title: Sprawa T-116/22: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2022 r. – Belavia / Rada

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/42

      Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2022 r. – Belavia / Rada
      (Sprawa T-116/22)
      (2022/C 171/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Belavia – Belarusian Airlines AAT (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: adwokaci N. Tuominen i L. Engelen)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2021/2125 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/2124 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (2) (zwanych dalej „zaskarżonymi aktami”); oraz

                  —

                  obciążenie Rady kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczenia się przez Radę oczywistego błędu w ocenie poprzez oparcie się na podanych w zaskarżonych aktach niezgodnych z okolicznościami faktycznymi przyczynach w celu wskazania strony skarżącej. Jest to wzmocnione okolicznością, że strona skarżąca sama dostarczyła Radzie szczegółowych informacji obalających przyczyny leżące u podstaw wskazania jej, zanim do tego wskazania doszło, gdy dowiedziała się o opublikowaniu nieprawdziwych doniesień zawierających takie informacje.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżone akty nie spełniają standardu dowodowego wymaganego do nałożenia indywidualnych sankcji. Poprzez próbę użycia środków indywidualnych w celu ograniczenia działalności zawodowej i zysków zagranicznego przedsiębiorstwa państwowego Rada zastosowała bezprawny rodzaj środka.

         (1)  Dz.U. L 430 I, s. 16.

         (2)  Dz.U. L 430 I, s. 1.


title: Sprawa C-821/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 2 de Fuengirola (Hiszpania) w dniu 24 grudnia 2021 r. – NM / Club La Costa (UK) PLC, oddział w Hiszpanii, CLC Resort Management LTD, Midmark 2 LTD, CLC Resort Development LTD i European Resorts & Hotels SL

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 2 de Fuengirola (Hiszpania) w dniu 24 grudnia 2021 r. – NM / Club La Costa (UK) PLC, oddział w Hiszpanii, CLC Resort Management LTD, Midmark 2 LTD, CLC Resort Development LTD i European Resorts & Hotels SL
      (Sprawa C-821/21)
      (2022/C 171/19)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia no 2 de Fuengirola

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: NM

         Strona pozwana: Club La Costa (UK) PLC, oddział w Hiszpanii, CLC Resort Management LTD, Midmark 2 LTD, CLC Resort Development LTD y European Resorts & Hotels SL

         Pytania prejudycjalne

      W odniesieniu do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. (1)..:

                     Pytanie pierwsze. Czy w przypadku umów konsumenckich, do których stosuje się art. 18 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I, dokonywanie wykładni użytego w tym przepisie wyrażenia „kontrahent” w ten sposób, że obejmuje ono wyłącznie osobę, która zawarła umowę, w związku z czym nie może obejmować osób fizycznych lub prawnych innych niż te, które ją faktycznie zawarły, jest zgodne ze wspomnianym rozporządzeniem?

                     Pytanie drugie. Jeżeli wyrażenie „kontrahent” należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono tylko osobę, która faktycznie zawarła umowę, w przypadkach, w których zarówno konsument, jak i „kontrahent” mają miejsce zamieszkania poza Hiszpanią, czy art. 18 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I można interpretować w ten sposób, że jurysdykcja międzynarodowa sądów hiszpańskich nie może wynikać z okoliczności, że w skład grupy przedsiębiorstw, do której należy „kontrahent”, wchodzą spółki z siedzibą w Hiszpanii, które nie uczestniczyły w zawarciu umowy lub które zawarły umowy inne niż ta, której nieważność jest przedmiotem roszczenia?

                     Pytanie trzecie. Jeżeli „kontrahent”, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I, wykaże, że ma określone miejsce zamieszkania w Zjednoczonym Królestwie w rozumieniu art. 63 ust. 2 tego rozporządzenia, czy można interpretować ten przepis w ten sposób, że tak określone miejsce zamieszkania ogranicza wybór, z którego można skorzystać na podstawie art. 18 ust. 1? Ponadto, czy można interpretować ten przepis w ten sposób, że nie ustanawia on jedynie „domniemania faktycznego”, ani że domniemanie to zostaje obalone, jeżeli „kontrahent” prowadzi działalność poza jurysdykcją swego miejsca zamieszkania, ani też że na „kontrahencie” spoczywa ciężar udowodnienia, iż istnieje związek między jego miejscem zamieszkania ustalonym zgodnie z rzeczonym przepisem a miejscem, w którym prowadzi on działalność?

            W odniesieniu do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. (2).…:

                     Pytanie czwarte. Czy w przypadku umów konsumenckich, do których stosuje się rozporządzenie Rzym I, można interpretować art. 3 tego rozporządzenia w ten sposób, że postanowienia dotyczące ustalenia prawa właściwego – które są włączone do „ogólnych warunków” umowy zawartej przez strony lub które są zawarte w odrębnym dokumencie, do którego umowa wyraźnie odsyła i co do którego wykazano, że został on dostarczony konsumentowi – są ważne i mają zastosowanie?

                     Pytanie piąte. Czy w przypadku umów konsumenckich, do których stosuje się rozporządzenie Rzym I, można interpretować art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia w ten sposób, że na przepis ten może się powołać zarówno konsument, jak i kontrahent?

                     Pytanie szóste. Czy w przypadku umów konsumenckich, do których stosuje się rozporządzenie Rzym I, art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia można interpretować w ten sposób, że jeżeli spełnione są określone w nim przesłanki, prawo wskazane w tym przepisie należy w każdym razie stosować z pierwszeństwem przed prawem wskazanym w art. 6 ust. 3, nawet jeśli to ostatnie prawo mogłoby okazać się korzystniejsze dla konsumenta w konkretnym przypadku?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351 s. 1)

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (Dz.U. 2008, L 177, s. 6).


title: Sprawa T-192/21: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Laboratorios Ern / EUIPO – Beta Sports (META) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego META – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy METALGIAL – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/34

      Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Laboratorios Ern / EUIPO – Beta Sports (META)
      (Sprawa T-192/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego META - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy METALGIAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 171/44)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat T. González Martínez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Beta Sports LLC (Coconut Creek, Floryda, Stany Zjednoczone)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 stycznia 2021 r. (sprawa R 1152/2020-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Laboratorios Ern a Beta Sports.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Laboratorios Ern, SA, zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 217 z 7.6.2021.


title: Sprawa T-669/20: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Pluscard Service / EUIPO (PLUSCARD) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy PLUSCARD – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/2001]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/27

      Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Pluscard Service / EUIPO (PLUSCARD)
      (Sprawa T-669/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy PLUSCARD - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/2001)
      (2022/C 171/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pluscard Service-Gesellschaft für Kreditkarten-Processing mbH (Saarbrücken, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Dury)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Raponi i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 września 2020 r. (sprawa R 638/2020-4), dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską graficznego znaku towarowego PLUSCARD.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Pluscard Service Gesellschaft für Kreditkarten Processing mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa C-275/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności – Decyzja (UE) 2020/470 – Przedłużenie okresu obowiązywania uprawnienia dotyczącego koprodukcji audiowizualnych przewidzianego w art. 5 Protokołu w sprawie współpracy kulturalnej do Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony – Proceduralna podstawa prawna – Artykuł 218 ust. 7 TFUE – Procedura i zasada głosowania mające zastosowanie]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/8

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-275/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja (UE) 2020/470 - Przedłużenie okresu obowiązywania uprawnienia dotyczącego koprodukcji audiowizualnych przewidzianego w art. 5 Protokołu w sprawie współpracy kulturalnej do Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony - Proceduralna podstawa prawna - Artykuł 218 ust. 7 TFUE - Procedura i zasada głosowania mające zastosowanie)
      (2022/C 171/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland, M. Afonso i D. Schaffrin, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: P. Plaza García i B. Driessen, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: J.-L. Carré, T. Stehelin, E. de Moustier i A. Daniel, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M.K. Bulterman, C.S. Schillemans i J. Langer, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (UE) 2020/470 z dnia 25 marca 2020 r. dotyczącej przedłużenia okresu obowiązywania uprawnienia dotyczącego koprodukcji audiowizualnych przewidzianego w art. 5 Protokołu w sprawie współpracy kulturalnej do Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony.

                  2)

                  Skutki decyzji 2020/470 zostają utrzymane w mocy do czasu usunięcia stwierdzonych przyczyn nieważności.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  4)

                  Republika Francuska i Królestwo Niderlandów pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa C-35/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Málaga (Hiszpania) w dniu 17 stycznia 2022 r. – CAJASUR Banco S.A. / JO i IM

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Málaga (Hiszpania) w dniu 17 stycznia 2022 r. – CAJASUR Banco S.A. / JO i IM
      (Sprawa C-35/22)
      (2022/C 171/20)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Málaga

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: CAJASUR Banco S.A.

         Druga strona postępowania: JO i IM

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wymóg, zgodnie z którym konsument, przed wszczęciem postępowania sądowego, powinien skierować pozasądowe wezwanie do wykonania zobowiązania, aby stwierdzenie nieważności określonego ogólnego warunku umownego z powodu jego nieuczciwego charakteru prowadziło do powstania wszystkich skutków w zakresie naprawienia szkody (w tym dotyczących kosztów postępowania sądowego) związanych z tą nieważnością zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), jest sprzeczny z prawem do skutecznego środka prawnego i z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy okoliczność, że kryterium rozstrzygnięcia o kosztach (w tym o wszystkich kosztach związanych z postępowaniem sądowym) ustala się w zależności od tego, czy konsument skierował do instytucji finansowej uprzednie pozasądowe wezwanie do usunięcia wspomnianego warunku umownego, jest zgodna z prawem do pełnego naprawienia szkody i zasadą skuteczności prawa Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 rzeczonej dyrektywy?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29


title: Sprawa T-671/20: Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – OA / EKES [Służba publiczna – Urzędnicy – Mobbing – Postępowanie dyscyplinarne – Kara dyscyplinarna – Pisemne upomnienie – Prawo do obrony – Błąd w ocenie – Odpowiedzialność]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/28

      Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – OA / EKES
      (Sprawa T-671/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Mobbing - Postępowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna - Pisemne upomnienie - Prawo do obrony - Błąd w ocenie - Odpowiedzialność)
      (2022/C 171/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: OA (przedstawiciele: adwokaci M. Casado García-Hirschfeld i M. Aboudi)

         Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (przedstawiciele: M. Pascua Mateo, K. Gambino, X. Chamodraka, A. Carvajal García-Valdecasas i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji EKES nr 293/19 z dnia 5 grudnia 2019 r. o nałożeniu na skarżącego kary dyscyplinarnej w postaci pisemnego upomnienia, oraz, po drugie, naprawienie szkody majątkowej i krzywdy, które miał ponieść skarżący.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (EKES) z dnia 5 grudnia 2019 r. o nałożeniu na OA kary dyscyplinarnej w postaci pisemnego upomnienia.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EKES zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2021.


title: Sprawa T-198/21: Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – Ancor Group/EUIPO – Cody’s Drinks International (CODE X) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Słowny unijny znak towarowy CODE X – Wcześniejsze, słowny i graficzny, krajowe znaki towarowe Cody’s – Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Cody’s – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/34

      Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – Ancor Group/EUIPO – Cody’s Drinks International (CODE X)
      (Sprawa T-198/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Słowny unijny znak towarowy CODE X - Wcześniejsze, słowny i graficzny, krajowe znaki towarowe Cody’s - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Cody’s - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001)
      (2022/C 171/45)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ancor Group GmbH (Igersheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachsmuth i W. Berlit)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i E. Markakis, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Cody’s Drinks International GmbH (Brema, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lutego 2021 r. (sprawa R 208/2020-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Cody’s Drinks International a Ancor Group.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 lutego 2021 r. (sprawa R 208/2020-5).

                  2)

                  Sprzeciw wniesiony przez Cody’s Drinks International GmbH zostaje oddalony.

                  3)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 217 z 7.6.2021.


title: Sprawa C-42/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugal) w dniu 19 stycznia 2022 r. – Global, Companhia de Seguros S.A./Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugal) w dniu 19 stycznia 2022 r. – Global, Companhia de Seguros S.A./Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-42/22)
      (2022/C 171/21)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Global, Companhia de Seguros S.A.

         Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 13 część B akapit pierwszy lit. a) szóstej dyrektywy VAT (1) i w konsekwencji obecny art. 135 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT (2) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „transakcji ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych” obejmuje dla celów zwolnienia z VAT również działalności pokrewne lub pomocnicze, takie jak nabywanie i sprzedaż części samochodów uszkodzonych w wypadku?

                  2)

                  Czy art. 13 część B akapit pierwszy lit. c) szóstej dyrektywy VAT i w konsekwencji obecny art. 136 lit. a) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że nabycie i sprzedaż części samochodów uszkodzonych w wypadku uznaje się za dokonane wyłącznie na rzecz podmiotu zwolnionego z podatku, jeżeli towary te nie dały prawa do odliczenia VAT?

                  3)

                  Czy okoliczność, że sprzedaż części samochodów uszkodzonych w wypadku przez zakłady ubezpieczeń nie jest zwolniona z VAT, w przypadku gdy nie powstało prawo do odliczenia VAT, jest sprzeczna z zasadą neutralności VAT?

         (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U. 1977, L 145, s. 1.

         (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa T-715/20: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Degode / EUIPO – Leo Pharma (Skinovea) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Skinovea – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SKINOREN – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/28

      Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Degode / EUIPO – Leo Pharma (Skinovea)
      (Sprawa T-715/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Skinovea - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SKINOREN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 171/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Degode-Dermago Development GmbH (Strausberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i N. Willich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Capostagno i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Leo Pharma A/S (Ballerup, Dania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej z dnia 4 września 2020 r. (sprawa R 337/2020-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Leo Pharma a Degode-Dermago Development.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Degode-Dermago Development GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 35 z 1.2.2021.


title: Sprawa C-69/22: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2022 r. – Komisja Europejska / Rumunia

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/17

      Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2022 r. – Komisja Europejska / Rumunia
      (Sprawa C-69/22)
      (2022/C 171/22)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Noll-Ehlers, M. Ioan, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rumunia

         Żądania strony skarżącej

      Skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że Rumunia, nie przyjmując i nie przekazując Komisji Europejskiej krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 6 ust. 1 i art. 10 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 [z dnia 14 grudnia 2016 r.] w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych, zmiany dyrektywy 2003/35/WE oraz uchylenia dyrektywy 2001/81/WE (1);

                  —

                  obciążenie Rumunii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja utrzymuje, że w dyrektywie (UE) 2016/2284 w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych ustanowiono zobowiązania ograniczenia emisji pięciu kluczowych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych na lata 2020–2029 i od roku 2030. W celu przestrzegania tych zobowiązań ograniczenia emisji i w celu przyczynienia się do osiągnięcia celów Unii w zakresie jakości powietrza art. 6 ust. 1 nakłada na państwa członkowskie obowiązek przyjęcia krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza.
      Zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/2284 Rumunia była zobowiązana przekazać Komisji krajowy program ograniczania zanieczyszczenia powietrza do dnia 1 kwietnia 2019 r., a działania przewidziane przez władze rumuńskie powinny były zostać podjęte przed tą datą.
      Z tego względu Komisja twierdzi, że Rumunia, nie przyjmując i nie przekazując Komisji krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza do dnia wniesienia niniejszej skargi, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 6 ust. 1 i art. 10 ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/2284.

         (1)  Dz.U. 2016, L 344, s. 1.


title: Sprawa C-349/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – NB, AB/Secretary of State for the Home Department [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka w dziedzinie azylu i imigracji – Normy dotyczące kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2004/83/WE – Artykuł 12 – Wykluczenie z możliwości uzyskania statusu uchodźcy – Bezpaństwowiec pochodzenia palestyńskiego zarejestrowany przez Agencję Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) – Warunki korzystania ipso facto z dyrektywy 2004/83/WE – Ustanie ochrony lub pomocy UNRWA]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/9

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – NB, AB/Secretary of State for the Home Department
      (Sprawa C-349/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka w dziedzinie azylu i imigracji - Normy dotyczące kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2004/83/WE - Artykuł 12 - Wykluczenie z możliwości uzyskania statusu uchodźcy - Bezpaństwowiec pochodzenia palestyńskiego zarejestrowany przez Agencję Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) - Warunki korzystania ipso facto z dyrektywy 2004/83/WE - Ustanie ochrony lub pomocy UNRWA)
      (2022/C 171/11)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      First-tier Tribunal (Immigration and Asylum Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NB, AB

         Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

         Przy udziale: United Nations High Commissioner for Refugees (UK)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości przyznawanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy ochrona lub pomoc Agencji Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) ustała, skutkiem czego dana osoba może ubiegać się ipso facto o „status uchodźcy” w rozumieniu tego przepisu, w ramach indywidualnej oceny należy wziąć pod uwagę istotne okoliczności istniejące nie tylko w chwili opuszczenia przez tę osobę strefy działania UNRWA, lecz również w momencie rozpatrywania przez właściwe organy administracyjne wniosku o przyznanie statusu uchodźcy lub orzekania przez właściwe organy sądowe w przedmiocie skargi na decyzję odmawiającą przyznania takiego statusu.

                  2)

                  Artykuł 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 należy interpretować w ten sposób, że w ramach analizy mającej na celu ustalenie, czy ochrona lub pomoc Agencji Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) ustała, skutkiem czego dana osoba może ubiegać się ipso facto o „status uchodźcy” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli wykaże, że została zmuszona do opuszczenia strefy działania UNRWA z przyczyn pozostających poza jej kontrolą i niezależnych od jej woli, państwo członkowskie, jeżeli uzna, że osoba ta może obecnie powrócić do rozpatrywanej strefy i skorzystać tam z owej ochrony lub pomocy, jest zobowiązane dowieść tej okoliczności.

                  3)

                  Artykuł 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy ochrona lub pomoc Agencji Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) ustała w rozumieniu tego przepisu, skutkiem czego osoba, która wystąpiła o udzielenie ochrony międzynarodowej, była zmuszona do opuszczenia strefy działania tej agencji, nie jest konieczne wykazanie, że UNRWA lub państwo, na którego terytorium działa ta agencja, miały zamiar, poprzez działanie lub zaniechanie, wyrządzenia tej osobie krzywdy lub pozbawienia jej pomocy. Do celów tego przepisu wystarczy ustalić, że pomoc lub ochrona UNRWA z jakiegoś powodu rzeczywiście ustała, w związku z czym agencja ta nie jest już w stanie, z przyczyn obiektywnych lub związanych z indywidualną sytuacją danej osoby, zapewnić jej warunków życia zgodnych z powierzoną tej agencji misją.

                  4)

                  Artykuł 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83 w związku z art. 1 ust. D konwencji dotyczącej statusu uchodźców, podpisanej w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r. należy interpretować w ten sposób, że w ramach oceny przesłanek wymaganych dla ustalenia, czy doszło do ustania ochrony lub pomocy Agencji Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA), skutkiem czego dana osoba może ubiegać się ipso facto o „status uchodźcy” w rozumieniu tego przepisu dyrektywy 2004/83, należy uwzględnić pomoc udzieloną tej osobie przez podmioty społeczeństwa obywatelskiego takie jak organizacje pozarządowe, pod warunkiem że UNRWA pozostaje z nimi w formalnym stosunku współpracy o stabilnym charakterze, w ramach którego podmioty te wspierają UNRWA w wypełnianiu udzielonego jej mandatu.

         (1)  Dz.U. C 62 z 22.2.2021.


title: Sprawa T-126/22: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2022 r. – Coinbase/EUIPO – Coinbase Global (coinbase)

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/43

      Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2022 r. – Coinbase/EUIPO – Coinbase Global (coinbase)
      (Sprawa T-126/22)
      (2022/C 171/59)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Coinbase, Inc. (San Francisco, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Coinbase Global OÜ (Tallinn, Estonia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy coinbase – zgłoszenie nr 18 090 762

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 grudnia 2021 r. w sprawie R 1097/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-72/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 4 lutego 2022 r. –M.A. / Valstybės sienos apsaugos tarnyba

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 4 lutego 2022 r. –M.A. / Valstybės sienos apsaugos tarnyba
      (Sprawa C-72/22)
      (2022/C 171/23)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M.A.

         Strona przeciwna: Valstybės sienos apsaugos tarnyba

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE (1) z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w związku z art. 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE (2) z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on przepisy prawa krajowego, takie jak mające zastosowanie w niniejszej sprawie, które w razie ogłoszenia stanu wojennego, stanu wyjątkowego lub sytuacji wyjątkowej spowodowanej masowym napływem cudzoziemców co do zasady uniemożliwiają ubieganie się o ochronę międzynarodową cudzoziemcowi, który nielegalnie wjechał i przebywa na terytorium państwa członkowskiego?

                  2)

                  Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca: czy art. 8 ust. 2 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE (3) z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on przepisy prawa krajowego, na mocy których w razie ogłoszenia stanu wojennego, stanu wyjątkowego lub sytuacji wyjątkowej spowodowanej masowym napływem cudzoziemców osoba ubiegająca się o azyl może być zatrzymana tylko dlatego, że wjechała na terytorium Republiki Litewskiej, przekraczając granicę państwową Republiki Litewskiej nielegalnie?

         (1)  Dz.U. 2013, L 180, s. 60.

         (2)  Dz.U. 2011, L 337, s. 9.

         (3)  Dz.U. 2013, L 180, s. 96.


title: Sprawa T-209/21: Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – Ignacio Carrasco/EUIPO – Santos Carrasco Manzano (La Hoja del Carrasco) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy La Hoja del Carrasco – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy CARRASCO, Guijuelo – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Elementy dominujące i odróżniające kolidujących ze sobą znaków towarowych]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/35

      Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – Ignacio Carrasco/EUIPO – Santos Carrasco Manzano (La Hoja del Carrasco)
      (Sprawa T-209/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy La Hoja del Carrasco - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy CARRASCO, Guijuelo - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Elementy dominujące i odróżniające kolidujących ze sobą znaków towarowych)
      (2022/C 171/46)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Ignacio Carrasco SL (Guijuelo, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Donoso Romero)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Santana Davies i D. Gája, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Santos Carrasco Manzano SA (Guijuelo) (przedstawiciel: adwokat F. Marín Riaño)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2021 r. (sprawa R 175/2020-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Santos Carrasco Manzano a Ignacio Carrasco.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ignacio Carrasco SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 217 z 7.6.2021.


title: Sprawa T-129/22: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2022 r. – Simba Toys / EUIPO – Master Gift Import (BIMBA TOYS)

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/44

      Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2022 r. – Simba Toys / EUIPO – Master Gift Import (BIMBA TOYS)
      (Sprawa T-129/22)
      (2022/C 171/60)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Simba Toys GmbH & Co. KG (Fürth, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Ruhl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Master Gift Import, SLU (Ronda, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „BIMBA TOYS” – zgłoszenie nr 17 846 486

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 grudnia 2021 r. w sprawie R 629/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-161/15: Postanowienie Sądu z dnia 22 lutego 2022 r. – Brinkmann (Steel Trading) i in. / Komisja i EBC [Skarga o odszkodowanie – Polityka gospodarcza i pieniężna – Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru – Protokół ustaleń z dnia 26 kwietnia 2013 r. dotyczący szczegółowych warunków w zakresie polityki gospodarczej zawarty między Cyprem a europejskim mechanizmem stabilności – Właściwość Sądu – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom – Równość traktowania – Zasada proporcjonalności – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/36

      Postanowienie Sądu z dnia 22 lutego 2022 r. – Brinkmann (Steel Trading) i in. / Komisja i EBC
      (Sprawa T-161/15) (1)

      (Skarga o odszkodowanie - Polityka gospodarcza i pieniężna - Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru - Protokół ustaleń z dnia 26 kwietnia 2013 r. dotyczący szczegółowych warunków w zakresie polityki gospodarczej zawarty między Cyprem a europejskim mechanizmem stabilności - Właściwość Sądu - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Równość traktowania - Zasada proporcjonalności - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2022/C 171/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Brinkmann (Steel Trading) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i 18 innych skarżących, których nazwy są wymienione w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat R. Nowinski)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne, M. Konstantinidis i S. Delaude, pełnomocnicy), Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: K. Laurinavičius i M. Szablewska, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata H.-G. Kamanna)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie uzyskania naprawienia szkody, jaką mieli ponieść skarżący w wyniku decyzji Komisji i EBC o ustanowieniu określonych warunków dla przyznania instrumentu pomocy finansowej Republice Cypryjskiej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Brinkmann (Steel Trading) Ltd i pozostałe strony, których nazwy są wymienione w załączniku, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i przez Europejski Bank Centralny (EBC).

         (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-104/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus (Finlandia) w dniu 15 lutego 2022 r. – Lännen MCE Oy/Berky GmbH i Senwatec Gmbh & Co. Kg.

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus (Finlandia) w dniu 15 lutego 2022 r. – Lännen MCE Oy/Berky GmbH i Senwatec Gmbh & Co. Kg.
      (Sprawa C-104/22)
      (2022/C 171/24)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Markkinaoikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Lännen MCE Oy

         Strona pozwana: Berky GmbH i Senwatec Gmbh & Co. Kg

         Pytania prejudycjalne

      Przedsiębiorstwo A prowadzi działalność w państwie członkowskim X, w którym ma swoją siedzibę, i używało na stronie internetowej w reklamie lub jako słowo kluczowe oznaczenie identyczne z unijnym znakiem towarowym przedsiębiorstwa B.

                  1)

                  Czy we wskazanym powyżej przypadku można przyjąć, że reklama jest skierowana do konsumentów lub przedsiębiorców w państwie członkowskim Y, w którym przedsiębiorstwo B ma siedzibę, a sąd właściwy w sprawach unijnych znaków towarowych w państwie Y ma jurysdykcję na podstawie art. 125 ust. 5 rozporządzenia w sprawie unijnego znaku towarowego (1) do rozpoznania powództwa o stwierdzenie naruszenia prawa do unijnego znaku towarowego, jeżeli w reklamie opublikowanej drogą elektroniczną lub w witrynie reklamodawcy podlinkowanej do tej reklamy geograficzny obszar dostaw towarów nie jest co najmniej wyraźnie określony lub żadne państwo członkowskie nie jest wyraźnie wyłączone z obszaru dostaw? Czy można przy tej okazji uwzględnić rodzaj towarów, do których odnosi się reklama, oraz okoliczność, że obszar rynku dla produktów przedsiębiorstwa A jest – jak się przyjmuje – ogólnoświatowy, a zatem obejmuje całe terytorium Unii Europejskiej, w tym państwo członkowskie Y?

                  2)

                  Czy można przyjąć, że wyżej wymieniona reklama jest skierowana do konsumentów lub przedsiębiorców w państwie członkowskim Y, jeżeli reklama jest wyświetlana w witrynie internetowej wyszukiwarki operującej pod domeną krajową najwyższego poziomu państwa członkowskiego Y?

                  3)

                  W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lub drugie: Jakie inne okoliczności należy ewentualnie uwzględnić przy ustalaniu, czy reklama jest skierowana do konsumentów lub przedsiębiorców w państwie członkowskim Y?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).


title: Sprawa C-409/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso Administrativo n° 1 de Pontevedra – Hiszpania) – UN/Subdelegación del Gobierno en Pontevedra [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Dyrektywa 2008/115/WE – Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich – Artykuł 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 – Krajowe przepisy przewidujące nałożenie, w przypadku nielegalnego pobytu, grzywny połączonej z obowiązkiem opuszczenia terytorium – Możliwość uregulowania pobytu w wyznaczonym terminie – Artykuł 7 ust. 1 i 2 – Termin dobrowolnego wyjazdu]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/10

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso Administrativo no 1 de Pontevedra – Hiszpania) – UN/Subdelegación del Gobierno en Pontevedra
      (Sprawa C-409/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2008/115/WE - Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Artykuł 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 - Krajowe przepisy przewidujące nałożenie, w przypadku nielegalnego pobytu, grzywny połączonej z obowiązkiem opuszczenia terytorium - Możliwość uregulowania pobytu w wyznaczonym terminie - Artykuł 7 ust. 1 i 2 - Termin dobrowolnego wyjazdu)
      (2022/C 171/12)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado Contencioso Administrativo no 1 de Pontevedra

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UN

         Druga strona postępowania: Subdelegación del Gobierno en Pontevedra

         Sentencja

      Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, a w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 4 i art. 7 ust. 1 i 2 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które nakładają na obywatela państwa trzeciego nielegalnie przebywającego na terytorium tego państwa członkowskiego, w braku zaistnienia okoliczności obciążających, w pierwszej kolejności sankcję w postaci grzywny połączonej z obowiązkiem opuszczenia terytorium tego państwa członkowskiego w wyznaczonym terminie, chyba że przed upływem tego terminu pobyt tego obywatela zostanie uregulowany, i w drugiej kolejności, w braku uregulowania pobytu wspomnianego obywatela, sankcję w postaci decyzji nakazującej jego przymusowe wydalenie, o ile wspomniany termin zostanie określony zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 7 ust. 1 i 2 rzeczonej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.


title: Sprawa T-295/21: Postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2022 r. – eSlovensko/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Przepisy finansowe – Unijny program mający na celu promowanie bezpieczniejszego użytkowania Internetu – Uchybienie wymogom formalnym – Niedopuszczalność]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/36

      Postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2022 r. – eSlovensko/Komisja
      (Sprawa T-295/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Przepisy finansowe - Unijny program mający na celu promowanie bezpieczniejszego użytkowania Internetu - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność)
      (2022/C 171/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: eSlovensko (Lučenec, Słowacja) (przedstawiciel: adwokat B. Fridrich)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i S. Romoli, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji ARES(2021) 1955613 z dnia 18 marca 2021 r. dotyczącej nakazu odzyskania środków w odniesieniu do projektu SI-2010-SIC-1231002 („Safer Internet SK SIC”)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  eSlovensko pokrywa własne koszty jak i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 320 z 9.8.2021.


title: Sprawa T-130/22: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2022 r. – Biologische Heilmittel Heel / EUIPO – Esi (TRAUMGEL)

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/44

      Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2022 r. – Biologische Heilmittel Heel / EUIPO – Esi (TRAUMGEL)
      (Sprawa T-130/22)
      (2022/C 171/61)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Biologische Heilmittel Heel GmbH (Baden-Baden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Künzel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Esi Srl (Albisola Superiore, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „TRAUMGEL” – zgłoszenie nr 16 289 712

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 grudnia 2021 r. w sprawie R 813/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uchylenie nakazu nr 3 zawartego w zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej – R 813/2021-4 z dnia 20 grudnia 2021 r.;

                  —

                  zmianę nakazu nr 1 zawartego w zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej – R 813/2021-4 z dnia 20 grudnia 2021 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 6 kwietnia 2021 r. poza towary objęte nakazem nr 1, w zakresie w jakim sprzeciw został oddalony dla towarów należących do klasy 3;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania przed EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-133/22: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2022 r. – Katjes Fassin / EUIPO (THE FUTURE IS PLANT-BASED)

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/45

      Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2022 r. – Katjes Fassin / EUIPO (THE FUTURE IS PLANT-BASED)
      (Sprawa T-133/22)
      (2022/C 171/62)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Katjes Fassin GmbH & Co. KG (Emmerich am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Schmitz i S. Stolzenburg-Wiemer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego THE FUTURE IS PLANT-BASED – zgłoszenie nr 18 310 582

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 grudnia 2021 r. w sprawie R 1023/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-695/20: Postanowienie Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – OG / EBI

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/46

      Postanowienie Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – OG / EBI
      (Sprawa T-695/20) (1)

      (2022/C 171/63)
      Język postępowania: francuski
      Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 35 z 1.2.2021.


title: Skarga wniesiona 3 czerwca 2022 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Sprawa E-6/22) 2022/C 271/09

text:
               14.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/10

      Skarga wniesiona 3 czerwca 2022 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
      (Sprawa E-6/22)
      (2022/C 271/09)
      Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA 3 czerwca 2022 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Kyrre Isaksen, Ingibjörg-Ólöf Vilhjálmsdóttir i Melpo-Menie Joséphidès, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Avenue de Arts 19H, B-1000 Bruksela, Belgia.
      Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

                  1.

                  orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia EOG poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu przywołanego w pkt 19bi załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/778 z dnia 2 lutego 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do okoliczności i warunków, w jakich zapłata nadzwyczajnych składek ex post może zostać częściowo lub całkowicie odroczona, oraz w zakresie kryteriów służących określeniu działań, usług i operacji w odniesieniu do funkcji krytycznych oraz określeniu linii biznesowych wraz z powiązanymi usługami w odniesieniu do głównych linii biznesowych), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia EOG;

                  2.

                  obciążenie Islandii kosztami postępowania.

            Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

                  —

                  W niniejszym wniosku Urząd Nadzoru EFTA wnosi o orzeczenie, że Islandia nie przyjęła środków niezbędnych do włączenia do krajowego porządku prawnego aktu przywołanego w pkt19bi załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), tj. rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/778 z dnia 2 lutego 2016 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do okoliczności i warunków, w jakich zapłata nadzwyczajnych składek ex post może zostać częściowo lub całkowicie odroczona, oraz w zakresie kryteriów służących określeniu działań, usług i operacji w odniesieniu do funkcji krytycznych oraz określeniu linii biznesowych wraz z powiązanymi usługami w odniesieniu do głównych linii biznesowych („akt”), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia EOG;

                  —

                  Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia EOG poprzez niewłączenie aktu do krajowego porządku prawnego w wyznaczonym terminie.


title: Skarga wniesiona 3 czerwca 2022 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Sprawa E-7/22) 2022/C 271/10

text:
               14.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/11

      Skarga wniesiona 3 czerwca 2022 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
      (Sprawa E-7/22)
      (2022/C 271/10)
      Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA 3 czerwca 2022 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Kyrre Isaksen, Ingibjörg-Ólöf Vilhjálmsdóttir i Melpo-Menie Joséphidès, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Avenue de Arts 19H, B-1000 Bruksela, Belgia.
      Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

                  1.

                  orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia EOG poprzez niewłączenie do swojego porządku prawnego następujących aktów, dostosowanych protokołem 1 do tego Porozumienia:

                              a.

                              rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/2022 z dnia 14 lipca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie (UE) nr 600/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących informacji do celów rejestracji firm z państw trzecich i formatu informacji przekazywanych klientom, o którym mowa w pkt 31bag załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              b.

                              rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/568 z dnia 24 maja 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych w zakresie dopuszczania instrumentów finansowych do obrotu na rynkach regulowanych, o którym mowa w pkt 31bak załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              c.

                              rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/575 z dnia 8 czerwca 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w sprawie rynków instrumentów finansowych w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących danych publikowanych przez systemy wykonywania zleceń na temat jakości wykonywania transakcji, o którym mowa w pkt 31bar załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              d.

                              rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/576 z dnia 8 czerwca 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących podawania co roku do wiadomości publicznej przez firmy inwestycyjne informacji o tożsamości systemów wykonywania zleceń i jakości wykonywania zleceń, o którym mowa w pkt 31bas załącznika IX do Porozumienia EOG.

                              e.

                              rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/583 z dnia 14 lipca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 w sprawie rynków instrumentów finansowych w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów w zakresie przejrzystości dla systemów obrotu i firm inwestycyjnych w odniesieniu do obligacji, strukturyzowanych produktów finansowych, uprawnień do emisji oraz instrumentów pochodnych, o którym mowa w pkt 31baz załącznika IX do Porozumienia EOG.

                              f.

                              rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/585 z dnia 14 lipca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących norm i formatów danych dla danych referencyjnych instrumentów finansowych i środków technicznych dotyczących uzgodnień, jakie zostaną dokonane pomiędzy Europejskim Organem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych i właściwymi organami, o którym mowa w pkt 31bazb załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              g.

                              rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/586 z dnia 14 lipca 2016 r. uzupełniające dyrektywę 2014/65/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymiany informacji pomiędzy właściwymi organami podczas współpracy w zakresie działań nadzorczych, weryfikacji na miejscu i dochodzeń, o którym mowa w pkt 31bazc załącznika IX do Porozumienia EOG.

                              h.

                              rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/1018 z dnia 29 czerwca 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w sprawie rynków instrumentów finansowych w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających informacje zgłaszane przez firmy inwestycyjne, operatorów rynku i instytucje kredytowe, o którym mowa w pkt 31bazp załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              i.

                              rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/1799 z dnia 12 czerwca 2017 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 w odniesieniu do wyłączenia niektórych banków centralnych państw trzecich zawierających transakcje w ramach wykonywania polityki pieniężnej, operacji walutowych i polityki stabilności finansowej spod wymogów przejrzystości przed- i posttransakcyjnej, o którym mowa w pkt 31bazt załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              j.

                              rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/1943 z dnia 14 lipca 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących informacji i wymogów w zakresie udzielania zezwoleń firmom inwestycyjnym, o którym mowa w pkt 31bazu załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              k.

                              rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/2194 z dnia 14 sierpnia 2017 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 w sprawie rynków instrumentów finansowych w odniesieniu do zleceń pakietowych, o którym mowa w pkt 31bazz załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              l.

                              rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/824 z dnia 25 maja 2016 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do treści i formatu opisu funkcjonowania wielostronnych platform obrotu i zorganizowanych platform obrotu oraz powiadamiania Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w sprawie rynków instrumentów finansowych, o którym mowa w pkt 31bad załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              m.

                              rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/953 z dnia 6 czerwca 2017 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do formatu i terminu składania sprawozdań dotyczących pozycji przez firmy inwestycyjne i operatorów rynku prowadzących system obrotu zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w sprawie rynków instrumentów finansowych, o którym mowa w pkt 31bazk załącznika IX do Porozumienia EOG.

                              n.

                              rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/980 z dnia 7 czerwca 2017 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne dotyczące standardowych formularzy, szablonów i procedur do celów współpracy w zakresie działalności nadzorczej, weryfikacji na miejscu, dochodzeń i wymiany informacji między właściwymi organami zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE, o którym mowa w pkt 31bazl załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              o.

                              rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/981 z dnia 7 czerwca 2017 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne dotyczące standardowych formularzy, szablonów i procedur na potrzeby procesu konsultacji innych właściwych organów przed wydaniem zezwolenia zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE, o którym mowa w pkt 31bazm załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              p.

                              rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/988 z dnia 6 czerwca 2017 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do standardowych formularzy, szablonów i procedur do celów realizacji uzgodnień dotyczących współpracy w odniesieniu do systemu obrotu, którego działalność ma znaczną wagę w przyjmującym państwie członkowskim, o którym mowa w pkt 31bazn załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              q.

                              rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1093 z dnia 20 czerwca 2017 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do formatu sprawozdań dotyczących pozycji składanych przez firmy inwestycyjne i operatorów rynku, o którym mowa w pkt 31bazq załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              r.

                              rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1111 z dnia 22 czerwca 2017 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do procedur i formularzy przekazywania informacji zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE, o którym mowa w pkt 31bazs załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              s.

                              rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1944 z dnia 13 czerwca 2017 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne dotyczące standardowych formularzy, szablonów i procedur na potrzeby procesu konsultacji między odpowiednimi właściwymi organami w odniesieniu do powiadomienia o planowanym nabyciu znacznego pakietu akcji w firmie inwestycyjnej, zgodnie z dyrektywami 2004/39/WE i 2014/65/UE Parlamentu Europejskiego i Rady, o którym mowa w pkt 31bazv załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              t.

                              rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1945 z dnia 19 czerwca 2017 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do powiadomień od i dla wnioskodawcy oraz uprawnionych firm inwestycyjnych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE, o którym mowa w pkt 31bazw załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              u.

                              rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2382 z dnia 14 grudnia 2017 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne dotyczące standardowych formularzy, szablonów i procedur na potrzeby przekazywania informacji zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE, o którym mowa w pkt 31bazze załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              v.

                              rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/462 z dnia 30 stycznia 2019 r. zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1799 w odniesieniu do objęcia Banku Anglii wyłączeniem spod wymogów przejrzystości przed- i posttransakcyjnej określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014, o którym mowa w pkt 31bazt załącznika IX do Porozumienia EOG;

                  2.

                  obciążenie Islandii kosztami postępowania.

            Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

                  —

                  W niniejszym wniosku Urząd Nadzoru EFTA wnosi o orzeczenie, że Islandia nie przyjęła środków niezbędnych do włączenia do swojego porządku prawnego aktów dotyczących ram regulacyjnych dla rynków instrumentów finansowych, włączonych do załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”) decyzjami Wspólnego Komitetu EOG nr 85/2019 i nr 100/2019.

                  —

                  Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia EOG poprzez niewłączenie wspomnianych aktów do swojego porządku prawnego.


title: Skarga wniesiona 3 czerwca 2022 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Sprawa E-8/22) 2022/C 271/11

text:
               14.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/14

      Skarga wniesiona 3 czerwca 2022 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
      (Sprawa E-8/22)
      (2022/C 271/11)
      Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA 3 czerwca 2022 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Kyrre Isaksen, Ingibjörg-Ólöf Vilhjálmsdóttir i Melpo-Menie Joséphidès, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Avenue de Arts 19H, B-1000 Bruksela, Belgia.
      Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

                  1.

                  orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia EOG poprzez niewłączenie do swojego porządku prawnego następujących aktów, dostosowanych protokołem 1 do tego Porozumienia:

                              a.

                              rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/98 z dnia 16 października 2015 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących określania ogólnych warunków funkcjonowania kolegiów organów nadzoru, o którym mowa w pkt 14e .załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              b.

                              rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 710/2014 z dnia 23 czerwca 2014 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne dotyczące warunków stosowania procedury wspólnej decyzji na temat wymogów ostrożnościowych dostosowanych do konkretnych instytucji zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE, o którym mowa w pkt 14b .załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              c.

                              rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/99 z dnia 16 października 2015 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne dotyczące ustalania zasad operacyjnego funkcjonowania kolegiów organów nadzoru zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE, o którym mowa w pkt 14f załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              d.

                              rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/100 z dnia 16 października 2015 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne określające procedurę wspólnej decyzji w odniesieniu do wniosków o niektóre zezwolenia w zakresie nadzoru ostrożnościowego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013, o którym mowa w pkt 14ae .załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              e.

                              rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 527/2014 z dnia 12 marca 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających klasy instrumentów, które odpowiednio odzwierciedlają jakość kredytową instytucji kontynuującej działalność i są przeznaczone do wykorzystania do celów wynagrodzenia zmiennego, o którym mowa w pkt 14g załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              f.

                              rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 604/2014 z dnia 4 marca 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych w odniesieniu do kryteriów jakościowych i właściwych kryteriów ilościowych ustalania kategorii pracowników, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka instytucji, o którym mowa w pkt 14i załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              g.

                              rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1152/2014 z dnia 4 czerwca 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących ustalania lokalizacji geograficznej odnośnych ekspozycji kredytowych na potrzeby obliczania specyficznych dla instytucji wskaźników bufora antycyklicznego, o którym mowa w pkt 14k załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              h.

                              rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/861 z dnia 18 lutego 2016 r. w sprawie sprostowania rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 528/2014 uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących ryzyka związanego z opcjami innego niż ryzyko delta w ramach standardowego podejścia do ryzyka rynkowego oraz w sprawie sprostowania rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 604/2014 uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych w odniesieniu do kryteriów jakościowych i właściwych kryteriów ilościowych ustalania kategorii pracowników, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka instytucji, o którym mowa w pkt 14al i 14i załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              i.

                              rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/180 z dnia 24 października 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących standardów oceny portfeli odniesienia i procedur wymiany wyników ocen, o którym mowa w pkt 14n załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              j.

                              rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/2070 z dnia 14 września 2016 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne dotyczące wzorów, definicji i rozwiązań informatycznych stosowanych przez instytucje przy dokonywaniu zgłoszeń do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego i właściwych organów zgodnie z art. 78 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE, o którym mowa w pkt 14m załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              k.

                              rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 524/2014 z dnia 12 marca 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających informacje, które właściwe organy państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państw członkowskich przekazują sobie nawzajem, o którym mowa w pkt 14o załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              l.

                              rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 620/2014 z dnia 4 czerwca 2014 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do wymiany informacji między właściwymi organami państwa członkowskiego pochodzenia a właściwymi organami przyjmującego państwa członkowskiego zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE, o którym mowa w pkt 14p załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              m.

                              rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1486 z dnia 10 lipca 2017 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/2070 w odniesieniu do portfeli odniesienia oraz instrukcji dotyczących przekazywania informacji, o którym mowa w pkt 14m załącznika IX do Porozumienia EOG;

                              n.

                              rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/439 z dnia 15 lutego 2019 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/2070 w odniesieniu do portfeli odniesienia, wzorów do celów sprawozdawczych i instrukcji dotyczących przekazywania informacji, które należy stosować w Unii przy przekazywaniu informacji, o których mowa w art. 78 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE, o którym mowa w pkt 14m załącznika IX do Porozumienia EOG;

                  2.

                  obciążenie Islandii kosztami postępowania.

            Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

                  —

                  W niniejszym wniosku Urząd Nadzoru EFTA wnosi o orzeczenie, że Islandia nie przyjęła środków niezbędnych do włączenia do swojego porządku prawnego niektórych aktów w sprawie ram dotyczących wymogów kapitałowych dla banków, włączonych do załącznika IX (Usługi finansowe) do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”) decyzjami Wspólnego Komitetu EOG nr 80/2019, nr 81/2019, nr 82/2019, nr 83/2019 i nr 17/2020.

                  —

                  Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia EOG poprzez niewłączenie aktów do krajowego porządku prawnego w wyznaczonym terminie.


               13.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/35

      Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 24 stycznia 2019 r. o wydanie opinii doradczej złożony przez Verwaltungsgerichtshof des Fürstentums Liechtenstein w sprawie dotyczącej D i E
      (Sprawa E-2/19)
      (2019/C 197/07)
      W dniu 29 stycznia 2019 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek z dnia 24 stycznia 2019 r., złożony do Trybunału EFTA przez Verwaltungsgerichtshof des Fürstentums Liechtenstein (Sąd Administracyjny Księstwa Liechtensteinu) o wydanie, w sprawie dotyczącej D i E, opinii doradczej dotyczącej następującej kwestii:
      Czy dyrektywa 2004/38, a zwłaszcza art. 3 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 lit. d) tej dyrektywy, a także pkt III zdanie decyzji nr 191/1999 [Wspólnego Komitetu EOG] muszą być interpretowane jako oznaczające, że członek rodziny obywatela państwa członkowskiego UE ma prawo do uzyskania zezwolenia o takim samym okresie obowiązywania jak zezwolenie osoby, od której jest on zależny, nawet jeżeli osoba, od której jest on zależny uzyskała prawo pobytu w Liechtensteinie jedynie na podstawie prawa krajowego, nie zaś na podstawie prawa EOG?


               13.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/36

      Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2019 r. przez Nettbuss AS przeciwko Konkurrenten.no AS
      (Sprawa E-1/17 Costs)
      (2019/C 197/08)
      Skarga przeciwko Konkurrenten.no AS została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 26 lutego 2019 r. przez firmę Nettbuss AS, reprezentowaną przez Camillę Bornę Fossem z Advokatfirmaet Schjødt AS, Ruseløkkveien 14, NO-0201 Oslo, Norwegia.
      Strona skarżąca występuje do Trybunału o wydanie następującego orzeczenia:

                  1.

                  Konkurrenten.no zapłaci Nettbuss AS kwotę w wysokości 442 125 NOK (lub jej równowartość w EUR) oraz odpowiednie odsetki za zwłokę.

            Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

                  —

                  W dniu 11 stycznia 2017 r. firma Konkurrenten.no AS wniosła skargę do Trybunału EFTA przeciwko decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 179/15/COL z maja 2015 r. Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA wpłynęła bezpośrednio na stronę skarżącą, która w związku z tym złożyła wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie E-1/17 Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA. Strona skarżąca została dopuszczona do udziału postanowieniem prezesa z dnia 12 lipca 2017 r.

                  —

                  Zgodnie z art. 70 ust. 1 Regulaminu Trybunału EFTA:

                     „W razie sporu dotyczącego kosztów podlegających zwrotowi Trybunał, na wniosek zainteresowanej strony i po zapoznaniu się z uwagami strony przeciwnej, wydaje orzeczenie”.

                  —

                  W orzeczeniu w sprawie E-1/17 Trybunał EFTA obciążył firmę Konkurrenten.no AS kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.


title: Sprawa C-219/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 11 marca 2019 r. — Parsec Fondazione Parco delle Scienze e della Cultura/Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Autorità nazionale anticorruzione (ANAC)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 11 marca 2019 r. — Parsec Fondazione Parco delle Scienze e della Cultura/Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Autorità nazionale anticorruzione (ANAC)
      (Sprawa C-219/19)
      (2019/C 206/29)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca/powodowa/wnosząca odwołanie: Parsec Fondazione Parco delle Scienze e della Cultura

         Strona pozwana: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Autorità nazionale anticorruzione (ANAC)

         Pytanie prejudycjalne

      Czy postanowienia motywu 14 w związku z art. 19 ust. 1 i art. 80 ust. 2 dyrektywy 2014/24/UE (1) stoją na przeszkodzie przepisowi takiemu jak art. 46 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 50 z dnia 18 kwietnia 2016 r., w drodze którego Włochy dokonały transpozycji dyrektyw 2014/23/UE (2), 2014/24/UE i 2014/25/UE (3) do prawa krajowego, który to przepis zezwala jedynie wykonawcom utworzonym we wskazanej w nim formie prawnej na udział w postępowaniach o udzielenie zamówienia na „usługi architektoniczne i inżynieryjne”, co skutkuje wykluczeniem z udziału we wspomnianych postępowaniach wykonawców świadczących rzeczone usługi, działających w innej formie prawnej?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. 2014, L 94, s. 1).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylająca dyrektywę 2004/17/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 243).


title: Sprawa T-158/19: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2019 r. — Breyer/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/44

      Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2019 r. — Breyer/Komisja
      (Sprawa T-158/19)
      (2019/C 206/48)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Patrick Breyer (Kilonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Breyer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 stycznia 2019 r. dotyczącej wniosku o sygnaturze Ares(2018)6073379;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: Błędne zastosowanie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) (ochrona interesów handlowych)

                              —

                              W ramach zarzutu pierwszego podnoszone jest, że rozpowszechnienie dokumentów dotyczących zezwolenia na projekt badawczy iBorderCtrl i przeprowadzenia go nie naruszyłoby handlowych interesów członków konsorcjum. Przedmiotem projektu „Intelligent Portable Border Control System” jest rozwój nowych technologii w zakresie kontroli wjazdu na teren kraju, wprowadzenia „zautomatyzowanego wykrywania kłamstw”, a także obliczania poziomu ryzyka.

                              —

                              Dodatkowo podnoszone jest, że istnieje przeważający publiczny interes w rozpowszechnieniu spornych dokumentów.

                  2.

                  Zarzut drugi: Błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (rozpatrywanie wniosków)

                              —

                              W ramach drugiego zarzutu podnoszone jest, że Komisja rozpoznała jedynie wniosek dotyczący udzielenia dostępu do dokumentów dotyczących przeprowadzenia projektu badawczego iBorderCtrl, natomiast wniosek dotyczący zezwolenia na ten projekt nie został rozpatrzony.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa C-52/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Norderstedt — Niemcy) — Christian Fülla/Toolport GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 1999/44/WE — Brak zgodności dostarczonego towaru z umową — Artykuł 3 — Prawo konsumenta do przywrócenia towarom zgodności w sposób wolny od opłat, w rozsądnym terminie i bez istotnej niedogodności — Ustalenie miejsca, w którym konsument powinien udostępnić sprzedawcy zakupiony na odległość towar w celu doprowadzenia go do stanu zgodności — Pojęcie „wolnego od opłat” doprowadzenia towaru do stanu zgodności — Prawo konsumenta do rozwiązania umowy)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Norderstedt — Niemcy) — Christian Fülla/Toolport GmbH
      (Sprawa C-52/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 1999/44/WE - Brak zgodności dostarczonego towaru z umową - Artykuł 3 - Prawo konsumenta do przywrócenia towarom zgodności w sposób wolny od opłat, w rozsądnym terminie i bez istotnej niedogodności - Ustalenie miejsca, w którym konsument powinien udostępnić sprzedawcy zakupiony na odległość towar w celu doprowadzenia go do stanu zgodności - Pojęcie „wolnego od opłat” doprowadzenia towaru do stanu zgodności - Prawo konsumenta do rozwiązania umowy)
      (2019/C 255/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Norderstedt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Christian Fülla

         Strona pozwana: Toolport GmbH

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji należy interpretować w ten sposób, iż państwa członkowskie zachowują kompetencję do ustalenia miejsca, w którym konsument jest zobowiązany udostępnić sprzedawcy towar zakupiony na odległość w celu doprowadzenia go do stanu zgodności na podstawie tego przepisu. To miejsce musi być odpowiednie, aby zapewnić doprowadzenie do stanu zgodności w sposób wolny od opłat, w rozsądnym terminie i bez istotnych niedogodności dla konsumenta, z uwzględnieniem charakteru towarów i wykorzystania, dla którego konsument ich potrzebuje. W tym względzie sąd krajowy jest zobowiązany dokonać wykładni zgodnej z dyrektywą 1999/44, w tym, w danym wypadku, do zmiany utrwalonego orzecznictwa, jeżeli opiera się ono na interpretacji prawa krajowego niezgodnej z celami tej dyrektywy.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 2–4 dyrektywy 1999/44 należy interpretować w ten sposób, że prawo konsumenta do doprowadzenia towaru zakupionego na odległość do stanu zgodnego z umową w sposób „wolny od opłat” nie obejmuje obowiązku sprzedawcy do wyłożenia zaliczki na pokrycie kosztów transportu tego towaru do siedziby tego sprzedawcy celem doprowadzenia go do stanu zgodności, chyba że okoliczność wyłożenia zaliczki na te koszty przez konsumenta stanowi obciążenie mogące zniechęcić go do dochodzenia swoich praw, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

                  3)

                  Artykuł 3 ust. 3 w związku z art. 3 ust. 5 tiret drugie dyrektywy 1999/44 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym konsument, który poinformował sprzedawcę o braku zgodności towaru zakupionego na odległość, którego transport do siedziby sprzedawcy może wiązać się dla niego z ryzykiem istotnych niedogodności, i który udostępnił towar sprzedawcy w miejscu swojego zamieszkania w celu doprowadzenia go do stanu zgodności, ma prawo do rozwiązania umowy z powodu braku naprawienia szkody w rozsądnym terminie, jeżeli sprzedawca nie podjął żadnego odpowiedniego środka w celu doprowadzenia tego towaru do stanu zgodności, w tym środka polegającego na poinformowaniu konsumenta o miejscu, w którym towar ten powinien być mu udostępniony do celów tego doprowadzenia do stanu zgodności. W tym względzie do sądu krajowego należy, w drodze wykładni zgodnej z dyrektywą 1999/44, zapewnienie przysługującego temu konsumentowi prawa do rozwiązania umowy.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa C-658/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim — Polska) — postępowanie wszczęte przez WB (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 — Artykuł 3 ust. 1 lit. g) i i) — Pojęcie „orzeczenia” w sprawie dotyczącej dziedziczenia — Pojęcie „dokumentu urzędowego” dotyczącego dziedziczenia — Kwalifikacja prawna krajowego poświadczenia dziedziczenia — Artykuł 3 ust. 2 — Pojęcie „sądu” — Brak powiadomienia przez państwo członkowskie Komisji Europejskiej o wykonywaniu przez notariuszy, jako organy pozasądowe, funkcji sądowych na równi z sądami)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/6

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim — Polska) — postępowanie wszczęte przez WB
      (Sprawa C-658/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 - Artykuł 3 ust. 1 lit. g) i i) - Pojęcie „orzeczenia” w sprawie dotyczącej dziedziczenia - Pojęcie „dokumentu urzędowego” dotyczącego dziedziczenia - Kwalifikacja prawna krajowego poświadczenia dziedziczenia - Artykuł 3 ust. 2 - Pojęcie „sądu” - Brak powiadomienia przez państwo członkowskie Komisji Europejskiej o wykonywaniu przez notariuszy, jako organy pozasądowe, funkcji sądowych na równi z sądami)
      (2019/C 263/07)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim

         Strony w postępowaniu głównym

      WB

         Przy udziale: Przemysławy Bac, notariusz

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego należy interpretować w ten sposób, że brak przewidzianego w tym przepisie powiadomienia przez państwo członkowskie o wykonywaniu przez notariuszy funkcji sądowych nie jest decydujący dla uznania notariuszy za „sąd”.
                  Artykuł 3 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 650/2012 należy interpretować w ten sposób, że notariusza — sporządzającego akt poświadczenia dziedziczenia, taki jak ten w postępowaniu głównym, na zgodny wniosek wszystkich uczestników postępowania poświadczeniowego — nie należy uznać za „sąd” w rozumieniu przywołanego przepisu, a w konsekwencji art. 3 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 650/2012 należy interpretować w ten sposób, że takie poświadczenie dziedziczenia nie stanowi „orzeczenia” w rozumieniu tego przepisu.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 1 lit. i) rozporządzenia nr 650/2012 należy interpretować w ten sposób, że poświadczenie dziedziczenia, takie jak to w postępowaniu głównym, sporządzane przez notariusza zgodnie z niespornym wnioskiem wszystkich uczestników postępowania poświadczeniowego stanowi „dokument urzędowy” w rozumieniu tego przepisu, któremu może towarzyszyć formularz, o którym mowa w art. 59 ust. 1 akapit drugi rzeczonego rozporządzenia, sporządzony według wzoru z załącznika 2 do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1329/2014 z dnia 9 grudnia 2014 r. ustanawiającego formularze, o których mowa w rozporządzeniu nr 650/2012.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa C-458/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 4 kwietnia 2019 r. w sprawie T-108/17, ClientEarth/Komisja, wniesione w dniu 14 czerwca 2019 r. przez ClientEarth

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/35

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 4 kwietnia 2019 r. w sprawie T-108/17, ClientEarth/Komisja, wniesione w dniu 14 czerwca 2019 r. przez ClientEarth
      (Sprawa C-458/19 P)
      (2019/C 263/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: ClientEarth (przedstawiciel: A. Jones, barrister)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Europejska Agencja Chemikaliów

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-108/17;

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; lub, tytułem żądania ewentualnego,

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-108/17; oraz

                  —

                  uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną i zasadną oraz stwierdzenie w konsekwencji nieważności zaskarżonej decyzji; a w każdym wypadku

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez interwenientów, zarówno w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zarzut pierwszy: Naruszenie prawa poprzez uznanie, że skarga wniesiona do Sądu „może dotyczyć jedynie zgodności z prawem decyzji w sprawie wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, a nie wystarczającego lub niewystarczającego charakteru wniosku o udzielenie zezwolenia” oraz że „zarzuty i argumenty wniesionej do Sądu skargi o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie oddalenia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej mogą zostać uznane za dopuszczalne jedynie w zakresie, w jakim zarzuty te i argumenty zostały już podniesione przez stronę skarżącą we wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej”, a także poprzez odrzucenie na tej podstawie jako niedopuszczalnych niektórych części skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez wnoszącą odwołanie.

         Zarzut drugi: Naruszenie prawa poprzez zastosowanie zbyt wysokich standardów dowodowych w odniesieniu do organizacji pozarządowych (NGO), które podejmują działania na podstawie art. 10 i 12 rozporządzenia z Aarhus (1).

         Zarzut trzeci: Naruszenie prawa poprzez orzeczenie, że ograniczenie produkowanej lub wykorzystywanej ilości pierwotnej SVHC (2) poprzez zastosowanie zamiast niej wtórnej wersji SVHC może stanowić funkcję zgodną z rozporządzeniem REACH (3) i podstawę odpowiedniej analizy rozwiązań alternatywnych.

         Zarzut czwarty: Naruszenie prawa poprzez uznanie oceny zgodności przewidzianej w art. 60 ust. 7 rozporządzenia REACH za czysto formalną, nie wymagając sprawdzenia, czy informacje dostarczone przez wnioskodawcę rzeczywiście spełniają wymogi art. 62 i załącznika I.

         Zarzut piąty: Naruszenie prawa poprzez interpretację art. 60 ust. 4 w ten sposób, że pozwala on na ustalenie równowagi między ryzykiem a korzyściami bez posiadania informacji dotyczących ryzyka, które spełnia wymogi załącznika I.

         Zarzut szósty: Naruszenie prawa poprzez orzeczenie, że „w świetle art. 60 ust. 2 i art. 62 ust. 4 lit. d) rozporządzenia nr 1907/2006 należy stwierdzić, że jedynie dane odnoszące się do swoistych właściwości substancji, które zostały włączone do załącznika XIV do rozporządzenia nr 1907/2006, są istotne dla oceny ryzyka, o której mowa w art. 60 ust. 4 zdanie pierwsze”.

         Zarzut siódmy: Naruszenie prawa przez Sąd przy wykładni zasady ostrożności.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).

         (2)  Substance of very high concern (substancja wzbudzająca szczególnie duże obawy).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1).