title: Sprawa T-487/18: Wyrok Sądu z dnia 11 lutego 2020 r. – Stada Arzneimittel / EUIPO (ViruProtect) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ViruProtect – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/24

      Wyrok Sądu z dnia 11 lutego 2020 r. – Stada Arzneimittel / EUIPO (ViruProtect)
      (Sprawa T-487/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ViruProtect - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Obowiązek uzasadnienia)
      (2020/C 95/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Stada Arzneimittel AG (Bad Vilbel, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.-C. Plate i R. Kaase)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 czerwca 2018 r. (sprawa R 1886/2017-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego ViruProtect jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Stada Arzneimittel AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa T-505/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Węgry / Komisja [EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich – Pomoc przyznana grupom producentów – Wydatki poniesione przez Węgry – Artykuł 35 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 – Uznanie kwalifikowane – Kwalifikowalność beneficjenta do pomocy – Korekta finansowa liczona – Artykuł 52 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 – Lojalna współpraca – Ochrona uzasadnionych oczekiwań – Proporcjonalność – Pewność prawa – Kwoty niekwalifikowalne]

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/25

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Węgry / Komisja
      (Sprawa T-505/18) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich - Pomoc przyznana grupom producentów - Wydatki poniesione przez Węgry - Artykuł 35 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 - Uznanie kwalifikowane - Kwalifikowalność beneficjenta do pomocy - Korekta finansowa liczona - Artykuł 52 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 - Lojalna współpraca - Ochrona uzasadnionych oczekiwań - Proporcjonalność - Pewność prawa - Kwoty niekwalifikowalne)
      (2020/C 95/30)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M. Fehér, M. Tátrai, A. Pokoraczki i G. Koós, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i J. Aquilina, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/873 z dnia 13 czerwca 2018 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2018, L 152, s. 29).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Węgry zostają obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa T-573/18: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2020 r. – Hickies / EUIPO (Kształt sznurówki) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego – Kształt sznurówki – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Ochrona prawa związanego z wcześniejszym wzorem – Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem]

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/25

      Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2020 r. – Hickies / EUIPO (Kształt sznurówki)
      (Sprawa T-573/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego - Kształt sznurówki - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Ochrona prawa związanego z wcześniejszym wzorem - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem)
      (2020/C 95/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hickies, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: I. Fowler, solicitor, i adwokat S. Petivlasova)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 czerwca 2018 r. (sprawa R 2693/2017 5) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt sznurówki jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Hickies, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.


title: Sprawa T-732/18: Wyrok Sądu z dnia 11 lutego 2020 r. – Dalasa/EUIPO – Charité – Universitätsmedizin Berlin (charantea) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego charantea – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy CHARITÉ – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/26

      Wyrok Sądu z dnia 11 lutego 2020 r. – Dalasa/EUIPO – Charité – Universitätsmedizin Berlin (charantea)
      (Sprawa T-732/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego charantea - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy CHARITÉ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 95/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Dalasa Handelsgesellschaft mbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat I. Hödl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Charité – Universitätsmedizin Berlin, Gliedkörperschaft Öffentlichen Rechts (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Wulff i K. Schmidt-Hern)

         Przedmiot

      Skarga wniesiona na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 października 2018 r. (sprawa R 539/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Charité a Dalasą.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 15 października 2018 r. (sprawa R 539/2018-4).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione w postępowaniu przed Sądem przez Dalasa Handelsgesellschaft mbH.

                  3)

                  Charité – Universitätsmedizin Berlin, Gliedkörperschaft Öffentlichen Rechts pokrywa własne koszty poniesione w postępowaniu przed Sądem.

                  4)

                  W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.


title: Sprawa T-44/19: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2020 r. – Globalia Corporación Empresarial / EUIPO – Touring Club Italiano (TC Touring Club) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TC Touring Club – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TOURING CLUB ITALIANO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 47 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 – Dodatkowe dowody przedstawione po raz pierwszy przed izbą odwoławczą – Artykuł 95 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 – Skarga wzajemna]

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/28

      Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2020 r. – Globalia Corporación Empresarial / EUIPO – Touring Club Italiano (TC Touring Club)
      (Sprawa T-44/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TC Touring Club - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TOURING CLUB ITALIANO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 47 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 - Dodatkowe dowody przedstawione po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Artykuł 95 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 - Skarga wzajemna)
      (2020/C 95/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Globalia Corporación Empresarial, SA (Llucmajor, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Kusturovic, J.F. Crespo Carrillo i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Touring Club Italiano (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Guglielmetti)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 listopada 2018 r. (R 448/2018-4) dotyczą postępowania w sprawie sprzeciwu między Touring Club Italiano a Globalia Corporación Empresarial.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Skarga wzajemna zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  3)

                  Tytułem skargi głównej Globalia Corporación Empresarial, SA zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Touring Club Italiano w związku z postępowaniem przed izbą odwoławczą.

                  4)

                  Tytułem skargi wzajemnej Touring Club Italiano pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Globalia Corporación Empresarial i EUIPO.

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.


title: Sprawa T-135/19: Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2020 r. – Corporació Catalana de Mitjans Audiovisuals / EUIPO – Dalmat (LaTV3D) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LaTV3D – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy TV3 – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo usług – Podobieństwo oznaczeń – Charakter odróżniający – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/28

      Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2020 r. – Corporació Catalana de Mitjans Audiovisuals / EUIPO – Dalmat (LaTV3D)
      (Sprawa T-135/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LaTV3D - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy TV3 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo usług - Podobieństwo oznaczeń - Charakter odróżniający - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 95/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Corporació Catalana de Mitjans Audiovisuals, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Erdozain López)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Stéphane Dalmat (Paryż, Francja)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 grudnia 2018 r. (sprawa R 874/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Corporació Catalana de Mitjans Audiovisuals a S. Dalmatem.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 13 grudnia 2018 r. (sprawa R 874/2018-2) w zakresie, w jakim wyklucza ona istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do usług innych niż usługi „tłumaczenia pisemne i ustne”, należących do klasy 41 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawa T-248/19: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Bilde / Parlament [Przywileje i immunitety – Członek Parlamentu – Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego – Oczywisty błąd w ocenie – Electa una via – Zasada non bis in idem – Nadużycie władzy]

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/29

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Bilde / Parlament
      (Sprawa T-248/19) (1)

      (Przywileje i immunitety - Członek Parlamentu - Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego - Oczywisty błąd w ocenie - Electa una via - Zasada non bis in idem - Nadużycie władzy)
      (2020/C 95/36)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Dominique Bilde (Lagarde, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz i C. Burgos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu P8_TA(2019)0137 z dnia 12 marca 2019 r. w sprawie uchylenia immunitetu parlamentarnego skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Dominique Bilde pokrywa własne koszty postępowania jak również koszty poniesione przez Parlament Europejski.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa T-262/19: Wyrok Sądu z dnia 11 lutego 2020 r. – Jakober / EUIPO (Kształt filiżanki) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego – Kształt filiżanki – Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej]

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/30

      Wyrok Sądu z dnia 11 lutego 2020 r. – Jakober / EUIPO (Kształt filiżanki)
      (Sprawa T-262/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego - Kształt filiżanki - Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej)
      (2020/C 95/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Philip Jakober (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Klink)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lutego 2019 r. (sprawa R 1153/2018-4), dotyczącą rejestracji trójwymiarowego oznaczenia tworzonego przez kształt filiżanki jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 11 lutego 2019 r. (sprawa R 1153/2018-4).

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa T-331/19: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2020 r. – Pierre Balmain / EUIPO (Przedstawienie głowy lwa otoczonej pierścieniami tworzącymi łańcuch) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego głowę lwa otoczoną pierścieniami tworzącymi łańcuch – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/30

      Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2020 r. – Pierre Balmain / EUIPO (Przedstawienie głowy lwa otoczonej pierścieniami tworzącymi łańcuch)
      (Sprawa T-331/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego głowę lwa otoczoną pierścieniami tworzącymi łańcuch - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 95/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Pierre Balmain (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Iglesias Monravá i S. Mainar Roger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2019 r. (sprawa R 1223/2018-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego głowę lwa otoczoną pierścieniami tworzącymi łańcuch jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Pierre Balmain zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawa T-332/19: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2020 r. – Pierre Balmain / EUIPO (Przedstawienie głowy lwa otoczonej pierścieniami tworzącymi łańcuch) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego głowę lwa otoczoną pierścieniami tworzącymi łańcuch – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/31

      Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2020 r. – Pierre Balmain / EUIPO (Przedstawienie głowy lwa otoczonej pierścieniami tworzącymi łańcuch)
      (Sprawa T-332/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego głowę lwa otoczoną pierścieniami tworzącymi łańcuch - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 95/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Pierre Balmain (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J. M. Iglesias Monravá i S. Mainar Roger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2019 r. (sprawa R 1224/2018-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego głowę lwa otoczoną pierścieniami tworzącymi łańcuch jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Pierre Balmain zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawa T-293/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 stycznia 2020 r. – Łotwa / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Wspólna polityka rybołówstwa – Traktat paryski dotyczący Spitzbergenu (Norwegia) – Uprawnienia do połowów kraba śnieżnego w obszarze Svalbardu (Norwegia) – Rozporządzenie (UE) 2017/127 – Statki zarejestrowane w Unii upoważnione do połowów – Zatrzymanie statku łotewskiego – Artykuł 265 TFUE – Wezwanie do działania – Zajęcie stanowiska przez Komisję – Akt niewywołujący wiążących skutków prawnych – Niedopuszczalność]

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/31

      Postanowienie Sądu z dnia 30 stycznia 2020 r. – Łotwa / Komisja
      (Sprawa T-293/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka rybołówstwa - Traktat paryski dotyczący Spitzbergenu (Norwegia) - Uprawnienia do połowów kraba śnieżnego w obszarze Svalbardu (Norwegia) - Rozporządzenie (UE) 2017/127 - Statki zarejestrowane w Unii upoważnione do połowów - Zatrzymanie statku łotewskiego - Artykuł 265 TFUE - Wezwanie do działania - Zajęcie stanowiska przez Komisję - Akt niewywołujący wiążących skutków prawnych - Niedopuszczalność)
      (2020/C 95/40)
      Język postępowania: łotewski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Łotewska (przedstawiciel: V. Soņeca, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, E. Paasivirta, I. Naglis i A. Sauka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 12 marca 2018 r., w którym instytucja ta zajęła stanowisko w przedmiocie wezwania do działania skierowanego do niej przez Republikę Łotewską na podstawie art. 265 TFUE pismem z dnia 22 grudnia 2017 r. i mającego w istocie na celu podjęcie przez Komisję środków dotyczących ochrony uprawnień do połowów i interesów Unii Europejskiej w obszarze połowowym Svalbardu (Norwegia), a po drugie, nakazania Komisji zajęcia w tym względzie stanowiska, które nie będzie źródłem niekorzystnych dla Republiki Łotewskiej skutków prawnych.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w sprawie wniosku Królestwa Hiszpanii o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Republika Łotewska pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję, z wyjątkiem kosztów związanych ze złożeniem wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

                  4)

                  Królestwo Hiszpanii, Republika Łotewska i Komisja pokrywają własne koszty związane ze złożeniem wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa T-808/19: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 stycznia 2020 r. – Silgan International i Silgan Closures / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Konkurencja – Żądanie informacji – Artykuł 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/33

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 stycznia 2020 r. – Silgan International i Silgan Closures / Komisja
      (Sprawa T-808/19)
      (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Żądanie informacji - Artykuł 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2020/C 95/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Silgan International Holdings BV (Amsterdam, Niderlandy), Silgan Closures GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Seeliger, H. Wollmann, R. Grafunder, B. Meyring i E. Venot)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Ernst, L. Wildpanner, A. Keidel i G. Meessen, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji Komisji C(2019) 8501 final z dnia 20 listopada 2019 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 i art. 24 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa AT.40522 – Opakowania metalowe).

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-13/20: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2020 r. – Valiante / Komisja

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/34

      Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2020 r. – Valiante / Komisja
      (Sprawa T-13/20)
      (2020/C 95/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Diego Valiante (Antwerpia-Berchem, Belgia) (przedstawiciel: adwokat R. Wardyn)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 marca 2019 r. oddalającej wniosek skarżącego o dopuszczenie go do udziału w konkursie wewnętrznym COM/1/AD 10/18 (AD 10);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego poprzez decyzję odmawiającą dopuszczenia skarżącego do udziału w konkursie wewnętrznym ze względu na fakt, że nie spełniał on wymogu minimalnej grupy zaszeregowania.

                              —

                              Skarżący twierdzi, że minimalna grupa zaszeregowania nie stanowi rzeczywistego wskaźnika kompetencji. W konsekwencji, wymóg posiadania minimalnej grupy zaszeregowania stoi na przeszkodzie rekrutowaniu doświadczonych i wykwalifikowanych kandydatów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i art. 27 regulaminu pracowniczego poprzez ustanowienie wymogu minimalnej grupy zaszeregowania, co nie dotyczy w taki sam sposób członków personelu tymczasowego i urzędników.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego poprzez wymóg składania aplikacji wyłącznie w ramach jednego obszaru, co uniemożliwia przeprowadzenie procesu rekrutacyjnego w oparciu o najwyższe standardy umiejętności, skuteczności i rzetelności na możliwie najszerszej podstawie.


title: Sprawa T-14/20: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2020 r. – Tratkowski / Komisja

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/35

      Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2020 r. – Tratkowski / Komisja
      (Sprawa T-14/20)
      (2020/C 95/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Michal Tratkowski (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat R. Wardyn)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 marca 2019 r. oddalającej wniosek skarżącego o dopuszczenie go do udziału w konkursach wewnętrznych COM/2/AD 12/18;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego poprzez decyzję odmawiającą dopuszczenia skarżącego do udziału w konkursie wewnętrznym ze względu na fakt, że nie spełniał on wymogu minimalnej grupy zaszeregowania. Skarżący twierdzi, że minimalna grupa zaszeregowania nie stanowi rzeczywistego wskaźnika kompetencji. W konsekwencji, wymóg posiadania minimalnej grupy zaszeregowania stoi na przeszkodzie rekrutowaniu doświadczonych i wykwalifikowanych kandydatów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i art. 27 regulaminu pracowniczego poprzez ustanowienie wymogu minimalnej grupy zaszeregowania, co nie dotyczy w taki sam sposób członków personelu tymczasowego i urzędników.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego poprzez wymóg składania aplikacji wyłącznie w ramach jednego obszaru, co uniemożliwia przeprowadzenie procesu rekrutacyjnego w oparciu o najwyższe standardy umiejętności, skuteczności i rzetelności na możliwie najszerszej podstawie.


title: Sprawa T-20/20: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2020 r. – Intertranslations (Intertransleïsions) Metafraseis / Parlament

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/35

      Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2020 r. – Intertranslations (Intertransleïsions) Metafraseis / Parlament
      (Sprawa T-20/20)
      (2020/C 95/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Intertranslations (Intertransleïsions) Metafraseis AE (Kallithea Attikis, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 5 grudnia 2019 r. o przyznaniu jej drugiego miejsca w przetargu TRA/EU19/2019: usługi tłumaczeń pisemnych część 5 (na język angielski);

                  —

                  zasądzenie od Parlamentu Europejskiego odszkodowania dla skarżącej za utratę zamówienia;

                  —

                  ewentualnie zasądzenie od Parlamentu Europejskiego odszkodowania dla skarżącej za utratę szansy;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą, nawet w przypadku oddalenia niniejszej skargi.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący braku uzasadnienia – Naruszenie obowiązku uzasadnienia, naruszenie art. 296 TFUE, załącznika I rozdział 1, Przepisy wspólne, sekcja 1, pkt 31 rozporządzenia finansowego (EU) 2018/1046 (1) oraz art. 89 rozporządzenia delegowanego (EU) 2019/715 (2) – Naruszenie istotnego wymogu formalnego i prawa do skutecznego środka prawnego.

                              —

                              Skarżąca podnosi, że podane uzasadnienie jest niewystarczające in concreto, gdyż nie podaje konkretnie, jakie braki poszczególnych podkryteriów odpowiadają za punkty odjęte za wszystkie poszczególne rzekome błędy. Skarżąca nie jest więc w stanie zrozumieć, czego dokładnie dotyczy błąd, ani nie może stosownie do tego dokonywać analizy i wysuwać kontrargumentów.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący oczywistych błędów w ocenie.

                              —

                              Ocena zawiera szereg oczywistych błędów w ocenie w zakresie podkryteriów „Styl – jasność”, „Płynność – interpunkcja” oraz „Prezentacja i dokładność” oraz „Błędne tłumaczenie”.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący niejasnych kryteriów ocenny – Dwukrotne użycie tego samego kryterium – Przyznanie punktów za te same cechy ofert w ramach dwóch różnych kryteriów oceny.

                              —

                              Jeden rodzaj błędu jest niejasny, ponieważ słownik terminów w specyfikacji warunków zamówienia nie zawiera konkretnej analizy, a nie stanowi on zawodowego terminu technicznego w tłumaczeniach. Specyfikacja warunków zamówienia przewiduje też badanie tych samych kwestii w ramach dwóch różnych kryteriów, co obarcza wadą wyniki oceny.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 21.2 załącznika I do rozporządzenia finansowego (EU) 2018/1046 – Niewłaściwe wyważenie kryteriów udzielenia zamówienia.

                              —

                              Cena liczy się tylko jako 33 %, a jakość jako 66 %, zatem cenie przypisano bardzo małą wagę, co niweluje wpływ kosztu w postepowaniu o udzielenie zamówienia, skłania do zakupu nierozsądnie drogich usług, co prowadzi z kolei do nieprawidłowego zarządzania finansowego.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia specyfikacji warunków zamówienia i art. 175 rozporządzenia finansowego (EU) 2018/1046, dotyczącego okresu zawieszenia.

                              —

                              Mimo zapowiedzi Parlamentu Europejskiego dotyczących zawieszenia podpisania rozpatrywanej umowy, w Dzienniku Urzędowym UE zawarto zawiadomienie, że umowa została już podpisana w dniu 4 grudnia 2019 r., i nie opublikowano sprostowania, przez co naruszono specyfikację warunków zamówienia i art. 175 rozporządzenia finansowego nr 2018/1046 w zakresie okresu zawieszenia.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018 L 193, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/715 z dnia 18 grudnia 2018 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów utworzonych na podstawie TFUE oraz Traktatu Euratom, o których mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 (Dz.U. 2019 L 122, s. 1).


title: Sprawa T-28/20: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2020 r. – ID / ESDZ

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/37

      Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2020 r. – ID / ESDZ
      (Sprawa T-28/20)
      (2020/C 95/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ID (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności wniesionej przez nią skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i, o ile to niezbędne, decyzji oddalającej zażalenie;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej kwoty 449 379,05 EUR tytułem odszkodowania za poniesioną szkodę majątkową wraz z odsetkami ustawowymi do dnia całkowitej zapłaty;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej kwoty 20 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z odsetkami ustawowymi do dnia całkowitej zapłaty; i

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 84 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (WZIP):

                              —

                              w kwestii elementów, na podstawie których należy stwierdzić niezdolność do należytego wypełniania obowiązków uzasadniający zwolnienie przed zakończeniem okresu próbnego;

                              —

                              w kwestii poziomu niezdolności do należytego wypełniania obowiązków, który należy stwierdzić dla uzasadnienia zwolnienia przed zakończeniem okresu próbnego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku właściwego uzasadnienia i oczywistego błędu w ocenie:

                              —

                              w kwestii braku właściwego uzasadnienia i oczywistego błędu w ocenie;

                              —

                              w kwestii oceny faktów mogących uzasadnić stwierdzenie o oczywistej niezdolności do należytego wypełniania obowiązków.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy.


title: Sprawa T-37/20: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2020 r. – Zjednoczone Królestwo / Komisja

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/38

      Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2020 r. – Zjednoczone Królestwo / Komisja
      (Sprawa T-37/20)
      (2020/C 95/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: Z. Lavery, Agent i T. Buley, Barrister)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2019/1835 (1) w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania przez Unię Europejską niektóre wydatki poniesione przez akredytowane agencje płatnicze Zjednoczonego Królestwa z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), z powodu niedociągnięć w definicji rolnika aktywnego zawodowo – przedsiębiorstw powiązanych.

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Zjednoczone Królestwo.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedyny zarzut dotyczący błędnej wykładni art. 9 ust. 2 A [akapit pierwszy] rozporządzenia nr 1307/2013 (2).
      Na poparcie tego zarzutu Zjednoczone Królestwo przedstawia siedem argumentów.

                  —

                  Po pierwsze, Komisja popełniła błąd przy wykładni brzmienia art. 9 ust. 2 A [akapit pierwszy]. Nie wyklucza on zapłaty na rzecz wnioskodawcy z tego tylko powodu, że należy on do większej grupy spółek, której niektórzy członkowie podejmują działalność znajdującą się na liście negatywnej.

                  —

                  Po drugie, strona skarżąca podnosi, że z brzmienia tego przepisu nie może wynikać znaczenie, jaki przypisuje mu Komisja. Z syntaktycznego punktu widzenia jest oczywiste, że zakazane jest, aby grupa sama prowadziła daną działalność. Warunek ten nie jest spełniony, jeśli wnioskującym o bezpośrednią płatność jest spółka, która (sama) spełnia definicję rolnika zawartą w art. 4 ust. 1 lit a), ale nie prowadzi (sama) danej działalności.

                  —

                  Po trzecie, wykładnię dokonaną przez Zjednoczona Królestwo potwierdza okoliczność, że brzmienie art. 9 ust. 2 A [akapit pierwszy] jest odzwierciedleniem brzmienia art. 4 ust. 1 lit. a), definiującego pojęcie „rolnika”. „Rolnik” może oznaczać albo (i) pojedynczą osobę, fizyczną lub prawną, prowadzącą działalność rolniczą, albo (ii) takich osób. W tym drugim przypadku pojedynczy „rolnik” w rozumieniu art. 4 ust. a) lit. a) będzie oznaczał zespół osób fizycznych lub prawnych. Wyrażenia tego nie należy rozumieć jako wprowadzające element „podmiotów powiązanych” do art. 4 ust. 1 lit. a), a zatem nie należy nadawać takiego znaczenia art. 9 ust. 2 [A] [akapit pierwszy].

                  —

                  Po czwarte, wyrażenie „grup[a] osób fizycznych lub prawnych” pojawia się w innych miejscach rozporządzenia, ale Komisja nie wydaje się interpretować go w sposób spójny z dokonywana przez siebie wykładnią art. 9 ust. 2 [A] [akapit pierwszy]. Zjednoczone Królestwo podnosi, że podstawowe wyrażenie powinno być niewątpliwie interpretowane w sposób jednolity w całym rozporządzeniu nr 1307/13.

                  —

                  Po piąte, Zjednoczone Królestwo podnosi także, że istnieje inny problem językowy z wykładnią przyjętą przez Komisję. Odniesienie do osoby „fizycznej” w przedmiotowym wyrażeniu jest redundantne. W istocie wystarczyłoby odniesienie wyłącznie do „grupy osób prawnych”. Osoba fizyczna nie może nigdy należeć do innej osoby fizycznej lub prawnej ani nie może być powiązana z inną taką osobą w sposób, w jaki jedna spółka może być powiązana z drugą.

                  —

                  Po szóste, szersze względy celowościowe lub teleologiczne przemawiają za stanowiskiem Zjednoczonego Królestwa i podważają stanowisko Komisji. W istocie motyw 10 wskazuje, że płatności bezpośrednie nie powinny być przyznawane „niektórym osobom fizycznym i prawnym, chyba że mogą one udowodnić, iż ich działalność rolnicza nie ma charakteru marginalnego” Takie podejście jest całkowicie zgodne z dokonywaną przez Zjednoczone Królestwo wykładnią art. 9 ust. 2 A [akapit pierwszy] i sprzeczne z wykładnia dokonywana przez Komisję.

                  —

                  Wreszcie, art. 9 ust. 2 C[akapit trzecie] pozwala na odstępstwo od zakazu zawartego w art. 9 ust. 2 A [akapit pierwszy], jeżeli wnioskodawca (osoba lub grupa osób) wchodzi w zakres pkt a) – c). Jeżeli wnioskodawcy mogą udowodnić, że ich działalność rolnicza nie ma charakteru „marginalnego”, wchodzą w zakres pkt b). Jest zatem jasne, że intencją prawodawcy nie było wykluczenie płatności na rzecz osób zajmujących się działalnością z negatywnej listy co do zasady.

         (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2019/1835 z dnia 30 października 2019 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U 2019 L 279, s. 98).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U 2013 L 347, s. 608).


title: Sprawa T-52/20: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2020 r. – CX / Komisja

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/39

      Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2020 r. – CX / Komisja
      (Sprawa T-52/20)
      (2020/C 95/49)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CX (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

            a w konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 marca 2019 r. o sygn. Ares(2019)1889562 o przywróceniu skarżącego do służby w grupie zaszeregowania AD 8/5;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 października 2019 r. o sygn. Ares(2019)6485832, doręczonej tego samego dnia, w której organ powołujący oddalił zażalenie skarżącego, wniesione przez niego w dniu 21 czerwca 2019 r., o sygn.. R/348/19, na zaskarżoną decyzję;

                  —

                  stwierdzenie doznania szkód z tytułu utraty szansy na awans i pozbawienia prawa do pozostania w służbie; w związku z tym zasądzenie od Komisji odszkodowania szacowanego wstępnie na 300 000 (trzysta tysięcy) EUR, z zastrzeżeniem możliwości jej podwyższenia lub obniżenia w toku postępowania;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postepowania na podstawie regulaminu postepowania przed Sądem Unii Europejskiej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku wykonania wyroków Sądu w wykonaniu art. 266 TFUE oraz naruszenia zasad uzasadnionych oczekiwań i dobrej wiary. Skarżący podkreśla, nawet że sama Komisja przyznaje, iż nie odtworzyła ścieżki jego kariery, do czego była zobowiązana w wykonaniu wyroku z dnia 13 grudnia 2018 r., CX/Komsija (T-743/16 RENV, niepublikowany, EU:T:2018:937). Dodaje, że Komisja nie rozpatrzyła ponownie jego sytuacji ani nie przeprowadziła porównania jego osiągnięć z innymi urzędnikami ubiegającymi się o awans. Skarżący sądzi wreszcie, że wskazany wyrok Sądu, stwierdzający nieważność decyzji o wydaleniu ze służby, stanowił zapewnienie, które mogło zrodzić w nim uzasadnioną nadzieję, że jego ścieżka kariery zostanie odtworzona przez organ powołujący działający w dobrej wierze, lojalnie, szczerze i z poszanowaniem właściwych przepisów i zasad.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia oraz braku tego uzasadnienia. Skarżący utrzymuje w tym względzie, że zaskarżone pismo nie zawiera żadnego uzasadnienia decyzji o zaszeregowaniu go do grupy AD 8 stopień 5. Jest to jego zdaniem „akt niekorzystny”, nie zaś „akt potwierdzający”, ponieważ pismo to wprowadza w życie i podaje do wiadomości decyzję Komisji wywołującą niekorzystne skutki, choć była ona dorozumiana i nie została wcześniej podana do wiadomości skarżącego.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący oczywistej pomyłki, oczywistego błędu w ocenie, naruszenia ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) i uchybień formalnych. Skarżący uważa, że nigdzie w regulaminie pracowniczym nie jest przewidziane, że decyzja dyscyplinarna o obniżeniu zaszeregowania przeważa z urzędu nad późniejszą decyzją o przyznaniu awansu, gdy ich adresatem jest ten sam urzędnik, a awans jest z natury czynnością prawną, która nie może podlegać warunkom, zawieszającym ani rozwiązującym, ani ograniczeniom czasowym. Komisja powinna więc była uznać przy odtwarzaniu ścieżki kariery skarżącego, że był on zaszeregowany w grupie AD 10 od dnia 1 stycznia 2010 r. Ponadto skarżący podnosi, że w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności decyzji o wydaleniu ze służby oraz w perspektywie przywrócenia skarżącego do służby i odtworzenia jego ścieżki kariery Komisja miała też obowiązek podjęcia na nowo postępowania w sprawie awansu na etapie, na którym zostało ono zawieszone zgodnie z regulaminem na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego. Wreszcie, zdaniem skarżącego, do celów odtworzenia ścieżki jego kariery w sposób lojalny, poważny i w dobrej wierze Komisja była obowiązana, na mocy zasady dobrej administracji, szczegółowo przeanalizować wszystkie elementy prowadzące do podjęcia uzasadnionej decyzji co do zaszeregowania, z jakim należy go przywrócić do służby. Komisja zaś nie tylko tego nie zrobiła, ale nawet nie wysłuchała skarżącego przez podjęciem decyzji.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasad równości szans i równego traktowania urzędników oraz zasady ekspektatywy rozwoju kariery zawodowej. Skarżący utrzymuje, że zasada ekspektatywy rozwoju kariery zawodowej, będąca szczególną postacią zasady równego traktowania mającą zastosowanie do urzędników, została naruszona, ponieważ administracja pomijała w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 1 maja 2019 zarówno tę zasadę ekspektatywy rozwoju kariery zawodowej, jak i art. 5 ust. 5 regulaminu pracowniczego w związku z przepisami załącznika I pkt B do regulaminu pracowniczego i przepisami regulaminu pracowniczego dotyczącymi awansowania urzędników, które stanowią, że skarżący mógł otrzymać awans do grupy AD 11 w dniu 1 stycznia 2014 r., a do grupy AD 12 w dniu 1 stycznia 2018. Te same względy prowadzą ponadto do stwierdzenia naruszenia równości szans i równego traktowania urzędników, ponieważ skarżący nie był traktowany tak samo, jak pozostali urzędnicy.


title: Sprawa T-58/20: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2020 r. – NetCologne / Komisja

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/41

      Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2020 r. – NetCologne / Komisja
      (Sprawa T-58/20)
      (2020/C 95/50)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: NetCologne Gesellschaft für Telekommunikation mbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Geppert, P. Schmitz i J. Schulze zur Wiesche)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji C(2019) 5187 final z dnia 18 lipca 2019 r., w której Komisja stwierdziła zgodność koncentracji w sprawie M.8864 – Vodafone/Certain Liberty Global Assets ze wspólnym rynkiem i porozumieniem EOG;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie, uchybiła swojemu obowiązkowi uzasadnienia i obowiązkowi staranności, zaprzeczając znacznemu zakłóceniu skutecznej konkurencji na „rynku detalicznych dostaw transmisji sygnału telewizyjnego do klientów mieszkających w wielopiętrowych budynkach mieszkalnych” ze względu na:

                              —

                              założenie, że strony koncentracji nie są bezpośrednimi konkurentami,

                              —

                              założenie, że strony koncentracji nie są potencjalnymi konkurentami, i

                              —

                              negatywne skutki, jakie koncentracja będzie mieć dla konkurentów.

                  2.

                  Zarzut drugi: Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie, uchybiła swojemu obowiązkowi uzasadnienia i obowiązkowi staranności, zaprzeczając znacznemu zakłóceniu skutecznej konkurencji na „rynku detalicznych dostaw transmisji sygnału telewizyjnego do klientów mieszkających w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych” ze względu na założenie, że strony koncentracji nie są ani potencjalnymi, ani bezpośrednimi konkurentami.

                  3.

                  Zarzut trzeci: Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie i naruszyła art. 2 i 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) przy definiowaniu rynku i ocenie wpływu ofert „multiple play”, w szczególności ofert telefonii stacjonarnej w połączeniu z usługami telefonii komórkowej („ofert FMC”), na konkurencję.

                  4.

                  Zarzut czwarty: Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie, naruszyła art. 2 i 8 rozporządzenia nr 139/2004, uchybiła swojemu obowiązkowi uzasadnienia i obowiązkowi staranności przy ocenie i przyjęciu zobowiązania do hurtowego dostępu szerokopasmowego przez sieci przewodowe.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. 2004, L 24, s. 1).


title: Sprawa T-64/20: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2020 r. – Deutsche Telekom / Komisja

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/42

      Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2020 r. – Deutsche Telekom / Komisja
      (Sprawa T-64/20)
      (2020/C 95/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Deutsche Telekom (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. von Köckritz, U. Soltész i M. Wirtz)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2019) 5187 final z dnia 18 lipca 2019 r. w sprawie M.8864 – VODAFONE/CERTAIN LIBERTY GLOBAL ASSETS;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw (1), ponieważ zatwierdziła transakcję, której wynikiem jest pozycja dominująca połączonego podmiotu i znaczące utrudnienie skutecznej konkurencji na niemieckim rynku detalicznego dostarczania sygnału telefonicznego do budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Wniosek Komisji, zgodnie z którym strony nie były ani rzeczywistymi (bezpośrednimi lub pośrednimi), ani potencjalnymi konkurentami przed transakcją, która wobec tego nie powodowała istotnego pogorszenia warunków konkurencji, jest obarczony oczywistymi błędami w ocenie. W szczególności Komisja nie uwzględniła niekorzystnego oddziaływania mocniejszej pozycji rynkowej połączonego podmiotu na hurtowe rynki dostarczania i nabywania kanałów telewizyjnych oraz hurtowej transmisji sygnału telewizyjnego (zwane dalej „hurtowymi rynkami telewizyjnymi”) na rynku budynków mieszkalnych wielorodzinnych.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym stwierdzenie przez Komisję, że na rynku budynków jednorodzinnych nie występuje znaczące utrudnienie skutecznej konkurencji jest również obarczone oczywistymi błędami w ocenie, w szczególności ze względu na to, że owo twierdzenie jest oparte na rzekomym braku stosunku istotnej konkurencji pomiędzy stronami transakcji. Wynikiem transakcji jest powstanie znaczącej pozycji rynkowej powodującej znaczące utrudnienie skutecznej konkurencji na rynku budynków mieszkalnych jednorodzinnych, obejmującym wyłącznie kabel i IPTV.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym wniosek Komisji dotyczący zdolności i skłonności połączonego podmiotu do wyrządzania szkody Tele Columbus i innym dostawcom detalicznym sygnału telewizyjnego, którzy są zależni od dostarczania pośredniego sygnały telewizyjnego przez połączony podmiot, jest obarczony naruszeniami prawa i oczywistymi błędami w ocenie.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym dokonana przez Komisję ocena niekorzystnego wpływu transakcji na hurtowe rynki telewizyjne jest niepełna i oczywiście błędna. W szczególności Komisja niesłusznie stwierdziła, że połączony podmiot nie będzie skłonny do zamykania konkurentom połączonego podmiotu dostępu do treści i że takie zamknięcie nie miałoby istotnego niekorzystnego wpływu na rynki niższego szczebla w odniesieniu do detalicznego dostarczania sygnału telewizyjnego do wielorodzinnych i jednorodzinnych budynków mieszkalnych. Komisja nie oceniła też zdolności i skłonności połączonego podmiotu do wyrządzania szkody konkurentom na rynku niższego szczebla raczej poprzez pogorszenie warunków dostępu do treści telewizyjnych, w tym do funkcji cyfrowych (np. natychmiastowego restartu, pauzy itp.) niż poprzez całkowite zamknięcie, ze szkodą dla konsumentów.

                  5.

                  Zarzut piąty, zgodnie z którym Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że transakcja, zmieniona przez zobowiązania zaproponowane przez Vodafone, nie powoduje znaczącego utrudnienia skutecznej konkurencji na telewizyjnych rynkach hurtowych. Ponieważ zobowiązania te nie spełniają kryteriów z komunikatu Komisji w spawie środków naprawczych i były niewystarczające, aby zapobiec znaczącemu utrudnieniu skutecznej konkurencji przez transakcję na owym rynku i na innych rynkach, decyzja Komisji zatwierdzająca te środki naprawcze narusza art. 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. 2004, L 24, s. 1).


title: Sprawa T-66/20: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2020 r. – Hauz 1929/EUIPO – Houzz (HAUZ LONDON)

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/43

      Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2020 r. – Hauz 1929/EUIPO – Houzz (HAUZ LONDON)
      (Sprawa T-66/20)
      (2020/C 95/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hauz 1929 Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat N. Lyberis)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Houzz, Inc. (Palo Alto, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie do rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego HAUZ LONDON – zgłoszenie nr 17 593 823

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2019 r. w sprawie R 884/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w tej sprawie, włączając w to także koszty poniesione w postępowaniu przed EUIPO.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-67/20: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2020 r. – Hauz 1929/EUIPO – Houzz (HAUZ NEW YORK)

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/44

      Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2020 r. – Hauz 1929/EUIPO – Houzz (HAUZ NEW YORK)
      (Sprawa T-67/20)
      (2020/C 95/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hauz 1929 Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat N. Lyberis)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Houzz, Inc. (Palo Alto, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie do rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego HAUZ NEW YORK – zgłoszenie nr 17 593 807

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2019 r. w sprawie R 886/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w tej sprawie, włączając w to także koszty poniesione w postępowaniu przed EUIPO.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-69/20: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2020 r. – Tele Columbus / Komisja

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/45

      Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2020 r. – Tele Columbus / Komisja
      (Sprawa T-69/20)
      (2020/C 95/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Tele Columbus AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Wagner i J. Hackl)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 5187 final z dnia 18 lipca 2019 r. (M.8864 – Vodafone/Certain Liberty Global Assets) i jej uchylenie;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: oczywisty błąd w ocenie i naruszenie proceduralne przy badaniu znacznego zakłócenia skutecznej konkurencji przez horyzontalne nieskoordynowane skutki na niemieckim „rynku transmisji sygnału telewizji kablowej do gospodarstw domowych zlokalizowanych w wielopiętrowych budynkach mieszkalnych (do klientów zamieszkujących wielopiętrowe budynki mieszkalne)” (zwanym dalej „rynkiem MDU”).

                  2.

                  Zarzut drugi: oczywisty błąd w ocenie i naruszenie proceduralne przy badaniu znacznego zakłócenia skutecznej konkurencji przez horyzontalne nieskoordynowane skutki na niemieckim „rynku transmisji sygnału telewizyjnego do gospodarstw domowych zlokalizowanych w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych (klienci mieszkający w domkach jednorodzinnych)”.

                  3.

                  Zarzut trzeci: oczywisty błąd w ocenie i naruszenie proceduralne przy badaniu znacznego zakłócenia skutecznej konkurencji przez wertykalne nieskoordynowane skutki na rynku transmisji sygnału i na związanym z nim rynku MDU w Niemczech.

                  4.

                  Zarzut czwarty: oczywisty błąd w ocenie i naruszenie proceduralne przy badaniu znacznego zakłócenia skutecznej konkurencji przez horyzontalne nieskoordynowane skutki na tak zwanym rynku zasilania w Niemczech.

                  5.

                  Zarzut piąty: oczywisty błąd w ocenie i naruszenie proceduralne przy badaniu zobowiązań, ponieważ Komisja zaakceptowała pakiet zobowiązań, który z góry – strukturalnie – nie nadawał się do skompensowania znacznych ograniczeń konkurencji wynikających z koncentracji.


title: Sprawa T-68/20: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2020 r. – Hauz 1929/EUIPO – Houzz (HAUZ EST 1929)

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/44

      Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2020 r. – Hauz 1929/EUIPO – Houzz (HAUZ EST 1929)
      (Sprawa T-68/20)
      (2020/C 95/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hauz 1929 Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat N. Lyberis)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Houzz, Inc. (Palo Alto, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie do rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego HAUZ EST 1929 – zgłoszenie nr 17 636 119

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2019 r. w sprawie R 885/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w tej sprawie, włączając w to także koszty poniesione w postępowaniu przed EUIPO.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Wyrok Trybunału z dnia 10 marca 2020 r. w sprawie E-3/19 Gable Insurance AG in Konkurs (Dyrektywa 2009/138/WE – niewypłacalność – postępowanie likwidacyjne – roszczenia ubezpieczeniowe – zawieranie układów – zróżnicowane traktowanie roszczeń ubezpieczeniowych) 2020/C 204/17

text:
               18.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/23

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 10 marca 2020 r.
      w sprawie E-3/19
      Gable Insurance AG in Konkurs

            (Dyrektywa 2009/138/WE – niewypłacalność – postępowanie likwidacyjne – roszczenia ubezpieczeniowe – zawieranie układów – zróżnicowane traktowanie roszczeń ubezpieczeniowych)

      (2020/C 204/17)
      W sprawie E-3/19 Gable Insurance AG in Konkurs — WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Książęcy w Liechtensteinie (Fürstliches Landgericht), dotyczący wykładni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II), dostosowanego do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann (sędzia), wydał w dniu 10 marca 2020 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  Aby dane roszczenie mogło zostać uznane za roszczenie ubezpieczeniowe w rozumieniu art. 268 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2009/138/WE, podstawą do roszczenia ubezpieczeniowego musi być zdarzenie objęte ubezpieczeniem, które miało miejsce przed unieważnieniem danej umowy ubezpieczeniowej. Zakres roszczenia ubezpieczeniowego nie może jednak ograniczać się do roszczeń powstałych, zgłoszonych lub dopuszczonych przed wszczęciem postępowania likwidacyjnego, jeżeli nie można jeszcze w pełni określić roszczenia. Zgodnie z art. 274 ust. 2 lit. g) dyrektywy 2009/138/WE w zakresie prawa krajowego leży określenie szczegółowych przepisów i warunków zgłaszania, weryfikacji i dopuszczalności roszczeń, w tym czasowego ograniczenia ich zgłaszania oraz ostatecznego ustalenia ich kwoty w przypadku, gdy elementy zobowiązania nie są jeszcze znane, pod warunkiem że roszczenia ubezpieczeniowe mają absolutne pierwszeństwo przed innymi roszczeniami, zgodnie z art. 275 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/138/WE.
                  Roszczenie w sprawie zapłaty należnej składki powstałe w związku z unieważnieniem umowy ubezpieczeniowej po wszczęciu postępowania likwidacyjnego nie stanowi roszczenia ubezpieczeniowego w rozumieniu art. 268 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2009/138/WE.

                  2.

                  Art. 268 ust. 1 lit. d) oraz art. 274 ust. 2 lit. i) dyrektywy 2009/138/WE nie nakładają na państwa członkowskie EOG obowiązku zawarcia układu z końcem postępowania likwidacyjnego, ani nie uniemożliwiają im tego. Wymogi dotyczące zamknięcia postępowania likwidacyjnego, z zastrzeżeniem przestrzegania zasady równego traktowania wierzycieli ubezpieczeniowych, są regulowane prawem krajowym.

                  3.

                  Art. 275 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/138/WE nie wyklucza stosowania dotyczących zgłaszania, weryfikacji i dopuszczalności roszczeń ubezpieczeniowych przepisów krajowych, z których wynika odmienna kategoryzacja i klasyfikacja takich roszczeń, pod warunkiem że przepisy te zapewniają pierwszeństwo roszczeń ubezpieczeniowych przed innymi roszczeniami oraz równe traktowanie wierzycieli w kwestii zgłaszania, weryfikacji i dopuszczalności roszczeń.


title: Sprawa C-838/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Bordeaux (Francja) w dniu 18 listopada 2019 r.– Boé Aquitaine SELARL/Mercialys SA

text:
               22.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Bordeaux (Francja) w dniu 18 listopada 2019 r.– Boé Aquitaine SELARL/Mercialys SA
      (Sprawa C-838/19)
      (2020/C 209/02)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de commerce de Bordeaux

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Boé Aquitaine SELARL

         Strona pozwana: Mercialys SA
      Postanowieniem z dnia 19 marca 2020 r. Trybunał (dziewiąta izba) orzekł, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest oczywiście niedopuszczalny.


title: Sprawa C-860/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 25 września 2019 r. w sprawie T-99/19, Magnan / Komisja, wniesione w dniu 24 listopada 2019 r. przez Nathaniela Magnana

text:
               22.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/2

      Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 25 września 2019 r. w sprawie T-99/19, Magnan / Komisja, wniesione w dniu 24 listopada 2019 r. przez Nathaniela Magnana
      (Sprawa C-860/19 P)
      (2020/C 209/03)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Nathaniel Magnan (przedstawiciel: J. Fayolle, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 26 marca 2020 r. Trybunał (szósta izba) oddalił odwołanie.


title: Sprawa C-939/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 24 grudnia 2019 r. – Flightright GmbH / Eurowings GmbH

text:
               22.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 24 grudnia 2019 r. – Flightright GmbH / Eurowings GmbH
      (Sprawa C-939/19)
      (2020/C 209/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgerichts Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Flightright GmbH

         Strona pozwana: Eurowings GmbH
      Sprawa zostaje wykreślona z rejestru na mocy postanowienia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ósma izba).


title: Sprawa C-54/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 20 listopada 2019 r. w sprawie T-502/16, Stefano Missir Mamachi di Lusignano i in. / Komisja, wniesione w dniu 30 stycznia 2020 r. przez Komisję Europejską

text:
               22.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/3

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 20 listopada 2019 r. w sprawie T-502/16, Stefano Missir Mamachi di Lusignano i in. / Komisja, wniesione w dniu 30 stycznia 2020 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-54/20 P)
      (2020/C 209/05)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Schima, T.S. Bohr, G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Stefano Missir Mamachi di Lusignano, in qualità di erede di Livio Missir Mamachi di Lusignano, Anne Jeanne Cécile Magdalena Maria Sintobin, in qualità di erede di Livio Missir Mamachi di Lusignano, Maria Letizia Missir Mamachi di Lusignano, in qualità di erede di Livio Missir Mamachi di Lusignano, Carlo Amedeo Missir Mamachi di Lusignano, Giustina Missir Mamachi di Lusignano, Tommaso Missir Mamachi di Lusignano, Filiberto Missir Mamachi di Lusignano

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd nakazał Komisji naprawienie krzywdy doznanej przez Marię Letizię Missir i Stefana Missira w związku ze śmiercią Alessandra Missira;

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako niedopuszczalnej;

                  —

                  obciążenie Stefana Missira i Marii Letizii Missir kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swojego odwołania Komisja podnosi dwa zarzuty.
      Pierwszy zarzut dzieli się na dwie części. W pierwszej części Komisja zarzuca Sądowi naruszenie prawa przy wykładni pojęcia osoby, „wobec której stosuje się” regulamin pracowniczy. Ta pierwsza część dotyczy pkt 48–64 zaskarżonego wyroku. W drugiej części, tytułem ewentualnym, Komisja zarzuca Sądowi naruszenia prawa przy uznaniu na rzecz brata i siostry zmarłego urzędnika prawa do zadośćuczynienia za krzywdę na podstawie regulaminu pracowniczego. Ta część dotyczy pkt 134 i 135 zaskarżonego wyroku.
      W drugim zarzucie Komisja podnosi naruszenie obowiązku uzasadnienia w zakresie dotyczącym zobowiązania Komisji do naprawienia krzywdy doznanej przez brata i siostrę zmarłego urzędnika i wynikającej ze śmierci tego ostatniego. Ten drugi zarzut dotyczy pkt 154–168, 171, 172 i 181 zaskarżonego wyroku.


title: Sprawa C-56/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 4 lutego 2020 r. – AR / Stadt Pforzheim

text:
               22.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 4 lutego 2020 r. – AR / Stadt Pforzheim
      (Sprawa C-56/20)
      (2020/C 209/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AR

         Strona pozwana: Stadt Pforzheim

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo Unii, w szczególności dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (1), ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji (UE) 2018/933 z dnia 29 czerwca 2018 r. w sprawie sprostowania niemieckiej wersji językowej dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw jazdy, stoi na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, zgodnie z którymi w ramach decyzji o odmowie uznania ważności w rozumieniu art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126/WE należy niezwłocznie przedłożyć właściwemu organowi krajowemu wydaną w innym państwie członkowskim kartę wspólnotowego prawa jazdy osoby, która nie ma miejsca zamieszkania w państwie członkowskim tego organu, tak aby organ ten mógł zaznaczyć na prawie jazdy brak uprawnienia do prowadzenia pojazdów w danym państwie członkowskim; przy czym adnotacji o zakazie prowadzenia pojazdów należy zasadniczo dokonać w przypadku karty wspólnotowego prawa jazdy poprzez umieszczenie w rubryce 13 przekreślonej po przekątnej czerwonej litery „D” (np. w formie naklejki)?

         (1)  Dz.U. 2006, L 403, s. 18.


title: Sprawa C-65/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 7 lutego 2020 r. – VI / KRONE – Verlag Gesellschaft mbH & Co KG

text:
               22.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 7 lutego 2020 r. – VI / KRONE – Verlag Gesellschaft mbH & Co KG
      (Sprawa C-65/20)
      (2020/C 209/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VI

         Strona pozwana: KRONE – Verlag Gesellschaft mbH & Co KG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 2 w związku z art. 1 i art. 6 dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (1) należy interpretować w ten sposób, że za (wadliwy) produkt należy uznać również fizyczny egzemplarz gazety codziennej zawierającej nieprawidłową poradę zdrowotną, której przestrzeganie powoduje uszczerbek na zdrowiu?

         (1)  Dz.U. 1985, L 210, s. 29.


title: Sprawa C-66/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Procura della Repubblica di Trento (Włochy) w dniu 24 stycznia 2020 r. – postępowanie karne przeciwko XK

text:
               22.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Procura della Repubblica di Trento (Włochy) w dniu 24 stycznia 2020 r. – postępowanie karne przeciwko XK
      (Sprawa C-66/20)
      (2020/C 209/08)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Procura della Repubblica di Trento

         Strony w postępowaniu głównym

      XK

         Druga strona postępowania

      Finanzamt Münster

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 2 ust. 1 lit. c) pkt ii) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/41/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych (1), w zakresie, w jakim przewiduje on, że za organ wydający może być również uznany „każdy inny właściwy organ określony przez państwo wydające i w danym przypadku wypełniający swoją funkcję organu dochodzeniowego w postępowaniu karnym, który jest w danej sprawie właściwy, by nakazać gromadzenie materiału dowodowego zgodnie z prawem krajowym”, stanowiąc jednak, że w takim przypadku, „zanim [europejski nakaz dochodzeniowy] zostanie przekazany organowi wykonującemu [europejski nakaz dochodzeniowy], jest on zatwierdzany, po przeanalizowaniu jego zgodności z warunkami wydawania [europejskiego nakazu dochodzeniowego] zgodnie z niniejszą dyrektywą, w szczególności z warunkami określonymi w art. 6 ust. 1, przez sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora w państwie wydającym”, należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na zwolnienie organu administracji z obowiązku zatwierdzenia europejskiego nakazu dochodzeniowego, uznając go za „organ wymiaru sprawiedliwości w rozumieniu art. 2 dyrektywy”?

         (1)  Dz.U. 2014, L 130, s. 1.


title: Sprawa C-96/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 24 lutego 2020 r. – Ordine Nazionale Biologi, MX, NY, OZ / Presidenza del Consiglio dei Ministri

text:
               22.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 24 lutego 2020 r. – Ordine Nazionale Biologi, MX, NY, OZ / Presidenza del Consiglio dei Ministri
      (Sprawa C-96/20)
      (2020/C 209/10)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ordine Nazionale Biologi, MX, NY, OZ

         Druga strona postępowania: Presidenza del Consiglio dei Ministri

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepis art. 9 ust. 2 dyrektywy 2002/98/WE ustanawiającej normy jakości i bezpiecznego pobierania, testowania, przetwarzania, przechowywania i dystrybucji krwi ludzkiej i składników krwi (1) należy interpretować w ten sposób, że poprzez wskazanie wśród innych minimalnych warunków posiadanych kwalifikacji, w odniesieniu do dostępu do stanowiska osoby odpowiedzialnej za zakład krwiodawstwa, posiadania dowodu formalnych kwalifikacji „w dziedzinie nauk biologicznych bądź medycznych” przyznaje on w sposób bezpośredni osobom posiadającym dyplomy w obu dziedzinach prawo do bycia wyznaczonym na stanowisko osoby odpowiedzialnej za zakład krwiodawstwa?

                  2)

                  Czy w związku z tym prawo Unii zezwala, czy też stoi na przeszkodzie temu, by prawo krajowe wykluczało możliwość objęcia wspomnianego stanowiska osoby odpowiedzialnej za zakład krwiodawstwa przez osoby posiadające dyplom w dziedzinie nauk biologicznych?

         (1)  Dyrektywa 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiająca normy jakości i bezpiecznego pobierania, testowania, przetwarzania, przechowywania i dystrybucji krwi ludzkiej i składników krwi oraz zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE (Dz.U. 2003, L 33, s. 30).


title: Sprawa C-102/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 26 lutego 2020 r. – StWL Städtische Werke Lauf a.d. Pegnitz GmbH / eprimo GmbH

text:
               22.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 26 lutego 2020 r. – StWL Städtische Werke Lauf a.d. Pegnitz GmbH / eprimo GmbH
      (Sprawa C-102/20)
      (2020/C 209/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: StWL Städtische Werke Lauf a.d. Pegnitz GmbH

         Strona pozwana: eprimo GmbH

         Przy udziale: Interactive Media CCSP GMBH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie wysłania w rozumieniu art. 2 zdanie drugie lit. h) dyrektywy 2002/58/WE (1) jest spełnione, jeżeli wiadomość jest przesyłana nie przez jednego użytkownika usługi łączności elektronicznej do innego użytkownika za pośrednictwem usługodawcy na „adres” elektroniczny drugiego użytkownika, lecz w wyniku otwarcia chronionej hasłem strony internetowej konta poczty elektronicznej jest automatycznie wyświetlany przez serwery reklamowe w określonych wyznaczonych do tego obszarach w skrzynce odbiorczej poczty elektronicznej losowo wybranego użytkownika (reklama w skrzynce odbiorczej)?

                  2)

                  Czy odebranie wiadomości w rozumieniu art. 2 zdanie drugie lit. h) dyrektywy 2002/58/WE wymaga, aby odbiorca po uzyskaniu informacji o istnieniu wiadomości, dając z własnej woli polecenie odebrania, wywołał określoną technicznie transmisję danych z wiadomości, czy też wystarczy, by pojawienie się wiadomości w skrzynce odbiorczej konta poczty elektronicznej zostało wywołane w ten sposób, że użytkownik otwiera zabezpieczoną hasłem stronę internetową swojego konta poczty elektronicznej?

                  3)

                  Czy poczta elektroniczna w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE występuje również wtedy, gdy wiadomość nie jest przesyłana do indywidualnego odbiorcy wskazanego konkretnie już przed transmisją, lecz jest wyświetlana w skrzynce odbiorczej losowo wybranego użytkownika?

                  4)

                  Czy używanie poczty elektronicznej do celów marketingu bezpośredniego w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE występuje jedynie wtedy, gdy zostanie stwierdzone obciążenie dla użytkownika wykraczające poza uciążliwość?

                  5)

                  Czy reklama indywidualna w rozumieniu pkt 26 zdanie pierwsze załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE (2) spełniająca przesłanki „namawiania” występuje jedynie wtedy, gdy kontakt z klientem odbywa się za pomocą środka przekazu, który jest tradycyjnie wykorzystywany do indywidualnej komunikacji między nadawcą a odbiorcą, czy też wystarczy, by – jak w przypadku reklamy rozpatrywanej w niniejszej sprawie – indywidualna relacja powstało w ten sposób, że reklama jest wyświetlana w skrzynce odbiorczej prywatnego konta poczty elektronicznej, a zatem w obszarze, w którym klient oczekuje wiadomości kierowanych do niego indywidualnie?

         (1)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. 2002, L 201, s. 37).

         (2)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. 2005, L 149, s. 22).


title: Sprawa C-118/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 3 marca 2020 r. – JY

text:
               22.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 3 marca 2020 r. – JY
      (Sprawa C-118/20)
      (2020/C 209/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: JY

         Organ, którego działania skarga dotyczy: Wiener Landesregierung

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy sytuacja osoby fizycznej, która – tak jak strona wnosząca skargę rewizyjną w postępowaniu głównym – zrzekła się obywatelstwa jednego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a tym samym obywatelstwa Unii, w celu uzyskania obywatelstwa innego państwa członkowskiego, polegając na zapewnieniu, że obywatelstwo tego drugiego państwa członkowskiego, o które wnioskowała, zostanie jej nadane, i której następnie uniemożliwiono odzyskanie obywatelstwa Unii z uwagi na cofnięcie tego zapewnienia, należy ze względu na swój charakter i skutki do zakresu prawa Unii, wobec czego w odniesieniu do cofnięcia owego zapewnienia należy przestrzegać prawa Unii?
                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                  2.

                  Czy w ramach orzekania w przedmiocie cofnięcia zapewnienia dotyczącego przyszłego nadania obywatelstwa państwa członkowskiego właściwe organy krajowe, w tym ewentualnie sądy krajowe, mają obowiązek ustalenia, czy owo cofnięcie zapewnienia uniemożliwiające przywrócenie obywatelstwa Unii jest zgodne z zasadą proporcjonalności co do konsekwencji, jakie pociąga ono za sobą w odniesieniu do sytuacji zainteresowanej osoby z perspektywy prawa Unii?


title: Sprawa C-120/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 3 marca 2020 r. – Koleje Mazowieckie przeciwko Skarbowi Państwa – Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa obecnie Ministrowi Infrastruktury i Prezesowi Urzędu Transportu Kolejowego, PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.

text:
               22.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 3 marca 2020 r. – Koleje Mazowieckie przeciwko Skarbowi Państwa – Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa obecnie Ministrowi Infrastruktury i Prezesowi Urzędu Transportu Kolejowego, PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.
      (Sprawa C-120/20)
      (2020/C 209/14)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Koleje Mazowieckie

         Strona pozwana: Skarb Państwa – Minister Infrastruktury i Budownictwa obecnie Minister Infrastruktury i Prezes Urzędu Transportu Kolejowego, PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. (1), a w szczególności art. 4 ust. 5 oraz art. 30 ust. 1, 3, 5 i 6 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie dochodzeniu przez przedsiębiorcę kolejowego, z pominięciem sądowej kontroli decyzji organu nadzorczego, roszczeń odszkodowawczych w stosunku do państwa członkowskiego z powodu nieprawidłowej implementacji dyrektywy w sytuacji, w której elementem odszkodowania byłaby nadpłacona opłata za użytkowanie infrastruktury kolejowej?

                  2)

                  Czy przyjęcie, że prawo do odszkodowania na podstawie prawa wspólnotowego za wadliwe stosowanie prawa Unii Europejskiej, a w szczególności za wadliwą implementację dyrektywy lub brak jej implementacji, przysługuje wyłącznie, gdy naruszona norma jest dla jednostek źródłem uprawnienia, naruszenie prawa ma charakter kwalifikowany (w szczególności w postaci oczywistego i ciężkiego przekroczenia władzy dyskrecjonalnej państwa członkowskiego przy implementacji dyrektywy), a związek przyczynowy między naruszeniem a szkodą ma charakter związku bezpośredniego, sprzeciwia się regulacji prawa państwa członkowskiego, które przyznaje w takich przypadkach prawo do odszkodowania przy spełnieniu mniej surowych przesłanek?

         (1)  Dyrektywa 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa; Dz.U. 2001, L 75, s. 29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 07 Tom 005 P. 404 – 421


title: Sprawa C-127/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Gliwicach (Polska) w dniu 5 marca 2020 r. – D. Spółka Akcyjna przeciwko W. Zrt

text:
               22.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Gliwicach (Polska) w dniu 5 marca 2020 r. – D. Spółka Akcyjna przeciwko W. Zrt
      (Sprawa C-127/20)
      (2020/C 209/16)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy w Gliwicach

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: D. Spółka Akcyjna

         Strona pozwana: W. Zrt

         Pytanie prejudycjalne

      Czy artykuł 5 ustęp 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 roku ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy, którego samolot zderzył się z ptakiem, jest zobowiązany – w ramach racjonalnych środków, jakie powinien podjąć – do uwzględnienia przy planowaniu lotów w systemie rotacyjnym rezerwy czasowej, która wystarcza na przeprowadzenie wymaganej kontroli bezpieczeństwa?
      a w razie udzielenia odpowiedzi negatywnej:
      Czy artykuł 5 ustęp 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 roku ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy, którego samolot zderzył się z ptakiem, jest zobowiązany – w ramach racjonalnych środków, jakie powinien podjąć – do wyznaczenia planu służby lub obsady załogi w taki sposób, aby była gotowa do pełnienia czynności lotniczych niezwłocznie po przeprowadzeniu wymaganej kontroli bezpieczeństwa, niezależnie od ograniczeń czasu lotu i służby oraz wymagań dotyczących odpoczynku, przewidzianych w załączniku nr III do rozporządzenia Komisji (UE) nr 965/2012 z dnia 5 października 2012 roku ustanawiającego wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do operacji lotniczych (2)?

         (1)  Dz. U. 2004, L 46, s. 1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 07 Tom 008 P. 10 – 16

         (2)  Dz. U. 2012, L 296, s. 1


title: Sprawa C-132/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 10 marca 2020 r. – BM, DM, EN przeciwko Getin Noble Bank S.A.

text:
               22.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 10 marca 2020 r. – BM, DM, EN przeciwko Getin Noble Bank S.A.
      (Sprawa C-132/20)
      (2020/C 209/17)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: BM, DM, EN

         Strona pozwana: Getin Noble Bank S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2, art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 1 i 3 oraz art. 19 ust. 1 drugi akapit Traktatu o Unii Europejskiej (dalej: TUE) w związku z art. 47 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (dalej: KPP) i z art. 267 akapit trzeci TFUE oraz art. 38 KPP i art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy interpretować w ten sposób, że jest sądem niezawisłym i bezstronnym oraz mającym odpowiednie kwalifikacje w rozumieniu prawa Unii Europejskiej, organ, w którym zasiada osoba powołana po raz pierwszy lub kolejny (do sądu wyższej instancji) do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego przez polityczny organ władzy wykonawczej państwa o totalitarnym, niedemokratycznym, komunistycznym systemie władzy („Rada Państwa Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej”) na wniosek ministra sprawiedliwości tego państwa, w szczególności z uwagi na 1) brak transparentności kryteriów powołania, 2) możliwość odwołania sędziego w każdym czasie, 3) brak udziału w procedurze nominacyjnej samorządu sędziowskiego ani 4) odpowiednich organów władzy publicznej ukształtowanych w demokratycznych wyborach, co mogłoby podważyć zaufanie, jakie sądownictwo powinno budzić w społeczeństwie demokratycznym?

                  2)

                  Czy znaczenie dla rozstrzygnięcia zagadnienia określonego w punkcie 1 ma okoliczność, że powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego na kolejnych stanowiskach (w sądach wyższej instancji) mogło nastąpić z powodu uznania odpowiedniego okresu (stażu) pracy oraz na podstawie oceny pracy na stanowisku, na które osoba ta została powołana co najmniej po raz pierwszy przez polityczne organy, o których mowa w punkcie 1 oraz na podstawie procedury w tym punkcie opisanej, co mogłoby podważyć zaufanie, jakie sądownictwo powinno budzić w społeczeństwie demokratycznym?

                  3)

                  Czy znaczenie dla rozstrzygnięcia zagadnienia określonego w punkcie 1 ma okoliczność, że powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego na kolejnych stanowiskach (w sądach wyższej instancji, z wyjątkiem Sądu Najwyższego) nie było uzależnione od złożenia ślubowania sędziowskiego przestrzegania wartości społeczeństwa demokratycznego, a osoba powołana po raz pierwszy składała przyrzeczenie stania na straży ustroju politycznego państwa komunistycznego i tak zwanej „praworządności ludowej”, co mogłoby podważyć zaufanie, jakie sądownictwo powinno budzić w społeczeństwie demokratycznym?

                  4)

                  Czy art. 2, art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 1 i 3 oraz art. 19 ust. 1 drugi akapit TUE w związku z art. 47 ust. 1 i 2 KPP i z art. 267 akapit trzeci TFUE oraz art. 38 KPP i art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że jest sądem niezawisłym i bezstronnym oraz mającym odpowiednie kwalifikacje w rozumieniu prawa Unii Europejskiej organ, w którym zasiada osoba powołana po raz pierwszy lub kolejny (do sądu wyższej instancji) do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego z rażącym naruszeniem przepisów konstytucyjnych państwa członkowskiego Unii Europejskiej, z uwagi na niezgodne z konstytucją państwa członkowskiego obsadzenie organu wyłaniającego tę osobę jako kandydata powołanego następnie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego (Krajowej Rady Sądownictwa), co zostało stwierdzone przez sąd konstytucyjny państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a co w konsekwencji mogłoby podważyć zaufanie, jakie sądownictwo powinno budzić w społeczeństwie demokratycznym?

                  5)

                  Czy art. 2, art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 1 i 3 oraz art. 19 ust. 1 drugi akapit TUE w związku z art. 47 ust. 1 i 2 KPP i z art. 267 akapit trzeci TFUE oraz art. 38 KPP i art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że jest sądem niezawisłym i bezstronnym oraz mającym odpowiednie kwalifikacje w rozumieniu prawa Unii Europejskiej, organ, w którym zasiada osoba powołana do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego po raz pierwszy lub kolejny (do sądu wyższej instancji) wyłoniona jako kandydat przedstawiony do powołania na ten urząd w postępowaniu przed organem oceniającym kandydatów (Krajową Radą Sądownictwa), jeżeli postępowanie to nie spełniało kryteriów jawności oraz transparentności reguł wyboru kandydatów, co mogłoby podważyć zaufanie, jakie sądownictwo powinno budzić w społeczeństwie demokratycznym?

                  6)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust. 3 oraz art. 6 ust. 3 TUE w związku z art. 47 ust. 1 i 2 KPP, a także z art. 267 akapit trzeci TFUE oraz art. 38 KPP i art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że sąd ostatniej instancji państwa członkowskiego Unii Europejskiej (Sąd Najwyższy) dla zapewnienia skutecznej ochrony sądowej jako środka mającego na celu zapobieganie stałemu stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach zawieranych przez sprzedawców i dostawców z konsumentami, obowiązany jest dokonać z urzędu na każdym etapie postępowania oceny, czy:

                              a)

                              spełnia kryteria niezawisłego i bezstronnego oraz mającego odpowiednie kwalifikacje w rozumieniu prawa Unii Europejskiej sąd, o którym mowa w punkcie 1 oraz w punkcie 4, bez względu na wpływ oceny kryteriów wskazanych w tych punktach na treść rozstrzygnięcia w zakresie stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku umownego, a ponadto,

                              b)

                              postępowanie przed sądem, o którym mowa w punkcie 1 oraz w punkcie 4, jest ważne?

                  7)

                  Czy art. 2, art. 6 ust. 1 i 3 oraz art. 19 ust. 1 drugi akapit TUE w związku z art. 47 ust. 1 i 2 KPP i z art. 267 akapit trzeci TFUE oraz z art. 38 KPP i art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że na przeszkodzie stwierdzeniu braku niezależności sądu lub niezawisłości sędziego w nim zasiadającego z powodu okoliczności, o których mowa w punktach 1-5, zgodnie z prawem Unii Europejskiej, mogą stać przepisy konstytucyjne państwa członkowskiego Unii Europejskiej dotyczące ustroju sądów lub powoływania sędziów uniemożliwiające ocenę skuteczności powołania sędziego?

         (1)  Dz. U 1993, L 095, s. 29