title: Sprawa C-621/11 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. — New Yorker SHK Jeans GmbH & Co. KG, dawniej New Yorker SHK Jeans GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Vallis K.-Vallis A. & Co. OE (Odwołanie — Zgłoszenie do rejestracji słownego wspólnotowego znaku towarowego FISHBONE — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy FISHBONE BEACHWEAR — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Uwzględnienie dowodów uzupełniających, nieprzedstawionych w wyznaczonym terminie — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 42 ust. 2 i 3 oraz art. 76 ust. 2 — Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 — Zasada 22 ust. 2)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. — New Yorker SHK Jeans GmbH & Co. KG, dawniej New Yorker SHK Jeans GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Vallis K.-Vallis A. & Co. OE
   (Sprawa C-621/11 P) (1)

   (Odwołanie - Zgłoszenie do rejestracji słownego wspólnotowego znaku towarowego FISHBONE - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy FISHBONE BEACHWEAR - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Uwzględnienie dowodów uzupełniających, nieprzedstawionych w wyznaczonym terminie - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 42 ust. 2 i 3 oraz art. 76 ust. 2 - Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 - Zasada 22 ust. 2)
   2013/C 260/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: New Yorker SHK Jeans GmbH & Co. KG, dawniej New Yorker SHK Jeans GmbH (przedstawiciel: V. Spitz, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik), Vallis K.-Vallis A. & Co. OE

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 29 września 2011 r. w sprawie T-415/09 New Yorker SHK Jeans przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „FISHBONE” dla towarów należących do klas 18 i 25 na decyzję R 1051/2008-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 30 lipca 2009 r. oddalającą częściowo odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, którą odmówiono częściowo rejestracji rzeczonego znaku towarowego w ramach sprzeciwu wniesionego przez właściciela krajowego znaku towarowego „FISHBONE BEACHWEAR” dla towarów należących do klasy 25 oraz używanego w obrocie handlowym oznaczenia krajowego „Fishbone” — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Uwzględnienie dowodów uzupełniających

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               New Yorker SHK Jeans GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 września 2004 r. w sprawie T-291/02, González y Díez SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (EWWiS — Pomoc Państwa — Skarga o stwierdzenie nieważności — Bezzasadność skargi — Umorzenie postępowania — Rozstrzygniecie w przedmiocie kosztów)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/40

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 2 września 2004 r.
   w sprawie T-291/02, González y Díez SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (EWWiS - Pomoc Państwa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezzasadność skargi - Umorzenie postępowania - Rozstrzygniecie w przedmiocie kosztów)
   (2004/C 300/79)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie T-291/02, González y Díez SA, z siedzibą w Villabona-Llanera (Hiszpania), reprezentowana początkowo przez adwokatów J. Folguera Crespo, A. Martíneza Sáncheza i J.C. Engra Moreno, a następnie przez J. Folguera Crespo i A. Martíneza Sáncheza, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Kreuschitz et J.L. Buendía Sierra), mającej za przedmiotem skargę o stwierdzenie nieważności art. 1, 2 i 5 decyzji Komisji z dnia 2 czerwca 2002 r. w sprawie przyznania przez Hiszpanie pomocy na rzecz przedsiębiorstwa González y Díez SA w latach 1998, 2000, 2001, 2002/827/EWWiS (Dz.U. L 296, str.80), Sąd (izba druga w składzie powiększonym), w składzie: J. Pirrung, prezes izby, A. W. H. Meij, N. J. Forwood, I. Pelikánová i S. S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 2 września 2004 r. postanowienie, w którym orzeka, co następuje:

               1)

               Niniejsza sprawa zostaje zakończone bez wydania wyroku.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawa T-318/15: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2015 r. – Zitro IP/OHIM (TRIPLE BONUS)

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/35

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2015 r. – Zitro IP/OHIM (TRIPLE BONUS)
   (Sprawa T-318/15)
   (2015/C 262/48)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Zitro IP Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „TRIPLE BONUS” – zgłoszenie nr 12 013 629

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie R 1648/2014-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-221/10: Wyrok Sądu z dnia 8 marca 2012 r. — Iberdrola przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — System pomocy umożliwiający amortyzację podatkową finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nienakazująca jej odzyskania — Akt obejmujący środki wykonawcze — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/23

         Wyrok Sądu z dnia 8 marca 2012 r. — Iberdrola przeciwko Komisji
   (Sprawa T-221/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - System pomocy umożliwiający amortyzację podatkową finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nienakazująca jej odzyskania - Akt obejmujący środki wykonawcze - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2012/C 118/39
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Iberdrola, SA (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci X. Ruiz Calzado, M. Núñez-Müller i J. Domínguez Pérez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 2011/5/WE z dnia 28 października 2009 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 7, s. 48).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Iberdrola, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa F-100/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 10 marca 2009 r. – Tsirimiagos przeciwko Komitetowi Regionów (Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Wypłata części wynagrodzenia poza państwo miejsca zatrudnienia — Artykuł 17 ust. 2 lit. b) załącznika VII do starego statutu — Konto oszczędnościowe na cele mieszkaniowe — Wypłata nienależnych kwot — Wymogi — Niezgodność z prawem przelewów — Oczywistość niezgodności z prawem)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/38

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 10 marca 2009 r. – Tsirimiagos przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa F-100/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Wypłata części wynagrodzenia poza państwo miejsca zatrudnienia - Artykuł 17 ust. 2 lit. b) załącznika VII do starego statutu - Konto oszczędnościowe na cele mieszkaniowe - Wypłata nienależnych kwot - Wymogi - Niezgodność z prawem przelewów - Oczywistość niezgodności z prawem)
   2009/C 102/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Kyriakos Tsirimiagos (Kraainem, Belgia) (przedstawiciel: M.-A. Lucas, avocat)

      Strona pozwana: Komitet Regionów Unii Europejskiej (przedstawiciele: P. Cervilla, pełnomocnik, wspierany przez B. Wägenbaura, avocat)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 listopada 2006 r. w przedmiocie żądania zwrotu kwot wypłaconych skarżącemu z tytułu zastosowania do części jego dochodów, przekazywanej do Francji od kwietnia 2004 r. do maja 2005 r., współczynnika korygującego ze względu na jakoby mające miejsce naruszenie warunków transferu – Żądanie odszkodowania

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Komitetu Regionów Unii Europejskiej z dnia 21 listopada 2006 r., zmienionej decyzją z dnia 21 czerwca 2007 r., w zakresie, w jakim nakazuje zwrot kwot wynikających z zastosowania współczynnika korygującego do przelewów dokonywanych przez K. Tsirimiagosa na jego konto oszczędnościowe na cele mieszkaniowe, od kwietnia 2004 r. do maja 2005 r., w wysokości 15 300 EUR.

               2)

               Komitet Regionów Unii Europejskiej zostaje zobowiązany do zwrotu K. Tsirimiagosowi kwoty, powiększonej o odsetki za zwłokę, zatrzymanej z jego wynagrodzenia, wynikającej z zastosowania współczynnika korygującego do przelewów dokonanych na jego konto oszczędnościowe na cele mieszkaniowe, od kwietnia 2004 r. do maja 2005 r., w wysokości 15 300 EUR; odsetki te są naliczane od dnia zwrotu do dnia rzeczywistej zapłaty, według stopy procentowej ustalonej przez EBC dla podstawowych operacji refinansujących i obowiązującej w odnośnym okresie, powiększonej o 2%.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007, s. 73


title: Sprawa C-401/07: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/33

         Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-401/07)
   (2007/C 269/56)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: H. van Vliet, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie wykonując w wyznaczonym terminie, w stosunku do przedsiębiorstwa Fleuren Compost BV, decyzji Komisji 2001/521/WE z dnia 13 grudnia 2000 r. w sprawie systemu pomocy państwa wprowadzonego w życie przez Królestwo Niderlandów na rzecz sześciu przedsiębiorstw wytwarzania nawozów (1), Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 249 akapit czwarty WE oraz art. 2 i 3 tej decyzji;

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W decyzji 2001/521/WE Komisja postanowiła, że Niderlandy mają obowiązek odzyskać pomoc bezprawnie przyznaną spółce Fleuren Compost BV (zwanej dalej „Fleuren”) w wysokości 487 328,13 EUR, wraz z odsetkami. W dniu wniesienia skargi w niniejszej sprawie kwota ta w dalszym ciągu nie została zwrócona. Do chwili obecnej spółka Fleuren ograniczyła się do ustanowienia gwarancji bankowej we właściwej wysokości. Skarżąca wskazuje na naruszenie art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (2), który przewiduje natychmiastowe i skuteczne wykonanie decyzji Komisji. Ponadto, Sąd Pierwszej Instancji oddalił skargę spółki Fleuren na tę decyzję w wyroku z dnia 14 stycznia 2004 r. (sprawa T-109/01), od którego spółka Fleuren nie wniosła odwołania.
   Skarżąca podkreśla w szczególności, że przepisy niderlandzkie znajdujące zastosowanie w niniejszym przypadku powodują — w interpretacji nadanej im w orzecznictwie Raad van State Niderlandów — że wykonanie tej decyzji jest nadmiernie utrudnione i długotrwałe. W tej interpretacji bowiem, zwrot kwoty głównej ma miejsce w postępowaniu administracyjnym, natomiast zwrot odsetek w postępowaniu cywilnym. Skarżąca zaznacza również, że ustanowienie gwarancji bankowej nie może być utożsamiane z faktycznym zwrotem pomocy. Gwarancja bankowa nie uchyla bowiem korzyści finansowej, jaką spółka Fleuren odnosi przez wiele lat z pomocy, jaka została jej wypłacona przez pozwaną z naruszeniem art. 88 ust. 3 WE i bez zgody Komisji.

      (1)  Dz.U. L 189, str. 13.

      (2)  Dz.U. L 83, str. 1.


title: Sprawa C-440/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawach połączonych T-208/08 i T-209/08 Gosselin Group NV i Stichting Administratiekantoor Portielje przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 sierpnia 2011 r. przez Komisję Europejską

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawach połączonych T-208/08 i T-209/08 Gosselin Group NV i Stichting Administratiekantoor Portielje przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 sierpnia 2011 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-440/11 P)
   2011/C 331/17
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, S. Noë i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Gosselin Group NV, dawniej Gosselin World Wide Moving NV, i Stichting Administratiekantoor Portielje

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim stwierdza on nieważność decyzji C(2008) 926 w brzmieniu zmienionym przez decyzję C(2009) 5810 w odniesieniu do Stichting Administratiekantoor Portielje;

               —

               oddalenie skargi wniesionej przez Portielje;

               —

               obciążenie Portielje kosztami postępowania przez Sądem i przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   I.
         Zarzut pierwszy dotyczący podmiotowego zakresu zastosowania art. 101 TFUE

   Sąd naruszył prawo dokonując wykładni pojęcia „przedsiębiorstwa” oraz przepisów dotyczących rozkładu ciężaru dowodu w odniesieniu do odpowiedzialności z tytułu uczestnictwa w naruszeniu art. 81 WE (obecnie art. 101 TFUE). W pkt 36-50 zaskarżonego wyroku Sąd skoncentrował się na niewłaściwej kwestii, mianowicie czy Portielje jest przedsiębiorstwem. Tymczasem powinien był zbadać, czy w swojej decyzji Komisja słusznie przyjęła za punkt wyjścia, iż Portielje należała do przedsiębiorstwa, które dopuściło się naruszenia. Do problematyki tej mają w pełnym zakresie zastosowanie zasady sformułowane w wyroku w sprawie C-97/08 P Akzo Nobeli in. (1), włącznie z domniemaniem dotyczącym 100-procentowego udziału.
   II.
         Zarzut drugi dotyczący obalenia domniemania pewnego wpływu

   A.
         Część pierwsza

   Stwierdzając, że personalne powiązania pomiędzy Portielje i Gosselin dotyczą jedynie połowy zarządu Portielje Sąd dokonał oczywiście błędnej oceny dowodów, w każdym razie w zakresie, w jakim Sąd chciał zasugerować w ten sposób, iż przedmiotowi członkowskie zarządu nie mogli mieć żadnego określonego wpływu na politykę realizowaną przez Portielje. Przedmiotowe osoby dysponowały w każdym razie razem wystarczającą liczbą głosów w zarządzie, aby móc określać politykę realizowaną przez Portielje.
   B.
         Część druga

   Sąd orzekł w każdym razie błędnie, że mimo personalnych powiązań w przypadku Portielje obalone zostaje rozwinięte w orzecznictwie domniemanie 100-procentowego udziału, ponieważ w odnośnym okresie nie podjęła ona żadnych formalnych decyzji administracyjnych. Stanowisko Sądu nie jest do pogodzenia z funkcjonalnym charakterem pojęcia przedsiębiorstwa i z zasadami sformułowanymi w wyroku w sprawie Akzo Nobel i in.
   C.
         Część trzecia

   Sąd orzekł również błędnie, że w przypadku Portielje obalone zostaje domniemanie 100-procentowego udziału, ponieważ w odnośnym okresie nie miało miejsca żadne walne zgromadzenie Gosselin. Również to stanowisko Sądu nie jest do pogodzenia z funkcjonalnym charakterem pojęcia przedsiębiorstwa i z zasadami sformułowanymi w wyroku w sprawie Akzo Nobel i in.

      (1)  Wyrok Trybunału z dnia 10 września 2009 r. (Zb.Orz. 2009, s. I-8237).


title: Sprawa T-527/08: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2008 r. — Komisja przeciwko TMT Pragma

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/46

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2008 r. — Komisja przeciwko TMT Pragma
   (Sprawa T-527/08)
   (2009/C 32/89)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Moretto avvocato, A.M. Rouchaud-Joët, pełnomocnik i F. Mirza, pełnomocnik)

      Strona pozwana: TMT Pragma Srl (Rzym, Włochy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               zobowiązanie pozwanej do zwrotu długu głównego w wysokości 30 700,23 EUR, wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości przewidzianej przez prawo hiszpańskie, naliczanych od dnia 29 sierpnia 2004 r. do czasu całkowitego zwrotu należnej sumy na rzecz Komisji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach niniejszej skargi skarżąca wnosi o zobowiązanie pozwanej do zapłaty kwoty 30 700,23 EUR wraz z odsetkami za zwłokę, co odpowiada części kwoty wypłaconej na poczet wykonania umowy nr UR-96-SC.1105, zawartej w ramach czwartego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej ds. badań, rozwoju technologicznego i prezentacji w dziedzinie systemów telepatycznych. Umowa zawarta z innymi europejskimi centrami badawczymi dotyczy wykonania projektu „Integrated urban transport concepts and market orientated urban transport systems/on demand urban transport systems — INTRAMUROS”.
   W uzasadnieniu swoich żądań skarżąca podnosi, że przeprowadzona w czerwcu 2000 r. kontrola księgowości wykazała, że niektóre koszty personelu, koszty podróży i pobytu oraz wydatki na dobra konsumpcyjne oraz informatykę nie zostały udokumentowane i w związku z tym nie mogą zostać potrącone od [kosztów] projektu.
   W nocie obciążeniowej z dnia 14 lipca Komisja wezwała pozwaną do zapłaty przedmiotowej kwoty wraz z odsetkami za zwłokę w przypadku niedokonania zapłaty.


title: Sprawa T-429/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 września 2009 r. — Grain Millers przeciwko OHIM — Grain Millers (GRAIN MILLERS)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/37

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 września 2009 r. — Grain Millers przeciwko OHIM — Grain Millers (GRAIN MILLERS)
   (Sprawa T-429/08) (1)

   2009/C 256/65

      Język postępowania: angielski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa C-283/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez l’Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 7 czerwca 2010 r. — Circul Globus București (Circ & Variete Globus București) przeciwko Uniunea Compozitorilor și Muzicologilor din România — Asociația pentru Drepturi de Autor — U.C.M.R. — A.D.A.

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez l’Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 7 czerwca 2010 r. — Circul Globus București (Circ & Variete Globus București) przeciwko Uniunea Compozitorilor și Muzicologilor din România — Asociația pentru Drepturi de Autor — U.C.M.R. — A.D.A.
   (Sprawa C-283/10)
   ()
   2010/C 234/40
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Înalta Curte de Casație și Justiție.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Circul Globus București (Circ & Variete Globus București).

      Strona pozwana: Uniunea Compozitorilor și Muzicologilor din România — Asociația pentru Drepturi de Autor — U.C.M.R. — A.D.A.

      Pytania prejudycjalne

   Czy wykładni art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie „publicznego udostępniania” oznacza:

               a)

               wyłącznie udostępnianie publiczności, która nie jest obecna w miejscu, z którego pochodzi udostępnianie, lub

               b)

               również jakiekolwiek udostępnianie utworu dokonywane bezpośrednio, w miejscu otwartym dla publiczności, za pomocą wszelkich form bezpośredniego wykonania lub przedstawienia utworu?

         Czy udzielenie na pierwsze pytanie odpowiedzi a), oznacza, że czynności bezpośredniego publicznego udostępniania utworu, o których mowa w lit. b) nie są objęte zakresem stosowania tej dyrektywy, czy też oznacza, że nie chodzi w tym przypadku o publiczne udostępnianie utworu, lecz o akt publicznego wystawiania lub wykonania utworu w rozumieniu art. 11 ust. 1 lit. i) konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych?
   Czy w przypadku udzielenia na pierwsze pytanie odpowiedzi b), art. 3 ust. 1 dyrektywy pozwala państwom członkowskim na wprowadzenie w drodze ustawy obligatoryjnego zbiorowego zarządzania prawem do publicznego udostępniania utworów muzycznych, niezależnie od sposobu ich udostępniania, również wówczas gdy możliwe jest indywidualne zarządzanie tym prawem i autorzy tak nim zarządzają — bez możliwości wyłączenia przez autorów ich dzieł ze zbiorowego zarządu?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).


title: Skład Trybunału EFTA

text:
               13.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/6

      SKŁAD TRYBUNAŁU EFTA
   (2005/C 253/07)
   Mianowanie Sekretarza Trybunału EFTA
   Zgodnie z art. 9 protokołu 5 do Porozumienia w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości Sekretarzem Trybunału EFTA na okres od dnia 1 września 2004 r. do dnia 31 sierpnia 2007 r. został mianowany Henning Harborg, przejmujący to stanowisko po Lucienie Dedichen. Henning Harborg złożył przysięgę, o której mowa w art. 10 protokołu 5 do wyżej wymienionego Porozumienia, podczas publicznego posiedzenia Trybunału EFTA w dniu 28 września 2004 r.


title: Sprawa C-361/07: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 16 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil de prud'hommes de Beauvais — Francja) — Olivier Polier przeciwko Najar EURL (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Konwencja nr 158 Międzynarodowej Organizacji Pracy — Europejska Karta Socjalna — Rozwiązanie stosunku pracy bez podania powodu — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/11

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 16 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil de prud'hommes de Beauvais — Francja) — Olivier Polier przeciwko Najar EURL
   (Sprawa C-361/07) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Konwencja nr 158 Międzynarodowej Organizacji Pracy - Europejska Karta Socjalna - Rozwiązanie stosunku pracy bez podania powodu - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   (2008/C 79/19)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil de prud'hommes de Beauvais
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Olivier Polier

      Strona pozwana: Najar EURL
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil de prud'hommes de Beauvais (Francja) — Wykładnia Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (art. 30 i 33), Europejskiej karty społecznej (art. 24 i 27) oraz konwencji nr 158 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej rozwiązania stosunku pracy z inicjatywy pracodawcy — Rozwiązanie, z inicjatywy pracodawcy, stosunku pracy z pracownikiem bez podania powodu — Ważność uregulowania krajowego w świetle wymienionych norm
   Sentencja
   Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest w oczywisty sposób niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedłożone przez Conseil de prud'hommes de Beauvais postanowieniem z dnia 9 lipca 2007 r.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-587/15: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2015 r. – Rose Vision/Komisja

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/73

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2015 r. – Rose Vision/Komisja
   (Sprawa T-587/15)
   (2015/C 398/86)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Rose Vision, S.L. (Pozuelo de Alarcón, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Marín López)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Po pierwsze, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2015) 5449 final z dnia 28 lipca 2015 r. w sprawie odzyskania łącznej kwoty 5 35  613,20 EUR wraz z odsetkami należnymi od Rose Vision, S.L.

               —

               Po drugie, na podstawie art. 272 TFUE, stwierdzenie, że Komisja naruszyła pkt II.14 ust. 1 lit. a) i pkt II.22 ust. 5 ogólnych warunków FP7, w związku z końcowym sprawozdaniem z audytu 11-INFS-025 i z audytu 11-BA119–016 dokonanych w lokalach Rose Vision w ramach jej uczestnictwa w projekcie „Support action to the Integral Satcon Initiative (sISI)”, w projekcie „Implementing cooperation on Future Internet and ICT Components between Europe and Latin America (FIRST)”, projekcie „Supporting the future of the NEM European Technology Platform (FutureNEM)”, projekcie „Support Action for the NEM European Technology Platform (4NEM)” i projekcie „Structural Funds for Regional Research Advancement (SFERA)”.

               —

               Po trzecie, na podstawie art. 272 TFUE, stwierdzenie, że końcowe sprawozdanie z audytu 11-INFS-025 i sprawozdanie z audytu 11-BA119–016, sporządzone z naruszeniem pkt II.14 ust. 1 lit. a) i II.22 ust. 5 ogólnych warunków FP7 są na podstawie umowy nieważne i pozbawione skuteczności.

               —

               Po czwarte, na podstawie art. 272 TFUE w związku z art. 340 akapit pierwszy TFUE, stwierdzenie, że Rose Vision nie jest winna Komisji kwoty 5 35  613,20 EUR wraz z odsetkami, wskazanej w decyzji Komisji C(2015) 5449 final z dnia 28 lipca 2015 r.

               —

               Po piąte, na podstawie art. 272 TFUE w związku z art. 340 akapit pierwszy TFUE, zasądzenie od Komisji na rzecz Rose Vision należnych do zapłaty z tytułu uczestnictwa Rose Vision w projektach FP7 kwot, które obecnie wynoszą 1 95  571,13 EUR odnośnie do projektów Komisji sISI, FIRST, FutureNEM, 4NEM i SFERA oraz 2 17  729,37 EUR, wraz z kwotami narosłymi w przyszłości odnośnie do projektów Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych E-Sponder i MaPEer SME. Te dwie kwoty, które są tymczasowe i powinny być przedmiotem dokładniejszego obliczenia na dalszym etapie postępowania, zostaną podwyższone w każdym wypadku o odsetki przewidziane w pkt II.5 ust. 5 ogólnych warunków FP7.

               —

               Po szóste, na podstawie art. 272 TFUE w związku z art. 340 akapit pierwszy i drugi TFUE, zasądzenie od Komisji na rzecz Rose Vision odszkodowania z tytułu odpowiedzialności umownej za szkody wynikające z naruszenia pkt II.14 ust. 1 lit. a) i z pkt II.22 ust. I pkt II.5 ust. 3 lit. d) ogólnych warunków FP7 oraz z tytułu odpowiedzialności pozaumownej za szkody wynikające z zarejestrowania Rose Vision na poziomie W 2 systemu wczesnego ostrzegania (SWO), w kwocie wskazanej w pkt 114 niniejszej skargi lub jakiejkolwiek innej kwoty, którą Trybunał uzna za właściwą ex aequo et bono.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na tym, że sprawozdanie końcowe z kontroli11-INFS-025 z dnia 9 października 2012 r. i sprawozdanie końcowe z kontroli 11-BA119–016 z dnia 22 kwietnia 2013 r. naruszają pkt II.4 ust. 1 lit. a) ogólnych warunków FP7, ponieważ uznano w nich, że koszty poniesione przez Rose Vision nie kwalifikują się z tego względu, że nie są rzeczywiście poniesione.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na tym, że sprawozdanie końcowe z audytu-INFS-025 z dnia 9 października 2012 r. i sprawozdanie końcowe z audytu-BA119–016 z dnia 22 kwietnia 2013 r. naruszają pkt II.22 ust. 5 ogólnych warunków FP7.

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na tym, że zawieszenie płatności na rzecz Rose Vision dokonane przez Komisję we wszystkich projektach siódmego programu ramowego, w których uczestniczyła Rose Vision jak i przyjęte przez agencję w konsekwencji zawieszenia postanowionego przez Komisję, naruszają pkt II.5 ust. 3 lit. d) ogólnych warunków FP7.

               4.

               Zarzut czwarty, oparty na tym, że aktywacja w stosunku do Rose Vision ostrzeżenia w SWO Komisji na poziomie W 2 jest pozbawione podstawy prawnej zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w wyroku Sądu z dnia 22 kwietnia 2012 r. T-320/09, Planet/Komisja.


title: Sprawa C-12/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 7 listopada 2012 r. w sprawie T-574/08, Syndicat des thoniers méditerranéens i in. przeciwko Komisji wniesione w dniu 10 stycznia 2013 r. przez Gérarda Buona, Jeana-Luca Buona, Rogera Del Pontego, Serge’a Antoine’a Di Rocca, Jeana Géralda Lubrana, Jeana Lubrana, Jeana Luciena Lubrana, Fabrice’a Marina, Roberta Marina

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 7 listopada 2012 r. w sprawie T-574/08, Syndicat des thoniers méditerranéens i in. przeciwko Komisji wniesione w dniu 10 stycznia 2013 r. przez Gérarda Buona, Jeana-Luca Buona, Rogera Del Pontego, Serge’a Antoine’a Di Rocca, Jeana Géralda Lubrana, Jeana Lubrana, Jeana Luciena Lubrana, Fabrice’a Marina, Roberta Marina
   (Sprawa C-12/13 P)
   2013/C 71/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Gérard Buono, Jean-Luc Buono, Roger Del Ponte, Serge Antoine Di Rocco, Jean Gérald Lubrano, Jean Lubrano, Jean Lucien Lubrano, Fabrice Marin, Robert Marin (przedstawiciele: adwokaci A. Arnaud i P.O. Koubi-Flotte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Syndicat des thoniers méditerranéens, Marc Carreno, Jean Louis Donnarel, Jean-François Flores, Gérald Jean Lubrano, Hervé Marin, Nicolas Marin, Sébastien Marin, Serge Antoine José Perez

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie wyroku z dnia 7 listopada 2012 r. w sprawie T-574/08.

               —

               zasądzenie od Unii na rzecz wnoszących odwołanie następujących kwot:

                           —

                           na rzecz Gérarda Buona (wnoszącego odwołanie nr l) i Jeana Luca Buona (wnoszącego odwołanie nr 2) działających wspólnie w odniesieniu do ich statków GERARD LUC III i IV zażądano kwoty 1 523 588,94 EUR;

                           —

                           na rzecz Rogera Del Pontego (wnoszącego odwołanie nr 3) działającego w odniesieniu do statku ROGER CHRISTIAN IV zażądano kwoty 1 068 600 EUR;

                           —

                           na rzecz Serge’a Antoine’a Di Rocca (wnoszącego odwołanie nr 4) działających wspólnie w odniesieniu do statku ANNE ANTOINE II zażądano kwoty 1 094 800 EUR;

                           —

                           na rzecz Jeana Géralda Lubrana (wnoszącego odwołanie nr 5) działających wspólnie w odniesieniu do statku VILLE D'ARZEW II zażądano kwoty 855 628,20 EUR

                           —

                           na rzecz Jeana Lubrana (wnoszącego odwołanie nr 6) i na rzecz Jeana Luciena Lubrana (wnoszącego odwołanie nr 7) działających wspólnie w odniesieniu do ich statków GERALD JEAN III i IV zażądano kwoty 1 523 588,94 EUR

                           —

                           na rzecz Fabrice’a Marina (wnoszącego odwołanie nr 8) i Roberta Marina (wnoszącego odwołanie nr 9) działających wspólnie w odniesieniu do ich statku ERIC MARIN zażądano kwoty 865 784,59 EUR

               —

               tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania na podstawie rozstrzygnięć przyjętych przez Trybunał.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą trzy zarzuty w uzasadnieniu odwołania.
   Po pierwsze, wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi, że przyjął błędną kwalifikację poniesionej przez wnoszących odwołanie szkody w ramach zarzutu dotyczącego istnienia odpowiedzialności pozaumownej z tytułu czynu niedozwolonego.
   Po drugie, wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd, nie dokonując właściwej oceny poniesionej indywidualnie przez każdego z wnoszących odwołanie szkody, naruszył prawa podstawowe gwarantowane przez prawo Unii.
   Po trzecie, tytułem ewentualnym, wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi pominięcie na podstawie wspólnych dla praw państw członkowskich zasad ogólnych odpowiedzialności pozaumownej z tytułu działania zgodnego z prawem.


title: Sprawa T-304/12: Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2014 r. — Message Management przeciwko OHIM — Absacker (ABSACKER of Germany) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ABSACKER of Germany — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ABSACKER — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/35

         Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2014 r. — Message Management przeciwko OHIM — Absacker (ABSACKER of Germany)
   (Sprawa T-304/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ABSACKER of Germany - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ABSACKER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 52/64
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Message Management GmbH (Wiesbaden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Konle)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Absacker GmbH (Kolonia, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 marca 2012 r. (sprawa R 1028/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Absacker GmbH a Message Management GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Message Management GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa C-8/09: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/17/WE — Wymagania technicznych dotyczące dawstwa, pobierania i badania tkanek i komórek ludzkich — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/15

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Belgii
   (Sprawa C-8/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/17/WE - Wymagania technicznych dotyczące dawstwa, pobierania i badania tkanek i komórek ludzkich - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   2009/C 282/29
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Cattabriga i J. Sénéchal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: D. Haven, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia bądź powiadomienia o przyjęciu w przepisanym przepisów koniecznych dla dostosowania się do dyrektywy Komisji 2006/17/WE z dnia 8 lutego 2006 r. wprowadzającej w życie dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do niektórych wymagań technicznych dotyczących dawstwa, pobierania i badania tkanek i komórek ludzkich (Dz.U. L 38, s. 40)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla dostosowania się do dyrektywy Komisji 2006/17/WE z dnia 8 lutego 2006 r. wprowadzającej w życie dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do niektórych wymagań technicznych dotyczących dawstwa, pobierania i badania tkanek i komórek ludzkich, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa T-195/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 kwietnia 2007 r. — Deloitte Business Advisory przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Zaproszenie do składania ofert dotyczące oceny programów i innych działań w dziedzinie zdrowia publicznego — Odrzucenie oferty — Konflikt interesów)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 kwietnia 2007 r. — Deloitte Business Advisory przeciwko Komisji
   (Sprawa T-195/05) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Zaproszenie do składania ofert dotyczące oceny programów i innych działań w dziedzinie zdrowia publicznego - Odrzucenie oferty - Konflikt interesów)
   (2007/C 96/70)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Deloitte Business Advisory NV (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: D. Van Heuven, S. Ronse oraz S. Logie, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin oraz E. Manhaeve, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Wniosek o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji odrzucającej ofertę Euphetu złożoną w związku z zamówieniem publicznym dotyczącym „Umowy ramowej w sprawie oceny dziedzin objętych polityką [Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów], część 1 (zdrowie publiczne) — zaproszenie do składania ofert SANCO/2004/01/041 ”oraz po drugie, decyzji Komisji, na mocy której udzielono rzeczonego zamówienia innemu podmiotowi.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca, Deloitte Business Advisory NV, zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005.


title: Sprawa T-209/04: Skarga wniesiona dnia 10 czerwca 2004 r. przez Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/24

         Skarga wniesiona dnia 10 czerwca 2004 r. przez Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-209/04)
   (2004/C 201/47)
   Język postępowania: hiszpański
   Dnia 10 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Królestwo Hiszpanii, reprezentowane przez Panią Nurię Díaz Abad, Abogado del Estado, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               orzeczenie, że w wyniku nie podjęcia w rozsądnym terminie decyzji w kwestii zezwoleń, o udzielenie których wnioskowały władze hiszpańskie, Komisja nie dopełniła obowiązku ciążącego na niej w myśl art. 7 pkt 3 rozporządzenia 2792/1999r. w brzmieniu nadanym rozporządzeniem 2369/2002, dopuszczając się tym samym zaniechania, obciążenie kosztami Komisji.

               —

               Zarzuty i główne argumenty

         Władze hiszpańskie zwróciły się do Komisji o przyznanie serii odstępstw, aby móc, w związku z utworzeniem wspólnego przedsiębiorstwa, udzielić pomocy przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2792/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającym szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 2369/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. (1)

   W sytuacji, gdy transfer statku następuje do państwa trzeciego, które nie posiada umowy w dziedzinie rybołówstwa ze Wspólnotą Europejską, niezbędne jest przyznanie przez Komisję stosownych odstępstw (art. 7 pkt 3 rozporządzenia 2792/1999, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem 2369/2002). Przedmiotowa pomoc ze strony władz krajowych może zostać przyznana jedynie do dnia 31 grudnia 2004 r.
   Komisja została w dniu 16 lutego 2004 r. formalnie wezwana do podjęcia decyzji w zawisłych sprawach, toteż, w związku z brakiem rozstrzygnięcia w przedmiocie wszystkich wniosków, Królestwo Hiszpanii podjęło decyzję o wniesieniu skargi przeciwko tej instytucji, biorąc pod uwagę także okoliczność, iż władze hiszpańskie w oczekiwaniu na przyznanie przez Komisję wnioskowanych odstępstw przekroczyły już terminy przyznane im przez ustawodawstwo krajowe na podjęcie decyzji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2369/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r., zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2792/1999 ustanawiające szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa (Dz.U. L 358 z 31.12.2002, str. 49).


title: Sprawa T-120/07: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — MB Immobilien i MB System przeciwko Komisji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/29

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — MB Immobilien i MB System przeciwko Komisji
   (Sprawa T-120/07)
   (2007/C 140/50)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: MB Immobilien Verwaltungs GmbH i MB System GmbH & Co. KG (przedstawiciel: G. Brüggen, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji C (2007) 130 wersja ostateczna, wydanej przez Komisję w dniu 24 stycznia 2007 r. w sprawie pomocy państwa nr C 38/2005 (dawniej NN 52/2004), przyznanej przez Niemcy Grupie Biria,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące zaskarżyły decyzję Komisji C (2007) 130 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r., w której Komisja uznała pomoc państwa, polegającą na przyjęciu trzech środków, przyznaną przez Niemcy Bike Systems GmbH & Co. Thüringer Zweiradwerk KG, Sachsen Zweirad GmbH i Biria GmbH (później Biria AG) za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
   Pierwsza ze skarżących jest następcą prawnym Biria AG, a druga — Bike Systems GmbH & Co. Thüringer Zweiradwerk KG. Skarżące wskazują, że zaskarżona decyzja Komisji dotyczy ich bezpośrednio i indywidualnie.
   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą po pierwsze naruszenie prawa wspólnotowego, ze względu na błędną interpretację dozwolonego programu pomocowego. W związku z tym twierdzą one, że pozwana nie oparła swej decyzji na definicji przedsiębiorstw przeżywających trudności, przyjętej w programie pomocowym dozwolonym przez samą pozwaną.
   Po drugie skarżące utrzymują, że Komisja naruszyła prawo wspólnotowe dokonując błędnej oceny stanu faktycznego. W tym względzie wskazują one, że wbrew ocenie pozwanej, przedsiębiorstwa, których dotyczyła zaskarżona decyzja, w chwili gdy przyznano pomoc nie były przedsiębiorstwami przeżywającymi trudności.
   Wreszcie skarżące podnoszą naruszenie prawa wspólnotowego ze względu na poważne błędy w uzasadnieniu.


title: Sprawa T-392/09: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — 1. garantovaná przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek węglika wapnia i magnezu dla przemysłu metalurgicznego i gazowniczego w EOG, z wyłączeniem Irlandii, Hiszpanii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Grzywny — Górna granica wynosząca 10 % obrotu — Obrót właściwy — Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Proporcjonalność — Zdolność płatnicza)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/16

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — 1. garantovaná przeciwko Komisji
   (Sprawa T-392/09) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek węglika wapnia i magnezu dla przemysłu metalurgicznego i gazowniczego w EOG, z wyłączeniem Irlandii, Hiszpanii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny - Górna granica wynosząca 10 % obrotu - Obrót właściwy - Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność - Zdolność płatnicza)
   2013/C 32/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: 1. garantovaná a.s. (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciele: początkowo M. Powell, solicitor, A. Sutton i G. Forwood, barristers, następnie M. Powell, G. Forwood oraz adwokaci M. Staroň i P. Hodál)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Bourke, N. von Lingen i A. Tokár, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.396 — Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu dla przemysłu metalurgicznego i gazowniczego) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, a także, tytułem ewentualnym, żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               1. garantovaná a.s. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa C-533/09: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/23

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-533/09)
   2010/C 51/37
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk i P. Guerra e Andrade)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Portugalska poprzez wymaganie w drodze zastosowania decyzji Ministro da Justiça de 12 de Dezembro de 1991, que homologa o parecer do Conselho Consultivo da Procuradoria-Geral da República sobre o artigo 15o da Constituição [ministra sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1991 r., zatwierdzającej stanowisko rady konsultacyjnej Prokuratury Generalnej Republiki w sprawie art. 15 Konstytucji] posiadania obywatelstwa portugalskiego przy dostępie do zawodu notariusza, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 49 TFUE, jako że nie zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 51 TFUE.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W Portugalii cele realizowane przez notariuszy nie są celami Państwa, jako że notariusz nie uczestniczy bezpośrednio i w szczególny sposób w sprawowaniu władzy publicznej i nie stanowi części administracji publicznej. Do notariusza portugalskiego nie stosuje się wyjątku z art. 51 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Stanowisko konsultacyjne Procuradoria-Geral da República zatwierdzonej w dniu 12 grudnia 1991 r. nie mówi, że zawód notariusza jest objęty postanowieniami art. 15 ust. 2 konstytucji. Funkcje notariusza w Portugalii mają charakter wyłącznie techniczny. Zasadzają się na kompetencjach zawodowych a nie na zaufaniu politycznym.


title: Sprawa T-202/10: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2010 r. — Stichting Woonlinie i in. przeciwko Komisji

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/50

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2010 r. — Stichting Woonlinie i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-202/10)
   2010/C 179/86
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Stichting Woonlinie (Woudrichem, Niderlandy), Stichting Allee Wonen (Roosendaal, Niderlandy), Woningstichting Volksbelang (Wijk bij Duurstede, Niderlandy), Stichting WoonInvest (Leidschendam-Voorburg, Niderlandy), Stichting Woonstede (Ede, Niderlandy) (przedstawiciele: E. Henny, T. Ottervanger i P. Glazener, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, zgodnie z art. 263 TFUE, nieważności decyzji Komisji w zakresie dotyczącym pomocy istniejącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącej pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 (Niderlandy) — pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego. Na poparcie swej skargi skarżące podnoszą osiem zarzutów.
   Po pierwsze, zdaniem skarżących Komisja naruszyła prawo, uznając, że wszystkie rozpatrywane środki stanowiły część systemu pomocy. W opinii skarżących trzeci i czwarty z przytoczonych przez Komisję środków zostały błędnie uznane za będące częścią istniejącego systemu pomocy w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia nr 659/1999 (1), pomimo tego, że stanowią one pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Komisja przekroczyła zatem swe uprawnienia, obejmując te dwa środki swym badaniem zgodności istniejącego systemu pomocy ze wspólnym rynkiem.
   Po drugie, decyzja wydana przez Komisję w sprawie E 2/2005 została oparta na niekompletnej i w oczywisty sposób niedokładnej ocenie mających zastosowanie przepisów krajowych oraz okoliczności faktycznych. W opinii skarżących Komisja nie zbadała tego, czy definicja usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, która została przyjęta w obecnie obowiązującym w Niderlandach systemie finansowania mieszkalnictwa społecznego, rzeczywiście jest obarczona oczywistym błędem.
   Po trzecie, zdaniem skarżących Komisja dokonała nieścisłej i powierzchownej oceny w zakresie, w jakim doszła ona do wniosku, że wynajem mieszkań osobom o względnie wysokich dochodach stanowi część powierzonego spółkom mieszkalnictwa społecznego zadania z zakresu usług publicznych.
   Po czwarte, Komisja naruszyła prawo i nadużyła swych uprawnień w zakresie, w jakim oczekiwała ona od Niderlandów nowej definicji mieszkalnictwa socjalnego. W opinii skarżących Komisja przekroczyła przysługujące jej uprawnienia przyjmując swą własną definicję mieszkalnictwa socjalnego jako usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym, podczas gdy Niderlandy winny posiadać znaczny zakres swobodnego uznania w zakresie samodzielnego określania swej polityki w tej dziedzinie.
   Po piąte, Komisja naruszyła prawo w zakresie, w jakim nie wprowadziła rozróżnienia pomiędzy definicją usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym a sposobem jej finansowania.
   Po szóste, Komisja nie uwzględniła decyzji 2005/842/WE (2) w zakresie, w jakim oczekiwała ona szczególnej definicji usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym. W opinii skarżącej Komisja błędnie uznała, że dane państwo członkowskie musi zdefiniować usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym opierając się na progu dochodowym.
   Po siódme, Komisja popełniła błąd w ocenie oraz naruszyła art. 5 decyzji 2005/842/WE w zakresie, w jakim nie uznała, że sposób finansowania usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym jest w oczywisty sposób niewłaściwy. W opinii skarżących Komisja nie sprawdziła, czy, biorąc pod uwagę definicję usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym, możliwa była nadmierna rekompensata.
   Po ósme, nadużyła przepisów procedury oceny istniejących systemów pomocy, stawiając na ich podstawie wymóg ustanowienia zamkniętej listy budynków, które można uznać za budynki socjalne, efektem czego budynki nie znajdujące się na tej liście nie mogą służyć już do świadczenia usługi w ogólnym interesie gospodarczym.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).

      (2)  Decyzja Komisji 2005/842/WE z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie stosowania art. 86 ust. 2 traktatu WE do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym (Dz.U. L 312, s. 67).


title: Sprawa C-310/14: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hovioikeus – Finlandia) – Nike European Operations Netherlands BV/Sportland Oy, w upadłości [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Artykuły 4 i 13 — Postępowanie upadłościowe — Czynności prawne dokonane z pokrzywdzeniem wierzycieli — Powództwo o zwrot kwot wypłaconych przed datą wszczęcia postępowania upadłościowego — Prawo państwa członkowskiego wszczęcia postępowania upadłościowego — Prawo innego państwa członkowskiego regulujące sporną czynność prawną — „Czynność prawna niepodlegająca w takim przypadku w żaden sposób zaskarżeniu” na podstawie tego prawa — Ciężar dowodu]

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/10

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hovioikeus – Finlandia) – Nike European Operations Netherlands BV/Sportland Oy, w upadłości
   (Sprawa C-310/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Artykuły 4 i 13 - Postępowanie upadłościowe - Czynności prawne dokonane z pokrzywdzeniem wierzycieli - Powództwo o zwrot kwot wypłaconych przed datą wszczęcia postępowania upadłościowego - Prawo państwa członkowskiego wszczęcia postępowania upadłościowego - Prawo innego państwa członkowskiego regulujące sporną czynność prawną - „Czynność prawna niepodlegająca w takim przypadku w żaden sposób zaskarżeniu” na podstawie tego prawa - Ciężar dowodu])
   (2015/C 406/10)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Helsingin hovioikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nike European Operations Netherlands BV

      Strona pozwana: Sportland Oy, w upadłości

      Sentencja

               1)

               Artykuł 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że jego zastosowanie jest uzależnione od warunku, aby dana czynność nie mogła zostać zaskarżona na podstawie prawa właściwego dla tej czynności (lex causae), przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy.

               2)

               Dla celów stosowania art. 13 rozporządzenia nr 1346/2000 i w sytuacji, gdyby pozwany, przeciw któremu skierowano powództwo o stwierdzenie nieważności lub bezskuteczności czynności, powołał się na przepis prawa właściwego dla tej czynności (lex causae), zgodnie z którym czynność ta podlega zaskarżeniu wyłącznie w okolicznościach określonych w tym przepisie, to ten pozwany powinien powołać się na nieistnienie takich okoliczności oraz wykazać owo nieistnienie.

               3)

               Artykuł 13 rozporządzenia nr 1346/2000 należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „ta czynność prawna w żaden sposób nie podlega zaskarżeniu” dotyczy, obok przepisów prawa właściwego dla tej czynności (lex causae) stosowanych w dziedzinie upadłości, także wszystkich ogólnych przepisów i zasad tego prawa.

               4)

               Artykuł 13 rozporządzenia nr 1346/2000 należy interpretować w ten sposób, że pozwany, przeciw któremu skierowano powództwo o stwierdzenie nieważności lub bezskuteczności czynności, musi wykazać, iż prawo właściwe dla tej czynności (lex causae), rozpatrywane w całości, nie pozwala na kwestionowanie wspomnianej czynności. Sąd krajowy rozpatrujący takie powództwo może stwierdzić, że to powód musi przedstawić dowód istnienia przepisu lub zasady wspomnianego prawa, zgodnie z którymi czynność ta podlega zaskarżeniu, wyłącznie wtedy, gdy sąd ten stwierdzi, iż w świetle zwykle stosowanych przezeń przepisów krajowego prawa procesowego pozwany w pierwszej kolejności rzeczywiście wykazał, że zgodnie ze wspomnianym prawem dana czynność nie podlega zaskarżeniu.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


title: Sprawa C-658/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover (Niemcy) w dniu 12 grudnia 2013 r. — Wilhelm Spitzner, Maria-Luise Spitzner przeciwko TUIfly GmbH

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover (Niemcy) w dniu 12 grudnia 2013 r. — Wilhelm Spitzner, Maria-Luise Spitzner przeciwko TUIfly GmbH
   (Sprawa C-658/13)
   2014/C 85/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wilhelm Spitzner i Maria-Luise Spitzner

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że nadzwyczajna okoliczność powodująca opóźnienie lotu, stanowi również w rozumieniu tego przepisu nadzwyczajną okoliczność w odniesieniu do dalszego, następnego lotu, jeżeli powodujące opóźnienie działanie nadzwyczajnej okoliczności wywiera skutki na późniejszy lot jedynie ze względu na organizację przewoźnika lotniczego?

               2)

               Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) 261/2004 należy interpretować w ten sposób, iż sformułowanie „nie można było uniknąć” dotyczy nie nadzwyczajnej okoliczności jako takiej, ale wywołanego przez nią opóźnienia lub odwołania lotu?

               3)

               Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że można wymagać od przewoźników lotniczych, którzy stosują tzw. system obrotowy, aby wliczali minimalną rezerwę czasu pomiędzy loty, której długość odpowiada wskazanym w art. 6 ust. 1 lit.) a-c rozporządzenia 261/2004 okresom?

               4)

               Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że można wymagać od przewoźników lotniczych, którzy organizują loty w tzw. systemie obrotowym, aby nie przyjmować lub przyjmować później na pokład pasażerów, których lot z powodu nadzwyczajnej okoliczności jest już znacząco opóźniony, w celu uniknięcia opóźnienia kolejnych lotów?

      (1)  Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-106/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 stycznia 2008 r. — Demp przeciwko OHIM — BAU HOW (BAU HOW) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BAU HOW — Wcześniejsze graficzne znaki towarowe BAUHAUS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 stycznia 2008 r. — Demp przeciwko OHIM — BAU HOW (BAU HOW)
   (Sprawa T-106/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BAU HOW - Wcześniejsze graficzne znaki towarowe BAUHAUS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 64/57)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Demp BV, dawniej Demp Holding BV (Maastricht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R.-D. Härer, C. Schultze, J. Ossing i C. Weber)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: (BAU HOW GmbH (Hattersheim/Okriftel, Niemcy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 stycznia 2006 r. (sprawa R 92/2004-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Demp BV a BAU HOW GmbH.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Demp BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006.


title: Sprawa C-130/12: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/20

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-130/12)
   2012/C 133/37
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

   Aby Trybunał:

               —

               Stwierdził, że poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wykonania dyrektywy Komisji 2009/113/WE (1) z dnia 25 sierpnia 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw jazdy, a w każdym razie poprzez brak poinformowania Komisji o ich przyjęciu, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 ust. 1 rzeczonej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 14 września 2010 r.

      (1)  Dz.U. L 223, s. 31.


title: Sprawa T-202/11: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2011 r. — Aeroporia Aigaiou Aeroporiki i Marfin Investment Group Symmetochon przeciwko Komisji

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/25

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2011 r. — Aeroporia Aigaiou Aeroporiki i Marfin Investment Group Symmetochon przeciwko Komisji
   (Sprawa T-202/11)
   2011/C 160/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aeroporia Aigaiou Aeroporiki AE (Ateny, Grecja) i Marfin Investment Group Symmetochon AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: A. Ryan, Solicitor, G. Bushell, Solicitor, P Stamou i I. Dryllerakis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej nr C(2011) 316 z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie COMP/M.5830 dotyczącej planowanej koncentracji Aegean Airlines S.A. i Olympic Air S.A., Olympic Handling S.A. oraz Olympic Engineering S.A. zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (1);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych lub oczywistego błędu w ocenie przy określeniu rynku obejmującego wyłącznie pasażerów wrażliwych na czynnik czasu, ponieważ:

                           —

                           Komisja przyjmuje dochód lub zarządzanie wydajnością jako podstawę przy określeniu rynku pasażerów wrażliwych na czynnik czasu, co nigdy nie było omawiane w toku postępowania administracyjnego;

                           —

                           decyzja nie może opierać się na rynku obejmującym wyłącznie pasażerów wrażliwych na czynnik czasu, jako że to podejście nie znajduje oparcia w dominującym stanie nauk ekonomicznych i pozostaje w sprzeczności z samymi aktami sprawy prowadzonymi przez Komisję.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący oczywistego błędu w ocenie, który Komisja popełniła, gdy stwierdziła, że promy wywierają jedynie „ograniczoną presję konkurencyjną” na usługi transportu lotniczego na ośmiu trasach, zważywszy, że:

                           —

                           materiał dowodowy przywołany przez Komisję na poparcie jej wniosków jest nadzwyczaj selektywny, narusza wszystkie reguły postępowania dowodowego i nie zawiera żadnych badań empirycznych lub analitycznych. Poza tym gdy ów materiał dowodowy jest interpretowany w obiektywny sposób, potwierdza tak naprawdę odmienny wniosek, mianowicie to, że promy wywierają rzeczywistą presję konkurencyjną w zakresie pasażerów niewrażliwych na czynnik czasu lub wszystkich pasażerów na tych ośmiu trasach.

               3)

               Zarzut trzeci, oparty na braku uzasadnienia lub naruszeniu prawa lub oczywistym błędzie w ocenie, jako że Komisja uznała, iż wyeliminowanie ścisłego stosunku konkurencyjnego między Aegean i Olympic doprowadzi do znaczącego utrudnienia dla skutecznej konkurencji, zważywszy, że:

                           —

                           Komisja nie określa w decyzji, na czym konkretnie polega szkoda dla konkurencji;

                           —

                           Komisja nie przedstawia spójnego i przekonującego materiału dowodowego, by wykazać, że pasażerowie jednej ze skarżących nie wybraliby promów w razie 5–10 % podwyżki ceny biletów, podczas gdy owa kwestia jest istotna.

               4)

               Zarzut czwarty, oparty na oczywistym błędzie w ocenie lub naruszeniu prawa, ponieważ Komisja uznała, że istnieją bariery wejścia na rynek, które czynią nieprawdopodobnym wejście na rynek po przeprowadzeniu koncentracji, zważywszy, że:

                           —

                           Komisja zastosowała niewłaściwe kryterium prawne, wymagając przedstawienia ostatecznych i popartych dowodami planów wejścia na rynek przed przeprowadzeniem koncentracji, co stanowi warunek niemożliwy do spełnienia;

                           —

                           ocena okoliczności faktycznych dokonana przez Komisję jest wadliwa i oparta na nadzwyczaj selektywnym materiale dowodowym, a Komisja nie przeprowadziła w żadnym razie dochodzenia z należytą starannością.

               5)

               Zarzut piąty, oparty na naruszeniu istotnych wymogów proceduralnych lub oczywistym błędzie w ocenie przy analizie sytuacji hipotetycznych, zważywszy, że:

                           —

                           jeśli chodzi o analizę sytuacji hipotetycznych w wypadku Aegean, wnioski Komisji bazują całkowicie na naruszeniu prawa skarżących do obrony. Pomimo wyczerpujących wyjaśnień udzielonych przez skarżące Komisja nie omówiła w toku postępowania administracyjnego sytuacji hipotetycznych w wypadku Aegean i uzasadniła swoje stanowisko po raz pierwszy w decyzji. Ponadto ocena dokonana przez Komisję jest błędna, ponieważ opiera się jedynie na analizie ex post;

                           —

                           co się tyczy analizy sytuacji hipotetycznych w wypadku Olympic, Komisja ogranicza się do skrytykowania modelu przedstawionego przez Marfin i nie przeprowadza stosownej oceny ex ante głównie dlatego, że nie wykracza poza sezon IATA „lato 2011”. Poza tym jej wnioski są jedynie twierdzeniami, które nie opierają się na żadnych danych.

               6)

               Zarzut szósty, dotyczący naruszenia podstawowych praw skarżących, zważywszy, że:

                           —

                           Postępowanie administracyjne przed Komisją nie spełniło przesłanek słuszności, których odzwierciedleniem jest prawo do rzetelnego postępowania przewidziane w art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności oraz zasada dobrej administracji ustanowiona w art. 41 Karty praw podstawowych. Komisja naruszyła spoczywający na niej obowiązek przeprowadzenia dochodzenia z należytą starannością, przez co przerzuciła faktycznie ciężar dowodu na skarżące.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. 2004 L 24, s. 1).


title: Sprawa C-333/11: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 8 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Koninklijke Federatie van Belgische Transporteurs en Logistiek Dienstverleners (Febetra) przeciwko Belgische Staat (Artykuł 104 §3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Konwencja TIR — Wspólnotowy kodeks celny — Podatki akcyzowe — Przewóz z zastosowaniem karnetu TIR — Nieprawidłowe zwolnienie — Ustalenie miejsca popełnienia naruszenia — Pobór należności celnych przywozowych i podatków akcyzowych — Właściwość)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/7

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 8 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Koninklijke Federatie van Belgische Transporteurs en Logistiek Dienstverleners (Febetra) przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-333/11) (1)

   (Artykuł 104 §3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Konwencja TIR - Wspólnotowy kodeks celny - Podatki akcyzowe - Przewóz z zastosowaniem karnetu TIR - Nieprawidłowe zwolnienie - Ustalenie miejsca popełnienia naruszenia - Pobór należności celnych przywozowych i podatków akcyzowych - Właściwość)
   2012/C 194/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Koninklijke Federatie van Belgische Transporteurs en Logistiek Dienstverleners (Febetra)

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Cassatie van België — Wykładnia art. 454 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1), art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, s. 1) oraz art. 37 Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencja TIR) — Naruszenia lub nieprawidłowości — Miejsce popełnienia naruszenia lub nieprawidłowości — Miejsce uznane za zlokalizowane tam, gdzie stwierdzono naruszenie lub nieprawidłowość w przypadku niemożności określenia miejsca ich popełnienia

      Sentencja

               1)

               Artykuł 454 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1662/1999 z dnia 28 lipca 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że stowarzyszenie poręczające może wykazać miejsce popełnienia naruszenia lub nieprawidłowości w oparciu o miejsce, gdzie został przyjęty karnet TIR lub zapieczętowano towary. Jeżeli owo stowarzyszenie skutecznie obali domniemanie właściwości organów celnych państwa członkowskiego, na którego terytorium zostało stwierdzone naruszenie lub nieprawidłowość w trakcie przewozu zrealizowanego z zastosowaniem karnetu TIR na korzyść organów państwa członkowskiego, na którego terytorium faktycznie została popełniona ta nieprawidłowość, czego zbadanie należy do sądu krajowego, organy celne tego ostatniego państwa stają się właściwe do poboru długu celnego.

               2)

               Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, zmienionej dyrektywą Rady 96/99/WE z dnia 30 grudnia 1996 r., należy interpretować w ten sposób, że organy celne państwa członkowskiego, na którego terytorium towary zostały odkryte, zajęte i skonfiskowane, są właściwe do poboru podatków akcyzowych, nawet jeśli owe towary zostały wprowadzone na terytorium Unii w innym państwie członkowskim, o ile towary te były przechowywane do celów handlowych, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa C-479/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 września 2016 r. – Julia Markmann i in./TUIfly GmbH

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 września 2016 r. – Julia Markmann i in./TUIfly GmbH
   (Sprawa C-479/16)
   (2016/C 475/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Julia Markmann, Rene Markmann, Emilia Markmann, Jana Markmann

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 11 października 2016 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 czerwca 2005 r. w sprawie C-135/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Ochrona fauny — Dzikie ptactwo — Okresy polowania — Polowanie w prowincji Guipúzcoa na gołębie grzywacze w okresie powrotu)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 9 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-135/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (1)

   (Ochrona fauny - Dzikie ptactwo - Okresy polowania - Polowanie w prowincji Guipúzcoa na gołębie grzywacze w okresie powrotu)
   (2005/C 193/10)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-135/04, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Valero Jordana i M. van Beek) przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnicy: N. Díaz Abad i M. M. Muñoz Pérez), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, Trybunał (druga izba), w składzie C. W. A. Timmermans, prezes izby), R. Silva de Lapuerta, C. Gulmann (sprawozdawca), R. Schintgen i G. Arestis, sędziowie; rzecznik generalny L. A. Geelhoed, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 9 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Zezwalając na prowadzenie polowań „a contrapasa” na gołębie grzywacze na terenie prowincji Guipúzcoa Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 7 ust. 4 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004


title: Sprawa T-45/05: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Micronas GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/35

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Micronas GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-45/05)
   (2005/C 93/66)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 31 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Micronas GmbH z siedzibą we Fryburgu Bryzgowijskim (Niemcy), reprezentowanej przez G. Herra, Rechtsanwalt przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej z dnia 12 listopada 2004 r. – R 366/2004-2 – 3D-Panorama w części, w jakiej zostało odrzucone zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego „3D-Panorama” dla towarów „obwody elektryczne, obwody scalone, w szczególności chipy półprzewodnikowe” z klasy 9;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               słowny znak towarowy „3D-Panorama” dla towarów z klasy 9 (aparatura rozrywkowa, w szczególności odbiorniki telewizyjne, aparaty wideo, odbiorniki radiowe, obwody elektryczne, obwody scalone, w szczególności chipy półprzewodnikowe; oprogramowanie) – zgłoszenie nr 2871218.

               Decyzja eksperta:

               Odrzucenie zgłoszenia dla wszystkich zgłoszonych towarów.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania skarżącej.

               Podniesione zarzuty:

               Zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94, ponieważ zestawienie słów 3D-Panorama dla towarów „obwody elektryczne, obwody scalone, w szczególności chipy półprzewodnikowe” nie jest wyłącznie opisowe ani nie jest pozbawione jakiegokolwiek odróżniającego charakteru.


title: Sprawa T-348/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Janukowycz/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Ujęcie nazwiska skarżącego — Obowiązek uzasadnienia — Podstawa prawna — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Nadużycie władzy — Nieprzestrzeganie kryteriów umieszczenia w wykazie — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo własności)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/36

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Janukowycz/Rada
   (Sprawa T-348/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Ujęcie nazwiska skarżącego - Obowiązek uzasadnienia - Podstawa prawna - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Nadużycie władzy - Nieprzestrzeganie kryteriów umieszczenia w wykazie - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności))
   (2016/C 402/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Oleksandr Wiktorowycz Janukowycz (Donieck, Ukraina) (przedstawiciele: T. Beazley, P. Saini, S. Fatima, QC, J. Hage, K. Howard, barristers, i C. Kennedy, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo E. Finnegan i J.-P. Hix, następnie J.-P. Hix i P. Mahnič Bruni, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Gauci i S. Bartelt, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 66, s. 26; sprostowania: Dz.U. 2014, L 70, s. 35; Dz.U. 2014, L 350, s. 15) i rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 66, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2014, L 70, s. 36; Dz.U. 2014 L 350, s. 15), zmienionych, odpowiednio, decyzją wykonawczą Rady 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującą decyzję 2014/119 (Dz.U. 2014, L 111, s. 91) i rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 381/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 208/2014 (Dz.U. 2014, L 111, s. 33); po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119 (Dz.U. 2015, L 24, s. 16) i rozporządzenia Rady (UE) 2015/138 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniającego rozporządzenie nr 208/2014 (Dz.U. 2015, L 24, s. 1); oraz po trzecie – decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119 (Dz.U. 2015, L 62, s. 25) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 208/2014 (Dz.U. 2015, L 62, s. 1), w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało umieszczone lub pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosuje się te środki ograniczające.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, zmienionej decyzją wykonawczą Rady (WPZiB) 2014/216 z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującą decyzję 2014/119, oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 381/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 208/2014, w zakresie, w jakim nazwisko Oleksandra Wiktorowycza Janukowycza zostało umieszczone w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające – do chwili wejścia w życie decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 208/2014.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez O. Janukowycza w zakresie żądania stwierdzenia nieważności zawartego w skardze.

               4)

               Oleksandr Janukowycz zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez Radę w zakresie żądania stwierdzenia nieważności zawartego w piśmie dostosowującym żądania.

               5)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa C-470/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof Arnhem, wydanym w dniu 27 października 2004 r., w sprawie N przeciwko Ispecteur van de Belastingdienst Oost/kantor Almelo

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof Arnhem, wydanym w dniu 27 października 2004 r., w sprawie N przeciwko Ispecteur van de Belastingdienst Oost/kantor Almelo
   (Sprawa C-470/04)
   (2005/C 31/11)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 2 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof Arnhem, wydanym w dniu 27 października 2004 r. w sprawie N przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Oost/kantor Almelo.
   Gerechtshof Arnhem zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.1.1

               Czy osoba mająca miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim, która opuszcza to Państwo Członkowskie w celu osiedlenia się w innym Państwie Członkowskim może powołać się w postępowaniu przeciwko Państwu, które opuszcza, na stosowanie art. 18 WE jedynie ze względu na to, że obowiązek oszacowania należności podatkowych związany z jego opuszczeniem stanowi lub może stanowić przeszkodę dla wspomnianego opuszczenia?

               1.1.2

               W przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej na pytanie 1.1.1, czy osoba mająca miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim, która opuszcza to Państwo Członkowskie w celu osiedlenia się w innym Państwie Członkowskim może powołać się w postępowaniu przeciwko Państwu, które opuszcza, na stosowanie art. 43 WE w przypadku, w którym nie jest od początku pewne lub możliwe do przyjęcia, że będzie ona wykonywać działalność gospodarczą w rozumieniu tego artykułu w owym innym Państwie Członkowskim? Czy dla udzielenia odpowiedzi na wcześniejsze pytanie ma znaczenie fakt, że działalność ta będzie wykonywana w przewidywalnym okresie czasu? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, ile może wynosić ten okres czasu?

               1.1.3

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1.1.1 lub 1.1.2, czy art. 18 WE lub art. 43 WE sprzeciwia się spornemu uregulowaniu niderlandzkiemu, na mocy którego oszacowania należności z tytułu podatku dochodowego i składek na ubezpieczenie społeczne dokonuje się na podstawie przypuszczalnego uzyskania dochodu z tytułu większościowych akcji w spółce jedynie z tego względu, że uznano, że osoba mająca miejsce zamieszkania w Niderlandach, która przestaje być podatnikiem w tym państwie z uwagi na osiedlenie się w innym Państwie Członkowskim, zbyła swoje akcje stanowiące pakiet większościowy?

               1.1.4

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1.1.3, ze względu na fakt, że dla umożliwienia odroczenia płatności oszacowanych należności podatkowych należy ustanowić gwarancje, czy istniejąca przeszkoda może być zatem usunięta ze skutkiem wstecznym poprzez uwolnienie wspomnianych gwarancji? Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie istotnym jest, czy gwarancje te uwolnione są na podstawie przepisów prawa, czy też na podstawie wytycznej administracyjnej, przyjętej lub nie na szczeblu wykonawczym? Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie istotnym jest, że zapewnia się odszkodowanie z tytułu ewentualnych strat powstałych w wyniku ustanowienia gwarancji?

               1.1.5

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1.1.3 i negatywnej na pierwsze pytanie pkt. 1.1.4, czy można uzasadnić istniejącą w tym przypadku przeszkodę?


title: Sprawa C-438/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Würzburg (Niemcy) w dniu 24 października 2006 r. — Otmar Greser przeciwko Bundesagentur für Arbeit

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Würzburg (Niemcy) w dniu 24 października 2006 r. — Otmar Greser przeciwko Bundesagentur für Arbeit
   (Sprawa C-438/06)
   (2006/C 326/72)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Sozialgericht Würzburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Otmar Greser

      Strona pozwana: Bundesagentur für Arbeit
   Pytanie prejudycjalne
   Rozwiązanie niniejszego sporu zależy od uprzedniej odpowiedzi na pytanie jak należy dokonywać wykładni art. 71 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1). Czy zgodnie z tym przepisem pracownik najemny powinien powracać do swego miejsca zamieszkania czy też wystarcza by powracał raz w tygodniu do innego miejsca w państwie członkowskim?

      (1)  Dz. U. L 149, str. 2.


title: Sprawa F-4/09: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2009 r. De Britto Patricio-Dias przeciwko Komisji

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/54

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2009 r. De Britto Patricio-Dias przeciwko Komisji
   (Sprawa F-4/09)
   (2009/C 69/120)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jorge De Britto Patricio-Dias (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokat L. Massaux)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o przeniesieniu z urzędu skarżącego do działu TREN.B.3
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 11 kwietnia 2008 r. i 21 października 2008 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-478/14: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Cagliari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Robertowi Siddu (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry losowe — Przepisy krajowe — Reorganizacja systemu koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia — Nowy przetarg — Koncesje o krótszym czasie obowiązywania, niż w przypadku koncesji dawniejszych — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/5

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Cagliari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Robertowi Siddu
   (Sprawa C-478/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry losowe - Przepisy krajowe - Reorganizacja systemu koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia - Nowy przetarg - Koncesje o krótszym czasie obowiązywania, niż w przypadku koncesji dawniejszych - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   (2015/C 127/06)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale ordinario di Cagliari

      Strona w postępowaniu karnym głównym

   Roberto Siddu

      Sentencja

   Artykuły 49 TFUE i 65 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym tego rodzaju, jak przepisy rozpatrywane w postepowaniu głównym, które przewidują organizację nowego przetargu dotyczącego koncesji o krótszym czasie obowiązywania, niż czas obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości w związku z reorganizacją systemu poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia koncesji.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015.


title: Sprawa T-327/11: Postanowienie Sądu z dnia 20 maja 2015 r. – Vinci Energies Schweiz/OHIM – Accentro Real Estate (ESTAVIS 1993) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/11

         Postanowienie Sądu z dnia 20 maja 2015 r. – Vinci Energies Schweiz/OHIM – Accentro Real Estate (ESTAVIS 1993)
   (Sprawa T-327/11) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 228/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vinci Energies Schweiz AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo G. Schneider, następnie G. Schneider i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Accentro Real Estate AG, dawniej Estavis AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat T. Wieland, następnie adwokaci T. Wieland i S. Müller)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 marca 2011 r. (sprawa R 231/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Vinci Energies Schweiz AG a Estavis AG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

               3)

               Interwenient pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa T-473/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 10 października 2007 r. w sprawie F-107/06 Berrisford przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 grudnia 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/42

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 10 października 2007 r. w sprawie F-107/06 Berrisford przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 grudnia 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-473/07 P)
   (2008/C 64/68)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Martin i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Michael Berrisford (Bruksela, Belgia)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 października 2007 r. w sprawie F-107/06 w zakresie w jakim stwierdza on — w wyniku badania pierwszej części drugiego zarzutu opartego na braku jakiegokolwiek uwzględnienia w pierwszej instancji okoliczności, że skarżący dwa razy przedstawiony został do awansu („double reliquat”) — że organ powołujący naruszył prawo przy porównywaniu zasług w pierwszej instancji i w konsekwencji w tym konkretnym przypadku popełnił oczywisty błąd w ocenie;

               —

               przesłanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

               —

               orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszym odwołaniu Komisja wnosi o uchylenie w części wyroku z dnia 10 października 2007 r. wydanego w sprawie F-107/06 Berrosford przeciwko Komisji, w którym Sąd do spraw Służby Publicznej (Sąd) stwierdził nieważność jej decyzji o niewpisaniu skarżącego na listę urzędników awansowanych w postępowaniu w sprawie awansu za 2005 r. i oddalił w pozostałej części żądania skarżącego.
   Na poparcie swego odwołania Komisja podnosi przede wszystkim dwa zarzuty oparte na naruszeniu prawa, jakie jej zdaniem popełnił Sąd w zaskarżonym wyroku.
   Po pierwsze Komisja podnosi, że Sąd naruszył jej zdaniem art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego, ponieważ stwierdził on obowiązek organu powołującego uwzględnienia, poprzez przyznanie dodatkowych punktów przy porównywaniu zasług skarżącego, okoliczności, że dwukrotnie był on przedstawiony przez swą dyrekcję generalną do awansu w postępowaniu zwanym „drugim filarem”.
   Drugie naruszenie prawa, jakie Komisja zarzuca zaskarżonemu wyrokowi polega na naruszeniu art. 13 ust. 1 i ust. 3 lit. b) ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45, ponieważ Sąd nie przyznał, że sytuacja skarżącego w 2003 i 2004 r. została w dorozumiany sposób uwzględniona przy przyznawaniu punktów przez organ powołujący jako element zasług w długości pracy w jego grupie zaszeregowania.
   Wreszcie Komisja podnosi zarzut oparty na rzekomo sprzecznym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.