title: Sprawa F-126/07: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2007 r. — Van Beers przeciwko Komisji

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/57

         Skarga wniesiona w dniu 30 października 2007 r. — Van Beers przeciwko Komisji
   (Sprawa F-126/07)
   (2008/C 22/110)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Isabelle Van Beers (Woluwe-St-Etienne, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego nieuwzględniającej kandydatury skarżącej w procedurze certyfikacji w 2006 r.;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem art. 4 § 2 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 bis regulaminu pracowniczego, ponieważ jego skutkiem jest czy to wykluczenie uwzględnienia rzeczywistego poziomu zadań wykonywanych przez kandydata do certyfikacji, czy też utrzymanie rozróżnienia między wcześniejszymi kategoriami C* i B* po dniu 30 kwietnia 2006 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, będąca urzędnikiem Komisji w grupie zaszeregowania AST 6, zgłosiła swoją kandydaturę do procedury certyfikacji w postępowaniu w 2006 r. W dniu 29 marca 2007 r. organ powołujący potwierdził swoją decyzję z dnia 22 lutego 2007 r., na którą skarżąca wniosła zażalenie, stwierdzając, że definitywnie nie uwzględni jej kandydatury w procedurze certyfikacji w 2006 r.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi po pierwsze oczywisty błąd w ocenie.
   Ponadto podnosi ona niezgodność z prawem art. 4 § 2 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 bis regulaminu pracowniczego.
   W szczególności skarżąca podnosi naruszenie zasady równego traktowania, zasady niedyskryminacji i zasady proporcjonalności, zasady dobrej administracji i zasady ekspektatywy rozwoju kariery oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa T-228/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 czerwca 2008 r. — Malheiro przeciwko Komisji

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/30

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 czerwca 2008 r. — Malheiro przeciwko Komisji
   (Sprawa T-228/07) (1)

   (2008/C 183/59)

      Język postępowania: angielski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 24 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-237/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 22 maja 2015 r. – Minister for Justice and Equality/Francis Lanigan

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 22 maja 2015 r. – Minister for Justice and Equality/Francis Lanigan
   (Sprawa C-237/15)
   (2015/C 236/40)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister for Justice and Equality

      Strona pozwana: Francis Lanigan

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jaki jest skutek niezachowania terminów określonych w art. 17 decyzji ramowej z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (2002/584/WSiSW) (1) w związku z przepisem art. 15 tej decyzji ramowej?

               2)

               Czy niezachowanie terminów określonych w art. 17 decyzji ramowej z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (2002/584/WSiSW) powoduje powstanie praw po stronie osoby, która przebywała w areszcie w oczekiwaniu na decyzję o jej przekazaniu przez okres przekraczający te terminy?

      (1)  Dz.U. L 190, s. 1


title: Sprawa T-311/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 października 2006 r. — Buendía Sierra przeciwko Komisji (Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansowania za rok 2003 — Przyznanie punktów pierwszeństwa)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/13

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 października 2006 r. — Buendía Sierra przeciwko Komisji
   (Sprawa T-311/04) (1)

   (Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansowania za rok 2003 - Przyznanie punktów pierwszeństwa)
   (2006/C 310/25)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: José Luis Buendía Sierra (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: M. van der Woude i V. Landes, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid iV. Joris, pełnomocnicy, wspierani przez D. Waelbroecka, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie:

               —

               decyzji dyrektora generalnego Służby Prawnej o przyznaniu skarżącemu jeden tylko punkt pierwszeństwa dyrekcji generalnej w postępowaniu w sprawie awansowania za rok 2003 doręczonej w dniu 2 lipca 2003 r., potwierdzonej decyzją organu powołującego doręczoną w dniu 16 grudnia 2003 r.;

               —

               decyzji organu powołującego o nieprzyznaniu skarżącemu żadnego specjalnego punktu specjalnego pierwszeństwa za dodatkową działalność w interesie instytucji w postępowaniu w sprawie awansowania za rok 2003, doręczoną w systemie Sysper 2 w dniu 16 grudnia 2003 r.;

               —

               następujących decyzji: organu powołującego, przyznającej skarżącemu łącznie 20 punktów w postępowaniu w sprawie awansowania za rok 2003, listy zasług urzędników grupy zaszeregowania A5 w postępowaniu w sprawie awansowania za rok 2003 opublikowanej w Biuletynie administracyjnym nr 69-2003 z dnia 13 listopada 2003 r.; listy urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A4 w postępowaniu w sprawie awansowania za rok 2003 opublikowanej w Biuletynie administracyjnym nr 73-2003 z dnia 27 listopada 2003 r. i oraz, w każdym razie, decyzji o odmowie wpisania jego nazwiska na te listy;

               —

               na ile to konieczne, decyzji organu powołującego z dnia 15 czerwca 2004 r. o nieuwzględnieniu zażalenia skarżącego z dnia 12 lutego 2004 r.

         obciążenie kosztami strony pozwanej
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzje Komisji o przyznaniu skarżącemu łącznie 20 punktów oraz o niewpisaniu do na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A4 w postępowaniu w sprawie awansowania za rok 2003 zostają uchylone.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Koszty postępowania pokrywa Komisja.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa C-522/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 19 listopada 2012 r. — Tevfik Isbir przeciwko DB Services GmbH

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 19 listopada 2012 r. — Tevfik Isbir przeciwko DB Services GmbH
   (Sprawa C-522/12)
   2013/C 32/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tevfik Isbir

      Strona pozwana: DB Services GmbH.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „minimalne stawki płacy” zawarte w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 96/71/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że oznacza ono świadczenie wzajemne pracodawcy za takie świadczenie pracy przez pracownika, które zgodnie z wymienionymi w art. 3 ust. 1 zdanie pierwsze przepisami prawnymi lub administracyjnymi lub umowami zbiorowymi ma być wynagrodzone w całości i wyłącznie według uzgodnionego w układzie zbiorowym wynagrodzenie minimalne („zwykłe świadczenie”) i w związku z tym jedynie takie świadczenia pracodawcy mogą zostać zaliczone na poczet zobowiązania do wypłaty wynagrodzenia minimalnego, które wynagradzają to zwykłe świadczenie i muszą być oddane do dyspozycji pracownika najpóźniej w przewidzianym terminie wypłaty wynagrodzenia za dany okres?

               2)

               Czy pojęcie „minimalne stawki płacy” zawarte w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 96/71/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono przepisom i praktykom krajowym, zgodnie z którymi świadczenia pracodawcy nie są uważane za część minimalnej płacy i w związku z tym nie podlegają zaliczeniu na poczet spełnienia roszczenia o wypłatę minimalnego wynagrodzenia, jeśli pracodawca wykonuje te świadczenia na podstawie zobowiązania wynikającego z układu zbiorowego,

                           —

                           które zgodnie z wolą stron układu zbiorowego i ustawodawcy krajowego mają na celu powiększania majątku pracowników,
                           i w tym celu

                           —

                           pracodawca wpłaca długoterminowo na rzecz pracowników miesięczne świadczenia, na przykład jako wkłady oszczędnościowe, jako wkład na potrzeby budowy lub nabycia domów mieszkalnych albo jako składka na kapitałowe ubezpieczenie na życie, oraz

                           —

                           są one wspierane poprzez dopłaty państwowe albo przywileje podatkowe, oraz

                           —

                           pracownicy mogą dysponować tymi wkładami dopiero po upływie wieloletniego okresu, oraz

                           —

                           wysokość wkładów jako określonych kwot miesięcznych zależy wyłącznie od uzgodnionego okresu zatrudnienia, nie zaś od wynagrodzenia za pracę („płatności na pracowniczy fundusz oszczędnościowy”)?

      (1)  Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, Dz.U. L 18, s. 1


title: Sprawa F-25/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 grudnia 2010 r. — Bleser przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych zasad — Artykuły 2 i 13 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Zasada przejrzystości — Zasada zgodności pomiędzy grupą zaszeregowania a stanowiskiem — Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek — Obowiązek staranności — Zasada dobrej administracji — Zasady pewności prawa i niedziałania prawa wstecz — Reguła zakazu reformatio in pejus — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Zasada dobrej wiary — Zasada patere legem quam ipse fecisti)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/18

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 grudnia 2010 r. — Bleser przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-25/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych zasad - Artykuły 2 i 13 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Zasada przejrzystości - Zasada zgodności pomiędzy grupą zaszeregowania a stanowiskiem - Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek - Obowiązek staranności - Zasada dobrej administracji - Zasady pewności prawa i niedziałania prawa wstecz - Reguła zakazu reformatio in pejus - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Zasada dobrej wiary - Zasada patere legem quam ipse fecisti)
   2011/C 38/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Thomas Bleser (Nittel, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Goergen i M. Wehrheim)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Schauss, pełnomocnik, następnie A. V. Placco i M. Glaeser, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i M. Simm, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości dotyczącej zaszeregowania skarżącego, wpisanego na listę rezerwy kadrowej przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego, w oparciu o mniej korzystne jego postanowienia (art. 12 załącznika XIII do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 723/2004 zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników) — Wniosek o odszkodowanie.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007, s. 36.


title: Sprawa T-169/09: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2009 r. — Vidieffe przeciwko OHIM — Ellis International Group Holdings (GOTHA)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/57

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2009 r. — Vidieffe przeciwko OHIM — Ellis International Group Holdings (GOTHA)
   (Sprawa T-169/09)
   2009/C 141/115
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Vidieffe Srl (Bolonia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Lamandini, D. De Pasquale i M. Pappalardo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Perry Ellis International Group Holdings Ltd

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 lutego 2009 r., z powodu naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 11 s 1) [zastąpionego przez rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L 78 s 1] lub nadużycia kompetencji, w części, w której decyzja ta częściowo uwzględnia odwołanie i uchyla decyzję Wydziału Sprzeciwów OHIM, w zakresie w jakim odrzucała ona sprzeciw dotyczący „skóry i imitacji skóry, wyrobów z tych materiałów nieujętych w innych klasach; waliz i toreb podróżnych; parasolek, parasoli i lasek”, należących do klasy 18, i wszystkich towarów należących do klasy 25, a w efekcie całkowite utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez Wydział Sprzeciwów OHIM w dniu 22 lutego 2008 r. w ramach postępowania B 909 350;

               —

               nakazanie OHIM podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania się do orzeczenia Sądu;

               —

               obciążenie OHIM i Perry Ellis wszelkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „GOTHA” (zgłoszenie nr 3 665 957) dla towarów należących do klas 18 i 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Perry Ellis International Group Holdings, Limited

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy „gotha” (nr 2 896 199) dla towarów należących do klas 3, 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), a w każdym razie nadużycie kompetencji w drodze stwierdzenia, że w przypadku oznaczeń, które nie mogą zostać pomylone, zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1)


title: Sprawa T-579/13: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2013 r. — Istituto Di Vigilanza Dell'Urbe przeciwko Komisji

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/18

         Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2013 r. — Istituto Di Vigilanza Dell'Urbe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-579/13)
   2013/C 377/42
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Istituto Di Vigilanza Dell'Urbe SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: D. Dodaro i S. Cianciullo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że oferta wybranego oferenta Città di Roma Metronotte s.r.l. nie jest zgodna ze szczególnymi przepisami dotyczącymi przetargu, a w szczególności z pkt 5.2 specyfikacji warunków zamówienia, według którego oferty powinny być zredagowane zgodnie z „europejskim i krajowym prawem pracy stosowanym w dziedzinie przejęcia przedsiębiorstw, w szczególności zgodnie z dyrektywą 2001/23/WE i przepisami krajowymi dokonującymi jej transpozycji” ze szczególnym uwzględnieniem „przepisów dotyczących ochrony praw pracowniczych w przypadku zmiany pracodawcy w wyniku prawnego przeniesienia własności”;

               —

               stwierdzenie, że oferta przedstawiona przez Città di Roma Metronotte s.r.l. narusza w sposób obiektywny zasadę równego traktowania i konkurencji i jest zatem sprzeczna z przepisami zawartymi w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, którego motyw 41 stanowi, że „celem procedur udzielania zamówień jest zaspokojenie potrzeb instytucji na najlepszych możliwych warunkach, przy jednoczesnym zagwarantowaniu równego dostępu do zamówień publicznych i przestrzeganiu zasad przejrzystości i niedyskryminacji”;

               —

               stwierdzenie w związku z tym nieważności decyzji o udzieleniu zamówienia Città di Roma Metronotte s.r.l. oraz umowy zawartej ewentualnie z tą ostatnią;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji przedstawicielstwa Komisji Europejskiej we Włoszech nr ARES (2013) 2936015 z dnia 27 sierpnia 2013 r., której przedmiotem jest „PO/2013-11-SEC/ROM — Międzyinstytucjonalne zaproszenie do składania ofert na usługi ochrony i obsługi recepcji w Domach Unii Europejskiej w Rzymie i Mediolanie — Część 1 Przedstawicielstwo Unii Europejskiej i Biuro Informacyjne Parlamentu Europejskiego w Rzymie”, i na mocy której odrzucono ofertę skarżącej.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu szczególnych przepisów dotyczących przetargu i zasady równego traktowania.

                           —

                           zostało w tym względzie podniesione, że szczególne przepisy przewidywały, iż podmiot któremu udzielono zamówienia na usługi powinien przejąć personel, zatrudniając zaprzysiężonych strażników zatrudnionych przez ustępujące przedsiębiorstwo w tym samym miejscu; oraz że

                           —

                           potwierdzając implicite udzielenie zamówienia pozwana naruszyła zasadę równego traktowania, która zakłada przyjęcie i stosowanie w sposób bezstronny jasnych i jednolitych dla wszystkich uczestników zasad przetargowych.

               2)

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu rozporządzenia Komisji Europejskiej (UE) nr 1268/2012.

                           —

                           zostało w tym względzie podniesione naruszenie ustanowionej w art. 2 dyrektywy 2004/18/WE zasady równego traktowania oferentów oraz zasad wyrażonych we wskazanej dyrektywie mających zapewnić zachowanie przejrzystości i konkurencji jak również przepisów obowiązujących w dziedzinie ochrony pracy; oraz, że

                           —

                           wyłącznie niezachowanie szczególnych zasad przetargowych, układu zbiorowego oraz zasad wspólnotowych i krajowych gwarantujących ochronę pracowników, które zostały zachowane przez innych oferentów umożliwiło podmiotowi, któremu udzielono zamówienia przedstawienie oferty najkorzystniejszej ekonomicznie.


title: Sprawa T-206/17: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2017 r. – Argus Security Projects/Komisja i EUBAM

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/33

         Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2017 r. – Argus Security Projects/Komisja i EUBAM
   (Sprawa T-206/17)
   (2017/C 195/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Argus Security Projects (Limassol, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Komisja Europejska, Misja Unii Europejskiej dotycząca pomocy granicznej (EUBAM) w Libii

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EUBAM Lybia z dnia 24 stycznia 2017 r. zastępującej decyzję pierwotną z dnia 16 lutego 2014 r. o niewybraniu oferty przedstawionej przez spółkę Argus w ramach przetargu odnoszącego się do świadczenia usług z zakresu bezpieczeństwa w ramach misji Unii Europejskiej dotyczącej pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii (umowa EUBAM-13-020) i udzieleniu zamówienia spółce Garda;

               —

               obciążenie stron pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 110 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1), zasad określonych w dokumentacji przetargowej odnoszących się do udzielenia zamówienia, w szczególności pkt 4.1 i 12.1 instrukcji dla oferentów oraz zasad równego traktowania oferentów i niedyskryminacji. Ten zarzut podzielony jest na trzy części:

                           —

                           pierwsza część dotyczy braku mobilizacji zasobów technicznych i operacyjnych zgodnych z warunkami przetargu;

                           —

                           druga część dotyczy braku mobilizacji zasobów ludzkich zgodnych z warunkami przetargu;

                           —

                           trzecia część dotyczy braku wiarygodności planu mobilizacji i wzięcia pod uwagę wcześniejszego doświadczenia oferentów w nieprzyjaznym środowisku.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy istotnej zmiany pierwotnych warunków zamówienia i naruszenia zasady równego traktowania. Ten zarzut podzielony jest na dwie części:

                           —

                           pierwsza część dotyczy oceny zasobów ludzkich;

                           —

                           druga część dotyczy oceny zasobów technicznych i planu mobilizacji.


title: Sprawa T-146/06: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2006 r. — SANOFI AVENTIS przeciwko OHIM — G.D. SEARLE ( ATURION )

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/23

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2006 r. — SANOFI AVENTIS przeciwko OHIM — G.D. SEARLE („ATURION”)
   (Sprawa T-146/06)
   (2006/C 190/41)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: SANOFI AVENTIS, S.A. (Paryż, Francja) (Przedstawiciele: E. Armijo Chavarri i A. Castán Pérez-Gómez, abogados)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: G.D. SEARLE LLC
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lutego 2006 r. w sprawie R 227/2005-1,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: G.D. SEARLE LLC

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ATURION” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie nr 1.662.311
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy słowny znak towarowy „URION” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94, ponieważ rozpatrywane znaki towarowe mogą stwarzać prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd.


title: Sprawa C-461/05: Skarga wniesiona w dniu  23 grudnia 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/18

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii
   (Sprawa C-461/05)
   (2006/C 48/35)
   Język postępowania: duński
   W dniu 23 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez G. Wilmsa i H.C. Støvlbæka działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Danii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że odmawiając obliczenia i zapłaty środków własnych, które nie zostały pobrane ze względu na bezcłowy przywóz sprzętu wojskowego oraz odmawiając zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty środków własnych, które nie zostały udostępnione Komisji, Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia nr 1552/89 w zakresie dotyczącym okresu do dnia 31 marca 2000 r. i na mocy art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia nr 1150/2000 po tej dacie,

               2.

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja jest zdania, że Dania uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1552/89 w zakresie dotyczącym okresu do dnia 31 marca 2000 r. włącznie i na mocy art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1150/2000 w zakresie dotyczącym okresu od dnia 1 czerwca 2000 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. ze względu na brak zapłaty środków własnych w związku z przywozem sprzętu wojskowego.
   To naruszenie Traktatu trwało do dnia wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 150/2003, czyli do dnia 1 stycznia 2003 r. Zgodnie z tym rozporządzeniem, stosowanie ceł przywozowych na niektóre rodzaje sprzętu wojskowego może być od tego dnia zawieszone pod wyszczególnionymi warunkami.
   Zdaniem Komisji, Państwo Członkowskie, które nie zastosowało się do przepisów prawa wspólnotowego w zakresie ceł, co doprowadziło do utraty środków własnych, jest zobowiązane do zapłaty na rzecz Wspólnoty kwoty odpowiadającej tej stracie. Zgodnie z art. 11 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1552/89 oraz zgodnie z art. 11 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1150/2000, możliwe jest również nałożenie odsetek za zwłokę.
   Na podstawie art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1552/89 i na podstawie art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1150/2000, władze duńskie powinny były w przepisanym terminie obliczyć i odpowiednio zaksięgować kwotę należności przywozowych zgodnie z art. 217 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz udostępnić te kwoty Komisji.
   Komisja uważa, że pomimo wezwań, Dania nie przeprowadziła obliczeń koniecznych do ustalenia tych kwot, które nie zostały zapłacone na rzecz Wspólnoty jako środki własne ze względu na naruszenie Traktatu powstałe w roku 1998.
   Komisja podnosi również, że kwoty odpowiadające niniejszemu długowi celnemu nie zostały udostępnione Komisji przed dniem 31 marca 2002 r.
   Komisja podnosi zatem, że nie ustalając środków własnych w odniesieniu do przywozu sprzętu wojskowego i nie udostępniając tych środków Komisji, Dania uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1552/89 i na podstawie art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1150/2000.


title: Sprawa T-301/09: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2012 r. — IG Communications przeciwko OHIM — Citigroup i Citibank (CITIGATE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CITIGATE — Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe i wspólnotowe znak towarowe zawierające element „citi” — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Rodzina znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/12

         Wyrok Sądu z dnia 26 września 2012 r. — IG Communications przeciwko OHIM — Citigroup i Citibank (CITIGATE)
   (Sprawa T-301/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CITIGATE - Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe i wspólnotowe znak towarowe zawierające element „citi” - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Rodzina znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 343/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: IG Communications Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Edenborough, QC, i R. Beard, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Citigroup, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) i Citibank, NA (Nowy Jork) (przedstawiciele: początkowo adwokaci V. von Bombard i A. Renck oraz H. O’Neill, solicitor, następnie adwokaci V. von Bomhard i A. Renck)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 kwietnia 2009 r. (sprawa R 821/2005-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Citigroup, Inc. i Citibank, NA z jednej strony a IG Communications Ltd z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               IG Communications Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Sprawa T-812/14: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2014 r. – BPC LUX 2 i in./Komisja

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/60

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2014 r. – BPC LUX 2 i in./Komisja
   (Sprawa T-812/14)
   (2015/C 046/78)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BPC Lux 2 Sàrl (Senningerberg, Luksemburg), BPC UKI LP (George Town, Kajmany), Bennett Offshore Restructuring Fund, Inc. (George Town, Kajmany), Bennett Restructuring Fund LP (Wilmington, Stany Zjednoczone), Queen Street Fund Ltd (George Town, Kajmany), BTG Pactual Global Emerging Markets and Macro Master Fund LP (George Town, Kajmany), BTG Pactual Absolute Return II Master Fund LP (George Town, Kajmany), CSS LLC (Chicago, Stany Zjednoczone), Beltway Strategic Opportunities Fund LP (George Town, Kajmany), EJF Debt Opportunities Master Fund LP (George Town, Kajmany), EJF DO Fund (Cayman) LP (George Town, Kajmany), TP Lux HoldCo (Luksemburg, Luksemburg), VR Global Partners LP (George Town, Kajmany), Absalon II Ltd (Dublin, Irlandia), CenturyLink, Inc. Defined Benefit Master Trust (Denver, Stany Zjednoczone), City of New York Group Trust (Nowy Jork, Stany Zjednoczone), Dignity Health (San Francisco, Stany Zjednoczone), GoldenTree Asset Management Lux Sàrl (Luksemburg, Luksemburg), GoldenTree High Yield Value Fund Offshore 110 Two Ltd (Dublin, Irlandia), San Bernardino County Employees Retirement Association (San Bernardino, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Webber i M. Steenson, Solicitors oraz P. Fajardo, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 sierpnia 2014 r. w sprawie niepodnoszenia zastrzeżeń wobec środka notyfikowanego przez Portugalię dotyczącego restrukturyzacji Banco Espirito Santo S.A. (BES), w postępowaniu SA.39250; oraz

               —

               nakazanie Komisji pokrycia kosztów postępowania poniesionych przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżące twierdzą, że Komisja popełniła błędy co do prawa, błędy w ocenie okoliczności faktycznych oraz błędy proceduralne, ponieważ w sposób oczywisty nieprawidłowo oceniła rozwiązanie alternatywne, w szczególności w zakresie możliwości wykorzystania w ramach restrukturyzacji BES kapitału prywatnego.

                           —

                           Komisja naruszyła liczne wymogi Komunikatu dotyczącego sektora bankowego, ponieważ nie dokonała w ogólne oceny lub, alternatywnie, nie przedstawiła uzasadnienia w odniesieniu do okoliczności, czy: a) pomoc została ograniczona do koniecznego minimum, b) kapitał prywatny został wykorzystany w maksymalnym stopniu, c) miał zastosowanie wyjątek od wymogu, że posiadacze podległych wierzytelności przyczyniają się w pełni, ze względu na fakt, że mogłoby to zagrozić stabilności finansowej lub doprowadzić do nieproporcjonalnych rezultatów, oraz d) przestrzegana była zasada niepogarszania sytuacji wierzycieli.

                           —

                           Komisja nie zbadała rozwiązania alternatywnego, a tym samym dokonała nieprawidłowego założenia faktycznego, że jedyną alternatywą dla zgłoszonych środków jest likwidacja BES. Komisja nie uwzględniła dowodu potwierdzającego, że był dostępny nowy kapitał prywatny, który mógł obniżyć pomoc państwa wymaganą przez zgłoszony środek.

                           —

                           Komisja miała obowiązek wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające na mocy art. 108 ust. 2 TFEU. Nie czyniąc tego, Komisja naruszyła prawa procesowe skarżących przysługujące im na mocy tego postanowienia.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła ich prawa procesowe, ponieważ nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego.

                           —

                           Zgłoszenie, rozważane obiektywnie, zrodziło poważne trudności w zakresie oceny w odniesieniu zarówno do okoliczności faktycznych jak i prawa.

                           —

                           Badanie wstępne przeprowadzone przez Komisję, które trwało jedną niedzielę, nie mogło być pełne ani wystarczające, biorąc pod uwagę znaczenie i złożony charakter przedmiotu dochodzenia.

                           —

                           Komisja miała powody, aby sądzić, że przedstawione jej informacje mogą być niewiarygodne lub że co najmniej wymagają weryfikacji zanim zostaną uznane za wiarygodne.

                           —

                           Komisja nie uwzględniła ust. 50–53 Komunikatu dotyczącego sektora bankowego, które ustanawiają dwuetapowy proces ratowania i restrukturyzacji w odniesieniu do pilnych sytuacji, takich jak sytuacja w jakiej znalazł się BES.

                           —

                           Komisja miała obowiązek wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego. Nie czyniąc tego, pozbawiła skarżących, jako zainteresowane strony, jakiejkolwiek możliwości uczestniczenia w postępowaniu, co narusza ich prawa procesowe przysługujące im na mocy art. 108 ust. 2 TFEU.


title: Sprawa T-657/11: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2012 r. — Technion i Technion Research & Development Foundation przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Szósty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji — Pismo zapowiadające zamiar Komisji odzyskania kwot dostosowanych w wykonaniu umowy o finansowaniu badań naukowych — Akty nierozerwalnie związane z umową — Niedopuszczalność)

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/10

         Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2012 r. — Technion i Technion Research & Development Foundation przeciwko Komisji
   (Sprawa T-657/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Szósty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Pismo zapowiadające zamiar Komisji odzyskania kwot dostosowanych w wykonaniu umowy o finansowaniu badań naukowych - Akty nierozerwalnie związane z umową - Niedopuszczalność)
   2012/C 319/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Technion — Israel Institute of Technology (Hajfa, Izrael) i Technion Research & Development Foundation Ltd (Hajfa) (przedstawiciele: D. Grisay i D. Piccininno, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Calciu i F. Moro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 19 października 2011 r. zapowiadającego sporządzenie noty obciążeniowej w celu odzyskania kwoty w wysokości 97 106,72 EUR odpowiadającej kwotom dostosowanym w związku z umową nr 034984 (Mosaica) na podstawie ustaleń audytu finansowego dotyczącego w szczególności tej umowy zawartej w ramach szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniającego się do urzeczywistnienia europejskiej przestrzeni badań i innowacji (2002-2006).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Technion — Israel Institute of Technology i Technion Research & Development Foundation Ltd zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawa C-522/11: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 marca 2013 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Lecce — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Abdoulowi Khadremu Mbayemu (Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2008/115/WE — Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich — Uregulowanie krajowe przewidujące sankcje karne w przypadku nielegalnego pobytu)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/16

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 marca 2013 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Lecce — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Abdoulowi Khadremu Mbayemu
   (Sprawa C-522/11) (1)

   (Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2008/115/WE - Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Uregulowanie krajowe przewidujące sankcje karne w przypadku nielegalnego pobytu)
   2013/C 156/25
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Giudice di pace di Lecce

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Abdoul Khadre Mbaye

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Ufficio del Giudice di Pace di Lecce — Wykładnia art. 2 ust. 2 lit. b) oraz art. 6, art. 7 i art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98) — Krajowe przepisy prawne przewidujące grzywnę w wysokości 5 000 do 10 000 EUR dla cudzoziemca, który nielegalnie wjechał na terytorium krajowe tudzież nielegalnie na nim przebywał — Dopuszczalność występku nielegalnego pobytu — Dopuszczalność zastosowania, jako środka zastępczego wobec grzywny, natychmiastowego wydalenia na okres przynajmniej 5 lat

      Sentencja

               1)

               Obywatele państw trzecich ścigani lub skazani za występek nielegalnego pobytu, przewidziany w uregulowaniu państwa członkowskiego nie mogą — w przypadku samego tylko występku nielegalnego pobytu — zostać wyłączeni z zakresu zastosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich na podstawie art. 2 ust. 2 lit. b) tej dyrektywy.

               2)

               Dyrektywa 2008/115 nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak to znajdujące zastosowanie w postępowaniu głównym, które w przypadku nielegalnego pobytu obywateli państw trzecich przewiduje karę grzywny, którą można zastąpić karą wydalenia, jeżeli ta możliwość zastąpienia może być zastosowana jedyne wtedy, gdy sytuacja zainteresowanego odpowiada znamionom jednej z sytuacji określonych w art. 7 ust. 4 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 370 z 17.12.2011


title: Sprawa T-57/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 września 2009 r. — E.ON Ruhrgas i E.ON Földgáz Trade przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Konkurencja — Koncentracje — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem — Zobowiązania — Pisma Komisji dotyczące zobowiązań — Akty niezaskarżalne — Niedopuszczalność)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/64

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 września 2009 r. — E.ON Ruhrgas i E.ON Földgáz Trade przeciwko Komisji
   (Sprawa T-57/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Koncentracje - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem - Zobowiązania - Pisma Komisji dotyczące zobowiązań - Akty niezaskarżalne - Niedopuszczalność)
   2009/C 267/114
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: E.ON Ruhrgas International AG (Essen, Niemcy) i E.ON Földgáz Trade Zrt (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: G. Wiedemann i T. Lübbig, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bouquet i V. Di Bucci, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji zawartych rzekomo w pismach Komisji z dnia 19 grudnia 2006 r. i z dnia 16 stycznia 2007 r. dotyczących zobowiązań przyjętych przez E.ON Ruhrgas International AG, wskazanych w art. 3 decyzji Komisji z dnia 21 grudnia 2005 r., w której Komisja uznała koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem i porozumieniem EOG (sprawa COMP/M.3696 — E.ON/MOL).

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               E.ON Ruhrgas International AG i E.ON Földgáz Trade Zrt pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-365/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Association française des entreprises privées (AFEP ) i in./Ministre des finances et des comptes publics. Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system opodatkowania stosowany w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich — Dyrektywa 2011/96/UE — Zapobieganie podwójnemu opodatkowaniu — Dopłata do podatku dochodowego od osób prawnych w wysokości 3 %

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/18

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Association française des entreprises privées (AFEP ) i in./Ministre des finances et des comptes publics.
   (Sprawa C-365/16) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system opodatkowania stosowany w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich - Dyrektywa 2011/96/UE - Zapobieganie podwójnemu opodatkowaniu - Dopłata do podatku dochodowego od osób prawnych w wysokości 3 %)
   (2017/C 239/24)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Association française des entreprises privées (AFEP), Axa, Compagnie générale des établissements Michelin, Danone, ENGIE, dawniej GDF Suez, Eutelsat Communications, LVMH Moët Hennessy-Louis Vuitton SA, Orange SA, Sanofi SA, Suez Environnement Company, Technip, Total SA, Vivendi, Eurazeo, Safran, Scor SE, Unibail-Rodamco SE, Zodiac Aerospace

      Strona pozwana: Ministre des finances et des comptes publics

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 1 lit a) dyrektywy Rady 2011/96/UE z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 2014/86/UE z dnia 8 lipca 2014 r. należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on przepisowi podatkowemu ustanowionemu przez państwo członkowskie spółki dominującej, takiemu jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym, przewidującemu, że wypłata dywidendy przez spółkę dominującą podlega opodatkowaniu podatkiem, którego podstawę stanowi kwota wypłaconej dywidendy, w tym dywidendy pochodzącej od spółek zależnych tej spółki niebędących rezydentami.

      (1)  Dz.U. C 335 z 12.09.2016.


title: Sprawa C-600/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ kapitału — Opodatkowanie dywidend i odsetek wypłacanych na rzecz funduszy emerytalnych i kas emerytalnych — Traktowanie dywidend i odsetek wypłacanych na rzecz podmiotów niebędących rezydentami — Odliczenie kosztów działalności bezpośrednio związanych z uzyskaniem dochodu w formie dywidend i odsetek — Ciężar dowodu)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-600/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ kapitału - Opodatkowanie dywidend i odsetek wypłacanych na rzecz funduszy emerytalnych i kas emerytalnych - Traktowanie dywidend i odsetek wypłacanych na rzecz podmiotów niebędących rezydentami - Odliczenie kosztów działalności bezpośrednio związanych z uzyskaniem dochodu w formie dywidend i odsetek - Ciężar dowodu)
   2013/C 26/05
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Mölls, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i N. Rouam, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i C. Schillemans, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: M. Pere, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i S. Johannesson, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: H. Walker, pełnomocnik, wspierany przez G. Facennę, barrister)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 63 TFUE i art. 40 porozumienia EOG — Krajowe uregulowanie dotyczące opodatkowania dywidend i odsetek wypłacanych na rzecz funduszy emerytalnych i kas emerytalnych, zastrzegające pewne korzyści podatkowe wyłącznie dla dywidend i odsetek wypłacanych na rzecz podmiotów będących rezydentami.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Republikę Federalną Niemiec.

               3)

               Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa C-16/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Törvényszék (Węgry) w dniu 13 stycznia 2012 r. — HERMES Hitel és Faktor Zrt. przeciwko Nemzeti Földalapkezelő Szervezet

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Törvényszék (Węgry) w dniu 13 stycznia 2012 r. — HERMES Hitel és Faktor Zrt. przeciwko Nemzeti Földalapkezelő Szervezet
   (Sprawa C-16/12)
   2012/C 126/06
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Gyulai Törvényszék

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: HERMES Hitel és Faktor Zrt.

      Strona pozwana: Nemzeti Földalapkezelő Szervezet

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni zasad pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań, uważanych za zasady podstawowe prawa Unii, należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie ustanawianiu przez państwo członkowskie przepisów, które zmieniają — ze szkodą dla drugiej strony umowy — treść umowy zawartej przez państwo członkowskie występujące w charakterze właściciela poprzez zakwalifikowanie przedmiotu umowy jako niezbywalny i uniemożliwienie w ten sposób drugiej stronie wykonanie praw wynikających z umowy?

               2)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze — czy sąd krajowy, zgodnie z zasadą lojalności wspólnotowej ustanowioną w art. 4 ust. 3 TUE oraz z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ma obowiązek odstąpienia od stosowania przepisu krajowego kwalifikującego przedmiot umowy jako niezbywalny i wbrew brzmieniu przepisu krajowego orzec, że przedmiot umowy jest zbywalny?


title: Sprawa T-29/13: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2013 r. — AbbVie i in. przeciwko EMA

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/26

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2013 r. — AbbVie i in. przeciwko EMA
   (Sprawa T-29/13)
   2013/C 79/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AbbVie, Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone); i AbbVie Ltd (Maidenhead, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: P. Bogaert, G. Berrisch, lawyers, i B. Kelly, Solicitor)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków EMA/685471/2012 z dnia 5 listopada 2012 r. w sprawie udzielenia dostępu do dokumentów z akt pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego oraz

               —

               Obciążenie Europejskiej Agencji Leków kosztami niniejszego postępowania w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy stwierdzenia nieważności na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE decyzji Europejskiej Agencji Leków EMA/685471/2012 z dnia 5 listopada 2012 r. w sprawie udzielenia dostępu do dokumentów z akt pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie przejrzystości oraz podstawowego prawa skarżącej do ochrony poufnych informacji handlowych.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia w decyzji obowiązku uzasadnienia zastosowania art. 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie przejrzystości.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia w decyzji zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia w decyzji dyrektywy nr 2001/29/WE (1) w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, praw podstawowych chroniących prawo własności w tym prawo autorskie oraz zasad proporcjonalności i dobrej administracji, ponieważ dostępu udzielono przez dostarczenie kopii dokumentów.

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).


title: Sprawa T-539/10: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Acino przeciwko Komisji (Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Zawieszenie wprowadzenia do obrotu i wycofanie pewnych partii produktów leczniczych zawierających substancję czynną „Clopidogrel” — Zmiana warunków pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych — Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 i dyrektywa 2001/83/WE — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/32

         Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Acino przeciwko Komisji
   (Sprawa T-539/10) (1)

   (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Zawieszenie wprowadzenia do obrotu i wycofanie pewnych partii produktów leczniczych zawierających substancję czynną „Clopidogrel” - Zmiana warunków pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych - Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 i dyrektywa 2001/83/WE - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 114/51
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Acino AG, wcześniej Acino Pharma GmbH (Miesbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Buchner i E. Burk)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Silos, G. Wilms, B.-R. Killmann i M. Šimerdová, następnie B.-R. Killmann i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 marca 2010 r. i z dnia 16 września 2010 r. dotyczących zawieszenia wprowadzenia do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi zawierających substancję czynną „Clopidogrel” produkowaną przez określony zakład i wycofania pewnych partii tych produktów leczniczych z rynku oraz na mocy których zmieniono warunki pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i zakazano wprowadzenia do obrotu wyżej wymienionych produktów leczniczych.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone zakresie, w jakim skarga jest skierowana przeciwko decyzjom Komisji C(2010) 2204 i C(2010) 2208 z dnia 29 marca 2010 r. oraz przeciwko decyzjom Komisji C(2010) 6429 i C(2010) 6436 z dnia 16 września 2010 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Acino AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 284 z 20.11.2004

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/55

         (2004/C 300/108)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 284 z 20.11.2004.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 273 z 6.11.2004.

      Dz.U. C 262 z 23.10.2004.

      Dz.U. C 251 z 9.10.2004.

      Dz.U. C 239 z 25.9.2004.

      Dz.U. C 228 z 11.9.2004.

      Dz.U. C 217 z 28.8.2004.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa T-441/16: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2016 r. – Tetra Pharm (1997)/EUIPO – Sebapharma (SeboCalm)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/23

      Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2016 r. – Tetra Pharm (1997)/EUIPO – Sebapharma (SeboCalm)
      (Sprawa T-441/16)
      (2016/C 364/24)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tetra Pharm (1997) Ltd (Tel Awiw, Izrael) (przedstawiciel: adwokat A. Gorzkiewicz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sebapharma GmbH & Co. KG (Boppard, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SeboCalm” – zgłoszenie nr 12 014 461

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 maja 2016 r. w sprawie R 852/2015-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2, art. 75 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-146/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Republika Estonii) w dniu 25 marca 2011 r. — AS Pimix (w likwidacji) przeciwko Maksu — ja Tolliameti Lõuna maksu — ja tollikeskus; Põllumajandusministeerium

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Republika Estonii) w dniu 25 marca 2011 r. — AS Pimix (w likwidacji) przeciwko Maksu — ja Tolliameti Lõuna maksu — ja tollikeskus; Põllumajandusministeerium
   (Sprawa C-146/11)
   2011/C 160/15
   Język postępowania: estoński

      Sąd krajowy

   Riigikohus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: AS Pimix (w likwidacji)

      Strony pozwane: Maksu- ja Tolliameti Lõuna maksu- ja tollikeskus; Põllumajandusministeerium.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy, biorąc pod uwagę orzecznictwo Trybunału (wyroki: z dnia 11 grudnia 2007 r. w sprawie C-161/06 Skoma-Lux, Zb.Orz. s. I-10841; z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie C-560/07 Balbiino, Zb.Orz. s. I-4447; oraz z dnia 29 października 2009 r. w sprawie C-140/08 Rakvere Lihakombinaat, Zb.Orz. s. I-10533), art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 58 aktu przystąpienia należy interpretować w ten sposób, że można wymagać od jednostki, aby spełniła ona obowiązek wynikający z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 (1) z dnia 10 listopada 2003 r.

                           a)

                           niezależnie od okoliczności, że w dniu 1 maja 2004 r. rzeczone rozporządzenie nie było opublikowane w języku estońskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

                           b)

                           a prawodawca państwa członkowskiego w akcie prawa wewnętrznego nie powtórzył definicji produktów rolniczych przewidzianej przez rozporządzenie, lecz ograniczył się do odesłania do art. 4 ust. 5 rzeczonego rozporządzenia, które nie zostało prawidłowo opublikowane,

                           c)

                           podczas gdy jednostka spełniła jeden z obowiązków wynikających z tego rozporządzenia (zgłosiła zapasy zgodnie z kodem mającym zastosowanie do towaru) i go nie zaskarżyła

                           d)

                           oraz właściwy organ państwa członkowskiego nałożył na nią opłatę w dniu, w którym rozporządzenie nr 1972/2003 było już opublikowane w języku estońskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej?

               2)

               Czy z przepisów art. 58 aktu przystąpienia w związku z art. 297 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w związku z motywem 3 i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1972/2003 można wnioskować, że państwo członkowskie może nakładać na jednostkę obowiązek uiszczenia opłaty od nadmiernych zapasów, jeżeli w dniu 1 maja 2004 r. rozporządzenie nr 1972/2003 nie było opublikowane w języku estońskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, ale w chwili nakładania późniejszej opłaty przez właściwy organ państwa członkowskiego owo rozporządzenie było już opublikowane w języku estońskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1972/2003 z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 293, s. 3).


title: Sprawa T-69/12: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2012 r. — Zavvar przeciwko Radzie

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/26

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2012 r. — Zavvar przeciwko Radzie
   (Sprawa T-69/12)
   2012/C 109/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Seyed Hadi Zavvar (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Reddy i F. Zaiwalla, solicitors, D. Wyatt, QC (Queen’s Counsel), i R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ust. 22 tabeli A załącznika do decyzji 2011/783/WPZiB (1) w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności ust. 22 tabeli A załącznika do rozporządzenia nr 1245/2011 (2) w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącego;

               —

               stwierdzenie, że art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji 2010/413/WPZiB, zmienionej decyzją 2011/783/WPZiB, nie ma zastosowania do skarżącego;

               —

               stwierdzenie, że art. 16 ust. 2 rozporządzenia 961/2010, wykonywanego przez rozporządzenie nr 1245/2011, nie ma zastosowania do skarżącego; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi 4 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że

                           —

                           kryteria wskazania przewidziane w decyzji 2010/413/WPZiB i rozporządzeniu nr 961/2010 nie są spełnione w przypadku skarżącego;

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że

                           —

                           nałożenie środków ograniczających na skarżącego rażąco narusza przysługujące mu prawa podstawowe oraz prawa człowieka i jest niezgodne z zasadą proporcjonalności;

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że

                           —

                           środki ograniczające zostały nałożone na skarżącego przez Radę z naruszeniem proceduralnych obowiązków Rady i prawa skarżącego do obrony;

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że

                           —

                           w zakresie, w jakim odpowiednie wnioski wymienionych banków o stwierdzenie nieważności dotyczących ich wskazań zostaną uwzględnione, musi nastąpić stwierdzenie nieważności wskazania dotyczącego skarżącego.

      (1)  Decyzja Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319 z 2.12.2011, s. 71).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319 z 2.12.2011, s. 11).


title: Sprawa C-350/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Łotwa) w dniu 25 czerwca 2013 r. — Antonio Gramsci Shipping Corp. i in. przeciwko Aivars Lembergs

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Łotwa) w dniu 25 czerwca 2013 r. — Antonio Gramsci Shipping Corp. i in. przeciwko Aivars Lembergs
   (Sprawa C-350/13)
   2013/C 252/36
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Antonio Gramsci Shipping Corp., Apollo Holdings Corp., Arctic Seal Shipping Co. Ltd, Atlantic Leader Shipping Co. Ltd, Cape Wind Trading Co.Ltd, Clipstone Navigation SA, Dawnlight Shipping Co. Ltd, Dzons Rids Shipping Co., Faroship Navigation Co. Ltd, Gaida Shipping Co., Gevostar Shipping Co. Ltd, Hose Marti Shipping Co., Imanta Shipping Co. Ltd, Kemeri Navigation Co., Klements Gotvalds Shipping Co., Latgale Shipping Co. Ltd, Limetree Shipping Co. Ltd, Majori Shipping Co. Ltd, Noella Marītime Co. Ltd, Razna Shipping Co., Sagewood Trading Inc., Samburga Shipping Co. Ltd, Saturn Trading Co., Taganroga Shipping Co., Talava Shipping Co. Ltd, Tangent Shipping Co. Ltd, Viktorio Shipping Co., Wilcox Holding Ltd, Zemgale Shipping Co. Ltd, Zoja Shipping Co. Ltd

      Strona pozwana, Druga strona postępowania: Aivars Lembergs.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 34 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I (1) należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania w sprawie uznania orzeczenia zagranicznego sądu naruszenie praw osób, które nie są stronami postępowania głównego, może być powodem zastosowania klauzuli porządku publicznego przewidzianej w rzeczonym art. 34 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I i odmowy uznania zagranicznego orzeczenia w zakresie, w jakim dotyczy ono osób, które nie są stronami postępowania głównego?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 47 Karty należy interpretować w ten sposób, że zasada rzetelnego procesu ujęta w tym artykule zezwala, aby w postępowaniu dotyczącym przyjęcia tymczasowych środków zabezpieczających zostały ograniczone prawa majątkowe osoby, która nie była stroną postępowania, wówczas, gdy przewiduje się, że każda osoba, której dotyczy postanowienie o tymczasowych środkach zabezpieczających, będzie miała prawo wystąpienia w każdej chwili o zmianę lub uchylenie postanowienia sądu, przy czym powodom powierza się doręczenie postanowienia zainteresowanym osobom?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L. 12, s. 1.)


title: Sprawa C-243/14: Wniosek złożony przez Philippe’a Adama Krikoriana (Francja) w dniu 13 maja 2014 r.

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/16

      Wniosek złożony przez Philippe’a Adama Krikoriana (Francja) w dniu 13 maja 2014 r.
      (Sprawa C-243/14)
      (2015/C 016/24)
      Język postępowania: francuski

         Strony w postępowaniu głównym

         Grégoire Krikorian i in.

      Wniosek dotyczący, po pierwsze, ważności art. 1 ust. 4 decyzji ramowej Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych (Dz.U. L 328, s. 55), a po drugie, wykładni tejże decyzji ramowej oraz art. 6 ust. 1 i art. 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i wreszcie art. 4 ust. 3 TUE i art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE.


title: Sprawa T-48/13: Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2015 r. – Out of the blue/OHIM – Mombauer (REFLEXX) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/12

         Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2015 r. – Out of the blue/OHIM – Mombauer (REFLEXX)
   (Sprawa T-48/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 228/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Out of the blue KG (Lilienthal, Allemagne) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt i I. George)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Poch, następnie S. Hanne, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Meinhard Mombauer (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Vohwinkel)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 listopada 2012 r. (sprawa R 1656/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Out of the blue KG a Meinhardem Mombauerem.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz każde z nich połowę kosztów strony pozwanej.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa C-359/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla — Republika Węgierska) — Donat Cornelius Ebert przeciwko Budapesti Ügyvédi Kamara (Adwokaci — Dyrektywa 89/48/EWG — Uznawanie dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata — Dyrektywa 98/5/WE — Wykonywanie stałej praktyki adwokackiej w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych — Używanie tytułu zawodowego przyjmującego państwa członkowskiego — Przesłanki — Wpis na listę izby adwokackiej przyjmującego państwa członkowskiego)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla — Republika Węgierska) — Donat Cornelius Ebert przeciwko Budapesti Ügyvédi Kamara
   (Sprawa C-359/09) (1)

   (Adwokaci - Dyrektywa 89/48/EWG - Uznawanie dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata - Dyrektywa 98/5/WE - Wykonywanie stałej praktyki adwokackiej w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych - Używanie tytułu zawodowego przyjmującego państwa członkowskiego - Przesłanki - Wpis na listę izby adwokackiej przyjmującego państwa członkowskiego)
   2011/C 103/08
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Ítélőtábla

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Donat Cornelius Ebert

      Strona pozwana: Budapesti Ügyvédi Kamara

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Fővárosi Ítélőtábla — Wykładnia dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. L 19, s. 16) oraz dyrektywy 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 77, s. 36) — Uregulowanie państwa członkowskiego zastrzegające możliwość wykonywania zawodu adwokata przy użyciu tytułu zawodowego tego państwa członkowskiego jedynie na rzecz adwokatów, którzy uzyskali w nim wpis na listę izby adwokackiej

      Sentencja

               1)

               Ani dyrektywa Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r., ani dyrektywa 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mająca na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych nie stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym ustanawiającym, do celów wykonywania zawodu prawnika przy użyciu tytułu adwokata przyjmującego państwa członkowskiego, obowiązku członkostwa w organizacji takiej jak izba adwokacka.

               2)

               Dyrektywy 89/48 i 98/5 uzupełniają się wzajemnie, ustanawiając dla prawników z państw członkowskich dwie drogi dostępu do zawodu adwokata w przyjmującym państwie członkowskim przy użyciu tytułu zawodowego tego państwa.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa T-174/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Komisja przeciwko Cooperação e Desenvolvimento Regional (Klauzula arbitrażowa — Umowa przewidująca pomoc finansową zawarta w ramach programu jednostkowego w dziedzinie systemów telematycznych, będących przedmiotem wspólnego zainteresowania — Projekt Encata — Zwrot zaliczek — Odsetki za zwłokę — Postępowanie zaoczne)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Komisja przeciwko Cooperação e Desenvolvimento Regional
   (Sprawa T-174/08) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowa przewidująca pomoc finansową zawarta w ramach programu jednostkowego w dziedzinie systemów telematycznych, będących przedmiotem wspólnego zainteresowania - Projekt Encata - Zwrot zaliczek - Odsetki za zwłokę - Postępowanie zaoczne)
   (2009/C 32/63)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Afonso, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Cooperação e Desenvolvimento Regional, SA (Setúbal, Portugalia)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na podstawie art. 238 WE zmierzająca do nakazania pozwanej zwrotu części kwoty zaliczki wypłaconej przez Wspólnotę Europejską, wraz z odsetkami za zwłokę, w związku z umową nr SU 1001 (SU) Encata.
   Sentencja wyroku

               1)

               Nakazuje się zwrot kwoty 63 349,27 EUR, powiększonej o odsetki za zwłokę, przez Cooperação e Desenvolvimento Regional, S.A. na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich:

                           —

                           w wysokości 6,29 % w stosunku rocznym za okres od dnia 31 stycznia 2001 r. do dnia ogłoszenia niniejszego wyroku;

                           —

                           wg rocznej stopy odsetek mającej zastosowanie na podstawie prawa irlandzkiego, tj. w chwili obecnej art. 26 Debtors (Ireland) Act, 1840, w wersji zmienionej, w granicach 6,29 % w stosunku rocznym, za okres od dnia wydania niniejszego wyroku do dnia zwrotu całości wierzytelności.

               2)

               Cooperação e Desenvolvimento Regional zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa C-284/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Koblenz — Niemcy) — Deutsche Lufthansa AG przeciwko Flughafen Frankfurt-Hahn GmbH (Pomoc państwa — Artykuły 107 TFUE i 108 TFUE — Korzyści przyznane taniej linii lotniczej przez przedsiębiorstwo publiczne prowadzące lotnisko — Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie tego środka — Spoczywający na sądach państw członkowskich obowiązek przyjęcia dokonanej przez Komisję w tej decyzji oceny dotyczącej istnienia pomocy)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Koblenz — Niemcy) — Deutsche Lufthansa AG przeciwko Flughafen Frankfurt-Hahn GmbH
   (Sprawa C-284/12) (1)

   (Pomoc państwa - Artykuły 107 TFUE i 108 TFUE - Korzyści przyznane taniej linii lotniczej przez przedsiębiorstwo publiczne prowadzące lotnisko - Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie tego środka - Spoczywający na sądach państw członkowskich obowiązek przyjęcia dokonanej przez Komisję w tej decyzji oceny dotyczącej istnienia pomocy)
   2014/C 39/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Koblenz

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

      Strona pozwana: Flughafen Frankfurt-Hahn GmbH

      przy udziale: Ryanair Ltd

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Koblenz — Wykładnia art. 107 ust. 1 TFUE i art. 108 ust. 3 TFUE oraz art. 2 lit. b) ppkt (i) dyrektywy Komisji 2006/111/WE z dnia 16 listopada 2006 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi, a także w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębiorstw (Dz.U. L 318, s. 17) — Pomoc państwa — Korzyści przyznane taniej linii lotniczej przez przedsiębiorstwo publiczne prowadzące lotnisko — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie tej pomocy — Spoczywający na sądach państw członkowskich ewentualny obowiązek przyjęcia dokonanej przez Komisję oceny dotyczącej selektywnego charakteru wspominanej pomocy

      Sentencja

   W sytuacji gdy w zastosowaniu art. 108 ust. 3 TFUE Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 108 ust. 2 w przedmiocie niezgłoszonego obowiązującego środka, sąd krajowy rozpatrujący powództwo o zaprzestanie wprowadzania w życie tego środka i o odzyskanie kwot już wypłaconych jest zobowiązany do zastosowania wszelkich niezbędnych środków w celu wyciągnięcia konsekwencji z ewentualnego naruszenia obowiązku zawieszenia wprowadzania w życie wspomnianego środka.
   W tym celu sąd krajowy może postanowić o zawieszeniu wprowadzania w życie rozpatrywanego środka i nakazaniu odzyskania kwot już wypłaconych. Może on także postanowić o zarządzeniu środków tymczasowych mających na celu ochronę z jednej strony interesów uczestników postępowania, a z drugiej strony skuteczności decyzji Komisji Europejskiej o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego.
   W sytuacji gdy sąd krajowy ma wątpliwości w kwestii, czy rozpatrywany środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, lub wątpliwości co do ważności lub wykładni decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, z jednej strony może on zwrócić się do Komisji Europejskiej o wyjaśnienia a z drugiej strony może on lub powinien zgodnie z art. 267 akapity drugi i trzeci TFUE zwrócić się z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa T-378/09: Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2012 r. — Spar przeciwko OHIM — Spa Group Europe (SPA GROUP) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SPA GROUP — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe SPAR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/27

         Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2012 r. — Spar przeciwko OHIM — Spa Group Europe (SPA GROUP)
   (Sprawa T-378/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SPA GROUP - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe SPAR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 73/53
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Spar Handelsgesellschaft mbH (Schenefeld, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kaase i J.C. Plate)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Spa Group Europe Ltd & Co. KG (Norymberga, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 lipca 2009 r. (sprawa R 123/2008-1) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Spar Handelsgesellschaft mbH a Spa Group Europe Ltd & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Spar Handelsgesellschaft mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa T-269/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 czerwca 2009 r. — Socratec przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracje — Rynek systemów telematyki drogowej — Ogłoszenie upadłości skarżącej w toku postępowania — Utrata interesu w działaniu — Umorzenie postępowania)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 czerwca 2009 r. — Socratec przeciwko Komisji
   (Sprawa T-269/03) (1)

   (Konkurencja - Koncentracje - Rynek systemów telematyki drogowej - Ogłoszenie upadłości skarżącej w toku postępowania - Utrata interesu w działaniu - Umorzenie postępowania)
   2009/C 180/73
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Socratec — Satellite Navigation Consulting, Research & Technology GmbH (Ratyzbona) (przedstawiciele: M. Adolf i M. Lüken, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo S. Rating, następnie A. Whelan i K. Mojzesowicz, a ostatecznie K. Mojzesowicz i X. Lewis, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Qualcomm Wireless Business Solutions Europe BV (Waarle, Niderlandy) (przedstawiciele: G. Berrisch i D.W. Hull, solicitor)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Daimler AG, dawniej DaimlerChrysler AG (Stuttgart, Niemcy); Daimler Financial Services AG, dawniej DaimlerChrysler Services AG (Berlin, Niemcy); Deutsche Telekom AG (Bonn, Niemcy); Toll Collect GmbH (Berlin) (przedstawiciele: J. Schütze i A. von Graevenitz, adwokaci); oraz Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo C. D. Quassowski i S. Flockermann, a następnie M. Lumma, pełnomocnicy, wsppomagani przez U. Karpensteina i A. Rosenfelda, adwokatów)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/792/WE z dnia 30 kwietnia 2003 r. uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem oraz z porozumieniem EOG (sprawa COMP/M.2903 — Wspólne przedsiębiorstwo DaimlerChrysler/Deutsche Telekom) (Dz.U. L 300, s. 62).

      Sentencja wyroku

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Socratec — Satellite Navigation Consulting, Research & Technology GmbH zostaje obciążona swymi własnymi kosztami, a także kosztami poniesionymi przez Komisję, Daimler AG, Daimler Financial Services AG, Deutsche Telekom AG i Toll Collect GmbH.

               3)

               Qualcomm Wireless Business Solutions Europe BV ponosi swe własne koszty.

               4)

               Republika Federalna Niemiec ponosi swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003.


title: Sprawa C-419/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Městský soud v Praze — Republika Czeska) — Česká spořitelna, a.s. przeciwko Geraldowi Feichterowi (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych — Artykuł 5 pkt 1 lit. a) i art. 15 ust. 1 — Pojęcia umowy i umowy zawartej przez konsumenta — Weksel — Awal — Zabezpieczenie umowy kredytowej)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Městský soud v Praze — Republika Czeska) — Česká spořitelna, a.s. przeciwko Geraldowi Feichterowi
   (Sprawa C-419/11) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Artykuł 5 pkt 1 lit. a) i art. 15 ust. 1 - Pojęcia umowy i umowy zawartej przez konsumenta - Weksel - Awal - Zabezpieczenie umowy kredytowej)
   2013/C 141/08
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Městský soud v Praze

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Česká spořitelna, a.s.

      Strona pozwana: Gerald Feichter

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Městský soud v Praze — Wykładnia art. 5 pkt 1 lit. a) i art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1, polskie wydanie specjalne: rozdział 19, tom 4, s. 42–64) — Pojęcia umowy i umowy zawartej przez konsumenta — Właściwość sądu do rozpoznania sporu dotyczącego zobowiązania wekslowego dyrektora spółki, który poręczył weksel in blanco wystawiony przez tę spółkę na rzecz banku dla zabezpieczenia umowy kredytowej — Określenie miejsca wykonania zobowiązania, weksel, w którym nie wskazano początkowo miejsca płatności

      Sentencja

               1)

               Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna, która jest ściśle powiązana pod względem zawodowym ze spółką, będąc na przykład jej dyrektorem zarządzającym lub większościowym wspólnikiem, nie może zostać uznana za konsumenta w rozumieniu tego przepisu, jeżeli poręcza ona weksel wystawiony w celu zabezpieczenia zobowiązań ciążących na tej spółce z tytułu umowy dotyczącej udzielenia kredytu. W rezultacie przepis ten nie znajduje zastosowania przy ustalaniu sądu właściwego do rozpoznania powództwa, w drodze którego odbiorca weksla mający siedzibę w jednym państwie członkowskim podnosi roszczenia wynikające z wystawionego w postaci niezupełnej i uzupełnionego następnie przez remitenta weksla przeciwko poręczycielowi zamieszkałemu w innym państwie członkowskim.

               2)

               Artykuł 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 znajduje zastosowanie przy ustalaniu sądu właściwego do rozpoznania powództwa, w drodze którego odbiorca weksla mający siedzibę w jednym państwie członkowskim podnosi roszczenia wynikające z wystawionego w postaci niezupełnej i uzupełnionego następnie przez remitenta weksla przeciwko poręczycielowi zamieszkałemu w innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-32/03 I/S Fini H przeciwko Skatteministeriet (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez przez Højesteret) (Szósta dyrektywa VAT — Przymiot podatnika — Prawo do odliczenia — Likwidacja — Bezpośredni i ścisły związek — Transakcje nierozerwalnie związane z całością działalności gospodarczej)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 3 marca 2005 r.
   w sprawie C-32/03 I/S Fini H przeciwko Skatteministeriet (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez przez Højesteret) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Przymiot podatnika - Prawo do odliczenia - Likwidacja - Bezpośredni i ścisły związek - Transakcje nierozerwalnie związane z całością działalności gospodarczej)
   (2005/C 115/03)
   Język postępowania: duński
   W sprawie C-32/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Højesteret (Dania) postanowieniem z dnia 22 stycznia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 28 stycznia 2003 r., w postępowaniu: I/S Fini H przeciwko Skatteministeriet Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Borg Barthet, J.-P. Puissochet, J. Malenovský i U. Lõhmus (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 3 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 4 ust. 1-3 szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r. należy interpretować w ten sposób, że podmiot, który zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, lecz nadal płaci czynsz oraz opłaty związane z pomieszczeniem służącym uprzednio wykonywaniu tej działalności, ponieważ umowa najmu zawiera klauzulę uniemożliwiającą jej wypowiedzenie, jest uważany za podatnika w rozumieniu tego artykułu i może odliczyć podatek VAT naliczony od poniesionych w ten sposób wydatków, o ile istnieje bezpośredni i ścisły związek między dokonanymi płatnościami a działalnością gospodarczą oraz stwierdzony zostanie brak nieuczciwego zamiaru bądź nadużycia.

      (1)  Dz.U. C 83 z 5.4.2003.


title: Sprawa T-499/15: Postanowienie Sądu z dnia 28 marca 2017 r. – LG Electronics/EUIPO – Cyrus Wellness Consulting (VIEWTY SMILE) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/17

         Postanowienie Sądu z dnia 28 marca 2017 r. – LG Electronics/EUIPO – Cyrus Wellness Consulting (VIEWTY SMILE)
   (Sprawa T-499/15) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 178/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Republika Korei) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Cyrus Wellness Consulting GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Wulff i U. Hildebrandt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 czerwca 2015 r. (sprawy połączone R 1565/2014-2 i R 1939/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Cyrus Wellness Consulting GmbH a LG Electronics, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               LG Electronics, Inc., pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Cyrus Wellness Consulting GmbH.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa C-230/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 12 stycznia 2006 r. — Militzer & Münch GmbH przeciwko Ministero delle Finanze

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 12 stycznia 2006 r. — Militzer & Münch GmbH przeciwko Ministero delle Finanze
   (Sprawa C-230/06)
   (2006/C 190/15)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Militzer & Münch GmbH

      Strona pozwana: Ministero delle Finanze
   Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy art. 11a ust. 1 rozporządzenia 87/1062/EWG (1) zmienionego rozporządzeniem 93/2454/EWG (2) należy interpretować w ten sposób, że na jedenastomiesięczny termin wyznaczony urzędowi celnemu wyjścia na powiadomienie o nie zakończeniu procedury względem towarów objętych tranzytem wspólnotowym można powołać się w przypadku gdy ze sfałszowanych w sposób trudny do wykrycia dokumentów wynika zakończenie procedury przez urząd celny przeznaczenia;

                           b)

                           czy dla celów wykładni tego przepisu, znajdują zastosowanie zasady wyrażone w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-325/00 oraz w sprawie C-222/01;

                           c)

                           czy w rozpatrywanym przypadku przypisanie agentowi celnemu odpowiedzialności za wszystkie następstwa nieprawidłowej operacji tranzytu wspólnotowego jest sprzeczne z zasadą proporcjonalności;

               2)

               Czy w sytuacji opisanej w pytaniu pierwszym znajduje zastosowanie art. 11a ust. 2?

               3)

               Czy art. 215 ust. 1 rozporządzenia nr 92/2913/EWG (3) należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji opisanej w pytaniu pierwszym, właściwość urzędu celnego należy ustalić w oparciu o kryterium określone w części drugiej czy też posługując się kryterium zawartym w części trzeciej rzeczonego ustępu.

      (1)  Dz. U. L 107, str. 1.

      (2)  Dz. U. L 253, str. 1.

      (3)  Dz. U. L 302, str. 1.


title: Sprawa T-429/05: Skarga wniesiona w dniu  7 grudnia 2005 r.  — Artegodan przeciwko Komisji

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/38

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2005 r. — Artegodan przeciwko Komisji
   (Sprawa T-429/05)
   (2006/C 48/74)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Artegodan GmbH (Lüchow, Niemcy) [Przedstawiciel: U. Doepner, adwokat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od pozwanej wypłaty na rzecz skarżącej kwoty 1.430.821,36 euro wraz z odsetkami w wysokości 8 % płatnymi począwszy od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty całej sumy;

               —

               ustalenie, iż pozwana jest zobowiązana do pokrycia wszelkich szkód mogących powstać w przyszłości w związku z działaniami marketingowymi niezbędnymi dla przywrócenia Tenuate retard pozycji rynkowej, jaką lek ten posiadał przed cofnięciem przez pozwaną pozwolenia na dopuszczenie go do obrotu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, działając na podstawie art. 288 akapit drugi oraz art. 235 WE, domaga się odszkodowania oraz ustalenia, iż pozwana będzie zobowiązana do pokrycia wszelkich szkód mogących powstać w przyszłości w związku z działaniami marketingowymi.
   Należy wskazać, iż skarżącej przysługuje pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zawierającego amfepramon leku Tenuate retard. Pozwana, działając na podstawie art. 15a dyrektywy 75/319/EWG (1), wydała decyzję o cofnięciu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu leków zawierających amfepramon C (2000) 453. Właściwe władze niemieckie w drodze decyzji z dnia 11 kwietnia 2000 r. wykonały postanowienia decyzji Komisji. Sąd Pierwszej Instancji w wyroku z dnia 26 listopada 2002 r. w sprawach połączonych T-74/00, T-76/00, od T-83/00 do T-85/00, T-132/00, T-137/00 i T-141/00 stwierdził nieważność decyzji Komisji C (2000) 453. Złożone przez Komisję odwołanie od tego wyroku zostało oddalone przez Trybunał Sprawiedliwości (sprawa C-39/03 P).
   Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazuje, iż pozwana, wydając decyzję C (2000) 453, działała bezprawnie i tym samym naruszyła przepisy dotyczące ochrony praw skarżącej. Podnosi ona, iż naruszono jej prawo podmiotowe do prowadzenia działalności gospodarczej (prawo przedsiębiorczości oraz prawo własności). Ponadto pozwana naruszyła także art. 11 dyrektywy 65/65/EWG (2). Skarżąca utrzymuje także, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności oraz zasadę dobrej administracji.
   Skarżąca twierdzi, iż poniosła szkodę na skutek wydania przez Komisję ww. decyzji oraz jej wykonania. Jej zdaniem przywołane powyżej naruszenie prawa uzasadnia odpowiedzialność pozwanej za szkodę.

      (1)  Dyrektywa Rady 75/319/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych.

      (2)  Dyrektywa Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych lub działań administracyjnych odnoszących się do leków gotowych.