 dyrektywy 1999/31/WE, w związku z czym nie mogą one kontynuować działalności), które działały już na terytorium cypryjskim, dwa nadal funkcjonują w prowincjach Nikozji i Limassol oraz że nie przewidują one ich zamknięcia przed połową 2015 r. lub początkiem 2016 r.

               —

               Zwraca się uwagę na to, że nastąpiła pewna poprawa w zarządzaniu odpadami na terytorium cypryjskim, niemniej stwierdzona poprawa nastąpiła ze znacznym opóźnieniem, ponieważ zgodnie z art. 14 dyrektywy 1999/31/WE wymagane środki powinny były zostać podjęte najpóźniej do dnia 16 lipca 2009 r. i mimo to, jak przyznają władze cypryjskie, dwa miejsca niekontrolowanego zbytu odpadów nadal działają bez kontroli i w ten sposób naruszenie art. 14 dyrektywy nadal ma miejsce i nie można oczekiwać położenia kresu temu naruszeniu przed upływem co najmniej kolejnych trzech lat.

      (1)  Dz.U. L 182, s. 1.


title: Sprawa C-568/15: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 2 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stuttgart – Niemcy) – Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV/comtech GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 2011/83/UE — Artykuł 21 — Porozumiewanie się z wykorzystaniem telefonu — Wykorzystanie przez przedsiębiorcę linii telefonicznej w celu umożliwienia konsumentom kontaktowania się w sprawie zawartej umowy — Zakaz stosowania taryfy wyższej niż taryfa podstawowa — Pojęcie „taryfy podstawowej”)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/5

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 2 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stuttgart – Niemcy) – Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV/comtech GmbH
   (Sprawa C-568/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2011/83/UE - Artykuł 21 - Porozumiewanie się z wykorzystaniem telefonu - Wykorzystanie przez przedsiębiorcę linii telefonicznej w celu umożliwienia konsumentom kontaktowania się w sprawie zawartej umowy - Zakaz stosowania taryfy wyższej niż taryfa podstawowa - Pojęcie „taryfy podstawowej”))
   (2017/C 121/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Stuttgart

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV

      Strona pozwana: comtech GmbH

      Sentencja

   Pojęcie „taryfy podstawowej”, którym posłużono się w art. 21 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, należy interpretować w ten sposób, że koszt dotyczącego zawartej umowy połączenia telefonicznego z eksploatowaną przez przedsiębiorcę linią obsługi serwisowej nie może przekraczać kosztu połączenia ze zwykłą linią geograficzną w sieci stacjonarnej lub w sieci ruchomej. Dopóki warunek ten jest spełniony, dopóty kwestia, czy ów przedsiębiorca czerpie zyski z eksploatacji takiej linii obsługi serwisowej, jest pozbawiona znaczenia.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa C-375/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberste Gerichtshof (Austria) w dniu 15 lipca 2015 r. – BAWAG PSK Bank für Arbeit und Wirtschaft und Österreichische Postsparkasse AG przeciwko Verein für Konsumenteninformation.

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberste Gerichtshof (Austria) w dniu 15 lipca 2015 r. – BAWAG PSK Bank für Arbeit und Wirtschaft und Österreichische Postsparkasse AG przeciwko Verein für Konsumenteninformation.
   (Sprawa C-375/15)
   (2015/C 354/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberste Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w postępowaniu odwoławczym: BAWAG PSK Bank für Arbeit und Wirtschaft und Österreichische Postsparkasse AG

      Strona pozwana w postępowaniu odwoławczym: Verein für Konsumenteninformation

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 41 ust. 1 dyrektywy 2007/64/WE (1) dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r.] w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o usługach płatniczych) w związku z art. 36 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w taki sposób, że (mająca postać elektroniczną) informacja, przekazywana w ramach [świadczenia usługi] bankowości elektronicznej (e-banking) z banku do skrzynki mailowej klienta, w efekcie czego klient ten może uzyskać dostęp do tej informacji klikając na nią już po zalogowaniu na stronie internetowej oferującej usługę bankowości elektronicznej (e-banking), jest dostarczana temu klientowi na trwałym nośniku?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:
               Czy art. 41 ust. 1 dyrektywy o usługach płatniczych w związku z art. 36 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w taki sposób, że w takim przypadku:

                           a)

                           wprawdzie informacja z banku została przekazana do dyspozycji klienta na trwałym nośniku, niemniej jednak nie została mu dostarczona, a tylko – udostępniona, czy

                           b)

                           mamy tu jedynie do czynienia z udostępnieniem informacji bez wykorzystania trwałego nośnika?

      (1)  Dyrektywa 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniająca dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylająca dyrektywę 97/5/WE (Dz.U. L 319, s. 1).


title: Sprawa C-184/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-184/09) (1)

   2010/C 51/51

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa T-500/08: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/43

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji
   (Sprawa T-500/08)
   (2009/C 32/84)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: E. Vahida, I. Metaxas-Maragkidis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, zgodnie z art. 230 i 231 WE, że dorozumiana decyzja Komisji odmawiająca dostępu do dokumentów, których udostępnienia zażądała skarżąca we wniosku z dnia 25 czerwca 2008 r., jest nieważna oraz uznanie decyzji Komisji z dnia 31 października 2008 r. odmawiającej udostępnienia tych samych dokumentów za nieistniejącą;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie, zgodnie z art. 230 i 231 WE, że decyzja Komisji z dnia 31 października 2008 r. odmawiająca dostępu do dokumentów, których udostępnienia zażądała skarżąca we wniosku z dnia 25 czerwca 2008 r., jest nieważna;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą; oraz

               —

               podjęcie wszelkich innych działań, jakie Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach niniejszej skargi skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącej, złożony na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 (1), o udostępnienie dokumentów dotyczących postępowania w sprawie pomocy państwa odnoszącego się do domniemanej pomocy państwa udzielonej poprzez zawarcie umowy z operatorem portu lotniczego Tampere-Pirkkala. Decyzja ta poprzedzała wydanie wyraźnej decyzji z dnia 31 października 2008 r. W niniejszej sprawie skarżąca dochodzi tytułem ewentualnym stwierdzenia nieważności wyraźnej decyzji.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są identyczne z tymi, które podniesiono w sprawie T-494/08 Ryanair przeciwko Komisji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145, s. 43.


title: Sprawa F-28/06: Skarga wniesiona w dniu  17 marca 2006 r.  — Sequeira Wandschneider przeciwko Komisji

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/19

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2006 r. — Sequeira Wandschneider przeciwko Komisji
   (Sprawa F-28/06)
   (2006/C 121/36)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Paulo Sequeira Wandschneider (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: G. Vandersanden i C. Ronzi, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.;

               —

               o ile okaże się to konieczne uchylenie decyzji oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego w dniu 5 września 2005 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanej tytułem odszkodowania za szkodę oraz zadośćuczynienia za krzywdę kwoty 5 000 EUR oszacowanej ex aequo et bono na z zastrzeżeniem jej powiększenia;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Komisji odpowiedzialny za prowadzenie postępowań dotyczących dumpingu kwestionuje ważność dotyczącego go sprawozdania w postępowaniu w sprawie oceny za rok 2004.
   W swej skardze twierdzi, że jego zwierzchnik dał mu oceny niższe niż na to zasługiwał z powodu odmowy przez niego uprzywilejowania w trakcie postępowań interesów przemysłu wspólnotowego.
   Następnie podnosi, że postępowanie prowadzące do sporządzenia dotyczącego go sprawozdania naruszało art. 43 regulaminu pracowniczego, ogólne przepisy wykonawcze do tego artykułu, przewodnik ws. oceny oraz regulamin wewnętrzny wspólnego komitetu ds. ocen. Strona pozwana naruszyła jego zdaniem także prawo skarżącego do obrony, a także jego prawo do rzeczywistego postępowania odwoławczego.
   Skarżący ocenia, że dotyczące go sprawozdanie dotknięte jest oczywistym błędem w ocenie oraz brakiem uzasadnienia, a także że pozwana naruszyła obowiązek staranności i dobrej administracji.
   Skarżący podnosi wreszcie nadużycie władzy w zakresie w jakim ocenienie go na poziomie niesatysfakcjonującym jest jedynie usiłowaniem odsunięcia go od stanowiska prowadzącego dochodzenie.