title: Sprawa T-15/13: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2013 r. — Group Nivelles przeciwko OHIM — Easy Sanitary Solutions (rura odprowadzająca wodę w prysznicu)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/28

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2013 r. — Group Nivelles przeciwko OHIM — Easy Sanitary Solutions (rura odprowadzająca wodę w prysznicu)
   (Sprawa T-15/13)
   2013/C 108/72
   Język skargi: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Group Nivelles (Gingelom, Belgia) (przedstawiciel: adwokat H. Jonkhout)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Easy Sanitary Solutions BV (Losser, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 4 października 2012 r. w sprawie 2004/2010-3 i, w niezbędnym zakresie, po przeprowadzeniu korekty uzasadnienia, utrzymanie w mocy zakomunikowanej w dniu 1 października 2010 r. decyzji Wydziału Unieważnień OHIM z dnia 23 września 2010 r. w sprawie ICD000007024.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: wzór przedstawiający rurę odprowadzającą wodę w prysznicu — wzór wspólnotowy nr 107834-0025

      Właściciel wzoru wspólnotowego: Easy Sanitary Solutions BV

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: art. 4-9 rozporządzenia nr 6/2002

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do wzoru

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień

      Podniesione zarzuty: decyzja Izby Odwoławczej jest oparta na niewłaściwych podstawach prawnych i błędnym faktycznym kryterium porównawczym


title: Sprawa T-378/12: Wyrok Sądu z dnia 5 listopada 2013 r. — Capitalizaciones Mercantiles przeciwko OHIM — Leineweber (X) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego X — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy X — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/27

         Wyrok Sądu z dnia 5 listopada 2013 r. — Capitalizaciones Mercantiles przeciwko OHIM — Leineweber (X)
   (Sprawa T-378/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego X - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy X - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 367/49
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Capitalizaciones Mercantiles Ltda (Bogota, Kolumbia) (przedstawiciele: adwokaci J. Devaureix i L. Montoya Terán)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Leineweber GmbH & Co. KG (Herford, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Jackermeier i D. Wiedemann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 maja 2012 r. (sprawa R 1524/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Leineweber GmbH & Co. KG a Capitalizaciones Mercantiles Ltda.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Capitalizaciones Mercantiles Ltda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012.


title: Sprawa C-403/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 25 sierpnia 2014 r. – Wekos Trejd AD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 25 sierpnia 2014 r. – Wekos Trejd AD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
      (Sprawa C-403/14)
      (2014/C 395/30)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administratiwen syd – Warna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Wekos Trejd AD

         Strona przeciwna: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy praktyka administracyjna i orzecznictwo, zgodnie z którymi na sprzedawcy (wysyłającym na podstawie umowy przewozu) spoczywa obowiązek stwierdzenia prawdziwości podpisu nabywcy i wyjaśnienia, czy jest to podpis osoby reprezentującej spółkę – nabywcę, jej pracownika zajmującego odpowiednie stanowisko lub osoby upoważnionej, naruszają zasady neutralności podatkowej, proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań?

                  2)

                  Czy w wypadku takim jak niniejszy przepis art. 138 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej ma bezpośrednią skuteczność i sąd krajowy może go stosować bezpośrednio?

         (1)  Dz.U. L 347, s.1.


title: Sprawa C-371/07: Wniosek o wydanie orzeczenie w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 3 sierpnia 2007 r. — Danfoss A/S i AstraZeneca A/S przeciwko Skatteministeriet

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/16

         Wniosek o wydanie orzeczenie w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 3 sierpnia 2007 r. — Danfoss A/S i AstraZeneca A/S przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-371/07)
   (2007/C 247/20)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Vestre Landsret (Dania)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Danfoss A/S i AstraZeneca A/S

      Strona pozwana: Skatteministeriet
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy VAT (1) należy interpretować w ten sposób, że przesłanką odmowy przez państwo członkowskie prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej od dostaw i usług służących wydawaniu posiłków partnerom handlowym i pracownikom w stołówce spółki w związku ze spotkaniami jest istnienie przed wejściem w życie tej dyrektywy na gruncie ustawodawstwa krajowego uprawnienia do takiej odmowy oraz stosowanie tego uprawnienia w praktyce przez organy podatkowe w taki sposób, że odmawiały one prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej od powyższych dostaw i usług?

               2)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pierwsze pytanie ma znaczenie, że stołówki prowadzone przez spółki nie podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT na gruncie krajowych przepisów o podatku VAT obowiązujących w państwie członkowskim przed transponowaniem szóstej dyrektywy VAT w 1978 r., że krajowe przepisy dotyczące wyłączenia odliczeń nie zostały zmienione przez transponowanie szóstej dyrektywy VAT oraz, że przepisy o wyłączeniu odliczenia zaczęły dotyczyć tego rodzaju działalności wyłącznie ze względu na fakt, iż stołówki prowadzone przez spółki zostały opodatkowane podatkiem VAT wraz z transponowaniem szóstej dyrektywy VAT?

               3)

               Czy wyłączenie z zakresu prawa do odliczenia można uznać za „zachowane” w rozumieniu art. 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy VAT, jeżeli na podstawie praktyki administracyjnej, takiej jak opisana w postępowaniu przed sądem krajowym, od czasu transponowania szóstej dyrektywy VAT w 1978 r. do 1999 r. istniało prawo do odliczenia podatku VAT od omawianych wydatków?

               4)

               Czy art. 6 ust. 2 lit. a) i b) szóstej dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że przepis ten obejmuje nieodpłatne wydawanie posiłków przez spółkę partnerom handlowym w jej własnej stołówce w związku ze spotkaniami odbywającymi się tejże spółce?

               5)

               Czy art. 6 ust. 2 lit. a) i b) szóstej dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że przepis ten obejmuje nieodpłatne wydawanie posiłków przez spółkę swym pracownikom w jej własnej stołówce w związku ze spotkaniami odbywającymi się tejże spółce?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U. 1977, L 145, str. 1.


title: Sprawa T-271/10: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2010 r. — H przeciwko Radzie i in.

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/55

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2010 r. — H przeciwko Radzie i in.
   (Sprawa T-271/10)
   ()
   2010/C 221/88
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: H (Catania, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska i Misja Policyjna Unii Europejskiej w Bośni i Herzegovinie („EUPM”)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 kwietnia 2010 r., a w razie potrzeby decyzji z dnia 30 kwietnia 2010 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania na rzecz skarżącej, oszacowanego na 30 000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, wraz z odsetkami w wysokości 8 %.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej skardze skarżąca żąda, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Misję Policyjną Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Herzegovinie z dnia 7 kwietnia 2010 r., a w razie potrzeby późniejszej decyzji potwierdzającej z dnia 30 kwietnia 2010 r., w której zdecydowano o zmianie miejsca zatrudnienia skarżącej z kwatery generalnej misji w Sarajevie na biuro regionalne w Banja Luce, jak również o obniżeniu zaszeregowania skarżącej. Ponadto skarżąca żąda, zgodnie z art. 340 TFUE, odszkodowania w wysokości 30 000 EUR.
   Skarżąca twierdzi, że Sąd ma jurysdykcję w niniejszej sprawie stosownie do postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 9 października 2006 r. w sprawie F-53/06 Gualtieri przeciwko Komisji.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze, skarżąca podnosi nadużycie władzy, ponieważ nie istniała obiektywna przyczyna uzasadniająca zmianę zatrudnienia.

               Po drugie, skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja jest obarczona błędem z uwagi na brak uzasadnienia, gdyż Misja Policyjna Unii Europejskiej w Bośni i Herzegovinie nie uzasadniła operacyjnych powodów leżących u podstaw zmiany zatrudnienia.

               Po trzecie, dopuszczono się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ nie istniała potrzeba pilnego zatrudnienia prokuratora w biurze regionalnym w Banja Luce.

               Ponadto, doszło do naruszenia decyzji Rady 2009/906/WPZiB z dnia 8 grudnia 2009 r. (1), ponieważ szef misji nie był upoważniony do zmiany miejsca zatrudnienia członka personelu, lecz wyłącznie do zapewnienia bieżącego zarządzania personelem.

               Wreszcie, skarżąca żąda zadośćuczynienia za nękanie psychiczne.

      (1)  Decyzja Rady 2009/906/WPZiB z dnia 8 grudnia 2009 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH) (Dz. U. 2009 L 322, s. 22).


title: Sprawa T-564/11: Postanowienie Sądu z dnia 5 września 2012 r. — Farage przeciwko Parlamentowi i Buzkowi (Prawo instytucjonalne — Decyzja przewodniczącego Parlamentu w sprawie nałożenia na posła europejskiego sankcji utraty prawa do otrzymywania dziennej diety na utrzymanie przez okres 10 dni — Decyzja komisji do spraw prawnych Parlamentu stwierdzająca niedopuszczalność wniosku posła o skorzystanie z immunitetu parlamentarnego — Oczywisty brak właściwości Sądu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/25

      Postanowienie Sądu z dnia 5 września 2012 r. — Farage przeciwko Parlamentowi i Buzkowi
      (Sprawa T-564/11) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Decyzja przewodniczącego Parlamentu w sprawie nałożenia na posła europejskiego sankcji utraty prawa do otrzymywania dziennej diety na utrzymanie przez okres 10 dni - Decyzja komisji do spraw prawnych Parlamentu stwierdzająca niedopuszczalność wniosku posła o skorzystanie z immunitetu parlamentarnego - Oczywisty brak właściwości Sądu - Oczywista niedopuszczalność)
      (2012/C 331/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nigel Paul Farage (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: P. Bennett, solicitor)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz i D. Moore, pełnomocnicy); Jerzy Buzek (Bruksela, Belgia)

         Przedmiot

      Wniosek o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji przewodniczącego Parlamentu z dnia 2 marca 2010 r., nakładającej na skarżącego sankcję utraty prawa do otrzymywania dziennej diety na utrzymanie przez okres 10 dni, po drugie, decyzji Prezydium Parlamentu z dnia 24 marca 2010 r. utrzymującej w mocy ww. decyzję przewodniczącego Parlamentu, po trzecie, decyzji komisji do spraw prawnych Parlamentu stwierdzającej niedopuszczalność wniosku skarżącego o skorzystanie z immunitetu, po czwarte, niezidentyfikowanej decyzji Parlamentu.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Nigel Paul Farage pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski.

         (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa T-437/09: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2009 r. — Oyster Cosmetics przeciwko OHIM — Kadabell (OYSTER COSMETICS)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/32

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2009 r. — Oyster Cosmetics przeciwko OHIM — Kadabell (OYSTER COSMETICS)
   (Sprawa T-437/09)
   2010/C 11/60
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Oyster Cosmetics SpA (Castiglione delle Stiviere, Włochy) (przedstawiciele: A. Perani i P. Pozzi, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Kadabell GmbH & Co. KG (Lenzkirch, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 sierpnia 2009 r. w sprawie R 1367/2008-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Oyster Cosmetics SpA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „OYSTER COSMETICS” dla towarów z klasy 3

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Kadabell GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy „KADUS OYSTRA AUTO STOP PROTECTION” dla towarów z klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, gdyż Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych.


title: Sprawa C-673/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 2 października sprawie T-624/13, The Tea Board/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 grudnia 2015 r. przez The Tea Board

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 2 października sprawie T-624/13, The Tea Board/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 grudnia 2015 r. przez The Tea Board
   (Sprawa C-673/15 P)
   (2016/C 106/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: The Tea Board (przedstawiciel: M.C. Maier, A. Nordemann, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu z dnia 2 października 2015 r. w sprawie T-624/13 w zakresie, w jakim Sąd oddalił skargę w odniesieniu do następujących usług objętych zgłoszeniem znaku towarowego z klas 35 i 38:

                  Usługi doradztwa biznesowego w zakresie tworzenia i eksploatacji punktów sprzedaży detalicznej i central zakupów w zakresie sprzedaży detalicznej i reklamy; usługi w zakresie promocji sprzedaży (dla osób trzecich), reklamy, zarządzanie działalnością handlową, administrowanie działalnością handlową, reklama za pośrednictwem sieci komputerowej, rozpowszechnianie materiałów reklamowych (ulotki, prospekty, bezpłatne gazety, próbki), prenumerata gazet dla osób trzecich; informacja o działalności gospodarczej; organizacja wystaw i imprez w celach handlowych lub reklamowych, zarządzanie reklamą, wynajmowanie powierzchni reklamowej, reklama radiowa i telewizyjna, sponsorowanie reklam (klasa 35).

                  Telekomunikacja, przesyłanie informacji i obrazów wspomagane komputerowo, usługi przekazu telewizji interaktywnej w zakresie prezentacji produktów, komunikacja przez terminale komputerowe, łączność za pomocą światowych sieci komputerowych (usługi dotyczące transmisji), otwarta i zamknięta (klasa 38).

               —

               w razie potrzeby odesłanie sprawy do Sądu;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Odwołanie ma na celu częściowe uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-624/13 z dnia 2 października 2015 r. w zakresie, w jakim Sąd oddalił w nim skargę w odniesieniu do usług objętych zakwestionowanym znakiem towarowym z klas 35 i 38.

               2.

               Odwołanie opiera się na dwóch zarzutach: na naruszeniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) oraz na naruszeniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.

               3.

               W opinii wnoszącego odwołanie podstawowa funkcja wspólnotowego znaku wspólnego w rozumieniu art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, składającego się z oznaczenia, które służy oznaczeniu geograficznego pochodzenia objętych nim towarów, nie ma na celu wskazywania pochodzenia handlowego, lecz tylko gwarantowanie wspólnego pochodzenia towarów lub usług oferowanych i sprzedawanych pod tym znakiem towarowym, tzn. że towary pochodzą z przedsiębiorstwa mieszczącego się w regionie geograficznym przyjętym jako wspólnotowy znak wspólny i uprawnionego do używania wspólnotowego znaku wspólnego.

               4.

               W rezultacie zdaniem wnoszącego odwołanie należy stwierdzić, że na mocy art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 pochodzenie geograficzne należy wziąć pod uwagę jako istotny czynnik albo przy ocenie podobieństwa rozpatrywanych towarów lub usług, albo przy dokonywaniu całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

               5.

               Z tego względu przy porównywaniu towarów lub usług oznaczonych wspólnotowym znakiem wspólnym w rozumieniu art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, składającym się z oznaczenia geograficznego, z towarami lub usługami oznaczonymi indywidualnym wspólnotowym znakiem towarowym nie jest w opinii wnoszącego odwołanie decydujące, czy rozpatrywane towary i usługi są podobne pod względem charakteru, przeznaczenia, końcowych odbiorców lub kanałów dystrybucji. Należy raczej zbadać, czy rozpatrywane towary i usługi mogą mieć to samo pochodzenie geograficzne.

               6.

               Dokonywana przez wnoszącego odwołanie wykładnia art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 wynika z:

                           1)

                           wewnętrznej logiki rozporządzenia nr 207/2009, w szczególności okoliczności, że

                                       i.

                                       art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 stanowi wyjątek w ramach rozporządzenia nr 207/2009, gdyż zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 nie są rejestrowane znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć w obrocie do oznaczania pochodzenia geograficznego towarów lub świadczenia usługi,

                                       ii.

                                       zgodnie z art. 67 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 regulamin używania wspólnotowego znaku wspólnego składającego się z oznaczenia geograficznego musi umożliwiać wszystkim osobom, których towary lub usługi pochodzą z danego obszaru geograficznego, uzyskanie członkostwa w organizacji, która jest właścicielem znaku, i w rezultacie wspólnotowy znak wspólny składający się z oznaczenia geograficznego nigdy nie pozwala odróżnić towarów lub usług członków organizacji, która jest właścicielem znaku, od towarów lub usług innych przedsiębiorstw.

                           2)

                           wykładni tego przepisu w świetle rozporządzenia nr 1151/2012 (2) i w świetle porozumienia TRIPS, zgodnie z którą oznaczenia geograficzne powinny cieszyć się wysokim poziomem ochrony, a przedstawienie towaru, które w sposób wprowadzający odbiorców w błąd co do pochodzenia geograficznego tego towaru wskazuje lub sugeruje, że towar ten pochodzi z obszaru geograficznego innego niż rzeczywiste miejsce pochodzenia, powinno być zakazane.

               7.

               Wnoszący odwołanie jest zdania, że właściwości ustalone przez Sąd w odniesieniu do DARJEELING można także przenieść na usługi takie jak doradztwo biznesowe i usługi telekomunikacji i są one w stanie zwiększyć atrakcyjność kwestionowanego znaku towarowego w tym względzie. Ponadto wnoszący odwołanie wskazuje, że Sąd nie przedstawił w wyroku uzasadnionych powodów, dla których właściwości kojarzone ze znakiem towarowym DARJEELING nie mogłyby zostać przypisane usługom z klas 35 i 38, co samo w sobie jest naruszeniem prawa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343, s. 1).


title: Sprawa C-523/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zawarcie przez państwo członkowskie ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki umowy dwustronnej w dziedzinie transportu lotniczego — Prawo do prowadzenia działalności gospodarczej — Prawo wtórne regulujące wewnętrzny rynek transportu lotniczego — Kompetencje zewnętrzne Wspólnoty)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-523/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zawarcie przez państwo członkowskie ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki umowy dwustronnej w dziedzinie transportu lotniczego - Prawo do prowadzenia działalności gospodarczej - Prawo wtórne regulujące wewnętrzny rynek transportu lotniczego - Kompetencje zewnętrzne Wspólnoty)
   (2007/C 96/09)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Huttunen i W. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: H.G. Sevenster i D.J.M. de Grave, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa — Naruszenie art. 5 i 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 10 i 43 WE) — Naruszenie rozporządzeń Rady (EWG) nr 2409/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie taryf i stawek za usługi lotnicze (Dz.U. L 240, str. 15) i nr 2299/89 z dnia 24 lipca 1989 r. w sprawie kodeksu postępowania dla komputerowych systemów rezerwacji (Dz.U. L 220, str. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3089/93 z dnia 29 października 1993 r. (Dz.U. L 278, str. 1) — Umowa dwustronna ze Stanami Zjednoczonymi zwana „open sky ”— Rewizja — Ograniczenie swobody świadczenia usług
   Sentencja

               1)

               Podejmując lub utrzymując w mocy, mimo renegocjacji umowy o transporcie lotniczym zawartej przez Królestwo Niderlandów ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki w dniu 3 kwietnia 1957 r., zobowiązania międzynarodowe wobec Stanów Zjednoczonych Ameryki:

                           —

                           dotyczące taryf za usługi lotnicze stosowanych przez przewoźników wskazanych przez Stany Zjednoczone na połączeniach wewnątrzwspólnotowych,

                           —

                           dotyczące KSR oferowanych i używanych na terytorium Niderlandów, oraz

                           —

                           przyznające Stanom Zjednoczonym prawo uchylenia, zawieszenia lub ograniczenia praw, w przypadku gdy kapitał przewoźników lotniczych wyznaczonych przez Królestwo Niderlandów nie należy do niego lub do podmiotów mających niderlandzką przynależność państwową,

                     Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na podstawie art. 5 traktatu WE (obecnie art. 10 WE) i art. 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) oraz rozporządzeń Rady (EWG) nr 2409/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie taryf i stawek za usługi lotnicze i nr 2299/89 z dnia 24 lipca 1989 r. w sprawie kodeksu postępowania dla komputerowych systemów rezerwacji.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005.


title: Sprawa T-381/08: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2008 r. — DAI przeciwko Komisji

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/36

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2008 r. — DAI przeciwko Komisji
   (Sprawa T-381/08)
   (2008/C 313/65)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: DAI — Sociedade de Desenvolvimento Agro-Industrial, SA (Coruche, Portugalia) (przedstawiciele: J. da Cruz Vilaça, L. Romão i A. Mestre, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               uwzględnienie skargi i stwierdzenie częściowej nieważności Komisji 2008/445/WE z dnia 11 czerwca 2008 r. ustanawiającej kwoty pomocy restrukturyzacyjnej z mocą wsteczną, na każde państwo członkowskie, dla plantatorów i przedsiębiorstw, którzy dokonali restrukturyzacji w latach gospodarczych 2006/2007 i 2007/2008 w ramach tymczasowego systemu restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie [notyfikowanej jako dokument nr C(2008) 2557] (1) w zakresie dotyczącym kwoty przyznanej Portugalii na pomoc restrukturyzacyjną dla plantatorów i przedsiębiorstw, którzy dokonali restrukturyzacji w latach gospodarczych 2006/2007 i 2007/2008;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, także tymi poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Naruszenie art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1261/2007 (2) oraz art. 16 a rozporządzenia (WE) nr 968/2006, dodanego doń rozporządzeniem (WE) nr 1264/2007. (3)

   Naruszenie zasad równości, pewności prawa i jego niedziałania wstecz.

      (1)  Dz.U. L 156, s. 20.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1261/2007 z dnia 9 października 2007 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 320/2006 ustanawiające tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie (Dz.U. L 283, s. 8).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1264/2007 z dnia 26 października 2007 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 968/2006 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie (Dz.U. L 283, s. 16).


title: Sprawa C-265/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 marca 2014 r. w sprawie T-292/11, Cemex i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 2 czerwca 2014 r. przez Cemex S.A.B. de C.V. i in.

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 marca 2014 r. w sprawie T-292/11, Cemex i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 2 czerwca 2014 r. przez Cemex S.A.B. de C.V. i in.
   (Sprawa C-265/14 P)
   2014/C 253/26
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cemex S.A.B. de C.V., New Sunward Holding BV, Cemex España, S.A., Cemex Deutschland AG, Cemex UK, Cemex Czech Operations s.r.o., Cemex France Gestion i Cemex Austria AG (przedstawiciele: adwokaci J. Folguera Crespo, P. Vidal Martínez, H. González Durántez i B. Martínez Corral)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 14 marca 2014 r.

               —

               Wydanie rozstrzygnięcia w sprawie skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej do Sądu i stwierdzenie nieważności spornej decyzji.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Cemex i jej spółki zależne zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji przed Sądem, jak i w niniejszym postępowaniu przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

      Zarzuty i główne argumenty

   1 —   Błąd w ocenie uzasadnienia spornej decyzji

   Wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd popełnił błąd w ocenie uzasadnienia spornej decyzji w sprawie żądania informacji, które to uzasadnienie zostało sformułowane dość ogólnie. Sąd nie uwzględnił w swej analizie okoliczności danego przypadku ani treści zaskarżonej decyzji, ani nie zbadał proporcjonalności na podstawie rzeczywistych możliwości Komisji i warunków technicznych lub terminu, w jakim została wydana sporna decyzja.
   2 —   Błąd w ocenie konieczności informacji

   Sąd popełnił również błąd w ocenie konieczności informacji żądanych w spornej decyzji, ponieważ część tych informacji była już znana Komisji lub nie była związana z przedmiotem dochodzenia.
   3 —   Błąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i błąd w ocenie naruszenia art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003
       (1)
      w odniesieniu do charakteru wnioskowanych informacji

   Wnoszący odwołanie podnoszą ponadto błąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ze względu na to, że Sąd nie orzekł w przedmiocie niektórych ich argumentów dotyczących charakteru żądanych informacji. Ustosunkowanie się do tych argumentów wiązało się z dokonaniem oceny w zakresie szeregu scenariuszy. Co więcej Sąd popełnił błąd w ocenie, stwierdzając brak naruszenia art. 18. ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ sporna decyzja wymagała udzielenia odpowiedzi na pytania, które nie dotyczyły okoliczności faktycznych ani nie były w żaden sposób związane ze stanem faktycznym.
   4 —   Błąd w ocenie wymogu proporcjonalności

   Wnoszący odwołanie utrzymują, że Sąd niesłusznie oddalił ich skargę o stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uznał on, iż wydając tę decyzję i ustalając określony termin na udzielenie odpowiedzi, Komisja nie działała w sposób niewłaściwy lub nieproporcjonalny. Ponadto wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd niesłusznie uznał, iż wystosowane przez Komisję żądanie informacji jest uzasadnione, chociaż odpowiedź wnoszących odwołanie wiązała się ze szczególnie dużym obciążeniem pracą.
   5 —   Błąd w ocenie naruszenia art. 3 rozporządzenia nr 1
       (2)

   Sąd niesłusznie uznał, że Komisja, doręczając sporną decyzję jedynie w języku hiszpańskim, nie naruszyła art. 3 rozporządzenia nr 1.
   6 —   Błąd w ocenie naruszenia zasady dobrej administracji

   Na koniec wnoszący odwołanie utrzymują, że Sąd niesłusznie nie orzekł, iż poszczególne działania Komisji uznane przez Sąd za zasługujące na krytykę nie wiązały się jednak z naruszeniem zasady dobrej administracji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102 TFUE] Dz.U. 2003, L 1, s 1

      (2)  Rozporządzenie nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 1958, 17, s. 385; wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 1. t. 1, s. 3)


title: Sprawa T-190/06: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2006 r. — Total i Elf Aquitaine przeciwko Komisji

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/40

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2006 r. — Total i Elf Aquitaine przeciwko Komisji
   (Sprawa T-190/06)
   (2006/C 212/70)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Total SA i Elf Aquitaine (Courbevoie, Francja) (Przedstawiciele: adwokaci E. Morgan de Rivery i A. Noël-Baron)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności art. 1 lit. o) i p), art. 2 lit. i) oraz art. 3 i 4 decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r.;

               —

               ewentualnie, dokonanie zmiany art. 2 lit. i) decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r., w zakresie w jakim nałożono w nim na Arkema SA grzywnę w wysokości 78,663 mln euro, za którą Total SA odpowiada solidarnie w wysokości 42 mln euro, zaś Elf Aquitaine SA w wysokości 65,1 mln euro, oraz zmniejszenie do odpowiedniego poziomu kwoty tej grzywny;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżące wnoszą o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran, w której Komisja stwierdziła, że przedsiębiorstwa będące adresatami decyzji, w tym skarżące, naruszyły art. 81 ust. 1 WE oraz art. 53 porozumienia o EOG poprzez uczestniczenie w szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk polegających na wymianie informacji między konkurentami, porozumieniach co do cen i mocy produkcyjnej oraz nadzorze nad wykonaniem tych porozumień w sektorze nadtlenku wodoru i nadboranu sodu. Wnoszą one ewentualnie o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na ich spółkę zależną, za którą ponoszą one odpowiedzialność solidarną.
   Jeśli chodzi o żądanie główne, skarga opiera się na dziesięciu zarzutach.
   Na wstępie skarżące utrzymują, że zaskarżona decyzja narusza ich prawo do obrony, jak również domniemanie niewinności.
   Po drugie, podnoszą one, że zaskarżona decyzja narusza obowiązek uzasadnienia, w zakresie w jakim przyjmuje ona ich odpowiedzialność w związku ze spornym naruszeniem, którego dopuściła się ich spółka zależna, z jednej strony, ponieważ rozważania Komisji, które skarżące uznają za częściowo sprzeczne, zostały przedstawione w niewystarczający sposób z uwagi na nowość stanowiska zajętego w ich sprawie, z drugiej strony, ponieważ Komisja zignorowała szczegółowe informacje, które zostały jej przedstawione przez skarżące w celu uzasadnienia ich braku ingerencji w zarządzanie spółką zależną, odmawiając ustosunkowania się do nich.
   Skarżące są również zdania, że zaskarżona decyzja narusza jednolity charakter pojęcia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 81 WE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia 1/2003 (1), jak również reguły regulujące kwestię uznania odpowiedzialności spółki dominującej za naruszenia popełnione przez jej spółkę zależną. Odnosząc się do tego ostatniego zarzutu, skarżące utrzymują, że Komisja naruszyła restryktywne wytyczne sądu wspólnotowego dotyczące jej uprawnienia do uznania odpowiedzialności spółki dominującej za naruszenia popełnione przez jej spółkę zależną. Dokonała ona również błędnej interpretacji orzecznictwa dotyczącego możliwości przypisania odpowiedzialności i naruszyła swoją praktykę decyzyjną w tej materii. Zdaniem skarżących, Komisja naruszyła ponadto zasadę niezależności osób prawnych.
   Skarżące są również zdania, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie, stosując błędnie domniemanie możliwości przypisania odpowiedzialności Total i uznając, przy ocenie powtarzających się naruszeń, że Total była zawsze właścicielem spółki zależnej, której wymierzono grzywnę w zaskarżonej decyzji.
   Ponadto skarżące utrzymują, że Komisja naruszyła kilka istotnych zasad, które zostały uznane przez państwa członkowskie i które stanowią część wspólnotowego porządku prawnego, takich jak zasada niedyskryminacji, zasada odpowiedzialności za własne czyny, zasada indywidualnego charakteru kar, a także zasada legalności.
   Skarżące utrzymują również, iż zaskarżona decyzja narusza zasadę dobrej administracji i pewności prawa.
   W końcu skarżące uznają, że Komisja narusza reguły regulujące ustalanie grzywien takie jak zasada równego traktowania, ponieważ nie stosuje obniżenia o 25 % wyjściowej kwoty grzywny, którą nałożono na skarżące, podczas gdy zastosowała je w stosunku do innego przedsiębiorstwa będącego adresatem zaskarżonej decyzji. W opinii skarżących, zaskarżona decyzja wykracza ponadto poza granice uprawnień Komisji odnoszące się do uwzględnienia odstraszającego skutku, co stanowi naruszenie zasady domniemania niewinności, a także pewności prawa.
   W ostatniej kolejności skarżące utrzymują, że zaskarżona decyzja stanowi nadużycie władzy, ponieważ przypisuje im odpowiedzialność za naruszenie, którego dopuściła się ich spółka zależna i zasądza od nich zapłatę grzywny solidarnie ze spółką zależną.
   Tytułem żądania ewentualnego, skarżące uważają, że grzywna nałożona na ich spółkę zależną, za którą odpowiadają one solidarnie, powinna zostać obniżona do odpowiedniego poziomu. Żądają one obniżenia o 25 % wyjściowej kwoty grzywny nałożonej na nie, a także uwzględnienia okoliczności łagodzących, jako że zostały one zobowiązane, niemal w tym samym czasie, do zapłaty wysokich kwot grzywien w dwóch podobnych sprawach.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu, Dz.U. L 1, str. 1.


title: Sprawa F-84/11: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2011 r. — ZZ i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/42

         Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2011 r. — ZZ i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-84/11)
   2011/C 340/87
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal adwokaci)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości oddalającej wniosek skarżących o przyznanie dodatku za służbę zmianową przewidzianego w art. 1 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 z dnia 9 lutego 1976 r. określającego kategorie urzędników uprawnionych do pobierania dodatków za pracę zmianową oraz stawki i warunki ich przyznawania (Dz. U. L 38, s. 1) oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie skarżących z dnia 17 stycznia 2011 r. mające na celu po pierwsze przyznanie dodatku za służbę zmianową przewidzianego w art. 1 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 z dnia 9 lutego 1976 r., ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom) nr 1873/2006 z dnia 11 grudnia 2006 r. oraz po drugie przyznanie odszkodowania z tytułu szkody wynikającej z braku odpowiedzi AIPN na pierwszy i drugi wniosek w terminie przewidzianym w regulaminie pracowniczym oraz z braku wskazania trybu zaskarżenia w wyraźnej odpowiedzi odmownej, skutkującym utratą możliwości powodzenia przed sądem;

               —

               zasądzenie od Trybunału Sprawiedliwości na rzecz każdego ze skarżących kwoty 10 700,76 euro tytułem naprawienia szkody materialnej oraz kwoty 300 euro tytułem zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania.


title: Sprawa T-377/10: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2010 r. — Preparados Alimenticios przeciwko OHIM — Rila Feinkost-Importe (Jambo Afrika)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/39

         Skarga wniesiona w dniu 6 września 2010 r. — Preparados Alimenticios przeciwko OHIM — Rila Feinkost-Importe (Jambo Afrika)
   (Sprawa T-377/10)
   ()
   2010/C 301/64
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Preparados Alimenticios, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat D. Pellisé Urquiza)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Rila Feinkost-Importe GmbH & Co. KG (Stemwede-Levern, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie R 1144/2009-1;

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               odrzucenie zaskarżonego zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Jambo Afrika” dla towarów należących do klas 29, 30 i 33

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne hiszpańskie znaki towarowe „JUMBO” zarejestrowane pod numerami 2573221, 2573219 i 2573216 dla towarów należących do klas 29 i 30; Graficzny wspólnotowy znak towarowy „JUMBO CUBE” zarejestrowany pod numerem 2217404 dla towarów należących do klasy 29; Graficzny wspólnotowy znak towarowy „JUMBO MARINADE” zarejestrowany pod numerem 2412823 dla towarów należących do klas 29 i 30; Graficzny wspólnotowy znak towarowy „JUMBO NOKKOS” zarejestrowany pod numerem 2413391 dla towarów należących do klas 29 i 30; Graficzne wspólnotowe znaki towarowe „JUMBO” zarejestrowane pod numerami 2413581, 2423275, 2970754, 3246139, 3754462 i 4088761 dla towarów należących do klas 29 i 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do części zakwestionowanych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza dopuściła się błędu wykluczając istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd


title: Sprawa C-185/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 14 kwietnia 2014 r. – IZIPEJ AD i FINANS INŻENERING AD przeciwko Ministerski sywet na Republika Byłgarija, Nacionalen osiguritelen institut

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 14 kwietnia 2014 r. – IZIPEJ AD i FINANS INŻENERING AD przeciwko Ministerski sywet na Republika Byłgarija, Nacionalen osiguritelen institut
   (Sprawa C-185/14)
   2014/C 194/21
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrchowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: IZIPEJ AD i FINANS INŻENERING AD

      Strona pozwana: Ministerski sywet na Republika Byłgarija, Nacionalen osiguritelen institut

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy usługę pocztową, taką jak usługa realizowania przekazów pocztowych kwot pieniężnych od nadawcy, którym w niniejszej sprawie jest państwo, do adresata – osób uprawnionych do otrzymania płatności z tytułu zabezpieczenia społecznego, należy uważać za nieobjętą zakresem stosowania dyrektywy 97/67/WE (1), zmienionej dyrektywą 2002/39/WE (2) i dyrektywą 2008/6/WE (3), i z tego względu – za podlegającą przepisom art. 106 i 107 TFUE?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy przepisy art. 106 i 107 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one ograniczenia wolnej konkurencji przy świadczeniu usługi pocztowej takiej jak opisana, gdy jest to uzasadnione imperatywnymi względami związanymi z zagwarantowaniem podstawowego konstytucyjnego prawa obywateli i socjalnej polityki państwa, oraz gdy równocześnie charakter owej usługi pozwala na zakwalifikowanie jej jako usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym, w sytuacji gdy otrzymywane przez operatora świadczącego usługę wynagrodzenie stanowi rekompensatę nieprzekraczającą wysokości ustalonej na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) decyzji Komisji Europejskiej C (2011) 9380 z dnia 20 grudnia 2011 r.?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 97/67/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, Dz.U. L 15, s. 14.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/39/WE z dnia 10 czerwca 2002 r. zmieniająca dyrektywę 97/67/WE w zakresie dalszego otwarcia na konkurencję wspólnotowych usług pocztowych, Dz.U. L 176, s. 21.

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniająca dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty, Dz.U. L 52, s. 3.


title: Sprawa T-38/14: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2014 r. – Kafetzakisi in. przeciwko Republice Greckiej i in.

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/45

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2014 r. – Kafetzakisi in. przeciwko Republice Greckiej i in.
   (Sprawa T-38/14)
   2014/C 292/55
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Georgios Kafetzakis (Ateny, Grecja) i innych 102 skarżących (przedstawiciel: adwokat Ch. Papadimitriou)

      Strona pozwana: Republika Grecka, Parlament Europejski, Rada Europejska, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie że pozwani nie wydali środków prawodawczych koniecznych do wyłączenia wprost obligacji przymusowo przyznanych przez Republikę Grecką skarżącym w następstwie zwolnienia ich przez dawną spółkę Olympic Airways, wymuszonego decyzją Komisji Europejskiej

               —

               zapewnienie skarżącym oraz wszystkim pracownikom zwolnionym przez dawną spółkę Olympic Airways, na mocy aktu Unii Europejskiej – dyrektywy, rozporządzenia lub innego bezpośrednio skutecznego aktu prawodawczego Unii – możliwości odzyskania 100 % wartości obligacji przyznanych jako im odszkodowanie za zwolnienie-rozwiązanie stosunku pracy przez Olympic Airways oraz

               —

               zasądzenie odszkodowania za szkodę w kwocie 3 00  000 EUR na rzecz każdego ze skarżących za przeżyte trudności i zmartwienia oraz za poważne naruszenia praw podstawowych i za przedwczesne przerwanie życia zawodowego w wyniku wydania aktu prawa Unii – dyrektywy, rozporządzenia lub innego bezpośrednio skutecznego aktu prawodawczego Unii.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy: środki prawodawcze i inne, które spowodowały, że posiadaczy obligacji prawa greckiego wyemitowanych przez państwo greckie zmuszono do uczestnictwa w P.S.I. (plan uczestnictwa sektora prywatnego w programie finansowania długu) stanowią w rzeczywistości akty Unii Europejskiej;

               2.

               Zarzut drugi: środki przyjęte przez rząd grecki w celu sprostania greckiemu długowi publicznemu zostały w istocie nałożone przez instytucje Unii Europejskiej a w szczególności przez EBC i Komisję Europejską;

               3.

               Zarzut trzeci: pozwani nie przyjęli środków prawodawczych koniecznych do wyłączenia wprost obligacji państwa greckiego przymusowo przyznanych przez to państwo skarżącym tytułem odszkodowania na mocy aktów rady ministrów precyzujących warunki stosowania planu PSI w Grecji

               4.

               Zarzut czwarty: zrównanie zwolnionych pracowników dawnej spółki Olympic Airways ze zwykłymi posiadaczami obligacji państwa greckiego, niewyłączenie ich z P.S.I. oraz wypłata im odszkodowania wprost z P.S.I. wyrządziły im bezpośrednią, osobistą i poważną szkodę i uniemożliwiły im korzystanie z ich praw podstawowych

               5.

               Zarzut piąty: rząd grecki wydał wszystkie środki prawodawcze zgodnie ze wskazówkami, a właściwie zgodnie z decyzją Eurogrupy, Rady ECOFIN, EBC i Komisji Europejskiej.


title: Sprawa C-470/03: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tampereen käräjäoikeus — Finlandia) — A.G.M.-COS.MET Srl przeciwko Suomen valtio, Tarmo Lehtinen (Dyrektywa 98/37/WE — Środki o skutku równoważnym — Maszyny uznane za zgodne z dyrektywą 98/37/WE — Krytyka wyrażona publicznie przez urzędnika państwowego)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tampereen käräjäoikeus — Finlandia) — A.G.M.-COS.MET Srl przeciwko Suomen valtio, Tarmo Lehtinen
   (Sprawa C-470/03) (1)

   (Dyrektywa 98/37/WE - Środki o skutku równoważnym - Maszyny uznane za zgodne z dyrektywą 98/37/WE - Krytyka wyrażona publicznie przez urzędnika państwowego)
   (2007/C 96/02)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Tampereen käräjäoikeus
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: A.G.M.-COS.MET Srl

      Strona pozwana: Suomen valtio, Tarmo Lehtinen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tampereen käräjäoikeus — Wykładnia art. 28 WE i dyrektywy 98/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do maszyn (Dz.U. L 207, str. 1) — Środki o skutku równoważnym — Krytyka podnośników do obsługi pojazdów przywiezionych z innego państwa członkowskiego wyrażona publicznie przez urzędnika państwowego — Maszyny niezgodne z normą zharmonizowaną — Odpowiedzialność państwa za działania urzędnika
   Sentencja

               1)

               Państwu można przypisać tego rodzaju wypowiedzi urzędnika, które ze względu na okoliczności i formę stwarzają u adresatów wrażenie, że chodzi o oficjalne stanowisko państwa, a nie o prywatną opinię urzędnika. Decydującym kryterium w kwestii, czy wypowiedzi urzędnika zostaną przypisane państwu jest to, czy adresaci tych wypowiedzi mogą w rozsądny sposób przyjąć w danych okolicznościach, że jest to stanowisko, które urzędnik wyraża w ramach swych kompetencji służbowych. W związku z tym wypowiedzi urzędnika przedstawiające maszynę — której zgodność z dyrektywą 98/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maszyn została stwierdzona — jako niezgodną z odnoszącą się do niej normą zharmonizowaną i jako niebezpieczną stanowią, o ile można je przypisać państwu, naruszenie art. 4 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               W takich okolicznościach, jakie wystąpiły w postępowaniu przed sądem krajowym, naruszenie art. 4 ust. 1 dyrektywy 98/37 poprzez zachowanie urzędnika — jeżeli można je przypisać państwu członkowskiemu — nie może być uzasadnione ani względami ochrony zdrowia, ani wolnością wyrażania opinii przez urzędników.

               3)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 98/37 powinien być interpretowany w ten sposób, że po pierwsze nadaje jednostkom prawa i po drugie, nie pozostawia państwom członkowskim w niniejszej sprawie jakiegokolwiek zakresu swobodnej oceny co do maszyn zgodnych z tą dyrektywą lub za takie uznanych. Brak poszanowania tego przepisu wynikający z wypowiedzi urzędnika państwa członkowskiego, o ile można je przypisać temu państwu, stanowi wystarczająco istotne naruszenie prawa wspólnotowego, by powstała odpowiedzialność tego państwa.

               4)

               Prawo wspólnotowe nie sprzeciwia się ustanowieniu przez prawo krajowe szczególnych przesłanek w zakresie naprawienia innych szkód niż szkody rzeczowe lub szkody na osobie, pod warunkiem, że będą one ustalone w sposób, który nie spowoduje, że naprawienie szkody wynikającej z naruszenia prawa wspólnotowego będzie praktycznie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione.

               5)

               W przypadku naruszenia prawa wspólnotowego, prawo to nie sprzeciwia się ustanowieniu odpowiedzialności urzędnika obok odpowiedzialności państwa członkowskiego, lecz tego nie wymaga.

      (1)  Dz.U. C 35 z 7.2.2004.


title: Sprawa C-340/07: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 6 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/73/WE — Równe traktowanie mężczyzn i kobiet — Dostęp do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego — Warunki pracy — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/9

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 6 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-340/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/73/WE - Równe traktowanie mężczyzn i kobiet - Dostęp do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego - Warunki pracy - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 107/14)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 269, str. 15).
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło swoim zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007 r.


title: Sprawa C-100/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2014 r. w sprawie T-140/13, Netherlands Maritime Technology Association/Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 lutego 2015 r. przez Netherlands Maritime Technology Association, dawniej Sheepsbouw Nederland

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2014 r. w sprawie T-140/13, Netherlands Maritime Technology Association/Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 lutego 2015 r. przez Netherlands Maritime Technology Association, dawniej Sheepsbouw Nederland
   (Sprawa C-100/15 P)
   (2015/C 127/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Maritime Technology Association, dawniej Scheepsbouw Nederland (przedstawiciele: K. Struckmann, Rechtsanwalt, i G. Forwood, Barrister)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd nie uwzględnił w nim podniesionego przez skarżącą w pierwszej instancji żądania stwierdzenia nieważności spornej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji, lub, tytułem żądania ewentualnego, odesłanie sprawy do Sądu Unii Europejskiej, aby ten wydał rozstrzygnięcie zgodne z oceną prawną zawartą w wyroku Trybunału Sprawiedliwości;

               —

               w każdym razie, zwrot poniesionych przez wnoszącą odwołanie kosztów, w tym również tych poniesionych przez nią w postępowaniu przed Sądem Unii Europejskiej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd Unii Europejskiej dopuścił się naruszenia prawa uznając przeprowadzone przez Komisję badanie wstępne za wystarczające i kompletne; naruszenie to ma polegać w szczególności:

               —

               nieuwzględnieniu w odpowiedni sposób wszystkich podniesionych przez skarżącą w pierwszej instancji twierdzeń;

               —

               popełnieniu oczywistego błędu w ocenie;

               —

               sporządzeniu niewystarczającego i wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia.

         Podniesioną przez wnoszącą odwołanie argumentację można pokrótce przedstawić w następujący sposób:

               —

               w zakresie dotyczącym pierwszego zarzutu: Sąd Unii Europejskiej błędnie zinterpretował twierdzenia podniesione przez skarżącą w zakresie dotyczącym złożonej struktury nowego hiszpańskiego systemu leasingu finansowego (Nuevo Régimen español de arrendamiento fiscal, zwanego dalej „NREAF”), sposobu, w jaki został on wprowadzony w życie oraz jego selektywnego charakteru, wskutek czego Sąd ten nie rozpatrzył tego, czy Komisja w spornej decyzji dokonała odpowiedniej analizy sposobu funkcjonowania całokształtu tego systemu oraz jego związku z innymi przepisami prawa podatkowego i handlowego;

               —

               w zakresie dotyczącym drugiego zarzutu: Sąd Unii Europejskiej dopuścił się przy analizie spornej decyzji oczywistego błędu, skutkiem czego doszedł on do błędnego wniosku, że Komisja w tej decyzji dokonała wystarczającej oceny kręgu beneficjentów NREAF;

               —

               w zakresie dotyczącym trzeciego zarzutu: Sąd Unii Europejskiej nie przedstawił wystarczającego i spójnego uzasadnienia w zakresie słuszności uznania przez Komisję w spornej decyzji, iż ugrupowania interesów gospodarczych (agrupaciones de interés económico, AIE) nie stanowią potencjalnych beneficjentów NREAF ani braku określenia przez nią ram odniesienia dla oceny oddziaływania środka pomocowego. Sąd Unii Europejskiej nie przedstawił też uzasadnienia wystarczającego do wyjaśnienia tego, że Komisja w spornej decyzji przedstawiła powody wystarczające do uznania przez nią, iż NREAF stanowi integralną część systemu ogólnego.


title: Sprawa T-344/06: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Total przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Grzywny — Waga i czas trwania naruszenia)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/14

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Total przeciwko Komisji
   (Sprawa T-344/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny - Waga i czas trwania naruszenia)
   2012/C 355/24
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Total SA (Courbevoie, Francja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci A. Lamothe, L. Godfroid i A. Gosset-Grainville, następnie adwokaci A. Lamothe, L. Godfroid i O. Prost)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) (sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt (Niderlandy)) oraz, tytułem ewentualnym, żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Total SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Wykreślenie sprawy C-389/04

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/11

         Wykreślenie sprawy C-389/04 (1)

   (2005/C 330/23)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 5 października 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-389/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004


title: Sprawa T-317/14: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2015 r. – Klement/OHIM – – Bullerjan (Kształt piekarnika) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy — Kształt piekarnika — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter używania znaku towarowego — Postać różniąca się co do elementów niewpływających na charakter odróżniający]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/49

         Wyrok Sądu z dnia 24 września 2015 r. – Klement/OHIM – – Bullerjan (Kształt piekarnika)
   (Sprawa T-317/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy - Kształt piekarnika - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Charakter używania znaku towarowego - Postać różniąca się co do elementów niewpływających na charakter odróżniający])
   (2015/C 389/53)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Toni Klement (Dippoldiswalde, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Weiser i A. Grohmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo D. Walicka, następnie A. Poch, D. Botis i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Bullerjan GmbH (Isernhagen-Kirchhorst, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 lutego 2014 r. (sprawa R 1656/2013-1), dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Tonim Klementem a Bullerjan GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Toni Klement zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa C-443/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Cosenza — Włochy) — CCIAA di Cosenza przeciwko Grillo Star Srl Fallimento (Dyrektywa 2008/7/WE — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Artykuł 5 ust. 1 lit. c) i art. 6 ust. 1 lit. e) — Zakres stosowania — Coroczny podatek uiszczany na rzecz lokalnych izb handlowych, przemysłowych, rzemieślniczych i rolniczych)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Cosenza — Włochy) — CCIAA di Cosenza przeciwko Grillo Star Srl Fallimento
   (Sprawa C-443/09) (1)

   (Dyrektywa 2008/7/WE - Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Artykuł 5 ust. 1 lit. c) i art. 6 ust. 1 lit. e) - Zakres stosowania - Coroczny podatek uiszczany na rzecz lokalnych izb handlowych, przemysłowych, rzemieślniczych i rolniczych)
   2012/C 165/02
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Ordinario di Cosenza

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: CCIAA di Cosenza

      Strona pozwana: Grillo Star Srl Fallimento

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Ordinario di Cosenza — Wykładnia art. 5 lit. c) i art. 6 lit. e) dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału — Nałożenie corocznego podatku związanego z wpisem do rejestru spółek prowadzonego przez lokalne izby handlowe — Coroczny podatek określany w sposób zryczałtowany –Pojęcie „podatków mających charakter należności lub opłaty”

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału powinien być interpretowany w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie podatkowi tego rodzaju, jak podatek omawiany w sprawie przed sądem krajowym, należnego corocznie od każdego przedsiębiorstwa w związku z jego wpisem do rejestru przedsiębiorstw, nawet wówczas, gdy tego rodzaju wpis wywołuje skutek konstytutywny dla spółek kapitałowych i gdy podatek ów jest również należny od spółek za okres, w którym wykonują one jedynie czynności przygotowawcze do podjęcia działalności przedsiębiorstwa.

      (1)  Dz.U. C 51z 27.2.2010.


title: Sprawy połączone C-458/14 i C-67/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 lipca 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia, Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna – Włochy) – Promoimpresa srl (C-458/14)/Consorzio dei comuni della Sponda Bresciana del Lago di Garda e del Lago di Idro, Regione Lombardia i Mario Melis i in. (C-67/15)/Comune di Loiri Porto San Paolo, Provincia di Olbia Tempio (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne i swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 49 TFUE — Dyrektywa 2006/123/WE — Artykuł 12 — Koncesje na majątek publiczny położony na obszarach nad brzegami mórz, jezior i rzek o znaczeniu gospodarczym — Automatyczne przedłużanie — Brak postępowania przetargowego)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 lipca 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia, Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna – Włochy) – Promoimpresa srl (C-458/14)/Consorzio dei comuni della Sponda Bresciana del Lago di Garda e del Lago di Idro, Regione Lombardia i Mario Melis i in. (C-67/15)/Comune di Loiri Porto San Paolo, Provincia di Olbia Tempio
   (Sprawy połączone C-458/14 i C-67/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne i swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 49 TFUE - Dyrektywa 2006/123/WE - Artykuł 12 - Koncesje na majątek publiczny położony na obszarach nad brzegami mórz, jezior i rzek o znaczeniu gospodarczym - Automatyczne przedłużanie - Brak postępowania przetargowego))
   (2016/C 335/06)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia, Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Promoimpresa srl (C-458/14) i Mario Melis i in. (C-67/15)

      Strona pozwana: Consorzio dei comuni della Sponda Bresciana del Lago di Garda e del Lago di Idro, Regione Lombardia (C-458/14), Comune di Loiri Porto San Paolo, Provincia di Olbia Tempio (C-67/15)

      przy udziale: Alessandra Pireddy i in.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 12 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, iż przepis ten stoi na przeszkodzie środkowi krajowemu, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który przewiduje automatyczne przedłużanie będących w mocy i przeznaczonych na cele wykonywania działalności turystyczno-rekreacyjnej zezwoleń dotyczących majątku publicznego położonego na obszarach nad brzegami mórz i jezior, w braku przeprowadzenia jakiejkolwiek procedury wyboru potencjalnych kandydatów.

               2)

               Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienie to stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniach głównych, które umożliwiają automatyczne przedłużanie będących w mocy i przeznaczonych na cele wykonywania działalności turystyczno-rekreacyjnej koncesji na majątek publiczny, jeśli koncesje te mają niewątpliwe znaczenie transgraniczne.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014 i Dz.U. C 146 z 4.5.2015.


title: Sprawa C-402/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Athinon – Grecja) – Viamar – Elliniki Aftokiniton kai Genikon Epicheiriseon AE/Elliniko Dimosio (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda przepływu towarów — Przepisy podatkowe — Podatki wewnętrzne — Cła o charakterze fiskalnym — Opłaty o skutku równoważnym — Formalności przy przekraczaniu granic — Artykuł 30 TFUE — Artykuł 110 TFUE — Dyrektywa 92/12/EWG — Artykuł 3 ust. 3 — Dyrektywa 2008/118/WE — Artykuł 1 ust. 3 — Brak transpozycji do prawa krajowego — Bezpośrednia skuteczność — Pobór opłat od pojazdów samochodowych w chwili ich przywozu na terytorium państwa członkowskiego — Opłata związana z rejestracją i ewentualnym dopuszczeniem pojazdu do ruchu — Odmowa zwrotu opłaty w przypadku braku rejestracji pojazdu)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/15

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Athinon – Grecja) – Viamar – Elliniki Aftokiniton kai Genikon Epicheiriseon AE/Elliniko Dimosio
   (Sprawa C-402/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przepływu towarów - Przepisy podatkowe - Podatki wewnętrzne - Cła o charakterze fiskalnym - Opłaty o skutku równoważnym - Formalności przy przekraczaniu granic - Artykuł 30 TFUE - Artykuł 110 TFUE - Dyrektywa 92/12/EWG - Artykuł 3 ust. 3 - Dyrektywa 2008/118/WE - Artykuł 1 ust. 3 - Brak transpozycji do prawa krajowego - Bezpośrednia skuteczność - Pobór opłat od pojazdów samochodowych w chwili ich przywozu na terytorium państwa członkowskiego - Opłata związana z rejestracją i ewentualnym dopuszczeniem pojazdu do ruchu - Odmowa zwrotu opłaty w przypadku braku rejestracji pojazdu))
   (2016/C 068/18)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Dioikitiko Efeteio Athinon

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Viamar – Elliniki Aftokiniton kai Genikon Epicheiriseon AE

      Strona pozwana: Elliniko Dimosio

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 3 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG, należy interpretować w ten sposób, że spełnia on warunki bezpośredniej skuteczności umożliwiającej jednostkom powołanie się na ten przepis przed sądem odsyłającym w sporze pomiędzy nimi a państwem członkowskim.

               2)

               Artykuł 30 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego takiej jak praktyka omawiana w postępowaniu głównym, w ramach której opłata rejestracyjna pobierana przy przywozie pojazdów samochodowych pochodzących z innych państw członkowskich nie podlega zwrotowi, pomimo że pojazdy, o których mowa, nie zostały w ogóle zarejestrowane w tym państwie członkowskim i zostały ponownie wywiezione do innego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 380 z 27.10.2014.


title: Sprawa F-83/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 czerwca 2012 r. — Giannakouris przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Dodatek edukacyjny — Warunki przyznania — Odliczenie dodatku tego samego rodzaju uzyskanego z innych źródeł)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/30

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 czerwca 2012 r. — Giannakouris przeciwko Komisji
   (Sprawa F-83/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Dodatek edukacyjny - Warunki przyznania - Odliczenie dodatku tego samego rodzaju uzyskanego z innych źródeł)
   2012/C 217/64
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Konstantinos Giannakouris (Roodt-sur-Syre, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów E. Bourtzalasa i E. Antypas)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o obniżeniu dodatku edukacyjnego przyznanego skarżącemu, ze względu na otrzymywanie przez jego córkę pomocy finansowej przyznanej przez państwo członkowskie w formie stypendium i pożyczki.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               K. Giannakouris zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.01.2011, s. 38.


title: Sprawa C-140/11: Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 29 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Procuratore generale della Repubblica presso la Corte Suprema di Cassazione przeciwko Dembemu Ngagndze

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/29

         Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 29 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Procuratore generale della Repubblica presso la Corte Suprema di Cassazione przeciwko Dembemu Ngagndze
   (Sprawa C-140/11) (1)

   2011/C 252/69
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa C-152/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Unomedical A/S przeciwko Skatteministeriet (Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Plastikowe worki drenażowe do dializy przeznaczone wyłącznie do dializatorów (sztuczne nerki) — Plastikowe worki drenażowe na mocz przeznaczone wyłącznie do cewników — Pozycje 9018 i  3926 — Pojęcia „części” i  „akcesoria” — Pozostałe artykuły z tworzyw sztucznych)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Unomedical A/S przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-152/10) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Plastikowe worki drenażowe do dializy przeznaczone wyłącznie do dializatorów (sztuczne nerki) - Plastikowe worki drenażowe na mocz przeznaczone wyłącznie do cewników - Pozycje 9018 i 3926 - Pojęcia „części” i „akcesoria” - Pozostałe artykuły z tworzyw sztucznych)
   2011/C 232/13
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Højesteret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Unomedical A/S

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Højesteret — Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1) — Plastikowe worki drenażowe przeznaczone wyłącznie do sztucznych nerek — Klasyfikacja do podpozycji 9018 90 30 lub 3926 90 99 — Plastikowe worki drenażowe przeznaczone wyłącznie do cewników — Klasyfikacja do podpozycji 9018 39 00 lub 3926 90 99 — Pojęcie „części i akcesoria”

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w wersjach mających zastosowanie do sporu przed sądami krajowymi, należy interpretować w ten sposób, że wyprodukowany z tworzyw sztucznych worek drenażowy do dializy, który został specjalnie zaprojektowany do dializatora (sztuczna nerka) i może być stosowany wyłącznie z dializatorem, należy — w okresie od maja 2001 r. do grudnia 2003 r. — zaklasyfikować do podpozycji 3926 90 99 tej nomenklatury jako „tworzywa sztuczne i artykuły z nich” oraz że wyprodukowany z tworzyw sztucznych worek drenażowy na mocz, który został specjalnie zaprojektowany do cewnika i może być w związku z tym stosowany wyłącznie z cewnikiem, należy — w tym samym okresie — zaklasyfikować do podpozycji 3926 90 99 tej nomenklatury jako „tworzywa sztuczne i artykuły z nich”.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa F-130/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 grudnia 2007 r. — Soares przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Odtworzenie ścieżki kariery — Brak sprawozdania z oceny — Porównanie zasług — Wniosek na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Dopuszczalność skargi — Nowy istotny fakt)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/53

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 grudnia 2007 r. — Soares przeciwko Komisji
   (Sprawa F-130/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Odtworzenie ścieżki kariery - Brak sprawozdania z oceny - Porównanie zasług - Wniosek na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Dopuszczalność skargi - Nowy istotny fakt)
   (2008/C 22/99)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Soares (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i K. Herrmann)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji AIPN z dnia 19 września 2005 r. w sprawie oddalenia zażalenia skarżącego odnośnie do korzystnego zrekonstruowania jego ścieżki kariery zawodowej
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Każda ze stron poniesie swoje własne koszty

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006, str. 57.


title: Sprawa T-158/15: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2015 r. – Abertis Infraestructuras i Abertis Telecom Satélites/Komisja

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/21

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2015 r. – Abertis Infraestructuras i Abertis Telecom Satélites/Komisja
   (Sprawa T-158/15)
   (2015/C 178/21)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Abertis Infraestructuras, SA (Barcelona, Hiszpania), Abertis Telecom Satélites, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, M. Maragall de Gispert, M. Santa María Fernández, J. Panero Rivas i A. Balcells Cartagena, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie zarzutów podniesionych w niniejszej skardze za dopuszczalne i uwzględnienie ich;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w niej, że przyjętą w praktyce administracyjnej wykładnię art. 12 TRLIS [Texto Refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades, ujednoliconego tekstu hiszpańskiej ustawy o podatku dochodowym] należy uznać za niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 ust. 1 tej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w nim Królestwu Hiszpanii zaprzestania tego, co instytucja ta uznała za opisany w art. 1 tej decyzji system pomocy państwa;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 ust. 2, 3, 4 i 5 tej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w nim Królestwu Hiszpanii odzyskanie kwot uznanych przez tę instytucję za pomoc państwa;

               —

               tytułem ewentualnym, ograniczenie nałożonego na Królestwo Hiszpanii w art. 4 ust. 2 decyzji obowiązku odzyskania pomocy do zakresu określonego w pierwszej i drugiej z wydanych przez tę instytucję decyzji; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami związanymi z postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi strona skarżąca podnosi zarzuty i argumentację podobne do tych powołanych w sprawach T–826/14 Hiszpania/Komisja oraz T–12/15 Banco Santander i Santusa/Komisja.
   W szczególności podnosi ona, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa w zakresie kwalifikacji prawnej środka jako pomocy państwa, ustalenia beneficjenta środka pomocowego oraz tego, iż w przyjętej w praktyce administracyjnej wykładni jest on uznawany za pomoc państwa odrębną od tej, którą zbadała w swych decyzjach Komisja; skarżąca podnosi także naruszenie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, estoppel i zasady pewności prawa.


title: Sprawa C-190/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/39

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-190/07) (1)

   (2008/C 51/67)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa C-156/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 17 marca 2016 r. – Tigers GmbH/Hauptzollamt Landshut

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 17 marca 2016 r. – Tigers GmbH/Hauptzollamt Landshut
      (Sprawa C-156/16)
      (2016/C 211/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht München

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Tigers GmbH

         Strona pozwana: Hauptzollamt Landshut

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 412/2013 (1) z dnia 13 maja 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz ceramicznych zastaw stołowych i naczyń kuchennych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej zezwala na przedstawienie w późniejszym terminie ważnej faktury handlowej w celu pierwszego ustalenia ostatecznego cła antydumpingowego, jeżeli są spełnione wszystkie inne konieczne przesłanki pozwalające na uzyskanie indywidualnej stawki cła antydumpingowego?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
                  Czy art. 78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (2) z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. sprzeciwia się odmowie przez organy celne w ramach procedury weryfikacji zwrotu cła antydumpingowego ze względu na to, że zgłaszający przedstawił ważną fakturę handlową dopiero po dokonaniu zgłoszenia celnego?

         (1)  Dz.U. L 131, s.1.

         (2)  Dz.U. L 303, s. 1.

         (3)  Rozporządzenie (WE) NR 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny, Dz.U. L 311, s.17.


title: Sprawa C-207/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia provincial de Tarragona, wydział czwarty (Hiszpania) w dniu 14 kwietnia 2016 r. – Ministerio Fiscal

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia provincial de Tarragona, wydział czwarty (Hiszpania) w dniu 14 kwietnia 2016 r. – Ministerio Fiscal
   (Sprawa C-207/16)
   (2016/C 251/09)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia provincial de Tarragona, wydział czwarty

      Strona w postępowaniu głównym

   Ministerio Fiscal

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy można określić wystarczającą wagę przestępstwa, jako kryterium uzasadniające ingerencję w prawa podstawowe uznane w art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (1), jedynie ze względu na karę grożącą za przestępstwo będące przedmiotem dochodzenia, czy też jest ponadto konieczne wskazanie w bezprawnym zachowaniu szczególnego niekorzystnego skutku dla indywidualnych lub publicznych dóbr prawnych?

               2)

               W danym przypadku, gdyby określenie wagi przestępstwa jedynie w zależności od kary, która może zostać nałożona, było zgodne z podstawowymi zasadami Unii zastosowanymi przez Trybunał w wyroku z dnia 8 kwietnia 2014 r. [w sprawach połączonych C-293/12, Digital Rights Ireland i C-594/12, Seitlinger i in.] jako kryteria ścisłej kontroli dyrektywy (2), jaka powinna być dolna granica tej kary? Czy ta dolna granica jest zgodna z granicą ustaloną w sposób ogólny na trzy lata pozbawienia wolności?

      (1)  Karta praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. C 326, s. 391).

      (2)  Dyrektywa 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniająca dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105, s. 54).


title: Sprawa T-400/13: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – L’Oréal SA/OHIM – Cosmetica Cabinas (AINHOA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy AINHOA — Wcześniejsze graficzne, wspólnotowy i międzynarodowy, znaki towarowe NOA — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/34

         Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – L’Oréal SA/OHIM – Cosmetica Cabinas (AINHOA)
   (Sprawa T-400/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy AINHOA - Wcześniejsze graficzne, wspólnotowy i międzynarodowy, znaki towarowe NOA - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 389/35)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokat M.H. Granado Carpenter i adwokat M.L. Polo Carreño)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Mondéjar Ortuño i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Cosmetica Cabinas, SL (El Masnou, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Montoya Terán i J.B. Devaureix)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 czerwca 2013 r. (sprawa R 1643/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy L’Oréal a Cosmetica Cabinas, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               L’Oréal zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 298 z 12.10.2013.


title: Sprawa T-378/05: Skarga wniesiona w dniu  7 października 2005 r.  — Marenco przeciwko Komisji

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/22

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2005 r. — Marenco przeciwko Komisji
   (Sprawa T-378/05)
   (2006/C 10/45)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Giuliano Marenco (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: A. Pappalardo, M. Merola, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie ustalenia wynagrodzenia skarżącego za styczeń 2005 r. (ostatni miesiąc służby)

                           —

                           w zakresie, w jakim to ustalenie nie uwzględnia wzrostu wynagrodzenia podstawowego przewidzianego w art. 7 ust. 4 załącznika XIII regulaminu pracowniczego

                           —

                           w zakresie, w jakim przyjęto współczynnik wynoszący 0,9982852 zamiast 1;

               —

               uchylenie decyzji o przyznaniu i obliczeniu emerytury skarżącego, wydanej w dniu 31 stycznia 2005 r. przez kierownika wydziału rent i emerytur oraz ustalania praw indywidualnych

                           —

                           w zakresie, w jakim nie uwzględnia wzrostu wynagrodzenia podstawowego przewidzianego w art. 7 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego

                           —

                           w zakresie, w jakim w rubryce zaszeregowanie na dzień zakończenia służby widnieje liczba 0,9982852 zamiast 1;

                           —

                           w zakresie, w jakim określa zaszeregowanie dla potrzeb emerytury jako A*16/03 zamiast A16*/06

               —

               uchylenie decyzji z dnia 1 lipca 2005 r. wydanej przez dyrektora dyrekcji ds spraw pracowniczych i administracyjnych (ADMIN.B. 2 — SHS/amd — D (05)15121), nieuwzględniającej dwóch zażaleń skarżącego (No R/266/05 et R/298/05),

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, były zastępca dyrektora służby prawnej Komisji, emerytowany od lutego 2005 r., był przed zakończeniem służby zaszeregowany w grupie A*16 i do końca 2004 r. miał korzystać ze wzrostu wynagrodzenia podstawowego przewidzianego w art. 7 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego. Zgodnie ze zmianami regulaminu, które weszły w życie w dniu 1 maja 2004 r., do jego wynagrodzenia zasadniczego znajdował zastosowanie współczynnik 0,9982852, odzwierciedlający różnicę między wynagrodzeniem zasadniczym dla jego grupy i stopnia według poprzedniego i aktualnego regulaminu.
   W dniu 1 stycznia 2005 r. skarżący uzyskał stopień 6 w swojej grupie zaszeregowania. Ponieważ wynagrodzenia zasadnicze przewidziane dla tego stopnia w poprzednim i aktualnym regulaminie są takie same, skarżący uważa, że od tej chwili powinien być stosowany współczynnik „1”. Jednakże po tej dacie zarówno na ostatnim odcinku wynagrodzenia, jak i na decyzji o przyznaniu i obliczeniu emerytury widnieje współczynnik 0,9982852. Ponadto wzrost wynagrodzenia podstawowego przewidziany w art. 7 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego nie został uwzględniony w jego wynagrodzeniu za styczeń, a w konsekwencji nie został uwzględniony przy ustalaniu emerytury, naliczanej w oparciu o wynagrodzenie za ten miesiąc. Wreszcie, w decyzji o obliczeniu emerytury zaszeregowano go, jego zdaniem, w trzecim stopniu jego grupy zamiast w szóstym.
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi naruszenie art. 2 ust. 2 i art. 7 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego. Powołuje się również na naruszenie jego uzasadnionych oczekiwań, wynikających z informacyjnego obliczenia emerytury, którego dokonał przy użyciu narzędzi informatycznych („kalkulator”), udostępniony pracownikom Komisji. Zdaniem skarżącego, kalkulator uwzględniał wzrost wynagrodzenia przy ustalaniu emerytury.


title: Postanowienie prezesa sądu pierwszej instancji z dnia 10 lutego 2005 r. w sprawie T-291/04 R Enviro Tech Europe Ltd oraz Enviro Tech International, Inc. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Środki tymczasowe — Dyrektywa nr 67/548/EWG oraz dyrektywa nr 2004/73/WE)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/29

      POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 lutego 2005 r.
   w sprawie T-291/04 R Enviro Tech Europe Ltd oraz Enviro Tech International, Inc. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Środki tymczasowe - Dyrektywa nr 67/548/EWG oraz dyrektywa nr 2004/73/WE)
   (2005/C 132/53)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-291/04 R Enviro Tech Europe Ltd, z siedzibą w Surrey (Zjednoczone Królestwo) oraz Enviro Tech International, Inc., z siedzibą w Chicago, Illinois (Stany Zjednoczone), reprezentowanych przez adwokatów C. Mereu i K. Van Maldegem, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: X. Lewis i D. Recchia, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o wstrzymanie włączenia bromku n-propylu do dyrektywy Komisji 2004/73/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. dostosowującej po raz dwudziesty dziewiąty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548 z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. L 152, str. 1), oraz zarządzenie innych środków tymczasowych, Prezes Sądu wydał w dniu 10 lutego 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-384/12: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 11 grudnia 2012 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Rostock — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Perowi Haraldowi Lökkevikowi, w obecności: Staatsanwaltschaft Rostock

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/16

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 11 grudnia 2012 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Rostock — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Perowi Haraldowi Lökkevikowi, w obecności: Staatsanwaltschaft Rostock
   (Sprawa C-384/12) (1)

   2013/C 63/31
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012.