title: Sprawa C-294/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 14 marca 2013 r. w sprawie T-587/08, Fresh Del Monte Produce, Inc. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 maja 2013 r. przez Komisję Europejską

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 14 marca 2013 r. w sprawie T-587/08, Fresh Del Monte Produce, Inc. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 maja 2013 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-294/13 P)
   2013/C 252/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, M. Kellerbauer, P.J.O. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Fresh Del Monte Produce, Inc., Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert GmbH & Co. KG

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie pkt 1 sentencji wyroku Sądu wydanego w dniu 14 marca 2013 r. w sprawie T-587/08 Fresh Del Monte Produce Inc. przeciwko Komisji,

               —

               ostateczne rozstrzygnięcie sprawy przez ustalenie kwoty grzywny, jaka ma zostać nałożona na Fresh Del Monte Produce Inc. na 9 800 000

               —

               obciążenie Fresh Del Monte Produce Inc. kosztami postępowania odwoławczego oraz częścią kosztów postępowania przed Sądem, którą Trybunał uważa za stosowną.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi, że Sąd naruszył art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (1), w związku z komunikatem Komisji dotyczącym nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach kartelowych (2) oraz zasadę skutecznego stosowania art. 101 i 102 TFEU, uznając, że do celów obniżenia kwoty grzywny należy uwzględnić informacje przedstawione Komisji w odpowiedzi na żądanie udzielenia informacji, gdyż dobrowolna współpraca ułatwiła prowadzenie dochodzenia przez Komisję.
   Tytułem ewentualnym Komisja podnosi, że Sąd naruszył art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 i uchybił obowiązkowi uzasadnienia, obniżając kwotę nałożonej na Del Monte grzywny za współpracę spółki Weichert w postępowaniu administracyjnym, mimo że Del Monte i Weichert nie wchodziły już w skład tego samego przedsiębiorstwa w momencie podjęcia przez Weichert domniemanej współpracy.

      (1)  Dz.U. L, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 45, s. 3.


title: Sprawa T-348/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Koninklijke Friesland Foods przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy o charakterze podatkowym wprowadzony w życie przez Niderlandy — Międzynarodowa działalność finansowa grup przedsiębiorstw — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem — Przepis przejściowy — Ochrona uzasadnionych oczekiwań — Zasada równego traktowania — Dopuszczalność — Legitymacja procesowa)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Koninklijke Friesland Foods przeciwko Komisji
   (Sprawa T-348/03) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy o charakterze podatkowym wprowadzony w życie przez Niderlandy - Międzynarodowa działalność finansowa grup przedsiębiorstw - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem - Przepis przejściowy - Ochrona uzasadnionych oczekiwań - Zasada równego traktowania - Dopuszczalność - Legitymacja procesowa)
   (2007/C 247/35)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Koninklijke Friesland Foods NV, dawniej Friesland Coberco Dairy Foods Holding NV (Meppel, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci E. Pijnacker Hordijk i W. Geursen)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. van Vliet, V. Di Bucci i S. Noë, działający w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji 2003/515/WE z dnia 17 lutego 2003 r. dotyczącej systemu pomocy wprowadzonego w życie w Niderlandach w odniesieniu do międzynarodowej działalności finansowej (Dz.U. L 180, str. 52) w zakresie, w jakim wyłącza on z zastosowania systemu przejściowego podmioty gospodarcze, które w dniu 11 lipca 2001 r. złożyły już do niderlandzkich organów podatkowych wniosek o zastosowanie względem nich spornego systemu pomocy, lecz który w tym dniu nie był jeszcze rozpatrzony.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji Komisji 2003/515/WE z dnia 17 lutego 2003 r. dotyczącej systemu pomocy wprowadzonej w życie przez Niderlandy w odniesieniu do międzynarodowej działalności finansowej w zakresie, w jakim wyłącza on z zastosowania systemu przejściowego podmioty gospodarcze, które w dniu 11 lipca 2001 r. złożyły już do niderlandzkich organów podatkowych wniosek o zastosowanie względem nich spornego systemu pomocy, lecz który w tym dniu nie był jeszcze rozpatrzony.

               2)

               Komisja pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004.


title: Sprawa T-220/11: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — TeamBank przeciwko OHIM — Fercredit Servizi Finanziari (f@ir Credit) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego f@ir/email Credit — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy FERCREDIT — Względna podstawa odmowy — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/22

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — TeamBank przeciwko OHIM — Fercredit Servizi Finanziari (f@ir Credit)
      (Sprawa T-220/11) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego f@ir/email Credit - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy FERCREDIT - Względna podstawa odmowy - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)
      (2012/C 331/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: TeamBank AG Nürnberg (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciele: T. Kiputh, H. Lindner i D. Terheggen, adwokaci)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: R. Manea i G. Schneider, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Fercredit Servizi Finanziari SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: G. Petrocchi, A. Masetti Zannini de Concina i R. Cartella, adwokaci)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lutego 2011 r. (sprawa R 719/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Fercredit Servizi Finanziari SpA a TeamBank AG Nürnberg.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  TeamBank AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 194 z 2.7.2011.


title: Sprawa T-368/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Alcimos Consulting/EBC (Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie — Decyzje wydawane przez Radę Prezesów EBC — Przekazanie awaryjnej pomocy finansowej bankom greckim — Pułap — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność — Uchybienie wymogom formalnym)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/46

         Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Alcimos Consulting/EBC
   (Sprawa T-368/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie - Decyzje wydawane przez Radę Prezesów EBC - Przekazanie awaryjnej pomocy finansowej bankom greckim - Pułap - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność - Uchybienie wymogom formalnym))
   (2016/C 335/61)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alcimos Consulting SMPC (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: F. Rodolaki, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: K. Laurinavičius i M. Szablewska, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata H.-G. Kamanna)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie na podstawie art. 263 TFUE zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Rady Prezesów EBC z dnia 28 czerwca 2015 r., którą zdecydowano utrzymać pułap awaryjnej pomocy finansowej dla banków greckich na poziomie przyjętym w dniu 26 czerwca 2015 r., oraz z dnia 6 lipca 2015 r., którą zdecydowano o tym samym utrzymaniu jak też o dostosowaniu obniżek stosowanych do gwarancji akceptowanych przez Bank Grecji z tego tytułu, a po drugie, żądanie oparte na art. 268 TFUE zmierzające do uzyskania odszkodowania za szkodę, którą skarżąca miała ponieść z powodu tych decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Alcimos Consulting SMPC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa C-464/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawie T-369/06, Holland Malt BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 25 listopada 2009 r. przez Holland Malt BV

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/38

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawie T-369/06, Holland Malt BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 25 listopada 2009 r. przez Holland Malt BV
   (Sprawa C-464/09 P)
   2010/C 24/67
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Holland Malt BV (przedstawiciele: O.W. Brouwer, A.C.E. Stoffer i P. Schepens, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie żąda, aby Trybunał:

               —

               uchylił pkt 168–180 wyroku Sądu Pierwszej Instancji;

               —

               przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji lub stwierdził nieważność decyzji Komisji oraz

               —

               obciążył Komisję kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie dotyczy wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2009 r. w sprawie T-369/06 Holland Malt BV przeciwko Komisji (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), oddalającego skargę Holland Malt BV na decyzję Komisji stwierdzającą, że subwencja przyznana warunkowo na rzecz wnoszącej odwołanie stanowi pomoc niezgodną ze wspólnym rynkiem. Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo i popełnił błąd proceduralny, oddalając skargę wniesioną przez Holland Malt. Wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty:

               A.

               Sąd Pierwszej Instancji w pkt 169–180 zaskarżonego wyroku naruszył prawo dokonując niewłaściwej wykładni art. 87 ust. 3 lit. c) WE (1); dokonał on także niewłaściwej wykładni wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa w sektorze rolnym i niewłaściwie te przepisy zastosował. W tym względzie zaskarżony wyrok jest ponadto niespójnie i nieprawidłowo uzasadniony; oraz

               B.

               Sąd Pierwszej Instancji popełnił proceduralny błąd w pkt 168 zaskarżonego wyroku, mylnie odczytując jeden z argumentów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie i dokonując jego niewłaściwej interpretacji, co miało negatywny wpływ na interes wnoszącej odwołanie.

      (1)  Dz.U. C 321 E, s. 76.


title: Sprawa T-322/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  21 marca 2006 r.  — Colgate-Palmolive przeciwko OHIM

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/18

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 marca 2006 r. — Colgate-Palmolive przeciwko OHIM
   (Sprawa T-322/04) (1)

   (2006/C 121/35)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Wyrok Trybunału z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie E-5/15 – Matja Kumba T M’bye i inni v Stiftelsen Fossumkollektivet (dyrektywa 2003/88/WE – czas pracy – ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – organizacja czasu pracy – czas odpoczynku – maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy – odstępstwo od minimalnego czasu odpoczynku – zgoda pracowników – krzywda)

text:
               5.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/3

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 16 grudnia 2015 r.
   w sprawie E-5/15
   Matja Kumba T M’bye i inni v Stiftelsen Fossumkollektivet
   (dyrektywa 2003/88/WE – czas pracy – ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – organizacja czasu pracy – czas odpoczynku – maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy – odstępstwo od minimalnego czasu odpoczynku – zgoda pracowników – krzywda)
   (2017/C 2/03)
   W sprawie E-5/15 Matja Kumba T M’bye i inni v Stiftelsen Fossumkollektivet – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez sąd apelacyjny Eidsivating (Eidsivating lagmannsrett) w sprawie wykładni art. 6 i art. 22 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia) oraz Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 16 grudnia 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Czas pracy wynoszący przeciętnie 84 godziny tygodniowo w ramach opieki świadczonej w domu jest zgodny z art. 6 dyrektywy 2003/88/WE, w okolicznościach objętych art. 22 ust. 1 lit. a), pod warunkiem że pracownik jednoznacznie, dobrowolnie i indywidualnie wyraził zgodę na wykonywanie takiej pracy i że przestrzegane są ogólne zasady ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracownika. Oznacza to, że w przypadku gdy państwo EOG skorzysta z możliwości przewidzianej w art. 22 ust. 1 dyrektywy, ustawodawstwo krajowe musi należycie uwzględnić dobrostan fizyczny i psychiczny pracowników. Taki czas pracy jest jednakże zgodny z art. 3 i 5 dyrektywy, jeśli warunki stosowania odstępstwa przewidzianego w art. 17 ust. 2 w związku z art. 17 ust. 3 lit. c) pkt (i) są spełnione.

               2.

               Przepis prawa krajowego, zgodnie z którym zgoda pracownika na pracę w wymiarze przekraczającym 60 godzin tygodniowo w ramach opieki świadczonej w domu nie może być wycofana, jest zgodny z art. 6 i 22 dyrektywy, pod warunkiem że przestrzegane są ogólne zasady ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników.

               3.

               Zawiadomienie o wypowiedzeniu i oferta ponownego zatrudnienia na nowych warunkach następujące po odmowie wykonywania pracy w wymiarze przekraczającym 48 godzin w okresie siedmiodniowym ze strony pracownika nie są uznawane za krzywdę w rozumieniu art. 22 ust. 1 lit. b) dyrektywy, jeśli rozwiązanie stosunku pracy jest oparte na powodach w pełni niezależnych od odmowy wykonywania takiej dodatkowej pracy ze strony pracownika.


title: Sprawa C-520/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 24 września 2008 r. w sprawie T-248/05 HUP Usługi Polska sp. z o.o. (dawniej HP Temporärpersonalgesellschaft mbH) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Manpower, Inc., wniesione w dniu 27 listopada 2008 r. przez HUP Usługi Polska sp. z o.o. (dawniej HP Temporärpersonalgesellschaft mbH)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/7

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 24 września 2008 r. w sprawie T-248/05 HUP Usługi Polska sp. z o.o. (dawniej HP Temporärpersonalgesellschaft mbH) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Manpower, Inc., wniesione w dniu 27 listopada 2008 r. przez HUP Usługi Polska sp. z o.o. (dawniej HP Temporärpersonalgesellschaft mbH)
   (Sprawa C-520/08 P)
   (2009/C 55/10)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: HUP Usługi Polska sp. z o.o. (dawniej HP Temporärpersonalgesellschaft mbH) (przedstawiciel: M. Ciresa, adwokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Manpower, Inc.
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona wnosząca odwołanie podnosi, że wyrok Sądu narusza art. 51 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1 lit. d) i art. 7 ust. 1 lit g) rozporządzenia Rady nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-322/06: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/7

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-322/06)
   (2006/C 237/12)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: N. Yerrell i W. Wils)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów
   Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (1), a przynajmniej nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 23 marca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 80 str. 35


title: Sprawa T-403/05 RENV: Postanowienie Sądu z dnia 10 stycznia 2013 r. — MyTravel przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów instytucji — Dokumenty dotyczące decyzji w dziedzinie koncentracji, której nieważność została stwierdzona przez Sąd — Odmowa udzielenia dostępu — Umorzenie postępowania)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/20

         Postanowienie Sądu z dnia 10 stycznia 2013 r. — MyTravel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-403/05 RENV) (1)

   (Dostęp do dokumentów instytucji - Dokumenty dotyczące decyzji w dziedzinie koncentracji, której nieważność została stwierdzona przez Sąd - Odmowa udzielenia dostępu - Umorzenie postępowania)
   2013/C 71/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MyTravel Group plc (Rochdale, Lancashire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo S. Cardell, B. Louveaux, P. Walter i P. Horan, solicitors, a następnie B. Louveaux, P. Walter i P. Horan, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. O’Reilly i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy, a następnie P. Costa de Oliveira)

      Interwenientci popierający stronę skarżącą: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: początkowo A. Falk, C. Meyer Seitz, C. Stege i U. Persson, pełnomocnicy, a następnie A. Falk i U. Persson, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: C. H. Vang i V. Pasternak Jørgensen, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i J. Langer, pełnomocnicy) oraz Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i B. Klein, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i A. Adam, pełnomocnicy) oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson i S. Ossowski, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 5 września 2005 r. [D(2005) 8461] i z dnia 12 października 2005 r. [D(2005) 9763] oddalającej wniosek strony skarżącej o udzielenie dostępu do pewnych dokumentów przygotowujących wydanie decyzji Komisji 2000/276/WE z dnia 22 września 1999 r. uznającej koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem oraz porozumieniem EOG (sprawa IV/M.1524 — Airtours/First Choice) (Dz.U. 2000, L 93, s. 1), jak również do dokumentów sporządzonych przez służby Komisji w następstwie stwierdzenia nieważności tej decyzji wyrokiem Sądu z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie T-342/99, Rec. s. II-2585).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               MyTravel Group plc pokrywa połowę własnych kosztów w sprawach T-403/05 i T-403/05 RENV, a także połowę kosztów poniesionych przez Komisję Europejską w sprawach T-403/05 i T-403/05 RENV.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa połowę własnych kosztów w sprawach T-403/05 i T-403/05 RENV, a także połowę kosztów poniesionych przez MyTravel Group plc w sprawach T-403/05 i T-403/05 RENV.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Królestwo Szwecji w sprawie C-506/08 P.

               5)

               Królestwo Szwecji pokrywa własne koszty w sprawie T-403/05 RENV.

               6)

               Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Republika Finlandii oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty w sprawach C-506/08 P i T-403/05 RENV.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006.


title: Sprawa T-453/14: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2014 r. –Pannonhalmi Főapátság przeciwko Parlamentowi

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/42

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2014 r. –Pannonhalmi Főapátság przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-453/14)
   2014/C 303/50
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Magyar Bencés Kongregáció Pannonhalmi Főapátság (Pannonhalma, Węgry) (przedstawiciel: D. Sobor, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji MS/sd[IPOL-COM-PETI D (2014) 14486] komisji ds. petycji Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r., którą zarządza się odrzucenie petycji przedstawionej w sprawie zamku Lónyay w Rusovcach (Słowacja),

               —

               nakazanie komisji ds. petycji Parlamentu Europejskiego rozpoznanie petycji i podjęcie prawem wymaganych kroków,

               —

               Obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że komisja ds. petycji naruszyła przepisy postępowania poprzez brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
   W tym zakresie skarżąca wskazuje, ze zgodnie z art. 201 ust. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego, petycje, które komisja uznaje za niedopuszczalne są odrzucane, z doręczeniem osobom, które zwróciły się z petycją, decyzji wraz z uzasadnieniem. Skarżący dodaje, że wbrew postanowieniom tego artykułu skarżąca nie wyraziła powodów, dla których stwierdziła, że treść petycji nie pozostaje w związku z zakresem działalności Unii. Skarżąca powołuje również wyrok Sądu wydany w sprawie T-308/07 Tegebauer/Parlament z dnia 14 września 2011 r.


title: Sprawa C-146/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof z dnia 10 lutego 2005 r. w sprawie Albert Collée jako uniwersalny następca prawny Collée KG przeciwko Finanzamt Limburg a.d. Lahn

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof z dnia 10 lutego 2005 r. w sprawie Albert Collée jako uniwersalny następca prawny Collée KG przeciwko Finanzamt Limburg a.d. Lahn
   (Sprawa C-146/05)
   (2005/C 143/36)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 1 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof (Niemcy) z dnia 10 lutego 2005 r. w sprawie Albert Collée jako uniwersalny następca prawny Collée KG przeciwko Finanzamt Limburg a.d. Lahn.
   Bundesfinanzhof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy organy podatkowe mogą odmówić zwolnienia z podatku wewnątrzwspólnotowej dostawy, która niewątpliwie miała miejsce, jedynie na tej podstawie, że podatnik nie dostarczył przewidzianych dowodów księgowych w terminie?

               2)

               Czy odpowiedź na powyższe pytanie zależy od tego, czy podatnik początkowo świadomie zataił, że miała miejsce wewnątrzwspólnotowa dostawa?


title: Sprawa T-274/12: Postanowienie Sądu z dnia 7 stycznia 2013 r. — Alfastar Benelux przeciwko Radzie (Skarga na bezczynność — Następcza bezprzedmiotowość skargi — Umorzenie postępowania — Skarga o odszkodowanie — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/13

         Postanowienie Sądu z dnia 7 stycznia 2013 r. — Alfastar Benelux przeciwko Radzie
   (Sprawa T-274/12) (1)

   (Skarga na bezczynność - Następcza bezprzedmiotowość skargi - Umorzenie postępowania - Skarga o odszkodowanie - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2013/C 55/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alfastar Benelux SA (Ixelles, Belgia) (przedstawiciele: N. Keramidas i N. Korogiannakis, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Vitsentzatos i E. Chatziioakeimidou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia, że Rada uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 266 TFUE, nie podejmując środków, które obejmuje wykonanie wyroku Sądu z dnia 20 października 2011 r. w sprawie T-57/09 Alfastar Benelux przeciwko Radzie, niepublikowanego w Zbiorze, a po drugie, żądanie odszkodowania na podstawie art. 340 TFUE.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie żądania stwierdzenia bezczynności zgłoszonego przez Alfastar Benelux SA zostaje umorzone

               2)

               Żądanie odszkodowania zgłoszone przez Alfastar Benelux zostaje odrzucone jako oczywiście pozbawione podstawy prawnej.

               3)

               Alfastar Benelux pokrywa 50 % swoich kosztów oraz 50 % kosztów poniesionych przez Radę Unii Europejskiej. Rada pokrywa 50 % swoich kosztów oraz 50 % kosztów poniesionych przez Alfastar Benelux.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa F-107/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. – Guinet przeciwko EBI (Służba Publiczna — Personel EBI — System emerytalny — Przeniesienie uprawnień emerytalnych — Rekompensata strat wynikających ze zwłoki w przeniesieniu uprawnień emerytalnych — Warunek faktycznego przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych w systemie innym niż system EBI — Zasada równego traktowania)

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/66

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. – Guinet przeciwko EBI
   (Sprawa F-107/12) (1)

   ((Służba Publiczna - Personel EBI - System emerytalny - Przeniesienie uprawnień emerytalnych - Rekompensata strat wynikających ze zwłoki w przeniesieniu uprawnień emerytalnych - Warunek faktycznego przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych w systemie innym niż system EBI - Zasada równego traktowania))
   2014/C 223/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Philippe Guinet (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: T. Gilliams, G. Nuvoli, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji odmownej EBI w sprawie wniosku skarżącego o obliczenie zrewaloryzowanych lat uprawniających do emerytury i żądanie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               P. Guinet pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez Europejski Bank Inwestycyjny.

               3)

               Europejski Bank Inwestycyjny pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012, s. 41.


title: Sprawa C-196/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Special Commissioners z dnia 29 kwietnia 2004 roku w sprawie Cadbury Schweppes plc i Cadbury Schweppes Overseas Ltd przeciwko Commissioners of Inland Revenue.

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Special Commissioners z dnia 29 kwietnia 2004 roku w sprawie Cadbury Schweppes plc i Cadbury Schweppes Overseas Ltd przeciwko Commissioners of Inland Revenue.
   (Sprawa C-196/04)
   (2004/C 168/05)
   Dnia 3 maja 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Special Commissioners wydanego dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie Cadbury Schweppes plc i Cadbury Schweppes Overseas Ltd przeciwko the Commissioners of Inland Revenue.
   Special Commissioners zwrócił się do Trybunału z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

      „Czy krajowe przepisy podatkowe, o których mowa w postępowaniu przed sądem krajowym, przewidujące w określonych warunkach obciążenie podatkowe spółki posiadającej siedzibę w tym Państwie Członkowskim z tytułu zysków spółki zależnej, posiadającej siedzibę w innym Państwie Członkowskim i podlegającej tam niższemu opodatkowaniu, są sprzeczne z art. 43, 49 i 56 WE?”


title: Sprawa C-313/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 27 maja 2016 r. przez Médis – Companhia portuguesa de seguros de saúde, SA od postanowienia wydanego przez Sąd Unii Europejskiej (szósta izba), wydanego w dniu 15 marca 2016 r. w sprawie T-774/15: Médis/EUIPO – Médis

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/10

         Odwołanie wniesione w dniu 27 maja 2016 r. przez Médis – Companhia portuguesa de seguros de saúde, SA od postanowienia wydanego przez Sąd Unii Europejskiej (szósta izba), wydanego w dniu 15 marca 2016 r. w sprawie T-774/15: Médis/EUIPO – Médis
   (Sprawa C-313/16 P)
   (2016/C 475/14)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Médis – Companhia portuguesa de seguros de saúde, SA (przedstawiciel: M. Martinho do Rosário, advogada)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 19 października 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa C-216/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 24 kwietnia 2017 r. – Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato – Antitrust, Coopservice Soc. coop. arl/Azienda Socio-Sanitaria Territoriale della Vallecamonica – Sebino (ASST) i in.

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 24 kwietnia 2017 r. – Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato – Antitrust, Coopservice Soc. coop. arl/Azienda Socio-Sanitaria Territoriale della Vallecamonica – Sebino (ASST) i in.
   (Sprawa C-216/17)
   (2017/C 277/33)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato – Antitrust, Coopservice Soc. coop. arl

      Druga strona postępowania: Azienda Socio-Sanitaria Territoriale della Vallecamonica – Sebino (ASST), Azienda Socio-Sanitaria Territoriale del Garda (ASST), Azienda Socio-Sanitaria Territoriale della Vallecamonica (ASST)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 5 i art. 32 dyrektywy 2004/18/UE (1) i art. 33 dyrektywy 2014/24/UE (2) należy interpretować w taki sposób, że zezwalają one na zawarcie umowy ramowej, w której:

                           —

                           instytucja zamawiająca działa na swoją rzecz i na rzecz innych wyraźnie określonych instytucji zamawiających, które jednak nie biorą bezpośredniego udziału w podpisaniu samej umowy ramowej;

                           —

                           nie jest określona ilość świadczeń, których wykonania będą mogły żądać instytucje zamawiające niebędące sygnatariuszami przy zawieraniu przez nie późniejszych umów przewidzianych przez samą umowę ramową?

               2)

               W wypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
               Czy art. 2 ust. 5 i art. 32 dyrektywy 2004/18/UE i art. 33 dyrektywy 2014/24/UE należy interpretować w taki sposób, że zezwalają one na zawarcie umowy ramowej, w której:

                           —

                           instytucja zamawiająca działa na swoją rzecz i na rzecz innych wyraźnie określonych instytucji zamawiających, które jednak nie biorą bezpośredniego udziału w podpisaniu samej umowy ramowej

                           —

                           ilość świadczeń, których wykonania będą mogły żądać instytucje zamawiające niebędące sygnatariuszami przy zawieraniu przez nie późniejszych umów przewidzianych przez samą umowę ramową, jest określona poprzez odwołanie do ich zwyczajnego zapotrzebowania?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2014/24/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65).


title: Sprawa C-296/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda świadczenia usług — Swobodny przepływ kapitału — Podatek dochodowy — Składki wpłacane na program emerytalny — Ulga podatkowa mająca zastosowanie wyłącznie do wpłat do instytucji lub funduszy mających siedzibę w tym samym państwie członkowskim — Spójność systemu podatkowego — Skuteczność kontroli podatkowych)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/7

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-296/12) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda świadczenia usług - Swobodny przepływ kapitału - Podatek dochodowy - Składki wpłacane na program emerytalny - Ulga podatkowa mająca zastosowanie wyłącznie do wpłat do instytucji lub funduszy mających siedzibę w tym samym państwie członkowskim - Spójność systemu podatkowego - Skuteczność kontroli podatkowych)
   2014/C 93/10
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Roels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.C. Halleux i M. Jacobs, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 56 TFUE i art. 63 TFUE — Wpłaty na program emerytalny — Ulga podatkowa — Kwoty zapłacone ostatecznie w Belgii.

      Sentencja

               1)

               Wprowadzając i utrzymując w mocy ulgę podatkową z tytułu składek wpłacanych na program emerytalny w zakresie, w jakim ulga ta ma zastosowanie jedynie do wpłat na rzecz instytucji i funduszy z siedzibą w Belgii, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 56 TFUE.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa F-21/09: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2009 r. — De Benedetti-Dagnoni przeciwko Radzie

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/47

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2009 r. — De Benedetti-Dagnoni przeciwko Radzie
   (Sprawa F-21/09)
   2009/C 113/99
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rosangela De Benedetti-Dagnoni (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2008 r. i w razie potrzeby decyzji o awansowaniu do tej grupy zaszeregowania urzędników na to mniej zasługujących.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2008 r. i w razie potrzeby decyzji o awansowaniu do tej grupy zaszeregowania urzędników na to mniej zasługujących;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-263/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 26 lutego 2013 r. w sprawach połączonych T-65/10, T-113/10 i T-138/10, Hiszpania przeciwko Komisji, wniesione w dniu 14 maja 2013 r. przez Królestwo Hiszpanii

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/28

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 26 lutego 2013 r. w sprawach połączonych T-65/10, T-113/10 i T-138/10, Hiszpania przeciwko Komisji, wniesione w dniu 14 maja 2013 r. przez Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-263/13 P)
   2013/C 207/45
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie dopuszczalności odwołania i uchylenie wyroku Sądu z dnia 26 lutego 2013 r. w sprawach połączonych T-65/10, T-113/10 i T-138/10 Hiszpania przeciwko Komisji;

               —

               stwierdzenie odpowiednio nieważności decyzji Komisji: C(2009) 9270 z dnia 30 listopada 2009 r.; C(2009) 10678 z dnia 23 grudnia 2009 r. i C(2010) 337 z dnia 28 stycznia 2010 r. zmniejszających pomoc z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFOGR) dla programu operacyjnego Andaluzja w ramach celu 1 (1994-1999) na mocy decyzji C(94) 3456 z dnia 9 grudnia 1994 r., dla programu operacyjnego Kraj Basków w ramach celu 2 (1997–1999) na mocy decyzji Komisji C(98) 121 z dnia 5 lutego 1998 r. oraz dla programu operacyjnego autonomiczna wspólnota Walencji w ramach celu 1 (1994–1999) na mocy decyzji C(1994) 3043/6 z dnia 25 listopada 1994 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               —

                     Naruszenie prawa dotyczące uznania art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88

                   (1)

                     za podstawę prawną stosowania korekt finansowych opartych na ekstrapolacji.
                   Przepis ten nie jest podstawą prawną stosowania korekt finansowych opartych na ekstrapolacji w przypadku nieprawidłowości systemowych zważywszy, że nie wchodzi to w zakres uprawnień Komisji.

               —

                     Naruszenie prawa dotyczące kontroli wiarygodności, spójności, istotności i rzetelności ekstrapolacji zastosowanej przez Komisję.
                   Kontrola Sądu w odniesieniu do reprezentatywności próby użytej w celu zastosowania korekty finansowej opartej na ekstrapolacji nie została dokonana zgodnie z orzecznictwem wynikającym z wyroku w sprawie Tetra Laval (2).

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań pomiędzy, z jednej strony, różnymi funduszami strukturalnymi, i, z drugiej strony, między tymi funduszami a operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1).

      (2)  Wyrok z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie C-12/03 P Komisja przeciwko Tetra Laval, Zb.Orz. s. I-987, pkt 39.


title: Sprawa T-23/14: Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2014 r. – Bos i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności – Reforma regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej – Znaczące zmniejszenie liczby dni urlopu wypoczynkowego przysługującego urzędnikom i pracownikom pełniącym służbę w państwie trzecim – Brak bezpośredniego oddziaływania – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/39

      Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2014 r. – Bos i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie
      (Sprawa T-23/14) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Reforma regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej - Znaczące zmniejszenie liczby dni urlopu wypoczynkowego przysługującego urzędnikom i pracownikom pełniącym służbę w państwie trzecim - Brak bezpośredniego oddziaływania - Oczywista niedopuszczalność)
      (2015/C 016/62)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Mark Bos (Ankara, Turcja) Estelle Kadouch (Jerozolima, Izrael); Siegfried Krahl (Lago Sul, Brazylia); Eric Lunel (Dakar, Senegal) (przedstawiciel: adwokat F. Krenc)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio i E. Taneva, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i A. Bisch, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga, złożona na podstawie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników (Dz.U. L 287, s. 15) w zakresie, w jakim zmienia ono załącznik X do rozporządzenia Rady nr 31 (EWG), 11 (EWWiS) z dnia 18 grudnia 1961 r. ustanawiającego regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. 1962, 45, s. 1385)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Mark Bos, Estelle Kadouch, Siegfried Krahl i Eric Lunel pokryją swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

         (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa C-8/07: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 13 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/24

         Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 13 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-8/07) (1)

   (2008/C 92/47)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa C-216/10P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 25 listopada 2010 r. — Lufthansa AirPlus Servicekarten GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Applus Servicios Tecnológicos SL (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 5, 73, 74 i 79 — Graficzny znak towarowy A+ — Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego AirPlus International — Oddalenie sprzeciwu)

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/4

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 25 listopada 2010 r. — Lufthansa AirPlus Servicekarten GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Applus Servicios Tecnológicos SL
   (Sprawa C-216/10P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 5, 73, 74 i 79 - Graficzny znak towarowy A+ - Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego AirPlus International - Oddalenie sprzeciwu)
   2011/C 89/06
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Lufthansa AirPlus Servicekarten GmbH (przedstawiciel: R. Kunze, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik), Applus Servicios Tecnológicos SL

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 3 marca 2010 r. w sprawie T-321/07 Lufthansa AirPlus Servicekarten przeciwko OHIM i Applus Servicios Tecnológicos, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „AirPlus International” dla towarów i usług należących do klas 9, 35, 36 i 42 na decyzję R 310/2006-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 7 czerwca 2007 r. oddalającą odwołanie do decyzji Wydziału Sprzeciwów oddalającej sprzeciw wnoszącej odwołanie wobec rejestracji graficznego znaku towarowego „A+” dla towarów i usług należących do klas 9, 35, 36, 37, 40, 41 i 42

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Lufthansa AirPlus Servicekarten GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa T-594/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 6 października 2010 r. w sprawie F-2/10 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 grudnia 2010 r. przez Luigiego Marcuccia

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/33

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 6 października 2010 r. w sprawie F-2/10 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 grudnia 2010 r. przez Luigiego Marcuccia
   (Sprawa T-594/10 P)
   2011/C 55/59
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               W każdym przypadku: stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonego postanowienia.

               —

               Stwierdzenie, że skarga w pierwszej instancji, w której przedmiocie wydano zaskarżone postanowienie, była dopuszczalna.

               —

               Tytułem żądania głównego: uwzględnienie w całości żądań zawartych w skardze w pierwszej instancji.

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie we wszystkich instancjach w niniejszej sprawie.

               —

               Tytułem żądania ewentualnego: przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej w zmienionym składzie do ponownego rozpoznania sprawy co do istoty.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem odwołania jest postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 6 października 2010 r. Powyższym postanowieniem skarga na decyzję odmowną pozwanej w sprawie wniosku wnoszącego dowołanie o zwrot w wysokości 100 % kosztów leczenia choroby, na którą cierpi, została częściowo odrzucona jako niedopuszczalna, a częściowo oddalona jako bezzasadna.
   Na poparcie swojego odwołania wnoszący odwołanie podnosi niezgodność z prawem orzeczenia w zakresie przedmiotu skargi oraz w zakresie dopuszczalności skargi.
   Wnoszący odwołanie podnosi również, że wykładni art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz art. 94 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej dokonano w sposób błędny i nieracjonalny, że postanowienie jest całkowicie pozbawione uzasadnienia oraz że nie orzeczono w nim w przedmiocie jednego z żądań.


title: Sprawa C-76/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 19 lutego 2015 r. – Paul Vervloet i in., Organisme voor de financiering van pensioenen Ogeo Fund, Gemeente Schaarbeek, Frédéric Ensch Famenne/Ministerraad, interwenient: Arcofin CVBA i in.

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 19 lutego 2015 r. – Paul Vervloet i in., Organisme voor de financiering van pensioenen Ogeo Fund, Gemeente Schaarbeek, Frédéric Ensch Famenne/Ministerraad, interwenient: Arcofin CVBA i in.
   (Sprawa C-76/15)
   (2015/C 171/17)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Grondwettelijk Hof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Paul Vervloet, Marc De Witt, Edgard Timperman, Godelieve Van Braekel, Patrick Beckx, Marc De Schryver, Guy Deneire, Steve Van Hoof, Organisme voor de financiering van pensioenen Ogeo Fund, Gemeente Schaarbeek, Frédéric Ensch Famenne

      Strona pozwana: Ministerraad

      Interwenienci: Arcofin CVBA, Arcopar CVBA, Arcoplus CVBA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 i 3 dyrektywy 94/19/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów, w danym wypadku w związku z art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2) oraz ogólną zasadą równości należy interpretować w ten sposób, że

                           a)

                           nakładają one na państwa członkowskie zobowiązanie do objęcia gwarancją w taki sam sposób udziałów w spółdzielniach prowadzących działalność w sektorze finansowym zrejestrowanych, co depozytów?

                           b)

                           stoją na przeszkodzie temu, że państwo członkowskie zleca jednostce odpowiedzialnej częściowo za gwarancje depozytów, o których mowa w tej dyrektywie, również objęcie gwarancją do wysokości kwoty 1 00  000 EUR wartości udziałów osób fizycznych będących udziałowcami spółdzielni prowadzących działalność w sektorze finansowym zrejestrowanych?

               2)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej z dnia 3 lipca 2014 r. (3) w sprawie pomocy państwa SA.33927 (12/C) (ex 11/NN) wdrożonej przez Belgię – Program gwarancji chroniący udziały indywidualnych członków spółdzielni finansowych jest zgodna z art. 107 i art. 296 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w takim zakresie, w jakim w ten sposób program gwarancji będący przedmiotem tej decyzji jest zakwalifikowany jako nowa pomoc państwa?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy art. art. 107 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że program gwarancji państwa przyznany względem osób fizycznych będących udziałowcami spółdzielni prowadzących działalność w sektorze finansowym zrejestrowanych w rozumieniu art. 36/24, § 1 ust. 1 pkt 3o ustawy z dnia 22 lutego 1998 r. w sprawie statusu założycielskiego belgijskiego banku narodowego stanowi nową pomoc państwa, która podlega obowiązkowi zgłoszenia Komisji Europejskiej?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy ta sama decyzja Komisji Europejskiej jest zgodna z art. 108 ust. 3 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jeżeli zastosuje się taką wykładnię tego przepisu, że przyjmuje się w nim założenie, iż przedmiotowa pomoc państwa została wdrożona przed dniem 3 marca 2011 r. albo przed dniem 1 kwietnia 2011 r. względnie w jednej z tych dat albo – odwrotnie – jeżeli zastosuje się taką wykładnię przepisu, że przyjmuje się w nim założenie, iż rzeczona pomoc państwa została wdrożona w późniejszej dacie?

               5)

               Czy art. 108 ust. 3 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na państwo członkowskie zakaz przyjęcia środka, takiego jak zawarty w art. 36/24 § 1 ust. 1 pkt 3o ustawy z dnia 22 lutego 1998 r. w sprawie statusu założycielskiego belgijskiego banku narodowego, jeśli środek ten wdraża pomoc państwa albo stanowi pomoc państwa, która już została wdrożona i gdy ta pomoc państwa nie została jeszcze zgłoszona Komisji Europejskiej?

               6)

               Czy art. 108 ust. 3 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na państwo członkowskie zakaz – bez uprzedniego zgłoszenia do Komisji Europejskiej – przyjęcia środka, takiego jak zawarty w art. 36/24 § 1 ust. 1 pkt 3o ustawy z dnia 22 lutego 1998 r. w sprawie statusu założycielskiego belgijskiego banku narodowego, w przypadku gdy ten środek stanowi pomoc państwa, która nie została jeszcze wdrożona?

      (1)  Dz.U. L 135, s. 5.

      (2)  Dz.U. 2000 C 364, s.1.

      (3)  Decyzja Komisji z dnia 3 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33927 (12/C) (ex 11/NN) wdrożonej przez Belgię – Program gwarancji chroniący udziały indywidualnych członków spółdzielni finansowych [notyfikowana jako dokument nr C(2014) 1021] (Dz.U. L 284, s. 53).


title: Sprawa C-52/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 4 lutego 2014 r. – Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG przeciwko Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 4 lutego 2014 r. – Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG przeciwko Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung
   (Sprawa C-52/12)
   2014/C 142/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w odniesieniu do przerwania biegu przedawnienia organem właściwym w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 (1) jest organ, który jest właściwy w zakresie czynności w ramach śledztwa lub ścigania nieprawidłowości, niezależnie od tego, czy ten organ przyznał środki finansowe? Czy czynność w ramach śledztwa lub ścigania nieprawidłowości musi mieć na celu przyjęcie środka administracyjnego lub nałożenie kary administracyjnej?

               2)

               Czy „daną osobą” w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 może być również pracownik przedsiębiorstwa, który został przesłuchany w charakterze świadka?

               3)

               Czy „każda czynność w ramach śledztwa lub ścigania nieprawidłowości, o której zawiadomiono daną osobę” (art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95) musi dotyczyć konkretnych błędów w ewidencji produkcji cukru (zespoły okoliczności faktycznych) popełnionych przez producenta cukru, które normalnie można przyjąć lub stwierdzić dopiero w wyniku prawidłowo przeprowadzonej kontroli w ramach organizacji rynku? Czy zamykający kontrolę względnie podsumowujący wyniki kontroli raport końcowy, w którym nie stawia się już kolejnych pytań co do określonych zespołów okoliczności faktycznych, może być „czynnością w ramach śledztwa”, o której zawiadomiono daną osobę?

               4)

               Czy przesłanka „powtarzających się nieprawidłowości” w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 wymaga, by ocenione jako nieprawidłowości działania lub zaniechania były w ścisłym związku czasowym, aby można je było uznać jeszcze za „powtórzenie”? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: Czy ten ścisły związek czasowy ustaje między innymi przez to, że nieprawidłowość w ewidencji ilości cukru wystąpi tylko raz w jednej kampanii cukrowniczej, a następnie powtórzy się dopiero w następnej lub późniejszej kampanii cukrowniczej?

               5)

               Czy przesłanka powtarzalności w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 może ustać przez to, że właściwy organ – mając świadomość złożoności stanu faktycznego – nie skontrolował przedsiębiorstwa względnie nie kontrolował go regularnie lub starannie?

               6)

               Kiedy rozpoczyna bieg podwójny termin przedawnienia wynoszący osiem lat zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 w przypadku ciągłych lub powtarzających się nieprawidłowości? Czy ten termin przedawnienia rozpoczyna bieg wraz z zakończeniem działania, które należy uznać za nieprawidłowość (art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia), czy wraz z zakończeniem ostatniego powtarzającego się działania (art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia)?

               7)

               Czy podwójny termin przedawnienia wynoszący osiem lat zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 może zostać przerwany przez czynności właściwego organu w ramach śledztwa lub ścigania nieprawidłowości?

               8)

               Czy przy różnych zespołach okoliczności faktycznych, które mają wpływ na wymiar dotacji, terminy przedawnienia podlegające obliczeniu na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 należy ustalić osobno dla każdego zespołu okoliczności faktycznych (nieprawidłowości)?

               9)

               Czy bieg podwójnego terminu przedawnienia w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 zależy od wiedzy organu o popełnieniu nieprawidłowości?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1)


title: Sprawa C-493/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 63 TFUE i art. 40 porozumienia EOG — Swobodny przepływ kapitału — Krajowe i zagraniczne fundusze emerytalne — Podatek dochodowy od osób prawnych — Dywidendy — Zwolnienie — Odmienne traktowanie)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-493/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 63 TFUE i art. 40 porozumienia EOG - Swobodny przepływ kapitału - Krajowe i zagraniczne fundusze emerytalne - Podatek dochodowy od osób prawnych - Dywidendy - Zwolnienie - Odmienne traktowanie)
   2011/C 347/04
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i M. Afonso, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i H. Ferreira, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 63 TFUE i art. 40 EOG — Ograniczenia przepływu kapitału — Zagraniczne i krajowe fundusze emerytalne — Dywidendy — Opodatkowanie — Odmienne traktowanie

      Sentencja

               1)

               Zastrzegając korzystanie ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych jedynie na rzecz funduszy emerytalnych mających siedzibę na terytorium portugalskim, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 63 TFUE i art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa C-421/06: Postanowienie Trybunału z dnia 8 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Fratelli Martini & C. SpA, Cargill Srl przeciwko Ministero delle Politiche Agricole e Forestali, Ministero della Salute, Ministero delle Attività Produttive (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu — Wyrok Trybunału stwierdzający nieważność przepisu wspólnotowego — Obowiązki instytucji — Zdrowie zwierząt — Mieszanki paszowe — Oznaczenie na etykiecie procentowej zawartości materiałów paszowych z odchyleniem ± 15 % ilości zadeklarowanej — Zakaz wprowadzania w błąd konsumentów)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/13

         Postanowienie Trybunału z dnia 8 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Fratelli Martini & C. SpA, Cargill Srl przeciwko Ministero delle Politiche Agricole e Forestali, Ministero della Salute, Ministero delle Attività Produttive
   (Sprawa C-421/06) (1)

   (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu - Wyrok Trybunału stwierdzający nieważność przepisu wspólnotowego - Obowiązki instytucji - Zdrowie zwierząt - Mieszanki paszowe - Oznaczenie na etykiecie procentowej zawartości materiałów paszowych z odchyleniem ± 15 % ilości zadeklarowanej - Zakaz wprowadzania w błąd konsumentów)
   (2008/C 64/19)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato — Włochy.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fratelli Martini & C. SpA, Cargill Srl

      Strona pozwana: Ministero delle Politiche Agricole e Forestali, Ministero della Salute, Ministero delle Attività Produttive
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Skutki wyroku Trybunału w sprawach połączonych C-453/03, C-11/04, C-12/04 i C-194/04 (ABNA i in..) stwierdzającego nieważność w części dyrektywy 2002/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 79/373/EWG w sprawie obrotu mieszankami paszowymi i uchylającej dyrektywę Komisji 91/357/EWG (Dz.U. L 63, str. 23) — Obowiązek przyjęcia przez instytucje nowego aktu
   Sentencja

               1)

               Artykuł 1 pkt 4 dyrektywy 2002/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 79/373/EWG w sprawie obrotu mieszankami paszowymi i uchylającej dyrektywę Komisji 91/357/EWG, który przewiduje obowiązek podawania na etykiecie mieszanek paszowych zawartość procentową w masie materiałów paszowych wchodzących w ich skład z odchyleniem ± 15 % ilości zadeklarowanej, należy interpretować w ten sposób, że nie jest on sprzeczny z art. 8 i 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, które dotyczą w szczególności zapobiegania wprowadzaniu konsumentów w błąd poprzez etykietowanie i prezentację pasz.

               2)

               Ponieważ art. 1 pkt 1 lit. b) dyrektywy 2002/2 przewidywał obowiązek autonomiczny niezwiązany z obowiązkami przewidzianymi w innych przepisach tej dyrektywy, stwierdzenie nieważności tego przepisu wyrokiem Trybunału z dnia 6 grudnia 2005 r. w sprawach połączonych C-453/03, C-11/04, C-12/04 i C-194/04 ABNA i in. nie stworzyło sytuacji pustki prawnej lub niespójności wymagającej od instytucji wspólnotowych przyjęcia zmian treści dyrektywy 2002/2.
               W każdym razie nieważność przepisu wspólnotowego wynika bezpośrednio z wyroku Trybunału, który ją stwierdził, i zarówno do władz, jak i sądów krajowych państw członkowskich należy wyciągnięcie z tego konsekwencji w ich krajowym porządku prawnym.

      (1)  Dz.U. C 326 z 31.12.2006 r.


title: Sprawa T-113/15: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2015 r. – RFA International/Komisja Europejska

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/33

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2015 r. – RFA International/Komisja Europejska
   (Sprawa T-113/15)
   (2015/C 155/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: RFA International, LP (Calgary, Kanada) (przedstawiciele: adwokaci B. Evtimov i M. Krestiyanova)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności, w całości lub w części, decyzji wykonawczych Komisji C(2014) 9805 final, C(2014) 9806 final, C(2014) 9807 final, C(2014) 9808 final, C(2014) 9811 final, C(2014) 9812 final i C(2014) 9816 final z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wniosków o zwrot cła antydumpingowego uiszczonego od przywozu żelazokrzemu pochodzącego z Rosji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Komisja popełniła błąd co do prawa poprzez naruszenie lub błędną interpretację art. 2 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1) lub oczywisty błąd w ocenie uznając, że do celów stosowania art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, w tym do celów kontroli sądowej, jeden podmiot gospodarczy nie liczy się. Skarżąca kwestionuje również wypływający z tego wniosek, zgodnie z którym gwarantowane jest całkowite odliczenie od konstruowanej ceny eksportowej całości deklarowanych kosztów sprzedaży i zysku, w tym kosztów związanych z wywozem i rozsądnym zyskiem niezależnego importera.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 11 ust. 10 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (2) i oczywistego błędu w ocenie polegającego na odliczeniu przez Komisję ceł antydumpingowych od konstruowanej ceny eksportowej. Zdaniem skarżącej, nawet gdyby przyjąć metodologię Komisji, należałoby uznać, że Komisja powinna była stwierdzić, że przesłanki art. 11 ust. 10 były spełnione przynajmniej w odniesieniu do części wnioskowanych kwot. Zarzut drugi obejmuje również twierdzenie naruszenia art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego z tego względu, że metodologia Komisji stosowana do ustalenia, czy ceny odsprzedaży odzwierciedlają prawidłowo cła, była różna od metodologii stosowanej w ostatnim dochodzeniu prowadzącym do nałożenia ceł.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 11 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (3) i art. 18.3.1 porozumienia antydumpingowego WTO, którego Komisja miała dopuścić się, kiedy zastosowała, do celów ustalenia konstruowanej wartości normalnej, nową metodologię i nie mogła jej uzasadnić jakąkolwiek istotną zmianą okoliczności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343 z 22.12.2009).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343 z 22.12.2009).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343 z 22.12.2009).


title: Sprawa T-159/10: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2010 r. — Air France przeciwko OHIM (obraz równoległoboku)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/45

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2010 r. — Air France przeciwko OHIM (obraz równoległoboku)
      (Sprawa T-159/10)
      (2010/C 161/71)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Air France (Roissy Charles de Gaulle, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 27 stycznia 2010 r. przez Drugą Izbę Odwoławczą w sprawie 1018/2009-2 w zakresie, w jakim oddala wniosek o rejestrację znaku nr 007576218 w odniesieniu do towarów i usług będących przedmiotem niniejszej skargi;

                  —

                  przyjęcie wniosku o zarejestrowanie wspólnotowego graficznego znaku towarowego nr 007576218 w odniesieniu do wszystkich opisywanych przez niego towarów i usług;

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą przed OHIM oraz w ramach niniejszej skargi na podstawie art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Oznaczenie graficzne, przedstawiające kształt równoległoboku, dla towarów i usług należących do klas: 9, 14, 16, 18, 21, 24, 25, 28, 35, 36, 37, 38, 39, 41, 42, 43, 44 i 45 (zgłoszenie nr 7 576 218)

         Decyzja eksperta: Odrzucenie wniosku o rejestrację

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ze względu na to, że znak towarowy zgłoszony do rejestracji przedstawia minimalny stopień charakteru odróżniającego wymaganego do rejestracji.


title: Sprawa C-164/09: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/28

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-164/09)
   2009/C 180/48
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: C. Zadra i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że jako że region Veneto ustanowił i stosuje przepisy dotyczące zgody na odstąpienia od systemu ochrony dzikiego ptactwa, naruszające warunki określone w art. 9 dyrektywy 79/409/EWG (1), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniem, które na niej ciążą na mocy art. 9 dyrektywy 79/409.

               —

               obciążenie Republice Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja jest zdania, ze przepisy ustanowione przez region Veneto nie są zgodne z przepisami art. 9 dyrektywy 79/409.
   Ustawa nr 13 z 2005 r., obowiązująca w momencie upływu terminu określonego w uzasadnionej opinii, nie odpowiada wymogom art. 9 dyrektywy w zakresie w jakim:

               —

               określa ona w sposób ogólny i abstrakcyjny, nie określając żadnych ram czasowych gatunki i ilości zwierząt będące przedmiotem odstąpienia;

               —

               przewiduje w sposób nie wprowadzający żadnego rozróżnienia, odstąpienie dotyczące konkretnych gatunków ptactwa, odwołując się w sposób ogólny to wszystkich przypadków wymienionych w art. 9 lit. a) i c) oraz bez wskazania właściwego w tym zakresie uzasadnienia;

               —

               nie określa żadnych sposobów kontroli dostępności innych zadawalających rozwiązań, ani też nie stanowi, że indywidualne odstąpienia winny bezwzględnie określać warunki ryzyka oraz okoliczności czasu i miejsca, w przypadku których takie odstępstwa mogą być przyznane;

               —

               pozwala na wyłączenie małych ilości ptactwa bez odpowiedniej podstawy naukowej.

         Komisja twierdzi, że przepisy wydane po upływie terminu określonego w uzasadnionej opinii nie tylko nie usuwają uchybień stwierdzonych, ale również je powielają. Zarzut ten dotyczy w szczególności dekretu prezydenta rady regionu nr 140 z dnia 20 czerwca 2006 r., dekretu prezydenta rady regionu nr 230 z dnia 18 października 2006 r., ustawy regionalnej nr 24 z dnia 16 sierpnia 2007 r., dekretu prezydenta rady regionu nr 167 z dnia 4 września 2007 r. a także ustawy regionalnej nr 13 z dnia 14 sierpnia 2008 r.

      (1)  Dyrektywa Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, s. 1)


title: Sprawa T-217/07: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2007 r. — Las Palmeras przeciwko Radzie i Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/34

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2007 r. — Las Palmeras przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-217/07)
   (2007/C 211/67)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Las Palmeras (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Ortiz Blanco)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               wydanie wyroku uwzględniającego niniejszą skargę o odszkodowanie, wniesioną na podstawie art. 288 WE, i zasądzającego skarżącej odszkodowanie od Rady i Komisji jako dłużników solidarnych w wysokości ogółem 288 238 EUR;

               —

               obciążenie pozwanych instytucji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca w niniejszym postępowaniu — przedsiębiorstwo hiszpańskie zajmujące się odziarnianiem surowej bawełny — żąda naprawienia szkody, którą poniosła rzekomo wskutek zastosowania rozdziału 10a tytułu IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 (1) wprowadzonego przez art. 1 pkt 20 rozporządzenia (WE) nr 864/2004 (2). W rozdziale 10a tytułu IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 zawarte są wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanowione określone systemy wsparcia dla rolników.
   W tym względzie zwraca się uwagę na to, że nieważność spornych przepisów została stwierdzona w wyroku Trybunału z dnia 7 września 2006 r. w sprawie C-310/04 Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji z powodu naruszenia zasady proporcjonalności. Wyrokiem tym jednak skutki stwierdzenia nieważności zostały zawieszone do czasu przyjęcia nowego rozporządzenia, wobec czego wspomniane przepisy nadal obowiązywały w roku gospodarczym 2006/2007.
   Na podstawie ekspertyz zamówionych w firmie doradztwa gospodarczego w skardze przedstawione są szkody, które miał ponieść ten sektor gospodarki, ponieważ w wyniku zastosowania przepisów, których nieważność stwierdzono, w odnośnym roku gospodarczym nastąpił silny regres ilości wyprodukowanej surowej bawełny, a w konsekwencji ilości bawełny odziarnionej przez przemysł. System wsparcia przewidziany w spornej regulacji oznacza w rzeczywistości, że znaczna część płatności (około 65 %) zostaje całkowicie oderwana od uprawy bawełny, wobec czego rolnik nadal ją otrzymuje, nawet jeżeli używa swoich gruntów do uprawy innych roślin. W ten sposób szacowana rentowność przy wykorzystaniu hektara powierzchni na uprawę bawełny staje się mniejsza niż szacowana rentowność przy wykorzystaniu do innych upraw. Sytuacja ta doprowadziła też do spadku przychodów uzyskanych przez przemysł odziarniania bawełny.
   Skarżąca podnosi, że w niniejszym przypadku występują przesłanki wymagane zgodnie z orzecznictwem do powstania odpowiedzialności pozaumowanej Wspólnoty.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 864/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz dostosowujące je w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Litwy, Łotwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej (Dz.U. L 161, str. 48).


title: Sprawa T-329/11: Postanowienie Sądu z dnia 4 lipca 2012 r. — TME przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe dotyczące renowacji oczyszczalni ścieków w Bukareszcie współfinansowane z wykorzystaniem funduszy strukturalnych ISPA — Rzekomo nieprawidłowa decyzja rumuńskich organów o odrzuceniu oferty złożonej przez skarżącą — Odmowa wszczęcia przez Komisję procedury korekt finansowych w stosunku do Rumunii — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/8

         Postanowienie Sądu z dnia 4 lipca 2012 r. — TME przeciwko Komisji
   (Sprawa T-329/11) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe dotyczące renowacji oczyszczalni ścieków w Bukareszcie współfinansowane z wykorzystaniem funduszy strukturalnych ISPA - Rzekomo nieprawidłowa decyzja rumuńskich organów o odrzuceniu oferty złożonej przez skarżącą - Odmowa wszczęcia przez Komisję procedury korekt finansowych w stosunku do Rumunii - Oczywista niedopuszczalność)
   2012/C 273/13
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: TME SpA — Termomeccanica Ecologia (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Malinconico, S. Fidanzia i A. Gigliola)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (A. Aresu i P. van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji Europejskiej z dnia 20 kwietnia 2011 r. mającego za przedmiot skargę spółki TME SpA odnoszącą się do naruszeń prawa Unii Europejskiej przez Rumunię w ramach projektu „Bucharest Wastewater Treatment Plant Rehabilitation: Stage I ISPA 2004/R0/16/P/PE/003 03” dotyczącego renowacji oczyszczalni ścieków w Bukareszcie [D (2011)REGIO.B3/MAD], a po drugie żądanie odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna

               2)

               TME SpA — Termomeccanica Ecologia pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa F-8/10: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2010 r. — Gheysens przeciwko Radzie

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/69

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2010 r. — Gheysens przeciwko Radzie
   (Sprawa F-8/10)
   2010/C 100/102
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Johan Gheysens (Mechelen, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady o nieprzedłużeniu umowy ze skarżącym i w rezultacie o zakończeniu jego stosunku pracy z Radą.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzedłużeniu po dniu 30 września 2009 r. umowy ze skarżącym i o odmowie podjęcia wszelkich działań mających na celu unormowanie sytuacji administracyjnej skarżącego, który od 16 lat wykonuje stałą pracę na rzecz instytucji;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-347/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 21 czerwca 2016 r. – Byłgarska energijna borsa AD (BEB)/Komisija za energijno i wodno regulirane (KEWR)

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 21 czerwca 2016 r. – Byłgarska energijna borsa AD (BEB)/Komisija za energijno i wodno regulirane (KEWR)
   (Sprawa C-347/16)
   (2016/C 326/26)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofija-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Byłgarska energijna borsa AD (BEB)

      Strona przeciwna: Komisija za energijno i wodno regulirane (KEWR)

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 9 ust. 1 lit. b) pkt (i) i (ii) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE dopuszcza, aby jeden i ten sam podmiot był jednoosobowym właścicielem kapitału zakładowego niezależnego operatora przesyłu oraz spółki, której podstawową działalność stanowią wytwarzanie i przesył energii elektrycznej?

               2.

               Czy art. 9 ust. 1 lit. b) pkt (i) i (ii) dyrektywy 2009/72/WE dopuszcza, aby jeden i ten sam podmiot sprawował bezpośrednio lub pośrednio kontrolę nad niezależnym operatorem przesyłu oraz nad przedsiębiorstwem wytwarzającym i dostarczającym energię elektryczną?

               3.

               Czy art. 9 ust. 1 lit. c) i d) dyrektywy 2009/72/WE dopuszcza, aby jeden i ten sam podmiot powoływał: członków rady nadzorczej niezależnego operatora przesyłu (która to rada nadzorcza ze swej strony wybiera członków zarządu niezależnego operatora przesyłu), a także powoływał członków rady dyrektorów przedsiębiorstwa wytwarzającego i dostarczającego energię elektryczną?

               4.

               Czy dyrektywa 2009/72/WE, rozporządzenie [Parlamentu Europejskiego i Rady] (WE) nr 714/2009 [z dnia 13 lipca 2009 r.] (1) w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 (2), rozporządzenie [Komisji] (UE) 2015/1222 [z dnia 24 lipca 2015 r.] (3) ustanawiające wytyczne dotyczące alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi, rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1227/2011 (4) z dnia 25 października 2011 r. w sprawie integralności i przejrzystości hurtowego rynku energii dopuszczają ograniczenia dotyczące liczby licencjobiorców uprawnionych do przesyłu energii elektrycznej na danym terytorium?

               5.

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzedzające pytania i gdy w odniesieniu do terytorium Republiki Bułgarii wydano tylko jedną licencję określoną w art. 43 ust. 1 pkt 1 [Zakon za energetikata], czy należy przyjąć, że istnieje konflikt interesów w rozumieniu [motywu 12] dyrektywy 2009/72/WE?

               6.

               Czy należy przyjąć, że zawarty w art. 43 ust. 1 pkt 1 [Zakon za energetikata] przepis krajowy ogranicza konkurencję w rozumieniu art. 101 i 102 TFUE, stanowiąc, że na terytorium państwa wydaje się tylko jedną licencję na przesył energii elektrycznej?

      (1)  Dz.U. L 211, s. 15.

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej, Dz.U. L 176, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 197, s. 24.

      (4)  Dz.U. L 326, s. 1.


title: Sprawy połączone T-118/04 i T-134/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 lutego 2007 r. — Caló przeciwko Komisji (Urzędnicy — Zatrudnienie dyrektora w charakterze głównego doradcy — Interes służby — Równoważność stanowisk — Reorganizacja Eurostatu — Powołanie na stanowisko dyrektora — Ogłoszenie Obowiązek wolnym stanowisku — Obowiązek uzasadnienia — Ocena zasług kandydatów — Skarga o uchylenie — Skarga o odszkodowanie)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 lutego 2007 r. — Caló przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-118/04 i T-134/04) (1)

   (Urzędnicy - Zatrudnienie dyrektora w charakterze głównego doradcy - Interes służby - Równoważność stanowisk - Reorganizacja Eurostatu - Powołanie na stanowisko dyrektora - Ogłoszenie Obowiązek wolnym stanowisku - Obowiązek uzasadnienia - Ocena zasług kandydatów - Skarga o uchylenie - Skarga o odszkodowanie)
   (2007/C 82/67)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Giuseppe Caló (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid, H. Krämer i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 9 lipca 2003 r. o przeniesieniu skarżącego ze stanowiska dyrektora na stanowisko głównego doradcy, decyzji Komisji z dnia 1 października 2003 r. w sprawie reorganizacji Eurostatu w zakresie, w jakim potwierdza przeniesienie skarżącego oraz wniosek o zadośćuczynienie rzekomo doznanej przez skarżącego krzywdy, a także po drugie, wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 30 marca 2004 r. o powołaniu N. na stanowisko dyrektora dyrekcji „Statystyki rolnictwa, rybactwa, funduszy strukturalnych i środowiska ”w Eurostacie i odrzuceniu kandydatury skarżącego na to stanowisko.
   Sentencja wyroku

               1)

               W sprawie T-118/04 Komisja wypłaci skarżącemu kwotę 1 EUR tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem działanie administracji.

               2)

               W sprawie T-134/04 Komisja wypłaci skarżącemu kwotę 5 000 EUR tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem działanie administracji.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               W sprawie T-118/04 Komisja pokryje własne koszty, w tym koszty postępowania o zarządzenie środków tymczasowych przed Sądem, oraz jedną piątą kosztów poniesionych przez skarżącego, w tym koszty postępowania o zarządzenie środków tymczasowych przed Sądem.

               5)

               W sprawie T-118/04 skarżący pokryje cztery piąte swoich kosztów postępowania, w tym koszty postępowania o zarządzenie środków tymczasowych przed Sądem.

               6)

               W sprawie T-134/04 Komisja pokryje wszystkie koszty w tym koszty postępowania o zarządzenie środków tymczasowych przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.4.2004 r.


title: Sprawa C-486/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-486/10) (1)

   2011/C 252/61
   Język postępowania: niemiecki.
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie C-403/03 Egon Schempp przeciwko Finanzamt München V (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof) (Obywatelstwo Unii — Artykuły 12 WE i 18 WE — Podatek dochodowy — Możliwość odliczenia od dochodu podlegającego opodatkowaniu alimentów płaconych przez podatnika mającego miejsce zamieszkania w Niemczech na rzecz byłej małżonki mającej miejsce zamieszkania w Austrii — Zaświadczenie o opodatkowaniu alimentów w tym Państwie Członkowskim)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/12

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 12 lipca 2005 r.
   w sprawie C-403/03 Egon Schempp przeciwko Finanzamt München V (1) (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof)
   (Obywatelstwo Unii - Artykuły 12 WE i 18 WE - Podatek dochodowy - Możliwość odliczenia od dochodu podlegającego opodatkowaniu alimentów płaconych przez podatnika mającego miejsce zamieszkania w Niemczech na rzecz byłej małżonki mającej miejsce zamieszkania w Austrii - Zaświadczenie o opodatkowaniu alimentów w tym Państwie Członkowskim)
   (2005/C 217/22)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-403/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) postanowieniem z dnia 22 lipca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 29 września 2003 r., w postępowaniu: Egon Schempp przeciwko Finanzamt München V, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans i A. Rosas, prezesi izb, C. Gulmann, J.-P. Puissochet, A. La Pergola, R. Schintgen, N. Colneric, J. Klučka, U. Lõhmus, E. Levits i A. Ó Caoimh (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 12 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 12 akapit pierwszy WE oraz art. 18 ust. 1 WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby podatnik mający miejsce zamieszkania w Niemczech nie mógł na podstawie przepisów tego rodzaju jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym odliczyć od dochodu podlegającego opodatkowaniu w tym Państwie Członkowskim alimentów płaconych na rzecz byłej małżonki mającej miejsce zamieszkania w innym Państwie Członkowskim, w którym nie podlegają one opodatkowaniu, chociaż byłby on do tego uprawniony, gdyby jego była małżonka miała miejsce zamieszkania w Niemczech.

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003.


title: Sprawa T-433/12: Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2014 r. — Steiff przeciwko OHIM (Metalowy guzik przyczepiony pośrodku ucha pluszowej maskotki) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego tworzonego przez metalowy guzik przyczepiony pośrodku ucha pluszowej maskotki — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/35

         Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2014 r. — Steiff przeciwko OHIM (Metalowy guzik przyczepiony pośrodku ucha pluszowej maskotki)
   (Sprawa T-433/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego tworzonego przez metalowy guzik przyczepiony pośrodku ucha pluszowej maskotki - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 52/66
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Margarete Steiff GmbH (Giengen an der Brenz, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Fissl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lipca 2012 r. (sprawa R 1693/2011-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia tworzonego przez metalowy guzik przyczepiony pośrodku ucha pluszowej maskotki jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Margarete Steiff GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012.


title: Sprawa T-460/07: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2007 r. — Nokia przeciwko OHIM — Medion (LIFE BLOG)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/48

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2007 r. — Nokia przeciwko OHIM — Medion (LIFE BLOG)
   (Sprawa T-460/07)
   (2008/C 51/90)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Nokia Oyj (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat J. Tanhuanpää)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Medion AG (Essen, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 października 2007 r. w sprawie R 141/2007-2 w całości i przekazanie sprawy do OHIM celem rejestracji znaku towarowego zgłoszonego przez skarżącą;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny wspólnotowy znak towarowy „LIFE BLOG” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 41 — zgłoszenie nr 3 564 366

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Medion AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe „LIFE” i „LIFETEC” dla towarów i usług z klas 1, 7, 8, 9, 10, 11, 16, 21, 28, 37, 38, 41 i 42; słowny krajowy i międzynarodowy znak towarowy „LIFESAT” dla towarów z klasy 9 i słowny krajowy znak towarowy „Lifesign” dla towarów z klas 9, 14 i 16

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie sprzeciwu i oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94.


title: Sprawa C-367/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 5 lipca 2016 r. – Openbaar Ministerie/Dawid Piotrowski

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/40

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 5 lipca 2016 r. – Openbaar Ministerie/Dawid Piotrowski
   (Sprawa C-367/16)
   (2016/C 335/54)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Openbaar Ministerie

      Druga strona postępowania: Dawid Piotrowski

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 pkt 3 decyzji ramowej (1) w sprawie europejskiego nakazu aresztowania należy interpretować w ten sposób, że przekazywanie osób jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy w świetle prawa wykonującego nakaz państwa członkowskiego osoby te uważane są za pełnoletnie, czy też wymieniony artykuł zezwala wykonującemu nakaz państwu członkowskiemu na przekazywanie również małoletnich, którzy na podstawie przepisów krajowych mogą być pociągani do odpowiedzialności karnej od pewnego wieku (i ewentualnie przy spełnieniu pewnej liczby warunków)?

               2)

               W razie gdy przekazywanie małoletnich nie jest zakazane zgodnie z art. 3 pkt 3 decyzji ramowej, czy przepis ten należy wówczas interpretować w ten sposób, że:

                           a)

                           istnienie (teoretycznej) możliwości karania małoletnich na podstawie prawa krajowego od momentu osiągnięcia pewnego wieku stanowi wystarczające kryterium, aby zezwolić na przekazanie (innymi słowy poprzez dokonanie abstrakcyjnej oceny na podstawie kryterium wieku, od którego uznaje się, że dana osoba ponosi odpowiedzialność karną, bez uwzględniania ewentualnych dodatkowych warunków), lub

                           b)

                           ani zasada wzajemnego uznawania określona w art. 1 ust. 2 decyzji ramowej, ani brzmienie art. 3 pkt 3 wspomnianej decyzji ramowej nie stoją na przeszkodzie dokonaniu przez wykonujące nakaz państwo członkowskie konkretnej oceny indywidualnego przypadku, w związku z którą można wymagać, aby w odniesieniu do osoby poszukiwanej w ramach przekazywania spełnione były takie same warunki odpowiedzialności karnej, jakie mają zastosowanie do własnych obywateli wykonującego nakaz państwa członkowskiego z uwagi na ich wiek w chwili popełnienia czynów i na rodzaj zarzucanego przestępstwa oraz ewentualnie nawet z uwagi na uprzednie interwencje sądowe w państwie członkowskim wydania nakazu, które doprowadziły do zastosowania środka wychowawczego, mimo że warunki te nie są przewidziane w państwie członkowskim wydania nakazu?

               3)

               Jeśli wykonujące nakaz państwo członkowskie może dokonać oceny konkretnej, czy wówczas w celu zapobieżenia bezkarności nie należy dokonywać rozróżnienia między przekazaniem w celu przeprowadzenia postępowania karnego a przekazaniem w celu wykonania kary?

      (1)  Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).