Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 listopada 2000 r. # SCA Holding Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Odwołanie - Konkurencja - Grzywna - Uzasadnienie. # Sprawa C-297/98 P.


title: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 9 czerwca 2009 r. # Thierry Nardin przeciwko Parlamentowi Europejskiemu. # Sprawy pracownicze - Urzędnicy - Wynagrodzenie. # Sprawa F-12/08.

text:
      WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
      (pierwsza izba)
      z dnia 9 czerwca 2009 r.
      Sprawa F-12/08
      Thierry Nardin
      przeciwko
      Parlamentowi Europejskiemu
      Służba publiczna – Urzędnicy – Wynagrodzenie – Dodatek zagraniczny – Odmowa przyznania – Warunek przewidziany w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego – Żądanie stwierdzenia nieważności – Niezgodność z prawem postępowania w sprawie naboru – Charakter nieistotny dla sprawy – Żądanie odszkodowawcze
      Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której T. Nardin żąda zasadniczo po pierwsze, stwierdzenia nieważności
         decyzji Parlamentu z dnia 2 kwietnia 2007 r. ustalającej „uprawnienia związane z rozpoczęciem służby” i odmawiającej przyznania
         mu dodatku zagranicznego, a po drugie zasądzenia od Parlamentu na jego rzecz zapłaty dodatku zagranicznego począwszy od kwietnia
         2007 r. oraz zapłaty kwoty 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za rzekomo doznaną krzywdę.

      Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Skarżący i Parlament pokrywają własne koszty. Komisja Wspólnot Europejskich, interwenient popierający
         żądania Parlamentu, pokrywa własne koszty.

      Streszczenie
      1.      Urzędnicy – Wynagrodzenie – Dodatek zagraniczny – Przedmiot – Przesłanki przyznania – Brak zwykłego miejsca zamieszkania lub
            głównej działalności zawodowej w miejscu zatrudnienia przed wstąpieniem do służby – Pojęcie
      (regulamin pracowniczy, załącznik VII, art. 4 ust. 1 lit. a))
      2.      Urzędnicy – Skarga – Zarzuty – Zarzut dotyczący nieprawidłowego postępowania w sprawie naboru zainteresowanego
      1.      Zasadniczym celem dodatku zagranicznego, o którym stanowi art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego,
         jest wynagrodzenie kosztów i szczególnych niedogodności wynikających ze stałego świadczenia pracy w państwie, z którym urzędnik
         nie ustanowił trwałych więzi przed wstąpieniem do służby. Skoro dla ustalenia istnienia takich więzi wymaga się, by zainteresowany
         wykonywał w sposób stały pracę przez cały oznaczony okres w państwie swego przyszłego zatrudnienia przez Wspólnoty, oznacza
         to, że świadczenie pracy w innych państwach wiążące się ze sporadycznymi, krótkimi nieobecnościami w tym okresie nie wystarczy,
         by stwierdzić, że wykonywanie głównej działalności zawodowej przez urzędnika w państwie zatrudnienia utraciło swój stały charakter.

      (zob. pkt 32, 33)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawa 188/83 Witte przeciwko Parlamentowi, 9 października 1984 r., Rec. s. 3465, pkt 11
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑72/94 Diamantaras przeciwko Komisji, 14 grudnia 1995 r., RecFP s. I‑A‑285, II‑865, pkt 51
         i przytoczone tam orzecznictwo

      2.      Urzędnik nie może powoływać się na niezgodność z prawem postępowania w sprawie swego naboru przez instytucję wspólnotową celem
         żądania stwierdzenia nieważności decyzji tej instytucji ustalającej jego uprawnienia związane z rozpoczęciem służby i odmawiającej
         przyznania mu dodatku zagranicznego z uwagi na to, że nie istnieje wystarczający związek przyczynowy pomiędzy postępowaniem
         w sprawie naboru zainteresowanego a sporną decyzją. Niezgodność z prawem postępowania w sprawie naboru pozwalałaby ewentualnie
         na podniesienie żądań stwierdzenia nieważności decyzji o naborze; natomiast kwestia zgodności z prawem decyzji ustalającej
         uprawnienia urzędnika w związku z rozpoczęciem służby jest odrębna od zgodności z prawem postępowania w sprawie naboru zainteresowanego
         przez tę instytucję.

      (zob. pkt 39)


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 maja 2003 r. # Athanasios Pitsiorlas przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Europejskiemu Bankowi Centralnemu. # Odwołanie. # Sprawa C-193/01 P.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 lutego 2009 r. # Koldo Gorostiaga Atxalandabaso przeciwko Parlamentowi Europejskiemu. # Odwołanie - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Odzyskiwanie nienależnie wypłaconych kwot w drodze potrącenia - Wykonanie wyroku Sądu - Prawo do bezstronnego sądu - Powaga rzeczy osądzonej - Zasada dobrej administracji. # Sprawa C-308/07 P.

text:
      Sprawa C‑308/07 P
      Koldo Gorostiaga Atxalandabaso
      przeciwko
      Parlamentowi Europejskiemu
      Odwołanie – Przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego – Odzyskiwanie nienależnie wypłaconych kwot w drodze potrącenia – Wykonanie wyroku Sądu – Prawo do bezstronnego sądu – Powaga rzeczy osądzonej – Zasada dobrej administracji
      Streszczenie wyroku
      1.        Postępowanie – Orzeczenie w drodze postanowienia z uzasadnieniem – Zakwestionowanie – Przesłanki
      (regulaminu Trybunału, art. 111)
      2.        Prawo wspólnotowe – Zasady – Prawa podstawowe – Poszanowanie zapewnione przez Trybunał – Uwzględnienie europejskiej konwencji
            praw człowieka – Prawo każdej osoby do rzetelnego procesu sądowego
      (art. 6 ust 2 UE)
      3.        Skarga o stwierdzenie nieważności – Wyrok stwierdzający nieważność – Skutki – Stwierdzenie częściowej nieważności
      (art. 231 akapit pierwszy WE)
      1.        Zastosowanie trybu postępowania przewidzianego w art. 111 regulaminu Sądu samo w sobie nie stanowi naruszenia prawa do zgodnego
         z prawem i skutecznego postępowania sądowego, ponieważ przepis ten stosuje się jedynie do postępowań, w których Sąd jest oczywiście
         niewłaściwy do rozpoznania skargi lub w których owa skarga jest oczywiście niedopuszczalna lub pozbawiona podstaw prawnych.
         W konsekwencji jeżeli skarżący uważa, że Sąd nie zastosował prawidłowo wspomnianego art. 111, powinien zakwestionować dokonaną
         w pierwszej instancji ocenę warunków, którym poddane jest zastosowanie tego przepisu.

      Gdy wnoszący odwołanie ogranicza się do zakwestionowania faktu rozstrzygnięcia przez Sąd w drodze uzasadnionego postanowienia,
         nie podnosząc w żaden sposób warunków zastosowania wspomnianego art. 111 ani też nie kwestionując przyjętej przez Sąd wykładni
         tego artykułu w zaskarżonym postanowieniu, podniesiony zarzut należy oddalić jako bezzasadny.

      (por. pkt 36–38)
      2.        Prawo do rzetelnego procesu sądowego, wynikające w szczególności z art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka
         i podstawowych wolności, stanowi prawo podstawowe, którego Unia Europejska przestrzega jako zasady ogólnej zgodnie z art. 6
         ust. 2 UE. Z prawa takiego wynika bezwzględnie, że każdy ma dostęp do niezawisłego i bezstronnego sądu. Istnienie gwarancji
         w zakresie składu sądu stanowi zatem fundament prawa do rzetelnego procesu sądowego, którego poszanowanie sąd wspólnotowy
         jest obowiązany zbadać, w szczególności wtedy, gdy podnoszone jest jego naruszenie i zarzut taki nie wydaje się od razu oczywiście
         bezzasadny.

      Niemniej okoliczność, iż sędziowie, którzy rozpoznawali sprawę za pierwszym razem, należą do innego składu orzekającego, który
         ponownie rozpoznaje tę samą sprawę, nie może być uważana sama w sobie za niezgodną z wymogami prawa do rzetelnego procesu.
         W szczególności fakt, iż jeden lub więcej z sędziów jest obecnych w dwóch następujących po sobie składach orzekających i pełni
         w nich te same funkcje – na przykład prezesa lub sędziego sprawozdawcy – nie wpływa sam przez się na ocenę poszanowania wymogu
         bezstronności, ponieważ funkcje te są pełnione w składzie kolegialnym. Rozważania te stosują się tym bardziej, gdy dwa następujące
         po sobie składy rozpoznają nie tę samą sprawę, lecz dwie różne sprawy wykazujące pewien stopień powiązania.

      Poza tym wymóg bezstronności obejmuje w rzeczywistości dwa aspekty. Z jednej strony sąd powinien być subiektywnie bezstronny,
         to znaczy żaden z jego sędziów nie może okazywać stronniczości lub osobistych uprzedzeń, przy czym domniemanie osobistej bezstronności
         istnieje aż do momentu przedstawienia dowodu przeciwnego; z drugiej strony sąd powinien być obiektywnie bezstronny, co znaczy,
         że sąd powinien zapewnić dostateczne gwarancje, by wykluczyć w tym względzie wszelkie uzasadnione wątpliwości.

      (por. pkt 41–46)
      3.        Stwierdzenie nieważności części aktu nie stoi na przeszkodzie temu, by procedura mająca na celu zastąpienie takiego aktu została
         ponownie podjęta, co nie musi koniecznie oddziaływać na akty przygotowawcze. Ponadto akt korzysta z powagi rzeczy osądzonej
         przysługującej aktowi wcześniejszemu, w zakresie w jakim stanowi on zwykłe powtórzenie tej części tego aktu, której nie dotyczy
         stwierdzenie nieważności.

      (por. pkt 56, 58)
WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 19 lutego 2009 r.(*)

      Odwołanie – Przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego – Odzyskiwanie nienależnie wypłaconych kwot w drodze potrącenia – Wykonanie wyroku Sądu – Prawo do bezstronnego sądu – Powaga rzeczy osądzonej – Zasada dobrej administracji
      W sprawie C‑308/07 P
      mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 2 lipca 2007 r.,
      Koldo Gorostiaga Atxalandabaso, były poseł do Parlamentu Europejskiego, zamieszkały w Saint-Pierre d’Irube (Francja), reprezentowany przez adwokata D. Rougeta,

      strona skarżąca,
      w której drugą stroną postępowania jest:
      Parlament Europejski, reprezentowany początkowo przez C. Karamarcosa, H. Krücka i D. Moore’a, a następnie przez H. Krücka, D. Moore’a i A. Padowską,
         działających w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana w pierwszej instancji,
      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Tizzano (sprawozdawca), A. Borg Barthet, E. Levits i J.J. Kasel, sędziowie,
      rzecznik generalny: V. Trstenjak,
      sekretarz: L. Hewlett, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 5 czerwca 2008 r.,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 11 września 2008 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        W swoim odwołaniu K. Gorostiaga Atxalandabaso wnosi o uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich
         z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie T‑132/06 Gorostiaga Atxalandabaso przeciwko Parlamentowi (niepublikowanego w Zbiorze,
         zwanego dalej „zaskarżonym postanowieniem”), którym Sąd oddalił w części jako oczywiście niedopuszczalną, a w części jako
         oczywiście bezzasadną jego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia
         22 marca 2006 r. konwalidującej procedurę odzyskania określonych kwot pobranych przez wnoszącego odwołanie tytułem kosztów
         i diet poselskich (zwanej dalej „sporną decyzją”).

       Ramy prawne
      2        Artykuł 27 pkt 3 i 4 przepisów dotyczących zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego (zwanych dalej „przepisami
         KDP”) stanowi:

      „3.      Jeśli Sekretarz Generalny, po konsultacji z kwestorami, upewni się, że posłom do Parlamentu Europejskiego wypłacono nienależne
         sumy tytułem diet przewidzianych niniejszymi przepisami, wydaje wytyczne w celu zwrotu tych sum przez danego posła.

      4.      W wyjątkowych wypadkach i w oparciu o propozycję Sekretarza Generalnego, po konsultacji z kwestorami, Prezydium może, zgodnie
         z art. 73 rozporządzenia finansowego i szczegółowymi zasadami jego wykonania, zobowiązać Sekretarza Generalnego do tymczasowego
         zawieszenia wypłaty diet poselskich do momentu zwrotu przez posła nienależnie wypłaconych sum.

      Decyzja Prezydium zostaje podjęta po uprzednim wysłuchaniu posła przy poszanowaniu zasady skutecznego wykonywania mandatu
         posła i prawidłowego funkcjonowania instytucji” [tłumaczenie nieoficjalne].

      3        Artykuł 71 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego
         mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”)
         ma brzmienie następujące:

      „Zasoby własne postawione do dyspozycji Komisji oraz wszelkie należności określone jako pewne, wyrażone w kwocie pieniężnej
         i wymagalne, muszą zostać ustalone przy pomocy zlecenia windykacji przekazanego księgowemu oraz noty debetowej przesłanej
         dłużnikowi, które są sporządzane przez właściwego intendenta”.

      4        Zgodnie z art. 73 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia finansowego:

      „Księgowy dokonuje windykacji należności poprzez kompensację roszczeń, które Wspólnoty posiadają względem dłużnika, z roszczeniem,
         które ten z kolei posiada względem Wspólnot i które jest pewne, wyrażone w kwocie pieniężnej i wymagalne”.

      5        Artykuł 83 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady
         wykonania rozporządzenia nr 1605/2002 (Dz.U. L 357, s. 1) przewiduje:

      „Na każdym etapie procedury księgowy po powiadomieniu właściwego intendenta i dłużnika dokonuje windykacji ustalonych należności
         przez potrącenie w przypadkach, gdy dłużnik ma również roszczenie wobec Wspólnot, które jest pewne, wyrażone w kwocie pieniężnej
         i należne w odniesieniu do kwoty ustalonej na podstawie zlecenia płatności”.

      6        Artykuł 5 pkt 3 i 4 wewnętrznych zasad dotyczących wykonywania budżetu Parlamentu Europejskiego, przyjętych przez Prezydium
         Parlamentu (zwane dalej „Prezydium”) w dniu 27 kwietnia 2005 r., stanowi:

      „3.      Decyzją podjętą na podstawie upoważnienia przez Parlament reprezentowany przez swojego Przewodniczącego, Sekretarz Generalny
         zostaje wyznaczony na głównego intendenta. Niemniej akty rezygnacji z odzyskania stwierdzonej wierzytelności, o której mowa
         w art. 87 ust. 4 akapit pierwszy zasad wykonywania, pozostają w kompetencji Przewodniczącego.

      4.      Główny intendent upoważnia intendentów pełnomocników. Substytucji udzielają intendenci pełnomocnicy intendentom substytutom”
         [tłumaczenie nieoficjalne].

       Okoliczności faktyczne sporu
      7        Wnoszący odwołanie jest byłym posłem do Parlamentu Europejskiego, który wykonywał swój mandat poselski podczas piątej kadencji
         (1999–2004). W wyniku kontroli dotyczącej istnienia dowodów wykorzystania kwot, które wnoszący odwołanie otrzymał tytułem
         kosztów sekretariatu, Sekretarz Generalny Parlamentu (zwany dalej „Sekretarzem Generalnym”) decyzją z dnia 24 lutego 2004 r.
         stwierdził, że posłowi temu wypłacono nienależnie kwotę w wysokości 176 576 EUR. Sekretarz Generalny ustalił również kwotę
         do zwrotu Parlamentowi w wysokości 118 360,18 EUR, ponieważ wnoszący odwołanie dokonał już zwrotu części swego długu.

      8        W tej samej decyzji z dnia 24 lutego 2004 r. Sekretarz Generalny wskazał, iż na podstawie art. 16 ust. 2 i art. 27 ust. 3
         przepisów KDP należy odzyskać kwotę 118 360,18 EUR w drodze potrącenia z dietami poselskimi, które miały najmniejsze znaczenie
         dla wykonywania mandatu wnoszącego odwołanie, to jest części diet na koszty ogólne i diet dziennych. Decyzja ta przewidywała
         ponadto, że w przypadku wygaśnięcia mandatu poselskiego wnoszącego odwołanie pozostałe kwoty zostaną odzyskane z diety przejściowej
         na koniec kadencji oraz wszelkich innych należnych mu płatności.

      9        W dniu 20 kwietnia 2004 r. wnoszący odwołanie wniósł do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 lutego 2004 r.

      10      Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie T‑146/04 Gorostiaga Atxalandabaso przeciwko Parlamentowi, Zb.Orz. s. II‑5989
         (zwanym dalej „wyrokiem w sprawie Gorostiaga”), Sąd stwierdził nieważność części decyzji z dnia 24 lutego 2004 r.

      11      Najpierw w pkt 84 wspomnianego wyroku Sąd stwierdził, że decyzja z dnia 24 lutego 2004 r. składa się zasadniczo z dwóch części,
         to znaczy z jednej strony ze stwierdzenia Sekretarza Generalnego, że wymienione w niej kwoty zostały nienależnie wypłacone
         wnoszącemu odwołanie i że należy je odzyskać, oraz z drugiej strony z decyzji o przystąpieniu do odzyskania poprzez potrącenie
         z należnymi mu dietami.

      12      Sąd oddalił następnie wszystkie zarzuty dotyczące pierwszej części decyzji z dnia 24 lutego 2004 r., to jest zarzuty dotyczące
         istnienia i zakresu obowiązku zwrotu Parlamentowi przez wnoszącego odwołanie kwoty wskazanej w tej decyzji.

      13      W końcu, jeżeli chodzi o drugą część decyzji z dnia 24 lutego 2004 r., Sąd w pkt 97 wyroku w sprawie Gorostiaga orzekł w sposób
         następujący:

      „[…] ponieważ Sekretarz Generalny nie był właściwy do zarządzenia przedmiotowego potrącenia bez upoważnienia ze strony Prezydium,
         zgodnie z procedurą przewidzianą w [art. 27 ust. 4 przepisów KDP] należy stwierdzić nieważność […] decyzji [z dnia 24 lutego
         2004 r.] w zakresie, w jakim nakazuje ona potrącenie”.

      14      Od wyroku w sprawie Gorostiaga nie wniesiono odwołania.

      15      W wykonaniu wspomnianego wyroku Prezydium decyzją z dnia 1 lutego 2006 r. upoważniło Sekretarza Generalnego zgodnie z art. 27
         ust. 4 przepisów KDP do odzyskania kwot nienależnie wypłaconych wnoszącemu odwołanie.

      16      Pismem z dnia 22 marca 2006 r. Sekretarz Generalny przekazał wnoszącemu odwołanie sporną decyzję, która zasadniczo powtarza
         treść decyzji z dnia 24 lutego 2004 r.

      17      Zgodnie z pkt 1 części dyspozytywnej spornej decyzji księgowy Parlamentu zgodnie z art. 73 rozporządzenia finansowego jest
         zobowiązany do odzyskania kwoty 118 360,18 EUR należnej Parlamentowi ze strony wnoszącego odwołanie. Punkty 1 i 2 precyzują,
         że odzyskanie kwot nienależnie wypłaconych wnoszącemu odwołanie może odbyć się w drodze potrącenia z różnymi dietami i innymi
         należnymi mu płatnościami.

       Postępowanie przed Sądem i zaskarżone postanowienie
      18      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 12 maja 2006 r. wnoszący odwołanie wniósł skargę o stwierdzenie nieważności spornej
         decyzji i obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

      19      W uzasadnieniu skargi wnoszący odwołanie podniósł jedenaście zarzutów, które zostały w całości oddalone przez Sąd. W kolejnych
         punktach zostaną rozpatrzone jedynie te zarzuty, których oddalenie jest kwestionowane w ramach niniejszego odwołania.

      20      W zarzucie pierwszym dotyczącym naruszenia powagi rzeczy osądzonej wnoszący odwołanie podniósł zasadniczo, że sporna decyzja
         nie mogła zgodnie z prawem konwalidować procedury, którą Sąd uznał za niezgodną z prawem z powodu naruszenia normy kompetencyjnej.

      21      W tym względzie w pkt 30 i 32 zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził:

      „30      […] Sekretarz Generalny zgodnie z regulacją art. 27 ust. 4 przepisów KDP, tak jak została ona zinterpretowana w pkt 86–97
         wyroku w sprawie Gorostiaga, mógł w ważny sposób wydać [sporną] decyzję po upoważnieniu go przez Prezydium do odzyskania odpowiednich
         kwot zgodnie z tym przepisem […].

      […]
      32      Jeżeli chodzi o potrącenie kwoty 40 398,80 EUR […], prawdą jest, że straciło ono swoją podstawę prawną po wydaniu wyroku w sprawie
         Gorostiaga. Okoliczność ta nie prowadzi jednak do wygaśnięcia długu wnoszącego odwołanie wobec Parlamentu w wysokości 118 360,18 EUR,
         ponieważ to, czy odzyskanie tego długu było możliwe w części w drodze potrącenia, stanowi inną kwestię […]”.

      22      W konsekwencji Sąd oddalił pierwszy zarzut podniesiony przez wnoszącego odwołanie w uzasadnieniu skargi jako oczywiście bezzasadny.

      23      W zarzucie trzecim swojej skargi wnoszący odwołanie powołał się na siłę wyższą, aby wyjaśnić niemożność przedstawienia dowodów
         dotyczących określonych wydatków dokonanych przez niego.

      24      Sąd odrzucił ten zarzut skargi jako oczywiście niedopuszczalny, ponieważ kwestionował on powagę rzeczy osądzonej wynikającą
         z wyroku w sprawie Gorostiaga (pkt 49–54 zaskarżonego postanowienia). Zgodnie z tym wyrokiem Sekretarz Generalny słusznie
         bowiem stwierdził, że odnośne kwoty zostały wypłacone wnoszącemu odwołanie nienależnie i dlatego powinny zostać odzyskane.

      25      W końcu w pierwszej części zarzutu siódmego podniesionego w uzasadnieniu skargi przez wnoszącego odwołanie zakwestionował
         on fakt braku doręczenia mu przez Parlament decyzji Prezydium z dnia 1 lutego 2006 r. Parlament naruszył w ten sposób art. 20
         swojego kodeksu dobrej praktyki administracyjnej przyjętego w dniu 6 września 2001 r. (zwanego dalej „kodeksem dobrej praktyki
         administracyjnej”), który przewiduje obowiązek doręczania na piśmie decyzji naruszających prawa lub interesy obywateli.

      26      Sąd oddalił ten zarzut w pkt 72 i 73 zaskarżonego postanowienia w sposób następujący:

      „72      Jeżeli chodzi o doręczenie decyzji Prezydium z dnia 1 lutego 2006 r., wystarczy stwierdzić, że nie stanowi ona decyzji ostatecznej
         niekorzystnej dla wnoszącego odwołanie. […]

      73      Jeżeli chodzi o argument dotyczący kodeksu dobrej praktyki administracyjnej, wystarczy zauważyć, że dokument, do którego odnosi
         się skarżący, stanowi jedynie rezolucję Parlamentu wnoszącą poprawki do projektu przedłożonego mu przez Europejskiego Rzecznika
         Praw Obywatelskich i wzywającą Komisję do przedstawienia propozycji legislacyjnej w tym względzie na podstawie art. 308 WE.
         Niezależnie zatem od kwestii, czy przepis taki jak przepis [art. 20 wspomnianego kodeksu] dotyczy również decyzji innych niż
         niekorzystne, należy podkreślić, że nie chodzi tu o akt normatywny. Zarzut ten należy zatem odrzucić jako oczywiście bezzasadny”.

       Żądania stron
      27      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

      –      uchylenie zaskarżonego postanowienia i stwierdzenie nieważności spornej decyzji oraz
      –      obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.
      28      Parlament wnosi do Trybunału o oddalenie odwołania jako oczywiście bezzasadnego i obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami
         postępowania.

       W przedmiocie wniosku o ponowne otwarcie procedury pisemnej
      29      Pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 31 października 2007 r. wnoszący odwołanie wniósł do Trybunału o zarządzenie
         ponownego otwarcia procedury pisemnej. W uzasadnieniu tego wniosku wnoszący odwołanie podnosi wystąpienie nowej okoliczności
         faktycznej, którą stanowi pismo Parlamentu z dnia 17 października 2007 r. nakazujące mu zapłatę kwoty 77 961 EUR w następstwie
         oddalenia zaskarżonym postanowieniem jego skargi w pierwszej instancji.

      30      W tym kontekście należy przypomnieć, że zgodnie z art. 42 § 2 w związku z art. 118 regulaminu nie można podnosić nowych zarzutów
         w toku postępowania, chyba że ich podstawą są okoliczności prawne i faktyczne ujawnione dopiero w toku postępowania.

      31      Nie ma to jednak miejsca w niniejszym przypadku. W tym względzie wystarczy stwierdzić, że rzekomo nowa okoliczność faktyczna
         podniesiona przez wnoszącego odwołanie nie może być dołączona do żadnego z zarzutów zgłoszonych przez niego na nowo lub wcześniej
         w ramach jego odwołania. W każdym razie ta okoliczność faktyczna jest pozbawiona jakiegokolwiek znaczenia dla niniejszego
         wyroku. Żądając we wspomnianym piśmie z dnia 17 października 2007 r. zapłaty pozostałych należnych kwot, Parlament ograniczył
         się bowiem do wyciągnięcia konsekwencji z wydania zaskarżonego postanowienia, które nie było zresztą przedmiotem wniosku o ustanowienie
         środków tymczasowych lub zawieszenia wykonania i wobec którego zgodnie z art. 60 statutu Trybunału odwołanie wniesione przez
         wnoszącego odwołanie nie ma skutku zawieszającego.

      32      W tych okolicznościach należy oddalić wniosek wnoszącego odwołanie o ponowne otwarcie procedury pisemnej.

       W przedmiocie odwołania
      33      Wnoszący odwołanie w uzasadnieniu podnosi sześć zarzutów dotyczących po pierwsze naruszenia prawa do obrony, zasady kontradyktoryjności
         i prawa do rzetelnego procesu; po drugie naruszenia podstawowego prawa do bezstronnego sądu; po trzecie błędnej oceny zakresu
         wyroku w sprawie Gorostiaga; po czwarte systematycznej odmowy uwzględnienia przez Sąd jego argumentów zmierzających do stwierdzenia
         nieważności spornej decyzji; po piąte odmowy rozpatrzenia przez Sąd zarzutu dotyczącego siły wyższej, oraz po szóste odmowy
         czuwania przez Sąd nad przestrzeganiem zasady dobrej administracji.

       W przedmiocie zarzutu pierwszego
       Argumentacja stron
      34      W pierwszym zarzucie wnoszący odwołanie utrzymuje, że decyzja Sądu o rozpoznaniu skargi w drodze postanowienia na podstawie
         art. 111 regulaminu pozbawiła go możliwości odpowiedzenia na argumenty Parlamentu i zostania wysłuchanym. Ponadto nie powiadamiając
         go o tej decyzji przed rozpatrzeniem sprawy w drodze postanowienia, Sąd pozbawił go możliwości zakwestionowania takiej decyzji.
         W ten sposób Sąd naruszył jego zdaniem prawo do obrony, zasadę kontradyktoryjności i prawo do rzetelnego procesu.

      35      Parlament odpiera, że Sąd prawidłowo zastosował art. 111 regulaminu i nie naruszył żadnego z praw do obrony przysługujących
         wnoszącemu odwołanie.

       Ocena Trybunału
      36      Należy przypomnieć, jak już stwierdził Trybunał, że zastosowanie trybu postępowania przewidzianego w art. 111 regulaminu Sądu
         samo w sobie nie stanowi naruszenia prawa do zgodnego z prawem i skutecznego postępowania sądowego, ponieważ przepis ten stosuje
         się jedynie do postępowań, w których Sąd jest oczywiście niewłaściwy do rozpoznania skargi lub w których owa skarga jest oczywiście
         niedopuszczalna lub pozbawiona podstaw prawnych. W konsekwencji jeżeli skarżący uważa, że Sąd nie zastosował prawidłowo wspomnianego
         art. 111, powinien zakwestionować dokonaną w pierwszej instancji ocenę warunków, którym poddane jest zastosowanie tego przepisu
         (zob. podobnie postanowienie z dnia 3 czerwca 2005 r. w sprawie C‑396/03 P Killinger przeciwko Niemcom i in., Zb.Orz. s. II‑4967,
         pkt 9).

      37      Tymczasem w niniejszym przypadku wystarczy stwierdzić, że wnoszący odwołanie ograniczył się do zakwestionowania faktu rozstrzygnięcia
         w drodze uzasadnionego postanowienia, nie podnosząc w żaden sposób warunków zastosowania wspomnianego art. 111 ani też nie
         kwestionując przyjętej przez Sąd wykładni tego artykułu w zaskarżonym postanowieniu.

      38      W tych okolicznościach należy oddalić pierwszy zarzut podniesiony przez wnoszącego odwołanie w jego uzasadnieniu jako bezzasadny.

       W przedmiocie zarzutu drugiego
       Argumentacja stron
      39      W drugim zarzucie wnoszący odwołanie powołuje się na naruszenie swego prawa do bezstronnego sądu, usankcjonowanego w art. 6
         europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. oraz
         w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ogłoszonej w Nicei w dniu 7 grudnia 2000 r. (Dz.U. C 364, s. 1). Naruszenie
         takie wynika jego zdaniem z przydzielenia sprawy, w której wydano zaskarżone postanowienie, składowi złożonemu z sędziów,
         wśród nich sędziów pełniących funkcje prezesa i sprawozdawcy, którzy byli już w składzie orzekającym, który wydał wyrok w sprawie
         Gorostiaga. Zachowanie zasady bezstronności wymaga, aby ten sam sędzia nie mógł – nawet w tej samej instancji – rozpoznawać
         sprawy, która opiera się na faktach tożsamych lub wystarczająco powiązanych z tymi, których dotyczyła sprawa, w której orzekał
         wcześniej.

      40      Parlament odpiera, że argument wnoszącego odwołanie jest pozbawiony jakiejkolwiek podstawy prawnej i nie znajduje uzasadnienia
         w orzecznictwie wspólnotowym. Poza tym Parlament podkreśla, że sprawa, w której wydano zaskarżone postanowienie, dotyczy zasadniczo
         kwestii, czy Parlament wypełnił swoje zobowiązania wynikające z wyroku w sprawie Gorostiaga. Nie ma zatem żadnego powodu,
         by podnosić zarzut, iż ci sami sędziowie rozpoznawali obie sprawy.

       Ocena Trybunału
      41      Prawo do rzetelnego procesu sądowego, wynikające w szczególności z art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka
         i podstawowych wolności, stanowi prawo podstawowe, które Unia Europejska przestrzega jako zasadę ogólną zgodnie z art. 6 ust. 2 UE
         (wyroki z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie C‑305/05 Ordre des barreaux francophones et germanophone i in., Zb.Orz. s. I‑5305,
         pkt 29, i z dnia 1 lipca 2008 r. w sprawach połączonych C‑341/06 P i C‑342/06 P Chronopost i La Poste przeciwko UFEX i in.,
         Zb.Orz. s. I‑4777, pkt 44).

      42      Z prawa takiego wynika bezwzględnie, że każdy ma dostęp do niezawisłego i bezstronnego sądu. Jak wyjaśnił już Trybunał, istnienie
         gwarancji w zakresie składu sądu stanowi zatem fundament prawa do rzetelnego procesu sądowego, którego poszanowanie sąd wspólnotowy
         jest obowiązany zbadać w szczególności wtedy, gdy podnoszone jest jego naruszenie, i zarzut taki nie wydaje się od razu oczywiście
         bezzasadny (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Chronopost i La Poste przeciwko UFEX i in., pkt 46–48).

      43      Niemniej z orzecznictwa Trybunału wynika również, że okoliczność, iż sędziowie, którzy rozpoznawali sprawę za pierwszym razem,
         należą do innego składu orzekającego, który ponownie rozpoznaje tę samą sprawę, nie może być uważana sama w sobie za niezgodną
         z wymogami prawa do rzetelnego procesu (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Chronopost i La Poste przeciwko UFEX i in., pkt 58
         i 59 oraz przywołane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka).

      44      W szczególności fakt, iż jeden lub więcej sędziów jest obecnych w dwóch następujących po sobie składach orzekających i pełni
         w nich te same funkcje – na przykład prezesa lub sędziego sprawozdawcy – nie wpływa sam przez się na ocenę poszanowania wymogu
         bezstronności, ponieważ funkcje te są pełnione w składzie kolegialnym (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Chronopost i La Poste
         przeciwko UFEX i in., pkt 53).

      45      Rozważania te stosują się tym bardziej, gdy dwa następujące po sobie składy rozpoznają nie tę samą sprawę, jak miało to miejsce
         w postępowaniu, w którym zapadł ww. wyrok w sprawie Chronopost i La Poste przeciwko UFEX i in., który dotyczył odesłania sprawy
         do Sądu w następstwie uchylenia przez Trybunał wyroku wydanego w pierwszej instancji, lecz tak jak w niniejszej sprawie dwie
         różne sprawy wykazujące pewien stopień powiązania.

      46      Poza tym należy zauważyć, że wymóg bezstronności obejmuje w rzeczywistości dwa aspekty. Z jednej strony sąd powinien być subiektywnie
         bezstronny, to znaczy żaden z jego sędziów nie może okazywać stronniczości lub osobistych uprzedzeń, przy czym domniemanie
         osobistej bezstronności istnieje aż do momentu przedstawienia dowodu przeciwnego. Z drugiej strony sąd powinien być obiektywnie
         bezstronny, to znaczy, że sąd powinien zapewnić dostateczne gwarancje, by wykluczyć w tym względzie wszelkie uzasadnione wątpliwości
         (ww. wyrok w sprawie Chronopost i La Poste przeciwko UFEX i in., pkt 54, i podobnie wyroki ETPC z dnia 24 lutego 1993 r. w sprawie
         Fey przeciwko Austrii, seria A nr 255‑A, s. 12, § 28; z dnia 25 lutego 1997 r. w sprawie Findlay przeciwko Zjednoczonemu Królestwu,
         Recueil des arrêts et décisions 1997‑I, s. 281, § 73, jak również z dnia 4 października 2007 r. w sprawie Forum Maritime SA
         przeciwko Rumunii, nr 63610/00 i 38692/05, dotychczas nieopublikowany w Recueil des arrêts et décisions, § 116).

      47      W niniejszej sprawie należy tymczasem stwierdzić z jednej strony, że wnoszący odwołanie nie podnosi żadnego argumentu kwestionującego
         osobistą bezstronność sędziów Sądu, co zresztą potwierdził na rozprawie.

      48      Poza tym należy przypomnieć, że wnoszący odwołanie nie wniósł odwołania od wyroku w sprawie Gorostiaga i że poza tym w wyroku
         tym częściowo uwzględniono jego żądania.

      49      Z drugiej strony wnoszący odwołanie nie przytacza żadnego obiektywnego powodu, który mógłby zrodzić wątpliwość co do bezstronności
         Sądu. Ogranicza on się bowiem w tym względzie do podniesienia obecności tych samych sędziów we wspomnianych tu dwóch składach
         orzekających, to jest okoliczności, która – jak wynika z pkt 43–45 niniejszego wyroku – nie jest sama w sobie niezgodna z wymogami
         prawa do rzetelnego procesu.

      50      Zarzut drugi należy zatem oddalić jako bezzasadny.

       W przedmiocie zarzutu trzeciego i czwartego
       Argumentacja stron
      51      W zarzucie trzecim i czwartym, które należy rozpatrzyć wspólnie, wnoszący odwołanie podnosi zasadniczo, że Sąd niesłusznie
         uznał, iż jego argumenty podniesione w pierwszej instancji, które kwestionowały zgodność z prawem spornej decyzji, były oczywiście
         niedopuszczalne, ponieważ nie uwzględniały powagi rzeczy osądzonej wynikającej z wyroku w sprawie Gorostiaga. W następstwie
         stwierdzenia tym wyrokiem nieważności decyzji z dnia 24 lutego 2004 r. należało bowiem uznać ją w całości za nieważną i niebyłą,
         a postępowanie, które doprowadziło do jej wydania, nie mogło być konwalidowane. W tych warunkach sporna decyzja stanowi nową
         decyzję, różną od decyzji z dnia 24 lutego 2004 r., wobec czego wszystkie zarzuty podniesione przez wnoszącego odwołanie przeciw
         spornej decyzji powinny były zostać rozpatrzone przez Sąd.

      52      Parlament odrzuca te twierdzenia, przypominając głównie, że w wyroku w sprawie Gorostiaga Sąd orzekł, iż Parlament prawidłowo
         ustalił, że niektóre diety poselskie zostały wypłacone wnoszącemu odwołanie nienależnie. Postępowanie, które doprowadziło
         do wydania decyzji z dnia 24 lutego 2004 r., mogło zatem zostać konwalidowane.

       Ocena Trybunału
      53      W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że decyzja z dnia 24 lutego 2004 r. – jak przypomniano w pkt 11 niniejszego wyroku
         – składała się zasadniczo z dwóch części, to znaczy z jednej strony ze stwierdzenia, że wymienione w niej kwoty zostały nienależnie
         wypłacone wnoszącemu odwołanie i że należało je odzyskać, oraz z drugiej strony z decyzji o przystąpieniu do odzyskania, na
         ile to możliwe, poprzez potrącenie z dietami, które miały mu być jeszcze wypłacone.

      54      Stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji w wyroku w sprawie Gorostiaga dotyczy – jak wynika wyraźnie z pkt 169 i pkt 1
         sentencji tego wyroku – wyłącznie części drugiej, ponieważ w pierwszej instancji uznano, że Sekretarz Generalny nie był uprawniony
         do nakazania odzyskania w drodze potrącenia z kwotami należnymi od wnoszącego odwołanie bez upoważnienia go do tego przez
         Prezydium zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 ust. 4 przepisów KDP. Natomiast wszystkie podniesione w skardze zarzuty
         dotyczące zgodności z prawem pierwszej części decyzji z dnia 24 lutego 2004 r. zostały przez Sąd oddalone.

      55      Sąd stwierdził w ten sposób nieważność decyzji z dnia 24 lutego 2004 r. wyłącznie w zakresie, w którym stanowiła ona, iż odzyskanie
         kwot należnych przez wnoszącego odwołanie ma nastąpić w drodze potrącenia, oddalając w ten sposób skargę w pozostałym zakresie.

      56      Wbrew temu, co utrzymuje wnoszący odwołanie, takie stwierdzenie nieważności części decyzji z dnia 24 lutego 2004 r. nie stało
         zatem na przeszkodzie temu, by Sekretarz Generalny ponownie podjął procedurę odzyskania należnych kwot po prawidłowym upoważnieniu
         go przez Prezydium na podstawie art. 27 ust. 4 przepisów KDP zgodnie z wykładnią przyjętą w wyroku w sprawie Gorostiaga. Jak
         bowiem Sąd prawidłowo stwierdził w pkt 30 zaskarżonego postanowienia, procedura mająca na celu zastąpienie aktu, którego nieważność
         stwierdzono, może zostać podjęta na nowo dokładnie w tym miejscu, w którym wystąpiła stwierdzona niezgodność z prawem, co
         nie musi koniecznie oddziaływać na akty przygotowawcze (zob. podobnie wyrok z dnia 12 listopada 1998 r. w sprawie C‑415/96
         Hiszpania przeciwko Komisji, Rec. s. I‑6993, pkt 31 i 32).

      57      Następnie należy zaznaczyć, że od wyroku w sprawie Gorostiaga nie wniesiono odwołania do Trybunału i że w konsekwencji jego
         sentencja oraz uzasadnienie, które jest jej niezbędną podstawą, stały się ostateczne (wyrok z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawach
         połączonych C‑442/03 P i C‑471/03 P P & O European Ferries (Vizcaya) i Diputación Foral de Vizcaya przeciwko Komisji, Zb.Orz.
         s. I‑4845, pkt 44 i 47 oraz przytoczone tam orzecznictwo). Kwestia nienależnego charakteru kwot, które należy odzyskać, oraz
         obowiązku ich zwrotu przez wnoszącego odwołanie nie mogła zatem być ponownie skierowana do Sądu i rozpatrzona przezeń bez
         naruszenia powagi rzeczy osądzonej, którą posiada wyrok w sprawie Gorostiaga.

      58      W końcu z orzecznictwa Trybunału wynika, że akt korzysta z powagi rzeczy osądzonej przysługującej aktowi wcześniejszemu w zakresie,
         w jakim stanowi on zwykłe powtórzenie tej części tego aktu, której nie dotyczy stwierdzenie nieważności (zob. podobnie wyrok
         z dnia 16 lutego 1965 r. w sprawie 14/64 Barge przeciwko Wysokiej Władzy, Rec. s. 69, pkt 11).

      59      W tych warunkach ponieważ sporna decyzja stanowi w dokładnie tych samych słowach jak decyzja z dnia 24 lutego 2004 r., że
         kwota 118 360,18 EUR została wypłacona wnoszącemu odwołanie nienależnie i należy ją odzyskać, Sąd słusznie orzekł w pkt 53
         zaskarżonego postanowienia, że jakikolwiek zarzut kwestionujący w tym względzie zgodność z prawem spornej decyzji należy odrzucić
         jako oczywiście niedopuszczalny.

      60      W konsekwencji zarzuty trzeci i czwarty podniesione przez wnoszącego odwołanie w jego uzasadnieniu należy oddalić jako bezzasadne.

       W przedmiocie zarzutu piątego
       Argumentacja stron
      61      W zarzucie piątym wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd niesłusznie nie rozpatrzył zarzutu dotyczącego wystąpienia siły wyższej,
         uzasadniając to tym, że decyzja z dnia 24 lutego 2004 r. korzystała z powagi rzeczy osądzonej wynikającej z wyroku w sprawie
         Gorostiaga.

      62      Sąd niesłusznie bowiem jego zdaniem uznał, że chodziło o zarzut rozpatrzony już w wyroku w sprawie Gorostiaga, podczas gdy
         w rzeczywistości zarzut ten jest oparty na okolicznościach faktycznych, które wystąpiły po wydaniu tego wyroku, to jest braku
         odpowiedzi hiszpańskiego ministra sprawiedliwości na pismo skierowane do niego przez wnoszącego odwołanie w dniu 15 kwietnia
         2006 r. w celu otrzymania kopii dokumentów księgowych związanych z wykonywaniem jego mandatu posła do Parlamentu Europejskiego.

      63      Parlament odpiera, że w zaskarżonym postanowieniu Sąd dokonał właściwej interpretacji zasady powagi rzeczy osądzonej, ponieważ
         wnoszący odwołanie podniósł już zarzut co do zasady identyczny, opierając się na tych samych argumentach, w postępowaniu,
         w którym zapadł wyrok w sprawie Gorostiaga.

      64      Jeżeli chodzi w szczególności o brak odpowiedzi na wspomniane pismo z dnia 15 kwietnia 2006 r., Parlament twierdzi, że argument
         ten został już podniesiony przed Sądem nie w ramach zarzutu dotyczącego siły wyższej, lecz w uzasadnieniu innego zarzutu,
         który został oddalony w zaskarżonym postanowieniu i którego oceny wnoszący odwołanie nie kwestionuje w swoim odwołaniu. W każdym
         razie chodzi tu o okoliczności faktyczne, które wystąpiły po wydaniu spornej decyzji i które wobec tego nie mają znaczenia
         w odniesieniu do stwierdzenia jej nieważności.

       Ocena Trybunału
      65      Należy zaznaczyć, że z jednej strony okoliczności faktyczne przywołane w pierwszej instancji przez wnoszącego odwołanie w uzasadnieniu
         zarzutu dotyczącego siły wyższej w celu wykazania niemożności dostarczenia pewnych dokumentów z jego księgowości, są identyczne
         z tymi, na których opierał się jeden z zarzutów podniesionych w skardze na decyzję z dnia 24 lutego 2004 r., a który został
         oddalony przez Sąd w wyroku w sprawie Gorostiaga.

      66      Z powodów wskazanych w pkt 57–59 niniejszego wyroku Sąd mógł słusznie przyjąć w pkt 53 i 54 zaskarżonego postanowienia, że
         zarzut nieważności dotyczący przypadku siły wyższej był oczywiście niedopuszczalny.

      67      Jeżeli chodzi z drugiej strony o argument dotyczący braku odpowiedzi hiszpańskiego ministra sprawiedliwości na pismo wnoszącego
         odwołanie z dnia 15 kwietnia 2006 r., wystarczy stwierdzić, że nawet zakładając, iż okoliczność taka może stanowić przypadek
         siły wyższej w rozumieniu orzecznictwa Trybunału, wystąpiła ona – jak zaznaczyła rzecznik generalna w pkt 87 opinii – po wydaniu
         spornej decyzji i w żadnym razie nie mogła mieć wpływu na jej treść.

      68      Wobec powyższego zarzut piąty należy oddalić jako bezzasadny.

       W przedmiocie zarzutu szóstego
       Argumentacja stron
      69      W zarzucie szóstym wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd niesłusznie odmówił rozpatrzenia kwestii, czy nie doręczając mu decyzji
         Prezydium z dnia 1 lutego 2006 r., Parlament naruszył zasadę dobrej administracji ustanowioną w art. 41 Karty praw podstawowych
         Unii Europejskiej i w kodeksie dobrej praktyki administracyjnej. Przypomina on w tym względzie, że nawet niezależnie od tych
         źródeł prawo do dobrej administracji należy do podstawowych zasad prawa, których przestrzeganie jest obowiązkiem instytucji.

      70      Parlament odpiera, że w tym względzie Sąd ograniczył się do stwierdzenia, że kodeks dobrej praktyki administracyjnej ma charakter
         aktu przygotowawczego, a nie normatywnego.

       Ocena Trybunału
      71      Należy stwierdzić na wstępie, że zarzut szósty wynika z błędnej interpretacji zaskarżonego postanowienia.

      72      Mianowicie zarzut podniesiony przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji dotyczył wyłącznie naruszenia art. 20 kodeksu
         dobrej praktyki administracyjnej, zgodnie z którym instytucja z jednej strony czuwa, aby decyzje naruszające prawa lub interesy
         obywateli były doręczane zainteresowanym na piśmie, jak tylko dana decyzja zostanie wydana, a z drugiej strony powstrzymuje
         się od powiadamiania o tej decyzji innych podmiotów, dopóki nie zostaną powiadomieni zainteresowani.

      73      Tymczasem wbrew temu, co twierdzi wnoszący odwołanie, Sąd nie zaniechał rozpatrzenia, czy brak powiadomienia o decyzji Prezydium
         z dnia 1 lutego 2006 r. spowodował naruszenie praw zainteresowanego. Otóż w pkt 72 zaskarżonego postanowienia Sąd, jeszcze
         przed wypowiedzeniem się w kwestii charakteru kodeksu dobrej praktyki administracyjnej, stwierdził, że decyzja ta nie stanowiła
         decyzji ostatecznej niekorzystnej dla wnoszącego odwołanie i że brak powiadomienia o niej nie mógł w konsekwencji naruszyć
         jego praw; ocena ta nie jest zresztą kwestionowana w ramach niniejszego odwołania.

      74      Wynika z tego, że również zarzut szósty należy oddalić.

      75      Ponieważ żaden z sześciu zarzutów podniesionych przez wnoszącego odwołanie w jego uzasadnieniu nie może być uwzględniony,
         odwołanie należy oddalić.

       W przedmiocie kosztów
      76      Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu Trybunału, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 118 tego regulaminu,
         kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Parlament wniósł o obciążenie
         wnoszącego odwołanie kosztami postępowania, a ten przegrał sprawę, należy obciążyć go kosztami postępowania.

      Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
      1)      Odwołanie zostaje oddalone.
      2)      K. Gorostiaga Atxalandabaso zostaje obciążony kosztami postępowania.
      Podpisy
      * Język postępowania: francuski.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (piąta izba w składzie powiększonym) z dnia 23 października 2003 r. # Changzhou Hailong Electronics & Light Fixtures Co. Ltd i Zhejiang Yankon Group Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej. # Dumping - Artykuł 2. # Sprawa T-255/01.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (trzecia izba w składzie powiększonym) z dnia 14 maja 1998 r. # Europa Carton AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Konkurencja - Grzywna. # Sprawa T-304/94.


title: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 czerwca 2016 r.#Kreissparkasse Wiedenbrück przeciwko Finanzamt Wiedenbrück.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Münster.#Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej – Dyrektywa 2006/112/WE – Odliczenie podatku naliczonego – Artykuł 173 ust. 1 – Towary i usługi wykorzystywane zarówno do transakcji podlegających opodatkowaniu, jak i do transakcji zwolnionych z podatku (towary i usługi do użytku mieszanego) – Ustalenie kwoty odliczenia podatku od wartości dodanej – Proporcja podlegająca odliczeniu – Artykuł 174 – Proporcja podlegająca odliczeniu obliczona przy zastosowaniu kryterium podziału według wielkości obrotów – Artykuł 173 ust. 2 – Uregulowanie stanowiące odstępstwo – Artykuł 175 – Zasada zaokrąglania proporcji podlegającej odliczeniu – Artykuł 184 i 185 – Korekta odliczeń.#Sprawa C-186/15.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (ósma izba)
      z dnia 16 czerwca 2016 r. (
            *1
         )
      „Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Odliczenie podatku naliczonego — Artykuł 173 ust. 1 — Towary i usługi wykorzystywane zarówno do transakcji podlegających opodatkowaniu, jak i do transakcji zwolnionych z podatku (towary i usługi do użytku mieszanego) — Ustalenie kwoty odliczenia podatku od wartości dodanej — Proporcja podlegająca odliczeniu — Artykuł 174 — Proporcja podlegająca odliczeniu obliczona przy zastosowaniu kryterium podziału według wielkości obrotów — Artykuł 173 ust. 2 — Uregulowanie stanowiące odstępstwo — Artykuł 175 — Zasada zaokrąglania proporcji podlegającej odliczeniu — Artykuły 184 i 185 — Korekta odliczeń”
      W sprawie C‑186/15
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Finanzgericht Münster (sąd ds. finansowych w Münster, Niemcy) postanowieniem z dnia 17 marca 2015 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 24 kwietnia 2015 r., w postępowaniu:

         Kreissparkasse Wiedenbrück

      przeciwko

         Finanzamt Wiedenbrück,

      TRYBUNAŁ (ósma izba),
      w składzie: D. Šváby, prezes izby, J. Malenovský (sprawozdawca) i M. Vilaras, sędziowie,
      rzecznik generalny: Y. Bot,
      sekretarz: A. Calot Escobar,
      uwzględniając pisemny etap postępowania,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu Kreissparkasse Wiedenbrück przez O. Petersa, Steuerberater,

               —

               w imieniu rządu niemieckiego przez T. Henzego oraz K. Petersen, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez M. Wasmeiera oraz M. Owsiany‑Hornung, działających w charakterze pełnomocników,

         podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 173 ust. 2, art. 175 ust. 1 i art. 184 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

               2

               Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Kreissparkasse Wiedenbrück (zwaną dalej „Kreissparkasse”) a Finanzamt Wiedenbrück (urzędem skarbowym w Wiedenbrück, Niemcy) w przedmiocie obliczania prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (zwanego dalej „podatkiem VAT”) należnego lub zapłaconego przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych jednocześnie w transakcjach uprawniających do odliczenia i w transakcjach nieuprawniających do odliczenia (zwanych dalej „towarami i usługami do użytku mieszanego”).

         Ramy prawne

         Prawo Unii

      Szósta dyrektywa

               3

               Pod tytułem „Powstanie i zakres prawa do odliczeń” art. 17 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 1977, L 145, s. 1, zwanej dalej „szóstą dyrektywą” – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 9, t. 1, s. 23) w ust. 5 przewidywał:
               „W odniesieniu do towarów i usług, które mają być wykorzystane przez podatnika tak w przypadku transakcji określonych w ust. 2 i 3, dla których podatek od wartości dodanej podlega odliczeniu, jak też transakcji, dla których podatek nie podlega odliczeniu, odliczenie będzie dotyczyło tylko takiej części podatku od wartości dodanej, jaki przypada na kwotę tych pierwszych transakcji.
               Ta część podlegająca odliczeniu zostanie ustalona, zgodnie z art. 19, dla wszystkich transakcji przeprowadzanych przez podatnika.
               Jednakże państwa członkowskie mogą:

                        a)

                        upoważnić podatnika do określenia proporcjonalnej części każdego obszaru jego działalności, pod warunkiem że dla każdego z tych obszarów będzie prowadzona osobna rachunkowość;

                        b)

                        zobowiązać podatnika do stosowania specjalnej stawki podlegającej odliczeniu dla każdego z obszarów jego działalności i do prowadzenia osobnych rozliczeń dla każdego z sektorów;

                        c)

                        upoważnić lub zobowiązać podatnika do stosowania odliczenia na podstawie wykorzystania całości lub części towarów i usług;

                        d)

                        upoważnić lub zobowiązać podatnika do stosowania odliczenia zgodnie z przewidzianą zasadą ustanowioną w ust. 1 [akapicie pierwszym], w stosunku do wszystkich towarów i usług używanych dla transakcji tam wymienionych;

                  […]”.

               4

               Artykuł 19 szóstej dyrektywy, zatytułowany „Obliczanie części podlegającej odliczeniu”, w ust. 1 stanowi:
               „Na część podlegającą odliczeniu na podstawie art. 17 ust. 5 akapit pierwszy składać się będzie proporcja mająca:

                        —

                        jako licznik, całkowitą kwotę, poza podatkiem od wartości dodanej, obrotu w danym roku uzyskanego z transakcji, do których stosuje się odliczenie podatku od wartości dodanej zgodnie z art. 17 ust. 2 i 3,

                        —

                        jako mianownik – całkowitą kwotę, poza podatkiem od wartości dodanej, obrotu w danym roku uzyskanego z transakcji uwzględnionych w liczniku oraz transakcji, dla których nie przysługuje odliczenie podatku od wartości dodanej. Państwa członkowskie mogą również włączyć do mianownika kwotę subwencji innych niż określone w art. 11 część A ust. 1 lit. a).

                  Część podlegająca odliczeniu będzie ustalana w stosunku procentowym w skali rocznej oraz zaokrąglona w górę do pełnej kwoty procentowej”.

               5

               Dyrektywa ta została uchylona dyrektywą 2006/112, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2007 r.

         Dyrektywa 2006/112

               6

               Motyw 3 dyrektywy 2006/112 stanowi:
               „W celu zapewnienia jasnego i racjonalnego przedstawienia przepisów, spójnego z zasadą lepszego stanowienia prawa, właściwe jest przekształcenie struktury i brzmienia dyrektywy, chociaż nie powinno to, co do zasady, spowodować istotnych zmian w istniejącym prawodawstwie. Niewielka liczba zmian merytorycznych jest jednak nieodłącznym elementem procesu przekształcenia dyrektywy i należy je mimo wszystko wprowadzić. W przypadku wprowadzania takich zmian zostają one w szczegółowy sposób przedstawione w przepisach regulujących transpozycję dyrektywy i jej wejście w życie”.

               7

               Artykuł 173 wspomnianej dyrektywy ma następujące brzmienie:
               „1.   W odniesieniu do towarów i usług wykorzystywanych przez podatnika zarówno do dokonywania transakcji dających prawo do odliczenia […], jak i transakcji niedających prawa do odliczenia, odliczenie będzie dotyczyło tylko takiej części VAT, która proporcjonalnie przypada na kwotę tych pierwszych transakcji.
               Proporcja podlegająca odliczeniu jest ustalana, zgodnie z art. 174 i 175, dla wszystkich transakcji dokonanych przez podatnika.
               2.   Państwa członkowskie mogą przedsięwziąć następujące środki:

                        a)

                        zezwolić podatnikowi na określenie proporcji podlegającej odliczeniu dla każdego sektora jego działalności, pod warunkiem że dla każdego z tych sektorów prowadzona jest osobna księgowość;

                        b)

                        zobowiązać podatnika do określenia proporcji podlegającej odliczeniu dla każdego sektora działalności i do prowadzenia osobnej księgowości dla każdego z tych sektorów;

                        c)

                        zezwolić podatnikowi lub zobowiązać go do stosowania odliczenia w zależności od wykorzystania całości lub części towarów i usług;

                        d)

                        zezwolić podatnikowi lub zobowiązać go do stosowania odliczenia zgodnie z zasadą przewidzianą w ust. 1 akapit pierwszy, w odniesieniu do wszystkich towarów i usług wykorzystywanych do wszystkich transakcji, o których tam mowa;

                  […]”.

               8

               Artykuł 174 ust. 1 tej samej dyrektywy przewiduje:
               „Proporcja podlegająca odliczeniu jest kwotą ułamkową złożoną z następujących kwot:

                        a)

                        w liczniku, całkowitej wysokości obrotu w danym roku, z wyłączeniem VAT, uzyskanego z transakcji, które dają prawo do odliczenia […];

                        b)

                        w mianowniku – całkowitej wysokości obrotu w danym roku, z wyłączeniem VAT, uzyskanego z transakcji uwzględnionych w liczniku oraz transakcji, które nie dają prawa do odliczenia.

                  Państwa członkowskie mogą uwzględnić w mianowniku wysokość subwencji innych niż subwencje bezpośrednio związane z ceną dostaw towarów lub świadczenia usług, o których mowa w art. 73”.

               9

               Artykuł 175 ust. 1 dyrektywy 2006/112 stanowi:
               „Proporcja podlegająca odliczeniu jest ustalana rokrocznie jako wartość procentowa zaokrąglona w górę do najbliższej liczby całkowitej”.

               10

               Artykuł 184 tej dyrektywy brzmi następująco:
               „Wstępne odliczenie podlega korekcie, jeżeli jego kwota jest wyższa lub niższa od kwoty odliczenia przysługującej podatnikowi”.

               11

               Artykuł 185 ust. 1 tejże dyrektywy stanowi:
               „Korekta jest dokonywana w szczególności, w przypadku gdy po złożeniu deklaracji VAT nastąpi zmiana czynników uwzględnianych przy określaniu kwoty odliczenia, na przykład w przypadku anulowania zakupów lub uzyskania obniżek ceny”.

               12

               Artykuł 186 dyrektywy 2006/112 stanowi:
               „Państwa członkowskie określają szczegółowe przepisy wykonawcze dla art. 184 i 185”.

               13

               Artykuły 411–414 owej dyrektywy znajdują się w rozdziale 3 zatytułowanym „Transpozycja i wejście w życie”, w jej tytule XV.

               14

               Artykuł 411 omawianej dyrektywy ma następujące brzmienie:
               „1.   Dyrektywa 67/227/EWG i [szósta dyrektywa] zostają uchylone bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich dotyczących określonych w załączniku XI część B terminów transpozycji do prawa krajowego i wykonania powyższych dyrektyw.
               2.   Odesłania do uchylonych dyrektyw są uznawane za odesłania do niniejszej dyrektywy zgodnie z tabelą zbieżności znajdującą się w załączniku XII”.

               15

               Artykuł 412 dyrektywy 2006/112 przewiduje:
               „1.   Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 2 ust. 3, art. 44, art. 59 ust. 1, art. 399 i załącznika III pkt 18 ze skutkiem od 1 stycznia 2008 r. Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
               Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
               2.   Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą”.

               16

               Artykuł 413 rzeczonej dyrektywy stanowi:
               „Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 1 stycznia 2007 r.”.

               17

               Artykuł 414 tej dyrektywy ma następujące brzmienie:
               „Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich”.

         Prawo niemieckie

               18

               Paragraf 15 ust. 4 Umsatzsteuergesetz (ustawy o podatku obrotowym, zwanej dalej „UStG”), zatytułowany „Prawo do odliczenia”, przewiduje:
               „Jeżeli przedsiębiorca korzysta z towarów dostarczonych, przywiezionych lub nabytych wewnątrz Wspólnoty lub też z usług świadczonych na rzecz jego przedsiębiorstwa tylko częściowo w celu dokonania transakcji, w odniesieniu do których prawo do odliczenia podatku jest wyłączone, nie przysługuje mu prawo do odliczenia części podatku naliczonego, która przypada na te transakcje z ekonomicznego punktu widzenia. Przedsiębiorca może dokonać stosownego oszacowania kwot niepodlegających odliczeniu. Ustalenie niepodlegającej odliczeniu części podatku naliczonego na podstawie stosunku transakcji, dla których odliczenie jest wyłączone, do transakcji uprawniających do odliczenia podatku naliczonego jest dopuszczalne jedynie w sytuacji, gdy z ekonomicznego punktu widzenia nie jest możliwe inne przyporządkowanie […]”.

               19

               Paragraf 15a ust. 1 UStG przewiduje:
               „Gdy nastąpi zmiana czynników branych pod uwagę przy określaniu kwoty wstępnego odliczenia w okresie pięciu lat od oddania do użytkowania dobra inwestycyjnego, które nie zostało użyte tylko jeden raz do dokonania transakcji, należy dokonać kompensacji w odniesieniu do każdego roku kalendarzowego, którego zmiany te dotyczą, w drodze korekty odliczenia podatku naliczonego obciążającego koszty nabycia i wytworzenia. […]”.

         Postępowanie główne i pytania prejudycjalne

               20

               Kreissparkasse jest instytucją kredytową.

               21

               Kreissparkasse ustaliła proporcję podlegającą odliczeniu mającą zastosowanie do podatku VAT obciążającego towary i usługi do użytku mieszanego na 13,55% za rok podatkowy 2009 i na 13,18% za rok podatkowy 2010, które to wartości procentowe zaokrągliła do 14%. Przy obliczaniu korekty odliczeń za te lata podatkowe, do której dokonania była zobowiązana na podstawie § 15a UStG z powodu jej rezygnacji ze zwolnienia z podatku od transakcji realizowanych na rzecz klientów prowadzących działalność gospodarczą, Kreissparkasse również zastosowała proporcję podlegającą odliczeniu, którą zaokrągliła do 14%.

               22

               W wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej w ciągu 2011 r. w odniesieniu do tych lat podatkowych, wobec Kreissparkasse została określona, na podstawie dwóch decyzji urzędu skarbowego w Wiedenbrück z dnia 3 stycznia 2012 r., wysokość zobowiązania podatkowego, z tego względu, że niesłusznie zaokrągliła ona w górę do najbliższej liczby całkowitej proporcje podlegające odliczeniu.

               23

               Kreissparkasse wniosła odwołanie od tych decyzji, powołując się na przepisy art. 175 ust. 1 dyrektywy 2006/112, z których jej zdaniem wynika, że proporcja podlegająca odliczeniu powinna zostać zaokrąglona w górę do najbliższej liczby całkowitej.

               24

               Decyzją z dnia 13 czerwca 2012 r. urząd skarbowy w Wiedenbrück oddalił to odwołanie zasadniczo na tej podstawie, że art. 175 ust. 1 dyrektywy 2006/112 ma zastosowanie tylko wtedy, gdy dane państwo członkowskie nie skorzystało z uprawnienia przyznanego w art. 173 ust. 2 tej dyrektywy do odstąpienia od metody obliczania przewidzianej w art. 173 ust. 1 akapit drugi wskazanej dyrektywy. Zdaniem tego urzędu Republika Federalna Niemiec skorzystała z tego uprawnienia, ponieważ zgodnie z § 15 ust. 4 zdanie trzecie UStG proporcję podlegającą odliczeniu należy ustalić w zakresie, w jakim to możliwe, według metody zwanej „metodą przyporządkowania ekonomicznego”.

               25

               Skargą wniesioną w dniu 16 lipca 2012 r. do Finanzgericht Münster (sądu ds. finansowych w Münster, Niemcy) Kreissparkasse zaskarżyła decyzję urzędu skarbowego w Wiedenbrück z dnia 13 czerwca 2012 r. Sąd odsyłający twierdzi, że w pkt 21 wyroku z dnia 18 grudnia 2008 r., Royal Bank of Scotland (C‑488/07, EU:C:2008:750) Trybunał orzekł, iż nie stosuje się zasady zaokrąglania przewidzianej w art. 19 ust. 1 akapit drugi szóstej dyrektywy, w przypadku gdy dane towary i usługi podlegają jednemu ze szczególnych uregulowań przewidzianych w art. 17 ust. 5 akapit trzeci tej ostatniej dyrektywy. Wyraża on jednak wątpliwości co do kwestii, czy to rozwiązanie dotyczy również art. 175 ust. 1 dyrektywy 2006/112.

               26

               W tej sytuacji Finanzgericht Münster (sąd ds. finansowych w Münster) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

                        „1)

                        Czy państwa członkowskie są zobowiązane do stosowania zasady zaokrąglania przewidzianej w art. 175 ust. 1 dyrektywy 2006/112, jeżeli proporcja podlegająca odliczeniu jest obliczana według jednej ze szczególnych metod wskazanych w art. 173 ust. 2 lit. a), b), c) lub d) tej dyrektywy?

                        2)

                        Czy państwa członkowskie są zobowiązane do stosowania zasady zaokrąglania przewidzianej w art. 175 ust. 1 dyrektywy 2006/112 w przypadku korekty odliczeń przewidzianej w art. 184 i nast. tej dyrektywy, jeżeli proporcja podlegająca odliczeniu w rozumieniu art. 175 ust. 1 tejże dyrektywy jest obliczana według jednej ze szczególnych metod wskazanych w art. 173 ust. 2 lit. a), b), c) lub d) tej dyrektywy lub w art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. a), b), c) lub d) [szóstej dyrektywy]?

                        3)

                        Czy państwa członkowskie są zobowiązane dokonać korekty odliczenia przewidzianego w art. 184 i nast. dyrektywy 2006/112, stosując zasadę zaokrąglania – pytanie drugie – w ten sposób, że kwota odliczenia podlegająca korekcie zostaje zaokrąglona na korzyść podatnika do wartości procentowej w górę lub w dół do najbliższej liczby całkowitej?”.

         W przedmiocie pytań prejudycjalnych

         W przedmiocie pytania pierwszego

               27

               Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający zasadniczo dąży do ustalenia, czy art. 175 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie nie są zobowiązane do stosowania zasady zaokrąglania przewidzianej przez ten przepis, jeżeli proporcja podlegająca odliczeniu jest obliczana według jednej z metod stanowiących odstępstwo wskazanych w art. 173 ust. 2 tej dyrektywy.

               28

               W tym względzie należy przypomnieć, że art. 175 ust. 1 omawianej dyrektywy ogranicza się do stwierdzenia, iż „proporcja podlegająca odliczeniu jest ustalana rokrocznie jako wartość procentowa zaokrąglona w górę do najbliższej liczby całkowitej”.

               29

               W konsekwencji należy stwierdzić, że brzmienie to nie pozwala odpowiedzieć na pytanie pierwsze, ponieważ nie zawiera ono żadnej wskazówki co do ewentualnego zastosowania zasady zaokrąglania przewidzianej przez ten przepis przy stosowaniu jednej z metod stanowiących odstępstwo przewidzianych w art. 173 ust. 2 tejże dyrektywy.

               30

               W tych okolicznościach należy dokonać interpretacji art. 175 ust. 1 dyrektywy 2006/112 przy uwzględnieniu kontekstu, w jaki wpisuje się ten przepis i celów realizowanych przez tę dyrektywę (zob. podobnie wyrok z dnia 7 kwietnia 2016 r., Marchon Germany, C‑315/14, EU:C:2016:211, pkt 29).

               31

               W odniesieniu do kontekstu, w jaki wpisuje się ten przepis, należy stwierdzić, że art. 175 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy do podgrupy przepisów, które znajdują się w rozdziale 2, zatytułowanym „Proporcja podlegająca odliczeniu”, w tytule X tej dyrektywy. Przepisy tego rozdziału mają na celu definicję systemu odliczeń podatku VAT obciążającego nabycie towarów i usług do użytku mieszanego.

               32

               Owa podgrupa jest skonstruowana wokół art. 173 ust. 1 omawianej dyrektywy, którego akapit pierwszy ustanawia zasadę częściowego odliczenia VAT obciążającego ten rodzaj towarów lub usług. Akapit drugi tego przepisu wyjaśnia, że proporcja podlegająca odliczeniu jest ustalana, zgodnie z art. 174 i 175 tejże dyrektywy, dla wszystkich transakcji dokonanych przez podatnika.

               33

               Tak skonstruowana, omawiana podgrupa przepisów może być odczytywana w ten sposób, że zasada zaokrąglania ustanowiona w art. 175 ust. 1 dyrektywy 2006/112 może mieć zastosowanie do każdej sytuacji, w której jest mowa o towarze lub usłudze do użytku mieszanego.

               34

               Jednakże art. 173 ust. 2 omawianej dyrektywy przewiduje metody ustalenia prawa do odliczenia, które stanowią odstępstwo od regulacji ust. 1 tego artykułu. Należy więc zbadać, przy uwzględnieniu celu tegoż art. 173 ust. 2, czy istnienie tych odstępstw może mieć wpływ na stwierdzenie zawarte w poprzednim punkcie.

               35

               W tym względzie jest bezsporne, że możliwość, jaką oferuje art. 173 ust. 2 dyrektywy 2006/112, polegająca na odstąpieniu od metody ustalania zakresu prawa do odliczenia przewidzianej w art. 173 ust. 1 tej dyrektywy, ma na celu umożliwić państwom członkowskim uwzględnienie szczególnych cech właściwych dla danej działalności podatnika celem uzyskania dokładniejszych wyników w ustalaniu zakresu prawa do odliczania (zob. podobnie wyrok z dnia 10 lipca 2014 r., Banco Mais, C‑183/13, EU:C:2014:2056, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo).

               36

               Zastosowanie, w celu ustalenia proporcji podlegającej odliczeniu przy okazji wprowadzenia w życie jednej z możliwości stworzonych dla państw członkowskich w art. 173 ust. 2 dyrektywy 2006/112, reguły, według której uzyskana wartość procentowa podlegająca odliczeniu zostanie zaokrąglona w górę do najbliższej liczby całkowitej, byłoby sprzeczne z tym celem.

               37

               Przy założeniu bowiem, że państwa członkowskie mogą stosować środki mające na celu uzyskanie dokładniejszych wyników przy ustalaniu prawa do odliczenia, byłoby niespójne, aby państwa członkowskie dokonujące wyboru takich środków były zmuszone do skorzystania z zasady zaokrąglania przewidzianej w art. 175 ust. 1 dyrektywy 2006/112, a w konsekwencji nie mogły ani przyjąć i zastosować innej – dokładniejszej lub lepiej dostosowanej – zasady, ani wykluczyć jakiegokolwiek zaokrąglania uzyskanej wartości procentowej odliczenia.

               38

               Z powyższych rozważań wynika, że jeżeli zasada zaokrąglania przewidziana w art. 175 ust. 1 dyrektywy 2006/112 może być zastosowana przez państwo członkowskie do każdego obliczania prawa do odliczenia VAT obciążającego nabycie towarów lub usług do użytku mieszanego, także wtedy, gdy skorzystało ono z jednej z metod stanowiących odstępstwo przewidzianych w art. 173 ust. 2 tej dyrektywy, państwa członkowskie mogą nie korzystać z tej zasady, jeżeli prawo do odliczenia jest ustalane według jednej z tych metod stanowiących odstępstwo.

               39

               Trybunał doszedł zresztą do podobnego wniosku w odniesieniu do wykładni art. 17 ust. 5 akapit trzeci i art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy, stwierdzając w pkt 25 wyroku z dnia 18 grudnia 2008 r., Royal Bank of Scotland (C‑488/07, EU:C:2008:750), że jeżeli państwa członkowskie stosują metody obliczania przewidziane w art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. a), b), c) lub d), to nie są zobowiązane do stosowania metody zaokrąglania, o której mowa w tym przepisie, lecz mogą przyjąć własne metody, pod warunkiem poszanowania zasad leżących u podstaw wspólnego systemu podatku VAT.

               40

               Orzecznictwo to pozostaje istotne, ponieważ, po pierwsze, z motywu 3 dyrektywy 2006/112 wynika, że jej przyjęcie nie spowodowało istotnych zmian w istniejącym prawodawstwie, z wyjątkiem zmian merytorycznych, które zostały w szczegółowy sposób przedstawione w przepisach regulujących transpozycję dyrektywy i jej wejście w życie, a po drugie, te ostatnie przepisy, które znajdują się w art. 411–414 omawianej dyrektywy, nie zawierają żadnego odniesienia do art. 173–175 tejże dyrektywy, będących przedmiotem niniejszej sprawy.

               41

               W konsekwencji art. 173–175 dyrektywy 2006/112 należy nadać wykładnię podobną do wykładni nadanej przepisom szóstej dyrektywy dotyczącym systemu odliczenia podatku VAT, mającym zastosowanie do towarów i usług do użytku mieszanego, które znajdują się w szczególności w art. 17 ust. 5 akapit trzeci i w art. 19 ust. 1 akapit drugi tej ostatniej dyrektywy.

               42

               Z powyższych rozważań wynika, że na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, iż art. 175 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie nie są zobowiązane do stosowania zasady zaokrąglania przewidzianej przez ten przepis, jeżeli proporcja podlegająca odliczeniu jest obliczana według jednej z metod stanowiących odstępstwo wskazanych w art. 173 ust. 2 tej dyrektywy.

         W przedmiocie pytania drugiego

               43

               Poprzez pytanie drugie sąd odsyłający zasadniczo dąży do ustalenia, czy art. 184 i nast. dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane do stosowania zasady zaokrąglania przewidzianej w art. 175 ust. 1 tej dyrektywy w przypadku korekty odliczeń, jeżeli proporcja podlegająca odliczeniu jest obliczana według jednej z metod przewidzianych w art. 173 ust. 2 tej dyrektywy lub w art. 17 ust. 5 akapit trzeci szóstej dyrektywy.

               44

               W pierwszej kolejności trzeba przypomnieć, że – jak zostało stwierdzone w pkt 41 niniejszego wyroku – metody stanowiące odstępstwo przewidziane w art. 173 ust. 2 dyrektywy 2006/112 są podobne do metod przewidzianych w art. 17 ust. 5 akapit trzeci szóstej dyrektywy.

               45

               W konsekwencji, aby odpowiedzieć na pytanie drugie, nie ma potrzeby dokonywać rozróżnienia w zależności od tego, czy proporcja podlegająca odliczeniu jest obliczana na podstawie jednej z metod przewidzianych w art. 173 ust. 2 dyrektywy 2006/112, czy na podstawie jednej z metod przewidzianych w art. 17 ust. 5 akapit trzeci szóstej dyrektywy.

               46

               W drugiej kolejności art. 184 dyrektywy 2006/112 przewiduje, że wstępne odliczenie podlega korekcie, jeżeli jego kwota jest wyższa lub niższa od kwoty odliczenia przysługującego podatnikowi. Według art. 185 ust. 1 tej dyrektywy korekta jest dokonywana w szczególności w przypadku zmiany czynników pierwotnie uwzględnianych przy określaniu kwoty odliczenia.

               47

               Z łącznej lektury tych dwóch przepisów wynika, że, po pierwsze, jeśli ze względu na zmianę jednego z czynników pierwotnie uwzględnianych przy określaniu kwoty odliczenia korekta okaże się konieczna, obliczenie kwoty tej korekty powinno doprowadzić do tego, że kwota ostatecznie dokonanych odliczeń odpowiada kwocie, jaką podatnik miałby prawo odliczyć, gdyby ta zmiana została pierwotnie uwzględniona. Po drugie, obliczenie tej kwoty oznacza wzięcie pod uwagę tych samych czynników, co uwzględnione pierwotnie, z wyjątkiem czynnika, który uległ zmianie.

               48

               Zasada zaokrąglania przewidziana w art. 175 ust. 1 dyrektywy 2006/112 stanowi czynnik, który został uwzględniony przy ustalaniu pierwotnej kwoty odliczenia (zob. podobnie wyrok z dnia 9 czerwca 2016 r., Wolfgang und Dr. Wilfried Rey Grundstücksgemeinschaft GbR, C‑332/14, EU:C:2016:417, pkt 46).

               49

               Jednakże, w wypadku gdy proporcja podlegająca odliczeniu jest ustalana przy zastosowaniu jednej z metod stanowiących odstępstwo, przewidzianych w art. 173 ust. 2 omawianej dyrektywy, należy przypomnieć, że – jak wynika z pkt 38 niniejszego wyroku – państwa członkowskie nie są zobowiązane do skorzystania z tej zasady zaokrąglania w celu ustalenia pierwotnej kwoty odliczenia.

               50

               W konsekwencji tylko w sytuacji, gdy państwa członkowskie zastosowały rzeczoną zasadę w celu ustalenia pierwotnej kwoty odliczenia, w wypadku korekty są one zobowiązane do zastosowania zasady zaokrąglania przewidzianej w art. 175 ust. 1 dyrektywy 2006/112, i to bez uszczerbku dla sytuacji, w jakiej czynnik, którego zmiana wymaga owej korekty, polega na nowym zastosowaniu metody obliczenia przewidzianej w art. 173 ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy lub tej zasady zaokrąglania.

               51

               Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, na pytanie drugie należy odpowiedzieć, iż art. 184 i nast. dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane do stosowania zasady zaokrąglania ustanowionej w art. 175 ust. 1 tej dyrektywy w przypadku korekty odliczeń, jeżeli na podstawie ich przepisów krajowych proporcja podlegająca odliczeniu została obliczona według jednej z metod przewidzianych w art. 173 ust. 2 tej dyrektywy lub w art. 17 ust. 5 akapit trzeci szóstej dyrektywy, tylko w wypadku gdy zasada ta została zastosowana w celu ustalenia pierwotnej kwoty odliczenia.

         W przedmiocie pytania trzeciego

               52

               Poprzez pytanie trzecie sąd odsyłający w istocie dąży do ustalenia, czy art. 175 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane dokonać korekty, na podstawie art. 184–192 dyrektywy 2006/112, odliczeń dokonanych przy zastosowaniu zasady zaokrąglania przewidzianej w tym art. 175 w taki sposób, że proporcja podlegająca odliczeniu objęta korektą zostaje zaokrąglona do wartości procentowej w górę lub w dół na korzyść podatnika.

               53

               Z jednej strony z akt sprawy, jakimi dysponuje Trybunał, wynika, że w postępowaniu głównym proporcja podlegająca odliczeniu została obliczona według jednej z metod stanowiących odstępstwo przewidzianych w art. 173 ust. 2 dyrektywy 2006/112 oraz że do celów tego obliczenia prawo niemieckie nie przewiduje jej zaokrąglenia.

               54

               Z drugiej strony, z postanowienia odsyłającego wynika, że zmiana czynników uwzględnianych w celu ustalenia kwoty odliczeń, uzasadniająca korektę w postępowaniu głównym, wynika z rezygnacji przez Kreissparkasse ze zwolnienia z podatku od transakcji realizowanych na rzecz klientów prowadzących działalność gospodarczą, a nie z decyzji danego państwa członkowskiego o stosowaniu w przyszłości metody obliczenia przewidzianej w art. 173 ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy lub zasady zaokrąglania ustanowionej w art. 175 ust. 1 dyrektywy 2006/112.

               55

               Mając na względzie argumenty zawarte w pkt 47 niniejszego wyroku, w sprawie takiej jak sprawa w postępowaniu głównym nie należy zatem stosować zasady zaokrąglania ustanowionej w art. 175 ust. 1 dyrektywy 2006/112 w wypadku korekty.

               56

               W tych okolicznościach nie jest konieczne udzielenie odpowiedzi na pytanie trzecie.

         W przedmiocie kosztów

               57

               Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (ósma izba) orzeka, co następuje:

                           1)

                           Artykuł 175 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie nie są zobowiązane do stosowania zasady zaokrąglania przewidzianej przez ten przepis, jeżeli proporcja podlegająca odliczeniu jest obliczana według jednej z metod stanowiących odstępstwo wskazanych w art. 173 ust. 2 tej dyrektywy.

                           2)

                           Artykuł 184 i nast. dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane do stosowania zasady zaokrąglania ustanowionej w art. 175 ust. 1 tej dyrektywy w przypadku korekty odliczeń, jeżeli na podstawie ich przepisów krajowych proporcja podlegająca odliczeniu została obliczona według jednej z metod wskazanych w art. 173 ust. 2 tej dyrektywy lub w art. 17 ust. 5 akapit trzeci szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, tylko w wypadku, gdy zasada ta została zastosowana w celu ustalenia pierwotnej kwoty odliczenia.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: niemiecki.


title: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2009 r. # Armin Hau przeciwko Parlamentowi Europejskiemu. # Sprawy pracownicze - Urzędnicy - Awans. # Sprawa F-125/07.

text:
      WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
      (druga izba)
      z dnia 29 września 2009 r.
      Sprawa F-125/07
      Armin Hau
      przeciwko
      Parlamentowi Europejskiemu
      Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu za 2006 r. – Niewpisanie na listę urzędników awansowanych – Porównanie osiągnięć – Próg odniesienia – Nieuwzględnienie okoliczności, że urzędnik został przedstawiony do awansu w poprzednim postępowaniu
      Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której A. Hau żąda stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu, ogłoszonej
         w dniu 21 listopada 2006 r., o niewpisaniu jego nazwiska na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania B*7 w ramach
         postępowania w sprawie awansu za 2006 r.

      Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu, ogłoszonej w dniu 21 listopada 2006 r., o niewpisaniu nazwiska skarżącego na
         listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania B*7 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r. Parlament zostaje
         obciążony kosztami postępowania.

      Streszczenie
      1.      Urzędnicy – Decyzja niekorzystna – Obowiązek uzasadnienia – Możliwość uzasadnienia decyzji o braku awansu na etapie postępowania
            poprzedzającego wniesienie skargi – Konsekwencje
      (regulamin pracowniczy, art. 25 akapit drugi, art. 90 ust. 2)
      2.      Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć – Uwzględnienie przedstawienia do awansu w poprzednim postępowaniu
      (regulamin pracowniczy, art. 45)
      1.      Administracja ma możliwość uzasadnienia decyzji o braku awansu na etapie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi. Jednak
         należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy administracja korzysta z tego prawa, pozbawia ona zainteresowanych urzędników możliwości
         złożenia zażalenia przy znajomości uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a zatem w rezultacie rozwinięcia argumentów. Tym samym
         w sytuacji, gdy urzędnik zapoznał się z uzasadnieniem decyzji dopiero na etapie oddalenia zażalenia, administracja nie może
         mu zarzucać nieprzestrzegania zasady zgodności pomiędzy zażaleniem i skargą co do zarzutów odnoszących się do tego uzasadnienia.

      (zob. pkt 24)
      Odesłanie:
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑52/90 Volger przeciwko Parlamentowi, 12 lutego 1992 r., Rec. s. II‑121, pkt 36
      2.      W celu dokonania oceny osiągnięć, jakie powinny być uwzględnione w ramach decyzji w sprawie awansowania na mocy art. 45 regulaminu
         pracowniczego, administracja korzysta z szerokiego zakresu uznania. Tym samym kontrola sądu wspólnotowego powinna się ograniczać
         do zbadania tego, czy w świetle sposobów i środków, przy zastosowaniu których administracja mogła dokonać oceny, utrzymała
         się ona w rozsądnych granicach i czy nie skorzystała ze swego uprawnienia w sposób oczywiście błędny.

      Przysługujący administracji zakres uznania nie może jej jednak zwalniać z obowiązku zbadania, przy dochowaniu wszelkiej staranności
         i bezstronności, wszystkich istotnych okoliczności danego przypadku. Okoliczność przedstawienia do awansu w ramach postępowania
         w sprawie awansu poprzedzającego sporne postępowanie stanowi istotną okoliczność w zakresie osiągnięć, pod warunkiem że osiągnięcia
         urzędnika nie zmniejszyły się od czasu postępowania, w trakcie którego został przedstawiony do awansu.

      Ponadto nieuwzględnianie z zasady właściwości „dawnych kandydatów do awansu” groziłoby stworzeniem dyskryminacji wśród urzędników
         kandydujących do awansu, ponieważ prowadziłoby do traktowania obiektywnie różnych sytuacji w taki sam sposób. Okoliczność,
         że urzędnik osiągnął już próg awansu podczas poprzedniego postępowania w sprawie awansu, nierozerwalnie związana z osiągnięciami,
         jakimi wykazał się on wcześniej, umiejscawia go bowiem, w świetle tego aspektu jego osiągnięć, w sytuacji odmiennej niż osoby,
         które nie osiągnęły omawianego progu awansu podczas poprzedniego postępowania.

      (zob. pkt 26–28)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawa 26/85 Vaysse przeciwko Komisji, 23 października 1986 r., Rec. s. 3131, pkt 26; sprawa C‑269/90 Technische
         Universität München, 21 listopada 1991 r., Rec. s. I‑5469, pkt 14

      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑169/89 Frederiksen przeciwko Parlamentowi, 11 grudnia 1991 r., Rec. s. II‑1403, pkt 69;
         sprawa T‑30/04 Sena przeciwko AESA, 4 maja 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑113, II‑519, pkt 80; sprawa T‑132/03 Casini przeciwko
         Komisji, 15 września 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑253, II‑1169, pkt 69

      Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑107/06 Berrisford przeciwko Komisji, 10 października 2007 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000,
         II‑A‑1‑0000, pkt 76