title: Sprawa T-474/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Halma i in./Komisja

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/19

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Halma i in./Komisja
      (Sprawa T-474/19)
      (2019/C 312/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Halma plc (Amersham, Zjednoczone Królestwo), Halma Overseas Funding Ltd (Amersham) i Halma International Ltd (Amersham) (przedstawiciele: J. Lesar, solicitor i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy wyborze ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była uznać za ramy odniesienia system opodatkowania osób prawnych Zjednoczonego Królestwa, a nie jedynie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania KSZ. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie uznała przepisy części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] za formę odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego zawartego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo, stwierdzając w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym sytuacji zostały potraktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % przewidziane w przepisach sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że nałożenie obciążenia podatkowego na KSZ, które spełniają wymogi zwolnień zawartych w części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] jako grupa stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących sprzeczne z art. 49 TFUE.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do kwestii zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że decyzja Komisji nie jest zgodna z ogólną zasadą niedyskryminacji i równego traktowania w prawie Unii.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja również naruszyła prawo, stosując poprzez analogię lub powołując się w niewłaściwy sposób na przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która nie miała zastosowania ratione temporis.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo, stwierdzając w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (w tym skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, którą należało odzyskać na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).


title: Sprawa T-482/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — BT Group i Communications Global Network Services/Komisja

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/24

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — BT Group i Communications Global Network Services/Komisja
      (Sprawa T-482/19)
      (2019/C 312/21)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BT Group plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Communications Global Network Services Ltd (Londyn) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zgodnie z zarzutem piątym, nałożenie obciążenia podatkowego na kontrolowane spółki zagraniczne, które spełniają jako grupa warunki zwolnienia podatkowego przewidzianego przepisami rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących, co jest sprzeczne z art. 49 TFUE.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem szóstym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

                  9.

                  Zgodnie z zarzutem dziewiątym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (w tym skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).


title: Sprawa T-483/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Meggitt i Cavehurst/Komisja

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/25

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Meggitt i Cavehurst/Komisja
      (Sprawa T-483/19)
      (2019/C 312/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Meggitt plc (Christchurch, Zjednoczone Królestwo) i Cavehurst Ltd (Christchurch) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zgodnie z zarzutem piątym, nałożenie obciążenia podatkowego na kontrolowane spółki zagraniczne, które spełniają jako grupa warunki zwolnienia podatkowego przewidzianego przepisami rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących, co jest sprzeczne z art. 49 TFUE.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem szóstym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

                  9.

                  Zgodnie z zarzutem dziewiątym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (w tym skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).


title: Sprawa T-485/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Babcock International Group i in./Komisja

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/28

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Babcock International Group i in./Komisja
      (Sprawa T-485/19)
      (2019/C 312/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Babcock International Group plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Babcock Aviation Services (Holdings) Ltd (Londyn) i Babcock Mission Critical Services Leasing Ltd (Londyn) (przedstawiciele: J. Lesar, solicitor i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy wyborze ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była uznać za ramy odniesienia system opodatkowania osób prawnych Zjednoczonego Królestwa, a nie jedynie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania KSZ. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie uznała przepisy części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] za formę odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego zawartego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja, stosując art. 107 ust. 1 TFUE, naruszyła prawo, stwierdzając w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym sytuacji zostały potraktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % przewidziane w przepisach sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że nałożenie obciążenia podatkowego na KSZ, które spełniają wymogi zwolnień zawartych w części 9A rozdziału 9 brytyjskiej Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] jako grupa stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących sprzeczne z art. 49 TFUE.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do kwestii zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że decyzja Komisji nie jest zgodna z ogólną zasadą niedyskryminacji i równego traktowania w prawie Unii.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja również naruszyła prawo, stosując poprzez analogię lub powołując się w niewłaściwy sposób na przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która nie miała zastosowania ratione temporis.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).


title: Sprawa T-486/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Spectris i Spectris Group/Komisja

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/29

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Spectris i Spectris Group/Komisja
      (Sprawa T-486/19)
      (2019/C 312/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Spectris plc (Egham, Zjednoczone Królestwo) i Spectris Group Holdings Ltd (Egham) (przedstawicile: C. McDonnell, Barrister, B. Goren i K. Desai, Solicitors oraz M. Peristeraki, lawyer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  orzecznie, że nie doszło do zastosowania niezgodnej z prawem pomocy państwa oraz (i) stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, w zakresie, w jakim stwierdza ona istnienie niezgodnej z prawem pomocy państwa; oraz (ii) uchylenie ciążącego na Zjednoczonym Królestwie obowiązku odzyskania od strony skarżącej niezgodnej z prawem pomocy państwa, którą miała ona jakoby uzyskać w tym kontekście (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji);

                  —

                  posiłkowo, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim nadkładają one na Zjednoczone Królestwo obowiązek odzyskania od strony skarżącej pomocy, którą miała ona jakoby uzyskać;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistymi błędami w ocenie okoliczności faktycznych i obowiązującego stanu prawnego.

                              —

                              W szczególności strona skarżąca podnosi, że Komisja błędnie interpretuje sposób, w jaki rozpatrywane przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) pozostają w zgodzie z traktowaniem zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu. Ponadto zaskarżona decyzja błędnie uznaje group financing exemption (GFE) [zwolnienie dla finansowania grup (ZFG) kontrolowanych spółek zagranicznych] za zwolnienie podatkowe.

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja niesłusznie uznała, że przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych stanowią środek pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE oraz że jako takie przepisy te przyznawały selektywną korzyść niektórym podmiotom gospodarczym.

                              —

                              Dokładniej rzecz biorąc, Komisja błędnie ustaliła system odniesienia dla oceny skutków przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych i błędnie uznała dwie różne sytuacje jako porównywalne z sytuacją, w której stosuje się zwolnienie dla finansowania grup. W wyniku jednego lub obu tych błędów Komisja niesłusznie uznała, że przepisy te przyznawały selektywną korzyść niektórym podmiotom gospodarczym. Ponadto Komisja błędnie określiła przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych jako zbiór wyodrębniony z brytyjskiego systemu podatku dochodowego od osób prawnych, pomijając jednocześnie inne cechy brytyjskiego systemu podatku dochodowego od osób prawnych, który miał działać w połączeniu z przepisami dotyczącymi kontrolowanych spółek zagranicznych. W rezultacie analiza Komisji dotycząca porównywalności i selektywności jest obarczona oczywistymi błędami w ocenie istotnych okoliczności faktycznych i obowiązującego stanu prawnego.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim, nawet przy założeniu, że kwestionowane przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, Komisja w zaskarżonej decyzji dochodzi do błędnego wniosku, że nie było argumentów przemawiających za zgodnością kwestionowanych przepisów z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Ponadto zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna, ponieważ Komisja słusznie uznała, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jest uzasadniony w przypadkach, w których jedynym powodem zastosowania podatku od kontrolowanych spółek zagranicznych jest kryterium „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie” z tego względu, że kryterium to może być nadmiernie trudne do zastosowania w praktyce; aczkolwiek jednocześnie i bez podania odpowiedniego uzasadnienia Komisja twierdzi, że przepisy wspomnianego rozdziału 9 nigdy nie znajdują uzasadnienia w przypadkach, w których kryterium „istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych” powoduje opodatkowanie kontrowanych spółek zagranicznych. W rzeczywistości kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych jest zbyt trudne do zastosowania w praktyce, w związku z czym Komisja powinna była uznać przepisy wspomnianego rozdziału 9 również znajduje uzasadnienie w świetle tego kryterium. W związku z powyższym Komisja powinna była uznać, że nie doszło do zastosowania pomocy państwa.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja zostanie utrzymana w mocy, jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżących pomocy państwa, którą miały jakoby uzyskać naruszy podstawowe zasady prawa UE w tym swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług, zważywszy że należące do skarżących kontrolowane spółki zagraniczne znajdują się w innych państwach członkowskich.

                  5.

                  Zgodnie z zarzutem piątym, nakaz odzyskania środków wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami prawa UE.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem szóstym, Komisja nie uzasadniła w wystarczający sposób newralgicznych elementów zaskarżonej decyzji, jak np. wniosku, że przewidziane przepisami rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] opodatkowanie kontrolowanych spółek zagranicznych mogłoby się odbywać bez trudności lub nieproporcjonalnego obciążenia przy użyciu kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych.

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym, zaskarżona decyzja narusza również zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność toczących się przed nią procedur administracyjnych oraz wydawała decyzje w rozsądnym terminie. Nie jest rozsądny, ani czteroletni termin, jaki upłynął do dnia przyjęcia decyzji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie, ani ponad sześcioletni termin, jaki upłynął od dnia wejścia w życie zaskarżonego środka do dnia wydania decyzji niniejszej w sprawie.


title: Sprawa T-490/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Weston Investment i in./Komisja

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/31

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Weston Investment i in./Komisja
      (Sprawa T-490/19)
      (2019/C 312/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Weston Investment Co. Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Precis (1814) Ltd (Londyn), British American Tobacco Holdings Belgium NV (Bruksela, Belgia), British American Tobacco International Holdings (UK) Ltd (Londyn) i British American Tobacco (GLP) Ltd (Londyn) (przedstawiciel: M. Anderson, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, w zakresie w jakim dotyczy ona strony skarżącej;

                  —

                  w przypadku gdyby decyzja nie została uchylona w całości, nakazanie aby przy ustalaniu kwoty pomocy podlegającej zwrotowi zostały uwzględnione straty, ulgi lub zwolnienia, które przysługiwały podatnikowi w czasie, gdy korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych lub które przysługiwałyby mu w tym czasie, gdyby nie korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, nawet jeśli prawo do skorzystania z tych strat, ulg lub zwolnień uległo przedawnieniu zgodnie z prawem brytyjskim;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym, strona pozwana nie wykazała, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi korzyść. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie zdołała wykazać, iż doszło do osiągnięcia korzyści w każdym przypadku, w którym podatnik skorzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych. W dalszej kolejności strona skarżąca podnosi, że zdecydowała się skorzystać ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, nie biorąc jednak pod uwagę tego, że wymiar należnego podatku mógłby być niższy, gdyby przeprowadziła analizę na podstawie kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych, przewidzianego przepisami sekcji 371EB rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.]

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim, nie doszło do interwencji państwa, ani też do wykorzystania zasobów państwowych. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wykazała, że korzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych z pewnością prowadziło do obniżenia wymiaru brytyjskiego podatku dochodowego od osób prawnych.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie sprzyja niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana popełniła błąd (i) zbyt wąsko definiując ramy odniesienia, ograniczając je do przepisów części 9A wyżej wymienionej ustawy podatkowej, zamiast ująć je szeroko, odwołując się brytyjskiego systemu podatku dochodowego od osób prawnych; (ii) nie rozumiejąc, że przepisy rozdziału 9 wyżej wymienionej części 9A nie stanowią odstępstwa od przepisów rozdziału 5; oraz (iii) nie uznając, że nawet jeśli przepisy wspomnianego rozdziału 9 stanowiłyby odstępstwo od przepisów rozdziału 5 byłoby to uzasadnione charakterem i ogólną strukturą części 9A spornych przepisów.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym, zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana błędnie uznała, że zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup może mieć wpływ na wybory dokonywane przez grupy wielonarodowe w zakresie lokalizacji ich funkcji finansowych w ramach grupy oraz siedziby głównej w ramach UE.

                  5.

                  Zgodnie z zarzutem piątym, zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup nie zakłóca, ani nie grozi zakłóceniem konkurencji. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wykazałaby zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup z pewnością prowadziło do obniżenia wymiaru brytyjskiego podatku dochodowego od osób prawnych.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem szóstym odzyskanie zarzucanej pomocy byłoby sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa UE. Strona skarżąca podnosi, że stosowanie kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych nie spełnia wymogu pewności prawa, że system prawny Zjednoczone Królestwo przewidywał zakres swobodnego uznania umożliwiający ustosunkowanie się do rzeczonej niepewności oraz że strona pozwana naruszyła swój obowiązek przeprowadzenia pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Nakazując odzyskanie pomocy Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 2015/1589 (1), który zakazuje odzyskiwania pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa UE.

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym, selektywna korzyść zostałaby wyeliminowana, a odzyskiwanie pomocy nie byłoby konieczne, gdyby Zjednoczone Królestwo rozszerzyło z mocą wsteczną zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych na pożyczki udzielane jednostce dominującej lub pożyczki udzielane osobom trzecim. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie uznała, że podjęcie takich działań wyeliminowałoby jakąkolwiek selektywną korzyść (zakładając wstępnie, że taka korzyść istnieje) i że w takim przypadku nie doszłoby do przyznania niezgodnej z prawem pomocy państwa, podlegającej następnie odzyskaniu.

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym, przy ustalaniu kwoty pomocy podlegającej zwrotowi należy uwzględnić straty, ulgi lub zwolnienia, które przysługiwały podatnikowi w czasie, gdy korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych lub które przysługiwałyby mu w tym czasie, gdyby nie korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, nawet jeśli prawo do skorzystania z tych strat, ulg lub zwolnień uległo przedawnieniu zgodnie z prawem brytyjskim. Strona skarżąca twierdzi, że jest to prawidłowa interpretacja motywu 203 zaskarżonej decyzji. W zakresie, w jakim przyjęto jednak inną interpretację tego motywu, zaskarżona decyzja jest wadliwa, ponieważ nieuwzględnienie rzeczonych strat, ulg lub zwolnień prowadziłoby do zawyżenia kwoty pomocy, które prowadziłoby to zakłóceń rynku wewnętrznego.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015 L 248, s. 9).


title: Sprawa T-492/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — GlaxoSmithKline Finance i Setfirst/Komisja

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/33

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — GlaxoSmithKline Finance i Setfirst/Komisja
      (Sprawa T-492/19)
      (2019/C 312/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: GlaxoSmithKline Finance plc (Brentford, Zjednoczone Królestwo) i Setfirst Ltd (Brentford) (przedstawiciele: K. Bacon, QC, i A. Lyle-Smythe, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie w całości nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona lub może dotyczyć KSZ mających faktyczną siedzibę i prowadzących rzeczywistą działalność gospodarczą w innym państwie członkowskim;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nie zawiera ona wystarczających informacji pozwalających beneficjentowi na obliczenie, bez większych trudności, dokładnej kwoty pomocy podlegającej zwrotowi;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie częściowej nieważności, którą Sąd uzna za stosowną; oraz

                  —

                  w każdym wypadku, obciążenie Komisji kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i przedstawiła niewystarczające uzasadnienie, stwierdzając, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup (ZFG) stanowi korzyść, ponieważ w przypadku KSZ mających rzeczywistą siedzibę w innym państwie członkowskim skutkiem sprawy Cadbury Schweppes (1) jest to, że ich spółki dominujące nie powinny były podlegać żadnemu podatkowi od KSZ (nawet obniżonemu podatkowi pobieranemu w wyniku częściowego ZFG).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, popełniła oczywisty błąd w ocenie i nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia, stwierdzając, że ZFG nie było uzasadnione względami związanymi z zapewnieniem przestrzegania swobody przedsiębiorczości.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że ZFG nie było uzasadnionym odstępstwem opartym na potrzebie uniknięcia złożonego i nieproporcjonalnie uciążliwego przypisania zysków związanych z funkcjami decyzyjnymi i zarządczymi w oparciu o podejście OECD na temat przypisania zysków stałym zakładom.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo nie dostarczając odpowiednich informacji na temat parametrów odzyskania pomocy.

         (1)  Wyrok z dnia 12 września 2006 r., Cadbury Schweppes i Cadbury Schweppes Overseas (C-196/04, EU:C:2006:544).


title: Sprawa T-493/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — International Personal Finance Investments/Komisja

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/35

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — International Personal Finance Investments/Komisja
      (Sprawa T-493/19)
      (2019/C 312/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: International Personal Finance Investments Ltd (Leeds, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Anderson, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, w zakresie w jakim dotyczy ona strony skarżącej;

                  —

                  w przypadku gdyby zaskarżona decyzja nie została uchylona w całości, (a) stwierdzenie jej nieważności w zakresie w jakim odnosi się do przewidzianego przepisami rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] zwolnienia podatkowego dopasowanych odsetek, (b) nakazanie aby przy ustalaniu kwoty pomocy podlegającej zwrotowi zostały uwzględnione straty, ulgi lub zwolnienia, które przysługiwały podatnikowi w czasie, gdy korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych lub które przysługiwałyby mu w tym czasie, gdyby nie korzystał ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, nawet jeśli prawo do skorzystania z tych strat, ulg lub zwolnień uległo przedawnieniu zgodnie z prawem brytyjskim;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym, strona pozwana nie wykazała, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi korzyść w każdym przypadku, w którym podatnik skorzystał ze zwolnienia. W dalszej kolejności strona skarżąca podnosi, że zdecydowała się skorzystać ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, rozważając początkowo 75 %, nie biorąc jednak pod uwagę tego, że wymiar należnego podatku mógłby być niższy, gdyby przeprowadziła analizę na podstawie kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych, przewidzianego przepisami sekcji 371EB rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.]

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim, nie doszło do interwencji państwa, ani też do wykorzystania zasobów państwowych. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wykazała, że korzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych z pewnością prowadziło do obniżenia wymiaru brytyjskiego podatku dochodowego od osób prawnych.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie sprzyja niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana popełniła błąd (i) zbyt wąsko definiując ramy odniesienia, ograniczając je do przepisów wspomnianej części 9A, zamiast ująć je szeroko, odwołując się brytyjskiego systemu podatku dochodowego od osób prawnych; (ii) nie rozumiejąc, że przepisy rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] nie stanowią odstępstwa od przepisów rozdziału 5 tej ustawy; oraz (iii) nie uznając, że nawet jeśli przepisy wspomnianego rozdziału 9 stanowiłyby odstępstwo od przepisów rozdziału 5 byłoby to uzasadnione charakterem i ogólną strukturą części 9A ustawy.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym, zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana błędnie uznała, że zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych może mieć wpływ na wybory dokonywane przez grupy wielonarodowe w zakresie lokalizacji ich funkcji finansowych w ramach grupy oraz siedziby głównej w ramach UE, w szczególności ze względu na brak równych szans i obowiązywania przed 2016 r. przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych w 15 innych państwach członkowskich.

                  5.

                  Zgodnie z zarzutem piątym, zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie zakłóca, ani nie grozi zakłóceniem konkurencji. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wykazałaby zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych z pewnością prowadziło do obniżenia wymiaru brytyjskiego podatku dochodowego od osób prawnych, oraz że zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie zakłóca konkurencji w świetle argumentów podniesionych w ramach zarzutu czwartego.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem szóstym, odzyskanie zarzucanej pomocy byłoby sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa UE. Strona skarżąca podnosi, że stosowanie kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych nie spełnia wymogu pewności prawa, że system prawny Zjednoczone Królestwo przewidywał zakres swobodnego uznania umożliwiający ustosunkowanie się do rzeczonej niepewności oraz że strona pozwana naruszyła swój obowiązek przeprowadzenia pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Nakazując odzyskanie pomocy Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 2015/1589 (1), który zakazuje odzyskiwania pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa UE.

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym, selektywna korzyść zostałaby wyeliminowana, a odzyskiwanie pomocy nie byłoby konieczne, gdyby Zjednoczone Królestwo rozszerzyło z mocą wsteczną zwolnienie podatkowe dla finasowanie grup kontrolowanych spółek zagranicznych na pożyczki udzielane jednostce dominującej lub pożyczki udzielane osobom trzecim. Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie uznała, że podjęcie takich działań wyeliminowałoby jakąkolwiek selektywną korzyść (zakładając wstępnie, że taka korzyść istnieje) i że w takim przypadku nie doszłoby do przyznania niezgodnej z prawem pomocy państwa, podlegającej następnie odzyskaniu.

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym, przy ustalaniu kwoty pomocy podlegającej zwrotowi należy uwzględnić straty, ulgi lub zwolnienia, które przysługiwały stronie skarżącej w czasie, gdy korzystała ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych lub które przysługiwałyby jej w tym czasie, gdyby nie skorzystała ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, nawet jeśli prawo do korzystania z rzeczonych strat, ulg lub zwolnień uległo przedawnieniu zgodnie z prawem brytyjskim. Strona skarżąca twierdzi, że jest to prawidłowa interpretacja motywu 203 zaskarżonej decyzji. W zakresie, w jakim przyjęto jednak inną interpretację tego motywu, zaskarżona decyzja jest wadliwa, ponieważ nieuwzględnienie przywołanych strat, ulg lub zwolnień prowadziłoby do zawyżenia kwoty pomocy, które prowadziłoby to zakłóceń rynku wewnętrznego.

                  9.

                  Zgodnie z zarzutem dziewiątym, strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana nie uzasadniła swych ustaleń dotyczących zwolnienia podatkowego dopasowanych odsetek i nie przeprowadziła pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana nie dokonała rozróżnienia pomiędzy trzema odrębnymi zwolnieniami przewidzianymi w przepisach przytaczanego rozdziału 9, które funkcjonują niezależnie i nie zrozumiała, że zwolnienie podatkowe dopasowanych odsetek nie zastępuje kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych oraz że istnienie zwolnienia podatkowego dopasowanych odsetek (które jest nierozerwalnie związane z przepisami ograniczającymi możliwość odliczenia kosztów odsetek) w przywołanym rozdziale 9 wskazuje, że strona pozwana popełniła błąd wąsko definiując ramy odniesienia, ograniczając je do przepisów części 9A wyżej wymienionej ustawy podatkowej, zamiast ująć je szeroko, odwołując się do brytyjskiego systemu podatku dochodowego od osób prawnych

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015 L 248, s. 9).


title: Sprawa T-498/19: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2019 r. — Banco Cooperativo Español/SRB

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/37

      Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2019 r. — Banco Cooperativo Español/SRB
      (Sprawa T-498/19)
      (2019/C 312/30)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Banco Cooperativo Español, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: D. Sarmiento Ramírez-Escudero i J. Beltrán de Lubiano Sáez de Urabain, adwokaci)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Tytułem głównym, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  Tytułem subsydiarnym:

                              a)

                              o stwierdzenie braku zastosowania art. 12 i 14 rozporządzenia delegowanego 2015/63 w sposób wskazany w niniejszej skardze, i

                              b)

                              stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, oraz

                  —

                  W każdym przypadku o obciążenie kosztami Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 16 kwietnia 2019 r. (SRB/ES/SRF/2019/10) dotyczącej obliczenia składek ex ante na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji za okres składkowy 2019 r.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 12 i 14 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE 2015/63 (1).

                              —

                              Zarzuca się w tym zakresie, że art. 12 i 14 rozporządzenia delegowanego należy interpretować w taki sposób, że utworzony w 2018 r. instytucjonalny system ochrony należy uznać dla celów obliczenia składki ex ante na rzecz Jednolitego Funduszu ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji za okres składkowy 2019 r.

                  2.

                  Zarzut drugi, tytułem pomocniczym, oparty na zarzucie bezprawności na podstawie art. 277 TFUE, podniesiony, aby Sąd orzekł o braku stosowania art. 12 i 14 rozporządzenia delegowanego z powodu naruszenia art. 103 ust. 2 i 7 dyrektywy 2014/59/UE (2).

                              —

                              Podnosi się w tym zakresie, że jeżeli art. 12 i 14 rozporządzenia delegowanego należy interpretować w ten sposób, że instytucjonalny system ochrony utworzony w 2018 r. nie może zostać uznany dla celów obliczenia składki ex ante na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji za okres składkowy 2019 r, wówczas przywołane artykuły rozporządzenia delegowanego naruszają art. 103 ust. 2 i 7 dyrektywy 2014/59/UE, ponieważ ignorują one warunki oddelegowania kompetencji na rzecz Komisji polegające na tym, że (i) składki na Fundusz powinny być dostosowywane do profilu ryzyka instytucji płacącej składkę, i (ii) składki na Fundusz powinny uwzględniać uczestnictwo w instytucjonalnym systemie ochrony.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U 2016, L 233, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012


title: Sprawa T-501/19: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2019 r. — Corneli/EBC

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/38

      Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2019 r. — Corneli/EBC
      (Sprawa T-501/19)
      (2019/C 312/31)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Francesca Corneli (Velletri, Włochy) (przedstawiciel: F. Ferraro, avvocato)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji zarządu EBC nr L/LDG/19/182 z dnia 29 maja 2019 r. odmawiającej dostępu do decyzji EBC o objęciu Banca Carige S.p.A. z siedzibą w Genui (Włochy) zarządem specjalnym i do odpowiednich akt, oraz nakazanie pozwanej przedstawienia przed Sądem tej decyzji oraz wszystkich dokumentów przygotowawczych, powiązanych i będących jej następstwem,

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Przedmiotem skargi jest stwierdzenie nieważności decyzji zarządu EBC nr L/LDG/19/182 z dnia 29 maja 2019 r. odmawiającej dostępu do decyzji EBC o objęciu Banca Carige S.p.A. z siedzibą w Genui (Włochy) zarządem specjalnym i do odpowiednich akt, oraz nakazanie pozwanej przedstawienia przed Sądem tej decyzji oraz wszystkich dokumentów przygotowawczych, powiązanych i będących jej następstwem.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 decyzji EBC 2004/3 oraz błędnego zastosowania wyjątku dotyczącego poufności informacji, które jako takie są chronione przez prawo Unii

                              —

                              W tym względzie podniesiono, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ brak w niej konkretnych danych dotyczących poufnych części zaskarżonego dokumentu, ich funkcji i zakresu w EBC oraz ryzyka związanego z ich ujawnieniem. Przy wyważaniu różnych interesów należy stwierdzić, że rzeczywistemu interesowi oszczędzających w zakresie ochrony ich udziałów oraz skuteczności i przejrzystości zarządzania spółką należy nadać pierwszeństwo względem ogólnego i nieuzasadnionego żądania ochrony procedur nadzorczych.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia poufnego charakteru żądanego dokumentu

                              —

                              W tym kontekście podniesiono, że EBC nie przedstawił żadnego uzasadnienia „poufnego” charakteru zaskarżonego aktu, lecz jedynie w sposób apodyktyczny stwierdził, że ochrona jego własnych procedur nadzorczych uzasadnia odmowę dostępu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 decyzji EBC 2004/3 i braku uzasadnienia

                              —

                              Podniesiono poważne naruszenie art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 decyzji EBC 2004/3 oraz brak uzasadnienia, ponieważ nie zostały spełnione warunki powołania się na ogólne domniemanie poufności, a EBC w żadnym razie nie dokonał konkretnej oceny dokumentów, o dostęp do których wnioskowano.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej (art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej) oraz art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 2 decyzji EBC 2004/3.

                              —

                              Podniesiono, że EBC nie może całkowicie udaremnić interesów adresatów środka, w tym akcjonariuszy banku, którzy mają prawo do skutecznej ochrony, zgodnie z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, względem tak zwanego wykonywania władzy publicznej „w złej wierze”. EBC naruszył również art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 2 decyzji EBC 2004/3 poprzez wielokrotne wskazanie na wyjątkowo duże obciążenie pracą, bez przedstawienia jakiegokolwiek dowodu w tym zakresie, celem przedłużenia terminu na rozpatrzenie wniosku skarżącej o kolejne 20 dni.


title: Sprawa T-504/19: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2019 r. — Crédit Lyonnais/EBC

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/41

      Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2019 r. — Crédit Lyonnais/EBC
      (Sprawa T-504/19)
      (2019/C 312/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Crédit Lyonnais (Lyon, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Champsaur i A. Delors)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 107 i 263 TFUE decyzji ECB-SSM-2019-FRCAG-39, wydanej przez EBC w dniu 3 maja 2019 r., w zakresie, w jakim odmawia ona udzielenia skarżącej zezwolenia na wyłączenie z obliczania wskaźnika dźwigni w wysokości 34 % swoich ekspozycji wobec CDC;

                  —

                  obciążenie EBC całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE i zasady powagi rzeczy osądzonej przez Sąd. Skarżąca uważa, że opierając swą decyzję na argumentach, które zostały już zbadane i odrzucone przez Sąd w wyroku z dnia 13 lipca 2018 r. Crédit agricole/EBC (T-758/16, EU:T:2018:472) oraz podkreślając nadal teoretyczne ryzyko niewykonania zobowiązania ze strony państwa francuskiego oraz ryzyko gwałtownej wyprzedaży aktywów, nie wykazując przy tym prawdziwości tych twierdzeń, Europejski Bank Centralny naruszył art. 266 TFUE i zasady powagi rzeczy osądzonej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący po pierwsze, naruszenia art. 429 ust. 14 i art. 400 ust. 1 pkt a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013 L 176, s. 1), a po drugie, przekroczenia przez EBC jego uprawnień. Skarżąca uważa, że opierając swoją decyzję w sprawie odmowy całkowitego wyłączenia ekspozycji Crédit Lyonnais (zwanej dalej, „LCL”) wobec CDC z obliczania jej wskaźnika dźwigni na istnieniu ryzyka związanego z koncentracją w odniesieniu do kasy depozytowo- konsygnacyjnej (Caisse des dépôts et consignations, zwanej dalej „CDC”), EBC nałożył na LCL wymóg ostrożnościowy w odniesieniu do koncentracji ekspozycji z tytułu długu państwowego, do którego nałożenia nie upoważnia art. 400 ust. 1 pkt a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz skorzystał z uprawnień nadanych mu przez art. 429 ust. 14 tego rozporządzenia do celów innych niż określone w tym przepisie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie, jaki popełnił EBC, nie uwzględniając szczególnych cech oszczędności regulowanych, naruszając tym samym ciążący na nim obowiązek zbadania w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych okoliczności danej sprawy i wyciągnięcia stosownych wniosków. Skarżąca uważa, że postępując w ten sposób, EBC dopuścił się również oczywistego błędu w ocenie ryzyka ostrożnościowego związanego z oszczędnościami regulowanymi.


title: Sprawa T-520/19: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2019 r. — Heitec/EUIPO — Hetec Datensysteme (HEITEC)

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/43

      Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2019 r. — Heitec/EUIPO — Hetec Datensysteme (HEITEC)
      (Sprawa T-520/19)
      (2019/C 312/35)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Heitec AG (Erlangen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Wagner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hetec Datensysteme GmbH (Germering, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „HEITEC” — unijny znak towarowy nr 774 331

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 kwietnia 2019 r. w sprawie R 1171/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z zasadą 40 ust. 5 i zasadą 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95.


title: Sprawa T-527/19: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2019 r. — Sánchez Cano/EUIPO — Grupo Osborne (EL TORO BALLS Fini)

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/44

      Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2019 r. — Sánchez Cano/EUIPO — Grupo Osborne (EL TORO BALLS Fini)
      (Sprawa T-527/19)
      (2019/C 312/36)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Sánchez Cano, SA (Molina del Segura, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokaci C. Giner Mas i M. González Aleixandre)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Grupo Osborne, SA (El Puerto de Santa María, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „EL TORO BALLS Fini” — zgłoszenie nr 15 648 595

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 marca 2019 r. w sprawie R 2690/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

                  —

                  Zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej kosztów związanych z niniejszą skargą i przez tę skargę spowodowanych, jak również kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą; albo, jeżeli druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta, o zasądzenie solidarnie od strony pozwanej oraz tej drugiej strony kosztów związanych z niniejszą skargą i przez tę skargę spowodowanych, jak również kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1it. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-530/19: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2019 r. — Nord Stream/Parlament i Rada

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/45

      Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2019 r. — Nord Stream/Parlament i Rada
      (Sprawa T-530/19)
      (2019/C 312/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nord Stream AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci M. Raible, C. von Köckritz i J. von Andreae)

         Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/692 z dnia 17 kwietnia 2019 r. zmieniającej dyrektywę 2009/73/WE dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego, w zakresie w jakim art. 1 ust. 9 tej dyrektywy wprowadza art. 49a, który w ust. 3, zdanie pierwsze stanowi, że „[d]ecyzje na podstawie ust. 1 i 2 przyjmuje się do dnia 24 maja 2020 r. […]”.

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym termin do przyjęcia decyzji przyznających ewentualnie odstępstwa [od przepisów dyrektywy 2009/73] na podstawie nowowprowadzonego do tej dyrektywy art. 49a jest zbyt krótki i tym samym narusza ogólną zasadę proporcjonalności ustanowioną art. 5 ust. 4 TUE.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym należy stwierdzić częściową nieważność dyrektywy zmieniającej [dyrektywę 2009/73], ponieważ narusza ona art. 296 TFUE, będąc obarczona brakiem uzasadnienia dla wprowadzenia zbyt krótkiego terminu przewidzianego zaskarżonym przepisem.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym zaskarżony przepis narusza zasadę uzasadnionych oczekiwań, ponieważ w nieuzasadniony sposób ogranicza możliwość przyznania odstępstw [od przepisów dyrektywy 2009/73] na podstawie nowowprowadzonego do tej dyrektywy art. 49a. Możliwość zastosowania rzeczonych odstępstw jest wymagana prawem w celu ochrony uzasadnionych oczekiwań operatorów systemów przesyłowych znajdujących się na morzu terytorialnym państw trzecich, które zostały ukończone i funkcjonowały w chwili wejścia w życie dyrektywy zmieniającej [dyrektywę 2009/73].


title: Sprawa T-532/19: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2019 r. — EC Brand Comércio, Importação e Exportação de Vestuário em Geral/EUIPO (pantys)

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/46

      Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2019 r. — EC Brand Comércio, Importação e Exportação de Vestuário em Geral/EUIPO (pantys)
      (Sprawa T-532/19)
      (2019/C 312/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: EC Brand Comércio, Importação e Exportação de Vestuário em Geral LTDA (Sorocaba, Brazylia) (przedstawiciele: adwokaci B. Bittner i U. Heinrich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „pantys” — zgłoszenie nr 17 869 310

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 maja 2019 r. w sprawie R 314/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie dotyczące następujących towarów i usług;

                              —

                              klasa 5: wchłaniające artykuły higieniczne, podpaski higieniczne, podpaski dla osób cierpiących na inkontynencję;

                              —

                              klasa 35: usługi handlu detalicznego online produktami higienicznymi dla kobiet;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Szerokie używanie w Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-533/19: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2019 r. — Artur Florêncio & Filhos, Affsports/EUIPO — Anadeco Gestion (sflooring)

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/47

      Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2019 r. — Artur Florêncio & Filhos, Affsports/EUIPO — Anadeco Gestion (sflooring)
      (Sprawa T-533/19)
      (2019/C 312/39)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Artur Florêncio & Filhos, Affsports Lda (Sintra, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat D. Martins Pereira Soares)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Anadeco Gestion, SA (Kartagena, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego sflooring w kolorach czarnym, białym i szarym — zgłoszenie nr 11 943 586

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 maja 2019 r. w sprawie R 1870/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  dopuszczenie skargi w całości;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji na podstawie uzasadnienia zawartego w niniejszej skardze i zarejestrowanie unijnego znaku towarowego nr 11 943 588 sflooring;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez skarżącą, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed EUIPO;

                  —

                  obciążenie drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Niewystarczające dowody rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego T-FLOORING;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-535/19: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. — H.R. Participations/EUIPO — Hottinger Investment Management (JCE HOTTINGUER)

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/48

      Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. — H.R. Participations/EUIPO — Hottinger Investment Management (JCE HOTTINGUER)
      (Sprawa T-535/19)
      (2019/C 312/40)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: H.R. Participations SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci P. Wilhelm i J. Rossi)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hottinger Investment Management Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy JCE HOTTINGUER — unijny znak towarowy nr 10 093 391

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 maja 2019 r. w sprawie R 2078/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i uzasadnioną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO całością kosztów poniesionych przez skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie istotnych wymogów postępowania z uwagi na to, że postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku przed Wydziałem Unieważnień było obarczone nieprawidłowościami.

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 8 ust. 4 tegoż rozporządzenia.


title: Sprawa T-546/16: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2019 r. — Isigny — Sainte Mère/EUIPO (Kształt złotego opakowania z rodzajem fali)

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/49

      Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2019 r. — Isigny — Sainte Mère/EUIPO (Kształt złotego opakowania z rodzajem fali)
      (Sprawa T-546/16)
      (2019/C 312/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Isigny — Sainte Mère (Isigny-sur-Mer, Francja) (przedstawiciel: adwokat D. Mallo Saint-Jalmes)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt złotego opakowania z rodzajem fali) — zgłoszenie nr 17 871 521

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 maja 2019 r. w sprawie R 1513/2018-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-411/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 27 maja 2019 r. — WWF Italia o.n.l.u.s. i in./Presidenza del Consiglio dei Ministri, Azienda Nazionale Autonoma Strade SpA (ANAS)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 27 maja 2019 r. — WWF Italia o.n.l.u.s. i in./Presidenza del Consiglio dei Ministri, Azienda Nazionale Autonoma Strade SpA (ANAS)
      (Sprawa C-411/19)
      (2019/C 328/02)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WWF Italia o.n.l.u.s., Lega Italiana Protezione Uccelli o.n.l.u.s., Gruppo di Intervento Giuridico o.n.l.u.s., Italia Nostra o.n.l.u.s., Forum Ambientalista, FC i in.

         Strona przeciwna: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Azienda Nazionale Autonoma Strade SpA (ANAS)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 6 dyrektywy 92/43/EWG (1) w związku z dyrektywą 2009/47/WE (2) w zakresie, w jakim ma ona zastosowanie do niniejszej sprawy, stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowego prawa pierwotnego i związanych z nimi przepisów prawa wtórnego wykonawczego, które zezwalają organowi „ostatniej instancji”, właściwemu do wydania decyzji dotyczącej zgodności wstępnego projektu robót budowlanych z wymogami ochrony środowiska w przypadku uzasadnionego sprzeciwu ministra środowiska i ochrony terytorium i mórz, na zatwierdzenie, a zatem na wyrażenie zgody na kontynuowanie postępowania poprzez powołanie się na istnienie nadrzędnego interesu publicznego, nawet jeśli organ państwowy odpowiedzialny za ochronę środowiska stwierdził, iż nie ma możliwości opracowania ewentualnych wymogów i środków łagodzących dla wariantu projektu podlegającego zatwierdzeniu, dla którego wydano już negatywną ocenę oddziaływania na środowisko?

                  2)

                  Czy powołane dyrektywy stoją na przeszkodzie rozwiązaniu takiemu jak przyjęte, zgodnie z którym w celu zatwierdzenia wstępnego projektu robót budowlanych podlegającego postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko uznano, że wspomniany „nadrzędny interes publiczny” ma pierwszeństwo nad interesem środowiskowym, jeżeli ów „nadrzędny interes publiczny” opiera się wyłącznie na większej opłacalności ekonomicznej robót budowlanych, ich zgodności również z ochroną krajobrazu, historyczną, kulturową i społeczno-gospodarczą, a także na potrzebie ukończenia transeuropejskiej sieci drogowej, w niniejszym przypadku sieci TEN-[T] określonej jako „Comprehensive” [kompleksowa] w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. (3), nawet jeżeli istnieje rozwiązanie alternatywne, już zatwierdzone pod względem oddziaływania na środowisko?

                  3)

                  Czy z ww. przepisami wspólnotowymi zgodne jest rozwiązanie takie jak przyjęte, w którym uznano za możliwe pozostawienie do etapu ostatecznego projektu dalszych analiz i badań dotyczących wpływu na środowisko trasy drogi, która nie została zatwierdzona w ramach oceny oddziaływania na środowisko, w tym w ramach oceny skutków dla środowiska, zamiast pozostawienia wnioskodawcy dalszych analiz i badań w celu złagodzenia skutków gospodarczych i krajobrazowych na alternatywnej trasie, która już została zatwierdzona pod względem oddziaływania na środowisko?

                  4)

                  Czy po spełnieniu powyższych przesłanek i w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania pierwsze, drugie i trzecie co do zgodności z prawem Unii przywołane dyrektywy stoją na przeszkodzie rozwiązaniu takiemu jak przyjęte, w którym nie uznano, że opinia o niezgodności z wymogami ochrony środowiska, wydana przez właściwy organ w toku postępowania w sprawie zatwierdzenia wstępnego projektu robót budowlanych, jest wiążąca w sensie negatywnym, pozostawiając do etapu ostatecznego projektu kwestię przeprowadzenia bardziej szczegółowych ocen związanego z tym oddziaływania na elementy krajobrazu i środowiska na danym terenie, ze szczególnym odniesieniem do oceny skutków dla środowiska oraz wynikającego z niej zapewnienia odpowiednich środków kompensacyjnych i łagodzących oddziaływanie?

                  5)

                  Czy powołane dyrektywy stoją na przeszkodzie rozwiązaniu takiemu jak przyjęte, w którym przy opracowywaniu ostatecznego projektu podmiot wnioskujący o interwencję jest zobowiązany do uwzględnienia wymogów, uwag i zaleceń dotyczących krajobrazu i środowiska, określonych w toku konferencji służb, przeprowadzonej w odniesieniu do projektu wstępnego, nawet jeśli w związku z tym projektem wstępnym organ odpowiedzialny za ochronę środowiska stwierdził brak możliwości opracowania ewentualnych wymogów i środków łagodzących dla danego wariantu projektu podlegającego zatwierdzeniu?

                  6)

                  Czy powołane dyrektywy stoją na przeszkodzie rozwiązaniu takiemu jak przyjęte, w którym wnioskodawca został również zobowiązany do przeprowadzenia badania skutków robót budowlanych dla środowiska, w tym tak zwanej „odpowiedniej oceny”, opracowanego w pełni zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, na podstawie którego należy dokonać rozpatrywanej oceny skutków dla środowiska?

                  7)

                  Czy powołane dyrektywy stoją na przeszkodzie rozwiązaniu takiemu jak przyjęte, w którym wskazano stronę trzecią (region Lacjum) inną niż ta, która jest zazwyczaj wyznaczona (komisja ds. weryfikacji oceny oddziaływania na środowisko i strategicznej oceny oddziaływania na środowisko przy ministerstwie środowiska i ochrony terytorium i mórz), w celu zweryfikowania badania skutków dla środowiska załączonego do ostatecznego projektu robót budowlanych, również w celu określenia wszelkich dalszych środków łagodzących i kompensujących niezbędnych do ochrony oraz zachowania elementów krajobrazu i środowiska na danym terenie, pozostawiając komisji ds. weryfikacji oceny oddziaływania na środowisko i strategicznej oceny oddziaływania na środowisko przy ministerstwie środowiska i ochrony terytorium i mórz, zgodnie z art. 185 ust. 4 i 5 dekretu ustawodawczego nr 163/06 oraz zgodnie ze skutkami przewidzianymi w tych przepisach, jedynie zadanie wyrażenia opinii na temat zgodności spornego ostatecznego projektu robót drogowych z wymogami krajobrazowymi i środowiskowymi, po uzyskaniu powołanej weryfikacji?

         (1)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. 1992, L 206, s. 7).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. 2010, L 20, s. 7).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej i uchylające decyzję nr 661/2010/UE (Dz.U. 2013, L 348, s. 1).


title: Sprawa C-415/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 28 maja 2019 r. — Blumar SpA/Agenzia delle Entrate

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 28 maja 2019 r. — Blumar SpA/Agenzia delle Entrate
      (Sprawa C-415/19)
      (2019/C 328/03)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di Cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Blumar SpA

         Strona pozwana: Agenzia delle Entrate

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 1 ust. 1223 ustawy nr 296 z dnia 27 grudnia 2006 r. (obecnie art. 16 bis ust. 11 ustawy nr 11 z dnia 4 lutego 2005 r.) oraz dekret prezesa rady ministrów z dnia 23 maja 2007 r. są zgodne z prawem wspólnotowym w świetle art. 108 [ust.] 3 TFUE, tak jak jest on interpretowany w tzw. orzecznictwie Deggendorf, decyzji Komisji Europejskiej C (2008)380, a także wspólnotowej zasady proporcjonalności?


title: Sprawy połączone T-244/16 i T-285/17: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Yanukovych/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie — Ciążący na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/38

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Yanukovych/Rada
      (Sprawy połączone T-244/16 i T-285/17) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Ciążący na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)
      (2019/C 328/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Viktor Fedorovych Yanukovych (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: T. Beazley, QC, E. Dean i J. Marjason-Stamp, barristers)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: P. Mahnič i J.P. Hix, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016, L 60, s. 76) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016, L 60, s. 1), oraz po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 34) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 1), w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów objętych tymi środkami ograniczającymi.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, a także decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, w zakresie, w jakim nazwisko Viktora Fedorovycha Yanukovycha zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

                  2)

                     Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez V. Yanukovycha.

         (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa T-805/16: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — IPPT PAN/Komisja i REA (Klauzula arbitrażowa — Szósty i siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji — Decyzja o odzyskaniu środków w drodze potrącenia wierzytelności Unii wynikających z wykonania umów — Skuteczna ochrona sądowa — Prawo do zwracania się do Rzecznika Praw Obywatelskich — Rozporządzenie finansowe — Pewność wierzytelności — Uzasadnione oczekiwania — Zasada niedyskryminacji — Zasada dobrej administracji — Nadużycie władzy — Odpowiedzialność umowna — Sprawozdanie z audytu — Koszty kwalifikowalne)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/39

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — IPPT PAN/Komisja i REA
      (Sprawa T-805/16) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Szósty i siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji - Decyzja o odzyskaniu środków w drodze potrącenia wierzytelności Unii wynikających z wykonania umów - Skuteczna ochrona sądowa - Prawo do zwracania się do Rzecznika Praw Obywatelskich - Rozporządzenie finansowe - Pewność wierzytelności - Uzasadnione oczekiwania - Zasada niedyskryminacji - Zasada dobrej administracji - Nadużycie władzy - Odpowiedzialność umowna - Sprawozdanie z audytu - Koszty kwalifikowalne)
      (2019/C 328/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Instytut Podstawowych Problemów Techniki Polskiej Akademii Nauk (IPPT PAN) (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Le Berre)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. Siekierzyńska i P. Rosa Plaza, następnie M. Siekierzyńska i F. van den Berghe, pełnomocnicy), Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Z jednej strony oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 6 września 2016 r. w sprawie odzyskania domniemanych wierzytelności przysługujących jej wobec skarżącego na podstawie dwóch umów zawartych w ramach szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji, w drodze potrącenia z kwotami, które REA jest winna skarżącemu na podstawie umowy o udzielenie dotacji zawartej w ramach siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji, a z drugiej strony oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia nieistnienia domniemanych wierzytelności Komisji wynikających z dwóch umów zawartych w ramach ww. szóstego programu ramowego oraz zasądzenia od Komisji i REA zapłaty na jego rzecz kwoty 69 623,94 EUR na podstawie umowy o udzielenie dotacji zawartej w ramach ww. siódmego programu ramowego oraz odsetek za opóźnienie.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Instytut Podstawowych Problemów Techniki Polskiej Akademii Nauk (IPPT PAN) pokrywa dwie trzecie własnych kosztów oraz koszty poniesione przez Agencję Wykonawczą ds. Badań Naukowych (REA).

                  3)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez IPPT PAN.

                  4)

                     Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-578/19 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia z dnia 11 września 2019 r. – Sophia Group/Parlament (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Zamówienia publiczne na usługi – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru)

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/17

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia z dnia 11 września 2019 r. – Sophia Group/Parlament
      (Sprawa T-578/19 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne na usługi - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2019/C 363/25)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Sophia Group (Saint-Josse-ten-Noode, Belgia), (przedstawiciele: Y. Schneider oraz C.-H. de la Vallée Poussin, adwokaci)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Tapper Brandberg oraz S. Toliušis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparty na art. 278 i 279 TFUE wniosek o zastosowanie środków tymczasowych w postaci, po pierwsze, zawieszenia wykonania decyzji Parlamentu z dnia 30 lipca 2019 r. o udzieleniu części nr 1 zamówienia, którego przedmiotem jest „świadczenie usług Buildings HelpDesk” (przetarg 06A0010/2019/M011), innemu oferentowi, oraz, w po drugie, zawieszenia umowy zawartej z tym innym oferentem.

         Sentencja

                  1)

                     Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                     Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-424/18: Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2019 r. – Puma/EUIPO – Carrefour (Przedstawienie krzyżujących się linii)

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/36

      Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2019 r. – Puma/EUIPO – Carrefour (Przedstawienie krzyżujących się linii)
      (Sprawa T-424/18) (1)

      (2019/C 363/46)
      Język postępowania: angielski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 301 z 27.8.2018.


title: Sprawa C-730/19: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/34

      Skarga wniesiona w dniu 3 października 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii
      (Sprawa C-730/19)
      (2019/C 399/40)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Marinova, E. Manhaeve)

         Strona pozwana: Republika Bułgarii

         Żądania strony skarżącej

      Komisja Europejska wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że Republika Bułgarii uchybiła swoim zobowiązaniom określonym w art. 13 ust. 1 w związku z załącznikiem XI do dyrektywy 2008/50/WE (1), ponieważ systematycznie i stale nie przestrzega ona na obszarze BG0006 (Południowozachodni):

                              i)

                              od 2007 r., okresowej godzinnej wartości dopuszczalnej SO2;

                              ii)

                              od 2007 r., z wyjątkiem 2010 r. i 2012 r., okresowej dobowej wartości dopuszczalnej SO2;

                  —

                  stwierdzenie, że od dnia 11 czerwca 2010 r. Republika Bułgarii nie wykonuje swych zobowiązań określonych w art. 23 ust. 1 w związku z załącznikiem XV, rozdział A dyrektywy 2008/50/WE, a w szczególności zobowiązań określonych w art. 23 ust. 1 akapit drugi związanych z zapewnieniem możliwie najkrótszego okresu przekroczenia wspomnianych dopuszczalnych wartości SO2 na obszarze BG0006 (Południowozachodni);

                  —

                  obciążenie Republiki Bułgarii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W pierwszej kolejności Komisja jest zdania, że Bułgaria naruszyła przepisy zawarte w art. 13 ust. 1 w związku z załącznikiem XI do dyrektywy 2008/50/WE w zakresie, w jakim na obszarze BG0006 (Południowozachodni) systematycznie i stale nie przestrzega się godzinnych i dziennych dopuszczalnych wartości SO2.
      W drugiej kolejności Komisja jest zdania, że Bułgaria naruszyła przepisy zawarte w art. 23 ust. 1 akapit drugi w związku z załącznikiem XV, rozdział A dyrektywy 2008/50/WE w zakresie, w jakim od dnia 11 czerwca 2010 r. nie uwzględniła ona w swoim planie dotyczącym jakości powietrza odpowiednich środków, aby zapewnić, że okres przekroczenia jest możliwie najkrótszy.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy, Dz.U. 2008, L 152, s. 1.


title: Sprawa C-538/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 20 czerwca 2018 r. w sprawie T-325/16, České dráhy / Komisja, wniesione w dniu 16 sierpnia 2018 r. przez České dráhy a.s.

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/9

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 20 czerwca 2018 r. w sprawie T-325/16, České dráhy / Komisja, wniesione w dniu 16 sierpnia 2018 r. przez České dráhy a.s.
      (Sprawa C-538/18 P)
      (2018/C 392/14)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: České dráhy a.s. (przedstawiciele: adwokaci K. Muzikář, J. Kindl)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Przedmiot

      Odwołanie wniesione od wyroku Sądu wydanego w dniu 20 czerwca 2018 r. w sprawie T-325/16, České dráhy/Komisja.
      W wyroku tym Sąd uwzględnił w części skargę wniesioną na podstawie art. 263 TFUE, w której spółka České dráhy domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) 2417 final z dnia 18 kwietnia 2016 r. w sprawie AT.40156 – Falcon. Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Komisji „w zakresie, w jakim dotyczy ona tras innych niż trasa Praga–Ostrawa i zachowania innego niż podejrzewane stosowanie cen poniżej kosztów” Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie. Sąd orzekł także, że każda ze stron pokrywa własne koszty.

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Spółka České dráhy wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 20 czerwca 2018 r. w sprawie T-325/16, České dráhy/Komisja, EU:T:2018:368, w zakresie, w jakim Sąd oddalił skargę oraz w zakresie, w jakim orzekł w przedmiocie kosztów postępowania;

                  —

                  stwierdzenie nieważności, w całości, decyzji Komisji C(2016) 2417 final z dnia 18 kwietnia 2016 r. w sprawie AT.40156 – Falcon;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami związanymi z postępowaniem w sprawie T-325/16 oraz kosztami związanymi z niniejszym postępowaniem odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Zarzut pierwszy, według którego Sąd błędnie uznał, że zaskarżona decyzja Komisji zawiera wystarczające uzasadnienie.
                  Spółka České dráhy podnosi, że Komisja Europejska nie uzasadniła zaskarżonej decyzji wystarczająco dokładnie i szczegółowo, i że wobec tego nie dopełniła ona wymogów wynikających z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości. Sąd wydał błędne orzeczenie, ponieważ mimo to nie stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji Komisji w całości.

                  2.

                  Zarzut drugi, według którego Sąd nie uwzględnił okoliczności, że Komisja, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, pominęła liczne dowody świadczące o tym, że spółka České dráhy nie postępowała w sposób niezgodny z prawem.
                  Spółka České dráhy podnosi, że Komisja, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, nie zbadała okoliczności świadczących o tym, że jej postępowanie nie jest niezgodne z prawem i zarzuca Komisji, że wydała zaskarżoną decyzję (wbrew zasadzie proporcjonalności) wyłącznie na podstawie kilku niepowiązanych ze sobą i wyrwanych z kontekstu dowodów. Sąd orzekł w sposób błędny, gdyż mimo to nie stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji Komisji w całości.

                  3.

                  Zarzut trzeci, według którego Sąd błędnie ocenił przesłanki zastosowania art. 102 TFUE
                  Spółka České dráhy podnosi, że na podstawie rozporządzenia nr 1/2003 Komisja może kontrolować jedynie zachowania, które mogą stanowić naruszenie art. 101 lub art. 102 TFUE. Komisja zarządziła przeprowadzenie kontroli w siedzibie wnoszącej odwołanie, ponieważ miała podejrzenia, że doszło do naruszenia art. 102 TFUE. Postanowienie to może zostać zastosowane jedynie w sytuacji, gdy a) przedsiębiorstwo nadużywało w danym wypadku swej pozycji dominujących na rynku wewnętrznym lub na znacznej jego części oraz gdy b) ta domniemana praktyka o znamionach nadużycia może znacząco wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Spółka České dráhy jest przekonana, że Sąd błędnie uznał, iż przesłanki te zostały spełnione w niniejszej sprawie.

                  4.

                  Zarzut czwarty, według którego Sąd błędnie orzekł w przedmiocie kosztów postępowania.
                  Spółka České dráhy podnosi, że Sąd powinien był uwzględnić skargę w całości oraz orzec, że poniesione przez nią koszty postępowania zostaną pokryte przez Komisję.


title: Sprawa T-515/15: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – Almaz-Antey / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie – Pozostawienie nazwy skarżącej w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające – Proporcjonalność – Błąd w ocenie – Obowiązek uzasadnienia – Prawa podstawowe)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/21

      Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – Almaz-Antey / Rada
      (Sprawa T-515/15) (1)

      ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie - Pozostawienie nazwy skarżącej w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające - Proporcjonalność - Błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Prawa podstawowe))
      (2018/C 392/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Joint-Stock Company „Almaz-Antey” Air and Space Defence Corp., dawniej OAO Concern PVO Almaz-Antey (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci A. Haak, C. Stumpf i M. Brüggemann)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. P. Hix i P. Mahnič, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2015/971 z dnia 22 czerwca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/512/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. L 157, s. 50), po drugie pisma Rady z dnia 31 lipca 2015 r., w którym Rada stwierdziła, że skarżąca powinna nadal podlegać środkom przewidzianym w decyzji Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącej środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 13) oraz w rozporządzeniu Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącym środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 1), po trzecie decyzji Rady (WPZiB) 2015/2431 z dnia 21 grudnia 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/512 (Dz.U. 2015, L 334, s. 22) oraz, po czwarte, decyzji Rady (WPZiB) 2016/1071 z dnia 1 lipca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/512 (Dz.U. 2016, L 178, s. 21), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Joint-Stock Company „Almaz-Antey” Air and Space Defence Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 371 z 9.11.2015.