title: Sprawa T-214/09: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2009 r. — COR Sitzmöbel Helmut Lübke przeciwko OHIM — El Corte Inglés (COR)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/57

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2009 r. — COR Sitzmöbel Helmut Lübke przeciwko OHIM — El Corte Inglés (COR)
   (Sprawa T-214/09)
   2009/C 180/106
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: COR Sitzmöbel Helmut Lübke GmbH & Co. KG (Rheda-Wiedenbrück, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat Y.G. von Amsberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 4 marca 2009 r. (R 376/2008-2); i

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „COR” dla towarów z klas 20 i 27 (międzynarodowa rejestracja nr 839 721)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: El Corte Inglés, SA

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „CADENACOR” (wspólnotowy znak towarowy nr 2 362 598) dla towarów z klasy 20

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odmowa ochrony

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1)], ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa T-111/16: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – Prada/EUIPO – The Rich Prada International (THE RICH PRADA)

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/21

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – Prada/EUIPO – The Rich Prada International (THE RICH PRADA)
   (Sprawa T-111/16)
   (2016/C 175/25)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Prada SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Jacobacci)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: The Rich Prada International PT (Surabaja, Indonezja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: The Rich Prada International PT

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „THE RICH PRADA” – zgłoszenie nr 10 228 948

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 stycznia 2016 r. w sprawach połączonych R 3076/2014-2 i R 3186/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji uwzględnienie w całości sprzeciwu nr B 2 012 477;

               —

               ewentualnie, utrzymanie w całości w mocy decyzji Drugiej Izby Odwoławczej;

               —

               uchylenie postanowienia o obciążeniu Prada S.A. kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą w kwocie 550 EUR i obciążenie The Rich Prada International PT tymi kosztami;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-119/13: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2013 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/37

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2013 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-119/13)
   2014/C 129/45
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. de Abreu Caldas i J.-N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu uprawnień emerytalnych skarżących w ramach systemu emerytalnego Unii stosującego nowe przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących obliczenia podlegających zaliczeniu uprawnień emerytalnych nabytych przez nich przed podjęciem służby w Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-428/08: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — STEF przeciwko Komisji

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/44

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — STEF przeciwko Komisji
   (Sprawa T-428/08)
   (2008/C 313/81)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Samband tónskálda og eigenda flutningsréttar STEF (Reykjaviík, Islandia) (przedstawiciel: H. Melkorka Óttarsdóttir, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi na podstawie art. 230 WE o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG. Skarżąca kwestionuje konkretnie ustalenia Komisji zawarte w art. 3 zaskarżonej decyzji stanowiącym, że terytorialne rozgraniczenia wzajemnych upoważnień do reprezentacji udzielane przez jeden związek autorów na rzecz drugiego stanowią uzgodnioną praktykę naruszającą art. 81 WE i art. 53 EOG.
   Na poparcie swych roszczeń skarżąca przedstawia cztery zarzuty.
   Po pierwsze skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd w ocenie i naruszyła art. 81 WE uznając, iż równoległe rozgraniczenie terytorialne przewidziane we wzajemnych umowach o reprezentację zawartych przez skarżącą z innymi członkami CISAC jest skutkiem uzgodnionych praktyk. Twierdzi ona, że dowody przedstawione przez Komisję w decyzji są niewystarczające, aby uznać, iż równoległe działania nie zostały podjęte w warunkach normalnej konkurencji, lecz stanowią taką właśnie uzgodnioną praktykę. Skarżąca twierdzi ponadto, że umieszczanie klauzul rozgraniczenia we wszystkich zawieranych przezeń umowach wzajemnych jest konieczne dla zapewnienia skutecznej i wystarczającej ochrony interesów twórców reprezentowanych przez skarżącą i innych członków CISAC.
   Po drugie skarżąca twierdzi, iż wbrew wnioskom sformułowanych w zaskarżonej decyzji, rozgraniczenie terytorialne występujące w umowach o wzajemnej reprezentacji zawieranych przez związki zrzeszone w CISAC nie stanowi ograniczenia konkurencji w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE, gdyż stworzenie i ochrona konkurencji pomiędzy związkami autorów byłoby niezgodne z podstawową cechą organizacji zbiorowego zarządzania, która polega na ochronie praw jej członków oraz podejmowaniu działań wyłącznie w ich interesie.
   Po trzecie, tytułem ewentualnym, skarżąca podnosi, że nawet gdyby rozgraniczenie terytorialne stanowiło uzgodnioną praktykę w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE, spełnione są przesłanki określone w art. 81 ust. 3 WE. Twierdzi ona, że kwestionowane praktyki służą polepszeniu dystrybucji muzyki, umożliwiają zastrzeżenie dla użytkowników słusznej części wynikającego stąd zysku, nie nakładają na przedsiębiorstwa ograniczeń, które nie są niezbędne do osiągnięcia tych celów, ani też nie dają im możliwości eliminowania konkurencji w stosunku do znacznej części produktów. Praktykę tę należy zatem uznać za niezbędną i proporcjonalną, w rozumieniu art. 81 ust. 3 WE, do realizacji uzasadnionego celu polegającego na ochronie praw członków związków oraz twórców.
   Skarżąca podnosi wreszcie, iż w swej decyzji Komisja nie zastosowała art. 151 ust. 4 WE, który stanowi, że Wspólnota uwzględnia aspekty kulturalne w swoim działaniu na podstawie innych postanowień traktatu, zwłaszcza w celu poszanowania i popierania różnorodności jej kultur.


title: Sprawa T-74/14: Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2017 r. – Francja/Komisja (Pomoc państwa — Pomoc wdrożona przez Francję na rzecz SNCM — Pomoc na restrukturyzację i środki przyjęte w ramach planu prywatyzacji — Kryterium inwestora prywatnego w gospodarce rynkowej — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z prawem i z rynkiem wewnętrznym — Ponowne wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/30

         Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2017 r. – Francja/Komisja
   (Sprawa T-74/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Pomoc wdrożona przez Francję na rzecz SNCM - Pomoc na restrukturyzację i środki przyjęte w ramach planu prywatyzacji - Kryterium inwestora prywatnego w gospodarce rynkowej - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z prawem i z rynkiem wewnętrznym - Ponowne wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego - Obowiązek uzasadnienia))
   (2017/C 277/44)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo G. de Bergues, D. Colas, E. Belliard i J. Bousin, a następnie D. Colas, E. Belliard i J. Bousin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie at. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2013) 7066 final z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.16237 (C 58/2002) (ex N 118/2002) wdrożonej przez Francję na rzecz SNCM.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa T-259/08: Postanowienie Sądu z dnia 14 marca 2011 r. — Global Digital Disc przeciwko Komisji

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/29

         Postanowienie Sądu z dnia 14 marca 2011 r. — Global Digital Disc przeciwko Komisji
   (Sprawa T-259/08) (1)

   2011/C 139/54
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa T-232/17: Postanowienie Sądu z dnia 12 czerwca 2017 r. – Eco Bat Technologies i.in./Komisja

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/42

         Postanowienie Sądu z dnia 12 czerwca 2017 r. – Eco Bat Technologies i.in./Komisja
   (Sprawa T-232/17) (1)

   (2017/C 256/51)
   Język postępowania: angielski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C @@ z @@.


title: Sprawa C-365/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Kontrola zanieczyszczeń — Dopuszczalne wartości stężenia pyłu PM10 w powietrzu)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-365/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Kontrola zanieczyszczeń - Dopuszczalne wartości stężenia pyłu PM10 w powietrzu)
   2011/C 152/15
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: D. Kukovec, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Słowenii (przedstawiciel: N. Pintar Gosenca, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu (Dz.U. L 163, s. 41) oraz art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystego powietrza dla Europy (Dz.U. L 152, s. 1) — Brak podjęcia koniecznych działań w tym celu, aby stężenie pyłu PM10 w powietrzu nie przekraczało ustalonych wartości dopuszczalnych

      Sentencja

               1)

               Przekraczając w latach 2005–2007 dopuszczalne wartości rocznego i dziennego stężenia pyłu PM10 w powietrzu, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu.

               2)

               Republika Słowenii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-101/14 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2013 r. w sprawie T-389/13 Brown Brothers Harriman & Co. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 20 lutego 2014 r. przez Brown Brothers Harriman & Co.

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/3

         Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2013 r. w sprawie T-389/13 Brown Brothers Harriman & Co. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 20 lutego 2014 r. przez Brown Brothers Harriman & Co.
   (Sprawa C-101/14 P)
   2014/C 303/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Brown Brothers Harriman & Co. (przedstawiciele: adwokaci P. Leander, T. Kronhöffer)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Postanowieniem z dnia 17 lipca 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości (trzecia izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa C-418/05 P: Postanowienie Trybunału z dnia 7 listopada 2006 r. — Centro Provincial de Jóvenes Agricultores de Jaén (ASAJA), Salvador Contreras Gila, José Ramiro López, Antonio Ramiro López, Cristobal Gallego Martínez, Benito García Burgos, Antonio Parras Rosa przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Środek tymczasowy — Rozporządzenie (WE) nr 864/2004 — Skarga o stwierdzenie nieważności — System pomocy w sektorze oliwy z oliwek — Osoby fizyczne i prawne — Oddziaływanie indywidualne)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/23

         Postanowienie Trybunału z dnia 7 listopada 2006 r. — Centro Provincial de Jóvenes Agricultores de Jaén (ASAJA), Salvador Contreras Gila, José Ramiro López, Antonio Ramiro López, Cristobal Gallego Martínez, Benito García Burgos, Antonio Parras Rosa przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-418/05 P) (1)

   (Środek tymczasowy - Rozporządzenie (WE) nr 864/2004 - Skarga o stwierdzenie nieważności - System pomocy w sektorze oliwy z oliwek - Osoby fizyczne i prawne - Oddziaływanie indywidualne)
   (2006/C 331/41)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Centro Provincial de Jóvenes Agricultores de Jaén (ASAJA), Salvador Contreras Gila, José Ramiro López, Antonio Ramiro López, Cristobal Gallego Martínez, Benito García Burgos, Antonio Parras Rosa (przedstawiciel: J. Vázquez Medina, adwokat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Balta i M. F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający drugą stronę postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Nolin i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie wniesione przeciwko postanowieniu Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawach połączonych od T-295/04 do T-297/04 ASAJA i in. przeciwko Radzie, stwierdzającemu niedopuszczalność skarg zmierzających do stwierdzenia nieważności w części rozporządzenia Rady (WE) nr 864/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, wydanego z powodu przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej (Dz.U. L 161, str. 48)
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Wnoszący odwołanie zostają obciążeni kosztami.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006.


title: Sprawa C-392/08: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/14

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-392/08)
   (2008/C 272/24)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i A. Sipos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie sporządzając zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dla wszystkich zakładów podlegających przepisom art. 9 dyrektywy Rady 96/82/WE (1) z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11 ust. 1 lit. c) dyrektywy 96/82/WE.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z art. 2 ust. 1 dyrektywy 96/82/WE, art. 9 tej dyrektywy ma zastosowanie do zakładów, w których niebezpieczne substancje występują w ilościach wyszczególnionych w załączniku I, część I i II kolumna 3 lub przekraczających te ilości.
   Zgodnie z art. 11 tej dyrektywy państwa członkowskie zapewniają, że we wszystkich zakładach, do których stosuje się art. 9, organy wyznaczone do tego celu sporządzają zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze dotyczące środków, jakie należy podjąć poza terenem zakładu (ust. 1 lit. c).
   Niniejszy wniosek ma na celu stwierdzenie, że nie sporządzając zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dla wszystkich zakładów podlegających przepisom wspomnianego art. 9, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11 ust. 1 lit. c) dyrektywy 96/82.

      (1)  Dz.U. L 10, s. 13.


title: Sprawa C-239/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Liège – Belgia) – Abdoulaye Amadou Tall/Centre public d’action sociale de Huy (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2005/85/WE — Minimalne normy dotyczące procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich — Artykuł 39 — Prawo do skutecznego środka prawnego — Wielokrotne wnioski o udzielenie azylu — Brak skutku zawieszającego skargi na decyzję właściwego organu krajowego o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku o udzielenie azylu — Ochrona socjalna — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 19 ust. 2 — Artykuł 47)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Liège – Belgia) – Abdoulaye Amadou Tall/Centre public d’action sociale de Huy
   (Sprawa C-239/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2005/85/WE - Minimalne normy dotyczące procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich - Artykuł 39 - Prawo do skutecznego środka prawnego - Wielokrotne wnioski o udzielenie azylu - Brak skutku zawieszającego skargi na decyzję właściwego organu krajowego o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku o udzielenie azylu - Ochrona socjalna - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 19 ust. 2 - Artykuł 47))
   (2016/C 068/08)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal du travail de Liège

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Abdoulaye Amadou Tall

      Druga strona postępowania: Centre public d’action sociale de Huy

      przy udziale: Agence fédérale pour l’accueil des demandeurs d’asile (Fedasil)

      Sentencja

   Artykuł 39 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich w związku z art. 19 ust. 2 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które nie nadaje skutku zawieszającego środkowi odwoławczemu wniesionemu od decyzji, takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku o udzielenie azylu.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-384/08: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2011 r. — Elliniki Nafpigokataskevastiki i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Przemysł stoczniowy — Pomoc przyznana przez władze greckie w formie gwarancji odszkodowania — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Pojęcie pomocy państwa — Możliwość przypisania państwu — Zasoby państwowe — Kryterium inwestora prywatnego)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/22

         Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2011 r. — Elliniki Nafpigokataskevastiki i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-384/08) (1)

   (Pomoc państwa - Przemysł stoczniowy - Pomoc przyznana przez władze greckie w formie gwarancji odszkodowania - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Pojęcie pomocy państwa - Możliwość przypisania państwu - Zasoby państwowe - Kryterium inwestora prywatnego)
   2011/C 370/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Elliniki Nafpigokataskevastiki AE Chartofylakeiou (Chaidari, Grecja), Howaldtswerke-Deutsche Werft GmbH (Kilonia, Niemcy) i ThyssenKrupp Marine Systems AG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Soltész i C. von Köckritz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, M. Konstantinidis i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Trapeza Peiraios AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci S. Pappas, I. Ktenidis i C. Apalagaki)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 16 decyzji Komisji 2009/610/WE z dnia 2 lipca 2008 r. w sprawie środków pomocy C 16/04 (ex NN 29/04, CP 71/02 i CP 133/05) udzielonej przez Grecję na rzecz Hellenic Shipyards SA (Dz.U. 2009, L 225, s. 104).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Elliniki Nafpigokataskevastiki AE Chartofylakeiou, Howaldtswerke-Deutsche Werft GmbH i ThyssenKrupp Marine Systems AG zostają obciążone, poza swoimi własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską, jak również przez Trapeza Peiraios AE.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa T-330/13: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2013 r. — Chatziioannou przeciwko Komisji i Europejskiemu Bankowi Centralnemu

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/34

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2013 r. — Chatziioannou przeciwko Komisji i Europejskiemu Bankowi Centralnemu
   (Sprawa T-330/13)
   2013/C 252/57
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lella Chatziioannou (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci E. Efstathiou, K. Efstathiou i K. Liasidou)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Eurogrupy z dnia 25 marca 2013, która stała się ostateczna na podstawie decyzji prezesa banku centralnego Cypru jako przedstawiciela europejskiego systemu banków centralnych Europejskiego Banku Centralnego z dnia 29 marca 2013 r. KDP (kanonistiki diokitiki praxi, akt wykonawczy) 104/2013, w której postanowiono o „sprzedaży określonych produktów” Cyprus Popular Bank Public Co Ltd i która stanowi w istocie wspólną decyzję Europejskiego Banku Centralnego i Komisji Europejskiej;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie że wspomniana wyżej decyzja stanowi w istocie decyzję Europejskiego Banku Centralnego lub decyzję wydaną wspólnie z Komisją Europejską niezależnie od jej formy;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego lub Komisji Europejskiej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż zaskarżona decyzja jest nieważna, ponieważ wykracza poza uprawnienia przyznane przez Traktat o Unii Europejskiej Europejskiemu Bankowi Centralnemu oraz Komisji Europejskiej w związku z czym te dwa organy wydały ją z przekroczeniem swych uprawnień.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, iż zaskarżona decyzja narusza prawo własności zagwarantowane w art. 1 protokołu 1 europejskiej Konwencji praw człowieka i przez art. 14 europejskiej Konwencji praw człowieka potwierdzone przez Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, iż zaskarżona decyzja jest oczywiście bezzasadna i pozbawiona podstawy prawnej oraz sprzeczna z zasadą proporcjonalności.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest ponadto sprzeczna z ogólnie przyjętymi zasadami prawnymi wynikającymi z prawa Unii Europejskiej oraz z zasadą wedle której nikt nie może powoływać się na własne uchybienie aby czerpać z niego korzyść lub zalegalizować niesłuszne lub bezprawne zachowanie.


title: Sprawa C- C-299/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Amares — Portugalia) — Cristiano Marques Vieira przeciwko Companhia de Seguros Tranquilidade SA

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Amares — Portugalia) — Cristiano Marques Vieira przeciwko Companhia de Seguros Tranquilidade SA
   (Sprawa C- C-299/10) (1)

   2011/C 252/57
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 lipca 2005 r. w sprawie C-130/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Transport lądowy — Rozporządzenie (WE) nr 1172/98 — Sprawozdanie statystyczne w odniesieniu do transportu drogowego rzeczy)

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 21 lipca 2005 r.
   w sprawie C-130/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Transport lądowy - Rozporządzenie (WE) nr 1172/98 - Sprawozdanie statystyczne w odniesieniu do transportu drogowego rzeczy)
   (2005/C 243/02)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-130/04 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 11 marca 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: D. Triantafyllou) przeciwko Republice Greckiej, (pełnomocnik: S. Chala), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, R. Schintgen i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 21 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie przekazując co kwartał do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich (Eurostat) danych statystycznych dotyczących transportu drogowego rzeczy, w latach 1999-2002, zgodnie z wymogami rozporządzenia Rady (WE) nr 1172/98 z dnia 25 maja 1998 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do transportu drogowego rzeczy, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tego rozporządzenia.

               2.

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004.


title: Sprawa C-117/09 P: Postanowienie Trybunału z dnia 24 czerwca 2010 r. — Kronoply GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Wniosek o pomoc mający na celu zmianę pomocy przyznanej uprzednio przedsiębiorstwu będącemu beneficjentem i zgłoszonej Komisji po zrealizowaniu w całości projektu inwestycyjnego — Kryteria efektu zachęty i konieczności)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/21

         Postanowienie Trybunału z dnia 24 czerwca 2010 r. — Kronoply GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-117/09 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Wniosek o pomoc mający na celu zmianę pomocy przyznanej uprzednio przedsiębiorstwu będącemu beneficjentem i zgłoszonej Komisji po zrealizowaniu w całości projektu inwestycyjnego - Kryteria efektu zachęty i konieczności)
   2010/C 346/35
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Kronoply GmbH & Co. KG (przedstawiciele: R. Nierer i L. Gordalla, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Gross, V. Kreuschitz i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie T-162/06 Kronoply przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/262/WE z dnia 21 września 2005 r. uznającej za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa, którą Niemcy zamierzają przyznać na rzecz wnoszącej odwołanie (Dz.U. L 94, s. 50) — Projekt pomocy przewidujący zmianę pomocy przyznanej uprzednio przedsiębiorstwu będącemu beneficjentem, notyfikowany Komisji po zrealizowaniu w całości projektu inwestycyjnego z wykorzystaniem uprzednio zatwierdzonej pomocy — Błędna ocena efektu zachęty i konieczności spornej pomocy.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Kronoply GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa T-333/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 listopada 2006 r. — Masdar (UK) przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Program TACIS — Usługi świadczone w ramach podwykonawstwa — Odmowa zapłaty — Bezpodstawne wzbogacenie — Prowadzenie cudzych spraw bez zlecenia — Zwrot nienależnego świadczenia — Uzasadnione oczekiwania — Obowiązek staranności)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/54

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 listopada 2006 r. — Masdar (UK) przeciwko Komisji
   (Sprawa T-333/03) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Program TACIS - Usługi świadczone w ramach podwykonawstwa - Odmowa zapłaty - Bezpodstawne wzbogacenie - Prowadzenie cudzych spraw bez zlecenia - Zwrot nienależnego świadczenia - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek staranności)
   (2006/C 326/116)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Masdar (UK) Ltd (Eversley, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Bentley, QC i P. Green, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Enegren i M. Wilderspin, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Skarga w trybie art. 235 i 288 akapit drugi WE mającą na celu uzyskanie zapłaty za usługi świadczone przez skarżącą w ramach umów TACIS MO.94.01/01.01/B002 i RU 96/5276/00, naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą z powodu braku zapłaty za te usługi oraz zapłaty odsetek.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003.


title: Sprawa T-189/14: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 lipca 2014 r. – Deza przeciwko ECHA (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Będące w posiadaniu ECHA dokumenty zawierające informacje przedstawione przez przedsiębiorstwo w złożonym przez nie wniosku o udzielenie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu substancji chemicznej — Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów — Wniosek o zawieszenie wykonania — Pilny charakter — Fumus boni juris — Wyważenie interesów)

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/32

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 lipca 2014 r. – Deza przeciwko ECHA
   (Sprawa T-189/14)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Będące w posiadaniu ECHA dokumenty zawierające informacje przedstawione przez przedsiębiorstwo w złożonym przez nie wniosku o udzielenie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu substancji chemicznej - Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów - Wniosek o zawieszenie wykonania - Pilny charakter - Fumus boni juris - Wyważenie interesów))
   2014/C 303/40
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat P. Dejl)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: A. Iber, M. Heikkilä i T. Zbihlej, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie zawieszenia wykonania decyzji ECHA z dnia 24 stycznia 2014 r. o ujawnieniu niektórych informacji przedstawionych przez skarżącą w ramach procedury dotyczącej wniosku o udzielenie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu substancji ftalan di(2-etyloheksyl) (DEHP).

      Sentencja

               1)

               Zawiesza się wykonanie decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) AFA-C-0000004274-77-09/F z dnia 24 stycznia 2014 r. w zakresie, w jakim udzielono w niej osobie trzeciej, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, dostępu do sprawozdania w przedmiocie bezpieczeństwa chemicznego i analizy roztworów będących zamiennikami substancji ftalan di(2-etyloheksyl) (DEHP) w wersji bardziej szczegółowej niż wersja zawierająca zaciemnienia wskazane we wniosku w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego i zamieszczona w załącznikach A.4.5 i A.4.6 do tego wniosku, z wyjątkiem, po pierwsze, informacji dotyczących klasyfikacji i oznaczania substancji, a po drugie, danych odnoszących się konkretnie i wyłącznie do spółek Arkema France, Grupa Azoty Zakłady Azotowe Kędzierzyn S.A. i Vinyloop Ferrara S.p.A.

               2)

               Nakazuje się ECHA powstrzymanie się od ujawnienia:

                           —

                           sprawozdania w przedmiocie bezpieczeństwa chemicznego i analizy roztworów będących zamiennikami substancji ftalan di(2-etyloheksyl) (DEHP), o których mowa w pkt 1 sentencji niniejszego postanowienia, w wersji bardziej szczegółowej niż ta określona w pkt 1 tej sentencji;

                           —

                           sprawozdań w przedmiocie bezpieczeństwa chemicznego i analizy roztworów będących zamiennikami substancji ftalan di(2-etyloheksyl) (DEHP), przedstawionych przez spółki Arkema France, Grupa Azoty Zakłady Azotowe Kędzierzyn i Vinyloop Ferrara oraz będących przedmiotem decyzji ECHA AFA-C-0000004280-84-09/F, AFA-C-0000004275-75-09/F i AFA-C-0000004151-87-08/F w zakresie, w jakim dokumenty te są identyczne z tymi, które objęto ochroną na mocy pkt 1 niniejszej sentencji.

               3)

               Rozstrzygniecie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-354/13: Postanowienie Sądu z dnia 10 września 2014 r. – Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Chronione oznaczenie geograficzne „Kołocz śląski” lub „Kołacz śląski”  — Odrzucenie wniosku o unieważnienie rejestracji — Akt niepodlegający zaskarżeniu)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/41

         Postanowienie Sądu z dnia 10 września 2014 r. – Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks przeciwko Komisji
   (Sprawa T-354/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Chronione oznaczenie geograficzne „Kołocz śląski” lub „Kołacz śląski” - Odrzucenie wniosku o unieważnienie rejestracji - Akt niepodlegający zaskarżeniu))
   2014/C 409/59
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Jung, M. Teworte-Vey, A. Renvert i J. Saatkamp)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji zawartej jakoby w piśmie z dnia 8 kwietnia 2013 r. dyrektora generalnego dyrekcji generalnej Komisji „Rolnictwo i Rozwój Obszarów Wiejskich”, zgodnie z którą wniosek skarżącego o unieważnienie rejestracji chronionego oznaczenia geograficznego „Kołocz śląski” lub „Kołacz śląski” był niedopuszczalny.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks eV zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-346/15 P: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 lutego 2016 r. – Steinbeck GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Alfred Sternjakob GmbH & Co. KG [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Słowne wspólnotowe znaki towarowe BE HAPPY — Unieważnienie — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego]

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/3

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 lutego 2016 r. – Steinbeck GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Alfred Sternjakob GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-346/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Słowne wspólnotowe znaki towarowe BE HAPPY - Unieważnienie - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego])
   (2016/C 200/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Steinbeck GmbH (przedstawiciele: M. Heinrich i M. Fischer, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Alfred Sternjakob GmbH & Co. KG

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               Steinbeck GmbH pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa F-107/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 września 2010 r. — Toth przeciwko Komisji (Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego — Zaszeregowanie do grupy — Grupy zaszeregowania podane w zaproszeniu do zgłaszania kandydatur — Zmiana przepisów dotyczących zaszeregowywania członków personelu tymczasowego dokonana po publikacji zaproszenia do zgłaszania kandydatur — Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów — Przepisy przejściowe — Zastosowanie w drodze analogii — Artykuł 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Proporcjonalność — Zasada dobrej administracji)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/59

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 września 2010 r. — Toth przeciwko Komisji
   (Sprawa F-107/05) (1)

   (Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Zaszeregowanie do grupy - Grupy zaszeregowania podane w zaproszeniu do zgłaszania kandydatur - Zmiana przepisów dotyczących zaszeregowywania członków personelu tymczasowego dokonana po publikacji zaproszenia do zgłaszania kandydatur - Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów - Przepisy przejściowe - Zastosowanie w drodze analogii - Artykuł 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Proporcjonalność - Zasada dobrej administracji)
   2010/C 328/95
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gergely Toth (Besozzo, Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci S. Rodrigues i Y. Minatchy, następnie adwokaci S. Rodrigues, C. Bernard-Glanz i R. Albelice, ostatecznie adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i I. Šulce, pełnomocnicy, następnie K. Zieleśkiewicz i M. Bauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Z jednej strony, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie zaszeregowania skarżącego do grupy A*6 przy zatrudnianiu go w charakterze członka personelu tymczasowego i z drugiej strony zasądzenie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej o zaszeregowaniu G. Totha do grupy A*6, stopień 2, zawartej w art. 3 umowy o zatrudnieniu w charakterze członka personelu tymczasowego, podpisanej w dniu 17 stycznia 2005 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez skarżącego.

               4)

               Rada Unii Europejskiej, występująca w charakterze interwenienta ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006, s. 15. (skarga początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-401/05, następnie postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r. przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej).


title: Sprawa C-144/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 23 marca 2012 r. — Goldbet Sportwetten GmbH przeciwko Massimowi Sperindeowi

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 23 marca 2012 r. — Goldbet Sportwetten GmbH przeciwko Massimowi Sperindeowi
   (Sprawa C-144/12)
   2012/C 184/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Goldbet Sportwetten GmbH

      Strona pozwana: Massimo Sperindeo

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (rozporządzenia nr 1896/2006) powinno się interpretować w ten sposób, że w postępowaniu w sprawie europejskiego nakazu zapłaty należy także stosować art. 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (2) z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (rozporządzenia nr 44/2001) w przedmiocie uzasadnienia jurysdykcji sądu poprzez wdanie się pozwanego w spór?

               2)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               czy art. 17 rozporządzenia nr 1896/2006 w związku z art. 24 rozporządzenia nr 44/2001 powinno się interpretować w ten sposób, że wniesienie sprzeciwu od europejskiego nakazu zapłaty skutkuje wdaniem się w spór, jeżeli nie jest w nim podnoszony brak jurysdykcji sądu wydania?

               3)

               W wypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:
               czy art. 17 rozporządzenia nr 1896/2006 w związku z art. 24 rozporządzenia nr 44/2001 powinno się interpretować w ten sposób, że wniesienie sprzeciwu ewentualnie uzasadnia jurysdykcję poprzez wdanie się w spór wtedy, gdy podnoszone są w nim argumenty dotyczące istoty sprawy, ale nie jest podnoszony brak jurysdykcji?

      (1)  Dz.U. L 399, s. 1.

      (2)  Dz.U. 2001 L 12, s. 1.


title: Sprawa C-395/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — BLV Wohn- und Gewerbebau GmbH przeciwko Finanzamt Lüdenscheid (Podatki — Szósta dyrektywa VAT — Decyzja 2004/290/WE — Stosowanie przez państwo członkowskie środka stanowiącego odstępstwo — Upoważnienie — Artykuł 2 pkt 1 — Pojęcie robót budowlanych — Wykładnia — Włączenie dostaw towarów — Możliwość częściowego stosowania tego odstępstwa — Ograniczenia)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — BLV Wohn- und Gewerbebau GmbH przeciwko Finanzamt Lüdenscheid
   (Sprawa C-395/11) (1)

   (Podatki - Szósta dyrektywa VAT - Decyzja 2004/290/WE - Stosowanie przez państwo członkowskie środka stanowiącego odstępstwo - Upoważnienie - Artykuł 2 pkt 1 - Pojęcie robót budowlanych - Wykładnia - Włączenie dostaw towarów - Możliwość częściowego stosowania tego odstępstwa - Ograniczenia)
   2013/C 38/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: BLV Wohn- und Gewerbebau GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Lüdenscheid

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 2 pkt 1 decyzji Rady 2004/290/WE z dnia 30 marca 2004 r. upoważniającej Niemcy do zastosowania odstępstwa od art. 21 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (Dz.U. L 94, s. 59) — Uprawnienie upoważnionego państwa członkowskiego do stosowania tego odstępstwa jedynie częściowo — Pojęcie robót budowlanych zawarte w tym przepisie — Ewentualne włączenie dostaw towarów

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 pkt 1 decyzji 2004/290/WE Rady z dnia 30 marca 2004 r. upoważniającej Niemcy do zastosowania odstępstwa od art. 21 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, iż pojęcie robót budowlanych występujące w tym przepisie obejmuje — oprócz transakcji uważanych za świadczenie usług, takich jak zdefiniowane art. 6 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2004/7/WE z dnia 20 stycznia 2004 r. — również transakcje stanowiące dostawy towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 tejże dyrektywy.

               2)

               Decyzję 2004/290 należy interpretować w ten sposób, iż Republika Federalna Niemiec może poprzestać na wykonywaniu przyznanego jej przez tę decyzję upoważnienia częściowo w stosunku do określonych podkategorii, takich jak poszczególne rodzaje robót budowlanych i do transakcji dotyczących określonych odbiorców. Przy tworzeniu takich podkategorii owo państwo członkowskie jest zobowiązane przestrzegać zasady neutralności podatkowej oraz ogólnych zasad prawa Unii, w tym w szczególności zasad proporcjonalności i pewności prawa. Do sądu odsyłającego należy ustalenie — z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności prawnych i faktycznych — czy ma to miejsce w postępowaniu głównym, i w razie potrzeby podjęcie wszelkich koniecznych środków w celu skorygowania szkodliwych konsekwencji stosowania omawianych przepisów w sposób, który jest sprzeczny z zasadami proporcjonalności lub pewności prawa.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Sprawa C-580/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 21 listopada 2011 r. — Tarragona Power S. L. przeciwko Gas Natural SDG, S.A., Administración del Estado, Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. i Endesa, S.A.

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 21 listopada 2011 r. — Tarragona Power S. L. przeciwko Gas Natural SDG, S.A., Administración del Estado, Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. i Endesa, S.A.
   (Sprawa C-580/11)
   2012/C 39/17
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tarragona Power S. L.

      Strona pozwana: Gas Natural SDG, S.A., Administración del Estado, Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. i Endesa, S.A.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 10 dyrektywy 2003/87/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się stosowaniu krajowych przepisów, takich jak analizowane w niniejszej sprawie, których celem i skutkiem jest obniżenie wynagrodzenia za działalność związaną z produkcją energii elektrycznej o kwotę odpowiadającą wartości bezpłatnie przydzielonych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w odpowiednim okresie?

      (1)  Dz.U. L 275, s. 32.


title: Sprawa C-27/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 26 stycznia 2007 r. — Banque Fédérative du Crédit Mutuel przeciwko Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 26 stycznia 2007 r. — Banque Fédérative du Crédit Mutuel przeciwko Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie
   (Sprawa C-27/07)
   (2007/C 82/28)
   Język postępowania: francuski
   Oznaczenie sądu krajowego
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Banque Fédérative du Crédit Mutuel

      Strona pozwana: Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie
   Pytanie prejudycjalne
   Doliczenie do podlegającego opodatkowaniu zysku spółki dominującej z siedzibą we Francji w wysokości 5 % wartości kredytów podatkowych przyznanych w związku z wypłatą zysków przez spółkę zależną z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, jeśli wypłacone zyski podlegają w tym innym państwie podatkowi u źródła, pozostaje bez wpływu na poziom opodatkowania spółki dominującej, jeżeli może ona zaliczyć wszystkie te prawa na podatek od niej należny. Czy w przypadku gdy — wobec braku decyzji spółki dominującej o dalszej wypłacie tych zysków jej własnym akcjonariuszom w terminie pięciu lat — nie może ona wykorzystać ulgi podatkowej, którą stanowią te kredyty podatkowe, dodatkowe opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób prawnych, które wynika z doliczenia do jej zysku podlegającego opodatkowaniu 5 % wartości kredytów podatkowych, może być uznane za dozwolone na podstawie art. 7 ust. 2 dyrektywy nr 90/435/EWG (1), z dnia 23 lipca 1990 r. ze względu na jego nieznaczną kwotę oraz okoliczność, że zostało ono ustanowione w bezpośrednim związku z przyznaniem kredytów podatkowych wprowadzonych w celu zmniejszenia podwójnego opodatkowania dywidend, czy też powinno ono zostać uznane za naruszające cele wynikające z art. 4 tej dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, str. 6).


title: Sprawa C-418/10 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 28 marca 2011 r. — Herhof-Verwaltungsgesellschaft mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Stabilator sp. z o.o. (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejszy znak towarowy STABILAT — Oznaczenie graficzne „stabilator” — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa towarów i usług)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/8

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 28 marca 2011 r. — Herhof-Verwaltungsgesellschaft mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Stabilator sp. z o.o.
   (Sprawa C-418/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejszy znak towarowy STABILAT - Oznaczenie graficzne „stabilator” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa towarów i usług)
   2011/C 211/14
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Herhof-Verwaltungsgesellschaft mbH (przedstawiciele: A. Zinnecker i S. Müller, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), Stabilator sp. z o.o. (przedstawiciel: M. Kacprzak, radca prawny)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie T-60/09 Herhof przeciwko OHIM — Stabilator, na mocy którego Sąd oddalił skargę właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego STABILAT, zarejestrowanego dla towarów i usług należących do klas 1, 7, 11, 20, 37, 40 i 42, na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 grudnia 2008 r. oddalającą jego sprzeciw wobec rejestracji graficznego wspólnotowego znaku towarowego stabilator dla towarów i usług należących do klas 19, 37 i 42 — Błędna ocena podobieństwa usług oznaczonych kolidującymi ze sobą znakami towarowymi — Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Herhof-Verwaltungsgesellschaft mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa T-318/09: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2009 r. — Audi und Volkswagen przeciwko OHIM (TDI)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/67

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2009 r. — Audi und Volkswagen przeciwko OHIM (TDI)
   (Sprawa T-318/09)
   2009/C 267/121
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Audi AG (Ingolstadt, Niemcy), Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Kather)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 14 maja 2009 r. w sprawie R 226/2007-1;

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „TDI” dla towarów z klasy 12 (zgłoszenie nr 3 179 058)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony znak towarowy ma wymagane minimum charakteru odróżniającego;

               —

               naruszenie art. 76 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ pozwany nie ustosunkował się do wniosków dowodowych skarżących;

               —

               naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-308/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 3 sierpnia 2009 r. — B.A.M. Vermeer Contracting sp. z o.o. przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 3 sierpnia 2009 r. — B.A.M. Vermeer Contracting sp. z o.o. przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
   (Sprawa C-308/09)
   2009/C 267/63
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: B.A.M. Vermeer Contracting sp. z o.o.

      Strona pozwana: Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i 50 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przyjęciu przepisów krajowych takich jak art. 2 Wet arbeid vreemdelingen w związku z art. 1e ust. 1 lit. c) rozporządzenia wykonującego Wet arbeid vreemdelingen, zgodnie z którymi dla oddelegowania pracowników w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71/WE (1) wymagane jest pozwolenie na pracę?

               2)

               Na podstawie jakich kryteriów należy ustalać czy ma miejsce oddelegowanie pracowników w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71/WE?

      (1)  Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U. L 18, s. 1).


title: Sprawa C-54/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 43 WE — Swoboda przedsiębiorczości — Notariusze — Warunek przynależności państwowej — Artykuł 45 WE — Udział w wykonywaniu władzy publicznej — Dyrektywy 89/48/EWG i 2005/36/WE)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-54/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 43 WE - Swoboda przedsiębiorczości - Notariusze - Warunek przynależności państwowej - Artykuł 45 WE - Udział w wykonywaniu władzy publicznej - Dyrektywy 89/48/EWG i 2005/36/WE)
   2011/C 204/07
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk i G. Braun, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, J. Kemper, U. Karpenstein i J. Möller, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Zjedonczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: S. Behzadi-Spencer, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Bułgarii (przedstawiciele: C. Iwanow i E. Petranowa, pełnomocnicy), Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, pełnomocnik), Republika Estonii (przedstawiciel: L. Uibo, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i B. Messmer, pełnomocnicy), Republika Łotewska (przedstawiciele: L. Ostrovska, K. Drēviņa i J. Barbale, pełnomocnicy), Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i E. Matulionytė, pełnomocnicy), Republika Węgierska (przedstawiciele: R. Somssich, K. Veres i M. Fehér, pełnomocnicy), Republika Austrii (przedstawiciele: E. Riedl, G. Holley i M. Aufner, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Dowgielewicz, C. Herma i D. Lutostańska, pełnomocnicy), Republika Słowenii (przedstawiciele: V. Klemenc i Ž. Cilenšek Bončina, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciele: J. Čorba i B. Ricziová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 i 45 WE — Brak transpozycji w odniesieniu do zawodu notariusza dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. L 19, s. 16) i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, s. 22) — Uregulowanie krajowe uzależniające wykonywanie zawodu notariusza od warunku przynależności państwowej — Pojęcie działalności związanej z wykonywaniem władzy publicznej

      Sentencja

               1)

               Nakładając warunek przynależności państwowej w odniesieniu do dostępu do zawodu notariusza, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 43 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec, Republika Bułgarii, Republika Czeska, Republika Estonii, Republika Francuska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Republika Austrii, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii, Republika Słowacka oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa T-400/07: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2007 r. — GretagMacbeth przeciwko OHIM (kolory w kwadratach)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/43

         Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2007 r. — GretagMacbeth przeciwko OHIM (kolory w kwadratach)
   (Sprawa T-400/07)
   (2007/C 315/82)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: GretagMacbeth LLC (New Windsor, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: adwokat J. Weiser)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 30 sierpnia 2007 r. w sprawie R 30/2007-4 dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 4 634 572;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Kolorowy znak towarowy „kolory w kwadratach” dla towarów i usług z klas 9, 16 i 42 (zgłoszenie nr 4 634 572)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ niesłusznie stwierdzono, że zgłoszony znak nie ma charakteru odróżniającego w odniesieniu do wskazanych towarów i usług.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-75/15: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2015 r. – ROD Leichtmetallräder/OHIM – Rodi TR (ROD)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/39

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2015 r. – ROD Leichtmetallräder/OHIM – Rodi TR (ROD)
   (Sprawa T-75/15)
   (2015/C 118/50)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ROD Leichtmetallräder GmbH (Weiden in der Oberpfalz, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci J. Hellenbrand i J. Biener)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Rodi TR, SL (Lleida, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „ROD” – wspólnotowy znak towarowy nr 5 6 94  989

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie R 281/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień OHIM z dnia 22 listopada 2013 r.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem i postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 65 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie istotnego wymogu proceduralnego – naruszenie zasady 39 ust. 3 i zasady 37 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa C-467/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 31 października 2008 r. — Sociedad General de Autores y Editores de España (SGAE) przeciwko Padawan, S.L. przy udziale Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 31 października 2008 r. — Sociedad General de Autores y Editores de España (SGAE) przeciwko Padawan, S.L. przy udziale Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA)
   (Sprawa C-467/08)
   (2009/C 19/21)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Audiencia Provincial de Barcelona
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sociedad General de Autores y Editores de España (SGAE)

      Strona pozwana: Padawan, S.L

      Przy udziale: Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „godziwej rekompensaty” przewidziane w art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE (1) zakłada harmonizację czy też jej nie zakłada, niezależnie od uprawnienia przyznanego państwom członkowskim do wyboru systemów poboru, które uznają za najwłaściwsze, aby doprowadzić do skutecznego stosowania prawa do „godziwej rekompensaty” przysługującego podmiotom praw autorskich, których dotyczy ustanowienie wyjątku od zasady wyłącznego prawa do zwielokrotniania, dopuszczającego zwielokrotnianie utworów na użytek prywatny?

               2)

               Czy niezależnie od tego, jaki system jest stosowany w danym państwie członkowskim aby określić wysokość godziwej rekompensaty, system ten powinien uwzględniać należną równowagę pomiędzy interesami podmiotów, których to dotyczy, to jest, z jednej strony, podmiotów praw własności intelektualnej, których dotyczy wyjątek z tytułu sporządzania kopii na użytek prywatny, uprawnionych do otrzymania tej rekompensaty, a z drugiej strony, interesami zobowiązanych bezpośrednio lub pośrednio do jej zapłaty; i czy ta równowaga jest określona przez uzasadnienie wprowadzenia godziwej rekompensaty, polegające na złagodzeniu szkód wynikających ze zwielokrotniania utworów na użytek prywatny?

               3)

               Czy w przypadku gdy państwo członkowskie dokonało wyboru systemu obciążania lub opłaty licencyjnej od sprzętu, urządzeń i nośników cyfrowego zwielokrotniania, takie obciążenie (godziwa rekompensata z tytułu kopii na użytek prywatny) powinno wykazywać odpowiedni związek, zgodnie z celem, dla którego została ustanowiona rekompensata w art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE i kontekstem tego przepisu, z domniemanym przeznaczeniem tego rodzaju sprzętu i urządzeń do zwielokrotniania utworów, dopuszczalnego na podstawie wyjątku z tytułu kopii na użytek prywatny, w taki sposób, aby zastosowanie obciążenia było uzasadnione w sytuacjach, gdy sprzęt, urządzenia i nośniki cyfrowe będą prawdopodobnie przeznaczone do zwielokrotniania na użytek prywatny, a nie było uzasadnione w przeciwnym wypadku?

               4)

               Czy w przypadku wyboru przez państwo członkowskie systemu opartego na obciążaniu opłatą licencyjną z tytułu sporządzania kopii na użytek prywatny, jest zgodne z pojęciem „godziwej rekompensaty” stosowanie tej „opłaty” w sposób nieróżnicujący, również w stosunku do przedsiębiorstw i osób wykonujących działalność gospodarczą, które w oczywisty sposób nabywają urządzenia i nośniki cyfrowego zwielokrotniania na potrzeby inne niż tworzenie kopii na użytek prywatny?

               5)

               Czy system przyjęty przez państwo hiszpańskie, polegający na obciążaniu opłatą licencyjną z tytułu zwielokrotniania utworów na użytek prywatny wszystkich urządzeń, sprzętu i nośników cyfrowych, w sposób nieróżnicujący, może być sprzeczny z dyrektywą 2001/29/WE w takim zakresie, w jakim brak jest odpowiedniego związku między godziwą rekompensatą a ograniczeniem praw z tytułu zwielokrotniania utworów na użytek prywatny, które ją uzasadnia i system ten jest stosowany do odmiennych sytuacji, gdzie nie dochodzi do ograniczenia praw, które uzasadnia wprowadzenie rekompensaty o charakterze pieniężnym?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167 z 22.6.2001, str. 10).


title: Sprawa T-286/09: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2009 r. — Intel przeciwko Komisji

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/41

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2009 r. — Intel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-286/09)
   2009/C 220/86
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Intel Corp. (Wilmington, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: N. Green, I. Forrester, QC, M. Hoskins, K. Bacon, S. Singla, Barristers, A. Parr i R. MacKenzie, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności, w całości lub w części, decyzji Komisji C(2009) 3726 wersja ostateczna z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie COMP/C-3/37.990 — Intel;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie lub znaczące obniżenie kwoty nałożonej grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez Intel.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi na postawie art. 230 WE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 3726 z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie COMP/C-3/37.990 — Intel, w której uznano, że dopuściła się ona jednego ciągłego naruszenia art. 82 WE i art. 54 porozumienia EOG w okresie od października 2002 r. do grudnia 2007 r., polegającego na wdrożeniu strategii mającej na celu eliminowanie konkurentów z rynku jednostek centralnych x86 („CPU”). Ponadto skarżąca wnosi o uchylenie lub obniżenie nałożonej na nią grzywny.
   W uzasadnieniu swych żądań skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Po pierwsze twierdzi ona, że Komisja naruszyła prawo:

               a)

               uznawszy, że warunkowe obniżki udzielone przez Intel jej klientom miały per se charakter abuzywny ze względu na to, że były one warunkowe, nie wykazawszy jednak, jakoby mogły one rzeczywiście prowadzić do wyeliminowania konkurencji;

               b)

               oparłszy się na instytucji nadużycia eliminującego określanej mianem „nagich ograniczeń” i nie przeprowadziwszy w tym względzie jakiejkolwiek analizy eliminacji konkurencji (a nawet jej możliwości lub prawdopodobieństwa);

               c)

               nie zbadawszy, czy warunki, na jakich klientom przyznawane były rabaty, stosowane były na terytorium Wspólnoty Europejskiej lub czy wywierały one natychmiastowe, istotne, bezpośrednie i przewidywalne skutki na terenie Wspólnoty Europejskiej.

         Po drugie skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła wymogi obowiązujące w zakresie oceny dowodów. Tak oto Komisja nie wykazała, że warunkiem udzielania przez Intel rabatów było to, by klienci nabywali od Intel jednostki centralne x86 w ilości zaspakajającej ich całe lub prawie całe zapotrzebowanie na takie jednostki. Ponadto w celu ustalenia, czy rabaty udzielane przez Intel mogły skutkować ograniczeniem konkurencji, Komisja posłużyła się kryterium zwanym „kryterium równie skutecznego konkurenta” („AEC”), jednakże popełniła ona liczne błędy w zakresie analizy i oceny dowodów w związku z zastosowaniem tego kryterium. Komisja pominęła także inne rodzaje dowodów, które były istotne dla oceny skutków obniżek stosowanych przez Intel. W szczególności Komisja:

               a)

               pominęła dowód prowadzący do wniosku, że w okresie zarzucanego naruszenia jeden z konkurentów Intel znacząco zwiększył swój udział w rynku oraz zysk, przy czym jego niepowodzenia dotyczące pewnych segmentów rynku lub pewnych producentów oryginalnego sprzętu („OEM”) były wynikiem jego własnych niedociągnięć;

               b)

               nie wykazała istnienia związku przyczynowego między tym, co uznała ona za warunkowe obniżki, a decyzjami klientów Intel o rezygnacji z dokonywania zakupów u tego konkurenta;

               c)

               nie dokonała oceny dowodu dotyczącego kwestii oddziaływania obniżek udzielanych przez Intel na zachowania konsumentów.

         Po trzecie skarżąca podnosi, że Komisja nie wykazała, jakoby Intel wypracowała długoterminową strategię eliminowania konkurentów. Taki wniosek nie jest poparty dowodami i nie jest on uprawniony w świetle fragmentarycznego charakteru dotyczących każdego z klientów Intel twierdzeń Komisji (zarówno w odniesieniu do objętych tą strategią produktów, jak i okresu jej stosowania).
   Skarżąca utrzymuje także, iż należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub w części ze względu na to, że w postępowaniu administracyjnym Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne, co w istotny sposób naruszyło prawo Intel do obrony. W szczególności Komisja:

               a)

               nie umożliwiła Intel ustnego ustosunkowania się do treści dodatkowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów oraz pisma dotyczącego okoliczności faktycznych, mimo iż w pismach tych podniesiono zupełnie nowe zarzuty i powołano się na nowe dowody, na których w znacznej mierze oparto się w zaskarżonej decyzji;

               b)

               nie dołączyła do akt sprawy — gdy zażądała tego skarżąca — pewnych wewnętrznych dokumentów pochodzących od konkurenta, mimo iż w ocenie skarżącej dokumenty te:

                           i)

                           miały bezpośredni związek z zarzutami Komisji podnoszonymi wobec Intel,

                           ii)

                           mogły stanowić dowód braku winy po stronie Intel oraz

                           iii)

                           zostały precyzyjnie wskazane przez Intel;

               c)

               nie przywiązała właściwej wagi do przebiegu spotkania z kluczowym świadkiem, reprezentującym jednego z klientów Intel, który najprawdopodobniej dostarczył dowodu braku winy po stronie Intel.

         Powołując się na art. 229 WE, skarżąca kwestionuje także wysokość nałożonej na nią grzywny i podnosi w tym względzie trzy główne argumenty.
   Po pierwsze twierdzi ona, że grzywna w wysokości 1 060 000 000 EUR (najwyższa grzywna, jaką Komisja nałożyła kiedykolwiek na pojedyncze przedsiębiorstwo) jest rażąco nieproporcjonalna, biorąc pod uwagę to, że Komisja nie wykazała żadnej szkody po stronie konsumentów ani wyeliminowania konkurentów.
   Po drugie skarżąca podnosi, że nie naruszyła ona art. 82 WE umyślnie ani nieumyślnie: przeprowadzona przez Komisję analiza AEC oparta jest na informacjach, które nie były dostępne skarżącej w czasie, gdy przyznawała ona obniżki na rzecz swych klientów.
   Po trzecie skarżąca twierdzi, że przy ustalaniu kwoty grzywny Komisja nie zastosowała poprawnie swych wytycznych w sprawie grzywien z 2006 r. oraz wzięła pod uwagę pozbawione znaczenia bądź niewłaściwe okoliczności.


title: Sprawa T-600/13: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2013 r. — Bimbo przeciwko OHIM (FIBRA PROTEÍNAS NUTRIENTES)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/13

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2013 r. — Bimbo przeciwko OHIM (FIBRA PROTEÍNAS NUTRIENTES)
   (Sprawa T-600/13)
   2014/C 31/23
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Bimbo SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 11 września 2013 r. i w konsekwencji uwzględnienie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 11 094 381 dla ogółu zgłoszonych towarów z klasy 30;

               —

               Obciążenie kosztami strony pozwanej, stosownie do art. 87 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „FIBRA PROTEÍNAS NUTRIENTES” dla towarów z klasy 30 ‒ zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 11 094 381

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 83 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą równego traktowania oraz art. 6 i 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności


title: Sprawa T-537/14: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2014 r. – Laboratoire Nuxe przeciwko OHIM – NYX, Los Angeles (NYX)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/22

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2014 r. – Laboratoire Nuxe przeciwko OHIM – NYX, Los Angeles (NYX)
   (Sprawa T-537/14)
   2014/C 329/30
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoire Nuxe (Paryż, Francja) (przedstawiciel: M. Antoine-Lalance, avocate)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: NYX, Los Angeles Inc. (Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 8 kwietnia 2014 r. w sprawie R 1575/2013-5;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: NYX, Los Angeles Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „NYX”, dla towarów z klasy 3 – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 1 0 52  316.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „NUXE” dla towarów i usług z klas 3 i 44.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-72/13: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 20 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi Finansów (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Zbycie przez gminę składników jej majątku)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/3

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 20 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi Finansów
   (Sprawa C-72/13) (1)

   ((Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Zbycie przez gminę składników jej majątku))
   2014/C 184/04
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gmina Wrocław

      Strona pozwana: Minister Finansów

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Naczelny Sąd Administracyjny – Wykładnia dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) – Opodatkowanie transakcji dokonywanych przez gminę – Sprzedaż składników majątkowych nabytych z mocy prawa lub w drodze spadkobrania lub darowizny – Wniesienie takich składników majątkowych aportem do spółki

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej transakcji takich jak te zamierzone przez gminę Wrocław, o ile sąd odsyłający stwierdzi, iż transakcje te stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy oraz iż nie są wykonywane przez rzeczoną gminę w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit pierwszy owej dyrektywy. Jeśli jednak należałoby uznać te transakcje za wykonywane przez wspomnianą gminę działającą w charakterze organu władzy publicznej, przepisy dyrektywy 2006/112 nie sprzeciwiałyby się ich opodatkowaniu, gdyby sąd odsyłający stwierdził, że ich zwolnienie mogłoby prowadzić do znaczących zakłóceń konkurencji w rozumieniu art. 13 ust. 2 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa T-87/09: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2009 r. — Gråhundbus v/Jørgen Andersen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/38

         Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2009 r. — Gråhundbus v/Jørgen Andersen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-87/09)
   2009/C 113/77
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gråhundbus v/Jørgen Andersen (Ballerup, Dania) (przedstawiciele): M. Nissen, J. Rivas de Andrés, J. Gutiérrez Gisbert, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności ostatecznego stanowiska Komisji dotyczącego drogi Kopenhaga — Ystad, zawartego w pkt 75, 76 i 145 decyzji Komisji z dnia 10 września 2008 r. dotyczącej sprawy pomocy przyznawanej przez państwo C-41/08 (NN 35/08) — Danske Statsbaner;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 września 2008 r. dotyczącej sprawy pomocy przyznawanej przez państwo C-41/08 (NN 35/08) — Danske Statsbaner;

               —

               obciążenie KomisjI Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 września 2008 r. o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 WE w odniesieniu do pomocy państwowej rzekomo przyznanej przez Danię na rzecz Danske Statsbaner (zwanej dalej „DSB”) na kolejowy transport osób pomiędzy Kopenhagą a Ystad w drodze umów o świadczenie usług użyteczności publicznej zawartych pomiędzy duńskim Ministrem ds. Transportu a przedsiębiorstwem publicznym DSB (sprawa C 41/08 (NN 35/08) — Danske Statsbaner) Zainteresowane strony zostały wezwane do przedstawienia uwag. (1)

   Skarżąca zajmuje się transportem osób na drodze Kopenhaga — Ystad.
   Na poparcie swojej skargi podnosi trzy zarzuty.
   W pierwszej kolejności zarzuca ona to, że Komisja popełniła błąd co do prawa, podejmując decyzję, zgodnie z którą duński rząd nie popełnił oczywistego błędu w ustaleniach, stwierdzając, że droga Kopenhaga- Ystad stanowi usługę publiczną lub usługę leżącą w ogólnym interesie gospodarczym.
   Po drugie skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd co do prawa w ten sposób, że w świetle posiadanych przez nią informacji nie miała ona wątpliwości co do zakwalifikowania drogi Kopenhaga — Ystad jako obowiązku usług użyteczności publicznej lub usług leżących ogólnym interesie gospodarczym lub usługi użyteczności publicznej. Podnosi, że Komisja nie powinna była akceptować argumentu podniesionego przez rząd duński bez jego przedyskutowania lub zbadania.
   Po trzecie, skarżąca utrzymuje, że Komisja nie przestawiła odpowiedniego uzasadnienia swojej decyzji z naruszeniem obowiązku ciążącego na niej na mocy art. 253 WE, jako ze jedyne uzasadnienie zawarte w decyzji polega na powtórzeniu argumentów rządu duńskiego.

      (1)  Dz.U. 2008 C 309, s. 14.


title: Sprawa T-73/05: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2005 r. przez Alejandra Martína Magone'a przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/36

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2005 r. przez Alejandra Martína Magone'a przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-73/05)
   (2005/C 106/73)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 14 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Alejandra Martína Magone'a, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokata Erica Boigelota przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery opracowanego odnośnie do świadczenia pracy przez skarżącego na stanowisku 2.700 w Biurze Pomocy Humanitarnej Komisji Europejskiej (ECHO) pomiędzy 1 stycznia 2003 r. a 31 grudnia 2003 r., w tym postępowań odwoławczych i innych decyzji odnoszących się do tego,

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 28 października 2004 r., otrzymanej w dniu 12 listopada 2004 r., dotyczącej odrzucenia zażalenia złożonego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego w dniu 26 lipca 2004 r.,

               —

               stwierdzenie, że skarżący stał się ofiarą molestowania psychicznego i mobbingu,

               —

               przyznanie skarżącemu odszkodowania i zadośćuczynienia oszacowane ex aequo et bono na 39.169,67 EUR, z zastrzeżeniem zwiększenia tej sumy w trakcie przebiegu postępowania,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi po pierwsze oczywisty błąd w ocenie, jak również wadę postępowania oraz nadużycie władzy, z uwagi na to, że bardzo negatywne i krzywdzące oceny zostały mu przyznane na podstawie faktów niedotyczących spornego okresu.
   Skarżący podnosi następnie brak uzasadnienia zaskarżonego aktu i utrzymuje, że od wielu lat jest ofiarą molestowania psychicznego ze strony swoich przełożonych. Według skarżącego, przejawiło się to w uwagach zawartych w kwestionowanym sprawozdaniu.
   Skarżący podnosi wreszcie, że przy zmianie miejsca zatrudnienia pozwana nie uwzględniła jego szczególnej sytuacji, narażającej go na ciężkie problemy psychiczne. Stąd, ta ostatnia uchybiła swojemu obowiązkowi staranności i naruszyła zasadę dobrej administracji.


title: Sprawa C-268/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 16 maja 2013 r. — Elena Petru przeciwko Casa Județeană de Asigurări de Sănătate Sibiu, Casa Națională de Asigurări de Sănătate

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 16 maja 2013 r. — Elena Petru przeciwko Casa Județeană de Asigurări de Sănătate Sibiu, Casa Națională de Asigurări de Sănătate
   (Sprawa C-268/13)
   2013/C 207/50
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Sibiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elena Petru

      Strona pozwana: Casa Județeană de Asigurări de Sănătate Sibiu, Casa Națională de Asigurări de Sănătate

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w świetle przepisów art. 22 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1), niemożliwość przeprowadzenia leczenia w państwie miejsca zamieszkania powinna być interpretowana w sposób bezwzględny czy też w sposób racjonalny to znaczy, czy sytuacja — w której, mimo iż zabieg chirurgiczny może być przeprowadzony w państwie miejsca zamieszkania w odpowiednim czasie i w prawidłowy z technicznego punktu widzenia sposób, w tym znaczeniu, że istnieje wykfalifikowany personel posiadający taką samą specjalistyczną wiedzę, brak jest produktów leczniczych i artykułów medycznych pierwszej potrzeby — jest równoważna z sytuacją, w której konieczne leczenie nie może być uzyskane w rozumieniu wskazanego artykułu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2.).


title: Sprawa T-682/16: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2016 r. – Francja/Komisja

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/24

      Skarga wniesiona w dniu 23 września 2016 r. – Francja/Komisja
      (Sprawa T-682/16)
      (2016/C 441/28)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: F. Alabrune, D. Colas i D. Segoin, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2016) 4287 final z dnia 12 lipca 2016 r., notyfikowanej w dniu 13 lipca 2016 r. zawieszającej płatności miesięczne na rzecz Francji z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu art. 41 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549). Zarzut ten składa się z dwóch części.

                              —

                              Część pierwsza, zgodnie z którą władze francuskie wdrożyły w całości plan działania zawierający wskaźniki wyraźnego postępu ustanowione w drodze konsultacji z Komisją, którego to planu dotyczy zaskarżona decyzja.

                              —

                              Część druga, zgodnie z którą zaskarżona decyzja jest oparta na elementach, które nie zostały przewidziane w planie działania.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.


title: Sprawa T-163/10: Postanowienie Sądu z dnia 20 kwietnia 2012 r. — Entegris przeciwko OHIM — Optimize Technologies (OPTIMIZE TECHNOLOGIES)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/19

         Postanowienie Sądu z dnia 20 kwietnia 2012 r. — Entegris przeciwko OHIM — Optimize Technologies (OPTIMIZE TECHNOLOGIES)
   (Sprawa T-163/10) (1)

   2012/C 184/37
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


               18.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/14

         Skarga wniesiona w dniu 17 października 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-20/14)
   (2014/C 455/09)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 17 października 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Markusa Schneidera i Clémence’a Perrina, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do włączenia do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 56x rozdziału V załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 392/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie odpowiedzialności przewoźników pasażerskich na morskich drogach wodnych z tytułu wypadków), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia, Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia;

               2.

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 19 kwietnia 2014 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 19 lutego 2014 r. dotyczącej niewłączenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 392/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie odpowiedzialności przewoźników pasażerskich na morskich drogach wodnych z tytułu wypadków, przywołanego w pkt 56x rozdziału V załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia EOG poprzez niewłączenie tego rozporządzenia do krajowego porządku prawnego w wyznaczonym terminie.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 121 z 20.5.2006 .

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/55

         (2006/C 131/100)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 121 z 20.5.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 108 z 6.5.2006.

      Dz.U. C 96 z 22.4.2006.

      Dz.U. C 86 z 8.4.2006.

      Dz.U. C 74 z 25.3.2006.

      Dz.U. C 60 z 11.3.2006.

      Dz.U. C 48 z 25.2.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex