title: Sprawy połączone T-14/14 i T-87/14: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in./Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Zarzut niezgodności z prawem — Podstawa prawna — Nadużycie władzy — Prawo do obrony — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawa — Ne bis in idem — Powaga rzeczy osądzonej — Proporcjonalność — Oczywisty błąd w ocenie — Prawa podstawowe)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/39

         Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in./Rada
   (Sprawy połączone T-14/14 i T-87/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Zarzut niezgodności z prawem - Podstawa prawna - Nadużycie władzy - Prawo do obrony - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa - Ne bis in idem - Powaga rzeczy osądzonej - Proporcjonalność - Oczywisty błąd w ocenie - Prawa podstawowe))
   (2017/C 104/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Islamic Republic of Iran Shipping Lines (Teheran, Iran) oraz 10 innych skarżących (przedstawiciele: F. Randolph, QC, P. Pantelis, solicitor, M. Lester, barrister, i M. Taher, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną w sprawie T-87/14: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Gauci i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W sprawie T-14/14, żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2013/497/WPZiB z dnia 10 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 272, s. 46) i rozporządzenia Rady (UE) nr 971/2013 z dnia 10 października 2013 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 272, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących, oraz, w sprawie T-87/14, po pierwsze, żądanie oparte na art. 277 TFUE i zmierzające do stwierdzenia niemożności stosowania decyzji 2013/497 oraz rozporządzenia nr 971/2013, oraz po drugie, żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2013/685/WPZiB z dnia 26 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 316, s. 46) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1203/2013 z dnia 26 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 316, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Islamic Republic of Iran Shipping Lines oraz pozostałe skarżące, których nazwy wymieniono w załączniku, pokrywają oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa C-138/06: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/49/WE — Ocena i zarządzanie poziomem hałasu w środowisku — Brak transpozycji w terminie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/20

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-138/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/49/WE - Ocena i zarządzanie poziomem hałasu w środowisku - Brak transpozycji w terminie)
   (2006/C 331/35)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: V. Jackson, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/49 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku — Oświadczenie Komisji w ramach Komitetu Pojednawczego dotyczące dyrektywy odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz.U. L 189, str. 12)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/49 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006 r.


title: Sprawa T-366/11: Wyrok Sądu z dnia 9 października 2012 r. — Bial — Portela przeciwko OHIM — Isdin (ZEBEXIR) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ZEBEXIR — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ZEBINIX — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/33

         Wyrok Sądu z dnia 9 października 2012 r. — Bial — Portela przeciwko OHIM — Isdin (ZEBEXIR)
   (Sprawa T-366/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ZEBEXIR - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ZEBINIX - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)
   2012/C 366/64
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bial — Portela & Ca, SA (São Mamede do Coronado, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci B. Braga da Gruz i J. M. Conceição Pimenta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Isdin, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. López Ronda, G. Macias Bonilla, G. Marín Raigal i H. L. Curtis — Oliver)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 kwietnia 2011 r. (sprawa R 1212/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Bial Portela & Ca, SA a Isdin, SA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 6 kwietnia 2011 r. (sprawa R 1212/2009-1).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Bial-Portela & Ca, SA.

               3)

               Isdin SA pokrywa własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa T-32/16: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2016 r. – Republika Czeska/Komisja

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/57

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2016 r. – Republika Czeska/Komisja
   (Sprawa T-32/16)
   (2016/C 098/73)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/2098 z dnia 13 listopada 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim decyzja ta wyłącza z finansowania Unii wydatki w łącznej wysokości 584 299,25 EUR poniesione przez Republikę Czeską, oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 52 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej.

                           —

                           Komisja zdecydowała o wyłączeniu wydatków z finansowania Unii, mimo że nie doszło do naruszenia prawa Unii ani prawa krajowego. Komisja błędnie uznała mianowicie, że zastosowanie niższego maksymalnego wieku w przypadku wsparcia wcześniejszego przechodzenia na emeryturę wymaga zmiany programu rozwoju obszarów wiejskich w rozumieniu art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich.

               2.

               Na wypadek, gdyby Sąd nie uwzględnił zarzutu pierwszego, strona skarżąca podnosi zarzut drugi dotyczący naruszenia art.52 ust.2 rozporządzenia nr 1306/2013.

                           —

                           Nawet jeśli zastosowanie niższego maksymalnego wieku w przypadku wsparcia wcześniejszego przechodzenia na emeryturę bez zmiany programu rozwoju obszarów wiejskich stanowiło naruszenie rozporządzenia nr 1698/2005 (quod non), to Komisja błędnie oceniła wagę tego naruszenia oraz szkodę finansową po stronie Unii Europejskiej. Waga ewentualnego naruszenia jest bowiem znikoma i nie doprowadziło ono do powstania żadnej szkody finansowej po stronie Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-542/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 czerwca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ osób — Dostęp pracowników migrujących i członków ich rodzin do szkolnictwa — Dofinansowywanie studiów poza terytorium danego państwa członkowskiego — Warunek zamieszkania)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 czerwca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-542/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ osób - Dostęp pracowników migrujących i członków ich rodzin do szkolnictwa - Dofinansowywanie studiów poza terytorium danego państwa członkowskiego - Warunek zamieszkania)
   2012/C 227/02
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Rozet i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C.M. Wissels, J. Langer i M.K. Bulterman, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck i M. Jacobs, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciel: V. Pasternak Jørgensen, pełnomocnik) Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: Möller i C. Blaschke, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciel: A. Falk, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 45 TFUE i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2) — Dostęp do kształcenia — Finansowanie studiów za granicą — Warunek zamieszkania — Zasada „3 z 6 lat”

      Sentencja

               1)

               Nakładając na pracowników migrujących i pozostających na ich utrzymaniu członków ich rodzin warunek zamieszkania, czyli tak zwaną zasadę „3 z 6 lat”, który to warunek należy spełnić, by móc uzyskać dofinansowanie studiów poza Niderlandami, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 45 TFUE i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty, zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2434/92 z dnia 27 lipca 1992 r.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa C-362/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court – Irlandia) – Maximillian Schrems/Data Protection Commissioner (Odesłanie prejudycjalne — Dane osobowe — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania owych danych — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 7, 8 i 47 — Dyrektywa 95/46/WE — Artykuły 25 i 28 — Przekazywanie danych osobowych do państw trzecich — Decyzja 2000/520/WE — Przekazywanie danych osobowych do Stanów Zjednoczonych — Nieodpowiedni stopień ochrony — Ważność — Skarga osoby fizycznej, której dane zostały przekazane z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych — Kompetencje krajowych organów nadzorczych)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court – Irlandia) – Maximillian Schrems/Data Protection Commissioner
   (Sprawa C-362/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dane osobowe - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania owych danych - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 7, 8 i 47 - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuły 25 i 28 - Przekazywanie danych osobowych do państw trzecich - Decyzja 2000/520/WE - Przekazywanie danych osobowych do Stanów Zjednoczonych - Nieodpowiedni stopień ochrony - Ważność - Skarga osoby fizycznej, której dane zostały przekazane z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych - Kompetencje krajowych organów nadzorczych))
   (2015/C 398/06)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court (Irlandia)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maximillian Schrems

      Strona pozwana: Data Protection Commissioner

      Sentencja

               1)

               Artykuł 25 ust. 6 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r. w związku z art. 7, 8 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że decyzja przyjęta na podstawie tego przepisu taka, jak decyzja Komisji 2000/520/WE z dnia 26 lipca 2000 r. przyjęta na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie adekwatności ochrony przewidzianej przez zasady ochrony prywatności w ramach bezpiecznej przystani oraz przez odnoszące się do nich najczęściej zadawane pytania, wydane przez Departament Handlu USA, w której Komisja Europejska stwierdza, że państwo trzecie zapewnia odpowiedni stopień ochrony, nie stoi na przeszkodzie temu, aby organ nadzorczy państwa członkowskiego, w rozumieniu art. 28 tej dyrektywy, w zmienionym brzmieniu, rozpatrzył skargę danej osoby związaną z ochroną jej praw i wolności w zakresie przetwarzania dotyczących jej danych osobowych, przekazanych z państwa członkowskiego do tego państwa trzeciego, gdy osoba ta podnosi, że prawo i praktyka obowiązujące w tym państwie trzecim nie zapewniają odpowiedniego stopnia ochrony.

               2)

               Decyzja 2000/520 jest nieważna.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa C-55/14: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons – Belgia) – Régie communale autonome du stade Luc Varenne/État belge [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 77/388/EWG – Podatek VAT – Zwolnienia – Artykuł 13 część B lit. b) – Pojęcie najmu nieruchomości zwolnionego z podatku – Odpłatne udostępnienie stadionu piłkarskiego – Umowa o udostępnienie zastrzegająca na rzecz właściciela określone prawa i prerogatywy – Świadczenie przez właściciela różnego rodzaju usług odpowiadających 80 % wynagrodzenia przewidzianego w umowie]

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/13

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons – Belgia) – Régie communale autonome du stade Luc Varenne/État belge
      (Sprawa C-55/14) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 77/388/EWG - Podatek VAT - Zwolnienia - Artykuł 13 część B lit. b) - Pojęcie najmu nieruchomości zwolnionego z podatku - Odpłatne udostępnienie stadionu piłkarskiego - Umowa o udostępnienie zastrzegająca na rzecz właściciela określone prawa i prerogatywy - Świadczenie przez właściciela różnego rodzaju usług odpowiadających 80 % wynagrodzenia przewidzianego w umowie])
      (2015/C 107/16)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Mons

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Régie communale autonome du stade Luc Varenne

         Strona pozwana: État belge

         Sentencja

      Artykuł 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że odpłatne udostępnienie stadionu piłkarskiego na mocy umowy zastrzegającej na rzecz właściciela określone prawa i prerogatywy oraz przewidującej świadczenie przez niego szeregu usług, w szczególności usług utrzymania, sprzątania, konserwacji i zapewnienia zgodności z normami, odpowiadających 80 % wynagrodzenia przewidzianego w umowie, nie stanowi co do zasady „najmu nieruchomości” w rozumieniu tego przepisu. Dokonanie oceny w tym zakresie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa C-51/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla (Węgry) w dniu 1 lutego 2017 r. – Teréz Ilyés i Emil Kiss/OTP Bank Nyrt. i OTP Faktoring Követeléskezelő Zrt.

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla (Węgry) w dniu 1 lutego 2017 r. – Teréz Ilyés i Emil Kiss/OTP Bank Nyrt. i OTP Faktoring Követeléskezelő Zrt.
   (Sprawa C-51/17)
   (2017/C 144/26)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Ítélőtábla

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Teréz Ilyés, Emil Kiss

      Strona pozwana: OTP Bank Nyrt., OTP Faktoring Követeléskezelő Zrt.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy warunek umowny wiążący się dla konsumenta z ryzykiem kursu wymiany i który, ze względu na wyłączenie nieuczciwego warunku umownego wprowadzającego różnicę między ceną kupna a ceną sprzedaży i zobowiązującego do ponoszenia ryzyka kursu wymiany, stał się częścią umowy ze skutkiem ex tunc z powodu interwencji ustawodawcy dokonanej ze względu na dwa spory z zakresu nieważności dotyczące znacznej liczby umów, należy uważać za warunek, który nie był negocjowany indywidualnie w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 (1) i jest zatem objęty zakresem stosowania tej dyrektywy?

               2)

               Na wypadek gdyby warunek umowny wiążący się z ryzykiem kursu wymiany dla konsumenta był objęty zakresem stosowania tej dyrektywy, czy przepis ustanawiający wyłączenie art. 1 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że także odnosi się do warunku umownego odpowiadającego obowiązującym przepisom ustawowym w rozumieniu pkt 26 wyroku wydanego przez Trybunał w sprawie RWE Vertrieb AG (C-92/11), które zostały przyjęte lub weszły w życie po zawarciu umowy? Czy należy objąć także zakresem stosowania wspomnianego przepisu ustanawiającego wyłączenie warunek umowny, który stał się częścią umowy ze skutkiem ex tunc po jej zawarciu z powodu obowiązującego przepisu ustawowego usuwającego nieważność spowodowaną nieuczciwym charakterem warunku umownego czyniącego wykonanie umowy niemożliwym?

               3)

               Na wypadek gdyby zgodnie z odpowiedziami udzielonymi na powyższe pytania można było zbadać, czy warunek umowny wiążący się z ryzykiem kursu wymiany dla konsumenta ma nieuczciwy charakter, to czy wymóg jasnego i zrozumiałego sformułowania, o którym mowa w art. 4 ust. 2 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że jest on także spełniony, jeżeli dochowano w sposób przedstawiony w okolicznościach faktycznych przewidzianego ustawowo i sformułowanego w sposób koniecznie ogólny obowiązku udzielenia informacji, czy też powinny być także przekazywane te dane dotyczące ryzyka dla konsumenta znane instytucji finansowej, lub do których mogła mieć ona dostęp w momencie zawierania umowy?

               4)

               Czy w świetle wymogu jasności i przejrzystości oraz ust. 1 lit. i) załącznika do tej dyrektywy dla celów wykładni art. 4 ust. 1 tej dyrektywy jest istotna okoliczność, że w momencie zawierania umowy warunki umowne dotyczące uprawnienia do jednostronnej zmiany i różnicy między ceną kupna a ceną sprzedaży – które kilka lat później okazały się nieuczciwe – były zawarte w umowie wraz z postanowieniem umowy dotyczącym przejęcia ryzyka kursu wymiany, wobec czego konsument kumulatywnym skutkiem takich postanowień nie mógł w rzeczywistości zupełnie przewidzieć, w jaki sposób zmienią się w następstwie zobowiązania do zapłaty ani mechanizm zmian tych zobowiązań? Czy też warunki umowne następnie uznane za nieuczciwe nie powinny zostać uwzględnione przy dokonywaniu oceny nieuczciwego charakteru warunku ustanawiającego ryzyko kursu wymiany?

               5)

               Gdyby sąd krajowy stwierdził nieuczciwy charakter warunku umownego wiążącego się z ryzykiem kursu wymiany dla konsumenta, czy sąd ten jest zobowiązany, przy ustalaniu skutków prawnych zgodnie z przepisami prawa krajowego, uwzględnić z urzędu, z poszanowaniem prawa do sporu między stronami w postępowaniu kontradyktoryjnym, także nieuczciwy charakter pozostałych warunków umownych, na które powodowie nie powołali się w pozwie? Czy zasada badania z urzędu ma także zastosowanie zgodnie z orzecznictwem Trybunału, jeżeli powód jest konsumentem, czy też z uwagi na miejsce zajmowane przez prawo do rozporządzania w całym postępowaniu i na szczególne okoliczności odnośnego postępowania, zasada dyspozycyjności ewentualnie wyklucza badanie z urzędu?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-241/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg — Austria) — Harald Jung, Gerald Hellweger przeciwko Magistrat der Stadt Salzburg, przy udziale: Finanzamt Salzburg-Stadt

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg — Austria) — Harald Jung, Gerald Hellweger przeciwko Magistrat der Stadt Salzburg, przy udziale: Finanzamt Salzburg-Stadt
   (Sprawa C-241/10) (1)

   2011/C 211/41
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa T-369/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2009 r. — Holland Malt przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Produkcja słodu — Pomoc inwestycyjna — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Naruszenie konkurencji — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi — Obowiązek uzasadnienia — Wytyczne dotyczące pomocy państwa w sektorze rolnym)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2009 r. — Holland Malt przeciwko Komisji
   (Sprawa T-369/06) (1)

   (Pomoc państwa - Produkcja słodu - Pomoc inwestycyjna - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Naruszenie konkurencji - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Obowiązek uzasadnienia - Wytyczne dotyczące pomocy państwa w sektorze rolnym)
   2009/C 256/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca:
      Holland Malt BV (Lieshout, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo O. Brouwer i D. Mes, następnie O. Brouwer, A. Stoffer i P. Schepens, adwokaci)

      Strona pozwana:
      Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Scharf i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

   Interwenient popierający żądania skarżącej: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, M. de Grave, C. ten Dam i Y. de Vries, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2007/59/WE z dnia 26 września 2006 r., w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niderlandy na rzecz Holland Malt BV (Dz.U. L 32, s. 76).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Holland Malt BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Królestwo Niderlandów pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa C-242/16: Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 14 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – José Rui Garrett Pontes Pedroso/Netjets Management Limited

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/13

         Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 14 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – José Rui Garrett Pontes Pedroso/Netjets Management Limited
   (Sprawa C-242/16) (1)

   (2017/C 129/20)
   Język postępowania: portugalski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa F-78/12: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko Radzie

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/34

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-78/12)
   2012/C 295/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady o niewpisaniu skarżącej na listę urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans za rok 2011.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Sekretariatu Generalnego Rady z dnia 12 września 2011 r. oraz decyzji organu powołującego z dnia 18 kwietnia 2012 r. o niewpisaniu skarżącej na listę urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans;

               —

               Zasądzenie od Rady odszkodowania i zadośćuczynienia szacowanych wstępnie na 40 000 EUR, których wysokość powinna zostać dokładniej określona w toku postępowania, wraz z odsetkami wyrównawczymi i za zwłokę w wysokości 6,75 %;

               —

               Obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa C-199/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Dr. Erhard Eschig przeciwko UNIQA Sachversicherung AG (Ubezpieczenie ochrony prawnej — Dyrektywa 87/344/EWG — Artykuł 4 ust. 1 — Swobodny wybór prawnika przez ubezpieczonego — Ograniczenie umowne — Większa liczba ubezpieczonych poszkodowanych w wyniku tego samego zdarzenia — Wybór przedstawiciela prawnego przez ubezpieczyciela)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/19

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Dr. Erhard Eschig przeciwko UNIQA Sachversicherung AG
   (Sprawa C-199/08) (1)

   (Ubezpieczenie ochrony prawnej - Dyrektywa 87/344/EWG - Artykuł 4 ust. 1 - Swobodny wybór prawnika przez ubezpieczonego - Ograniczenie umowne - Większa liczba ubezpieczonych poszkodowanych w wyniku tego samego zdarzenia - Wybór przedstawiciela prawnego przez ubezpieczyciela)
   2009/C 267/32
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dr. Erhard Eschig

      Strona pozwana: UNIQA Sachversicherung AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof (Austria) — Wykładnia art. 4 ust.1 dyrektywy Rady 87/344/EWG z dnia 22 czerwca 1987 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej (Dz.U. L 185, s. 77) — Klauzula zawarta w ogólnych warunkach ubezpieczenia przyjętych przez ubezpieczyciela ochrony prawnej, która w przypadkach, w których większa ilość ubezpieczonych jest poszkodowana w wyniku tego samego zdarzenia, uprawnia ubezpieczyciela do wyboru przedstawiciela prawnego i tym samym ogranicza prawo swobodnego wyboru prawnika przez indywidualnego ubezpieczonego (tzw. „klauzula szkód zbiorowych”)

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Rady 87/344/EWG z dnia 22 czerwca 1987 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej należy interpretować w ten sposób, że ubezpieczyciel ochrony prawnej nie może zastrzec sobie prawa wyboru przedstawiciela prawnego dla większej liczby ubezpieczonych, którzy poszkodowani zostali w wyniku tego samego zdarzenia.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa C-555/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo n ° 6 de Murcia (Hiszpania) w dniu 3 grudnia 2014 r. –IOS Finance EFC S.A./Servicio Murciano de Salud

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 6 de Murcia (Hiszpania) w dniu 3 grudnia 2014 r. –IOS Finance EFC S.A./Servicio Murciano de Salud
   (Sprawa C-555/14)
   (2015/C 056/12)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo no 6 de Murcia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: IOS Finance EFC S.A.

      Strona pozwana: Servicio Murciano de Salud

      Pytania prejudycjalne

   Mając na uwadze przepisy art. 4 ust. 1, art. 6 i 7 ust. 2 i 3 dyrektywy 2011/7/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 2011 r. (1) w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych:

               1)

               Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie może uzależnić uzyskania spłaty głównej kwoty długu od zrzeczenia się odsetek za opóźnienia w płatnościach?

               2)

               Czy art. 7 ust. 3 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie może uzależnić uzyskania spłaty głównej kwoty długu od zrzeczenia się kosztów odzyskiwania należności?

               3)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na oba pytania, czy dłużnik, gdy jest nim instytucja zamawiająca, może powołać się na autonomię woli stron w celu uniknięcia obowiązku zapłaty odsetek za opóźnienia w płatnościach i kosztów odzyskiwania należności?

      (1)  Dz.U. L 48, s. 1.


title: Sprawa C-365/05 P: Postanowienie Trybunału z dnia 5 października 2006 r. — Dorte Schmidt-Brown przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Urzędnicy — Obowiązek wspomagania — Oddalenie wniosku o pomoc finansową w ramach postępowania o zniesławienie wszczętego przed sądem Zjednoczonego Królestwa)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/20

         Postanowienie Trybunału z dnia 5 października 2006 r. — Dorte Schmidt-Brown przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-365/05 P) (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Obowiązek wspomagania - Oddalenie wniosku o pomoc finansową w ramach postępowania o zniesławienie wszczętego przed sądem Zjednoczonego Królestwa)
   (2006/C 294/34)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Dorte Schmidt-Brown (przedstawiciel(-e): S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Curral i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy oraz D. Waelbroeck, avocat)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie T-387/02 Schmidt-Brown przeciwko Komisji oddalającego żądanie uchylenia decyzji Komisji z dnia 26 kwietnia 2002 r. oddalającej wniosek skarżącej o udzielenie pomocy finansowej przez tę instytucję w ramach postępowania o zniesławienie wszczętego przez skarżącą przeciwko spółce przed High Court of Justice (England & Wales)
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               D. Schmidt-Brown zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.


title: Wyrok Trybunału z dnia 20 września 2011 r. w sprawie E-5/11 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu – Rozporządzenie (WE) nr 1891/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie wieloletniego finansowania działań Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego w zakresie reagowania na zanieczyszczenie spowodowane przez statki i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1406/2002)

text:
               22.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/15

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 20 września 2011 r.
   w sprawie E-5/11
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu – Rozporządzenie (WE) nr 1891/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie wieloletniego finansowania działań Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego w zakresie reagowania na zanieczyszczenie spowodowane przez statki i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1406/2002)
   2011/C 374/10
   W sprawie E-5/11, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – SKARGA o stwierdzenie, że Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 7 Porozumienia EOG poprzez brak przyjęcia w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do włączenia do swojego wewnętrznego porządku prawnego a) aktu, o którym mowa w pkt 56o rozdziału V załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia; oraz b) aktu, o którym mowa w pkt 56oa rozdziału V załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie (WE) nr 1891/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie wieloletniego finansowania działań Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu w zakresie reagowania na zanieczyszczenie spowodowane przez statki i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1406/2002), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, przewodniczący, Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydali dnia 20 września 2011 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               orzeka, że poprzez brak przyjęcia w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do włączenia do swojego wewnętrznego porządku prawnego a) aktu, o którym mowa w pkt 56o rozdziału V załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia; oraz b) aktu, o którym mowa w pkt 56oa rozdziału V załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie (WE) nr 1891/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie wieloletniego finansowania działań Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu w zakresie reagowania na zanieczyszczenie spowodowane przez statki i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1406/2002), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciąża Królestwo Norwegii kosztami postępowania.


title: Sprawa T-368/13: Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2015 . –.Boehringer Ingelheim International/OHIM– Lehning entreprise (ANGIPAX) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ANGIPAX — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ANTISTAX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/16

         Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2015. –.Boehringer Ingelheim International/OHIM– Lehning entreprise (ANGIPAX)
   (Sprawa T-368/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ANGIPAX - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ANTISTAX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 096/19)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Boehringer Ingelheim International GmbH (Ingelheim am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo V. von Bomhard i D. Slopek, następnie V. von Bomhard)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Pétrequin i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Lehning entreprise SARL (Sainte-Barbe, Francja) (przedstawiciel: adwokat P. Demoly)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 kwietnia 2013 r. (sprawa R 571/2012-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Boehringer Ingelheim International GmbH a Lehning entreprise SARL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Boehringer Ingelheim International GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym niezbędnymi wydatkami poczynionymi przez Lehning entreprise SARL w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM).

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa T-383/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 listopada 2008 r. — Hynix Semiconductor przeciwko Radzie

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 listopada 2008 r. — Hynix Semiconductor przeciwko Radzie
   (Sprawa T-383/03) (1)

   (2009/C 6/83)

      Język postępowania: angielski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 21 z dnia 24.1.2004 r.


title: Sprawa C-277/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Vitālijs Drozdovs przeciwko AAS „Baltikums” (Obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej wynikającej z ruchu pojazdów mechanicznych — Dyrektywa 72/166/EWG — Artykuł 3 ust. 1 — Dyrektywa 90/232/EWG — Artykuł 1 — Wypadek drogowy — Zgon rodziców małoletniego powoda — Prawo do zadośćuczynienia dla dziecka — Szkoda niematerialna — Zadośćuczynienie — Objęcie obowiązkowym ubezpieczeniem)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/17

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Vitālijs Drozdovs przeciwko AAS „Baltikums”
   (Sprawa C-277/12) (1)

   (Obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej wynikającej z ruchu pojazdów mechanicznych - Dyrektywa 72/166/EWG - Artykuł 3 ust. 1 - Dyrektywa 90/232/EWG - Artykuł 1 - Wypadek drogowy - Zgon rodziców małoletniego powoda - Prawo do zadośćuczynienia dla dziecka - Szkoda niematerialna - Zadośćuczynienie - Objęcie obowiązkowym ubezpieczeniem)
   2013/C 367/28
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vitālijs Drozdovs

      Strona pozwana: AAS „Baltikums”

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstakas tiesas Senats — Wykładnia art. 3 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. — pierwszej dyrektywy w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 103, s. 1) oraz art. 1 ust. 2 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. 1984, L 8, s. 17) — Ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej wynikającej z ruchu pojazdów mechanicznych — Określenie szkód obligatoryjnie pokrywanych z ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej wynikającej z ruchu pojazdów mechanicznych — Możliwość włączenia zadośćuczynienia za krzywdę w obligatoryjne odszkodowanie za uszkodzenie ciała — Uregulowanie krajowe przewidujące zadośćuczynienie za ból i cierpienie psychiczne w wysokości wyraźnie mniejszej niż kwota ustalona w dyrektywach do celów odszkodowania za uszkodzenia ciała

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności oraz art. 1 ust. 1 i 2 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych należy interpretować w ten sposób, że obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej wynikającej z ruchu pojazdów mechanicznych musi obejmować zadośćuczynienie za szkody niematerialne poniesione przez osoby bliskie poszkodowanych, którzy zmarli w wypadku drogowym, o ile zadośćuczynienie to jest przewidziane z tytułu odpowiedzialności cywilnej ubezpieczonego przez właściwe dla sporu w postępowaniu głównym prawo krajowe.

               2)

               Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 72/166 i art. 1 ust. 1 i 2 drugiej dyrektywy 84/5 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie krajowym przepisom, zgodnie z którymi obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej wynikającej z ruchu pojazdów mechanicznych obejmuje zadośćuczynienie za szkodę niematerialną należne według krajowego prawa odpowiedzialności cywilnej z powodu śmierci członków bliskiej rodziny w wypadku drogowym jedynie do wysokości maksymalnej kwoty niższej od kwot określonych w art. 1 ust. 2 drugiej dyrektywy 84/5.

      (1)  Dz.U. C 235 z 4.8.2012.


title: Sprawa C-522/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawach połączonych T-389/10 i T-419/10, wniesione w dniu 28 wrzenia 2015 r. przez Komisję Europejską

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/26

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawach połączonych T-389/10 i T-419/10, wniesione w dniu 28 wrzenia 2015 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-522/15 P)
   (2015/C 406/26)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi, V. Bottka, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Siderurgica Latina Martin SpA (SLM), Ori Martin SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               i) Uchylenie zaskarżonego wyroku w części, w której obniżono w nim kwotę podstawową grzywny nałożonej na SLM stwierdzając że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono okoliczności iż w przypadku jednej części naruszenia SLM nie uczestniczyła w zewnętrznym aspekcie Club Italia;

               —

               ii) uchylenie zaskarżonego wyroku w części, w której obniża kwotę grzywny nałożonej na SLM do 1,956 mln EUR, anulując równocześnie grzywnę nałożoną na SLM solidarnie z Ori Martin;

               —

               (iii) w ramach wykonywania nieograniczonej kompetencji do orzekania, ponowne obliczenie kwoty grzywny wymagającej nałożenia, zgodnie z żądaniem Komisji

               —

               iv) obciążenie skarżących w pierwszej instancji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne błędnie uznając, że kwota podstawowa grzywny nałożonej w zaskarżonej decyzji na SLM wynosiła 19,8 mln EUR a nie 15,965 mln jak stwierdzono w drugiej decyzji sprostowującej, z których 14 mln EUR solidarnie z Ori Martin.
   Sąd naruszył prawo stosując przepisy dotyczące odpowiedzialności solidarnej w zakresie grzywien i obliczania maksymalnego limitu wynoszącego 10 %, określając ostateczną wysokość grzywny, za którą odpowiedzialna jest SLM na 1,956 mln EUR zgodnie z limitem 10 % obrotu światowego uzyskanego przez SLM w danym roku, o którym mowa w art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1). W niniejszej sprawie wyrok powinien był wskazywać, że SLM była obowiązana do zapłaty nie tylko 1,956 mln EUR indywidualnie, lecz także dodatkowych13,3 mln EUR solidarnie z Ori Martin. Obliczanie maksymalnych limitów powinno było bowiem odbyć się oddzielnie, a mianowicie indywidualnie dla SLM w odniesieniu do okresu uczestnictwa w naruszeniu, podczas którego spółka ta nie była kontrolowana przez Ori Martin (limit maksymalny dotyczący światowych obrotów SLM) oraz solidarnie dla SLM z Ori Martin w odniesieniu do okresu podczas, którego spółka dominująca sprawowała kontrolę nad spółką zależną (maksymalny limit dotyczący światowych obrotów Ori Martin, który w niniejszej sprawie nie został osiągnięty).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s 1).


title: Sprawa T-141/12: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2012 r. — Pro-Duo przeciwko OHIM — El Corte Inglés (GO!)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/26

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2012 r. — Pro-Duo przeciwko OHIM — El Corte Inglés (GO!)
   (Sprawa T-141/12)
   2012/C 165/46
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pro-Duo (Gandawa, Belgia) (przedstawiciel: T. Alkin, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zawieszenie postępowanie do czasu zakończenia postępowania w sprawie unieważnienia nr 5011 C;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 stycznia 2012 r. w sprawie R 1373/2011-4 w zakresie w jakim Izba Odwoławcza odmówiła zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie unieważnienia, tudzież stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji w całości;

               —

               obciążenie podmiotu wnoszącego sprzeciw kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy w kolorach czarnym, białym i szarym „GO!” dla towarów należących do klasy 3 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8859712

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy „GO GLORIA ORTIZ” zarejestrowany pod numerem 6070981 dla towarów należących do klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Izba Odwoławcza Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego naruszyła prawo nie zawieszając postępowania oraz naruszyła art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ uznała niesłusznie, iż w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych zachodziło niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawy połączone T-289/11, T-290/11 i T-521/11: Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Deutsche Bahn i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Decyzja nakazująca przeprowadzenie kontroli — Uprawnienia kontrolne Komisji — Prawo do obrony — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/15

         Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Deutsche Bahn i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-289/11, T-290/11 i T-521/11) (1)

   (Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Decyzja nakazująca przeprowadzenie kontroli - Uprawnienia kontrolne Komisji - Prawo do obrony - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 304/25
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Bahn AG (Berlin, Niemcy); DB Mobility Logistics AG (Berlin); DB Energie GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy); DB Netz AG (Frankfurt nad Menem); DB Schenker Rail GmbH (Moguncja, Niemcy); DB Schenker Rail Deutschland AG (Moguncja); Deutsche Umschlaggesellschaft Schiene-Straße mbH (DUSS) (Bodenheim, Niemcy) (przedstawiciele: W. Deselaers, O. Mross i J. Brückner, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Malferrari, N. von Lingen i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo, w sprawach T-289/11 i T-290/11, M. Muñoz Pérez, następnie, w sprawach T-289/11, T-290/11 i T-521/11, S. Centeno Huerta, abogados del Estado); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy) i Urząd Nadzoru EFTA (przedstawiciele: X. A. Lewis, M. Schneider i M. Moustakali, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji: C(2011) 1774 z dnia 14 marca 2011 r., C(2011) 2365 z dnia 30 marca 2011 r. i C(2011) 5230 z dnia 14 lipca 2011 r. zarządzających zgodnie z art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 kontrole w spółce Deutsche Bahn AG i w jej wszystkich spółkach (sprawy COMP/39.678 i COMP/39.731).

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Deutsche Bahn AG, DB Mobility Logistics AG, DB Energie GmbH, DB Netz AG, DB Schenker Rail GmbH, DB Schenker Rail Deutschland AG i Deutsche Umschlaggesellsschaft Schiene Straße mbH (DUSS) pokrywają koszty poniesione przez Komisję Europejską oraz koszty własne.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, Urząd Nadzoru EFTA i Królestwo Hiszpanii pokrywają koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa T-461/12: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2014 r. – Hansestadt Lübeck przeciwko Komisji [Pomoc państwa — Opłaty lotniskowe — Port lotniczy w Lubece — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Oczywisty błąd w ocenie — Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 659/1999]

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/15

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2014 r. – Hansestadt Lübeck przeciwko Komisji
   (Sprawa T-461/12) (1)

   ([Pomoc państwa - Opłaty lotniskowe - Port lotniczy w Lubece - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Oczywisty błąd w ocenie - Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 659/1999])
   2014/C 372/19
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hansestadt Lübeck (Niemcy), które wstąpiło w prawa Flughafen Lübeck GmbH (przedstawiciele: adwokaci M. Núñez Müller, J. Dammann de Chapto i T. Becker)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2012) 1012 final z dnia 22 lutego 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.27585 i SA.31149 (2012/C) (ex NN/2012, ex CP 31/2009 i CP 162/2010) – Niemcy, w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy wydanej w 2006 r. tabeli opłat portu lotniczego w Lubece (Niemcy).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2012) 1012 final z dnia 22 lutego 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.27585 i SA.31149 (2012/C) (ex NN/2012, ex CP 31/2009 i CP 162/2010) – Niemcy, w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy wydanej w 2006 r. tabeli opłat lotniskowych stosowanej do portu lotniczego w Lubece.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i połowę kosztów poniesionych przez Hansestadt Lübeck.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa C-448/04: Skarga wniesiona dnia 27 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/6

         Skarga wniesiona dnia 27 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-448/04)
   (2004/C 314/11)
   W dniu 27 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez C. O'Reilly i A.-M. Rouchaud-Joët, działające w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy do krajowego systemu prawnego upłynął dnia 2 grudnia 2002 r.

      (1)  Dz.U. L 149 z 2.6.2001, str. 34.


title: Sprawa T-453/13: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2015 r. – Klaes/OHIM – Klaes Kunststoffe (Klaes) [Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Klaes – Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Klaes – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/26

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2015 r. – Klaes/OHIM – Klaes Kunststoffe (Klaes)
      (Sprawa T-453/13) (1)

      ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Klaes - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Klaes - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
      (2015/C 107/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Horst Klaes GmbH & Co. KG (Bad Neuenahr-Ahrweiler, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Dix)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem Klaes Kunststoffe GmbH (Neuenrade, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat J. Schneider, następnie adwokat S. Schweyer)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 czerwca 2013 r. (sprawa R 1206/2012-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Horst Klaes GmbH & Co. KG a Klaes Kunststoffe GmbH.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Horst Klaes GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

                  3)

                  Klaes Kunststoffe GmbH pokrytwa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa T-387/12: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2015 r. – Włochy/Komisja [EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFFROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Owoce i warzywa — Sektor przetwórstwa pomidorów — Pomoc dla organizacji producentów — Wydatki poniesione przez Włochy — Artykuł 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 — Artykuł 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 — Korekta ryczałtowa]

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/11

         Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2015 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-387/12) (1)

   ([EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFFROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Owoce i warzywa - Sektor przetwórstwa pomidorów - Pomoc dla organizacji producentów - Wydatki poniesione przez Włochy - Artykuł 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 - Artykuł 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 - Korekta ryczałtowa])
   (2015/C 096/13)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Fiorentina, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i D. Bianchi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2012/336/UE z dnia 22 czerwca 2012 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 165, s. 83).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 319 z 20.10.2012.


title: Sprawa T-410/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 czerwca 2008 r. — Hoechst przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek sorbatów — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Obliczanie wysokości grzywien — Obowiązek uzasadnienia — Waga i czas trwania naruszenia — Okoliczności obciążające — Zasada non bis in idem — Współpraca w toku postępowania administracyjnego — Dostęp do akt — Czas trwania postępowania)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 czerwca 2008 r. — Hoechst przeciwko Komisji
   (Sprawa T-410/03) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek sorbatów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Obliczanie wysokości grzywien - Obowiązek uzasadnienia - Waga i czas trwania naruszenia - Okoliczności obciążające - Zasada non bis in idem - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Dostęp do akt - Czas trwania postępowania)
   (2008/C 197/31)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Hoechst GmbH, dawniej Hoechst AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo M. Klusmann i V. Turner, następnie M. Klusmann, V. Turner i M. Rüba, wreszcie M. Klusmann i V. Turner, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo W. Mölls, O. Beynet i K. Mojzesowicz, a następnie W. Mölls i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy, wspierani przez A. Böhlkego, adwokata)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/493/WE z dnia 1 października 2003 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG przeciwko Chisso Corporation, Daicel Chemical Industries Ltd, Hoechst AG, The Nippon Synthetic Chemical Industry Co. Ltd i Ueno Fine Chemicals Industry Ltd (sprawa COMP/E-1/37.370 — Sorbaty) (streszczenie w Dz.U. 2005, L 182, str. 20) w zakresie, w jakim decyzja dotyczy skarżącej, lub, ewentualnie, wniosek o odpowiednie obniżenie wysokości grzywny nałożonej na skarżącą.
   Sentencja wyroku

               1)

               Wysokość grzywny nałożonej na Hoechst GmbH zostaje ustalona na 74,25 mln EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004.


title: Sprawa C-136/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 30 stycznia 2008 r. w sprawie T-128/06 Japan Tobacco, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHMI) — Torrefacção Camelo, wniesione w dniu 3 kwietnia 2008 r. przez Japan Tobacco, Inc.

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/18

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 30 stycznia 2008 r. w sprawie T-128/06 Japan Tobacco, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHMI) — Torrefacção Camelo, wniesione w dniu 3 kwietnia 2008 r. przez Japan Tobacco, Inc.
   (Sprawa C-136/08 P)
   (2008/C 209/26)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Japan Tobacco, Inc. (przedstawiciele: A. Ortiz López, abogada, S. Ferrandis González, abogado i E. Ochoa Santamaría, abogada)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Torrefacção Camelo Lda

   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie T-128/06 i wydanie wyroku zawierającego odmienne rozstrzygnięcie, w którym stwierdzona zostanie konieczność zastosowania w sprawie zakazu zawartego w art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) i, w konsekwencji, przychylenie się do argumentów przedstawionych przez Japan Tobacco i odmowa rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 1 469 121;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie zarzuca w jego treści Sądowi naruszenie rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, a w szczególności, postanowień art. 8 ust. 5 tego rozporządzenia. Wnoszący odwołanie twierdzi, że mimo iż Sąd uznał istnienie powszechnej znajomości znaku wcześniejszego, podobieństwa między występującymi w sprawie znakami i związku między towarami oznaczanymi tymi znakami, zażądał on konkretnego, rzeczywistego i aktualnego dowodu na wystąpienie naruszenia praw do znaku wcześniejszego, podczas gdy, zgodnie ze wspomnianym przepisem, wymagane jest wystąpienie niebezpieczeństwa naruszenia praw do znaku, niebezpieczeństwa odnoszenia nienależnych korzyści z jego odróżniającego charakteru lub niebezpieczeństwa zaszkodzenia mu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-345/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — Continental Small Company Series of the DFA Investment Trust Co. przeciwko Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — Continental Small Company Series of the DFA Investment Trust Co. przeciwko Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État
   (Sprawa C-345/11)
   2011/C 269/71
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Montreuil

      Strona skarżąca: Continental Small Company Series of the DFA Investment Trust Co.

      Strona pozwana Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy razem z sytuacją przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe (OPCVM) należy brać pod uwagę sytuację udziałowców?

               2)

               Jeżeli tak to w jakich warunkach sporne pobranie podatku u źródła mogłoby być uważane za zgodne z zasadą swobodnego przepływu kapitału?


title: Sprawa F-3/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 stycznia 2007 r. — Franki i. in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Obowiązek pomocy spoczywający na administracji — Odmowa — Transfer uprawnień emerytalnych nabytych w Belgii)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 stycznia 2007 r. — Franki i. in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-3/06) (1)

   (Służba publiczna - Obowiązek pomocy spoczywający na administracji - Odmowa - Transfer uprawnień emerytalnych nabytych w Belgii)
   (2007/C 42/83)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jacques Frankin (Sorée, Belgia) i. in. (przedstawiciele: G. Bouneou i F. Frabetti, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i D. Martin, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie uchylenia decyzji Komisji oddalającej wnioski skarżących o udzielenie im pomocy w ramach transferu uprawnień emerytalnych nabytych przez nich w Belgii i po drugie żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda za stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006, str. 33.


title: Sprawa T-358/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 kwietnia 2008 r. — PubliCare Marketing Communications przeciwko OHIM (Publicare) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Publicare — Termin do wniesienia skargi — Nieprzewidywalne okoliczności — Usprawiedliwiony błąd — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/17

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 kwietnia 2008 r. — PubliCare Marketing Communications przeciwko OHIM (Publicare)
   (Sprawa T-358/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Publicare - Termin do wniesienia skargi - Nieprzewidywalne okoliczności - Usprawiedliwiony błąd - Oczywista niedopuszczalność)
   (2008/C 158/27)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: PubliCare Marketing Communications GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: B. Mohr, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 czerwca 2007 r. (sprawa R 157/2007–4) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego Publicare jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               PubliCare Marketing Communications GmbH poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-43/06: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 85/384/EWG — Architekci — Wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji — Konieczność złożenia egzaminu wstępnego do izby architektów)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/4

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-43/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 85/384/EWG - Architekci - Wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji - Konieczność złożenia egzaminu wstępnego do izby architektów)
   (2007/C 155/06)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (Przedstawiciel: L. Fernandes, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 i 10 dyrektywy Rady 85/384/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dowodów posiadania kwalifikacji w dziedzinie architektury, łącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług (Dz.U. L 223, str. 15) — Wymóg złożenia egzaminu wstępnego do izby architektów państwa przyjmującego dla architektów z innych państw członkowskich niebędących członkami odpowiednich izb architektów
   Sentencja

               1)

               Wprowadzając wymóg złożenia przez osoby posiadające kwalifikacje zawodowe w dziedzinie architektury nabyte w innym państwie członkowskim egzaminu wstępnego do portugalskiej izby architektów, jeśli osoby te nie są członkami izby architektów innego państwa członkowskiego, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 i art. 10 dyrektywy Rady 85/384/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dowodów posiadania kwalifikacji w dziedzinie architektury, łącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, zmienionej przez dyrektywę 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa T-292/16: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2016 r. – Kaane American International Tobacco/EUIPO – Global Tobacco (GOLD MONT ORIGINAL Super Slims)

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/36

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2016 r. – Kaane American International Tobacco/EUIPO – Global Tobacco (GOLD MONT ORIGINAL Super Slims)
   (Sprawa T-292/16)
   (2016/C 279/51)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kaane American International Tobacco Co. Ltd. (Jebel Ali, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokaci G. Hinarejos Mulliez, I. Valdelomar Serrano)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Global Tobacco FZCO (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Global Tobacco FZCO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „GOLD MONT ORIGINAL Super Slims” – unijny znak towarowy nr 11 361 714

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 kwietnia 2016 r. w sprawie R 2492/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               zawieszenie postępowania w przedmiocie odwołania w sprawie R 2492/2014-4 do chwili uprawomocnienia się decyzji wydanej w toczącym się równolegle postępowaniu w sprawie R 1857/2015-4 (obecnie będącej przedmiotem skargi do Sądu);

               —

               obciążenie EUIPO oraz ewentualnie drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie zasad równości wobec prawa i bezstronności.


title: Sprawa C-11/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/18

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-11/08) (1)

   (2009/C 6/33)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 51 z dnia 23.2.2008 r.


title: Sprawa C-279/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover (Niemcy) w dniu 6 czerwca 2014 r. – Catharina Smets, Franciscus Vereijken przeciwko TUIfly GmbH

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover (Niemcy) w dniu 6 czerwca 2014 r. – Catharina Smets, Franciscus Vereijken przeciwko TUIfly GmbH
   (Sprawa C-279/14)
   2014/C 303/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Catharina Smets, Franciscus Vereijken

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie [nr] 261/2004 (1) z uwzględnieniem motywu 15 powinno być interpretowane w ten sposób, że wystąpienie nadzwyczajnej okoliczności, która skłania przewoźnika lotniczego po jej wystąpieniu do świadomej zmiany trasy lotów i nadrobienia najpierw lotów, których dotyczyła bezpośrednio nadzwyczajna okoliczność, może usprawiedliwiać opóźnienie w rozumieniu art. 5 tegoż rozporządzenia i zwalniać przewoźnika lotniczego z ciążącego na nim obowiązku odszkodowawczego zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 261/2004 wobec pasażera, którego lot został wykonany dopiero po usunięciu wspomnianej okoliczności i nadrobieniu wszystkich lotów?

               2)

               Czy w tym kontekście art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 powinien być interpretowany w ten sposób, że przewoźnik lotniczy, który wykonuje loty w systemie obrotowym, podjął wszelkie racjonalne środki i tym samym jest zwolniony z obowiązku odszkodowawczego, gdy przewozi pasażerów, których lot jest już znacznie opóźniony bezpośrednio z powodu nadzwyczajnej okoliczności, w drodze pierwszeństwa samolotami, które są zasadniczo inaczej wykorzystywane w systemie obrotowym?

               3)

               Czy w świetle motywu 15 należy uznać, że istnienie nadzwyczajnych okoliczności można przyjąć tylko w odniesieniu do samolotu, którego dotyczy bezpośrednio strajk mogący dotyczyć jednego lub kilku lotów tego samolotu czy też krąg rozszerza się na więcej samolotów?

               4)

               Czy w ramach racjonalnych środków przewidzianych w art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 przedsiębiorstwu lotniczemu wolno wykorzystać samoloty, których nie dotyczy strajk, w celu zminimalizowania skutków strajku po stronie pasażerów, których on bezpośrednio dotyczy, i tym samym rozłożyć skutki strajku na większą liczbę samolotów i pasażerów?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-44/06: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Hellenic Ventures i in (Klauzula arbitrażowa — Działanie na rzecz tworzenia i rozwoju funduszy kapitału zalążkowego — Wypowiedzenie umowy — Skarga skierowana przeciwko wspólnikom spółki — Niedopuszczalność — Zwrot wypłaconych kwot — Odsetki)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/34

         Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Hellenic Ventures i in
   (Sprawa T-44/06) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Działanie na rzecz tworzenia i rozwoju funduszy kapitału zalążkowego - Wypowiedzenie umowy - Skarga skierowana przeciwko wspólnikom spółki - Niedopuszczalność - Zwrot wypłaconych kwot - Odsetki)
   2010/C 221/53
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia, pełnomocnik, wspierany przez adwokata S. Chatzigiannisa)

      Strona pozwana: Hellenic Ventures — Elliniki Etaireia Epicheirimatikis Protovoulias AE (Ateny, Grecja), Konstantinos Katsigiannis (Ateny), Panagiotis Chronopoulos (Ateny) oraz Nikolaos Poulakos (Ateny) (przedstawiciele: V. Christianos i V. Vlassi, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona na podstawie art. 238 WE, w której Komisja domaga się zobowiązania pozwanych do zwrotu zaliczki wpłaconej w wykonaniu umowy „Seed Fund 601”, zawartej pomiędzy Komisją a pozwaną spółką

      Sentencja

               1)

               Hellenic Ventures — Elliniki Etaireia Epicheirimatikis Protovoulias AE zostaje zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 70 000 EUR, powiększonej o odsetki za opóźnienie obliczone według belgijskiej stopy ustawowej od dnia 25 kwietnia 1999 r. do dnia całkowitej spłaty zobowiązania.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Hellenic Ventures zostaje obciążona kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Konstantinosa Katsigiannisa, Panagiotisa Chronopoulosa i Nikolaosa Poulakosa.

               4)

               Komisja zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Konstantinosa Katsigiannisa, Panagiotisa Chronopoulosa i Nikolaosa Poulakosa

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa C-122/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-152/09 Bernhard Rintisch przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 5 marca 2012 r. przez Bernharda Rintischa

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-152/09 Bernhard Rintisch przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 5 marca 2012 r. przez Bernharda Rintischa
   (Sprawa C-122/12 P)
   2012/C 165/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bernhard Rintisch (przedstawiciel: A. Dreyer, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Valfleuri Pâtes alimentaires SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie nieważności orzeczenia siódmej izby Sądu (Sądu Pierwszej Instancji) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-152/09;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok należy uchylić na tej podstawie, że Sąd naruszył art. 74 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1) [obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (2)], oraz ze względu na nadużycie uprawnień. Według wnoszącego odwołanie Sąd dokonał błędnej wykładni art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94, stwierdzając, że Izba Odwoławcza słusznie nie wzięła pod uwagę dokumentów i dowodów przedstawionych przez wnoszącego odwołanie. Sąd błędnie orzekł, że Izba Odwoławcza zgodnie z prawem odmówiła skorzystania ze swobodnego uznania, sprzeciwiając się wzięciu pod uwagę wspomnianych dokumentów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-382/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 4 lipca 2013 r. — C.E. Franzen i in. przeciwko Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank (Svb)

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 4 lipca 2013 r. — C.E. Franzen i in. przeciwko Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank (Svb)
   (Sprawa C-382/13)
   2013/C 274/14
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony wnoszące odwołania: C. E. Franzen, H. D. Giesen, F. van den Berg

      Organ rentowy: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank (Svb)

      Pytania prejudycjalne

               1a)

               Czy art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że rezydenci państwa członkowskiego, którzy są objęci zakresem stosowania tego rozporządzenia i na podstawie umowy o pracę dorywczą są zatrudnieni przez nie więcej niż dwa lub trzy dni w miesiącu na terytorium innego państwa członkowskiego, podlegają z tego tytułu ustawodawstwu z dziedziny zabezpieczenia społecznego państwa zatrudnienia?

               1b)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1a: czy wymienieni rezydenci podlegają w tym przypadku ustawodawstwu z dziedziny zabezpieczenia społecznego państwa zatrudnienia zarówno podczas dni, w których czynności są wykonywane, jak i podczas dni, w których czynności nie są wykonywane, a jeśli tak, to jak długo nadal mają zastosowanie wymienione przepisy po ostatnio rzeczywiście wykonanych czynnościach?

               2)

               Czy art. 13 ust. 2 lit. a) w związku z art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 stoi na przeszkodzie temu, by pracownik migrujący, który podlega ustawodawstwu z dziedziny zabezpieczenia społecznego państwa zatrudnienia, na mocy ustawodawstwa krajowego państwa zamieszkania uznawany był za ubezpieczonego na podstawie AOW [Algemene Ouderdomswet (ustawy o powszechnym ubezpieczeniu emerytalnym)] w tym państwie zamieszkania?

               3a)

               Czy prawo Unii, w szczególności przepisy dotyczące swobodnego przemieszczania się pracowników lub obywateli Unii, należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach niniejszych postępowań stoi ono na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego takiego jak art. 6a AOW lub AKW [Algemene Kinderbijslagwet (powszechnej ustawy o systemie zasiłków rodzinnych)], zgodnie z którym zamieszkały w Niderlandach pracownik migrujący jest tam wykluczony z ubezpieczania na podstawie AOW lub AKW z tego powodu, że podlega wyłącznie niemieckiemu ustawodawstwu z dziedziny zabezpieczania społecznego, i to nawet wtedy, gdy w Niemczech pracownik ten jako „geringfügig Beschäftigte” jest wykluczony z ubezpieczenia „Altersrente” i nie jest uprawniony do „Kindergeld”?

               3b)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie 3a ma znaczenie, że istniała możliwość zawarcia dobrowolnego ubezpieczenia na podstawie AOW lub wezwania Svb do doprowadzenia do porozumienia w rozumieniu art. 17 rozporządzenia nr 1408/71?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).


title: Sprawa T-572/11: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2011 r. — Hassan przeciwko Radzie

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/54

      Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2011 r. — Hassan przeciwko Radzie
      (Sprawa T-572/11)
      (2012/C 25/106)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Samir Hassan (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci E. Morgan de Rivery i E. Lagathu)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), nieważności:

                              —

                              decyzji wykonawczej Rady 2011/515/WPZiB z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, w zakresie, w jakim dodaje ona nazwisko S. Hassana do wykazu stanowiącego załącznik do tej decyzji Rady 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii;

                              —

                              rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 843/2011 z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, w zakresie, w jakim dodaje ono nazwisko S. Hassana do wykazu stanowiącego załącznik II do rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

                  —

                  naprawienie, na podstawie art. 268 i 340 TFUE, szkody poniesionej przez S. Hassana na skutek podjęcia wobec niego środków ograniczających i w związku z tym:

                              —

                              uznanie odpowiedzialności pozaumownej Rady Unii Europejskiej za szkody poniesione i przyszłe oraz za krzywdę;

                              —

                              przyznanie S. Hassanowi kwoty 250 000 EUR miesięcznie, począwszy od dnia 1 września 2011 r., celem naprawienia poniesionej przez niego szkody;

                              —

                              przyznanie S. Hassanowi symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem doznanej krzywdy i

                              —

                              zasądzenie od Rady Unii Europejskiej odszkodowania za przyszłe szkody;

                  —

                  w każdym razie obciążenie Rady Unii Europejskiej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1)

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez Radę w ramach oceny okoliczności faktycznych i wynikającego z tego naruszenia prawa.

                  2)

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

                  3)

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa własności i zasady proporcjonalności.

                  4)

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia domniemania niewinności strony skarżącej.

                  5)

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Radę własnych wytycznych w zakresie wykonywania i ewaluacji środków ograniczających w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.

                  6)

                  Zarzut szósty dotyczący nadużycia władzy przez Radę.

                  7)

                  Zarzut siódmy dotyczący naprawienia szkody spowodowanej przez bezprawne środki podjęte przez Radę.


title: Sprawa T-221/07: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2007 r. — Republika Węgierska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/41

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2007 r. — Republika Węgierska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-221/07)
   (2007/C 199/77)
   Język postępowania: węgierski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Węgierska (przedstawiciel: J. Fazekas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2007) 1689 wersja ostateczna z dnia 16 kwietnia 2007 r. w sprawie krajowego planu rozdzielania pozwoleń na emisje gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Węgry zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga dotyczy decyzji Komisji z dnia 16 kwietnia 2007 r. w sprawie węgierskiego krajowego planu rozdzielania pozwoleń na emisje gazów cieplarnianych na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1). Z zaskarżonej decyzji wynika, że węgierski krajowy plan rozdzielania nie spełnia niektórych kryteriów wymienionych w załączniku III do dyrektywy 2003/87/WE.
   W uzasadnieniu skarżąca podnosi, że dyrektywa 2003/87/WE, a w szczególności art. 9 ust. 3 tej dyrektywy, nie przyznaje Komisji uprawnienia do ustalenia całkowitej ilości przysługujących pozwoleń na emisje państw członkowskich całkowicie niezależnie od planów rozdzielania sporządzonych i notyfikowanych przez państwa członkowskie na podstawie art. 9 ust. 1 i art. 11 ust. 2 tej dyrektywy oraz od całkowitej ilości przysługujących pozwoleń na emisje ustalonej w tych planach przez państwa członkowskie.
   W przypadku gdyby Sąd Pierwszej Instancji miał uznać, że Komisja postąpiła zgodnie z uprawnieniem przyznanym w dyrektywie 2003/87/WE, skarżąca twierdzi, że przy podanym w krajowym planie rozdzielania oszacowaniu całkowitej ilości przysługujących pozwoleń na emisje Komisja popełniła oczywisty błąd. Z jednej strony nie uwzględniła przy tym danych i obliczeń podanych w planie rozdzielania, naruszając tym zasadę proporcjonalności, z drugiej strony zastosowała dane w sposób oczywisty błędne oraz nieodpowiednie obliczenia, które automatycznie doprowadziły do błędnego ustalenia ilości całkowitej.
   Ponadto skarżąca uważa, że pozwana naruszyła swoim postępowaniem zasadę lojalnej współpracy, przyjmując z jednej strony dane i metody obliczeniowe wykorzystane do ustalenia ilości całkowitej przysługujących pozwoleń na emisje bez przeprowadzenia rzeczowych konsultacji z państwami członkowskimi, w tym z Węgrami, a z drugiej strony nie uwzględniła dodatkowych informacji przekazanych przez skarżącą, których sama pozwana zażądała w toku postępowania.
   W końcu skarżąca uważa, że Komisja nie wypełniła dostatecznie obowiązku uzasadnienia, nie uzasadniając po pierwsze wystarczająco, dlaczego nie uwzględniła notyfikowanego przez Węgry planu rozdzielania względnie zawartych w nim danych i obliczeń, po drugie nie uzasadniając w sposób wystarczający, że wykorzystane przez nią dane i obliczenia są właściwe, a po trzecie nie uzasadniając w ogóle, dlaczego nie uwzględniła w postępowaniu zażądanych i przekazanych przez Węgry dodatkowych danych.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32). Sonderausgabe in ungarischer Sprache Kapitel 15, Band 7, S. 631).


title: Sprawa C-208/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 10 czerwca 2009 r. — Ilonka Sayn-Wittgenstein

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 10 czerwca 2009 r. — Ilonka Sayn-Wittgenstein
   (Sprawa C-208/09)
   2009/C 193/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof (Austria)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ilonka Sayn-Wittgenstein

      Strona pozwana: Landeshauptmann von Wien

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 18 WE stoi na przeszkodzie uregulowaniu, zgodnie z którym właściwe organy państwa członkowskiego odmawiają uznania nazwiska (dorosłego) przysposobionego — w zakresie, w jakim zawiera ono niedopuszczalny (również z punktu widzenia prawa konstytucyjnego) tytuł szlachecki — które zostało określone w innym państwie członkowskim?


title: Sprawa C-161/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia (Włochy) w dniu 29 marca 2013 r. — Idrodinamica Spurgo Velox i in. przeciwko Acquedotto Pugliese SpA

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia (Włochy) w dniu 29 marca 2013 r. — Idrodinamica Spurgo Velox i in. przeciwko Acquedotto Pugliese SpA
   (Sprawa C-161/13)
   2013/C 189/04
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Idrodinamica Spurgo Velox i in.

      Druga strona postępowania: Acquedotto Pugliese SpA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1, 2a, 2c i 2f dyrektywy 1992/13/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że termin na wniesienie odwołania zmierzającego do ustalenia naruszenia przepisów dotyczących udzielania zamówień publicznych biegnie od dnia, w którym wnoszący odwołanie dowiedział się lub powinien był dowiedzieć się o naruszeniu przy zachowaniu zwykłej staranności?

               2)

               Czy art. 1, 2a, 2c i 2f dyrektywy 1992/13/EWG stoją na przeszkodzie krajowym przepisom procesowym lub praktykom interpretacyjnym (…), które pozwalają sądowi na stwierdzenie niedopuszczalności odwołania zmierzającego do ustalenia naruszenia przepisów dotyczących udzielania zamówień publicznych, jeżeli wnoszący odwołanie dowiedział się o naruszeniu po formalnym zawiadomieniu o treści ostatecznej decyzji o udzieleniu zamówienia z powodu zachowania podmiotu zamawiającego?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynująca przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji; Dz.U. L 76, s. 14.