title: Sprawa T-302/16: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2016 r. – Bay/Parlement

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/40

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2016 r. – Bay/Parlement
   (Sprawa T-302/16)
   (2016/C 279/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nicolas Bay (La Celle-Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Cuignache)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
   in limine litis,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 2016 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 11 kwietnia 2016 r.;
               co do istoty sprawy,

               —

               cofnięcie sankcji wynikającej z decyzji z dnia 11 kwietnia 2016 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowości w procedurze wewnętrznej i nieważności decyzji przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 2016 r. oraz decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 11 kwietnia 2016 r., nakładających na stronę skarżącą karę w postaci utraty prawa do otrzymywania dziennej diety na utrzymanie przez okres pięciu dni. Pierwsza zaskarżona decyzja narusza prawo do dobrej administracji oraz zasadę równości broni. Druga zaskarżona decyzja narusza prawo do tego, aby sprawa została rozpatrzona bezstronnie i sprawiedliwie przez instytucje, organy i podmioty Unii oraz prawo do rzetelnego procesu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku dowodów rzeczowych, które mogłyby wykazać fakty zarzucane stronie skarżącej oraz, w szczególności, korzystanie przez nią z karty do głosowania innego posła Parlamentu Europejskiego.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący niespójności i niedopuszczalności zeznań świadków leżących u podstaw sankcji nałożonej na stronę skarżącą.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący materialnej niemożności, by strona skarżąca głosowała w miejsce innego posła Parlamentu Europejskiego.


title: Sprawa F-139/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2012 r. — BJ przeciwko Komisji

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/42

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2012 r. — BJ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-139/11) (1)

   2012/C 287/79
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012, s. 25.


title: Sprawa F-89/08: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2008 r. — P przeciwko Parlamentowi

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/74

         Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2008 r. — P przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-89/08)
   (2009/C 44/132)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: P (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: E. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Przedmiot i opis sporu
   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu o zwolnieniu strony skarżącej z trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia i po drugie żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 15 kwietnia 2008 r. o zwolnieniu strony skarżącej z trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia i o pozbawieniu jej ze skutkiem natychmiastowym dostępu do Parlamentu żądając od niej bezzwłocznego zwrotu kluczy do biura;

               —

               w konsekwencji po pierwsze przywrócenie strony skarżącej do służby, na jej stanowisko i do grupy zaszeregowania, które miała w dniu wydania decyzji z dnia 15 kwietnia 2008 r., z mocą wsteczną i po drugie przyznanie jej wynagrodzenia od dnia 15 lipca 2008 r. do dnia jej efektywnego przywrócenia do służby, wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 7 % rocznie;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zapłaty z tytułu naprawienia krzywdy i uszczerbku dla kariery kwoty 10 000 EUR, z zastrzeżeniem podwyższenia bądź obniżenia tej kwoty w trakcie postępowania;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone C-274/11 i C-295/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 kwietnia 2013 r. — Królestwo Hiszpanii, Republika Włoska przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Jednolity patent — Decyzja upoważniająca do podjęcia wzmocnionej współpracy na mocy art. 329 ust. 1 TFUE — Skarga o stwierdzenie nieważności ze względu na brak kompetencji, nadużycie władzy oraz naruszenie postanowień traktatów — Wymogi określone w art. 20 TUE oraz w art. 326 TFUE i 327 TFUE — Kompetencja niewyłączna — Decyzja przyjęta „w ostateczności” — Ochrona interesów Unii)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 kwietnia 2013 r. — Królestwo Hiszpanii, Republika Włoska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawy połączone C-274/11 i C-295/11) (1)

   (Jednolity patent - Decyzja upoważniająca do podjęcia wzmocnionej współpracy na mocy art. 329 ust. 1 TFUE - Skarga o stwierdzenie nieważności ze względu na brak kompetencji, nadużycie władzy oraz naruszenie postanowień traktatów - Wymogi określone w art. 20 TUE oraz w art. 326 TFUE i 327 TFUE - Kompetencja niewyłączna - Decyzja przyjęta „w ostateczności” - Ochrona interesów Unii)
   2013/C 164/05
   Język postępowania: hiszpański i włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik), Republika Włoska (przedstawiciel: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Fiorentina, avvocato dello Stato)

      Strona popierająca żądania Królestwa Hiszpanii: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Fiorentina, avvocato dello Stato)

      Strona popierająca żądania Republiki Włoskiej: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo T. Middleton, F. Florindo Gijón i A. Lo Monaco, a następnie T. Middleton, F. Florind Gijón, M. Balta oraz K. Pellinghelli, pełnomocnicy)

      Strony popierające żądania strony pozwanej: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet, J.C. Halleux i T. Materne, pełnomocnicy), Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, D. Hadroušek i J. Vláčil, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Kemper, pełnomocnicy), Irlandia (przedstawiciel: D. O’Hagan, pełnomocnik, wspierany przez N.J. Traversa, BL), Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i A. Adam, pełnomocnicy), Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i K. Molnár, działających pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i M. de Ree, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, E. Gromnicka i M. Laszuk, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i C. Meyer-Seitz, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: L. Seeboruth, pełnomocnik, wspierany przez T. Mitchesona, barrister), Parlament Europejski (przedstawiciele: I. Díez Parra, G. Ricci i M. Dean, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Martínez del Peral, T. van Rijn, B. Smulders, F. Bulst i L. Prute, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/167/UE z dnia 10 marca 2011 r. w sprawie upoważnienia do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej (Dz.U. L 76, s. 53) — Nadużycie władzy — Naruszenie systemu sądowego Unii

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w sprawie C-274/11.

               3)

               Republika Włoska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w sprawie C-295/11.

               4)

               Królestwo Belgii, Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska, Irlandia, Republika Łotewska, Węgry, Królestwo Niderlandów, Rzeczpospolita Polska, Królestwo Szwecji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Parlament Europejski oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawy połączone T-60/06 RENV II i T-62/06 RENV II: Wyrok Sądu z dnia 22 kwietnia 2016 r. – Włochy i Eurallumina/Komisja (Pomoc państwa — Dyrektywa 92/81/EWG — Podatek akcyzowy od olejów mineralnych — Oleje mineralne wykorzystywane jako paliwo przy produkcji tlenku glinu — Zwolnienie z podatku akcyzowego — Selektywny charakter środka — Pomoc, która może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem — Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego — Wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej z 1998 r. — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawa — Zasada lex specialis derogat legi generali — Zasada domniemania zgodności z prawem i skuteczności aktów wydanych przez instytucje — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/18

         Wyrok Sądu z dnia 22 kwietnia 2016 r. – Włochy i Eurallumina/Komisja
   (Sprawy połączone T-60/06 RENV II i T-62/06 RENV II) (1)

   ((Pomoc państwa - Dyrektywa 92/81/EWG - Podatek akcyzowy od olejów mineralnych - Oleje mineralne wykorzystywane jako paliwo przy produkcji tlenku glinu - Zwolnienie z podatku akcyzowego - Selektywny charakter środka - Pomoc, która może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem - Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego - Wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej z 1998 r. - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa - Zasada lex specialis derogat legi generali - Zasada domniemania zgodności z prawem i skuteczności aktów wydanych przez instytucje - Zasada dobrej administracji - Obowiązek uzasadnienia))
   (2016/C 200/26)
   Języki postępowania: włoski i angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez G. Aiella, avvocato dello Stato) i Eurallumina SpA (Portoscuso, Włochy) (przedstawiciele: L. Martin Alegi, R. Denton, A. Stratakis i L. Philippou, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, N. Khan, G. Conte, D. Grespan i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2006/323/WE z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do [przy] produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii, wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy (Dz.U. 2006, L 119, s. 12), w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w niej istnienie pomocy państwa przyznanej przez Republikę Włoską w okresie od 3 lutego 2002 r. do 31 grudnia 2003 r. na podstawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo przy produkcji tlenku glinu w regionie Sardynia (Włochy) i nakazała temu państwu członkowskiemu jej odzyskanie.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Republika Włoska pokrywa koszty poniesione w sprawach T-60/06, T-60/06 RENV I i T-60/06 RENV II oraz pokrywa własne koszty i jedną piątą kosztów poniesionych przez Komisję Europejską w sprawach C-89/08 P i C-272/12 P.

               3)

               Eurallumina SpA pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję w sprawach T-62/06, T-62/06 RENV I i T-62/06 RENV II, a także trzy dwudzieste kosztów poniesionych przez Komisję w sprawach C-89/08 P i C-272/12 P.

               4)

               Komisja pokrywa jedną czwartą kosztów poniesionych przez siebie w sprawach T-62/06, T-62/06 RENV I i T-62/06 RENV II oraz jedną piątą kosztów poniesionych przez siebie w sprawach C-89/08 P i C-272/12 P.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie C-128/04 (wniosek rechtbank van eerste aanleg te Dendermonde o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): postępowanie karne przeciwko Annic Andréa Raemdonck, Raemdonck-Janssens BVBA (Transport drogowy — Przepisy socjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 — Obowiązek instalacji i używania tachografu — Rozporządzenie (EWG) nr 3820/85 — Wyjątek na rzecz pojazdów przewożących materiały i urządzenia)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 17 marca 2005 r.
   w sprawie C-128/04 (wniosek rechtbank van eerste aanleg te Dendermonde o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): postępowanie karne przeciwko Annic Andréa Raemdonck, Raemdonck-Janssens BVBA (1)

   (Transport drogowy - Przepisy socjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 - Obowiązek instalacji i używania tachografu - Rozporządzenie (EWG) nr 3820/85 - Wyjątek na rzecz pojazdów przewożących materiały i urządzenia)
   (2005/C 132/21)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-128/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Dendermonde (Belgia) postanowieniem z dnia 19 stycznia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 9 marca 2004 r., w postępowaniu karnym przeciwko Annic Andréa Raemdonck, Raemdonck-Janssens BVBA, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas (sprawozdawca), prezes izby, A. La Pergola, J.-P. Puissochet, U. Lõhmus i A. Ó Caoimh, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 17 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Pojęcie „materiałów lub urządzeń”, o którym mowa w art. 13 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego należy interpretować w świetle szczególnego systemu wyjątków ustanowionego w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w ten sposób, że nie dotyczy ono wyłącznie „narzędzi i urządzeń”, lecz obejmuje również przedmioty takie jak materiały budowlane czy też kable, niezbędne do wykonania prac, które wchodzą w podstawowy zakres czynności kierowcy danego pojazdu.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004.


title: Sprawa C-104/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 5 marca 2014 r. – Ministero delle Politiche Agricole, Alimentari e Forestali przeciwko Federazione Italiana Consorzi Agrari i in.

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 5 marca 2014 r. – Ministero delle Politiche Agricole, Alimentari e Forestali przeciwko Federazione Italiana Consorzi Agrari i in.
   (Sprawa C-104/14)
   2014/C 184/13
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte Suprema di Cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Ministero delle Politiche Agricole, Alimentari e Forestali

      Druga strona postępowania kasacyjnego: Federazione Italiana Consorzi Agrari Soc.coop.arl – Federconsorzi in concordato preventivo e Liquidazione Giudiziale dei Beni Ceduti ai Creditori della Federazione Italiana Consorzi Agrari Soc. coop. arl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy stosunek zlecenia z mocy prawa istniejący pomiędzy administracją państwową i konsorcjami rolnymi (stosunek, na podstawie którego powstała wierzytelność scedowana następnie przez konsorcja na Federconsorzi, a przez nią na jej wierzycieli w ramach postępowania upadłościowego) dotyczącego zaopatrzenia w produkty rolne i ich dystrybucji, wynikający z dekretu ustawodawczego nr 169/1948 i z ustawy nr 1294/1957 mieści się w zakresie definicji transakcji handlowej określonej w art. 2 dyrektywy 2000/35/WE (1) i art. 2 dyrektywy 2011/7/UE (2)?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy obowiązek transponowania dyrektyw 2000/35/WE (art. 6 ust. 2) i 2011/7/UE (art. 12 ust. 3) z możliwością utrzymania w życiu korzystniejszych przepisów oznacza obowiązek niedokonywania zmiany na gorsze lub wręcz wykluczenia stopy procentowej za opóźnienia w płatnościach mającej zastosowanie do stosunków już istniejących w momencie wejścia w życie tych dyrektyw?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej, czy obowiązek niedokonywania zmiany na gorsze stopy procentowej za opóźnienia w płatnościach mającej zastosowanie do stosunków już istniejących należy rozumieć jako mający zastosowanie do jednolitego uregulowania odsetek – przewidującego do pewnego momentu (w wypadku niniejszej sprawy od dnia 31 stycznia1982 r. do dnia 31 grudnia 1995 r.) przyjęcie pozaustawowej stopy procentowej i kapitalizacji odsetek, choćby tylko rocznej, a nie półrocznej, jak żąda wierzyciel, zaś po upływie tego momentu jedynie zapłatę odsetek ustawowych – poprzez unormowanie, które ze względu na okoliczności niniejszego sporu (zob. pkt 3 powyżej) nie jest koniecznie niekorzystne dla wierzyciela?

               4)

               Czy obowiązek transponowania dyrektyw 2000/35/WE (art. 6) i 2011/7/UE (art. 12), w części, w której w związku z zakazem nadużywania swobody umów na szkodę wierzyciela przewidują one, odpowiednio w art. 3 ust. 3 i w art. 7, nieskuteczność nieuczciwych warunków umowy lub praktyk, oznacza zakaz oddziaływania przez państwo poprzez uregulowania wykluczające zapłatę odsetek za opóźnienia w płatnościach, na stosunki, których stroną jest państwo i które istniały w momencie wejścia w tych dyrektyw?

               5)

               W razie udzielenia na pytanie czwarte odpowiedzi twierdzącej, czy obowiązek nieoddziaływania na istniejące stosunki, których stroną jest państwo, ma zastosowanie do jednolitego uregulowania odsetek – przewidującego do pewnego momentu (w wypadku niniejszej sprawy od dnia 31 stycznia1982 r. do dnia 31 grudnia 1995 r.) przyjęcie pozaustawowej stopy procentowej i kapitalizacji odsetek, choćby tylko rocznej, a nie półrocznej, jak żąda wierzyciel, zaś po upływie tego momentu jedynie zapłatę odsetek ustawowych – poprzez unormowanie, które ze względu na okoliczności niniejszego sporu nie jest koniecznie niekorzystne dla wierzyciela?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.U. L 200, s. 35).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.U. L 48, s. 1).


title: Sprawa T-731/14: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2014 r. – Agrotikos Synetairismos Profiti Ilia przeciwko Radzie

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/41

      Skarga wniesiona w dniu 17 października 2014 r. – Agrotikos Synetairismos Profiti Ilia przeciwko Radzie
      (Sprawa T-731/14)
      (2015/C 016/64)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Agrotikos Synetairismos Profiti Ilia (Skydra, Grecja) (przedstawiciel: K. Chrysogonos, adwokat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. L 229, s. 1) i uznanie wniosku o stwierdzenie nieważności za dopuszczalny, o ile Sąd stwierdzi, że spełnione są wszystkie przesłanki dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności; oraz

                  —

                  obciążenie Rady wszystkimi kosztami poniesionymi przez skarżącego oraz zobowiązanie Rady do pokrycia jej własnych kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędu w wyborze podstawy prawnej:

                              —

                              Skarżący utrzymuje, że zaskarżone rozporządzenie, którego podstawę prawną stanowi art. 215 TFUE, zostało błędnie wydane, jako że z celu i treści rozporządzenia wynika, że powinno ono było zostać wydane na podstawie art. 207 TFUE (dawny art. 133 WE) w sprawie wspólnej polityki handlowej, a zatem zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą. Skarżący opiera swój interes prawny na okoliczności, że zaskarżony środek stanowi akt regulacyjny, który nie wymaga środków wykonawczych w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE i dotyczy go bezpośrednio.


title: Sprawa C-575/14 P: Postanowienie Trybunału z dnia 30 czerwca 2015 r. – Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE/Komisja Europejska (Odwołanie — Klauzula arbitrażowa — Umowa dotycząca wsparcia finansowego Unii Europejskiej przyznanego na projekt w ramach programu eContent — Rozwiązanie umowy przez Komisję Europejską — Zapłata niewypłaconych kwot i naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą — Przeinaczenie informacji zawartych w aktach sprawy — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w pozostałym zakresie oczywiście bezzasadne — Wniosek o zmianę orzeczenia Sądu Unii Europejskiej w przedmiocie kosztów — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/16

         Postanowienie Trybunału z dnia 30 czerwca 2015 r. – Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE/Komisja Europejska
   (Sprawa C-575/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Klauzula arbitrażowa - Umowa dotycząca wsparcia finansowego Unii Europejskiej przyznanego na projekt w ramach programu eContent - Rozwiązanie umowy przez Komisję Europejską - Zapłata niewypłaconych kwot i naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą - Przeinaczenie informacji zawartych w aktach sprawy - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w pozostałym zakresie oczywiście bezzasadne - Wniosek o zmianę orzeczenia Sądu Unii Europejskiej w przedmiocie kosztów - Oczywista niedopuszczalność))
   (2015/C 294/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciele: M. Sfyri I. Ampazis, dikigoroi)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Cappelletti i S. Delaude, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a części oddalone.

               2)

               Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.02.2015.


title: Sprawa T-358/15: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2015 r. – Arrom Conseil/OHIM – Puig France (Roméo has a Gun by Romano Ricci)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/80

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2015 r. – Arrom Conseil/OHIM – Puig France (Roméo has a Gun by Romano Ricci)
   (Sprawa T-358/15)
   (2015/C 294/96)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arrom Conseil (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci C. Herissay Ducamp i J. Blanchard)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Puig France SAS (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Puig France SAS

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „Roméo has a gun by Romano Ricci” – zgłoszenie nr 11 193 604

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 marca 2015 r. w sprawie R 1020/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-187/13: Postanowienie Sądu z dnia 20 lutego 2014 r. – Jannatian przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności  — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa  — Środki ograniczające wobec Iranu  — Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których zastosowanie znajdują środki ograniczające  — Termin na wniesienie skargi  — Spóźnienie  — Niedopuszczalność)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/38

         Postanowienie Sądu z dnia 20 lutego 2014 r. – Jannatian przeciwko Radzie
   (Sprawa T-187/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Iranu - Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których zastosowanie znajdują środki ograniczające - Termin na wniesienie skargi - Spóźnienie - Niedopuszczalność))
   2014/C 135/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mahmoud Jannatian (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci E. Rosenfeld i S. Monnerville)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego: wspólnego stanowiska Rady 2008/479/WPZiB z dnia 23 czerwca 2008 r. zmieniającego wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 163, s. 43); decyzji Rady 2008/475/WE z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 163, s. 29); wspólnego stanowiska Rady 2008/652/WPZiB z dnia 7 sierpnia 2008 r. zmieniającego wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 213, s. 58); decyzji Rady 2009/840/WPZiB z dnia 17 listopada 2009 r. wdrażającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 303, s. 64); rozporządzenia Rady (WE) nr 1100/2009 z dnia 17 listopada 2009 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu oraz uchylającego decyzję 2008/475/WE (Dz.U. L 303, s. 31); decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39); decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB (Dz.U. L 281, s. 81); rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Mahmoud Jannatian pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa T-418/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 czerwca 2009 r. — LIBRO Handelsgesellschaft mbH przeciwko OHIM — Dagmar Causley (LiBRO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LiBRO — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy LIBERO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] — Częściowa odmowa rejestracji — Wniosek o unieważnienie złożony przez interwenienta — Artykuł 134 § 3 regulaminu Sądu — Podpis składany na piśmie przedstawiającym podstawy odwołania wnoszonego do izby odwoławczej — Dopuszczalność odwołania wnoszonego do izby odwoławczej)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/46

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 czerwca 2009 r. — LIBRO Handelsgesellschaft mbH przeciwko OHIM — Dagmar Causley (LiBRO)
   (Sprawa T-418/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LiBRO - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy LIBERO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Częściowa odmowa rejestracji - Wniosek o unieważnienie złożony przez interwenienta - Artykuł 134 § 3 regulaminu Sądu - Podpis składany na piśmie przedstawiającym podstawy odwołania wnoszonego do izby odwoławczej - Dopuszczalność odwołania wnoszonego do izby odwoławczej)
   2009/C 180/84
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: LIBRO Handelsgesellschaft mbH (Guntramsdorf, Austria) (przedstawiciel: adwokat G. Prantl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Dagmar Causley (Pleidelsheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Günther)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2007 r. (sprawa R 1454/2005-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Dagmar Causley a LIBRO Handelsgesellschaft mbH.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wniosek Dagmar Causley zostaje oddalony.

               3)

               LIBRO Handelsgesellschaft mbH zostaje obciążona kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Dagmar Causley.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa C-112/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 24 lutego 2016 r. – Persidera SpA/Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo Economico delle Infrastrutture e dei Trasporti

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 24 lutego 2016 r. – Persidera SpA/Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo Economico delle Infrastrutture e dei Trasporti
   (Sprawa C-112/16)
   (2016/C 175/11)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie: Persidera SpA

      Druga strona postępowania: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo Economico delle Infrastrutture e dei Trasporti

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii Europejskiej, a w szczególności art. 56, 101, 102 i 106 TFUE, art. 9 dyrektywy 2002/21/WE (1) (dyrektywy ramowej), art. 3, 5 i 7 dyrektywy 2002/20/WE (2) (dyrektywy o zezwoleniach) i art. 2 i 4 dyrektywy 2002/77/WE (3) (dyrektywy w sprawie konkurencji) oraz zasady niedyskryminacji, przejrzystości, swobody konkurencji, proporcjonalności, skuteczności oraz pluralizmu informacji sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, które w celu określenia liczby kanałów cyfrowych przyznawanych operatorom w ramach przekształcania kanałów analogowych uwzględniają w takim samym zakresie jak kanały analogowe prowadzone zgodnie z prawem, kanały analogowe prowadzone w przeszłości z naruszeniem ograniczeń mających na celu przeciwdziałanie koncentracji, ustanowionych w przepisach krajowych, którymi zajmowali się Trybunał Sprawiedliwości i Komisja Europejskiej, a które to kanały były w każdym razie prowadzone bez koncesji?

               2)

               Czy prawo Unii Europejskiej, a w szczególności art. 56, 101, 102 i 106 TFUE, art. 9 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), art. 3, 5 i 7 dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach) i art. 2 i 4 dyrektywy 2002/77/WE (dyrektywy w sprawie konkurencji) oraz zasady niedyskryminacji, przejrzystości, swobody konkurencji, proporcjonalności, skuteczności oraz pluralizmu informacji sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, które w celu określenia liczby kanałów cyfrowych przyznawanych operatorom w ramach przekształcania kanałów analogowych, uwzględniając wszystkie prowadzone dotychczas kanały analogowe także te prowadzone z naruszeniem ograniczeń mających na celu przeciwdziałanie koncentracji, ustanowionych w przepisach krajowych, którymi zajmowali się Trybunał Sprawiedliwości i Komisja Europejskiej, a które to kanały były w każdym razie prowadzone bez koncesji, przewidują w szczególności w odniesieniu do operatora kilku kanałów zmniejszenie liczby przyznanych kanałów cyfrowych w stosunku do prowadzonych kanałów w technologii analogowej, w stosunkowo większym zakresie niż względem konkurentów?

      (1)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, s. 33).

      (2)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (Dz.U. L 108, s. 21).

      (3)  Dyrektywa Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 249, s. 21).


title: Sprawa T-24/11: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2011 r. — Bank Refah Kargaran przeciwko Radzie

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/23

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2011 r. — Bank Refah Kargaran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-24/11)
   2011/C 80/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Refah Kargaran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.-M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. w części dotyczącej strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) 961/2010 w części dotyczącej strony skarżącej;

               —

               orzeczenie, że decyzja 2010/413/WPZiB nie ma zastosowania do strony skarżącej

               —

               obciążenie Radzie kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty przytoczone przez stronę skarżącą są co do zasady identyczne lub podobne do przytoczonych w sprawie T-4/11 Export Development Bank of Iran przeciwko Radzie


title: Sprawa F-30/07: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2007 r. — Noworyta przeciwko Parlamentowi

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/38

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2007 r. — Noworyta przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-30/07)
   (2007/C 117/61)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Lidia Noworyta (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J. N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 28 kwietnia 2006 r. oddalającej wniosek przełożonego skarżącej z dnia 20 października 2005 r. o przyznanie jej zryczałtowanego dodatku za godziny nadliczbowe, przepracowane w szczególnych warunkach w rozumieniu art. 3 załącznika VI do regulaminu pracowniczego lub innego dodatku bądź na podstawie art. 56a bądź 56b regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżąca powołuje przede wszystkim naruszenie ogólnej zasady, zgodnie z którą każdy pracownik winien mieć słuszne warunki pracy, w szczególności jeżeli chodzi o czas pracy i o kompensowanie lub wynagradzanie za przepracowane godziny nadliczbowe lub w związku ze szczególnymi warunkami organizacji czasu pracy.
   Konkretnie podnosi, że w odróżnieniu od art. 56a i 56b regulaminu pracowniczego, art. 3 załącznika VI do regulaminu pracowniczego nie uzależnia możliwości przyznania ryczałtu za godziny nadliczbowe przepracowane w szczególnych warunkach od tego, by godziny te przepracowywane były regularnie. Według skarżącej organ powołujący naruszył prawo dodając ten wymóg do przyjętych przepisów wewnętrznych dotyczących kompensowania godzin nadliczbowych.
   Organ powołujący naruszył prawo zaznaczając, że urzędnicy zatrudnieni po dniu 1 maja 2004 r. nie mogli skorzystać z takiego dodatku, mimo iż taką możliwość wyraźnie przewiduje art. 1 ww. przepisów wewnętrznych.
   Ponadto skarżąca twierdzi, że decyzja o odmowie kompensaty lub wynagrodzenia za szczególne warunki, w jakich pracuje narusza jej zdaniem art. 56a i 56b regulaminu pracowniczego oraz zasadę równego traktowania.
   Wreszcie według skarżącej stanowisko Parlamentu Europejskiego nie jest spójne, ponieważ dyrektor generalny dyrekcji generalnej Prezydencji potwierdzić miał że osoba pracująca w centrali telefonicznej nie świadczy godzin nadliczbowych w sposób regularny, choć organ powołujący ze swej strony twierdzi, że przeprowadzana jest weryfikacja możliwości harmonizacji warunków pracy w tej służbie z uwagi właśnie na stosowane nietypowe rozkłady czasu pracy poza rozkładem ogólnym/normalnym.


               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/5

      Wyznaczenie sędziego zastępującego prezesa przy rozpatrywaniu wniosków o zastosowanie środków tymczasowych
      (2010/C 288/09)
      W dniu 20 września 2010 r., zgodnie z art. 106 regulaminu postępowania, Sąd postanowił, że w okresie od dnia 20 września 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. sędzia M. Prek zastępować będzie prezesa Sądu przy rozpatrywaniu wniosków o zastosowanie środków tymczasowych w razie nieobecności prezesa lub niemożności uczestniczenia przez niego w obradach.


title: Sprawa F-56/13: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/29

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-56/13)
   2013/C 274/45
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącej do systemu emerytalnego Unii, która została wydana na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 27 lutego 2013 r. oddalającej zażalenia wniesione przez skarżącego w dniu 7 stycznia 2013 r. na decyzje PMO.4 z dnia 10 października 2012 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności tych decyzji wydanych przez PMO.4 w dniu 10 października 2012 r., na które zażalenia wniosła skarżąca;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników przyjętych w dniu 3 marca 2011 r., w szczególności przepisów art. 9 i stwierdzenie, że nie mają one zastosowania w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-305/06: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2006 r. — Air Products and Chemicals przeciwko OHIM — Messer Group (FERROMIX)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/61

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2006 r. — Air Products and Chemicals przeciwko OHIM — Messer Group (FERROMIX)
   (Sprawa T-305/06)
   (2006/C 326/132)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Air Products and Chemicals Inc. (Allentown, USA) (przedstawiciel: adwokat S. Heurung)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Messer Group GmbH (Sulzbach, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 września 2006 r. wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą OHIM w sprawach połączonych R 1270/2005-2 i R 1408/2005-2;

               —

               odrzucenie zakwestionowanego zgłoszenia znaku towarowego „FERROMIX” (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego 3 190 063) w całości;

               —

               doręczenie orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji OHIM;

               —

               obciążenie Messer Group kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Messer Group GmbH.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „FERROMIX” dla towarów z klas 1 i 4 — zgłoszenie nr 3 190 063.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „FERROMAXX” dla towarów należących do klasy 1.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich towarów z klasy 1; odrzucenie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich towarów z klasy 4.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Odwołanie wniesione przez skarżącą (R 1270/2005-2) oddalone; odwołanie wniesione przez Messer Group GmbH (R 1408/2005-2) uwzględnione.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 polegające na tym, że Izba Odwoławcza dopuściła się między innymi następujących uchybień:

               —

               przeceniła wiedzę i świadomość niebędących profesjonalistami konsumentów gazu spawalniczego;

               —

               niesłusznie założyła, że słowny znak towarowy „FERROMAXX” ma niewielki samoistny charakter odróżniający;

               —

               niedostatecznie uwzględniła fakt, że porównywane towary są częściowo identyczne a częściowo bardzo podobne; i

               —

               nie uwzględniła ogólnego wrażenia wywieranego przez znaki jako całość.


title: Sprawa C-82/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña – Hiszpania) – Transportes Jordi Besora, SL przeciwko Generalitat de Catalunya (Podatki pośrednie — Podatki akcyzowe — Dyrektywa 92/12/EWG — Artykuł 3 ust. 2 — Oleje mineralne — Podatek od sprzedaży detalicznej — Pojęcie szczególnego celu — Przekazanie kompetencji wspólnotom autonomicznym — Finansowanie — Uprzednie przypisanie — Wydatki na opiekę zdrowotną i środowisko)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña – Hiszpania) – Transportes Jordi Besora, SL przeciwko Generalitat de Catalunya
   (Sprawa C-82/12) (1)

   ((Podatki pośrednie - Podatki akcyzowe - Dyrektywa 92/12/EWG - Artykuł 3 ust. 2 - Oleje mineralne - Podatek od sprzedaży detalicznej - Pojęcie szczególnego celu - Przekazanie kompetencji wspólnotom autonomicznym - Finansowanie - Uprzednie przypisanie - Wydatki na opiekę zdrowotną i środowisko))
   2014/C 112/03
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Cataluña

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Transportes Jordi Besora, SL

      Strona pozwana: Generalitat de Catalunya

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal Superior de Justicia de Cataluña – Interpretacja art. 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, s. 1) – Oleje mineralne – Podatek akcyzowy od sprzedaży detalicznej niektórych węglowodorów – Podatki pośrednie inne niż akcyza, realizujące szczególne cele – Podatek realizujący cel, który można osiągnąć przy pomocy innego zharmonizowanego podatku – Podatek wprowadzony równocześnie z przekazaniem określonych kompetencji regionom, mający w części na celu pokrycie wydatków regionów związanych z tymi nowo przekazanymi kompetencjami – Cel o charakterze wyłącznie budżetowym

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania należy intepretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym ustanawiającym podatek od sprzedaży detalicznej olejów mineralnych taki jak podatek od sprzedaży niektórych olejów mineralnych (Impuesto sobre las Ventas Minoristas de Determinados Hidrocarburos) rozpatrywany w postępowaniu głównym, ponieważ nie można uznać, że taki podatek realizuje szczególny cel w rozumieniu wspomnianego przepisu w wypadku, gdy ów podatek, przeznaczany na finansowanie wykonywania przez dane jednostki samorządu terytorialnego ich kompetencji w dziedzinie zdrowia i środowiska, nie ma sam w sobie na celu zapewnienia ochrony zdrowia i środowiska.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12. 5.2012.


title: Sprawa T-200/08: Wyrok Sądu z dnia 29 września 2010 r. — Interflon przeciwko OHIM — Illinois Tool Works (FOODLUBE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy FOODLUBE — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 52 ust 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/26

         Wyrok Sądu z dnia 29 września 2010 r. — Interflon przeciwko OHIM — Illinois Tool Works (FOODLUBE)
   (Sprawa T-200/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy FOODLUBE - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 52 ust 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 317/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Interflon BV (Rosendaal, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat S. Wertwijn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Novais Gonçalves, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: llinois Tool Works, Inc. (Glenview, Illinois, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 marca 2008 r. (sprawa R 638/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Interflon BV a Illinois Tool Works, Inc.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 3 marca 2008 r. (sprawa R 638/2007-2) w zakresie dotyczącym oddalenia odwołania w odniesieniu do produktów chemicznych przeznaczonych dla przemysłu, należących do klasy 1, oraz olejów i tłuszczy przemysłowych, jak również smarów, należących do klasy 4.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa C-547/07: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/35

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-547/07)
   (2008/C 51/58)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Recchia i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska
   Żądania

               —

               stwierdzenie, iż poprzez brak klasyfikacji jako obszary specjalnej ochrony ptactwa (zwanych dalej „OSO”) wszystkich obszarów, które przy zastosowaniu kryteriów ornitologicznych wydają się być najbardziej odpowiednie do ochrony gatunków ptaków Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 79/409/EWG (1) z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa,

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Obowiązek dokonania klasyfikacji obszarów specjalnej ochrony ptactwa (OSO) spoczywał na Rzeczpospolitej Polskiej w momencie jej przystąpienia do Unii Europejskiej.
   W grudniu 2004 r. został opublikowany ornitologiczny inwentarz ostoi ptaków o znaczeniu europejskim w Polsce (IBA 2004), wyznaczający na podstawie kryteriów ornitologicznych 140 obszarów istotnych dla ochrony ptactwa.
   15 obszarów spośród ostoi ujętych w wykazie IBA 2004 nie zostało zaklasyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską jako OSO, mimo, że władze polskie nie przedstawiły żadnej naukowej weryfikacji uzasadniającej brak ich wyznaczenia.
   Również powierzchnie 8 OSO są dużo mniejsze niż ich odpowiedniki na liście IBA 2004, co powoduje, że poza ich granicami znajdują się tereny, które według IBA 2004 wydają się najbardziej odpowiednie do ochrony gatunków ptaków.
   Ponadto władze polskie we wrześniu 2007 r. bez powiadomienia Komisji dokonały zmniejszenia powierzchni 5 wyznaczonych OSO w sposób znaczący z punktu widzenia ochrony ptaków.

      (1)  Dz.Urz. WE L 103 str. 1.


title: Sprawa C-260/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — The Queen na wniosek Davida Edwardsa, Lilian Pallikaropoulos przeciwko Environment Agency, First Secretary of State, Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs (Środowisko naturalne — Konwencja z Aarhus — Dyrektywa 85/337/EWG — Dyrektywa 2003/35/WE — Artykuł 10a — Dyrektywa 96/61/WE — Artykuł 15a — Dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska — Pojęcie „niedyskryminacyjnego ze względu na koszty” charakteru postępowań sądowych)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — The Queen na wniosek Davida Edwardsa, Lilian Pallikaropoulos przeciwko Environment Agency, First Secretary of State, Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs
   (Sprawa C-260/11) (1)

   (Środowisko naturalne - Konwencja z Aarhus - Dyrektywa 85/337/EWG - Dyrektywa 2003/35/WE - Artykuł 10a - Dyrektywa 96/61/WE - Artykuł 15a - Dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska - Pojęcie „niedyskryminacyjnego ze względu na koszty” charakteru postępowań sądowych)
   2013/C 156/07
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Queen na wniosek Davida Edwardsa, Lilian Pallikaropoulos

      Strona pozwana: Environment Agency, First Secretary of State, Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supreme Court of the United Kingdom — Wykładnia art. 10a dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40), zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującą udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającą w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE — Deklaracja Komisji (Dz.U. L 156, s. 17) — Wykładnia art. 15a dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 257, s. 26), zmienionej dyrektywą 2003/35/WE — Wykładnia art. 9 ust. 4 konwencji (z Aarhus) o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz.U. L 124, s. 1) — Obciążenie strony przegrywającej kosztami postępowania — Pojęcie „niedyskryminacyjnego ze względu na koszty” charakteru postępowań sądowych

      Sentencja

   Z wymogu ustanowionego w art. 10a akapit piąty dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne oraz w art. 15a akapit piąty dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, zmienionych dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., zgodnie z którym to wymogiem postępowanie nie może mieć dyskryminacyjnego ze względu na koszty charakteru, wynika, iż nie można uniemożliwiać objętym tym wymogiem osobom wszczynania lub kontynuowania postępowania z wchodzącej w zakres stosowania tych przepisów skargi ze względu na mogące wynikać z tego faktu obciążenie finansowe. W sytuacji gdy sąd krajowy ma wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie obciążenia kosztami jednostki, której żądania jako strony skarżącej w sporze w dziedzinie ochrony środowiska nie zostały uwzględnione, lub, bardziej ogólnie rzecz ujmując, ma zająć, jak może to mieć miejsce w przypadku sądów brytyjskich, na poprzedzającym postępowanie etapie, stanowisko w przedmiocie ewentualnego ograniczenia kosztów, jakimi może zostać obciążona strona, której żądania nie zostaną uwzględnione, winien on zapewnić, że wymóg ten jest przestrzegany, uwzględniając zarówno interes tej chcącej bronić swych praw osoby, jak i związany z ochroną środowiska interes ogólny.
   W ramach tej oceny sąd krajowy nie może przeprowadzać analizy, odnosząc się jedynie do sytuacji ekonomicznej tego zainteresowanego, lecz winien ją również oprzeć na obiektywnej analizie kwoty kosztów. Winien on ponadto uwzględnić sytuację stron postępowania, racjonalne szanse wygrania sprawy przez powoda, znaczenie, jakie sprawa ma dla niego oraz dla ochrony środowiska, złożoność przepisów materialnych i proceduralnych mających zastosowanie w sprawie, jak również potencjalną pochopność skargi na poszczególnych etapach postępowania, a także to, czy prawo krajowe przewiduje system pomocy prawnej lub system ograniczania odpowiedzialności z tytułu kosztów postępowania.
   Natomiast okoliczność polegająca na tym, że zainteresowany nie został powstrzymany przed dochodzeniem w praktyce swych żądań, nie wystarcza sama w sobie do uznania, iż dane postępowanie nie ma w jego przypadku dyskryminacyjnego ze względu na koszty charakteru.
   Wreszcie ocena ta nie może być przeprowadzana według odmiennych kryteriów w zależności od tego, czy dokonuje jej sąd po przeprowadzeniu postępowania w pierwszej instancji, czy też na etapie pierwszej lub też drugiej apelacji.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprawa F-124/12: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2012 r. — ZZ przeciwko EMCDDA

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/72

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2012 r. — ZZ przeciwko EMCDDA
   (Sprawa F-124/12)
   2013/C 26/148
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzedłużeniu zawartej ze skarżącym umowy członka personelu tymczasowego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o nieprzedłużeniu zawartej ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. a) WZIP;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności odpowiedzi o oddaleniu zażalenia mającego na celu przedłużenie zawartej ze skarżącym umowy;

               —

               obciążenie EMCDDA kosztami postępowania.


title: Sprawa C-160/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – GS Media BV/Sanoma Media Netherlands BV, Playboy Enterprises International Inc., Britt Geertruida Dekker (Odesłanie prejudycjalne — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Społeczeństwo informacyjne — Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych — Artykuł 3 ust. 1 — Publiczne udostępnianie — Pojęcie — Internet — Hiperłącza umożliwiające dostęp do utworów chronionych udostępnionych w innej witrynie internetowej bez zezwolenia podmiotu praw autorskich — Utwory dotychczas nieopublikowane przez podmiot praw autorskich — Umieszczanie takich hiperłączy dla celów zarobkowych)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – GS Media BV/Sanoma Media Netherlands BV, Playboy Enterprises International Inc., Britt Geertruida Dekker
   (Sprawa C-160/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Społeczeństwo informacyjne - Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych - Artykuł 3 ust. 1 - Publiczne udostępnianie - Pojęcie - Internet - Hiperłącza umożliwiające dostęp do utworów chronionych udostępnionych w innej witrynie internetowej bez zezwolenia podmiotu praw autorskich - Utwory dotychczas nieopublikowane przez podmiot praw autorskich - Umieszczanie takich hiperłączy dla celów zarobkowych))
   (2016/C 402/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: GS Media BV

      Strona pozwana: Sanoma Media Netherlands BV, Playboy Enterprises International Inc., Britt Geertruida Dekker

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że aby ustalić, czy fakt umieszczenia w witrynie internetowej hiperłączy odsyłających do utworów chronionych – swobodnie dostępnych w innej witrynie internetowej bez zezwolenia podmiotu praw autorskich – stanowi „publiczne udostępnianie” w rozumieniu tego przepisu, należy określić, czy te hiperłącza zostały udostępnione bez celu zarobkowego przez osobę, która nie wiedziała lub nie mogła racjonalnie wiedzieć o bezprawnym charakterze publikacji tych utworów w tej innej witrynie internetowej, czy też przeciwnie, wspomniane hiperłącza zostały udostępnione w celu zarobkowym, w której to sytuacji należy domniemywać istnienie tej wiedzy.

      (1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.


title: Sprawa T-461/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 września 2007 r. — Imagination Technologies przeciwko OHIM (PURE DIGITAL) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PURE DIGITAL — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/46

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 września 2007 r. — Imagination Technologies przeciwko OHIM (PURE DIGITAL)
   (Sprawa T-461/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PURE DIGITAL - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94)
   (2007/C 269/82)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Imagination Technologies Ltd (Kings Langley, Hertfordshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Edenborough, barrister, P. Brownlow i N. Jenkins, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo D. Schennen, następnie D. Botis, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 września 2004 r. (sprawa R 108/2004-2) dotyczącej wniosku o rejestrację słownego znaku towarowego PURE DIGITAL jako wspólnotowego znaku towarowego
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005.


title: Sprawa T-115/09: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2009 r. — Electrolux przeciwko Komisji

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/42

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2009 r. — Electrolux przeciwko Komisji
   (Sprawa T-115/09)
   2009/C 113/84
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AB Electrolux (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciele: F. Wijckmans, H. Burez, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości ze względu na okoliczność niespełnienia jednego lub kilku (kumulatywnych) warunków określonych w Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, a w każdym razie ze względu na to, że Komisja nie wykazała w wymagany prawem sposób spełnienia każdego z tych warunków;

               —

               w drugiej kolejności stwierdzenie nieważności tej decyzji w całości, ze względu na niespełnienie obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 253 WE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 5995 wersja ostateczna z dnia 21 października 2008 r. uznającej za zgodną ze wspólnym rynkiem — z zastrzeżeniem spełnienia pewnych warunków — pomoc przeznaczoną na restrukturyzację, jaką władze francuskie zamierzają przyznać przedsiębiorstwu FagorBrandt [C 44/2007 (ex N 460/2007)]. Skarżąca jest podmiotem konkurencyjnym względem beneficjenta pomocy i uczestniczyła w dochodzeniu, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji.
   Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 87 ust. 3 lit. c) WE oraz Wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (1). Według skarżącej decyzja ta jest błędna pod względem prawnym ze względu na to, iż nie spełniono jednego lub kilku kumulatywnych warunków określonych w tych wytycznych, a w każdym razie ze względu na to, że Komisja nie wykazała w wymagany prawem sposób spełnienia każdego z tych warunków. Skarżąca podnosi w szczególności, że Komisja nie spełniła:

               —

               warunku „pierwszego i ostatniego razu”;

               —

               warunku, zgodnie z którym pomoc nie może służyć sztucznemu utrzymywaniu przedsiębiorstwa na rynku;

               —

               warunków dotyczących oceny pomocy uprzednio przyznanej bezprawnie;

               —

               warunku, zgodnie z którym beneficjent pomocy winien być nowoutworzonym przedsiębiorstwem;

               —

               warunku, zgodnie z którym pomoc winna umożliwiać jej beneficjentowi odzyskanie długoterminowej rentowności;

               —

               warunku nakazującego wprowadzenie środków wyrównawczych w celu uniknięcia nieuzasadnionych zakłóceń będących skutkiem przyznania pomocy przeznaczonej na restrukturyzację; oraz

               —

               warunku nakazującego, by pomoc była ograniczona do minimum oraz by grupa kapitałowa wniosła rzeczywisty wkład (nieobjęty pomocą).

         Ponadto skarżąca utrzymuje, że w zaskarżonej decyzji naruszono obowiązek uzasadnienia ustanowiony w art. 253 WE, w szczególności zaś w odniesieniu do przedstawionych przez skarżącą argumentów dotyczących strukturalnej nadprodukcji w rozpatrywanym sektorze, wymogu wniesienia przez beneficjenta „możliwie najwyższego” wkładu w koszty planu restrukturyzacji oraz obowiązku zwrotu pomocy uprzednio przyznanej bezprawnie.

      (1)  Dz.U. C 244 z 1.10.2004, s. 2.


title: Sprawa C-561/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Caner Genc/Integrationsministeriet (Odesłanie prejudycjalne – Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja – Decyzja nr 1/80 – Artykuł 13 – Klauzula „standstill” – Łączenie rodzin – Uregulowania krajowe przewidujące nowe, bardziej restrykcyjne warunki w dziedzinie łączenia rodzin dla członków rodzin, którzy nie są aktywni gospodarczo, i obywateli tureckich aktywnych gospodarczo przebywających i mających prawo pobytu w danym państwie członkowskim – Warunek więzi tego rodzaju, że dają one podstawy do udanej integracji)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/17

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Caner Genc/Integrationsministeriet
      (Sprawa C-561/14) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja - Decyzja nr 1/80 - Artykuł 13 - Klauzula „standstill” - Łączenie rodzin - Uregulowania krajowe przewidujące nowe, bardziej restrykcyjne warunki w dziedzinie łączenia rodzin dla członków rodzin, którzy nie są aktywni gospodarczo, i obywateli tureckich aktywnych gospodarczo przebywających i mających prawo pobytu w danym państwie członkowskim - Warunek więzi tego rodzaju, że dają one podstawy do udanej integracji))
      (2016/C 211/20)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Østre Landsret

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Caner Genc

         Strona pozwana: Integrationsministeriet

         Sentencja

      Środek krajowy, taki rozpatrywany w postępowaniu głównym, zgodnie z którym to środkiem warunkiem łączenia rodziny w przypadku pracownika tureckiego legalnie zamieszkałego w danym państwie członkowskim i jego małoletniego dziecka jest wytworzenie lub możliwość wytworzenia przez dziecko więzi z tym państwem członkowskim wystarczających dla umożliwienia mu udanej integracji, jeżeli dane dziecko i jego drugi rodzic zamieszkują w państwie pochodzenia lub w innym państwie oraz jeżeli wniosek o łączenie rodziny został złożony po upływie terminu dwóch lat od dnia, w którym rodzic zamieszkały w danym państwie członkowskim otrzymał zezwolenie na pobyt na czas nieokreślony lub zezwolenie na pobyt z możliwością stałego pobytu, stanowi „nowe ograniczenie” w rozumieniu art. 13 decyzji Rady Stowarzyszenia 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, załączonej do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze przez Republikę Turcji z jednej strony i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę z drugiej strony zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r.
      Takie ograniczenie nie jest uzasadnione.

         (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa F-58/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 marca 2015 r. – Marcuccio/Komisja (Wykluczenie przedstawiciela strony z postępowania — Niewyznaczenie nowego przedstawiciela — Skarżący, który nie odpowiada na wezwania Sądu — Umorzenie postepowania)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/47

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 marca 2015 r. – Marcuccio/Komisja
   (Sprawa F-58/13) (1)

   ((Wykluczenie przedstawiciela strony z postępowania - Niewyznaczenie nowego przedstawiciela - Skarżący, który nie odpowiada na wezwania Sądu - Umorzenie postepowania))
   (2015/C 146/63)
   Język postępowania: woski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A.)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącego o uzyskanie odszkodowania za to, że pozwana przesłała pisma dotyczące skarżącego do adwokata, który go nie reprezentował i z tego względu naruszyła prawo skarżącego do poszanowania życia prywatnego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Umarza się postepowanie w sprawie F-58/13 Marcuccio/Komisja.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013, s. 26.


title: Sprawa C-308/07 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 lutego 2009 r. – Koldo Gorostiaga Atxalandabaso przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Odwołanie — Przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Odzyskiwanie nienależnie wypłaconych kwot w drodze potrącenia — Wykonanie wyroku Sądu — Prawo do bezstronnego sądu — Powaga rzeczy osądzonej — Zasada dobrej administracji)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 lutego 2009 r. – Koldo Gorostiaga Atxalandabaso przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa C-308/07 P) (1)

   (Odwołanie - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Odzyskiwanie nienależnie wypłaconych kwot w drodze potrącenia - Wykonanie wyroku Sądu - Prawo do bezstronnego sądu - Powaga rzeczy osądzonej - Zasada dobrej administracji)
   2009/C 90/03
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Koldo Gorostiaga Atxalandabaso (przedstawiciel: D. Rouget, adwokat)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: H. Krück, C. Karamarcos i D. Moore, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie T-132/06 Gorostiaga Atxalandabaso przeciwko Parlamentowi, którym Sąd oddalił w części jako oczywiście niedopuszczalną, a w części jako oczywiście bezzasadną jego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 22 marca 2006 r. wydanej w wykonaniu wyroku Sądu z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie T-146/04 Gorostiaga Atxalandabaso przeciwko Parlamentowi – Wykładnia art. 111 regulaminu Sądu i zasady bezstronności – Wykładnia art. 27 przepisów dotyczących zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               K. Gorostiaga Atxalandabaso zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-458/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 18 maja 2017 r. w sprawie T-410/16, Rami Makhlouf/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 31 lipca 2017 r. przez Ramiego Makhloufa

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/31

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 18 maja 2017 r. w sprawie T-410/16, Rami Makhlouf/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 31 lipca 2017 r. przez Ramiego Makhloufa
   (Sprawa C-458/17 P)
   (2017/C 309/42)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rami Makhlouf (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne i uzasadnione;

         w konsekwencji

               —

               stwierdzenie nieważności wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 18 maja 2017 r. w sprawie T-410/16, Rami Makhlouf/Rada Unii Europejskiej ECLI:EU:T:2017:349;

         oraz
   w drodze nowego rozstrzygnięcia:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. (1) i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącego odwołanie;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojego odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty:

               —

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa polegającego na tym, że Sąd nie uwzględnił prawa wnoszącego odwołanie do bycia wysłuchanym przed przyjęciem nowych środków ograniczających, przyznanego na mocy art. 41 Karty praw podstawowych;

               —

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa, przeinaczenia okoliczności faktycznych w ten sposób, że Sąd pominął artykuły prasowe przedstawione przez wnoszącego odwołanie na poparcie jego skargi o stwierdzenie nieważności w celu wykazania, że nie wspierał on reżimu syryjskiego;

               —

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa w ten sposób, że Sąd nie orzekł niezgodności z prawem przepisów 27 i 28 decyzji 2013/255/WPZiB (2), zgodnie z którymi przynależność do rodziny Al-Assad lub do rodziny Makhlouf stanowi autonomiczne kryterium uzasadniające nałożenie sankcji, jednocześnie przenosząc ciężar dowodu;

               —

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia prawa i braku uzasadnienia w zakresie, w jakim Sąd orzekł, iż pojęcie prominentnego przedsiębiorcy było wystarczająco precyzyjne, aby umieścić wnoszącego odwołanie w wykazach osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi oraz w jakim Sąd nie uzasadnił powodów, dla których twierdził, iż wnoszący odwołanie miał jakikolwiek wpływ na reżim syryjski.

      (1)  DecyzjaRady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125).

      (2)  Decyzja 2013/255/WPZiB dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2013, L 147, s. 14).


title: Sprawa T-270/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  29 września 2005 r.  — BIC przeciwko Komisji

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/19

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 września 2005 r. — BIC przeciwko Komisji
   (Sprawa T-270/04) (1)

   (2005/C 315/34)

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa C-101/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/53

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-101/06) (1)

   (2006/C 326/113)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa C-457/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Landgericht Wiesbaden z dnia  23 listopada 2005 r.  w sprawie Schutzverband der Spirituosen-Industrie e.V. przeciwko Diageo Deutschland GmbH

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Landgericht Wiesbaden z dnia 23 listopada 2005 r. w sprawie Schutzverband der Spirituosen-Industrie e.V. przeciwko Diageo Deutschland GmbH
   (Sprawa C-457/05)
   (2006/C 60/42)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 27 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Landgericht Wiesbaden (Niemcy) z dnia 23 listopada 2005 r. w sprawie Schutzverband der Spirituosen-Industrie e.V. przeciwko Diageo Deutschland GmbH.
   Landgericht Wiesbaden zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 5 ust. 3 lit. b) akapit 2 zd. 2 w związku z art. 5 ust. 3 lit. d) oraz z załącznikiem III sekcja 4 dyrektywy Rady 75/106/EWG z dnia 19 grudnia 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do objętościowego uzupełniania niektórych płynów w opakowaniach jednostkowych (Dz.U. 1975, L 106, str 31, ostatnio zmienionej na mocy aktu przystąpienia z dnia 23 września 2003 r., Dz.U. L 236, str 33, zwanej dalej „dyrektywą 75/106/EWG”) należy interpretować w ten sposób, że produkty, których opakowanie ma objętość 0,071 litra, zgodnie z prawem wytworzone lub wprowadzone do obrotu w Irlandii i w Zjednoczonym Królestwie, mogą również zostać wprowadzone do obrotu w pozostałych Państwach Członkowskich WE?

               2.

               Jeżeli na pytanie 1 zostanie udzielona odpowiedź negatywna, czy art. 5 ust. 3 lit. b) akapit 2 zd. 2 w związku z art. 5 ust. 3 lit. d) oraz z załącznikiem III sekcja 4 dyrektywy 75/106/EWG jest zgodny z zasadą swobodnego przepływu towarów wynikającą z art. 28 i 30 WE?


title: Sprawa C-158/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven [Niderlandy] w dniu  23 marca 2006 r.  — Stichting ROM-projecten przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven [Niderlandy] w dniu 23 marca 2006 r. — Stichting ROM-projecten przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken
   (Sprawa C-158/06)
   (2006/C 154/11)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stichting ROM-projecten

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Economische Zaken
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 6 decyzji Komisji C(95)1753 z dnia 16 października 1995 r. w sprawie przyznania w sprawie przyznania pomocy Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) i Europejskiego Fundusz Społecznego (EFS) na program operacyjny w ramach inicjatywy wspólnotowej MŚP na rzecz obszarów objętych celami nr 1 i 2 w Niderlandach jest bezwarunkowy i wystarczająco precyzyjny, aby mógł być bezpośrednio stosowany w krajowym porządku prawnym?

               2.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy art. 249 WE należy interpretować w ten sposób, że art. 6 wspomnianej decyzji zobowiązuje jednostkę bezpośrednio do tego, aby jako beneficjent końcowy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1999 r. zawarł prawnie wiążące porozumienia i dokonał konkretnego przydziału wymaganych środków?

               3.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
               Czy art. 38 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 (1) z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych pozostawia w świetle zasad prawa wspólnotowego państwom członkowskim możliwość odstąpienia od windykacji z powodu naruszenia przepisu, jeżeli danemu odbiorcy pomocy przepis ten nie był znany i brak wiedzy o nim nie może również stanowić zarzutu przeciw niemu?

      (1)  Dz.U. L 161, str. 1


title: Sprawa C-402/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia  21 września 2005 r.  w sprawie T-315/01 Yassin Abdullah Kadi przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Yassina Abdullaha Kadiego w dniu  17 listopada 2005 r.

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/19

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 21 września 2005 r. w sprawie T-315/01 Yassin Abdullah Kadi przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Yassina Abdullaha Kadiego w dniu 17 listopada 2005 r.
   (Sprawa C-402/05 P)
   (2006/C 36/39)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 17 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Yassina Abdullaha Kadiego, zamieszkałego w Jeddah (Arabia Saudyjska), reprezentowanego przez Iana Brownliego CBE QC, Davida Andersona QC, Pushpindera Sainiego, Barrister i Guya Martina, Solicitor, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 21 września 2005 r. w sprawie T-315/01 Yassin Abdullah Kadi przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               a)

               uchylenie w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji;

               b)

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. (1);

               c)

               obciążenie Rady i/lub Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo, uznając art. 308 WE w związku z art. 60 WE i art. 301 WE za wystarczającą podstawę prawną do przyjęcia rozporządzenia nr 881/2002.
   Wnoszący odwołanie stwierdza ponadto, że Sąd Pierwszej Instancji dokonał błędnej interpretacji istotnych zasad prawa międzynarodowego:

               —

               w wyroku Sądu połączono kwestię Karty Narodów Zjednoczonych jako źródła zobowiązań traktatowych z kwestią skutków decyzji Rady Bezpieczeństwa w odniesieniu do Państw Członkowskich;

               —

               Sąd naruszył prawo przyjmując, że rezolucje Rady Bezpieczeństwa przyjmowane na podstawie rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych należy włączać automatycznie w zakres prawa krajowego i krajowej jurysdykcji;

               —

               Sąd błędnie uznał, że nie jest uprawniony do kontroli legalności rezolucji Rady Bezpieczeństwa przyjmowanych na podstawie rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych;

               —

               rozumowanie Sądu odznacza się znaczącą niespójnością w odniesieniu do zasady ius cogens;

               —

               Sąd nie uwzględnił znaczenia prawnego faktu zaniechania przez Radę Bezpieczeństwa powołania niezawisłego sądu międzynarodowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie, Dz.U. L 139 z 29.05.2002, str. 9-22.


title: Sprawa C-123/14: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 15 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna – Bułgaria) – „Itales” OOD/Direktor na Direkcija „Obżałwane i danyczno osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Zasada neutralności podatkowej — Odliczenie VAT naliczonego — Pojęcie „dostaw towarów” — Warunki istnienia dostawy towarów — Brak dowodu na faktyczne posiadanie towarów przez bezpośredniego dostawcę)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/6

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 15 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna – Bułgaria) – „Itales” OOD/Direktor na Direkcija „Obżałwane i danyczno osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-123/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Zasada neutralności podatkowej - Odliczenie VAT naliczonego - Pojęcie „dostaw towarów” - Warunki istnienia dostawy towarów - Brak dowodu na faktyczne posiadanie towarów przez bezpośredniego dostawcę))
   (2015/C 320/07)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd – Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Itales” OOD

      Strona pozwana: Direktor na Direkcija „Obżałwane i danyczno osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Sentencja

   Przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, dotyczące prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby organy podatkowe państwa członkowskiego uznały, iż nie została dokonana dostawa towarów, skutkiem czego nabywca nie ma możliwości odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego przy tym nabyciu, ponieważ nie wykazał on ani pochodzenia danych towarów, ani posiadania tych towarów przez dostawcę, mimo iż organy podatkowe nie wykazały, że ów nabywca uczestniczył w oszustwie w zakresie podatku od wartości dodanej i wiedział lub powinien był wiedzieć, iż sporna transakcja była tym oszustwem objęta.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa T-189/11: Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2013 r. — Yordanov przeciwko OHIM — Distribuidora comercial del frio (DISCO DESIGNER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DISCO DESIGNER — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy DISCO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Identyczność towarów — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/17

         Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2013 r. — Yordanov przeciwko OHIM — Distribuidora comercial del frio (DISCO DESIGNER)
   (Sprawa T-189/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DISCO DESIGNER - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy DISCO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Identyczność towarów - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 71/25
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peter Yordanov (Rousse, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat T. Walter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: K. Klüpfel i A. Pohlmann, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Distribuidora comercial del frio, SA (Madryt, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 stycznia 2011 r. (sprawa R 803/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Distribuidora comercial del frio, SA a Peterem Yordanovem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Peter Yordanov zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa T-261/16: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2016 r. – Portugalia/Komisja

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/52

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2016 r. – Portugalia/Komisja
   (Sprawa T-261/16)
   (2016/C 270/60)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, P. Estêvão i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/417 z dnia 17 marca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 75, s. 16) w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania kwotę w wysokości 385 762,22 EUR w odniesieniu do wydatków zadeklarowanych przez Portugalię w ramach środka wsparcia specjalnego przewidzianego zgodnie z art. 68 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. w okresach rozliczeniowych dotyczących lat 2011, 2012 i 2013.

               —

               Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu art. 46 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 – Przestrzeganie przez władze portugalskie wszystkich zasad dotyczących kontroli „płatności dodatkowej za równoważną sztukę krowy mlecznej” w zakresie wsparcia specjalnego wprowadzonego przez rząd portugalski zgodnie z art. 86 rozporządzenia nr 73/2009.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na naruszeniu art. 31 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 1290/2005 z powodu niespełnienia przesłanek określonych przez Komisję w jednolitych wytycznych zawartych w dokumencie nr VI/5330/97 w celu zastosowania ryczałtowej korekty finansowej w wysokości 2 %.


title: Sprawa T-284/12: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2012 r. — Oro Clean Chemie przeciwko OHIM — Merz Pharma (PROSEPT)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/25

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2012 r. — Oro Clean Chemie przeciwko OHIM — Merz Pharma (PROSEPT)
   (Sprawa T-284/12)
   2012/C 258/47
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Oro Clean Chemie AG (Fehraltorf, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat F. Ekey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Merz Pharma GmbH & Co. KGaA (Frankfurt nad Menem, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie R 1053/2011-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „PROSEPT” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie nr 8 353 245

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Merz Pharma GmbH & Co. KGaA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „Pursept” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 75 zdanie drugie i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-229/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 22 maja 2006 r. — Sunshine Deutschland Handelsgesellschaft mbH przeciwko Hauptzollamt Kiel

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 22 maja 2006 r. — Sunshine Deutschland Handelsgesellschaft mbH przeciwko Hauptzollamt Kiel
   (Sprawa C-229/06)
   (2006/C 190/14)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sunshine Deutschland Handelsgesellschaft mbH.

      Strona pozwana: Hauptzollamt Kiel.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy pestki dyni bez łuski pozyskane z dyni ogrodowych i warzywnych, które utraciły zdolność kiełkowania i które są przeznaczone dla przemysłu piekarniczego należy sklasyfikować do podpozycji 1209 91 90 Nomenklatury Scalonej (CN) (1), czy też do podpozycji CN 1212 99 80?

      (1)  Załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej — Dz.U. L 256, str. 1


title: Sprawa T-650/16: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2016 r. – LG Electronics/EUIPO (QD)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/58

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2016 r. – LG Electronics/EUIPO (QD)
   (Sprawa T-650/16)
   (2016/C 402/68)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Korea Południowa) (przedstawiciel: adwokat R. Schiffer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „QD” – zgłoszenie nr 13 633 516

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 maja 2016 r. w sprawie R 2046/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.