title: Sprawa C-395/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – DOCERAM GmbH / CeramTec GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna i przemysłowa — Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 — Wzór wspólnotowy — Artykuł 8 ust. 1 — Cechy postaci produktu wynikające wyłącznie z jego funkcji technicznej — Kryteria oceny — Istnienie alternatywnych wzorów — Uwzględnienie punktu widzenia „obiektywnego obserwatora”]

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – DOCERAM GmbH / CeramTec GmbH
   (Sprawa C-395/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna i przemysłowa - Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Wzór wspólnotowy - Artykuł 8 ust. 1 - Cechy postaci produktu wynikające wyłącznie z jego funkcji technicznej - Kryteria oceny - Istnienie alternatywnych wzorów - Uwzględnienie punktu widzenia „obiektywnego obserwatora”])
   (2018/C 161/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: DOCERAM GmbH

      Strona pozwana: CeramTec GmbH

      Sentencja

               1)

               Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych należy interpretować w ten sposób, że aby ocenić, czy cechy postaci produktu wynikają wyłącznie z jego funkcji technicznej, należy ustalić, czy ta funkcja jest jedynym czynnikiem określającym te cechy, a istnienie alternatywnych wzorów nie jest rozstrzygające w tym względzie.

               2)

               Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 należy interpretować w ten sposób, że aby określić, czy dane cechy postaci produktu wynikają wyłącznie z jego funkcji technicznej w rozumieniu tego przepisu, sąd krajowy powinien uwzględnić wszystkie istotne obiektywne okoliczności każdego rozpatrywanego wypadku. W tym względzie nie należy opierać się na sposobie postrzegania przez „obiektywnego obserwatora”.

      (1)  Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


title: Sprawa C-95/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 9 lutego 2018 r. – Sociale Verzekeringsbank / F. van den Berg i H.D. Giesen

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 9 lutego 2018 r. – Sociale Verzekeringsbank / F. van den Berg i H.D. Giesen
   (Sprawa C-95/18)
   (2018/C 161/24)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Sociale Verzekeringsbank (Svb)

      Strona przeciwna: F. van den Berg i H.D. Giesen

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a.

                           Czy art. 45 i 48 TFUE należy interpretować w ten sposób, że – w przypadkach tego rodzaju jak rozpatrywane – postanowienia te stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak art. 6a zdanie wprowadzające oraz lit. b) AOW (1)? Uregulowanie to prowadzi do tego, że rezydent Niderlandów nie jest ubezpieczony w ramach ubezpieczenia społecznego w państwie członkowskim miejsca zamieszkania, jeżeli pracuje w innym państwie członkowskim i zgodnie z art. 13 rozporządzenia 1408/71 (2) podlega ustawodawstwu z zakresu zabezpieczenia społecznego państwa zatrudnienia. Rozpatrywane przypadki charakteryzują się tym, że na podstawie regulacji prawnych państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia zainteresowane osoby nie są uprawnione do emerytury ze względu na ograniczony wymiar pracy wykonywanej przez nich w tym państwie?

                           b.

                           Czy dla odpowiedzi na pytanie 1a ma znaczenie, iż wobec rezydenta państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, niebędącego – na podstawie art. 13 rozporządzenia 1408/71 – państwem właściwym, nie istnieje obowiązek poboru składek na ubezpieczenie społeczne państwa członkowskiego miejsca zamieszkania? W okresach, gdy taki rezydent wykonuje pracę w innym państwie członkowskim, podlega on bowiem na podstawie art. 13 rozporządzenia 1408/71 wykluczeniu z systemu zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia, a krajowe ustawodawstwo niderlandzkie również nie przewiduje w takim przypadku obowiązku składkowego?

               2)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie 1 ma znaczenie, że zainteresowani mieli możliwość zawarcia dobrowolnego ubezpieczenia na podstawie AOW lub wezwania SVB do doprowadzenia do zawarcia porozumienia w rozumieniu art. 17 rozporządzenia nr 1408/71?

               3)

               Czy art. 13 rozporządzenia nr 1408/71 stoi na przeszkodzie temu, by osoba, która, tak jak małżonka H. D. Giesena, była przed dniem 1 stycznia 1989 r. ubezpieczona tylko zgodnie z ustawodawstwem krajowym w jej państwie zamieszkania, Niderlandach, na podstawie AOW, nabywała na podstawie tego ubezpieczenia prawo do świadczenia emerytalnego w odniesieniu do okresów, w których na podstawie tego przepisu rzeczonego rozporządzenia, z powodu wykonywania pracy w innym państwie członkowskim, podlegała ustawodawstwu państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia? Czy uprawnienie do świadczenia na podstawie AOW powinno być uważane za prawo do świadczenia, które nie podlega warunkom przewidzianym w krajowym ustawodawstwie dotyczącym zatrudnienia lub ubezpieczenia w rozumieniu wyroku Bosmann (3), tak iż tok rozumowania przyjęty w przywołanym wyroku można by zastosować w przypadku takiej osoby?

      (1)  Algemene Kinderbijslagwet (powszechna ustawa o zasiłku rodzinnym).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, Dz.U. 1971, L 149, s. 2.

      (3)  EU:C:2008:290.


title: Sprawa C-494/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Trapani – Włochy) – Giuseppa Santoro / Comune di Valderice; Presidenza del Consiglio dei Ministri (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Praca na czas określony — Umowy zawierane z pracodawcą z sektora publicznego — Sankcje za nadużywanie umów o pracę na czas określony — Zasady równoważności i skuteczności)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Trapani – Włochy) – Giuseppa Santoro / Comune di Valderice; Presidenza del Consiglio dei Ministri
   (Sprawa C-494/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Praca na czas określony - Umowy zawierane z pracodawcą z sektora publicznego - Sankcje za nadużywanie umów o pracę na czas określony - Zasady równoważności i skuteczności))
   (2018/C 161/09)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale civile di Trapani

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Giuseppa Santoro

      Strona pozwana: Comune di Valderice; Presidenza del Consiglio dei Ministri

      Sentencja

   Wykładni klauzuli 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które z jednej strony nie przewiduje sankcji dla pracodawcy z sektora publicznego za nadużywanie kolejnych umów o pracę na czas określony, polegających na obowiązku wypłaty zainteresowanemu pracownikowi odszkodowania za nieprzekształcenie jego stosunku pracy na czas określony w stosunek pracy na czas nieokreślony, ale z drugiej strony przewiduje, że takiemu pracownikowi przysługuje roszczenie o odszkodowanie wynoszące od 2,5-krotności do 12-krotności jego ostatniego miesięcznego wynagrodzenia oraz uprawnienie do dochodzenia roszczenia o naprawienie szkody w całości w razie udowodnienia, że stracił on szansę na zatrudnienie lub że, gdyby organ administracji ogłosił konkurs, ów pracownik zostałby jego laureatem, pod warunkiem że tego rodzaju uregulowania przewidują skuteczne i odstraszające sankcje, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 454 z 5.12.2016.


title: Sprawa C-145/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 23 lutego 2018 r. – Regards Photographiques SARL / Ministre de l’Action et des Comptes publics

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/40

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 23 lutego 2018 r. – Regards Photographiques SARL / Ministre de l’Action et des Comptes publics
   (Sprawa C-145/18)
   (2018/C 161/44)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Regards Photographiques SARL

      Strona przeciwna: Ministre de l’Action et des Comptes publics

      Pytania prejudycjalne

               —

               Czy przepisy art. 103 i 311 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. (1) oraz pkt 7 części A załącznika IX do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że wymagają one jedynie, aby fotografie zostały wykonane przez autora, drukowane przez niego lub pod jego nadzorem, sygnowane i numerowane oraz wykonane w liczbie ograniczonej do trzydziestu egzemplarzy we wszelkich formatach i na wszelkich możliwych nośnikach, by fotografie te mogły podlegać obniżonej stawce podatku od wartości dodanej?

               —

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy mimo to państwa członkowskie są uprawnione do wykluczenia z obniżonej stawki podatku od wartości dodanej fotografii, które ponadto nie mają charakteru artystycznego?

               —

               W wypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, jakie dalsze przesłanki powinny spełniać fotografie, aby mogły podlegać obniżonej stawce podatku od wartości dodanej? Czy w szczególności powinny one mieć charakter artystyczny?

               —

               Czy przesłanki te należy interpretować w sposób jednolity w Unii Europejskiej, czy też przy odesłaniu do prawa poszczególnych państw członkowskich, zwłaszcza w dziedzinie własności intelektualnej?

      (1)  Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa T-173/18: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Ramazani Shadary / Rada

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/66

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Ramazani Shadary / Rada
   (Sprawa T-173/18)
   (2018/C 161/81)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Emmanuel Ramazani Shadary (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 15 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 15 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/ WPZiB, zmienionej decyzją 2016/2231/ WPZiB, oraz art. 2a ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1183/2005/WE;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-163/18, Amisi Kumba/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-129/18: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – HMV (Brands) / EUIPO – Our Price Records (OUR PRICE))

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/54

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – HMV (Brands) / EUIPO – Our Price Records (OUR PRICE))
   (Sprawa T-129/18)
   (2018/C 161/62)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: HMV (Brands) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Hicks i N. Zweck, barristers)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Our Price Records Ltd (Londyn)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Our Price Records Ltd

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „OUR PRICE” – zgłoszenie nr 13 636 998

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie R 838/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

               —

               obciążenie Our Price Records Limited – jeżeli wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta – kosztami postępowania;
               ORAZ EWENTUALNIE

               —

               dopuszczenie sprzeciwu HMV w całości;
               ALBO

               —

               w razie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-174/18: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Mutondo / Rada

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/67

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Mutondo / Rada
   (Sprawa T-174/18)
   (2018/C 161/82)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Kalev Mutondo (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 16 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 16 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. c) decyzji 2010/788/ WPZiB, zmienionej decyzją 2016/2231/ WPZiB, oraz art. 2a ust. 1 lit. c) rozporządzenia 1183/2005/WE;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-163/18, Amisi Kumba/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa C-96/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 9 lutego 2018 r. – Soziale Verzekeringsbank / C.E. Franzen

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 9 lutego 2018 r. – Soziale Verzekeringsbank / C.E. Franzen
   (Sprawa C-96/18)
   (2018/C 161/25)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Soziale Verzekeringsbank

      Strona przeciwna: C.E. Franzen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 45 i 48 TFUE należy interpretować w ten sposób, że – w przypadkach tego rodzaju jak rozpatrywany – postanowienia te stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak art. 6a zdanie wprowadzające oraz lit. b) AKW (1)? Uregulowanie to oznacza, że rezydent Niderlandów nie jest ubezpieczony w ramach ubezpieczenia krajowego w państwie członkowskim miejsca zamieszkania, jeżeli pracuje w innym państwie członkowskim i zgodnie z art. 13 rozporządzenia 1408/71 (2) podlega ustawodawstwu z zakresu zabezpieczenia społecznego państwa zatrudnienia. Rozpatrywany przypadek charakteryzuje się tym, że na podstawie regulacji prawnych państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia zainteresowana strona nie jest uprawniona do zasiłku rodzinnego ze względu na ograniczony wymiar pracy wykonywanej przez nią w tym państwie?

               2)

               Czy dla odpowiedzi na poprzedzające pytanie ma znaczenie, że zainteresowana strona miała możliwość wezwania SVB do doprowadzenia do zawarcia porozumienia w rozumieniu art. 17 rozporządzenia nr 1408/71?

      (1)  Algemene Kinderbijslagwet (powszechna ustawa o zasiłku rodzinnym).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, Dz.U. 1971, L 149, s. 2.


title: Sprawa T-140/18: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – LMP Lichttechnik Vertriebs / EUIPO (LITECRAFT)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/55

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – LMP Lichttechnik Vertriebs / EUIPO (LITECRAFT)
   (Sprawa T-140/18)
   (2018/C 161/63)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: LMP Lichttechnik Vertriebs GmbH (Ibbenbüren, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Plegge)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „LITECRAFT” – zgłoszenie nr 15 282 635

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 stycznia 2018 r. w sprawie R 699/2017-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-175/18: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Ruhorimbere / Rada

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/67

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Ruhorimbere / Rada
   (Sprawa T-175/18)
   (2018/C 161/83)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Éric Ruhorimbere (Mbujimayi, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 14 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 14 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/ WPZiB, zmienionej decyzją 2016/2231/ WPZiB, oraz art. 2a ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1183/2005/WE;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-163/18, Amisi Kumba/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-143/18: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – Société generale/EBC

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/56

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – Société generale/EBC
   (Sprawa T-143/18)
   (2018/C 161/64)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société générale (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Gosset Grainville, M. Trabucchi i P. Kupka, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 5 decyzji EBC nr ECB/SSM/2017 – O2RNE8IBXP4R0TD8PU41/174 z dnia 19 grudnia 2017 r. oraz art. 3 Załącznika A do tej decyzji, w zakresie w jakim przewidują one działania, jakie mają zostać podjęte w odniesieniu do nieodwołalnych zobowiązań płatniczych dotyczących systemów gwarancji depozytów lub funduszy restrukturyzacji;

               —

               obciążenie EBC w całości kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku podstawy prawnej do wydania zaskarżonej decyzji. Zdaniem strony skarżącej EBC nie ma kompetencji do ustanowienia wymogu ostrożnościowego o zakresie ogólnym i nie dokonał ogólnej oraz szczegółowej oceny sytuacji strony skarżącej, jak wymagają tego właściwe przepisy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędu co do prawa, jakim obarczona jest zaskarżona decyzja, w zakresie w jakim EBC dokonał błędnej interpretacji przepisów prawa Unii ustanawiających możliwość zastosowania przez instytucje kredytowe nieodwołalnych zobowiązań płatniczych i w ten sposób pozbawił te przepisy skuteczności (effet utile).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja obarczona jest oczywistym błędem w ocenie ryzyk jakoby spowodowanych przez nieodwołalne zobowiązania płatnicze w świetle art. 16 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63).

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący braku uzasadnienia, albowiem EBC podlega obowiązkowi pełniejszego uzasadnienia a zaskarżona decyzja jest uzasadniona w sposób niewystarczający.


title: Sprawa C-149/2018: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa (Portugalia) w dniu 26 lutego 2018 r. – Agostinho da Silva Martins / Dekra Claims Services Portugal SA

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/41

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa (Portugalia) w dniu 26 lutego 2018 r. – Agostinho da Silva Martins / Dekra Claims Services Portugal SA
   (Sprawa C-149/2018)
   (2018/C 161/45)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação de Lisboa.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Agostinho da Silva Martins.

      Strona pozwana: Dekra Claims Services Portugal SA.

      Pytania prejudycjalne

               (a)

               Czy należy uznać, że system obowiązujący w Portugalii ma pierwszeństwo jako przepis bezwzględnie obowiązujący wymuszający swoje zastosowanie w rozumieniu art. 16 rozporządzenia „Rzym II” (1)?

               (b)

               Czy przepis ten należy uważać za przepis prawa wspólnotowego regulujący kolizję przepisów w rozumieniu art. 27 rozporządzenia „Rzym II”?

               (c)

               Czy należy uznać, że do obywatela portugalskiego, który uczestniczył w wypadku drogowym w Hiszpanii, należy stosować zasady przedawnienia określone w art. 498 ust. 3 portugalskiego kodeksu cywilnego w rozumieniu art. 28 dyrektywy 2009/103/WE (2)?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II) (Dz.U. 2007, L 199, s. 40).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. 2009, L 263, s. 11).


title: Sprawa C-560/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky – Republika Czeska) – E.ON Czech Holding AG / Michael Dědouch, Petr Streitberg, Pavel Suda [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych — Jurysdykcja wyłączna — Artykuł 22 pkt 2 — Ważność uchwał organów spółek lub osób prawnych mających swoją siedzibę na terytorium państwa członkowskiego — Wyłączna jurysdykcja sądów tego państwa członkowskiego — Uchwała walnego zgromadzenia spółki nakazująca obowiązkowe przeniesienie praw własności akcji należących do mniejszościowych akcjonariuszy tej spółki na rzecz akcjonariusza większościowego i określająca cenę wykupu, jaką akcjonariusz większościowy ma obowiązek im zapłacić — Postępowanie sądowe mające na celu kontrolę godziwości tej ceny wykupu]

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky – Republika Czeska) – E.ON Czech Holding AG / Michael Dědouch, Petr Streitberg, Pavel Suda
   (Sprawa C-560/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych - Jurysdykcja wyłączna - Artykuł 22 pkt 2 - Ważność uchwał organów spółek lub osób prawnych mających swoją siedzibę na terytorium państwa członkowskiego - Wyłączna jurysdykcja sądów tego państwa członkowskiego - Uchwała walnego zgromadzenia spółki nakazująca obowiązkowe przeniesienie praw własności akcji należących do mniejszościowych akcjonariuszy tej spółki na rzecz akcjonariusza większościowego i określająca cenę wykupu, jaką akcjonariusz większościowy ma obowiązek im zapłacić - Postępowanie sądowe mające na celu kontrolę godziwości tej ceny wykupu])
   (2018/C 161/10)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší soud České republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: E.ON Czech Holding AG

      Strona przeciwna: Michael Dědouch, Petr Streitberg, Pavel Suda

      przy udziale: Jihočeská plynárenská, a.s.

      Sentencja

   Artykuł 22 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że powództwo takie jak wytoczone w postępowaniu głównym, mające za przedmiot badanie godziwości ceny wykupu, którą akcjonariusz większościowy spółki ma obowiązek zapłacić na rzecz akcjonariuszy mniejszościowych, w sytuacji gdy prawo własności ich akcji uległo obowiązkowemu przeniesieniu na akcjonariusza większościowego, należy do zakresu jurysdykcji wyłącznej sądów państwa członkowskiego, na którego terytorium spółka ta ma swoją siedzibę.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-144/18: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – Crédit Agricole i in. / EBC

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/57

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – Crédit Agricole i in. / EBC
   (Sprawa T-144/18)
   (2018/C 161/65)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Crédit Agricole SA (Montrouge, Francja) i 69 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i P. Kupka)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 9 decyzji EBC nr ECB/SSM/2017 – 969500TJ5KRTCJQWXH05/380 z dnia 19 grudnia 2017 oraz art. 3 załącznika A do niej w zakresie w jakim przewidują one działania, jakie należy podjąć w odniesieniu do nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty dotyczących systemów gwarancji depozytów lub funduszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

               —

               Obciążenie EBC kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty co do istoty identyczne, jak zarzuty podniesione w sprawie T-143/18, Société generale/ECB, lub do nich podobne.


title: Sprawa C-152/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2017 r. w sprawie T-52/16, Crédit mutuel Arkéa / Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 23 lutego 2018 r. przez Crédit mutuel Arkéa

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/41

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2017 r. w sprawie T-52/16, Crédit mutuel Arkéa / Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 23 lutego 2018 r. przez Crédit mutuel Arkéa
   (Sprawa C-152/18 P)
   (2018/C 161/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Crédit mutuel Arkéa (przedstawiciel: adwokat H. Savoie)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku z dnia 13 grudnia 2017 r. (T-712/15), w którym Sąd oddalił wniosek Crédit mutuel Arkéa o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 5 października 2015 r. (ECB/SSM/2015 – 9695000CG7B84NLR5984/28) ustalającą wymogi ostrożnościowe mające zastosowanie do Groupe Crédit mutuel

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi dwa zarzuty dotyczące:

               —

               naruszenia prawa, ponieważ Sąd uznał, że art. 2 ust. 21 lit. c) rozporządzenia ramowego o jednolitym mechanizmie nadzorczym zezwala na to, by EBC ustanowił skonsolidowany nadzór nad instytucjami powiązanymi z organem centralnym, nawet jeśli nie ma on statusu instytucji kredytowej;

               —

               błędnej kwalifikacji prawnej stanu faktycznego, ponieważ Sąd uznał, że Crédit mutuel stanowi grupę nadzorowaną, w zakresie w jakim spełnia warunki określone w art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013 (1).

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176, s. 1).


title: Sprawa T-176/18: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Mende Omalanga / Rada

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/68

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Mende Omalanga / Rada
   (Sprawa T-176/18)
   (2018/C 161/84)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Lambert Mende Omalanga (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 12 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 12 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. a) decyzji 2010/788/ WPZiB, zmienionej decyzją 2016/2231/ WPZiB, oraz art. 2a ust. 1 lit. a) rozporządzenia 1183/2005/WE;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-163/18, Amisi Kumba/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-145/18: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – Confédération nationale du Crédit mutuel i in. / EBC

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/57

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – Confédération nationale du Crédit mutuel i in. / EBC
   (Sprawa T-145/18)
   (2018/C 161/66)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Confédération nationale du Crédit mutuel (Paryż, Francja) i 37 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i P. Kupka)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 8 decyzji EBC nr ECB/SSM/2017 – 9695000CG7B84NLR5984/207 z dnia 19 grudnia 2017 r., w zakresie w jakim przewiduje on działania, jakie należy podjąć w odniesieniu do nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty dotyczących systemów gwarancji depozytów lub funduszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

               —

               Obciążenie EBC kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty co do istoty identyczne, jak zarzuty podniesione w sprawie T-143/18, Société generale/ECB, lub do nich podobne.


title: Sprawa C-100/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 12 lutego 2018 r. – Línea Directa Aseguradora S.A. / Segurcaixa Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 12 lutego 2018 r. – Línea Directa Aseguradora S.A. / Segurcaixa Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros
   (Sprawa C-100/18)
   (2018/C 161/26)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Línea Directa Aseguradora S.A.

      Strona pozwana: Segurcaixa Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (1) sprzeciwia się interpretacji, która włącza do zakresu pokrycia obowiązkowym ubezpieczeniem szkody spowodowane przez pożar unieruchomionego pojazdu w przypadku, gdy pożar miał swoje źródło w mechanizmach koniecznych do wykonywania funkcji transportowej pojazdu?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na powyższe pytanie, czy art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności sprzeciwia się interpretacji, która włączałaby do zakresu pokrycia obowiązkowym ubezpieczeniem szkody spowodowane przez pożar unieruchomionego pojazdu w przypadku, gdy pożaru nie można powiązać z uprzednim ruchem pojazdu w taki sposób, że nie można wykazać związku [pożaru] z pokonywaniem określonej trasy?

               3)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności sprzeciwia się interpretacji, która włączałaby do zakresu objętego obowiązkowym ubezpieczeniem szkody spowodowane przez pożar pojazdu w przypadku, gdy pojazd byłby zaparkowany w prywatnym, zamkniętym garażu?

      (1)  Dz.U. 2009 r., L 263, s.11.


title: Sprawa T-146/18: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – BPCE i in. / EBC

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/58

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – BPCE i in. / EBC
   (Sprawa T-146/18)
   (2018/C 161/67)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BPCE (Paryż, Francja) i 36 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i P. Kupka)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 decyzji EBC nr ECB/SSM/2017 – 9695005MSX1OYEMGDF46/338 (łącznie z załącznikiem) z dnia 19 grudnia 2017 w zakresie w jakim przewiduje on działania, jakie należy podjąć w odniesieniu do nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty dotyczących systemów gwarancji depozytów lub funduszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

               —

               Obciążenie EBC kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty co do istoty identyczne, jak zarzuty podniesione w sprawie T-143/18, Société generale/ECB, lub do nich podobne.


title: Sprawa C-153/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2017 r. w sprawie T-52/16, Crédit mutuel Arkéa / Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 23 lutego 2018 r. przez Crédit mutuel Arkéa

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/42

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2017 r. w sprawie T-52/16, Crédit mutuel Arkéa / Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 23 lutego 2018 r. przez Crédit mutuel Arkéa
   (Sprawa C-153/18 P)
   (2018/C 161/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Crédit mutuel Arkéa (przedstawiciel: adwokat H. Savoie)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku z dnia 13 grudnia 2017 r. (T-52/16), w którym Sąd oddalił wniosek Crédit mutuel Arkéa o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 grudnia 2015 r. (ECB/SSM/2015 – 9695000CG7B84NLR5984/40) ustalającą wymogi ostrożnościowe mające zastosowanie do Groupe Crédit mutuel

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi dwa zarzuty dotyczące:

               —

               naruszenia prawa, ponieważ Sąd uznał, że art. 2 ust. 21 lit. c) rozporządzenia ramowego o jednolitym mechanizmie nadzorczym zezwala na to, by EBC ustanowił skonsolidowany nadzór nad instytucjami powiązanymi z organem centralnym, nawet jeśli nie ma on statusu instytucji kredytowej;

               —

               błędnej kwalifikacji prawnej stanu faktycznego, ponieważ Sąd uznał, że Crédit mutuel stanowi grupę nadzorowaną, w zakresie w jakim spełnia warunki określone w art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013 (1).

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176, s. 1).


title: Sprawa T-149/18: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – Arkéa Direct Bank i in. / EBC

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/58

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – Arkéa Direct Bank i in. / EBC
   (Sprawa T-149/18)
   (2018/C 161/68)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Arkéa Direct Bank (Puteaux, Francja), Caisse de Bretagne de Crédit Mutuel Agricole (Le Relecq Kerhuon, Francja), Crédit Mutuel Arkéa (Le Relecq Kerhuon), Crédit foncier et communal d’Alsace et de Lorraine-banque (Strasbourg, Francja), Fédéral Finance (Le Relecq Kerhuon), Arkéa Home Loans SFH (Brest, Francja), Arkéa Banking Services (Paryż, Francja), Arkéa Public Sector SCF (Le Relecq Kerhuon), Arkéa Banque Entreprises et Institutionnels (Le Relecq Kerhuon), Keytrade Bank Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i P. Kupka)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 8 decyzji EBC nr ECB/SSM/2017 – 9695000CG7B84NLR5984/207 z dnia 19 grudnia 2017 w zakresie w jakim przewiduje on działania, jakie należy podjąć w odniesieniu do nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty dotyczących systemów gwarancji depozytów lub funduszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

               —

               Obciążenie EBC kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty co do istoty identyczne, jak zarzuty podniesione w sprawie T-143/18, Société generale/ECB, lub do nich podobne.


title: Sprawa C-579/16 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 marca 2018 r. – Komisja Europejska / FIH Holding A/S, FIH Erhvervsbank A/S (Odwołanie — Pomoc państwa — Pojęcie „pomocy” — Pojęcie „korzyści gospodarczej” — Zasada podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Przesłanki stosowania i stosowanie — Kryzys finansowy — Kolejne interwencje w celu ratowania banku — Uwzględnienie bądź brak uwzględnienia przy ocenie drugiej interwencji zagrożeń wynikających ze zobowiązań podjętych przez państwo członkowskie przy pierwszej interwencji)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 marca 2018 r. – Komisja Europejska / FIH Holding A/S, FIH Erhvervsbank A/S
   (Sprawa C-579/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Pojęcie „pomocy” - Pojęcie „korzyści gospodarczej” - Zasada podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Przesłanki stosowania i stosowanie - Kryzys finansowy - Kolejne interwencje w celu ratowania banku - Uwzględnienie bądź brak uwzględnienia przy ocenie drugiej interwencji zagrożeń wynikających ze zobowiązań podjętych przez państwo członkowskie przy pierwszej interwencji))
   (2018/C 161/11)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar, L. Flynn i K. Blanck-Putz, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: FIH Holding A/S, FIH Erhvervsbank A/S (przedstawiciel: O. Koktvedgaard, advokat)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 września 2016 r., FIH Holding i FIH Erhvervsbank/Komisja (T-386/14, EU:T:2016:474), zostaje uchylony.

               2)

               Pierwszy zarzut skargi wniesionej do Sądu Unii Europejskiej zostaje oddalony.

               3)

               Sprawa zostaje skierowana do Sądu Unii Europejskiej w celu rozpoznania zarzutu drugiego.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


title: Sprawa C-202/18: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – Ilmārs Rimšēvičs / Republika Łotewska

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/43

         Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – Ilmārs Rimšēvičs / Republika Łotewska
   (Sprawa C-202/18)
   (2018/C 161/48)
   Język postępowania: łotewski

      Strony

      Strona skarżąca: Ilmārs Rimšēvičs (przedstawiciele: S. Vārpiņš, I. Pazare, M. Kvēps, adwokaci)

      Strona pozwana: Republika Łotewska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie bezprawności odwołania ze stanowiska Prezesa Banku Łotewskiego poprzez decyzję przyjętą przez Korupcijas novēršanas un apkarošanas birojs (urząd zapobiegania i zwalczania korupcji) w imieniu Republiki Łotewskiej w dniu 19 lutego 2018 r. w sprawie zastosowania środków zabezpieczających;

               —

               stwierdzenie bezprawności środka zabezpieczającego w postaci odebrania prawa do wykonywania zawodu – w drodze którego zakazano wykonywania funkcji Prezesa Banku Łotewskiego i wykonywania praw przysługujących mu z tego tytułu – co nastąpiło w drodze decyzji wydanej przez urząd zapobiegania i zwalczania korupcji w imieniu Republiki Łotewskiej w dniu 19 lutego 2018 r. w sprawie zastosowania środków zabezpieczających;

               —

               stwierdzenie bezprawności ograniczeń w wykonywaniu funkcji członka Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego i praw przysługujących mu z tego tytułu, które to ograniczenia zostały nałożone w wyniku decyzji przyjętej przez urząd zapobiegania i zwalczania korupcji w imieniu Republiki Łotewskiej w dniu 19 lutego 2018 r. w sprawie zastosowania środków zabezpieczających.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Skarżący wnosi skargę na bezprawną decyzję wydaną w dniu 19 lutego przez łotewski organ, do którego należą śledztwa – urząd zapobiegania i zwalczania korupcji, wchodzący w skład struktury władzy wykonawczej – poprzez którą został on odwołany z funkcji Prezesa Banku Łotewskiego na czas nieokreślony. Decyzja o odwołaniu została przyjęta w imieniu państwa łotewskiego. W wyniku jego odwołania z funkcji Prezesa Banku Łotewskiego skarżący został również odwołany ex officio z funkcji członka Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego.

               2.

               Poprzez odwołanie skarżącego zostały popełnione co najmniej wskazane poniżej naruszenia prawa.

               3.

               Po pierwsze, odwołując skarżącego z funkcji Prezesa Banku Łotewskiego i z funkcji członka Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego naruszono art. 14 ust. 2 protokołu nr 4 do traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w sprawie statutu europejskiego systemu banków centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, ponieważ w chwili jego odwołania nie została spełniona żadna z przesłanek wymienionych we wspomnianym artykule dla ustania funkcji prezesa krajowego banku centralnego (a mianowicie, że prezes przestał spełniać warunki wymagane dla pełnienia jego funkcji lub że dopuścił się poważnego uchybienia).

               4.

               Po drugie, poprzez odwołanie skarżącego z funkcji Prezesa Banku Łotewskiego naruszono również art. 22 likums „Par Latvijas Banku” (ustawy o Banku Łotewskim), to jest aktu prawnego, w drodze którego dokonuje się implementacji traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W chwili przyjęcia wspomnianej decyzji nie została spełniona żadna z przesłanek ustanowionych w przedmiotowym artykule w celu odwołania Prezesa Banku Łotewskiego (w pierwszej kolejności, dymisja zainteresowanego, w drugiej, przesłanka ustanowiona w art. 14 ust. 2 statutu europejskiego systemu banków centralnych i Europejskiego Banku Centralnego dotycząca dopuszczenia się poważnego uchybienia, w którym to przypadku Parlament może zadecydować o odwołaniu Prezesa Banku Łotewskiego po wyroku skazującym, który stał się prawomocny; w trzeciej kolejności, pozostałe przesłanki ustanowione we wspomnianym artykule 14.2). Ponadto, pomimo że zgodnie z rzeczoną ustawą jedynym upoważnionym do dokonania odwołania Prezesa Banku Łotewskiego jest Parlament Republiki Łotewskiej, to nie Parlament dokonał odwołania skarżącego, lecz organ Republiki Łotewskiej zajmujący się śledztwami, który należy do struktury władzy wykonawczej.

               5.

               Po trzecie, dokonując odwołania skarżącego z funkcji Prezesa Banku łotewskiego, urząd zapobiegania i zwalczania korupcji zastosował błędną wykładnię prawa Unii stwierdzając, że skarżący nie działał w Radzie Prezesów Europejskiego Banku Centralnego w sposób niezależny i w interesie Europejskiego Banku Centralnego, lecz że wykonywał kompetencje Prezesa Banku Łotewskiego i działał w interesie ostatniego z wymienionych banków, Niemniej jednak art. 13 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi, że Europejski Bank Centralny jest instytucją Unii Europejskiej.
               Przy wykonywaniu swoich funkcji urzędnicy Unii Europejskiej mogą wyłącznie wykonywać kompetencje przewidziane w przepisach Unii i mogą działać wyłącznie w interesie tych instytucji. To nie do prawa krajowego należy ustanowienie czynności, które należą do urzędników instytucji europejskich, z którego to względu przy wykonywaniu funkcji urzędnika instytucji Unii Europejskiej nie jest możliwe wykonywanie kompetencji przyznanych w drodze krajowych aktów prawnych.
               Artykuł 130 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który gwarantuje niezależność Europejskiego Banku Centralnego, wyklucza, aby przy wykonywaniu funkcji członka Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego Prezes Banku Łotewskiego mógł działać jako przedstawiciel Banku Łotewskiego i działać (ściśle) w interesie tego banku lub w interesie Republiki Łotewskiej.


title: Sprawa T-177/18: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Kazembe Musonda / Rada

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/68

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Kazembe Musonda / Rada
   (Sprawa T-177/18)
   (2018/C 161/85)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-Claude Kazembe Musonda (Lubumbashi, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 11 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 11 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/ WPZiB, zmienionej decyzją 2016/2231/ WPZiB, oraz art. 2a ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1183/2005/WE;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-163/18, Amisi Kumba/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa C-238/18: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2018 r. – Europejski Bank Centralny przeciwko Republika Łotewska

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/44

         Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2018 r. – Europejski Bank Centralny przeciwko Republika Łotewska
   (Sprawa C-238/18)
   (2018/C 161/49)
   Język postępowania: łotewski

      Strony

      Strona skarżąca: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: C. Zilioli, C. Kroppenstedt i K. Kaiser, pełnomocnicy, D. Sarmiento Ramírez-Escudero, adwokat)

      Strona pozwana: Republika Łotewska

      Żądania strony skarżącej

   Europejski Bank Centralny wnosi do Trybunału o:

               —

               Wezwanie Republiki Łotewskiej, aby zgodnie z art. 24 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz z art. 62 regulaminu postępowania przed Trybunałem przedstawić wszelkie mające znaczenie informacje związane z toczącym się śledztwem prowadzonym przez Korupcijas novēršanas un apkarošanas birojs (urząd zapobiegania i zwalczania korupcji) przeciwko Prezesowi Banku Łotewskiego.

               —

               Stwierdzenie zgodnie z art. 14 ust. 2 statutu europejskiego systemu banków centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, że Republika Łotewska naruszyła zdanie drugie wspomnianego przepisu:

                           —

                           poprzez odebranie mandatu Prezesowi Banku Łotewskiego przed wyrokiem skazującym wydanym przez niezależny sąd, który rozpoznał sprawę co do istoty, i

                           —

                           skoro potwierdzają to okoliczności przedstawione przez Republikę Łotewską, w braku istnienia wyjątkowych okoliczności, które uzasadniałyby odebranie mandatu w niniejszej sprawie.

               —

               Obciążenie Republiki Łotewskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   EBC twierdzi, że Republika Łotewska naruszyła zdanie drugie wspomnianego art. 14 ust. 2 statutu europejskiego systemu banków centralnych i Europejskiego Banku Centralnego poprzez odebranie mandatu Prezesowi Banku Łotewskiego, stosując do niego tymczasowy środek zabezpieczający bez posiadania wyroku skazującego wydanego przez niezawisły sąd, który zbadał sprawę co do istoty.


title: Sprawa C-103/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo n° 8 de Madrid (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Domingo Sánchez Ruiz / Comunidad de Madrid (Servicio Madrileño de Salud)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 8 de Madrid (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Domingo Sánchez Ruiz / Comunidad de Madrid (Servicio Madrileño de Salud)
   (Sprawa C-103/18)
   (2018/C 161/27)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo no 8 de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Domingo Sánchez Ruiz.

      Strona pozwana: Comunidad de Madrid (Servicio Madrileño de Salud)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sytuację, taką jak opisana w niniejszej sprawie (w której pracodawca sektora publicznego nie przestrzega obowiązujących go ograniczeń czasowych, a tym samym pozwala na zawieranie kolejnych umów na czas określony lub podtrzymuje ich tymczasowość, modyfikując rodzaj powołania z wykonywania prac doraźnych na tymczasowe obsadzenie stanowiska lub na zastępstwo) można interpretować jako nadużycie wykorzystywania kolejnych powołań i w związku z tym uznać ją za sytuację opisaną w klauzuli 5 porozumienia ramowego załączonego do dyrektywy 1999/70/WE (1)?

               2)

               Czy porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte w załączniku do dyrektywy 1999/70[WE] w związku z zasadą skuteczności należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie krajowym przepisom proceduralnym, które wymagają od pracownika zatrudnionego w stosunku tymczasowości aktywnego działania w postaci odwołania lub skargi (od wszystkich kolejnych powołań i odwołań), aby przy ich użyciu (i jedynie tak) zostać objętym dyrektywą wspólnotową i dochodzić praw przyznanych przez porządek prawny Unii?

               3)

               Mając na uwadze, że w sektorze publicznym i przy świadczeniu podstawowych usług potrzeba obsadzenia stanowisk, wypełnienia okresów choroby i urlopów wypoczynkowych (…) jest co do zasady „stała” i niezbędne staje się zdefiniowanie pojęcia „obiektywnego powodu”, który uzasadniałby stosowanie umów na czas określony:

                           a)

                           czy należy uznać za sprzeczny z dyrektywą 1999/70/WE (klauzula 5 ust. 1 lit. a) i w związku z tym nieistniejący obiektywny powód w sytuacji, gdy pracownik tymczasowy zawiera, bez przerwania ciągłości, następujące po sobie umowy w celu tymczasowego obsadzenia stanowiska, pracując każdego lub prawie każdego dnia w ciągu roku na podstawie kolejnych, następujących po sobie powołań/wezwań przedłużanych na przestrzeni lat w sposób całkowicie stabilny, a powody powołania są każdorazowo spełnione?

                           b)

                           czy należy uznać, że zachodzi stała, a nie tymczasowa potrzeba i dlatego nie wchodzi ona w zakres „obiektywnego powodu” ujętego w klauzuli 5 [ust.] 1 [lit.] a) w oparciu zarówno o opisane parametry, mianowicie: istnienie licznych powołań i wezwań, które są przedłużane na lata, jak i o istnienie wady strukturalnej, która to wada ujawniałaby się w procencie tymczasowego obsadzania stanowisk w danym sektorze, [i/lub w] tym, że wspomniane potrzeby zawsze, co do zasady, są zaspokajane przez pracowników tymczasowych, co przekształca się trwale w istotny komponent funkcjonowania służby publicznej?

                           c)

                           lub czy można uznać, że w istocie należy jedynie, w celu ustalenia jaki jest dozwolony okres tymczasowości, pochylić się nad dosłownym brzmieniem normy, która obejmuje korzystanie z tych pracowników tymczasowych, gdy wskazuje, że mogą oni być powoływani ze względów konieczności, pilności lub w celu realizacji programów o charakterze tymczasowym, koniunkturalnym lub nadzwyczajnym; w skrócie, aby można było uznać, że istnieje obiektywny powód, korzystanie z nich musi odpowiadać na te wyjątkowe okoliczności, a nie ma to już miejsca i tym samym pojawia się nadużycie, gdy korzystanie z nich przestaje być terminowe, sporadyczne lub okazjonalne?

               4)

               Czy zgodnie z porozumieniem ramowym załączonym do dyrektywy 1999/70/WE należy uznać za powód obiektywny do zawarcia umowy i kolejnych odnowień czasowego stosunku pracy informatyków statutowych, względy konieczności, pilności [lub] cel realizacji programów o charakterze tymczasowym, koniunkturalnym lub nadzwyczajnym, w przypadku, gdy ci pracownicy sektora publicznego wykonują w sposób stały i stabilny zwykłe obowiązki właściwe stałym pracownikom statutowym, gdy pracodawca sektora publicznego nie ustanawia maksymalnego limitu powołań, gdy nie wypełnia zobowiązań prawnych w celu obsadzenia tych stanowisk oraz zaspokojenia tych potrzeb stałymi urzędnikami, oraz gdy nie ustanawia żadnego środka równoważnego w celu zapobiegania nadużyciom i ich unikania przy kolejnych tymczasowych stosunkach pracy, utrwalając tym samym model pracy świadczonej przez tymczasowych informatyków statutowych przez kolejne okresy, w niniejszej sprawie okres wynoszący 17 lat nieprzerwanego świadczenia pracy?

               5)

               Czy postanowienia porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70[WE] oraz jej interpretacja dokonywana przez TSUE są spójne z orzecznictwem Tribunal Supremo w zakresie, w jakim stwierdza on, bez odnoszenia się do innych parametrów, istnienie obiektywnego powodu z uwagi na przyczynę powołania, samo jego ograniczenie czasowe lub ustanawia brak możliwości porównania warunków z urzędnikami państwowymi, biorąc pod uwagę różne statusy prawne, system dostępu lub samą stałość obowiązków urzędników państwowych oraz okresowość w przypadku pracowników na zastępstwo?

               6)

               Czy w przypadku stwierdzenia przez sąd krajowy nadużycia przy zawieraniu kolejnych umów o świadczenie usług w SERMAS z osobą o statucie podstawowym w sektorze publicznym w celu tymczasowego obsadzenia stanowiska, służącego zaspokojeniu stałych i strukturalnych potrzeb świadczenia usług wykonywanych przez stały personel statutowy, w sytuacji, gdy w wewnętrznym porządku prawnym nie istnieje żaden skuteczny środek karania za tego rodzaju nadużycia i usuwania skutków naruszeń przepisów prawa wspólnotowego, klauzula 5 porozumienia ramowego załączonego do dyrektywy 1999/70/WE powinna być interpretowana w ten sposób, że zobowiązuje sąd krajowy do powzięcia skutecznych i odstraszających środków, które zapewnią effet utile (skuteczność) porozumienia ramowego, a co za tym idzie, do karania za takie nadużycia i usuwania konsekwencji naruszeń wspomnianego przepisu dyrektywy europejskiej, pozostawiając bez zastosowania przepis krajowy, który by to uniemożliwiał?
               W przypadku odpowiedzi twierdzącej i jak wskazuje Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w pkt 41 swojego wyroku z dnia 14 września 2016 r. w sprawach połączonych C-184/15 i C-197/15 (2):
               Czy zgodne z celami dyrektywy 1999/70/WE, jako środek mający na celu zapobieganie nadużyciom i karania za nie w kolejnych tymczasowych stosunkach pracy oraz usuwanie skutków naruszeń prawa Unii, byłoby przekształcenie tymczasowego stosunku statutowego zawartego w celu tymczasowego obsadzenia stanowiska/wykonania prac doraźnych/zastępstwa w stały stosunek statutowy, niezależnie od tego, czy byłoby to uznanie za stałego pracownika publicznego, czy też za pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony, przy zachowaniu tej samej stabilności zatrudnienia, co u porównywalnych stałych pracowników statutowych?

               7)

               W przypadku nadużyć przy zawieraniu kolejnych tymczasowych stosunków pracy, przekształcenie tymczasowego stosunku statutowego w celu obsadzenia stanowiska w stosunek pracy na czas nieokreślony lub stały można uznać za zgodne z założeniami dyrektywy 1999/70/WE i jej porozumieniem ramowym wyłącznie wtedy, gdy tymczasowy pracownik statutowy, który padł ofiarą nadużyć ma takie same i identyczne warunki zatrudnienia, co stały personel statutowy (w zakresie ochrony społecznej, awansów zawodowych, obsadzania stanowisk, kształcenia zawodowego, urlopów okolicznościowych, statusu administracyjnego, licencji i zezwoleń, prawa do emerytury oraz ustania zatrudnienia, jak również uczestnictwa w konkursach organizowanych w celu obsadzenia wolnych stanowisk i awansu zawodowego), zgodnie z zasadami trwałości i nieusuwalności, ze wszystkimi prawami i obowiązkami związanymi z systemem ochrony równości w porównaniu ze stałymi informatykami statutowymi?

               8)

               Czy prawo wspólnotowe zobowiązuje do zmiany prawomocnych wyroków sądowych/aktów administracyjnych w opisanych okolicznościach, gdy spełnione są cztery warunki wymagane w sprawie Kühne & Heitz NV (C-453/00 z dnia 13 stycznia 2004 r.) (3): 1) W hiszpańskim prawie krajowym administracja publiczna i sądy posiada[ją] uprawnienie do ponownego rozpatrzenia decyzji, ale nałożone ograniczenia sprawiają, że osiągnięcie tego staje się bardzo trudne lub niemożliwe; 2) Sporne decyzje stały się ostateczne w następstwie wyroku sądu krajowego orzekającego w ostatniej/jedynej instancji; 3) Wyrok taki został oparty wykładnię prawa wspólnotowego niezgodną z orzecznictwem Trybunału i przyjętą bez przedłożenia Trybunałowi wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym; i 4) Zainteresowany zwrócił się do organu administracyjnego niezwłocznie po uzyskaniu informacji o tym orzeczeniu?

               9)

               Czy sędziowie krajowi jako sędziowie europejscy, którzy powinni zapewniać pełną skuteczność prawa Unii w państwach członkowskich, mogą i powinni egzekwować oraz nakładać kary na wewnętrzną administrację publiczną państw członkowskich, aby – w ramach swoich kompetencji – podejmowały one właściwe działania w celu usunięcia przepisów wewnętrznych niezgodnych z prawem Unii w ogólności i z dyrektywą 1999/70/WE oraz załączonym do niej jej porozumieniem ramowym w szczególności?

      (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 17, s. 43 –wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 3, s. 368)

      (2)  Wyrok z dnia 14 września 2016 r. Martínez Andrés i Castrejana López (C-184/15 y C-197/15, EU:C:2016:680)

      (3)  Wyrok z dnia 13 stycznia 2004 r. Kühne & Heitz (C-453/00, EU:C:2004:17).


title: Sprawa T-150/18: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – BNP Paribas / EBC

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/59

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – BNP Paribas / EBC
   (Sprawa T-150/18)
   (2018/C 161/69)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BNP Paribas (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i P. Kupka)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Częściowe stwierdzenie nieważności art. 9 decyzji EBC nr ECB/SSM/2017 – R0MUWSFPU8MPRO8K5P83/248 z dnia 19 grudnia 2017 r., w zakresie w jakim nakazuje on odliczenie nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty podjętych w ramach jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Single Resolution Fund, SRF), krajowych funduszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz krajowych systemów gwarancji depozytów kapitału podstawowego Tier I, na zasadzie indywidualnej, subskonsolidowanej i skonsolidowanej, a w szczególności ust. 9.1, 9.2 i 9.3;

               —

               Obciążenie EBC kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżona decyzja nie ma podstaw prawnych, ponieważ EBC skorzystał ze swoich uprawnień w dziedzinie nadzoru ostrożnościowego w celu ustanowienia środka o charakterze generalnym, leżącym w kompetencji prawodawcy, oraz przekroczył uprawnienia nadane mu przez art. 4 ust. 1 lit. f) i art. 16 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63).

               2.

               Zarzut drugi, oparty na okoliczności, że zaskarżona decyzja jest obarczona naruszeniem prawa, ponieważ EBC dokonał wykładni sprzecznej z zamiarem prawodawcy, który wydał akty prawa Unii zezwalające instytucjom kredytowym na korzystanie z nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty w celu spełnienia części swoich zobowiązań wobec krajowych funduszy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz krajowych systemów gwarancji depozytów, pozbawiając w ten sposób rozpatrywane przepisy ich effet utile (skuteczności). EBC oparł ponadto swą decyzję na błędnym rozumieniu europejskich i transponujących krajowych ram prawnych mających zastosowanie do nieodwołanych zobowiązań do zapłaty.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący okoliczności, że zaskarżona decyzja oparta jest na błędzie w ocenie i narusza zasadę dobrej administracji.


title: Sprawa T-540/15: Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2017 r. – De Capitani / Parlament [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące trwającej procedury ustawodawczej — Rozmowy trójstronne — Podzielone na cztery kolumny tabele dotyczące propozycji rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego Europolu i uchylającego decyzje 2009/371/WSiSW i 2005/681/WSiSW — Częściowa odmowa dostępu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Dopuszczalność — Artykuł 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji — Brak ogólnego domniemania odmowy dostępu do tabel podzielonych na cztery kolumny sporządzonych w ramach rozmów trójstronnych]

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/46

         Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2017 r. – De Capitani / Parlament
   (Sprawa T-540/15) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące trwającej procedury ustawodawczej - Rozmowy trójstronne - Podzielone na cztery kolumny tabele dotyczące propozycji rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego Europolu i uchylającego decyzje 2009/371/WSiSW i 2005/681/WSiSW - Częściowa odmowa dostępu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Dopuszczalność - Artykuł 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Brak ogólnego domniemania odmowy dostępu do tabel podzielonych na cztery kolumny sporządzonych w ramach rozmów trójstronnych])
   (2018/C 161/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Emilio De Capitani (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer, J. Wolfhagen i E. Raedts)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo N. Görlitz, A. Troupiotis i C. Burgos, następnie N. Görlitz, C. Burgos i I. Anagnostopoulou, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Rebasti, B. Driessen i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy) i Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji A(2015) 4931 Parlamentu Europejskiego z dnia 8 lipca 2015 r. o odmowie udzielenia skarżącemu pełnego dostępu do dokumentów LIBE-2013-0091-02 i LIBE-2013-0091-03

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego A(2015) 4931 z dnia 8 lipca 2015 r. w zakresie, w jakim odmówiono w niej udzielenia Emiliowi De Capitaniemu pełnego dostępu do dokumentów LIBE-2013-0091-02 i LIBE-2013-0091-03.

               2)

               Parlament pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Emilia De Capitaniego.

               3)

               Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawa C-651/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – DW / Valsts sociālās apdrošināšanas aģentūra (Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne — Zasiłek macierzyński — Obliczanie wysokości na podstawie dochodów ubezpieczonego uzyskanych w dwunastomiesięcznym okresie odniesienia — Osoba pełniąca podczas tego okresu służbę w jednej z instytucji Unii Europejskiej — Przepisy krajowe przewidujące ustalanie rozpatrywanej kwoty na 70 % średniej podstawy składki ubezpieczeniowej — Ograniczenie swobodnego przepływu pracowników — Zasada lojalnej współpracy)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/11

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – DW / Valsts sociālās apdrošināšanas aģentūra
   (Sprawa C-651/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Zasiłek macierzyński - Obliczanie wysokości na podstawie dochodów ubezpieczonego uzyskanych w dwunastomiesięcznym okresie odniesienia - Osoba pełniąca podczas tego okresu służbę w jednej z instytucji Unii Europejskiej - Przepisy krajowe przewidujące ustalanie rozpatrywanej kwoty na 70 % średniej podstawy składki ubezpieczeniowej - Ograniczenie swobodnego przepływu pracowników - Zasada lojalnej współpracy))
   (2018/C 161/12)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: DW

      Strona pozwana: Valsts sociālās apdrošināšanas aģentūra

      Sentencja

   Wykładni art. 45 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który w celu ustalenia średniej podstawy składki na ubezpieczenie służącej do obliczenia wysokości zasiłku macierzyńskiego traktuje miesiące okresu odniesienia, w których dana osoba pracowała na rzecz instytucji Unii i w których nie była ubezpieczona w systemie zabezpieczenia społecznego tego państwa członkowskiego, jak okres niewykonywania pracy i stosuje do nich średnią podstawę składkową ustaloną w tym państwie członkowskim, co skutkuje znaczącym obniżeniem wysokości zasiłku macierzyńskiego przyznanego tej osobie w stosunku do kwoty, o jaką mogłaby się ona ubiegać, gdyby wykonywała działalność zawodową wyłącznie w tym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


title: Sprawa T-156/18: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2018 – Legutko i Poręba przeciwko Parlamentowi

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/59

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2018 – Legutko i Poręba przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-156/18)
   (2018/C 161/70)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Ryszard Antoni Legutko (Morawica, Polska), Tomasz Piotr Poręba (Mielec, Polska) (przedstawiciel: M. Mataczyński, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana naruszyła art. 130 Regulaminu wewnętrznego Parlamentu Europejskiego oraz postanowienia Załącznika II do tego Regulaminu przez zaniechanie przekazania Radzie Unii Europejskiej pytania pisemnego, złożonego przez posłów do Parlamentu Europejskiego w ramach postępowania zarejestrowanego pod nr P-003358/17;

               —

               zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do przekazania pytania pisemnego zarejestrowanego pod sygnaturą nr P-003358/17 do właściwej instytucji, jaką jest Rada Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               Zarzut dotyczący zaniechania działania przez Parlament Europejski polegającego na przekazaniu właściwej i wskazanej przez skarżących instytucji pytania pisemnego, wniesionego w dniu 16 maja 2017 r. przez posłów do Parlamentu Europejskiego Ryszarda Legutkę oraz Tomasza Porębę.


title: Sprawa T-180/18: Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2018 r. – VJ / ESDZ

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/69

         Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2018 r. – VJ / ESDZ
   (Sprawa T-180/18)
   (2018/C 161/86)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: VJ (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozliczenia przekazanego stronie skarżącej wiadomością elektroniczną od ESDZ z dnia 22 czerwca 2017 r. oraz, w razie potrzeby, rozliczenia wynagrodzenia, w którym została lub zostanie przyznana wypłata dodatku edukacyjnego dla dzieci strony skarżącej;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący zarzutu niezgodności z prawem, ze względu na to, że kwestionowana decyzja, notatka z dnia 15 kwietnia 2016 r., na której się ona opiera, oraz Guidelines ESDZ naruszają regulamin pracowniczy i załącznik X do niego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji indywidualnej. Zarzut ten składa się z pięciu części.

                           —

                           Część pierwsza dotycząca naruszenia zasad przezorności, uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa oraz naruszenia zasady dobrej administracji oraz praw nabytych strony skarżącej.

                           —

                           Część druga dotycząca naruszenia zapewnień udzielanych przez ESDZ, niedobrej administracji oraz naruszenia zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań strony skarżącej.

                           —

                           Część trzecia dotycząca naruszenia prawa do rodziny i prawa do edukacji.

                           —

                           Część czwarta dotycząca naruszenia zasad równego traktowania i niedyskryminacji.

                           —

                           Część piąta dotycząca braku wyważenia interesów i przestrzegania proporcjonalności przyjętego środka.


title: Sprawa T-163/18: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Amisi Kumba / Rada

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/60

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Amisi Kumba / Rada
   (Sprawa T-163/18)
   (2018/C 161/71)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gabriel Amisi Kumba (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 2 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 2 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/ WPZiB, zmienionej decyzją 2016/2231/ WPZiB, oraz art. 2a ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1183/2005/WE;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony, w tym naruszenia obowiązku uzasadnienia pozwalającego na uzasadnienie przyjętych środków i zagwarantowanie skutecznej ochrony sądowej, a także naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do udziału skarżącego w popełnieniu czynów stanowiących poważne naruszenia praw człowieka w Demokratycznej Republice Konga.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do poszanowania życia prywatnego, prawa własności i zasady proporcjonalności.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji Rady 2010/788/WPZiB z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga i uchylenia wspólnego stanowiska 2008/369/WPZiB (Dz.U. 2010, L 336, s. 30), zmienionej decyzją Rady (WPZiB) 2016/2231 z dnia 12 grudnia 2016 r. zmieniającą decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2016, L 336I, s. 7) oraz art. 2a ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1183/2005 z dnia 18 lipca 2005 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2005, L 193, s. 1).


title: Sprawa C-105/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Asociación Española de la Industria Eléctrica (UNESA) / Administración General del Estado

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Asociación Española de la Industria Eléctrica (UNESA) / Administración General del Estado
   (Sprawa C-105/18)
   (2018/C 161/28)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asociación Española de la Industria Eléctrica (UNESA)

      Strona pozwana: Administración General del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dotycząca ochrony środowiska zasada „zanieczyszczający płaci”, zawarta w art. 191 ust. 2 TFUE i w art. 9 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października, który ustanawia zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, a także odpowiednie gospodarcze wyważenie użycia wody, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one wprowadzeniu opłaty za korzystanie z wód śródlądowych w celu wytwarzania energii, takiej jak ta rozpatrywana w niniejszym postępowaniu, która nie zachęca do efektywnego użycia wody ani nie ustanawia mechanizmów na rzecz zachowania i ochrony wód publicznych, a sposób jej naliczania jest całkowicie oderwany od możliwości spowodowania szkód na wodach publicznych i jest skoncentrowany wyłącznie na zdolności wytwórców do generowania dochodów?

               2)

               Czy zgodna z zasadą niedyskryminacji przedsiębiorców wyrażoną w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (2) z dnia 13 lipca dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej jest opłata taka jak będąca przedmiotem niniejszego postępowania opłata za korzystanie z wód, której podlegają wyłącznie wytwórcy energii hydroelektrycznej w dorzeczach międzyregionalnych, a nie podlegają jej producenci posiadający koncesje w dorzeczach wewnątrzregionalnych, oraz której podlegają wytwórcy stosujący technologię hydroenergetyczną, a nie podlegają jej producenci energii wykorzystujący inne technologie?

               3)

               Czy art. 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nałożenie opłaty za korzystanie z wód takiej jak ta będąca przedmiotem sporu, na niekorzyść podmiotów wytwarzających energię elektryczną w instalacjach hydroenergetycznych działających w dorzeczach międzyregionalnych, przez wprowadzenie niesymetrycznego systemu opłat w odniesieniu do tej samej technologii w zależności od lokalizacji instalacji, oraz przez brak jej wymagania od wytwórców energii z innych źródeł stanowi zakazaną pomoc państwa?

      (1)  Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. 2000, L 327, s. 1)

      (2)  Dyrektywa 2009/72/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (Dz.U. 2009, L 211, s. 55)


title: Sprawa T-242/16: Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2018 r. – Stavytskyi / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie — Obowiązek uzasadnienia — Zarzut niezgodności z prawem — Proporcjonalność — Podstawa prawa — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/47

         Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2018 r. – Stavytskyi / Rada
   (Sprawa T-242/16) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Obowiązek uzasadnienia - Zarzut niezgodności z prawem - Proporcjonalność - Podstawa prawa - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2018/C 161/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Edward Stavytskyi (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, P. Gjørtler, G. Pandey i D. Rovetta, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i J. P. Hix, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo E. Paasivirta i S. Bartelt, następnie E. Paasivirta i L. Baumgart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016, L 60, s. 76) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016, L 60, s. 1) w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Edward Stavytskyi pokryje własne koszty, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa T-164/18: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Kampete / Rada

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/61

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2018 r. – Kampete / Rada
   (Sprawa T-164/18)
   (2018/C 161/72)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ilunga Kampete (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga, w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko skarżącego w pkt 1 załącznika II do decyzji Rady 2010/788/WPZiB i w pkt 1 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/ WPZiB, zmienionej decyzją 2016/2231/ WPZiB, oraz art. 2a ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1183/2005/WE;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-163/18, Amisi Kumba/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa C-106/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Energía de Galicia (Engasa) S.A. / Administración General del Estado

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Energía de Galicia (Engasa) S.A. / Administración General del Estado
   (Sprawa C-106/18)
   (2018/C 161/29)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Energía de Galicia (Engasa) S.A.

      Strona pozwana: Administración General del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dotycząca ochrony środowiska zasada „zanieczyszczający płaci”, zawarta w art. 191 ust. 2 TFUE i w art. 9 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października, który ustanawia zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, a także odpowiednie gospodarcze wyważenie użycia wody, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one wprowadzeniu opłaty za korzystanie z wód śródlądowych w celu wytwarzania energii, takiej jak ta rozpatrywana w niniejszym postępowaniu, która nie zachęca do efektywnego użycia wody ani nie ustanawia mechanizmów na rzecz zachowania i ochrony wód publicznych, a sposób jej naliczania jest całkowicie oderwany od możliwości spowodowania szkód na wodach publicznych i jest skoncentrowany wyłącznie na zdolności wytwórców do generowania dochodów?

               2)

               Czy zgodna z zasadą niedyskryminacji przedsiębiorców wyrażoną w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (2) z dnia 13 lipca dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej jest opłata taka jak będąca przedmiotem niniejszego postępowania opłata za korzystanie z wód, której podlegają wyłącznie wytwórcy energii hydroelektrycznej w dorzeczach międzyregionalnych, a nie podlegają jej producenci posiadający koncesje w dorzeczach wewnątrzregionalnych, oraz której podlegają wytwórcy stosujący technologię hydroenergetyczną, a nie podlegają jej producenci energii wykorzystujący inne technologie?

               3)

               Czy art. 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nałożenie opłaty za korzystanie z wód takiej jak ta będąca przedmiotem sporu, na niekorzyść podmiotów wytwarzających energię elektryczną w instalacjach hydroenergetycznych działających w dorzeczach międzyregionalnych, przez wprowadzenie niesymetrycznego systemu opłat w odniesieniu do tej samej technologii w zależności od lokalizacji instalacji, oraz przez brak jej wymagania od wytwórców energii z innych źródeł stanowi zakazaną pomoc państwa?

      (1)  Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. 2000, L 327, s. 1)

      (2)  Dyrektywa 2009/72/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (Dz.U. 2009, L 211, s. 55)


title: Sprawa T-442/16: Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2018 r. – Šroubárna Ždánice / Rada [Wniosek o zwrot ceł antydumpingowych — Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych z Malezji — Rozporządzenie (WE) nr 91/2009 i rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 723/2011 — Właściwość sądu krajowego — Brak właściwości Sądu]

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/47

         Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2018 r. – Šroubárna Ždánice / Rada
   (Sprawa T-442/16) (1)

   ([Wniosek o zwrot ceł antydumpingowych - Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych z Malezji - Rozporządzenie (WE) nr 91/2009 i rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 723/2011 - Właściwość sądu krajowego - Brak właściwości Sądu])
   (2018/C 161/52)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Šroubárna Ždánice a.s. (Kyjov, Republika Czeska) (przedstawiciel: M. Osladil, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile i A. Westerhof Löfflerová, pełnomocnicy, wspierani przez N. Tuominen, adwokata)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zwrot ceł antydumpingowych i odsetek, które skarżąca, rzekomo nienależnie, zapłaciła czeskim organom celnym w wyniku przyjęcia rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2009, L 29, s. 1), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz.U. 2011, L 194, s. 6) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 91/2009 (Dz.U. 2012, L 275, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona ze względu na brak właściwości Sądu do jej rozpoznania.

               2)

               Šroubárna Ždánice a.s. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 392 z 24.10.2016.


title: Sprawa C-107/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Duerocanto S.L. / Administración General del Estado

text:
               7.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lutego 2018 r. – Duerocanto S.L. / Administración General del Estado
   (Sprawa C-107/18)
   (2018/C 161/30)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Duerocanto S.L.

      Strona pozwana: Administración General del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dotycząca ochrony środowiska zasada „zanieczyszczający płaci”, zawarta w art. 191 ust. 2 TFUE i w art. 9 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października, który ustanawia zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, a także odpowiednie gospodarcze wyważenie użycia wody, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one wprowadzeniu opłaty za korzystanie z wód śródlądowych w celu wytwarzania energii, takiej jak ta rozpatrywana w niniejszym postępowaniu, która nie zachęca do efektywnego użycia wody ani nie ustanawia mechanizmów na rzecz zachowania i ochrony wód publicznych, a sposób jej naliczania jest całkowicie oderwany od możliwości spowodowania szkód na wodach publicznych i jest skoncentrowany wyłącznie na zdolności wytwórców do generowania dochodów?

               2)

               Czy zgodna z zasadą niedyskryminacji przedsiębiorców wyrażoną w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (2) z dnia 13 lipca dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej jest opłata taka jak będąca przedmiotem niniejszego postępowania opłata za korzystanie z wód, której podlegają wyłącznie wytwórcy energii hydroelektrycznej w dorzeczach międzyregionalnych, a nie podlegają jej producenci posiadający koncesje w dorzeczach wewnątrzregionalnych, oraz której podlegają wytwórcy stosujący technologię hydroenergetyczną, a nie podlegają jej producenci energii wykorzystujący inne technologie?

               3)

               Czy art. 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nałożenie opłaty za korzystanie z wód takiej jak ta będąca przedmiotem sporu, na niekorzyść podmiotów wytwarzających energię elektryczną w instalacjach hydroenergetycznych działających w dorzeczach międzyregionalnych, przez wprowadzenie niesymetrycznego systemu opłat w odniesieniu do tej samej technologii w zależności od lokalizacji instalacji, oraz przez brak jej wymagania od wytwórców energii z innych źródeł stanowi zakazaną pomoc państwa?

      (1)  Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. 2000, L 327, s. 1)

      (2)  Dyrektywa 2009/72/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (Dz.U. 2009, L 211, s. 55)