title: Sprawa C-498/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2021 r. w sprawie T-365/20, Birkenstock Sales GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 12 sierpnia 2021 r. przez Birkenstock IP GmbH i Birkenstock Sales GmbH

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/12

      Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2021 r. w sprawie T-365/20, Birkenstock Sales GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 12 sierpnia 2021 r. przez Birkenstock IP GmbH i Birkenstock Sales GmbH
      (Sprawa C-498/21 P)
      (2022/C 24/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Birkenstock IP GmbH, Birkenstock Sales GmbH (przedstawiciele: N. Weber i D. Leisner, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 22 listopada 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszące odwołanie ich własnymi kosztami.


title: Sprawa C-521/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu (Polska) w dniu 23 sierpnia 2021 r. – MJ przeciwko AA

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu (Polska) w dniu 23 sierpnia 2021 r. – MJ przeciwko AA
      (Sprawa C-521/21)
      (2022/C 24/18)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: MJ

         Strona pozwana: AA

         Pozostali uczestnicy: Rzecznik Praw Obywatelskich

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 2 i 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej („TUE”) oraz art. 6 ust. 1–3 TUE w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych („KPP”) należy rozumieć w ten sposób, że nie jest sądem ustanowionym na podstawie ustawy w rozumieniu prawa Unii sąd, w którego składzie zasiada osoba powołana na stanowisko sędziego w tym sądzie w procedurze, w której:

                              a)

                              wyboru osoby wskazanej do nominacji sędziowskiej Prezydentowi RP dokonała obecna Krajowa Rada Sądownictwa, wybrana sprzecznie z polskimi przepisami konstytucyjnymi i ustawowymi, która nie jest organem niezależnym i nie zasiadają w niej przedstawiciele środowiska sędziowskiego powołani w jej skład niezależnie od władzy wykonawczej i ustawodawczej, a tym samym nie doszło do skutecznego złożenia wniosku o powołanie na urząd sędziego przewidzianego w prawie krajowym;

                              b)

                              uczestnikom konkursu nominacyjnego nie przysługiwało odwołanie do sądu w rozumieniu art. 2 i 19 ust. 1 TUE oraz art. 6 ust. 1–3 TUE w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych;

                  2.

                  Czy art. 2 i art. 19 ust. 1 TUE w związku z art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy w składzie sądu zasiada osoba powołana w warunkach opisanych w punkcie 1:

                              a)

                              stoją one na przeszkodzie stosowaniu przepisów prawa krajowego, które badanie zgodności z prawem powołania takiej osoby na urząd sędziego przekazują do wyłącznej właściwości izby Sądu Najwyższego, składającej się wyłącznie z osób powołanych na urząd sędziego w warunkach opisanych w punkcie 1, i które zarazem nakazują pozostawienie bez rozpoznania zarzutów dotyczących powołania na urząd sędziego, przy uwzględnieniu kontekstu instytucjonalnego oraz systemowego;

                              b)

                              wymagają one, w celu zapewnienia skuteczności prawa europejskiego, takiej wykładni przepisów prawa krajowego, która umożliwi sądowi, również z urzędu, wyłączenie takiej osoby od rozpoznania sprawy na podstawie – stosowanych przez analogię – przepisów o wyłączeniu sędziego, który jest niezdolny do orzekania [iudex inhabilis];

                              c)

                              wymagają one, aby sąd krajowy w celu zastosowania prawa unijnego i osiągnięcia effet utile pominął wyrok krajowego trybunału konstytucyjnego, o ile wyrok ten uznaje za niezgodne z prawem krajowym rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego z powodu podniesienia okoliczności wadliwości powołania sędziego, które nie spełniało wymogów Unii Europejskiej dotyczących niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy w rozumieniu art. 19 ust. 1 TUE w związku z art. 47 KPP;

                              d)

                              wymagają one, aby sąd krajowy w celu zastosowania prawa unijnego i osiągnięcia effet utile pominął wyrok krajowego trybunału konstytucyjnego, jeśli stoi on na przeszkodzie wykonaniu postanowienia Trybunału Sprawiedliwości UE w przedmiocie środków tymczasowych, które to postanowienie nakazuje zawieszenie stosowania przepisów krajowych uniemożliwiających badanie przez sądy krajowe spełnienia wymogów Unii Europejskiej dotyczących niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy w rozumieniu art. 19 ust. 1 TUE w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych.


title: Sprawa C-541/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 30 czerwca 2021 r. w sprawie T-51/20, Mélin/Parlament, wniesione w dniu 30 sierpnia 2021 r. przez Joëlle Mélin

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 30 czerwca 2021 r. w sprawie T-51/20, Mélin/Parlament, wniesione w dniu 30 sierpnia 2021 r. przez Joëlle Mélin
      (Sprawa C-541/21 P)
      (2022/C 24/19)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Joëlle Mélin (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 30 czerwca 2021 r. w sprawie T-51/20, Mélin/Parlement;

                  —

                  uwzględnienie zarzutu bezprawności i stwierdzenie, że art. 33 akapity 1 i 2 oraz art. 68 akapity 1 i 2 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (zwanych dalej „przepisami wykonawczymi”) są niezgodne z prawem;

                  —

                  stwierdzenie braku podstawy prawnej decyzji sekretarza generalnego z dnia 17 grudnia 2019 r. i stwierdzenie jej nieważności;

            Tytułem żądanie głównego:

                  —

                  stwierdzenie, że Joëlle Mélin przedstawiła dowód zatrudnienia swojej asystentki zgodnie z wymogami art. 33 akapity 1 i 2 przepisów wykonawczych i orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

            W rezultacie,

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2019 r., doręczonej pismem nr D202484 z dnia 18 grudnia 2019 r., wydanej na podstawie art. 68 decyzji prezydium Parlamentu Europejskiego nr 2009/C 159/01 z dni 19 maja i 9 lipca 2008 r.„ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, stwierdzającej istnienie po stronie Parlamentu wierzytelności wobec skarżącej w kwocie 130 339,35 EUR z tytułu nienależnie wypłaconych kwot w ramach pomocy parlamentarnej i uzasadniającej wszczęcie ich windykacji.

                  —

                  stwierdzenie nieważności noty obciążeniowej nr 2019–2081 informującej skarżącą o istnieniu wierzytelności względem niej w związku z decyzją sekretarza generalnego z dnia 17 grudnia 2019 r. i wzywającej ją do zwrotu nienależnie wypłaconych kwot w ramach pomocy parlamentarnej na podstawie art. 68 przepisów wykonawczych oraz art. 98–101 rozporządzenia finansowego;

                  —

                  Obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżąca podnosi jeden zarzut, zatytułowany „NARUSZENIE PRZEZ SĄD PRAWA UNII – NARUSZENIE PRAWA I BŁĘDNA KWALIFIKACJA PRAWNA OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNYCH – OCZYWISTY BŁĄD W OCENIE – PRZEINACZENIE WYROKU”, który został podzielony na dwie części – pierwszą, dotyczącą zarzutu bezprawności podniesionego w pierwszej instancji i analizy przez Sąd zarzutu pierwszego, oraz drugą, dotyczącą istoty zarzutu trzeciego i jego analizy przez Sąd.
      W ramach części pierwszej skarżąca podnosi zarzut bezprawności, twierdząc, że art. 33 akapity 1 i 2 oraz art. 68 akapity 1 i 2 przepisów wykonawczych naruszają zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań. Argumenty podniesione przez skarżącą w ramach części drugiej dotyczą oceny przez Sąd naruszeń prawa zarzucanych sekretarzowi generalnemu.


title: Sprawa C-570/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie (Polska) w dniu 13 września 2021 r. – I.S., K.S. przeciwko YYY. S.A.

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie (Polska) w dniu 13 września 2021 r. – I.S., K.S. przeciwko YYY. S.A.
      (Sprawa C-570/21)
      (2022/C 24/20)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: I.S., K.S.

         Strona pozwana: YYY. S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 2 lit. b dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) oraz jej motywy, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on zaliczeniu do definicji „konsumenta” osobę prowadzącą działalność gospodarczą, która zawarła wspólnie z kredytobiorcą nieprowadzącym takiej działalności umowę kredytu indeksowanego do waluty obcej przeznaczonego do użytku po części gospodarczego jednego z kredytobiorców, a po części niezwiązanego z jego działalnością gospodarczą i to nie tylko w sytuacji, gdy użytek gospodarczy jest na tyle marginalny, iż odgrywa jedynie nikłą rolę w ogólnym kontekście danej umowy, przy braku znaczenia, iż pozagospodarczy aspekt ma charakter dominujący;
                  W razie pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze,

                  2.

                  czy art. 2 lit. b dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz jej motywy, należy interpretować w ten sposób, że zawarte w tym przepisie pojęcie „konsumenta” obejmuje także osobę, która w chwili podpisania umowy prowadziła działalność gospodarczą, zaś drugi kredytobiorca takiej działalności w ogóle nie prowadził, a następnie obie te osoby zawarły z Bankiem umowę kredytu indeksowanego do waluty obcej, którego kapitał został częściowo wykorzystany na cel gospodarczy jednego z kredytobiorców, a po części na cel niezwiązany z prowadzoną działalnością gospodarczą, w sytuacji, gdy użytek gospodarczy nie ma charakteru marginalnego i nie odgrywa jedynie nikłej roli w ogólnym kontekście umowy kredytu, przy czym pozagospodarczy aspekt ma charakter dominujący, a bez wykorzystania kapitału kredytu na cel gospodarczy nie byłoby możliwe jego udzielenie na cel pozagospodarczy?

         (1)  Dz. U. 1993, L 95, s. 29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 – 293


title: Sprawa C-573/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 14 lipca 2021 r. w sprawie T-740/20, Arnautu/Parlament, wniesione w dniu 17 września 2021 r. przez Marie-Christine Arnautu

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 14 lipca 2021 r. w sprawie T-740/20, Arnautu/Parlament, wniesione w dniu 17 września 2021 r. przez Marie-Christine Arnautu
      (Sprawa C-573/21 P)
      (2022/C 24/21)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Marie-Christine Arnautu (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie T-740/20, Arnautu/Parlement;

                  —

                  uwzględnienie zarzutu bezprawności i stwierdzenie, że art. 33 akapity 1 i 2 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (zwanych dalej „przepisami wykonawczymi”) są niezgodne z prawem;

                  —

                  stwierdzenie braku podstawy prawnej decyzji sekretarza generalnego z dnia 21 września 2020 r. i stwierdzenie jej nieważności;

            Tytułem żądanie głównego:

                  —

                  stwierdzenie, że Marie-Christine Arnautu przedstawiła dowód zatrudnienia swojego asystenta zgodnie z wymogami art. 33 akapity 1 i 2 przepisów wykonawczych i orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

            W rezultacie,

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 21 września 2020 r., wydanej na podstawie art. 68 decyzji prezydium Parlamentu Europejskiego nr 2009/C 159/01 z dni 19 maja i 9 lipca 2008 r.„ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, stwierdzającej istnienie po stronie Parlamentu wierzytelności wobec skarżącej w kwocie 87 203,46 EUR z tytułu nienależnie wypłaconych kwot w ramach pomocy parlamentarnej i uzasadniającej wszczęcie ich windykacji.

                  —

                  stwierdzenie nieważności noty obciążeniowej nr 7000001577 informującej skarżącą o istnieniu wierzytelności względem niej w związku z decyzją sekretarza generalnego z dnia 21 września 2020 r. i wzywającej ją do zwrotu nienależnie wypłaconych kwot w ramach pomocy parlamentarnej na podstawie art. 68 przepisów wykonawczych oraz art. 98-101 rozporządzenia finansowego;

                  —

                  Obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżąca podnosi jeden zarzut, zatytułowany „NARUSZENIE PRZEZ SĄD PRAWA UNII – NARUSZENIE PRAWA I BŁĘDNA KWALIFIKACJA PRAWNA OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNYCH – OCZYWISTY BŁĄD W OCENIE – PRZEINACZENIE WYROKU”, który został podzielony na dwie części – pierwszą, dotyczącą zarzutu bezprawności podniesionego w pierwszej instancji i analizy przez Sąd zarzutu pierwszego, oraz drugą, dotyczącą istoty zarzutu trzeciego i jego analizy przez Sąd.
      W ramach części pierwszej skarżąca podnosi zarzut bezprawności, twierdząc, że art. 33 akapity 1 i 2 oraz art. 68 akapity 1 i 2 przepisów wykonawczych naruszają zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań. Argumenty podniesione przez skarżącą w ramach części drugiej dotyczą oceny przez Sąd pojęcia „niezbędnej pomocy bezpośrednio związanej z wykonywaniem mandatu poselskiego”.


title: Sprawa C-620/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 6 października 2021 r. – „Momtrade – Ruse” OOD / Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 6 października 2021 r. – „Momtrade – Ruse” OOD / Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
      (Sprawa C-620/21)
      (2022/C 24/22)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Wyrchowen administratiwen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym i strona przeciwna w postępowaniu ze skargi wzajemnej:„Momtrade – Ruse” OOD

         Strona przeciwna w postępowaniu kasacyjnym i strona skarżąca w postępowaniu ze skargi wzajemnej: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładnia art. 132 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej umożliwia spółce handlowej zarejestrowanej jako usługodawca świadczący usługi opieki społecznej w danym państwie członkowskim (w niniejszym wypadku w Bułgarii) powołanie się na ten przepis w celu uzyskania zwolnienia dokonanych przez nią świadczeń dotyczących usług opieki społecznej na rzecz osób fizycznych będących obywatelami innych państw członkowskich na terytorium tych państw? Czy znaczenie dla odpowiedzi udzielonej na to pytanie ma okoliczność, że usługobiorcy są zapewniani usługodawcy za pośrednictwem spółek handlowych zarejestrowanych w państwach członkowskich, na których terytorium są świadczone usługi?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, w ramach wykładni i stosowania wspomnianego przepisu prawa Unii, według jakich kryteriów i zgodnie z którym prawem – bułgarskim czy też austriackim lub niemieckim – należy oceniać, czy kontrolowana spółka jest „podmiotem uznanym za podmiot o charakterze społecznym”, i uznać za wykazane wykonywanie świadczenia usług „ściśle związanych z opieką i pomocą społeczną”?

                  3)

                  Zgodnie z tą wykładnią, czy rejestracja spółki handlowej jako usługodawcy świadczącego usługi opieki społecznej – zdefiniowane w krajowym prawodawstwie – jest wystarczająca, aby przyjąć, że spółka stanowi „podmiot uznany za podmiot o charakterze społecznym” przez dane państwo członkowskie?

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej; Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-621/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 6 października 2021 r. – WS / Interwjuiraszt organ na Dyrżawna agencija za beżancite pri Ministerskija sywet

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 6 października 2021 r. – WS / Interwjuiraszt organ na Dyrżawna agencija za beżancite pri Ministerskija sywet
      (Sprawa C-621/21)
      (2022/C 24/23)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administratiwen syd Sofija-grad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WS

         Strona przeciwna: Interwjuiraszt organ na Dyrżawna agencija za beżancite pri Ministerskija sywet

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dla celów zakwalifikowania przemocy wobec kobiet ze względu na płeć jako podstawy udzielenia ochrony międzynarodowej na podstawie Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, [sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca] 1951 r., i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE (1) z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony, Dz.U. 2011, L 337, mają zastosowanie, zgodnie z motywem 17 dyrektywy 2011/95/UE, definicje i postanowienia Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, [przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 18 grudnia 1979 r.], i Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, [sporządzonej w Stambule dnia 11 maja 2011 r.], czy też przemoc wobec kobiet ze względu na płeć, jako podstawa udzielenia ochrony międzynarodowej na podstawie dyrektywy 2011/95, ma samodzielne znaczenie – odmienne od znaczenia wskazanego w wymienionych aktach prawa międzynarodowego?

                  2)

                  Czy dla celów ustalenia przynależności do szczególnej grupy społecznej jako powodu prześladowania określonego w art. 10 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2011/95, przy twierdzeniach dotyczących przemocy wobec kobiet ze względu na płeć, należy uwzględnić wyłącznie biologiczną lub społeczną płeć ofiary prześladowania (przemocy skierowanej przeciwko kobiecie wyłącznie ze względu na to, że jest kobietą), czy też wskazane w sposób niewyczerpujący w motywie 30 dyrektywy 2011/95/UE konkretne formy/akty/działania związane z prześladowaniem mogą być rozstrzygające dla celów określenia „szczególnej grupy społecznej”, to jest jej cechy odróżniającej, w zależności od warunków w państwie pochodzenia, czy też akty te odnoszą się jedynie do aktów prześladowania określonych w art. 9 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 2011/95?

                  3)

                  W wypadku podnoszonych przez osobę wnioskującą o ochronę twierdzeń dotyczących przemocy ze względu na płeć w formie przemocy domowej, czy płeć biologiczna lub społeczna stanowi wystarczającą podstawę określenia przynależności do szczególnej grupy społecznej, o której mowa w art. 10 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2011/95, czy też należy ustalić dodatkową cechę odróżniającą grupy, przy literalnej, dosłownej wykładni art. 10 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2011/95/UE, w którym określono przesłanki kumulatywne, zaś w odniesieniu do aspektów płci – przesłanki alternatywne?

                  4)

                  Czy związek przyczynowo-skutkowy, o którym mowa w art. 9 ust. 3 dyrektywy 2011/95, w wypadku istnienia twierdzeń dotyczących przemocy ze względu na płeć w formie przemocy domowej podmiotu niepublicznego dopuszczającego się prześladowania w rozumieniu art. 6 lit. c) dyrektywy 2011/95, należy interpretować w ten sposób, że wystarczające jest ustalenie związku między powodami wskazanymi w art. 10 a aktami prześladowania określonymi w [art. 9] ust. 1, czy też obligatoryjnie należy ustalić brak udzielenia ochrony przed podnoszonym prześladowaniem, odpowiednio – czy taki związek istnieje w wypadkach, gdy podmioty niepubliczne dopuszczające się prześladowania nie podejmują odrębnych aktów prześladowania/przemocy, jako takich, związanych z płcią prześladowanej osoby?

                  5)

                  W wypadku spełnienia pozostałych przesłanek w tym względzie, czy realna groźba zabójstwa honorowego na wypadek ewentualnego powrotu do państwa pochodzenia może uzasadnić udzielenie ochrony uzupełniającej określonej w art. 15 lit. a) dyrektywy 2011/95 w związku z art. 2 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (nikt nie może umyślnie zostać pozbawiony życia), czy też należy ją zakwalifikować jako krzywdę określoną w art. 15 lit. b) dyrektywy 2011/95 w związku z art. 3 EKPC, interpretowanych w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, przy łącznej ocenie ryzyka zaistnienia innych aktów przemocy ze względu na płeć, odpowiednio – czy wystarczający dla udzielenia tej ochrony jest wyrażony przez osobę wnioskującą subiektywny brak woli otrzymania ochrony w państwie jej pochodzenia?

         (1)  Dz.U. 2011, L 337, s. 9.


title: Sprawa C-631/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 14 października 2021 r. – Taxi Horn Tours BV/gemeente Weert, gemeente Nederweert, Touringcars VOF

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 14 października 2021 r. – Taxi Horn Tours BV/gemeente Weert, gemeente Nederweert, Touringcars VOF
      (Sprawa C-631/21)
      (2022/C 24/24)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Gerechtshof 's-Hertogenbosch

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Taxi Horn Tours BV

         Druga strona postępowania: gemeente Weert, gemeente Nederweert, Touringcars VOF

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Jeżeli współpracujące ze sobą podmioty (osoby fizyczne i/lub prawne) prowadzą wspólne przedsiębiorstwo (w niniejszej sprawie w formie vennootschap onder firma [spółki prawa niderlandzkiego mającej konstrukcję prawną zbliżoną do spółki jawnej]):

                              —

                              to czy każdy z tych współpracujących podmiotów powinien złożyć odrębny jednolity europejski dokument zamówienia; czy też

                              —

                              odrębny jednolity europejski dokument zamówienia powinny złożyć wszystkie współpracujące podmioty oraz ich wspólne przedsiębiorstwo; czy też

                              —

                              wystarczy, że jednolity europejski dokument zamówienia zostanie złożony tylko przez wspólne przedsiębiorstwo?

                  2)

                  Czy ma przy tym znaczenie:

                              —

                              czy wspólne przedsiębiorstwo ma charakter tymczasowy czy nie tymczasowy (trwały)?;

                              —

                              że współpracujące osoby same są przedsiębiorcami;

                              —

                              że współpracujące osoby prowadzą własne przedsiębiorstwa podobne do wspólnego przedsiębiorstwa, a w każdym razie prowadzą działalność na tym samym rynku;

                              —

                              że wspólne przedsiębiorstwo nie ma osobowości prawnej;

                              —

                              że wspólne przedsiębiorstwo może posiadać odrębny (od majątku wspólników) majątek (z którego odpowiada za zobowiązania);

                              —

                              czy zgodnie z prawem krajowym wspólne przedsiębiorstwo jest upoważnione do reprezentacji współpracujących osób w zakresie udzielania informacji objętych jednolitym europejskim dokumentem zamówienia;

                              —

                              że zgodnie z prawem krajowym w przypadku spółki takiej jak niderlandzka vennootschap onder firma to wspólnicy (a zatem nie sama spółka) zobowiązują się do wykonania zobowiązań wynikających z zamówienia i odpowiadają solidarnie za ich wykonanie?

                  3)

                  Jeżeli znaczenie ma więcej niż jeden z czynników wymienionych w pytaniu 2, to jaki jest stosunek pomiędzy nimi? Czy niektóre z czynników mają większe znaczenie niż inne lub nawet znaczenie decydujące?

                  4)

                  Czy prawdą jest, że w przypadku wspólnego przedsiębiorstwa wymaga się w każdym wypadku złożenia przez każdy współpracujący w nim podmiot odrębnego jednolitego europejskiego dokumentu zamówienia, jeżeli przy wykonywaniu zamówienia będzie ono wykorzystywać również środki, które należą do odrębnych przedsiębiorstw tych podmiotów (takich jak pracownicy czy inne zasoby przedsiębiorstwa)?

                  5)

                  Czy wspólne przedsiębiorstwo musi spełniać określone wymogi, aby można było uznać je za jednego wykonawcę? Jeżeli tak, to jakie są to wymogi?


title: Sprawa C-637/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 18 października 2021 r. – K.R./Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 18 października 2021 r. – K.R./Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-637/21)
      (2022/C 24/25)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: K.R.

         Strona przeciwna: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 16 ust. 4 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że każda, chociażby krótkotrwała obecność obywatela Unii korzystającego z prawa stałego pobytu w przyjmującym państwie członkowskim jest wystarczająca do przerwania biegu okresu nieobecności przekraczającej dwa kolejne lata?

                  2)

                  Jeżeli na powyższe pytanie zostanie udzielona odpowiedź przecząca: jakie czynniki należy brać pod uwagę ustalając, czy obecność takiego obywatela Unii w przyjmującym państwie członkowskim przerywa bieg okresu przekraczającej dwa kolejne lata nieobecności w przyjmującym państwie członkowskim? Czy można przy tym przyznać znaczenie okoliczności, że dany obywatel Unii przeniósł ośrodek swoich interesów życiowych do innego państwa członkowskiego?

         (1)  Dz.U. 2004, L 158, s. 77.


title: Sprawa C-646/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 25 października 2021 r. – K, L / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 25 października 2021 r. – K, L / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-646/21)
      (2022/C 24/26)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawczynie: K, L

         Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 10 ust. 1 lit. d) dyrektywy w sprawie kwalifikowania (1) należy interpretować w ten sposób, że zachodnie normy, wartości i zachowania przejęte przez obywateli państw trzecich, w sytuacji gdy obywatele ci przebywali w państwie członkowskim przez znaczną część tej fazy życia, podczas której kształtowała się ich tożsamość, oraz uczestniczyli w pełni w życiu społecznym, powinny być uznawane za nieusuwalną wspólną przeszłość lub też rys na tyle istotny z punktu widzenia tożsamości, że nie należy nikogo zmuszać do wyrzeczenia się go?

                  2)

                  W przypadku gdy na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy obywatele państw trzecich, którzy – niezależnie od motywów – przejęli tego rodzaju zachodnie normy i wartości na skutek faktycznego pobytu w państwie członkowskim w trakcie fazy życia, podczas której kształtowała się ich tożsamość, powinni być uznawani za „członków szczególnej grupy społecznej” w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. d) dyrektywy w sprawie kwalifikowania? Czy kwestię tego, czy w danej sytuacji jest mowa o „szczególnej grupie społecznej, która posiada odrębną tożsamość w danym państwie”, należy przy tym oceniać z perspektywy państwa członkowskiego, czy też przepis ten rozpatrywany w związku z art. 10 ust. 2 dyrektywy w sprawie kwalifikowania należy interpretować w ten sposób, że kwestią decydującą jest to, czy cudzoziemiec uprawdopodobni, że w państwie pochodzenia zostanie uznany za członka szczególnej grupy społecznej, a przynajmniej taka przynależność zostanie mu przypisana? Czy wymóg, zgodnie z którym westernizacja stanowi podstawę otrzymania statusu uchodźcy tylko wtedy, gdy wynika ona z motywów religijnych lub politycznych, jest zgodny z art. 10 dyrektywy w sprawie kwalifikowania rozpatrywanym w związku z zasadą non-refoulement oraz prawem do azylu?

                  3)

                  Czy praktyka krajowa, zgodnie z którą organ wydający decyzję, dokonując oceny wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, dokonuje wyważenia dobra dziecka bez wcześniejszego ustalenia (bądź zlecenia takiego ustalenia) (w każdym postępowaniu), na czym konkretnie to dobro polega, jest zgodne z prawem Unii, a w szczególności z art. 24 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej: „kartą praw podstawowych”) w związku z art. 51 ust. 1 tej karty? Czy odpowiedź na powyższe pytanie będzie inna, jeżeli państwo członkowskie będzie musiało rozpatrzyć wniosek o pozwolenie na pobyt na zasadach ogólnych, a dobro dziecka będzie musiało zostać uwzględnione w ramach decyzji w przedmiocie takiego wniosku?

                  4)

                  W jaki sposób i na którym etapie rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej należy w świetle art. 24 ust. 2 karty uwzględnić i dokonać wyważenia dobra dziecka, w szczególności krzywdy, jakiej doznał małoletni na skutek długotrwałego faktycznego pobytu w państwie członkowskim? Czy ma przy tym znaczenie to, czy ten faktyczny pobyt był legalny? Czy w ramach dokonywanego w trakcie rozpatrywania wniosku, o którym mowa powyżej, wyważenia dobra dziecka znaczenie ma to, czy państwo członkowskie wydało decyzję w przedmiocie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w terminie przewidzianym na wydanie takiej decyzji zgodnie z prawem Unii, czy zastosowano się do wcześniej nałożonego zobowiązania do powrotu i czy państwo członkowskie po wydaniu wcześniej decyzji nakazującej powrót nie wykonało jednak tej decyzji, na skutek czego faktyczny pobyt małoletniego w tym państwie członkowskim mógł trwać nadal?

                  5)

                  Czy praktyka krajowa, zgodnie z którą dokonuje się rozróżnienia pomiędzy pierwszym oraz kolejnym wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej, w tym sensie, że w przypadku kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej nie bada się, czy zachodzą ogólne podstawy umożliwiające uzyskanie prawa pobytu, jest – w świetle art. 7 karty w związku z art. 24 ust. 2 karty – zgodna z prawem Unii?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (wersja przekształcona), Dz.U. 2011, L 337, p. 9.


title: Sprawa C-660/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal correctionnel de Villefranche-sur-Saône (Francja) w dniu 29 października 2021 r. – Procureur de la République/K.B., F.S.

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal correctionnel de Villefranche-sur-Saône (Francja) w dniu 29 października 2021 r. – Procureur de la République/K.B., F.S.
      (Sprawa C-660/21)
      (2022/C 24/27)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal correctionnel de Villefranche-sur-Saône

         Strony w postępowaniu głównym

         Oskarżyciel: Procureur de la République

         Oskarżeni: K.B, F.S.

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 3 (Prawo do informacji o prawach) i art. 4 (Pouczenie o prawach w przypadku zatrzymania) dyrektywy Parlamentu Europejskiego z dnia 22 maja 2012 r. (1), art. 7 (Prawo do nieskładania wyjaśnień) dyrektywy Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 2016 r. (2), w związku z art. 48 (Domniemanie niewinności i prawo do obrony) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie nałożonemu na sąd krajowy zakazowi wzięcia pod uwagę z urzędu naruszenia prawa do obrony gwarantowanego przez powołane dyrektywy, a w szczególności nałożonemu na ten sąd zakazowi wzięcia pod uwagę z urzędu, w celu stwierdzenia nieważności postępowania, braku poinformowania o prawie do zachowania milczenia podczas zatrzymania lub zbyt późnego pouczenia o prawie do zachowania milczenia?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.U. 2012, L 142, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (Dz.U. 2016, L 65, s. 1).


title: Sprawa C-662/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 4 listopada 2021 r. – Booky.fi Oy

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 4 listopada 2021 r. – Booky.fi Oy
      (Sprawa C-662/21)
      (2022/C 24/28)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Booky.fi Oy

         Uczestnik: Kansallinen audiovisuaalinen instituutti (KAVI)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 34 TFUE przy uwzględnieniu art. 36 TFUE stoi na przeszkodzie takiej wykładni § 5 ust. 1 ustawy o treściach wizualnych, która wymaga, by nośniki treści wizualnych były klasyfikowane zgodnie z ustawą o treściach wizualnych i by oparta na tej klasyfikacji informacja o przeznaczeniu wiekowym była podawana wraz z informacją o produkcie już w momencie, gdy nośniki treści wizualnych są oferowane do sprzedaży w sklepie internetowym, nawet jeśli nośniki treści wizualnych zostały sklasyfikowane i oznakowane w innym państwie członkowskim, a nie zostały jeszcze dostarczone do Finlandii?
                  Czy dla odpowiedzi na pytanie ma znaczenie, że ustawa o treściach wizualnych nie zawiera przepisu o zwolnieniu od obowiązku klasyfikacji i oznakowania w przypadku uzyskania pewności co do pełnoletniości kupującego nośnik treści wizualnych i że wspomniany wymóg ponownego klasyfikowania i oznakowania ma zastosowanie w przypadku oferowania nośnika treści wizualnych w sklepie internetowym wyłącznie wtedy, gdy treści te są oferowane przez podmioty lub przedsiębiorców zarejestrowanych lub mających oddział w Finlandii lub gdy są oferowane przez osobę mającą obywatelstwo fińskie lub miejsce zwykłego pobytu w Finlandii, względnie gdy decyzja o oferowaniu treści została podjęta w Finlandii?

                  2)

                  Jeżeli proporcjonalność wyżej wymienionego wymogu ponownej klasyfikacji i oznakowania zakłada, że można uczynić wyjątek od tego wymogu w przypadku uzyskania pewności co do pełnoletniości kupującego treści wizualne: Czy w przypadku sprzedaży na rzecz osób pełnoletnich konieczne jest wymaganie całkowitej pewności co do pełnoletniości kupującego w momencie zamawiania i sprzedaży nośników treści wizualnych, czy też wystarczy, że sprzedawca nośników treści wizualnych podejmie starania w celu upewnienia się, że kupujący jest pełnoletni?


title: Sprawa C-666/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hovrätten för Nedre Norrland (Szwecja) w dniu 5 listopada 2021 r. – AI i Åklagarmyndigheten

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hovrätten för Nedre Norrland (Szwecja) w dniu 5 listopada 2021 r. – AI i Åklagarmyndigheten
      (Sprawa C-666/21)
      (2022/C 24/29)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Hovrätten för Nedre Norrland

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację i druga strona postępowania: AI i Åklagarmyndigheten

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zawarte w art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (1) sformułowanie „przewóz drogowy rzeczy” należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również przewóz wykonywany pojazdem o masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, którego zasadniczym przeznaczeniem jest zapewnienie tymczasowej przestrzeni mieszkalnej do użytku prywatnego?

                  2)

                  Jeśli tak, to czy ma znaczenie zdolność ładunkowa pojazdu lub sposób, w jaki pojazd zarejestrowano w krajowym rejestrze ruchu drogowego?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. L 102, s. 1).


title: Sprawa T-147/17: Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2021 r. – Anastassopoulos i in./Rada i Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Polityka gospodarcza i pieniężna – Restrukturyzacja greckiego długu publicznego – Udział sektora prywatnego – Klauzule wspólnego działania – Wierzyciele prywatni – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom – Równość traktowania – Osoby fizyczne i prawne – Przedawnienie – Możliwość przypisania – Dopuszczalność – Odpowiedzialność niezależna od winy – Nienormalny i szczególny charakter szkody]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/24

      Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2021 r. – Anastassopoulos i in./Rada i Komisja
      (Sprawa T-147/17) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Polityka gospodarcza i pieniężna - Restrukturyzacja greckiego długu publicznego - Udział sektora prywatnego - Klauzule wspólnego działania - Wierzyciele prywatni - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Równość traktowania - Osoby fizyczne i prawne - Przedawnienie - Możliwość przypisania - Dopuszczalność - Odpowiedzialność niezależna od winy - Nienormalny i szczególny charakter szkody)
      (2022/C 24/30)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Nikolaos Anastassopoulos (Nea Erythraia, Grecja), Aristeidis Anastassopoulos (Nea Erythraia), Alexia Anastassopoulos (Nea Erythraia), Maria-Myrto Anastassopoulos (Nea Erythraia), Sophie Velliou (Kifisia, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci K. Floros, M. Meng-Papantoni i H. Tagaras)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Michoel, E. Chatziioakeimidou i J. Bauerschmidt, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.P. Keppenne, L. Flynn i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżący mieli ponieść wskutek wprowadzenia w życie obowiązkowej wymiany państwowych instrumentów dłużnych w ramach restrukturyzacji greckiego długu publicznego w 2012 r., z uwagi na udział inwestorów prywatnych wiążący się z zastosowaniem klauzul wspólnego działania, z powodu związanych z tym zachowań lub aktów Eurogrupy, jej przewodniczącego, głów państw lub szefów rządów strefy euro i Komisji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Nikolaos Anastassopoulos, Aristeidis Anastassopoulos, Alexia Anastassopoulos, Maria-Myrto Anastassopoulos i Sophie Velliou zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 202 z 26.6.2017.


title: Sprawa T-612/17: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Google i Alphabet/Komisja (Google Shopping) [Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Ogólne i wyspecjalizowane wyszukiwanie produktów w Internecie – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 102 TFUE i art. 54 porozumienia EOG – Nadużycie poprzez wykorzystanie efektu dźwigni – Konkurencja pozacenowa lub praktyka antykonkurencyjna – Warunki dostępu konkurentów do świadczonej przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą usługi, która w rzeczywistości jest niezastępowalna – Faworyzowane przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą wyświetlania wyników uzyskanych za pomocą jego własnej usługi wyszukiwania wyspecjalizowanego – Skutki – Konieczność ustalenia alternatywnego scenariusza – Brak – Obiektywne uzasadnienie – Brak – Możliwość nałożenia grzywny ze względu na pewne okoliczności – Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien – Nieograniczone prawo orzekania]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/25

      Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Google i Alphabet/Komisja (Google Shopping)
      (Sprawa T-612/17) (1)

      (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Ogólne i wyspecjalizowane wyszukiwanie produktów w Internecie - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 102 TFUE i art. 54 porozumienia EOG - Nadużycie poprzez wykorzystanie efektu dźwigni - Konkurencja pozacenowa lub praktyka antykonkurencyjna - Warunki dostępu konkurentów do świadczonej przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą usługi, która w rzeczywistości jest niezastępowalna - Faworyzowane przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą wyświetlania wyników uzyskanych za pomocą jego własnej usługi wyszukiwania wyspecjalizowanego - Skutki - Konieczność ustalenia alternatywnego scenariusza - Brak - Obiektywne uzasadnienie - Brak - Możliwość nałożenia grzywny ze względu na pewne okoliczności - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2022/C 24/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Google LLC, uprzednio Google Inc. (Mountain View, Kalifornia, Stany Zjednoczone), Alphabet, Inc. (Mountain View) (przedstawiciele: T. Graf, R. Snelders, C. Thomas, K. Fountoukakos-Kyriakakos, adwokaci, R. O’Donoghue, M. Pickford, QC, i D. Piccinin, barrister)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou, N. Khan, A. Dawes, H. Leupold i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Computer & Communications Industry Association (Waszyngton, DC, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Killick i A. Komninos, adwokaci)

         Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller, S. Heimerl i S. Costanzo, pełnomocnicy), Urząd Nadzoru EFTA (przedstawiciele: C. Zatschler i C. Simpson, pełnomocnicy), Europejska Organizacja Konsumentów (BEUC) (Bruksela, Belgia) (pełnomocnik: A. Fratini, adwokat), Infederation Ltd (Crowthorne, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Morfey, S. Gartagani, L. Hannah, A. D’heygere, K. Gwilliam, solicitors, i T. Vinje, adwokat), Kelkoo (Paryż, Francja) (przedstawiciele: J. Koponen i B. Meyring, adwokaci), Verband Deutscher Zeitschriftenverleger eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: T. Höppner, profesor, P. Westerhoff i J. Weber, adwokat), Visual Meta GmbH (Berlin) (przedstawiciele: T. Höppner, profesor, i P. Westerhoff, adwokat), BDZV – Bundesverband Digitalpublisher und Zeitungsverleger eV, uprzednio Bundesverband Deutscher Zeitungsverleger eV (Berlin) (przedstawiciele: T. Höppner, profesor, i P. Westerhoff, adwokat), Twenga (Paryż) (przedstawiciele: L. Godfroid, S. Hautbourg i S. Pelsy, adwokaci)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające przede wszystkim do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 4444 final z dnia 27 czerwca 2017 r., dotyczącej postępowania na mocy art. 102 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 54 Porozumienia EOG [Sprawa AT.39740 – Wyszukiwarka Google (Shopping)], i, tytułem ewentualnym, uchylenia lub obniżenia kwoty nałożonej na skarżące grzywny

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C(2017) 4444 final z dnia 27 czerwca 2017 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 102 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 54 Porozumienia EOG [Sprawa AT.39740 – Wyszukiwarka Google (Shopping)] jedynie w zakresie, w jakim Komisja Europejska stwierdziła w nim naruszenie tych postanowień przez Google LLC i Alphabet, Inc. na trzynastu krajowych rynkach ogólnego wyszukiwania w Europejskim Obszarze Gospodarczym (EEE) ze względu na istnienie antykonkurencyjnych skutków na tych rynkach.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Google i Alphabet pokrywają własne koszty i koszty Komisji za wyjątkiem tych poniesionych przez nią w związku z interwencją Computer & Communications Industry Association.

                  4)

                  Computer & Communications Industry Association pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję w związku z jej interwencją.

                  5)

                  Republika Federalna Niemiec, Urząd Nadzoru EFTA, Europejska Organizacja Konsumentów (BEUC), Infederation Ltd, Kelkoo, Verband Deutscher Zeitschriftenverleger eV, Visual Meta GmbH, BDZV – Bundesverband Digitalpublisher und Zeitungsverleger eV i Twenga pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 369 z 30.10.2017


title: Sprawa T-160/19: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – LTTE/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte w ramach walki z terroryzmem – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych – Błąd w ocenie – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Prawo do skutecznej ochrony sądowej]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/26

      Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – LTTE/Rada
      (Sprawa T-160/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte w ramach walki z terroryzmem - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych - Błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej)
      (2022/C 24/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Europejska jednostka podziału administracyjnego Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) (Herning, Dania) (przedstawiciele: adwokaci A. van Eik i T. Buruma)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i S. van Overmeire, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: F. Shibli i S. McCrory, pełnomocnicy wspierani przez P. Nevill, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2019/25 z dnia 8 stycznia 2019 r. dotyczącej zmiany oraz aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylenia decyzji (WPZiB) 2018/1084 (Dz.U. L 6, s. 6), po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2019/1341 z dnia 8 sierpnia 2019 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu oraz uchylającej decyzję (WPZiB) 2019/25 (Dz.U 2019, L 209, s. 15), po trzecie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/19 z dnia 13 stycznia 2020 r. dotyczące wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/1337 (Dz.U. 2020, L 8 I. s. 1), oraz po czwarte, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/1128 z dnia 30 lipca 2020 r. wykonującego art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze 2020/19 (Dz.U. L 247, s. 1), oraz decyzji Rady (WPZiB) 2020/1132 z dnia 30 lipca 2020 r. w sprawie aktualizacji listy osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu oraz uchylenia decyzji (WPZiB) 2020/20 (Dz. U. 2020, L 247, s. 18).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Europejska jednostka podziału administracyjnego Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawa T-298/19.: Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2021 r. – Think Schuhwerk/EUIPO (Przedstawienie czerwonych skuwek sznurowadeł do butów) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego czerwone skuwki sznurowadeł do butów – Odrzucenie zgłoszenia – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Zasadniczo identyczne zgłoszenie wcześniejsze – Brak powagi rzeczy osądzonej – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Badanie stanu faktycznego z urzędu – Artykuł 95 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/27

      Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2021 r. – Think Schuhwerk/EUIPO (Przedstawienie czerwonych skuwek sznurowadeł do butów)
      (Sprawa T-298/19.) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego czerwone skuwki sznurowadeł do butów - Odrzucenie zgłoszenia - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Zasadniczo identyczne zgłoszenie wcześniejsze - Brak powagi rzeczy osądzonej - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 95 rozporządzenia 2017/1001)
      (2022/C 24/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Think Schuhwerk GmbH (Kopfing, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Walicka, S. Hanne i M. Eberl, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 marca 2019 r. (sprawa R 1170/2018-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego czerwone skuwki sznurowadeł do butów jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Think Schuhwerk GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 220 z 1.7.2019.


title: Sprawa T-193/20: Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Eternit / EUIPO – Eternit Österreich (Płyta budowlana) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający płytę budowlaną – Wcześniejszy wzór przedstawiający panel dźwiękochłonny – Podstawa unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Branża, do której odnosi się wzór – Poinformowany użytkownik – Stopień swobody twórcy – Brak innego całościowego wrażenia – Znaczenie produktów rzeczywiście rozprowadzanych – Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/27

      Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – Eternit / EUIPO – Eternit Österreich (Płyta budowlana)
      (Sprawa T-193/20) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający płytę budowlaną - Wcześniejszy wzór przedstawiający panel dźwiękochłonny - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Branża, do której odnosi się wzór - Poinformowany użytkownik - Stopień swobody twórcy - Brak innego całościowego wrażenia - Znaczenie produktów rzeczywiście rozprowadzanych - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
      (2022/C 24/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Eternit (Capelle-au-Bois, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J. Muyldermans i P. Maeyaert)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i V. Ruze, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Eternit Österreich GmbH (Vöcklabruck, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Prohaska-Marchried)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 lutego 2020 r. (sprawa R 1661/2018-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Eternit Österreich a Eternit.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Eternit pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Eternit Österreich GmbH.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa T-408/20: Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2021 r. – KR / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Wynagrodzenie – Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu – Artykuł 2 załącznika VII do regulaminu postępowania – Pojęcie „dziecka pozostającego na utrzymaniu” – Odmowa przyznania statusu dziecka pozostającego na utrzymaniu studentowi otrzymującemu stypendium – Rzeczywiste łożenie na utrzymanie dziecka – System ubezpieczenia zdrowotnego]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/28

      Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2021 r. – KR / Komisja
      (Sprawa T-408/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu - Artykuł 2 załącznika VII do regulaminu postępowania - Pojęcie „dziecka pozostającego na utrzymaniu” - Odmowa przyznania statusu dziecka pozostającego na utrzymaniu studentowi otrzymującemu stypendium - Rzeczywiste łożenie na utrzymanie dziecka - System ubezpieczenia zdrowotnego)
      (2022/C 24/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KR (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i D. Milanowska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu ds. Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych Komisji z dnia 25 października 2019 r. o zaprzestaniu – z dniem 1 września 2019 r. – uznawania dziecka skarżącego za dziecko pozostające na utrzymaniu w rozumieniu art. 2 załącznika VII regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  KR zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa T-430/20: Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2021 r. – KV/Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AD/371/19 – Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu – Kryterium przyjęcia związane z doświadczeniem zawodowym – Zgodność kryterium użytego przez komisję konkursową z ogłoszeniem o konkursie]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/29

      Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2021 r. – KV/Komisja
      (Sprawa T-430/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AD/371/19 - Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu - Kryterium przyjęcia związane z doświadczeniem zawodowym - Zgodność kryterium użytego przez komisję konkursową z ogłoszeniem o konkursie)
      (2022/C 24/36)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: KV (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, T. Lilamand i I. Melo Sampaio, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga, na podstawie art. 270 TFUE, o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji komisji konkursowej z dnia 19 września 2019 r. oddalającej wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie decyzji odmownej w sprawie dopuszczenia go do kolejnego etapu konkursu otwartego EPSO/AD/371/19 i, po drugie, decyzji organu powołującego z dnia 31 marca 2020 r. oddalającej zażalenie skarżącego na tę decyzję.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursowej z dnia 19 września 2019 r. oddalającej wniosek KV o ponowne rozpatrzenie decyzji wykluczającej go z konkursu EPSO/AD/371/19.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa T-434/20: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – Włodarczyk/EUIPO – Ave Investment (dziandruk) [Znak towarowy Unii Europejski – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy dziandruk – Bezwzględna podstawa unieważnienia – Brak złej wiary – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/29

      Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – Włodarczyk/EUIPO – Ave Investment (dziandruk)
      (Sprawa T-434/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejski - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy dziandruk - Bezwzględna podstawa unieważnienia - Brak złej wiary - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 24/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Piotr Włodarczyk (Pabianice, Polska) (przedstawiciele: M. Bohaczewski i A. Zalewska, adwokaci)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Walicka i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ave Investment sp. z o.o. (Pabianice) (przedstawiciel: K. Błach Morysińska, adwokat)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 maja 2020 r. (sprawa R 2192/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między P. Włodarczykiem a Ave Investment.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Piotr Włodarczyk zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 287 z 31.8.2020.


title: Sprawa T-504/20: Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2021 r. – Soapland/EUIPO – Norma (Manòu) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Manòu – Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe MANOU – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/30

      Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2021 r. – Soapland/EUIPO – Norma (Manòu)
      (Sprawa T-504/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Manòu - Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe MANOU - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych)
      (2022/C 24/38)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Soapland GmbH & Co. OHG (Andernach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer i A. Graul, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Norma Lebensmittelfilialbetrieb Stiftung & Co. KG (Norymberga, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 czerwca 2020 r. (sprawa R 1504/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Norma Lebensmittelfilialbetrieb Stiftung & Co. a Soapland GmbH & Co.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Soapland GmbH & Co. OHG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2020.


title: Sprawa T-517/20: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – VF International/EUIPO – National Geographic Society (NATIONAL GEOGRAPHIC) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy NATIONAL GEOGRAPHIC – Niezarejestrowany wcześniejszy znak towarowy geographic – Względna podstawa odmowy rejestracji – Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny – Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/30

      Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – VF International/EUIPO – National Geographic Society (NATIONAL GEOGRAPHIC)
      (Sprawa T-517/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy NATIONAL GEOGRAPHIC - Niezarejestrowany wcześniejszy znak towarowy geographic - Względna podstawa odmowy rejestracji - Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 24/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: VF International Sagl (Stabio, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci T. van Innis i A. Van der Planken)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: National Geographic Society (Waszyngton, Dystrykt Kolumbii, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, i adwokat C. de Haas)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 maja 2020 r. (sprawa R 1665/2019-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między VF International a National Geographic Society.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  VF International Sagl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 339 z 12.10.2020.


title: Sprawa T-136/21: Postanowienie Sądu z dnia 9 listopada 2021 r. – Amort i in./Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „COVID-19 Vaccine Moderna – szczepionka mRNA przeciw COVID-19 (ze zmodyfikowanymi nukleozydami)” – Brak interesu prawnego – Brak bezpośredniego oddziaływania – Brak indywidualnego oddziaływania – Akt nieregulacyjny – Niedopuszczalność]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/40

      Postanowienie Sądu z dnia 9 listopada 2021 r. – Amort i in./Komisja
      (Sprawa T-136/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „COVID-19 Vaccine Moderna – szczepionka mRNA przeciw COVID-19 (ze zmodyfikowanymi nukleozydami)” - Brak interesu prawnego - Brak bezpośredniego oddziaływania - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt nieregulacyjny - Niedopuszczalność)
      (2022/C 24/53)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Amort Heidi Amort (Jenesien, Włochy) oraz 37 innych skarżących, których nazwiska figurują w załączniku I do postanowienia (przedstawiciel: adwokat R. Holzeisen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B.R. Killmann i A. Sipos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2021) 94 (final) z dnia 6 stycznia 2021 r. w sprawie udzielenia warunkowego dopuszczenia do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „COVID-19 Vaccine Moderna – szczepionka mRNA przeciw COVID-19 (ze zmodyfikowanymi nukleozydami)” na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez TN, przez TF, TG, TH i TI, przez Jeana Goueza i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, przez Stefano Del Gaudia i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, przez TR i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, przez VH i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, oraz przez Dietera Achtschina i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, a także przez Moderna Biotech Spain SL, zostaje umorzone.

                  3)

                  Heidi Amort i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku I, zostają obciążone kosztami postępowania.

                  4)

                  TN, TF, TG, TH i TI, Jean Gouezo i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, Stefano Del Gaudio i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, TR i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku, VH i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, oraz Dieter Achtschin i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, a także Moderna Biotech Spain pokrywają własne koszty związane ze złożeniem wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 148 z 26.4.2021.


title: Sprawa T-165/21: Postanowienie Sądu z dnia 9 listopada 2021 r. – Amort i in./Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „COVID-19 Vaccine AstraZeneca – Szczepionka przeciw COVID-19 (ChAdOx1-S [rekombinowana])” – Brak interesu prawnego – Brak bezpośredniego oddziaływania – Brak indywidualnego oddziaływania – Akt nieregulacyjny – Niedopuszczalność]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/41

      Postanowienie Sądu z dnia 9 listopada 2021 r. – Amort i in./Komisja
      (Sprawa T-165/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „COVID-19 Vaccine AstraZeneca – Szczepionka przeciw COVID-19 (ChAdOx1-S [rekombinowana])” - Brak interesu prawnego - Brak bezpośredniego oddziaływania - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt nieregulacyjny - Niedopuszczalność)
      (2022/C 24/54)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Heidi Amort (Jenesien, Włochy) oraz 31 innych skarżących, których nazwiska figurują w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat R. Holzeisen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B.R. Killmann i A. Sipos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2021) 698 (final) z dnia 29 stycznia 2021 r. w sprawie udzielenia warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „COVID-19 Vaccine AstraZeneca – Szczepionka przeciw COVID-19 (ChAdOx1-S [rekombinowana])” zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez TN, przez TR i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, przez VH i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, przez Stefano Del Gaudia i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, oraz przez Dietera Achtschina i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, zostaje umorzone.

                  3)

                  Heidi Amort i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku I, zostają obciążone kosztami postępowania.

                  4)

                  TN, TR i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, VH i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, Stefano Del Gaudio i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, oraz Dieter Achtschin i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, pokrywają własne koszty związane ze złożeniem wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 189 z 17.5.2021.


title: Sprawa T-267/21: Postanowienie Sądu z dnia 9 listopada 2021 r. – Amort i in./Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „COVID-19 Vaccine Janssen – Szczepionka przeciw COVID-19 (Ad26.COV2-S [rekombinowana])” – Brak interesu prawnego – Brak bezpośredniego oddziaływania – Brak indywidualnego oddziaływania – Akt nieregulacyjny – Niedopuszczalność]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/42

      Postanowienie Sądu z dnia 9 listopada 2021 r. – Amort i in./Komisja
      (Sprawa T-267/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „COVID-19 Vaccine Janssen – Szczepionka przeciw COVID-19 (Ad26.COV2-S [rekombinowana])” - Brak interesu prawnego - Brak bezpośredniego oddziaływania - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt nieregulacyjny - Niedopuszczalność)
      (2022/C 24/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Amort Heidi Amort (Jenesien, Włochy) oraz 22 innych skarżących, których nazwiska figurują w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat R. Holzeisen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B.R. Killmann i A. Sipos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2021) 1763 (final) z dnia 11 marca 2021 r. w sprawie udzielenia warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „COVID-19 Vaccine Janssen – Szczepionka przeciw COVID-19 (Ad26.COV2-S [rekombinowana])” zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmienionej i uzupełnionej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez TF, TG, TH i TI, przez TR i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, a także przez VH i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, zostaje umorzone.

                  3)

                  Heidi Amort i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku I, zostają obciążone kosztami postępowania.

                  4)

                  TF, TG, TH i TI, TR oraz inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, a także VH i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, pokrywają własne koszty związane ze złożeniem wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 263 z 5.7.2021.


title: Sprawa T-653/21: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2021 r. – Callaway/Komisja

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/42

      Skarga wniesiona w dniu 6 października 2021 r. – Callaway/Komisja
      (Sprawa T-653/21)
      (2022/C 24/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: James C. Callaway (Kuopio, Finlandia) (przedstawiciel: P. Hoffman, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/1214 z dnia 22 lipca 2021 r. zezwalającej Polsce na ustanowienie na swoim terytorium zakazu wprowadzania do obrotu odmiany konopi Finola na podstawie dyrektywy Rady 2002/53/WE (1);

                  —

                  obciążenie Komisji jej własnymi kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy wniosku Polski o zezwolenie przyznane zaskarżoną decyzją oraz niezgodności z prawem art. 9 ust. 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2017 (2).

                              —

                              Zaskarżona decyzji została przyjęta na podstawie powiadomienia Polski, które nie stanowiło wniosku, zgodnie z wymogiem art. 18 dyrektywy Rady 2002/53/WE (3), a w każdym razie takie powiadomienie było dokonane wyłącznie w celu spełnienia obowiązku wynikającego z art. 9 ust. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014; ten ostatni przepis jest jednak niezgodny z prawem, na co powołuje się strona skarżąca na postawie art. 277 TFEU. Ponadto, powiadomienie zostało dokonane po upływie terminu wyznaczonego w art. 9 ust. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 18 dyrektywy 2002/53 oraz niezgodności z prawem art. 9 ust. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014.

                              —

                              Zaskarżona decyzja została przyjęta, mimo iż nie występuje obiektywne zagrożenie dla zdrowi ludzi jak wymaga tego art. 18 dyrektywy 2002/53 oraz, mimo iż Polska nie wskazywała na takie zagrożenie, bez żadnego wyjaśnienia co do rozumowania, które pozwoliło Komisji przyjąć decyzję bez wyraźnego wykazania takiego zagrożenia z naruszeniem art. 296 TFEU. Z ostrożności procesowej, w razie gdyby Komisja twierdziła, że zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014, nie ma konieczności wykazywania takiego zagrożenia, strona skarżąca w oparciu o art. 277 TFEU, podnosi niezgodność z prawem tego przepisu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 32 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 (4) oraz niezgodności z prawem tego przepisu.

                              —

                              Obliczenie średniej zawartości tetrahydrokanabinolu (THC) w odmianie konopi Finola przez polskie władze, stanowiące faktyczną podstawę zaskarżonej decyzji narusza art. 32 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, gdyż wynik nie został zaokrąglony do pierwszego miejsca po przecinku. Ponadto, ten ostatni przepis ustanawiający próg zawartość THC na jedynie 0,2 %, jest w każdym razie niezgodny z prawem, no co powołuje się strona skarżąca w oparciu o art. 277 TFEU.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 9 ust. 2-5 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014 oraz załącznika III do tego rozporządzenia oraz praw podstawowych strony skarżącej.

                              —

                              Polskie władze stosują definicję „zakończenia kwitnienia” konopi, która jest niezgodna z załącznikiem III do rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014 i naukowo nieprawidłowa, a w rezultacie próba użyta do ustalenia zawartości THC w odmianie Finola została zebrana zbyt późno z naruszeniem załącznika III. Ponadto polskie władze nie zebrały danych dotyczących próby, które pozwoliłyby na sprawdzenie jej prawidłowości, wbrew wymogom art. 9 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 639/2014. Wreszcie prawo strony skarżącej do bycia wysłuchanym oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej zostały naruszone w zakresie w jakim Komisja nie wysłuchała jej oraz nie wykazała ani nie sprawdziła istotnych okoliczności faktycznych, odmawiając stronie skarżącej prawa do jakiejkolwiek skutecznej ochrony sądowej, zważywszy iż Polska twierdzi, że dokonane przez nią powiadomienie zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014 nie podlega kontroli polskich sądów.

         (1)  Dz.U. 2021 L 265, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz.U. 2014 L 181, s. 1).

         (3)  Dyrektywa Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych (Dz.U. 2002 L 93, s. 1).

         (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. 2013 L 347, s. 608).


title: Sprawa T-661/21: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2021 r. – ClientEarth/Komisja

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/44

      Skarga wniesiona w dniu 7 października 2021 r. – ClientEarth/Komisja
      (Sprawa T-661/21)
      (2022/C 24/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ClientEarth AISBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer, B. Verheijen i T. van Helfteren)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji strony pozwanej w sprawie odmowy udzielenia dostępu do pewnych dokumentów dotyczących wylesiania i degradacji lasów na podstawie rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1049/2001 z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1) oraz rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1367/2006 z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (2);

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami strony skarżącej związanymi z niniejszym postępowaniem, w tym kosztami ewentualnych interwenientów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, zgodnie z którym strona pozwana, nie kierując do strony skarżącej wyraźnej decyzji w sprawie jej wniosku o udzielenie dostępu w terminach rozpatrzenia ponownych wniosków, o których mowa w art. 8 ust. 1 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia 1049/2001, w sposób dorozumiany odmówiła udzielenia dostępu w rozumieniu art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. 2001, L 145, s. 43.

         (2)  Dz.U. 2006, L 264, s. 13.


title: Sprawa T-663/21: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2021 r. –Zegers / Komisja

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/44

      Skarga wniesiona w dniu 8 października 2021 r. –Zegers / Komisja
      (Sprawa T-663/21)
      (2022/C 24/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tanja Zegers (Hoeilaart, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 3 grudnia 2020 r. oddalającej wniosek skarżącej o przeniesienie uprawnień emerytalnych oraz, w stosownym razie, decyzji oddalającej zażalenie;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący błędu w ocenie, naruszenia art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego oraz naruszenia zasady nemo auditur propriam turpitudinem allegans, ze względu na to, że:

                  —

                  stwierdzając, że uprawnienia emerytalne, o których przeniesienie wnioskowała skarżąca, podlegały nabyciu po podjęciu przez nią służby w instytucjach Unii, ponieważ jej przynależność do Algemeen Burgerlijk Pensioen-Fonds (ABP) dobiegła końca w dniu 31 stycznia 2015 r., przy czym nie zastosowano rozróżnienia między okresem od 1 lipca 1992 r. do 31 grudnia 2010 r. a okresem od 1 stycznia 2011 r. do 31 stycznia 2015 r., Komisja nie uwzględniła wynoszącego osiemnaście lat i sześć miesięcy okresu podlegającego zaliczeniu do uprawnień emerytalnych podlegających przeniesieniu, a więc popełniła błąd w ocenie okoliczności faktycznych i naruszyła art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

                  —

                  nie zapewniwszy, by ABP lub państwowy organ nadzorujący Niderlandów dostarczyły wymagane wyliczenia, Komisja nie mogła zgodnie z prawem oddalić wniosku skarżącej o przeniesienie uprawnień emerytalnych, gdyż stanowiło to czerpanie korzyści z własnego uchybienia, z naruszeniem zasady nemo auditur propriam turpitudinem allegans.


title: Sprawa T-702/21: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2021 r. – Ekobulkos/Komisja

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/45

      Skarga wniesiona w dniu 30 października 2021 r. – Ekobulkos/Komisja
      (Sprawa T-702/21)
      (2022/C 24/59)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Ekobulkos EOOD (Todorichene, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat M. Dimitrov)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie niezgodnej z prawem bezczynności Komisji Europejskiej w sprawie skargi SA.56620 (2020/FC) złożonej przez „Ekobulkos” EOOD;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami sądowymi poniesionymi przez „Ekobulkos” EOOD;

                  —

                  posiłkowo, na wypadek rozstrzygnięcia przez Komisję złożonej do niej skargi po wniesieniu niniejszej skargi do Sądu, obciążenie Komisji kosztami sądowymi.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Komisja nie wypełniła swoich obowiązków wynikających z art. 107 TFUE i 108 TFUE w zakresie kontroli pomocy udzielonej przez państwa członkowskie.

                  2.

                  Komisja nie zbadała zgodnie z art. 12 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (1) bez zbędnej zwłoki złożoną przez spółkę skargę SA.56620 (2020/FC) z dnia 21 lutego 2020 r. w przedmiocie możliwej pomocy niezgodnej z prawem.

                  3.

                  Komisja nie wydała wymaganej na podstawie art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 decyzji

                              —

                              stwierdzającej, że zgłoszony jej środek nie stanowi pomocy,

                              —

                              stwierdzającej, że środek jest zgodny z rynkiem wewnętrznym, lub

                              —

                              wszczynającej postępowanie na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE („decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego”).

                  4.

                  Komisja nie przesłała spółce, która wniosła do niej skargę, kopii swojej decyzji zgodnie z art. [24] ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589.

                  5.

                  Komisja nie podjęła działania również po tym, jak została do tego wezwana w dniu 22 czerwca 2021 r. na podstawie art. 265 TFUE.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-701/21: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2021 r. – Hoteles Olivencia/EUIPO – Corporacion H10 Hotels (HOTELES HO)

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/46

      Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2021 r. – Hoteles Olivencia/EUIPO – Corporacion H10 Hotels (HOTELES HO)
      (Sprawa T-701/21)
      (2022/C 24/60)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Hoteles Olivencia, SL (Almería, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci S. Mohamed Acosta)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Corporacion H10 Hotels, SL (Barcelona, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy HOTELES HO – zgłoszenie nr 18 202 245

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 sierpnia 2021 r. w sprawie R 782/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, dopuszczając do rejestracji spornego znaku i obciążając stronę wnoszącą sprzeciw wobec pierwotnego zgłoszenia do rejestracji;

                  —

                  posiłkowo, w wypadku oddalenia skargi, nakazanie każdej ze stron pokrycia własnych kosztów z uwagi na przedmiot sprawy i jej widoczną złożoność, jeśli spojrzeć na liczne zmiany stanowiska w decyzjach poszczególnych instancji i okoliczności, jakie należy mieć na uwadze w związku z postanowieniami art. 109 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Spór dotyczy zastosowania lub braku zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) i w rezultacie (lub w następstwie braku jego zastosowania) niestosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie wynikające z niezastosowania art. 109 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-721/21: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2021 r. – Sunrise Medical and Sunrise Medical Logistics / Komisja

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/47

      Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2021 r. – Sunrise Medical and Sunrise Medical Logistics / Komisja
      (Sprawa T-721/21)
      (2022/C 24/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sunrise Medical BV (Amsterdam, Niderlandy), Sunrise Medical Logistics BV (Amsterdam) (przedstawiciele: L. Ruessmann i J. Beck, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności w całości rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1367 z dnia 6 sierpnia 2021 r. od jego daty wejścia w życie;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1367 z dnia 6 sierpnia 2021 r. (1) strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia traktatów lub jakiegokolwiek przepisu prawa związanego z ich stosowaniem. Po pierwsze, skarżący twierdzą, że Komisja błędnie zastosowała prawo, nie uwzględniając Konwencji Narodów Zjednoczonych dotyczącej ochrony i wspierania praw i godności osób niepełnosprawnych. Po drugie, Komisja nie uwzględniła w ogóle lub w wystarczającym stopniu implementacji konwencji do prawa Unii Europejskiej w tym kontekście, a mianowicie, wynikającej z zastosowania jej w sprawie C-198/15 Invamed Group i in. (2), stosując zamiast tego błędne pojęcie niepełnosprawności. Zaskarżone rozporządzenie uwzględnia natomiast nieistotne kryteria pochodzące z aktów prawnych wydanych przed decyzją Rady z dnia 26 listopada 2009 r. (3) oraz Konwencją Narodów Zjednoczonych dotyczącą ochrony i wspierania praw i godności osób niepełnosprawnych.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w rozumieniu wyroku w sprawie C-463/98 Cabletron (4). Skarżące podnoszą, że przy ustalaniu, że produkt określony w zaskarżonym rozporządzeniu (w kolumnie 3 załącznika do zaskarżonego rozporządzenia) należy zaklasyfikować do pozycji CN 8703, a nie do pozycji CN 8713, uwzględniono i oparto się na nieistotnych okolicznościach. Ponadto, pomocniczo, Komisja błędnie zaklasyfikowała produkt, który zgodnie ze wskazówkami Trybunału w sprawie C-198/15 Invamed powinien zostać zaklasyfikowany do pozycji CN 8713.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, w szczególności przepisu proceduralnego mającego na celu zapewnienie, by akty były formułowane z należytą starannością, którego przestrzeganie może mieć wpływ na treść aktu.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/1367 z dnia 6 sierpnia 2021 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz.U. 2021 L 294, s. 1).

         (2)  Wyrok z dnia 26 maja 2016 r., Invamed Group Ltd I in. / Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs, C-198/15, EU:C:2016:362.

         (3)  Decyzja Rady z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych (2010/48/WE) (Dz.U. 2010 L 23, s. 35).

         (4)  Wyrok z dnia 10 maja 2001 r., Cabletron Systems Ltd / The Revenue Commissioners, C-463/98, EU:C:2001:256.


title: Sprawa T-730/21: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2021 r. – Łosowski/EUIPO – Skawiński (KOMBI)

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/48

      Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2021 r. – Łosowski/EUIPO – Skawiński (KOMBI)
      (Sprawa T-730/21)
      (2022/C 24/62)
      Język skargi: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Sławomir Łosowski (Gdańsk, Polska) (przedstawiciel: adwokat K. Czub)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Grzegorz Skawiński (Sopot, Polska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „KOMBI” – unijny znak towarowy nr 12 534 491

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 września 2021 r. w sprawie R 381/2017-5

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz Grzegorza Skawińskiego kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001.