title: Sprawa C-115/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Linz (Austria) w dniu 17 marca 2008 r. — Land Oberösterreich przeciwko ČEZ, as

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Linz (Austria) w dniu 17 marca 2008 r. — Land Oberösterreich przeciwko ČEZ, as
   (Sprawa C-115/08)
   (2008/C 142/22)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landesgericht Linz
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Land Oberösterreich

      Strona pozwana: ČEZ, as
   Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy środek o skutku równoważnym w rozumieniu art. 28 WE ma miejsce wówczas, gdy przedsiębiorstwo, które w danym państwie członkowskim prowadzi działalność w zakresie elektrowni jądrowej w zgodności z porządkiem prawnym tego państwa i mającymi zastosowanie przepisami prawa wspólnotowego i trudni się w związku z tym produkcją prądu, który dostarcza do różnych państw członkowskich, zostanie na mocy wyroku nakazującego zaniechanie ze względu na możliwe immisje pochodzące z tej elektrowni, wydanego przez sąd sąsiedniego państwa członkowskiego — wykonalnego we wszystkich państwach członkowskich na podstawie europejskiego rozporządzenia w sprawie jurysdykcji i wykonywania orzeczeń sądowych — zobowiązane do adaptacji obiektu zgodnie z przepisami technicznymi innego państwa lub nawet — w przypadku niemożności zastosowania działań adaptacyjnych ze względu na złożoność całego obiektu — do wstrzymania działalności obiektu, a sąd ten nie może uwzględnić istniejącego zezwolenia na działalność elektrowni wydanego przez państwo członkowskie jej położenia ze względu na wykładnię krajowych przepisów prawnych przez sąd najwyższy, chociaż w ramach analogicznego powództwa o zaniechanie uwzględniłby krajowe zezwolenie na obiekt, w związku z czym wyrok nakazujący zaniechanie nie zostałby wydany w przypadku obiektu, na który zostało wydane zezwolenie krajowe?

                           b)

                           Czy ustanowione w traktacie WE względy uzasadniające należy interpretować w ten sposób, że dokonane zgodnie z prawem państwa członkowskiego rozróżnienie na krajowe i zagraniczne zezwolenia na obiekt jest niedopuszczalne w każdym razie w zakresie twierdzenia, że ochronie podlega jedynie narodowa gospodarka krajowa, a nie zagraniczna, albowiem stanowi to wzgląd czysto gospodarczy, który nie jest uznany za chroniony w ramach swobód podstawowych?

                           c)

                           Czy ustanowione w traktacie WE względy uzasadniające i związaną z nimi zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że dokonane zgodnie z prawem państwa członkowskiego generalne rozróżnienie na krajowe i zagraniczne zezwolenia na obiekt jest w każdym razie niedopuszczalne, ponieważ ocena działalności obiektu, na który udzielono zezwolenia w państwie jego położenia musi zostać dokonana przez sąd krajowy innego państwa członkowskiego w konkretnym przypadku, na podstawie rzeczywistego — związanego z działalnością obiektu — ryzyka dla porządku publicznego, bezpieczeństwa, zdrowia lub innych nadrzędnych względów interesu ogólnego?

                           d)

                           Czy w związku z podlegającą analizie w ramach względów uzasadniających zasadą proporcjonalności sądy państwa członkowskiego powinny traktować zezwolenie na działalność obiektu wydane w państwie członkowskim położenia obiektu w taki sam sposób jak krajowe zezwolenie na obiekt w każdym razie wówczas, gdy zezwolenie na obiekt wydane w państwie członkowskim położenia obiektu jest pod względem prawnym zasadniczo równoważne z krajowym zezwoleniem na obiekt?

                           e)

                           Czy przy analizie poprzednich pytań ma znaczenie okoliczność, że obiekt, na który udzielono zezwolenia w państwie członkowskim jego położenia jest elektrownią jądrową, gdy w innym państwie członkowskim, w którym rozpatrywane jest powództwo o zaniechanie w przedmiocie zagrażających immisji pochodzących z elektrowni jądrowej, użytkowanie tego rodzaju obiektów jest per se niedozwolone, chociaż użytkowane tam są inne obiekty wykorzystujące technologię jądrową?

                           f)

                           Czy w przypadku naruszenia art. 28 WE poprzez wskazaną w pkt 1 a) wykładnię prawa krajowego sądy państwa członkowskiego rozpatrujące odpowiednie powództwo o zaniechanie są zobowiązane do dokonywania wykładni prawa krajowego zgodnej z prawem wspólnotowym w ten sposób, że w ramach sformułowania „obiekt, na który władze udzieliły zezwolenia” mogą zostać uwzględnione zarówno krajowe jak i zagraniczne zezwolenia na działalność obiektu wydane przez władze w innych państwach członkowskich UE?

               2)

                           a)

                           Czy pozostaje w zgodności z ustanowionym w art. 43 WE zakazem ograniczeń swobody przedsiębiorczości obywateli jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego okoliczność, że przedsiębiorstwo, które w danym państwie członkowskim prowadzi działalność w zakresie elektrowni jądrowej w zgodności z porządkiem prawnym tego państwa i mającymi zastosowanie przepisami prawa wspólnotowego, zostanie na mocy wyroku nakazującego zaniechanie ze względu na możliwe immisje pochodzące z tej elektrowni, wydanego przez sąd sąsiedniego państwa członkowskiego — wykonalnego we wszystkich państwach członkowskich na podstawie europejskiego rozporządzenia w sprawie jurysdykcji i wykonywania orzeczeń sądowych — zobowiązane do adaptacji obiektu zgodnie z przepisami technicznymi innego państwa lub nawet — w przypadku niemożności zastosowania działań adaptacyjnych ze względu na złożoność całego obiektu — do wstrzymania działalności obiektu, a sąd ten nie może uwzględnić istniejącego zezwolenia na działalność elektrowni wydanego przez państwo członkowskie jej położenia ze względu na wykładnię krajowych przepisów prawnych przez sąd najwyższy, chociaż w ramach analogicznego powództwa o zaniechanie uwzględniłby krajowe zezwolenie na obiekt, w związku z czym wyrok nakazujący zaniechanie nie zostałby wydany w przypadku obiektu, na który zostało wydane zezwolenie krajowe?

                           b)

                           Czy względy uzasadniające ograniczenie swobody przedsiębiorczości należy interpretować w ten sposób, że dokonane zgodnie z prawem państwa członkowskiego rozróżnienie na krajowe i zagraniczne zezwolenia na obiekt jest niedopuszczalne w każdym razie w zakresie twierdzenia, że ochronie podlega jedynie narodowa gospodarka krajowa, a nie zagraniczna, albowiem stanowi to wzgląd czysto gospodarczy, który nie jest uznany za chroniony w ramach swobód podstawowych?

                           c)

                           Czy ustanowione w traktacie WE względy uzasadniające ograniczenie swobody przedsiębiorczości i w szczególności zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że dokonane zgodnie z prawem państwa członkowskiego generalne rozróżnienie na krajowe i zagraniczne zezwolenia na obiekt jest niedopuszczalne, ponieważ ocena działalności obiektu, na który udzielono zezwolenia w państwie jego położenia musi zostać dokonana przez sąd krajowy innego państwa członkowskiego w konkretnym przypadku, na podstawie rzeczywistego — związanego z działalnością obiektu — ryzyka dla porządku publicznego, bezpieczeństwa, zdrowia lub innych nadrzędnych względów interesu ogólnego?

                           d)

                           Czy w związku z zasadą proporcjonalności podlegającą analizie w ramach względów uzasadniających ograniczenie swobody przedsiębiorczości sądy państwa członkowskiego powinny traktować zezwolenie na działalność obiektu wydane w państwie członkowskim położenia obiektu w taki sam sposób jak krajowe zezwolenie na obiekt w każdym razie wówczas, gdy zezwolenie na obiekt wydane w państwie członkowskim położenia obiektu jest pod względem prawnym zasadniczo równoważne z krajowym zezwoleniem na obiekt?

                           e)

                           Czy przy analizie poprzednich pytań, również pod kątem swobody przedsiębiorczości, ma znaczenie okoliczność, że obiekt, na który udzielono zezwolenia w państwie członkowskim jego położenia jest elektrownią jądrową, gdy w innym państwie członkowskim, w którym rozpatrywane jest powództwo o zaniechanie dotyczące tej elektrowni jądrowej, użytkowanie tego rodzaju obiektów jest per se niedozwolone, chociaż użytkowane tam są inne obiekty wykorzystujące technologię jądrową?

                           f)

                           Czy w przypadku naruszenia art. 43 WE poprzez wskazaną w pkt 2 a) wykładnię prawa krajowego sądy państwa członkowskiego rozpatrujące odpowiednie powództwo o zaniechanie są zobowiązane do dokonywania wykładni prawa krajowego zgodnej z prawem wspólnotowym w ten sposób, że w ramach sformułowania „obiekt, na który władze udzieliły zezwolenia” mogą zostać uwzględnione zarówno krajowe jak i zagraniczne zezwolenia na działalność obiektu wydane przez władze w innych państwach członkowskich UE?

               3)

                           a)

                           Czy zabroniona na podstawie art. 12 WE pośrednia dyskryminacja ze względu na przynależność państwową ma miejsce wówczas, gdy sądy danego państwa członkowskiego uwzględniają zezwolenia na obiekty wydane przez krajowe władze w ramach dotyczącącego tych obiektów prywatnego powództwa o zaniechanie, w związku z czym roszczenia o zaniechanie lub dokonanie adaptacji obiektu są wykluczone, gdy jednocześnie, w ramach tego rodzaju powództw o zaniechanie, sądy te nie uwzględniają zezwoleń na obiekty położone w innych państwach członkowskich, wydanych przez władze tych innych państww członkowskich?

                           b)

                           Czy tego rodzaju dyskryminacja jest objęta zakresem stosowania traktatu, ponieważ odnosi się do prawnych warunków podejmowania działalności w UE przez przedsiębiorstwa, które użytkują wskazane obiekty oraz do prawnych warunków, na jakich przedsiębiorstwa te wytwarzają prąd i dostarczają go do innych państw członkowskich UE i w związku z tym jest ona przynajmniej pośrednio związana z realizacja swobód podstawowych?

                           c)

                           Czy tego rodzaju dyskryminacja może zostać uzasadniona ze względów merytorycznych, jeżeli dane sądy państw członkowskich nie podejmą badania konkretnego stanu faktycznego leżącego u podstaw zezwolenia na obiekt wydanego w państwie członkowskim położenia obiektu? Czy uwzględnienie zezwolenia wydanego w państwie członkowskim położenia obiektu przez sądy innego państwa członkowskiego nie byłoby zgodne z zasadą proporcjonalności, przynajmniej pod warunkiem, że byłoby one pod względem prawnym zasadniczo równoważne z krajowym zezwoleniem na obiekt?

                           d)

                           Czy w przypadku naruszenia art. 12 WE poprzez wskazaną w pkt 3 a) wykładnię prawa krajowego sądy państwa członkowskiego rozpatrujące odpowiednie powództwo o zaniechanie są zobowiązane do dokonywania wykładni prawa krajowego zgodnej z prawem wspólnotowym w ten sposób, że w ramach sformułowania „obiekt, na który władze udzieliły zezwolenia” mogą zostać uwzględnione zarówno krajowe jak i zagraniczne zezwolenia na działalność obiektu wydane przez władze w innych państwach członkowskich UE?

               4)

                           a)

                           Czy ustanowiona w art. 10 WE zasada lojalnej współpracy w zakresie stosowania prawa wspólnotowego obowiązuje również w stosunku państw członkowskich między sobą?

                           b)

                           Czy z zasady lojalnej współpracy wynika, że państwa członkowskie nie mają prawa wzajemnie utrudniać ani uniemożliwiać wykonywania czynności związanych z władztwem publicznym i czy ma to zastosowanie w szczególności w przypadku ich decyzji dotyczących planowania, budowy i użytkowania na ich terytorium obiektów wykorzystujących technologię jądrową?

                           c)

                           Czy w przypadku naruszenia art. 10 WE poprzez wskazaną w pkt 4 a) wykładnię prawa krajowego sądy państwa członkowskiego rozpatrujące odpowiednie powództwo o zaniechanie są zobowiązane do dokonywania wykładni prawa krajowego zgodnej z prawem wspólnotowym w ten sposób, że w ramach sformułowania „obiekt, na który władze udzieliły zezwolenia” mogą zostać uwzględnione zarówno krajowe jak i zagraniczne zezwolenia na działalność obiektu wydane przez władze w innych państwach członkowskich UE?


title: Sprawa T-16/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 marca 2010 r. — Alisei przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Program ustanawiający mechanizm pomocy żywnościowej przeznaczony dla krajów rozwijających się — Zaproszenie do składania wniosków o przyznanie subwencji — Odmowa przyznania subwencji — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak interesu prawnego — Nieuwzględnienie wymogów formalnych — Niedopuszczalność)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/37

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 marca 2010 r. — Alisei przeciwko Komisji
   (Sprawa T-16/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Program ustanawiający mechanizm pomocy żywnościowej przeznaczony dla krajów rozwijających się - Zaproszenie do składania wniosków o przyznanie subwencji - Odmowa przyznania subwencji - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak interesu prawnego - Nieuwzględnienie wymogów formalnych - Niedopuszczalność)
   2010/C 134/64
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Alisei (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: F. Sciaudone, R. Sciaudone i A. Neri, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Prete i P. van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego związany z dokonaniem wyboru spośród wniosków o przyznanie subwencji złożonych w ramach programu „Facility for rapid response to soaring food prices in developing countries” (Mechanizm szybkiego reagowania na gwałtowny wzrost cen żywności w krajach rozwijających się — EuropeAid/128608/C/ACT/Multi).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


20150731052617052015/C 270/483242015TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150623383921Sprawa T-324/15: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2015 r. – Volkswagen/OHIM – Bagpax Cargo Systems (BAG PAX)
 ---documentbreak--- C2702015PL3810120150623PL0048381392Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2015 r. – Volkswagen/OHIM – Bagpax Cargo Systems (BAG PAX)
   (Sprawa T-324/15)2015/C 270/48Język skargi: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Sander)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bagpax Cargo Systems e.K. (Saarlouis, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Bagpax Cargo Systems e.K.

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „BAG PAX”

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 kwietnia 2015 r. w sprawie R 1971/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-223/03: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  21 lutego 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester) — University of Huddersfield Higher Education Corporation przeciwko Commissioners of Customs & Excise (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 2 pkt 1, art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 — Działalność gospodarcza — Dostawa towarów — Świadczenie usług — Transakcje dokonywane wyłącznie w celu uzyskania korzyści podatkowej)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 lutego 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester) — University of Huddersfield Higher Education Corporation przeciwko Commissioners of Customs & Excise
   (Sprawa C-223/03) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 2 pkt 1, art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 - Działalność gospodarcza - Dostawa towarów - Świadczenie usług - Transakcje dokonywane wyłącznie w celu uzyskania korzyści podatkowej)
   (2006/C 131/04)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   VAT and Duties Tribunal, Manchester
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: University of Huddersfield Higher Education Corporation

      Strona pozwana: Commissioners of Customs & Excise
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — VAT and Duties Tribunal, Manchester — Wykładnia dyrektywy 77/388/EWG: Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str.1) — Pojęcie dostaw towarów i świadczenia usług objętych podatkiem od wartości dodanej — Pojęcie działalności gospodarczej — Umowy najmu i podnajmu dokonywane wyłącznie w celu uzyskania korzyści podatkowej
   Sentencja
   Transakcje takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym stanowią dostawy towarów lub świadczenie usług oraz działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 pkt 1, art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., jeżeli spełniają obiektywne kryteria, na których opierają się te pojęcia, nawet jeśli dokonywane są wyłącznie w celu uzyskania korzyści podatkowej i nie mają żadnego innego celu gospodarczego.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003.


title: Sprawa T-80/13: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2013 r. — Syrian Lebanese Commercial Bank przeciwko Radzie

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/28

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2013 r. — Syrian Lebanese Commercial Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-80/13)
   2013/C 86/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Syrian Lebanese Commercial Bank S.A.L. (Bejrut, Liban) (przedstawiciele: adwokaci P. Vanderveeren, L. Defalque i T. Bontinck)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 25 decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. i załącznika 1b do tej decyzji w zakresie pkt 34, w którym umieszczono nazwę skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1117/2012 z dnia 29 listopada 2012 r. w zakresie w jakim skutkuje pozostawieniem nazwy skarżącego w załączniku II do rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 na podstawie art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady nr 55/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. oraz pkt 27 załącznika do tego rozporządzenia;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie Rady z dnia 30 listopada 2012 r.

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący braku wystarczającego i precyzyjnego uzasadnienia, jako że Rada zadowoliła się przedstawieniem mglistych i ogólnych rozważań bez wskazania konkretnych powodów, dla których uznała, że wobec strony skarżącej należy zastosować środki ograniczające.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa do obrony, prawa do rzetelnego procesu i do skutecznej ochrony sądowej poprzez brak kontradyktoryjności procedury przyjmowania zaskarżonych aktów oraz poprzez dorozumianą odmowę ze strony Rady przedstawienia dowodów uzasadniających charakter i zakres sankcji.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie zaangażowania skarżącego w finansowanie reżimu syryjskiego, jako że Rada ani przed wydaniem zaskarżonych aktów, ani po ich wydaniu nie przedstawiła dowodów na finansowanie rzeczonego reżimu przez skarżącego.

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczący nieprawidłowości mających wpływ na analizę dokonaną przez Komisję oraz powodujących niezgodność z prawem środków ograniczających zastosowanych przez Radę, a polegających na tym, że Rada nie zbadała znaczenia i zasadności informacji i dowodów mogących uzasadniać środek ograniczający przed jego zastosowaniem.


title: Sprawa T-579/11: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2015 r. – Akhras/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Zamrożenie funduszy – Prawo do obrony – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo do życia – Prawo własności – Prawo do poszanowania życia prywatnego – Proporcjonalność)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/23

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2015 r. – Akhras/Rada
      (Sprawa T-579/11) (1)

      ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Zamrożenie funduszy - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do życia - Prawo własności - Prawo do poszanowania życia prywatnego - Proporcjonalność))
      (2015/C 107/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tarif Akhras (Hims, Syria) (przedstawiciele: S. Ashley, S. Millar, S. Jeffrey, A. Irvine, solicitors, D. Wyatt, QC, i R. Blakeley, barrister)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bishop, F. Naert i M.M. Joséphidès, następnie M. Bishop i M.M. Joséphidès, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo E. Paasivirta i F. Castillo de la Torre, następnie F. Castillo de la Torre i D. Gauci, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/522/WPZiB z dnia 2 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 228, s. 16), rozporządzenia Rady (UE) nr 878/2011 z dnia 2 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 228, s. 1), decyzji Rady 2011/628/WPZiB z dnia 23 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 247, s. 17), rozporządzenia Rady (UE) nr 1011/2011 z dnia 13 października 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 269, s. 18), decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273/WPZiB (Dz.U. L 319, s. 56), rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 (Dz.U. L 16, s. 1), decyzji wykonawczej Rady 2012/172/WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782 (Dz.U. L 87, s. 103), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 266/2012 z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 87, s. 45), decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i uchylającej decyzję 2011/782 (Dz.U. L 330, s. 21), decyzji wykonawczej Rady 2013/185/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/739 (Dz.U. L 111, s. 77), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 111, s. 1), decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 147, s. 14), decyzji wykonawczej Rady 2014/730/WPZiB z dnia 20 października 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255 (Dz.U. L 301, s. 36), a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1105/2014 z dnia 20 października 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 301, s. 7) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2011/522/WPZiB z dnia 2 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, rozporządzenia Rady (UE) nr 878/2011 z dnia 2 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, decyzji Rady 2011/628/WPZiB z dnia 23 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, rozporządzenia Rady (UE) nr 1011/2011 z dnia 13 października 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273/WPZiB i rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w zakresie, w jakim akty te dotyczą Tarifa Akhrasa.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty poniesione w niniejszej instancji.

                  4)

                  T. Akhras pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w ramach postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

         (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012.


title: Sprawa C-85/11: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2011 r. — Komisja przeciwko Irlandii

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/10

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2011 r. — Komisja przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-85/11)
   2011/C 145/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: R. Lyal, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Irlandia uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 9 i 11 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), w ten sposób, że zezwoliła, ażeby podmioty niebędące podatnikami podatku VAT mogły być członkami grupy podatkowej VAT (traktowanej jako jeden podatnik dla potrzeb podatku VAT);

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Ze względów praktycznych, a także w celu zwalczania ewentualnych nadużyć dyrektywa o podatku VAT zezwala państwom członkowskim na traktowanie dwóch lub więcej podatników jako jednego podatnika. Komisja twierdzi, że dyrektywa nie zezwala państwom członkowskim na włączanie do takiej grupy podmiotów niebędących podatnikami, co prowadzi do rozszerzenia praw i obowiązków podatników podatku VAT na takie podmioty. Przepisy irlandzkie, które zezwalają na włączanie podmiotów niebędących podatnikami do grup podatkowych VAT, są więc niezgodne z dyrektywą.

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-93/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 21 lutego 2012 r. — ET Agrokonsulting-04-Velko Stoyanov przeciwko Izpalnitelen direktor na Darzhaven fond „Zemedelie” — Razplashtatelna agentsia

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 21 lutego 2012 r. — ET Agrokonsulting-04-Velko Stoyanov przeciwko Izpalnitelen direktor na Darzhaven fond „Zemedelie” — Razplashtatelna agentsia
   (Sprawa C-93/12)
   2012/C 133/34
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad Sofia-grad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ET Agrokonsulting-04-Velko Stoyanov

      Strona pozwana: Izpalnitelen direktor na Darzhaven fond „Zemedelie” — Razplashtatelna agentsia

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przyjętą w orzecznictwie [Trybunału Sprawiedliwości] Unii Europejskiej zasadę skuteczności i ustanowioną w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasadę skutecznej ochrony sądowej należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one krajowego przepisu procesowego takiego jak art. 133 ust. 1 kodeksu postępowania administracyjnego, który wiąże właściwość sądową w sporach administracyjnoprawnych dotyczących wdrożenia wspólnej polityki rolnej Unii Europejskiej wyłącznie z siedzibą organu administracyjnego, który wydał zaskarżony akt administracyjny, biorąc pod uwagę, że przepis ten nie uwzględnia miejsca położenia gruntów i miejsca zamieszkania osoby zainteresowanej?

               2)

               Czy przyjętą w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zasadę równoważności należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza ona krajowego przepisu procesowego takiego jak art. 133 ust. 1 kodeksu postępowania administracyjnego, który wiąże właściwość sądową w sporach administracyjnoprawnych dotyczących wdrożenia wspólnej polityki rolnej Unii Europejskiej wyłącznie z siedzibą organu administracyjnego, który wydał zaskarżony akt administracyjny, biorąc pod uwagę § 19 przepisów przejściowych i końcowych ustawy o zmianie i uzupełnieniu kodeksu postępowania administracyjnego (stanowiący o właściwości sądowej w krajowych sporach administracyjnoprawnych dotyczących gruntów rolnych)?


title: Sprawa C-300/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 16 marca 2016 r. w sprawie T-103/14, Frucona Košice a.s./Komisja, wniesione w dniu 26 maja 2016 r. przez Komisję Europejską

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/35

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 16 marca 2016 r. w sprawie T-103/14, Frucona Košice a.s./Komisja, wniesione w dniu 26 maja 2016 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-300/16 P)
   (2016/C 260/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, T. Maxian Rusche, B. Stromsky, K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Frucona Košice a.s.

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku T-103/14 Frucona Košice a.s./Komisja Europejska wydanego przez Sąd (druga izba) w dniu 16 marca 2016 r. i podanego do wiadomości Komisji w tym samym dniu;

               —

               wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi w pierwszej instancji i oddalenie jej jako bezzasadnej i

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania, skarżącej w pierwszej instancji, kosztami postępowania.

         Tytułem ewentualnym Komisja wnosi o:

               —

               uchylenie wyroku T-103/14 Frucona Košice a.s./Komisja Europejska wydanego przez Sąd (druga izba) w dniu 16 marca 2016 r. i podanego do wiadomości Komisji w tym samym dniu i

               —

               skierowanie sprawy do Sądu celem rozpatrzenia przezeń drugiego i, w odpowiednim przypadku, trzeciego i czwartego z zarzutów podniesionych w pierwszej instancji i

               —

               zastrzeżenie rozstrzygnięcia o kosztach poniesionych w obu instancjach do orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Komisji należy uchylić zaskarżony wyrok z następujących powodów, dotyczących przede wszystkim możliwości zastosowania kryterium wierzyciela prywatnego, a także zastosowania tego kryterium.
   W zakresie dotyczącym możliwości zastosowania kryterium wierzyciela prywatnego Komisja podnosi trzy zarzuty. Pierwszy z nich dotyczy błędnej interpretacji spornej decyzji, drugi – naruszenia prawa przy wykładni art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie dotyczącym możliwości zastosowania kryterium wierzyciela prywatnego, a trzeci – błędnego zastosowania zasady dotyczącej powagi rzeczy osądzonej.
   Sąd w zaskarżonym wyroku uznał, że kryterium wierzyciela prywatnego znajduje zastosowanie nawet wówczas, gdy państwo członkowskie podnosi w trakcie postępowania administracyjnego i popiera szczegółowymi argumentami to, iż organ władzy publicznej nie działał w oparciu o względy, którymi kierowałby się podmiot prywatny, podczas gdy strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym twierdzi coś dokładnie przeciwnego. Komisja interpretuje orzecznictwo w taki sposób, że, jeśli chodzi o możliwość zastosowania kryterium wierzyciela prywatnego, kluczowe znaczenie ma stanowisko zajmowane przez państwo członkowskie.
   W zakresie dotyczącym zastosowania kryterium wierzyciela prywatnego Komisja podnosi dwa zarzuty. Pierwszy z nich dotyczy naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie dotyczącym zastosowania kryterium wierzyciela prywatnego. W drugim zarzucie Komisja podnosi, że Sąd dopuścił się błędu w interpretacji obowiązku przeprowadzenia starannego i bezstronnego dochodzenia w przedmiocie pomocy państwa na podstawie art. 107 ust. 1 TFUE.
   Sąd zwraca się do Komisji o zrekonstruowanie z urzędu zachowania hipotetycznego idealnego, racjonalnego i w pełni poinformowanego wierzyciela. Żądanie to jest podnoszone ponadto niezależnie od tego, co dane państwo członkowskie stwierdziło czy też uczyniło. Komisja interpretuje orzecznictwo w taki sposób, że ustanawia ono wymóg, aby przed dokonaniem oceny nie zbierała ona dowodów i informacji, które zebrałby racjonalny wierzyciel prywatny, choć nie uczyniłby tego dany organ władzy publicznej. Jej zadanie ogranicza się raczej do sprawdzenia tego czy, subiektywnie rzecz biorąc, organ władzy publicznej, w oparciu o jej zachowanie oraz dowody i informacje, jakimi rzeczywiście dysponowała ona w momencie wydawania decyzji, zachowałby się jak wierzyciel prywatny znajdujący się sytuacji najbardziej zbliżonej do tej, w której znajdował się organ władzy publicznej w momencie wydawania decyzji o przyznaniu danego środka.


title: Sprawa T-111/10: Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Portugalia przeciwko Komisji (EFRR — Zmniejszenie pomocy finansowej — Program operacyjny mający na celu modernizację tkanki gospodarczej Portugalii — Brak dokładnych i sprawdzalnych wiążących celów — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/16

         Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Portugalia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-111/10) (1)

   (EFRR - Zmniejszenie pomocy finansowej - Program operacyjny mający na celu modernizację tkanki gospodarczej Portugalii - Brak dokładnych i sprawdzalnych wiążących celów - Uzasadnione oczekiwania)
   2012/C 138/28
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, pełnomocnik, wspierany przez N. Mimosa Ruiza, P. Mourę Pinheira i J. Silvę Martinsa, adwokatów)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Steiblytė i G. Braga da Cruz, następnie A. Steiblytė i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2009) 10624 wersja ostateczna z dnia 21 grudnia 2009 r. dotyczącej zmniejszenia pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), przyznanej na rzecz Portugalii w ramach programu operacyjnego „Modernizacja tkanki gospodarczej” CCI: 1994 PT 16 1 PO 004 (ex-EFRR sygn. 94.12.09.004) na podstawie decyzji Komisji C (94)464/3 z dnia 4 marca 1994 r. zatwierdzającej pomoc finansową z EFRR.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-334/05 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 czerwca 2007 r. — Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przeciwko Shaker di L. Laudato & C. Sas, Limiñana y Botella, SL (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego elementy słowne Limoncello della Costiera Amalfitana i shaker — Sprzeciw uprawnionego do słownego krajowego znaku towarowego LIMONCHELO)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 czerwca 2007 r. — Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przeciwko Shaker di L. Laudato & C. Sas, Limiñana y Botella, SL
   (Sprawa C-334/05 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „Limoncello della Costiera Amalfitana’ i „shaker’ - Sprzeciw uprawnionego do słownego krajowego znaku towarowego LIMONCHELO)
   (2007/C 170/07)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i P. Bullock, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Shaker di L. Laudato & C. Sas (przedstawiciel: adwokat F. Sciaudone), Limiñana y Botella SL
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) wydanego w dniu 15 czerwca 2005 r. w sprawie T-7/04 Shaker di Laudato & C. Sas przeciwko OHIM, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM nr R 933/2002-2 z dnia 24 października 2003 r. oddalającej odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, w której odmówiono częściowo rejestracji graficznego znaku towarowego „Limoncello della Costiera Amalfitana” w wyniku sprzeciwu wniesionego przez uprawnionego do słownego krajowego znaku towarowego „LIMONCHELO” dla niektórych towarów z klasy 33
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie T-7/04 Shaker przeciwko OHIM — Limiñana y Botella (Limoncello della Costiera Amalfitana shaker) uchyla się.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

               3)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005.


title: Sprawa C-138/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 9 marca 2007 r. — Państwo belgijskie przeciwko N.V. Cobelfret

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 9 marca 2007 r. — Państwo belgijskie przeciwko N.V. Cobelfret
   (Sprawa C-138/07)
   (2007/C 117/22)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van beroep te Antwerpen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Państwo belgijskie

      Strona pozwana: N.V. Cobelfret
   Pytanie prejudycjalne
   Czy przepis, taki jak regulacja belgijska, dotyczący dochodu podlegającego ostatecznie opodatkowaniu, zgodnie z którym dywidendy, które należy uwzględnić podlegają, po pierwsze, zaliczeniu do podstawy opodatkowania spółki dominującej, a następnie kwoty wypłaconych dywidend podlegają, zgodnie z art. 205 ust. 2 W.I.B., odliczeniu od podstawy opodatkowania spółki dominującej (w wysokości 95 %) jedynie, jeśli spółka dominująca uzyskuje podlegające opodatkowaniu zyski, jest zgodny z art. 4 dyrektywy Rady 90/435/EWG (1) z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, gdy takie ograniczenie odliczenia od dochodu podlegającego ostatecznie opodatkowaniu prowadzi do tego, że przedsiębiorstwo dominujące musi zapłacić podatek od wypłaconych dywidend w późniejszym okresie podatkowym, jeśli nie uzyskało zysków lub uzyskało niewystarczające zyski podlegające opodatkowaniu w okresie podatkowym, w którym dokonano wypłaty dywidend, a co najmniej do tego, że straty podatkowe powstałe w tym okresie podatkowym zostaną niesłusznie uwzględnione i w wyniku tego nie podlegają one już przeniesieniu do wysokości kwoty wypłaconych dywidend, które nawet bez uwzględnienia strat podatkowych byłyby zwolnione w wysokości 95 % od podatku?

      (1)  Dz.U. L 225, str. 6.


title: Sprawa T-336/07: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2007 r. — Telefónica i Telefónica de España przeciwko Komisji

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/55

         Skarga wniesiona w dniu 10 września 2007 r. — Telefónica i Telefónica de España przeciwko Komisji
   (Sprawa T-336/07)
   (2007/C 269/100)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Telefónica, S.A. i Telefónica de España, S.A. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: F.E. González Díaz i S. Sorinas Jimeno, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 4 lipca 2007 r. w sprawie COMP/38.784 — Wanadoo España przeciwko Telefónica na podstawie art. 230 WE;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie lub obniżenie — na podstawie art. 229 WE — grzywny, która została na nie nałożona na mocy powyższej decyzji;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga będąca przedmiotem niniejszego postępowania odnosi się do decyzji z dnia 4 lipca 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 WE (sprawa COMP/38.784 — Wanadoo España przeciwko Telefónica), na mocy której Komisja nałożyła na Telefónica, S.A. i Telefónica de España — odpowiadające solidarnie — grzywnę w wysokości 151 875 000 EUR z tytułu naruszenia art. 82 WE w związku z domniemanymi praktykami subsydiowania skośnego.
   Na poparcie swoich żądań skarżące powołują się na:

               —

               naruszenie ich prawa do obrony, gdyż decyzja została oparta na różnych okolicznościach faktycznych, które nie zostały podane do ich wiadomości w trakcie postępowania administracyjnego i w odniesieniu do których nie miały okazji przedstawić swoich uwag;

               —

               popełnienie przez Komisję różnych oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do:

                           —

                           zdefiniowania trzech odrębnych rynków hurtowych, a nie jednego hurtowego rynku dostępu ADSL, który obejmuje zarówno pętlę lokalną, jak i dostęp krajowy i regionalny, lub ewentualnie przynajmniej te dwa ostatnie rodzaje dostępu;

                           —

                           domniemanej pozycji dominującej skarżących zarówno na hurtowych właściwych rynkach produktowych, jak i na rynku detalicznym;

                           —

                           zastosowania art. 82 WE w związku z ich zachowaniem stanowiącym podobno nadużycie. Po pierwsze, Komisja stosuje powyższe postanowienie wbrew orzecznictwu w sprawie Oscar Bronner do zaprzeczenia zawarcia de facto umowy, w przypadku gdy sporne produkty hurtowe nie stanowią „istotnej infrastruktury”. Po drugie, jakkolwiek Komisja przyznaje, że art. 82 WE można zastosować do zachowania skarżących, quod non, ignoruje ona w decyzji wymogi określone w wyroku w sprawie Industrie des Poudres Sphériques, zgodnie z którym aby móc uznać za niezgodne z prawem subsydiowanie skośne, konieczne jest najpierw wykazanie, że cena produktu wstępnego jest wygórowana, zaś cena produktu końcowego jest drapieżna;

                           —

                           zachowania stanowiącego podobno nadużycie i jego wpływu na rynek; z jednej strony ponieważ Komisja nietrafnie wybrała inwestycje hurtowe będące przedmiotem porównania, zaś z drugiej strony ponieważ dopuściła się ona między innymi poważnych błędów w obliczeniach oraz opuszczeń, i to zarówno przy stosowaniu kryterium „okres po okresie”, jak i kryterium „zdyskontowanego przepływu gotówkowego”. Te błędy, brane pod uwagę zarówno oddzielnie, jak i łącznie, pozbawiają wszelkiej wartości metodologię i obliczenia zawarte w decyzji. Co więcej, domniemany negatywny wpływ zachowania na konkurencję nie został udowodniony w wystarczający sposób w decyzji;

                           —

                           zakresu swoich kompetencji, mianowicie Komisja przekroczyła swoje uprawnienia, a w każdym razie naruszyła zasady pomocniczości, proporcjonalności, pewności prawa, lojalnej współpracy i dobrej administracji, ingerując tam, gdzie działania podjął już krajowy organ regulacyjny ds. telekomunikacji, który został ustanowiony przez samego prawodawcę wspólnotowego. Organ ten działał zgodnie z przyznanymi mu uprawnieniami i kompetencjami oraz na podstawie przepisu, który opiera się na wspólnotowych regułach konkurencji.

         W odniesieniu do uchylenia grzywny lub obniżenia jej kwoty skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 17/62, pierwszego rozporządzenia wprowadzającego w życie art. 85 i 86 traktatu (obecnie art. 81 i 82) oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu, uznając, że naruszenie zostało popełnione umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa oraz kwalifikując naruszenie jako „istotne nadużycie”.


title: Postanowienie Trybunału z dnia 29 sierpnia 2014 r. w sprawie E-8/13 – Abelia przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Właściwa reprezentacja przed Trybunałem – Pomoc państwa – Domniemana pomoc na rzecz leasingodawców lokali dla szkół państwowych – Decyzja o niewszczynaniu formalnego postępowania wyjaśniającego – Interes prawny – Status zainteresowanej strony – Powiązania konkurencyjne)

text:
               19.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/34

         POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU
   z dnia 29 sierpnia 2014 r.
   w sprawie E-8/13
   Abelia przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Właściwa reprezentacja przed Trybunałem – Pomoc państwa – Domniemana pomoc na rzecz leasingodawców lokali dla szkół państwowych – Decyzja o niewszczynaniu formalnego postępowania wyjaśniającego – Interes prawny – Status zainteresowanej strony – Powiązania konkurencyjne)
   (2015/C 92/08)
   W sprawie E-8/13 Abelia, wspierana przez Akademiet Bergen AS, Akademiet Drammen AS, Akademiet Sandnes AS, Akademiet Oslo AS, Akademiet VGS Molde AS i Akademiet VGS Ålesund AS, przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 160/13/COL z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie domniemanej pomocy na rzecz leasingodawców lokali dla szkół państwowych, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 29 sierpnia 2014 r. następujące postanowienie:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Oddala skargę jako niedopuszczalną.

               2.

               Obciąża stronę skarżącą kosztami postępowania poniesionymi przez stronę pozwaną.


title: Sprawa C-142/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo n o 22 de Madrid (Hiszpania) w dniu 12 marca 2007 r. — Ecologistas en Acción — CODA przeciwko Ayuntamiento de Madrid

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 22 de Madrid (Hiszpania) w dniu 12 marca 2007 r. — Ecologistas en Acción — CODA przeciwko Ayuntamiento de Madrid
   (Sprawa C-142/07)
   (2007/C 129/06)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado Contencioso-Administrativo no 22 de Madrid. (Hiszpania)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ecologistas en Acción — CODA

      Strona pozwana: Ayuntamiento de Madrid
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wymogi obowiązkowej procedury oceny oddziaływania na środowisko wynikające z dyrektywy Rady 85/337/EWG (1) z dnia 27 czerwca 1985 r. zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE (2) z dnia 3 marca 1997 r. stosują się do przedsięwzięć dotyczących dróg miejskich, mając na uwadze charakter i rozmiary przedsięwzięcia, wpływ na strefy o dużym zaludnieniu lub na krajobraz o znaczeniu historycznym, kulturalnym lub archeologicznym.

               2)

               Czy wymogi obowiązkowej procedury oceny oddziaływania na środowisko wynikające z dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. stosują się do przedsięwzięć będących przedmiotem niniejszego postępowania sądowo-administracyjnego z uwagi na ich charakter, a także przewidywany sposób wykonania, cechy, rozmiar, wpływ na otoczenie, zaludnienie, budżet i ewentualny podział w stosunku do całości przedsięwzięcia, które obejmuje podobne działania na tej samej trasie.

               3)

               Czy kryteria wymienione w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 16 marca 2006 r. w sprawie C-332/04, a konkretnie w punktach 69 — 88, stosują się do przedsięwzięć będących przedmiotem niniejszego postępowania z uwagi na ich charakter, a także przewidywany sposób wykonania, cechy, rozmiar, wpływ na otoczenie, budżet i ewentualny podział w stosunku do całości przedsięwzięcia, które obejmuje podobne działania na tej samej trasie, a w związku z tym czy powinny były zostać poddane procedurze oceny oddziaływania na środowisko.

               4)

               Czy zobowiązania wynikające z dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. w zakresie oceny oddziaływania na środowisko zostały czy nie zostały spełnione w praktyce przez władze hiszpańskie w odniesieniu do przedsięwzięć będących przedmiotem niniejszego postępowania w świetle akt postępowania administracyjnego, a w szczególności dołączonych do nich opracowań i raportów, chociaż formalnie przedsięwzięcie nie zostało poddane obowiązkowej procedurze oceny oddziaływania na środowisko.

      (1)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne.

      (2)  Dyrektywa Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniająca dyrektywę 85/337/EWG, Dz.U. L 73, str. 5.


title: Sprawa F-115/07: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2007 r. — Balieu-Steinmetz i Noworyta przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/48

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2007 r. — Balieu-Steinmetz i Noworyta przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa F-115/07)
   (2007/C 315/92)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Marie-Thérèse Balieu-Steinmetz (Sanem, Luksemburg) i Lidia Noworyta (Bruksela, Belgia) [przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie za niezgodny z prawem art. 1 regulaminu wewnętrznego przyjętego przez organ powołujący w sprawie zryczałtowanego dodatku za godziny nadliczbowe, o którym mowa w art. 3 załącznika VI do regulaminu pracowniczego, obowiązującego od 1 maja 2004 r., ustalający warunek zgodności godzin nadliczbowych z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 18 grudnia 2006 r. oddalającej wniosek L. Noworyty z dnia 6 lipca 2006 r. oraz decyzji oddalającej w sposób dorozumiany z dnia 13 listopada 2006 r. wniosek M.-T. Balieu-Steinmetz z dnia 13 lipca 2006;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżące podnoszą najpierw naruszenie praw podstawowych, zasad ogólnych oraz Europejskiej Karty Społecznej, zgodnie z którymi wszyscy pracownicy mają prawo do odpowiednich warunków pracy, w szczególności w zakresie czasu pracy oraz wynagrodzenia lub odszkodowania za przepracowane godziny nadliczbowe lub ze względu na szczególne cechy organizacji czasu pracy.
   Ponadto twierdzą, że w odróżnieniu od art. 56a i 56b regulaminu pracowniczego, art. 3 załącznika VI do regulaminu pracowniczego nie uzależnia możliwości przyznania zryczałtowanego dodatku za przepracowane godziny nadliczbowe w szczególnych warunkach pracy od tego, czy godziny te zostały przepracowane w sposób prawidłowy. Według skarżących, organ powołujący dopuścił się błędu co do prawa poprzez dodanie tego warunku do regulaminu wewnętrznego w sprawie zryczałtowanego dodatku za godziny nadliczbowe.
   Organ powołujący dopuścił się również oczywistego błędu co do prawa poprzez wskazanie, że urzędnicy zatrudnieni po dniu 1 maja 2004 r. nie mogą korzystać z takiego dodatku, chociaż możliwość taka została wyraźnie przewidziana w art. 1 regulaminu wewnętrznego.
   Ponadto skarżące podnoszą, że decyzja o odmowie jakiegokolwiek wynagrodzenia czy odszkodowania za szczególne warunki pracy naruszyła art. 56a i 56b regulaminu pracowniczego, jak również zasadę równości traktowania.
   Wreszcie według skarżących, stanowisko Parlamentu nie jest spójne, ponieważ dyrektor generalny dyrekcji generalnej ds. Urzędu Przewodniczącego potwierdził, że osoba pracująca w centrali telefonicznej nie świadczy godzin nadliczbowych zgodnie z prawem, podczas gdy organ powołujący stwierdził, że robione są badania na temat możliwości harmonizacji warunków pracy w rozpatrywanej służbie ze względu właśnie na praktykowane atypowe rozkłady czasu pracy, poza ogólnymi/ normalnymi godzinami pracy.


title: Sprawa C-55/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Zwolnienie z podatku akcyzowego w odniesieniu do paliw pojazdów silnikowych używanych przez osoby niepełnosprawne — Utrzymanie zwolnienia po wygaśnięciu okresu przejściowego — Naruszenie)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-55/12) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Zwolnienie z podatku akcyzowego w odniesieniu do paliw pojazdów silnikowych używanych przez osoby niepełnosprawne - Utrzymanie zwolnienia po wygaśnięciu okresu przejściowego - Naruszenie)
   2013/C 171/13
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Mölls, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciel: E. Creedon, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Naruszenie dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51) — Zwolnienie z podatku akcyzowego w odniesieniu do paliw pojazdów silnikowych używanych przez osoby niepełnosprawne — Utrzymanie zwolnienia po wygaśnięciu okresu przejściowego

      Sentencja

               1)

               Udzielając, po wygaśnięciu w dniu 31 grudnia 2006 r. okresu przejściowego wskazanego w art. 18 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej zmienionej dyrektywą Rady 2004/74/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. oraz w załączniku II do owej dyrektywy, zwolnienia z podatku akcyzowego w odniesieniu do paliw używanych przez osoby niepełnosprawne do pojazdów silnikowych Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 1 wskazanej dyrektywy.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  15 grudnia 2005 r.  w sprawie C-26/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 76/160/EWG — Jakość wody w kąpieliskach — Określenie terenów kąpielowych — Dyrektywa 79/923/EWG — Jakość wód, w których żyją skorupiaki — Stworzenie programu zmniejszenia zanieczyszczenia wody)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 15 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-26/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 76/160/EWG - Jakość wody w kąpieliskach - Określenie terenów kąpielowych - Dyrektywa 79/923/EWG - Jakość wód, w których żyją skorupiaki - Stworzenie programu zmniejszenia zanieczyszczenia wody)
   (2006/C 48/08)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-26/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 27 stycznia 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: G. Valero Jordana) przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnik: E. Braquehais Conesa), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Schiemann, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca) i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie przyjmując programu zmniejszenia zanieczyszczenia wód, w których żyją skorupiaki w odniesieniu do Ría de Vigo, królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 5 dyrektywy rady 79/923/EWG, z dnia 30 października 1979 r. w sprawie wymaganej jakości wód, w których żyją skorupiaki.

               2.

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3.

               Komisja Wspólnot Europejskich i Królestwo Hiszpanii ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 82 z 02.04.2005.


title: Sprawa T-637/13: Postanowienie Sądu z dnia 28 sierpnia 2015 r. – Bimbo/OHIM – Kimbo (Caffè KIMBO)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/57

         Postanowienie Sądu z dnia 28 sierpnia 2015 r. – Bimbo/OHIM – Kimbo (Caffè KIMBO)
   (Sprawa T-637/13) (1)

   (2015/C 381/69)
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa T-194/07: Postanowienie Sądu z dnia 26 kwietnia 2013 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/40

         Postanowienie Sądu z dnia 26 kwietnia 2013 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-194/07) (1)

   2013/C 171/81
   Język postępowania: czeski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007.


title: Sprawa C-107/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (izba trzecia w składzie powiększonym) wydanego w dniu 18 grudnia 2008 r. w sprawie T-211/04, rząd Gibraltaru i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 20 marca 2009 r. przez Królestwo Hiszpanii

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/23

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (izba trzecia w składzie powiększonym) wydanego w dniu 18 grudnia 2008 r. w sprawie T-211/04, rząd Gibraltaru i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 20 marca 2009 r. przez Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-107/09 P)
   2009/C 141/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: N. Díaz Abad i J.M Rodríguez Cárcamo, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Rząd Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu Pierwszej Instancji i wydanie nowego orzeczenia stwierdzającego zgodność z prawem decyzji Komisji 2005/261/WE z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie systemu pomocy, który Zjednoczone Królestwo zamierza wdrożyć w stosunku do gibraltarskiej rządowej reformy podatku dochodowego od przedsiębiorstw, (1) oraz

               —

               obciążenie kosztami pozwanych stron.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Naruszenie art. 299 ust. 4 WE w wykładni nadanej mu przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości. Po pierwsze zaskarżony wyrok nie uznaje statusu prawnego Gibraltaru zgodnie z orzecznictwem TSWE (wyroki z dnia 23 września 2003 r. oraz z dnia 12 września 2006 r.), ponieważ nie stwierdza się tam, że Gibraltar został przekazany przez Króla Hiszpanii Koronie Brytyjskiej na podstawie traktatu z Utrechtu z 1713 r. oraz ponieważ zawiera on liczne nieścisłości w definiowaniu tegoż statusu. Z drugiej strony, narusza on art.. 299 ust. 4 w ten sposób, ze przyznaje Gibraltarowi możliwość oderwania się w dziedzinie podatkowej od Zjednoczonego Królestwa, co oznacza, że Zjednoczone Królestwo nie bierze już dłużej na siebie stosunków zewnętrznych Gibraltaru w tej dziedzinie, przekształcając tym samym Gibraltar w nowe państwo członkowskie w dziedzinie podatków.

               2.

               Naruszenie art. 87 WE ust. 1, interpretując go w ten sposób, że zakazuje on stosowania go przez Komisję w walce z rajami podatkowymi uznanymi przez OECD. Zaskarżony wyrok uznając za niemożliwe porównanie działalności gospodarczej na Gibraltarze i w Zjednoczonym Królestwie, narusza zasady tej organizacji, zgonie z którymi przepisy powszechnie stosowane na Gibraltarze mogą powodować szkodę dla jej państw członkowskich, pomiędzy którymi znajduje się Zjednoczone Królestwo. Art. 87 ust. 1 WE powinien być interpretowany zgodnie z zasadami OECD, z którego to względu takie porównanie, nie tylko jest możliwe, ale także konieczne.

               3.

               Naruszenie wytycznych EBC z dnia 16 lipca 2004 r. poprzez zastosowanie art. 87 ust. 1 WE. Europejski System Banków Centralnych uważa Gibraltar, obok innych 37 terytoriów, za pozaterytorialne centrum finansowe (centrum off shore) w dziedzinie bilansu płatniczego, międzynarodowej pozycji inwestycyjnej i pasywów w walutach obcych. Ocena zaskarżonego wyroku, która zakazuje porównywania działalności gospodarczej na Gibraltarze z działalnością w Zjednoczonym Królestwie, narusza tę definicje, która dopuszcza takie porównanie, i oznacza zastosowanie art. 87 WE ust. 1 z naruszeniem obowiązującej w prawie wspólnotowym regulacji, jaką są wytyczne EBC z dnia 16 lipca 2004 r.

               4.

               Naruszenie art. 87 ust. 1 WE poprzez naruszenie przesłanki, zgodnie z która pomoc przyznawana jest „przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych”. Ponieważ Gibraltar jest terytorium, które nie stanowi części żadnego z państw członkowskich, zgonie z art. 299 WE ust. 4, twierdzenie zawarte w wyroku, zgodnie z którym zakres odniesienia dla zastosowania art. 87 ust. 1 WE odpowiadają wyłącznie w granicom geograficznym terytorium Gibraltaru, równa się z uznaniem go za państwo członkowskie, ponieważ przeciwnie nigdy nie można by było spełnić przesłanki, zgonie z którą pomoc jest przyznawana „przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych”.

               5.

               Naruszenie zasady niedyskryminacji poprzez nieuzasadnione zastosowanie orzecznictwa dotyczącego Azorów do odmiennego stanu faktycznego, niż przewidziany w tym orzecznictwie. Istnieją dwie różnice pomiędzy sprawą Azorów, a sprawą zakończona zaskarżonym wyrokiem. Po pierwsze, Azory stanowią terytorium jednego z państw członkowskich, co nie ma miejsca w przypadku Gibraltaru, po drugie, w sprawie dotyczącej Azorów oceniane było obniżenie stawki podatku od osób prawnych, podczas gdy w przypadku Gibraltaru chodzi o nowy powszechny system podatku od osób prawnych.

               6.

               Naruszenie art. 87 ust. 1 WE poprzez brak przyjęcia, iż zostały spełnione przesłanki przyznania pomocy państwowej, z punktu widzenia selektywności regionalnej. Dokładniej, Królestwo Hiszpanii uważa, że w zaskarżonym wyroku popełniono błąd co do prawa przyjmując, że zostały spełnione trzy przesłanki autonomii politycznej, autonomii postępowania oraz autonomii gospodarczej, ustanowione w wyroku w sprawie Azorów.

               7.

               Błąd co do prawa poprzez odmowę oceny i zastosowania czwartej przesłanki, o co wnosiło Królestwo Hiszpanii w postępowaniu. Nawet jeżeliby przyjąć, że zostały spełnione trzy przesłanki z wyroku w sprawie Azorów, to należało wymagać spełnienia czwartego kryterium, dotyczącego harmonizacji w ramach krajowego systemu podatkowego państwa członkowskiego, od którego pochodzi ten środek.

               8.

               Naruszenie art. 87 ust. 1 WE poprzez brak przyjęcia, że zostały spełnione przesłanki przyznania pomocy państwowej z punktu widzenia selektywności przedmiotowej. Nawet jeżeliby przyjąć, że Gibraltar stanowi autonomiczny punkt odniesienia, w którym spełnione zostały przesłanki ustanowione w wyroku w sprawie Azorów, to zaskarżony wyrok naruszył art. 87 ust. 1 WE w ocenie selektywności przedmiotowej, ponieważ Sąd Pierwszej Instancji w swojej ocenie nie uwzględnił tego, że reforma podatku od osób prawnych, którą zamierza przeprowadzić Gibraltar, prowadziłaby do stworzenia systemu, w którym na 29 000 spółek istniejących na Gibraltarze, 28 798 spółek mogłoby zostać poddanych zerowej stawce podatkowej. Ostatnie z wymienionych spółek byłyby szczególnie uprzywilejowane przez ten środek, a ponieważ w zaskarżonym wyroku nie uznano tego, naruszono w ten sposób art. 87 ust. 1 WE. Ponadto Komisja, w przeciwieństwie do tego, co twierdzi się w wyroku, określiła wspólny system podatkowy.

               9.

               Brak uzasadnienia wyroku poprzez brak oceny czwartej przesłanki, o co wnosiło Królestwo Hiszpanii.

               10.

               Naruszenie prawa podstawowego w rozstrzygnięciu skargi w rozsądnym terminie, jako że postępowanie przed Sądem Pierwszej Instancji trwało praktycznie dwa razy dłużej niż trwa zazwyczaj postępowanie, przy czym nie podano żadnego uzasadnienia w tym zakresie, natomiast okoliczność ta miała szczególne znaczenie w sprawie.

               11.

               Naruszenie art. 77 a) i 77 b) regulaminu postępowania Sądu Pierwszej Instancji, poprzez brak formalnego zawieszenia postępowania na wniosek stron.

      (1)  Dz.U. L 85, s.1.


title: Sprawa C-84/13 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 lipca 2014 r. – Electrabel SA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Koncentracja przedsiębiorstw — Decyzja Komisji — Skazanie na zapłatę grzywny — Naruszenie art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 — Kontrola koncentracji przedsiębiorstw — Artykuł 14 ust. 3 — Kryteria podlegające uwzględnieniu przy określaniu kwoty grzywny — Uwzględnienie czasu trwania naruszenia — Zasada niedziałania prawa wstecz — Stosowanie rozporządzenia (WE) nr 139/2004 — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/6

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 lipca 2014 r. – Electrabel SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-84/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Koncentracja przedsiębiorstw - Decyzja Komisji - Skazanie na zapłatę grzywny - Naruszenie art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 - Kontrola koncentracji przedsiębiorstw - Artykuł 14 ust. 3 - Kryteria podlegające uwzględnieniu przy określaniu kwoty grzywny - Uwzględnienie czasu trwania naruszenia - Zasada niedziałania prawa wstecz - Stosowanie rozporządzenia (WE) nr 139/2004 - Obowiązek uzasadnienia))
   2014/C 292/07
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Electrabel SA (przedstawiciele: M. Pittie i P. Honoré, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, V. Di Bucci i A. Bouquet, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Electrabel SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 4.5.2013.


title: Sprawa T-334/17: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2017 r. – Cargolux Airlines/Komisja

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/57

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2017 r. – Cargolux Airlines/Komisja
   (Sprawa T-334/17)
   (2017/C 239/70)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cargolux Airlines International SA (Sandweiler, Luxembourg) (przedstawiciele: G. Goeteyn, Solicitor, adwokat E. Aliende Rodríguez oraz C. Rawnsley, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               w przypadku gdyby Sąd uwzględnił w całości zarzut pierwszy, drugi, trzeci lub czwarty, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1–4 decyzji Komisji C (2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy transport towarowy) w zakresie w jakim przepisy te dotyczą Cargolux;

               —

               w przypadku gdyby Sąd uwzględnił zarzut piąty,

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 w całości lub w przypadku gdyby Sąd nie stwierdził jego nieważności w całości, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 w zakresie w jakim i) dotyczy on dopłaty z tytułu bezpieczeństwa i uiszczenia prowizji, ii) dotyczy okresu od dnia 22 stycznia 2001 r. do końca 2002 r. oraz iii) w zakresie w jakim przepis ten formułuje jakiekolwiek ustalenia w odniesieniu do udziału w zachowaniu stanowiącym kartel – w zwyczajowym rozumieniu tego pojęcia – przed dniem 10 czerwca 2005 r. najwcześniej;

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 w całości lub w przypadku gdyby Sąd nie stwierdził jego nieważności w całości, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 w zakresie w jakim i) dotyczy on dopłaty z tytułu bezpieczeństwa i uiszczenia prowizji, ii) w zakresie w jakim przepis ten formułuje jakiekolwiek ustalenia w odniesieniu do udziału w zachowaniu stanowiącym kartel – w zwyczajowym rozumieniu tego pojęcia – przed dniem 10 czerwca 2005 r. najwcześniej;

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 3 i 4 w całości.

               —

               w przypadku gdyby Sąd uwzględnił zarzut szósty, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim przepisy te stwierdzają udział Cargolux w naruszeniu dotyczącym lotów przychodzących (mianowicie z portów lotniczych znajdujących się w państwach trzecich do portów lotniczych znajdujących się w UE lub Islandii i Norwegii);

               —

               uchylenie grzywny nałożonej na Cargolux na mocy art. 3, a w przypadku gdyby Sąd nie uchylił grzywny w całości, znaczące obniżenie grzywny w ramach nieograniczonego prawa orzekania;

               —

               zarządzenie wszelkich niezbędnych środków w odniesieniu do art. 4 w zakresie w jakim przepis ten dotyczy Cargolux;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu strona skarżąca formułuje siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczy oczywistego błędu w ocenie polegającego na tym, że Komisja działała ultra vires opierając się na dowodach dotyczących połączeń i okresów do rozstrzygania, o których nie posiadała kompetencji.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że Komisja nienależnie rozszerzyła zakrs swych kompetecji, opierając się na dowodach dotyczących okresów przed i) dniem 1 maja 2004 r. w odniesieniu do połączeń pomiędzy państwami członkowskimi EU a państwami trzecimi, b) dniem 19 maja 2005 r. w odniesieniu do połączeń pomiędzy państwami członkowskimi EOG (nie będących członkami UE) a państwami trzecimi oraz c) dniem 1 czerwca 2002 r. w odniesieniu do połączeń pomiędzy państwami członkowskimi UE a Szwajcarią, podniesionych na okoliczność naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w odniesieniu do połączeń wewnątrz EOG.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczy naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, naruszenia prawa do obrony i istotnego błędu w ocenie wynikających z faktu, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne oraz prawo strony skarżącej do obrony poprzez brak sporządzenia nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów w przed ponownym wydaniem decyzji.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że Komisja błędnie wywodzi, że nie miała ona obowiązku sporządzenia nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów w przed ponownym wydaniem decyzji, poprzez co naruszyła prawo strony skarżącej do obrony.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczy naruszenia prawa oraz oczywistego błędu w ocenie, wynikających z faktu, że Komisja nie przeprowadziła koniecznej oceny kontekstu prawnego i gospodarczego, aby w sposób wymagany prawem stwierdzić naruszenie ze względu na cel.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczy naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, braku uzasadnienia, naruszenia prawa do obrony, oczywiście błędnych ustaleń faktycznych i prawnych wynikających z faktu, że Komisja nie ustaliła w sposób dostatecznie szczegółowy zakresu oraz właściwości zarzucanego naruszenia art. 101 TFUE jak i innych istotnych przepisów.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że rozszerzenie ponad miarę zakresu pojęcia jednolitego i ciągłego naruszenia doprowadziło do nieodwracalnego zatarcia zakresu naruszenia, uniemożliwiając uchwycenie jego treści.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczy oczywistego błędu w ocenie, wynikającego z faktu, że Komisja nie zgromadziła wiarygodnych dowodów na poparcie swych wniosków lub nie wykazała w sposób wymagany prawem prawdziwości okoliczności, na których ustalenia te się opierają.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja zawiera w sobie błędne ustalenia faktyczne oraz błędne oceny dotyczące wszystkich trzech elementów (dopłaty paliwowej, dopłaty z tytułu bezpieczeństwa, płatności prowizji od dopłat) stanowiących o istnieniu zarzucanego jednolitego i ciągłego naruszenia. Zdaniem strony skarżącej Komisja nadużyła pojęcia jednolitego i ciągłego naruszenia stosując je jako „wytrych” umożliwiający przedstawienie jako dowodów niespójnego zbioru faktów i kontaktów, włączając zachowania, które są zgodne z prawem bądź bez znaczenia dla sprawy.

               6.

               Zarzut szósty, dotyczy naruszenia prawa wynikającego z faktu, że Komisja błędnie uzała swą kompetencję w zakresie antykonkurencyjnej koordynacji, która miała mieć miejsce w odniesieniu do lotów przychodzących z portów lotniczych znajdujących się w państwach trzecich do portów lotniczych znajdujących się w obrębie EOG, skutkiem czego dopuściała się naruszenia prawa, skoro działalność tego rodzaju znajduje się poza terytorialnym zakresem obowiązywania art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG.

               7.

               Zarzut siódmy, zmierzający do ponownego zbadania wymiaru grzywny w ramach służącego Sądowi nieograniczonego prawa orzekania, dotyczący oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia zasady proporcjonalności.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że Komisja błędnie oceniła wartość sprzedaży, niesłusznie biorąc pod uwagę loty przychodzące oraz znacznie zawyżając ogólną wagę wszystkich zarzucanych naruszeń. Komisja błędnie oceniła wagę oraz czas trwania naruszenia przypisywanego stronie skarżącej oraz niesłusznie oddaliła okoliczności łagodzące jej odpowiedzialność.


title: Sprawa T-448/10: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2010 r. — Apple przeciwko OHIM — Iphone Media (IPH IPHONE)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/36

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2010 r. — Apple przeciwko OHIM — Iphone Media (IPH IPHONE)
   (Sprawa T-448/10)
   ()
   2010/C 328/63
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Apple, Inc. (Cupertino, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Engelman, barrister, i J. Olsen, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Iphone Media, SA (Sewilla, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 lipca 2010 r. w sprawie R 1084/2009-4;

               —

               uwzględnienie sprzeciwu strony skarżącej;

               —

               ewentualnie uwzględnienie sprzeciwu strony skarżącej w odniesieniu do takich towarów i usług, dla których ustalono istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, lub dla takich towarów i usług, co do których stwierdzi się, że zgłoszony znak towarowy jest obarczony ryzykiem powodowania czerpania nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy znaku towarowego strony skarżącej bądź działania na ich szkodę;

               —

               obciążenie Iphone Media kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Iphone Media

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „IPH IPHONE” dla towarów i usług z klas 16, 35, 38, 41 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5562822

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 2901007 „IPHONE” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: strona skarżąca uważa, że zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (Rady) nr 207/2009 ze względu na błędne zastosowanie przez Izbę Odwoławczą postanowień tych artykułów do spornego znaku towarowego.


title: Sprawa C-43/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 21 stycznia 2016 r. przez Copernicus-Trademarks Ltd od wyroku wydanego w dniu 25 czerwca 2015 r. przez Sąd (dziewiąta izba) w sprawie T-186/12, Copernicus-Trademarks/EUIPO

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/8

         Odwołanie wniesione w dniu 21 stycznia 2016 r. przez Copernicus-Trademarks Ltd od wyroku wydanego w dniu 25 czerwca 2015 r. przez Sąd (dziewiąta izba) w sprawie T-186/12, Copernicus-Trademarks/EUIPO
   (Sprawa C-43/16 P)
   (2016/C 326/14)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Copernicus-Trademarks Ltd (przedstawiciel: C. Röhl, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) odrzucił odwołanie jako niedopuszczalne.


title: Sprawa F-10/12: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/29

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-10/12)
   2012/C 65/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S.A. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej przyznania skarżącemu diety dziennej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 maja 2011 r. i wyraźnej decyzji o oddaleniu zażalenia z dnia 24 października 2011 r. oraz zasądzenie od Komisji wypłaty diety dziennej.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-156/06: Skarga wniesiona w dniu  23 marca 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/32

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-156/06)
   (2006/C 131/60)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Maidani i K.Simonsson)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając lub, co najmniej nie zawiadamiając Komisji o przyjęciu przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1), Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin do wprowadzenia w życie dyrektywy upłynął dnia 11 sierpnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 35 z 2003, str. 1.


title: Sprawa C-418/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 12 września 2007 r. — Société Papillon przeciwko Ministère du budget, des comptes publics et de la fonction publique

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 12 września 2007 r. — Société Papillon przeciwko Ministère du budget, des comptes publics et de la fonction publique
   (Sprawa C-418/07)
   (2007/C 283/32)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Papillon

      Strona pozwana: Ministère du budget, des comptes publics et de la fonction publique
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Skoro korzyść podatkowa wynikająca z reżimu „zintegrowanego opodatkowania” wywołuje skutki w zakresie opodatkowania spółki dominującej grupy — która może skompensować swoje dochody ze stratami poniesionymi przez wszystkie spółki grupy podatkowej i skorzystać ze zniesienia skutków podatkowych transakcji wewnątrzgrupowych — to czy wynikająca z systemu określonego w art. 223 A i nast. code général des impôts niemożliwość włączenia do grupy podatkowej spółki pośrednio zależnej od spółki dominującej — jeśli jest ona kontrolowana za pośrednictwem spółki zależnej, która z powodu posiadania siedziby w innym państwie członkowskim Wspólnoty Europejskiej i niewykonywania działalności we Francji nie podlega francuskiemu podatkowi dochodowemu od osób prawnych i nie może w związku z tym należeć do grupy — stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości ze względu na skutki podatkowe decyzji spółki dominującej, aby kontrolować spółkę pośrednio zależną poprzez francuską spółkę zależną lub raczej poprzez spółkę zależną z siedzibą w innym państwie członkowskim?

               2.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy ograniczenie takie może być uzasadnione potrzebą zachowania spójności reżimu „zintegrowanego opodatkowania”, a w szczególności mechanizmami znoszenia skutków podatkowych transakcji wewnątrzgrupowych — mając na względzie konsekwencje takiego systemu, który polegałby na traktowaniu spółki zależnej z siedzibą w innym państwie członkowskim, jako należącej do grupy, wyłącznie na potrzeby spełniania warunku pośredniego kontrolowania spółki pośrednio zależnej, z jednoczesnym zachowaniem jej wyłączenia z reżimu opodatkowania grupowego, jako że nie podlega ona francuskiemu podatkowi — bądź też innymi nadrzędnymi względami interesu ogólnego?