title: Sprawa C-504/17: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska/Irlandia

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/22

         Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska/Irlandia
   (Sprawa C-504/17)
   (2017/C 347/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Tomat, J. Tomkin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie zapewniając stosowania minimalnych poziomów opodatkowania paliw silnikowych wymaganych przez dyrektywę Rady 2003/96/WE (1) z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej Irlandia nie wypełniła swoich zobowiązań z tytułu art. 4 i 7 owej dyrektywy;

               —

               stwierdzenie, że dopuszczając stosowanie banderolowanego paliwa do celów tankowania prywatnej rekreacyjnej jednostki pływającej, nawet jeśli takie paliwo nie podlegało zwolnieniu z podatku akcyzowego lub obniżeniu jego stawki, Irlandia naruszyła swoje zobowiązania ciążące na niej na podstawie dyrektywy 95/60/WE (2) z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie banderolowania olejów napędowych i nafty;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja jest zdania, że system, według którego Irlandia nakłada i pobiera podatki akcyzowe od paliwa używanego do napędu prywatnej rekreacyjnej jednostki pływającej, jest niezgodny z jej zobowiązaniami na mocy dyrektywy Rady 2003/96/WE (dyrektywy o opodatkowaniu energii elektrycznej) i dyrektywy 95/60/WE (dyrektywy w sprawie banderolowania).
   W odniesieniu do zapłaty podatków akcyzowych jest oczywiste, że jedynie nieznaczna mniejszość właścicieli rekreacyjnych jednostek pływających faktycznie składa deklaracje do celów uiszczenia pełnej stawki podatku. Ponadto Komisja uważa, że dopuszczenie sprzedaży banderolowanego paliwa do napędu rekreacyjnych jednostek pływających jest fundamentalnie sprzeczne z dyrektywą w sprawie banderolowania. Obowiązek banderolowania paliwa, które podlega obniżonej stawce podatku akcyzowego w szczególności ma na celu zapewnienie, aby paliwa te można było łatwo odróżnić od paliwa, od którego zapłacono pełną stawkę podatku akcyzowego. Jednakże na skutek przepisu krajowego, jeżeli banderolowane paliwo zostanie znalezione w zbiorniku prywatnej rekreacyjnej jednostki pływającej, która została zatankowana w Irlandii, nie jest możliwe stwierdzenie poprzez odniesienie do banderoli, czy użyte paliwo podlegało pełnej, czy też obniżonej stawce podatku akcyzowego.

      (1)  Dz.U. 2003, L 283, s. 51.

      (2)  Dz.U. 1995, L 291, s. 46.


title: Sprawa T-222/14: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2014 r. – Deluxe Laboratories przeciwko OHIM (deluxe)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/51

         Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2014 r. – Deluxe Laboratories przeciwko OHIM (deluxe)
   (Sprawa T-222/14)
   2014/C 175/70
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Deluxe Laboratories, Inc. (Burbank, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat S. Serrat Viñas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie R 1250/2013-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „deluxe” dla towarów i usług z klas 9, 35, 37, 39, 40, 41, 42 i 45 – zgłoszenie nr 11 253 044

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, praw nabytych i legalności aktów wspólnotowych.


title: Sprawa F-3/12: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/27

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-3/12)
   2012/C 65/54
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Zasądzenie od Komisji naprawienia szkody jaką skarżący miał ponieść w związku z przewlekłością postępowania w przedmiocie stwierdzenia, że choroba, na którą cierpi ma charakter poważny.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu przez Komisję wniosku z dnia 23 listopada 2010 r. przedłożonego przez skarżącego organowi powołującemu;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma HR.D.2/MB/ls/Ares(2011) 74616 z dnia 24 stycznia 2011 r. doręczonego skarżącemu do rąk własnych w dniu 3 marca 2011 r. a jego zaufanej osobie nie wcześniej niż w dniu 25 lutego 2011 r.;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności aktu, bez względu na to jaką przybrał formę, o oddaleniu przez Komisję zażalenia z dnia 20 maja 2011 r. na decyzję o oddaleniu wniosku z dnia 23 listopada 2010 r. oraz stwierdzenie nieważności tej ostatniej decyzji odmownej a także uwzględnienie wniosku z dnia 23 listopada 2010 r. i zażalenia z dnia 20 maja 2011 r. przedłożonego przez skarżącego organowi powołującemu;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie, że postępowanie w przedmiocie wniosku z dnia 25 listopada 2002 r., przedłożonego przez skarżącego Komisji toczy się przez ponad 5 lat;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie, iż już w chwili przedstawienia wniosku z dnia 23 listopada 2010 r. wspomniane postępowanie trwało dłużej niż można by rozsądnie oczekiwać i dlatego był ono przewlekłe i nieprawidłowe;

               —

               w efekcie, zasądzenie od Komisji naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę, niesłusznie poniesione przez skarżącego aż do przedstawienia wniosku z dnia 23 listopada 2010 r., w związku z nieracjonalnie długim czasem trwania wspomnianego postępowania poprzez zapłatę na rzecz skarżącego kwoty 10 000 EUR lub innej kwoty, którą Sąd uzna za słuszną;

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty na rzecz skarżącego, za okres od dnia następującego po dniu doręczenia Komisji wniosku z dnia 23 listopada 2010 r. do dnia rzeczywistego dokonania zapłaty kwoty 10 000 EUR, odsetek od tej kwoty z coroczną kapitalizacją w wysokości 10 % rocznie lub takiej jaką Sąd uzna za słuszną;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-532/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2014 r. – Alsharghawi przeciwko Radzie

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/55

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2014 r. – Alsharghawi przeciwko Radzie
   (Sprawa T-532/14)
   2014/C 303/65
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Skarżący: Bashir Saleh Bashir Alsharghawi (Johannesburg, Republika Południowej Afryki) (przedstawiciel: adwokat É. Moutet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2011/137/WPZiB i decyzji 2011/178/WPZiB;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości Rady w odniesieniu do umieszczenia skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi, ponieważ jego nazwisko nie zostało wymienione w rezolucjach Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1970 (2011) i 1973 (2011).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie, w jakim Rada ograniczyła się według skarżącego do oparcia się na wyżej wymienionych rezolucjach, nie uwzględniając sytuacji osobistej skarżącego.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa skarżącego do obrony i naruszenia zasady domniemania niewinności ze względu na brak postępowania kontradyktoryjnego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia praw podstawowych w zakresie, w jakim obejmując skarżącego środkami ograniczającymi, Rada ograniczyła niezgodnie z prawem według skarżącego jego swobodę przemieszczania się i jego prawo własności.


title: Sprawa C-651/11: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko X BV (Podatek VAT — Szósta dyrektywa 77/388/WE — Artykuł 5 ust. 8 — Pojęcie przekazania całości lub części aktywów — Zbycie 30 % udziałów w spółce, na rzecz której podmiot zbywający udziały świadczy usługi podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/18

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko X BV
   (Sprawa C-651/11) (1)

   (Podatek VAT - Szósta dyrektywa 77/388/WE - Artykuł 5 ust. 8 - Pojęcie przekazania całości lub części aktywów - Zbycie 30 % udziałów w spółce, na rzecz której podmiot zbywający udziały świadczy usługi podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT)
   2013/C 225/30
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: X BV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 5 ust. 8 i art. 6 ust. 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Transakcje podlegające opodatkowaniu — Przekazanie całości lub części towarów lub usług — Zbycie przez udziałowca 30 % udziałów w spółce, na rzecz której świadczył on, do chwili przekazania, usługi podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 8 lub art. 6 ust. 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że zbycie 30 % udziałów w spółce — na rzecz której podmiot zbywający udziały świadczy usługi podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej — nie stanowi przekazania całości lub części towarów lub usług w rozumieniu powyższych przepisów, niezależnie od okoliczności, iż pozostali udziałowcy praktycznie równocześnie dokonują przekazania wszystkich pozostałych udziałów we wspomnianej spółce na rzecz tego samego podmiotu, a przekazanie to ma ścisły związek z wykonywaniem funkcji zarządu dla tej samej spółki.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawa T-488/15: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2015 r. – LG Electronics/OHIM – Cyrus Wellness Consulting (VIEWTY SMART)

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/42

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2015 r. – LG Electronics/OHIM – Cyrus Wellness Consulting (VIEWTY SMART)
   (Sprawa T-488/15)
   (2015/C 337/47)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Republika Korei) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cyrus Wellness Consulting (Berlin, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „VIEWTY SMART” – zgłoszenie nr 8 431 091

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 czerwca 2015 r. w sprawie R 1734/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;


title: Sprawa T-328/09: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Producteurs de légumes de France przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Sektor owoców i warzyw —  „Plany interwencyjne” mające na celu wsparcie rynku owoców i warzyw we Francji — Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem — Uzasadnione oczekiwania — Błąd materialny w obliczeniu kwot do odzyskania)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/21

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Producteurs de légumes de France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-328/09) (1)

   (Pomoc państwa - Sektor owoców i warzyw - „Plany interwencyjne” mające na celu wsparcie rynku owoców i warzyw we Francji - Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem - Uzasadnione oczekiwania - Błąd materialny w obliczeniu kwot do odzyskania)
   2012/C 355/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Producteurs de légumes de France (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo O. Fachin, następnie O. Redon, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: B. Stromsky, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 203 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 r. w sprawie „planów interwencyjnych” w sektorze owoców i warzyw wprowadzonych przez Republikę Francuską.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Producteurs de légumes de France zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa T-141/08: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2010 r. — E.ON Energie przeciwko Komisji (Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Decyzja stwierdzająca złamanie pieczęci — Artykuł 23 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Ciężar dowodu — Domniemanie niewinności — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/10

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2010 r. — E.ON Energie przeciwko Komisji
   (Sprawa T-141/08) (1)

   (Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Decyzja stwierdzająca złamanie pieczęci - Artykuł 23 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Ciężar dowodu - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 38/14
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: E.ON Energie AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo A. Röhling, C. Krohs, F. Dietrich i R. Pfromm, a następnie A. Röhling, F. Dietrich i R. Pfromm, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, V. Bottka i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 377 wersja ostateczna z dnia 30 stycznia 2008 r. o nałożeniu na skarżącą grzywny na podstawie art. 23 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 za złamanie pieczęci (sprawa COMP/B-1/39.326 — E.ON Energie AG).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               E.ON Energie AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008.


title: Sprawa T-63/17: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2017 r. – Grupo Orenes/EUIPO – Akamon Entertainment Millenium (Bingo VIVA! Slots)

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/23

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2017 r. – Grupo Orenes/EUIPO – Akamon Entertainment Millenium (Bingo VIVA! Slots)
   (Sprawa T-63/17)
   (2017/C 095/31)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Orenes, SL (Murcia, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Sanmartín Sanmartín)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Akamon Entertainment Millenium, SL (Barcelona, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Akamon Entertainment Millenium, SL

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Bingo VIVA! Slots” – zgłoszenie nr 13 468 251

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 listopada 2016 r. w sprawie R 453/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 64, 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009 w odpowiednim przypadku w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) tegoż rozporządzenia i z zasadami 50 i 52 rozporządzenia nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości dokonującym wykładni powyższych przepisów;

               —

               Brak przeprowadzenia odpowiedniego całościowego porównania oznaczeń.


title: Sprawa T-494/17: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2017 r. – Iccrea Banca/Komisja i SRB

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/22

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2017 r. – Iccrea Banca/Komisja i SRB
   (Sprawa T-494/17)
   (2017/C 318/29)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: P. Messina, F. Isgrò i A. Dentoni Litta, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji nr SRB/ES/SRF/2016/06 z dnia 15 kwietnia 2016 r., jak również wszystkich późniejszych decyzji tego organu, na podstawie których Banca d’Italia przyjął następujące decyzje: nr 1547337/16 z dnia 29 grudnia 2016 r.; nr 0333162/17 z dnia 14 marca 2017 r.; nr 0334520/17 z dnia 14 marca 2017 r.; nr 1249264/15 z dnia 24 listopada 2015 r.; nr 1262091/15 z dnia 26 listopada 2015 r.;

               —

               naprawienie szkody wyrządzonej Iccrea Banca przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji podczas wykonywania jej funkcji ustalania składek należnych od skarżącej i polegającej na wyższych wydatkach poniesionych przez Iccrea Banca;

               —

               pomocniczo, na wypadek nieuwzględnienia powyższych żądań, stwierdzenie nieważności art. 5 ust. 1 lit. a) i f) [rozporządzenia 2015/63] (lub ewentualnie całego rozporządzenia) z powodu sprzeczności z podstawowymi zasadami równości, niedyskryminacji i proporcjonalności;

               —

               w każdym wypadku, obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji nr SRB/ES/SRF/2016/06 z dnia 15 kwietnia 2016 r., jak również wszystkich późniejszych decyzji tego organu, na podstawie których Banca d’Italia przyjął decyzje wzywające do wniesienia składek na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku przekazania decyzji, naruszenia zasady przejrzystości, naruszenia i błędnego zastosowania art. 15 TFUE, a także naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym zakresie, że nigdy nie umożliwiono jej zapoznania się z decyzjami Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji ani zrozumienia czysto materialnej roli Banca d’Italia przy wykonaniu tych decyzji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku należytego badania, błędnej oceny sytuacji faktycznej, naruszenia i błędnego zastosowania art. 5 [ust. 1] lit. a) rozporządzenia 2015/63, a także naruszenia zasad niedyskryminacji i dobrej administracji.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji błędnie zastosowała art. 5 [ust. 1] lit. a) rozporządzenia 2015/63 (1) przy określaniu liczenia składek należnych od skarżącej, ponieważ nie uwzględniła zastosowania zobowiązań wewnątrzgrupowych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący braku należytego badania, błędnej oceny sytuacji faktycznej, naruszenia i błędnego zastosowania art. 5 [ust. 1] lit. a) rozporządzenia 2015/63, a także naruszenia zasad niedyskryminacji i dobrej administracji.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji błędnie zastosowała art. 5 [ust. 1] lit. a) rozporządzenia 2015/63, co doprowadziło do sytuacji podwójnego liczenia.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący bezprawnego zachowania organu Unii, a także żądania dotyczącego odpowiedzialności pozaumownej na mocy art. 268 TFUE.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że zachowanie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji spełnia wszelkie przesłanki niniejszej skargi wymagane na podstawie utrwalonego orzecznictwa europejskiego, to znaczy bezprawność działania zarzucana instytucjom, faktyczne istnienie szkody oraz związek przyczynowy pomiędzy zachowaniem a podnoszoną szkodą.

               5.

               Zarzut piąty, pomocniczy i incydentalny, dotyczący naruszenia zasady skuteczności, równoważności i równego traktowania, skutkującego brakiem stosowania rozporządzenia 2015/63.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że ewentualna sprzeczność pomiędzy powyższym rozporządzeniem a sytuacją skarżącej naruszyłaby zasady wskazane powyżej, ponieważ z jednej strony składki podmiotów, które znajdują się w takiej samej sytuacji faktycznej jak Iccrea, podlegałyby zmniejszeniu, co skutkowałoby bezprawnym pogorszeniem sytuacji skarżącej, a w konsekwencji analogiczne sytuacje byłyby traktowane w sposób odmienny.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 15 TFUE, braku możliwości zapoznania się przez skarżącą z decyzjami Rady, a także wniosku o udostępnienie tych decyzji.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że nie miała jeszcze możliwości zapoznać się z decyzjami dotyczącymi lat 2015, 2016 i 2017 odnoszącymi się do jej sytuacji, które to zachowanie jawnie narusza art. 15 TFUE oraz prawo dostępu do dokumentów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, niezależnie od ich formy.

      (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz, U. 2015, L 11, s. 44).


title: Sprawa T-745/15: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2016 r. – Scorpio Poland/EUIPO – Eckes-Granini Group (YO!) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego YO! — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy YO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/46

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2016 r. – Scorpio Poland/EUIPO – Eckes-Granini Group (YO!)
   (Sprawa T-745/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego YO! - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy YO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 030/52)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Scorpio Poland, dawniej FH Scorpio (Łódź, Polska) (przedstawiciel: R. Rumpel, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Schifko i E. Śliwińska, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Eckes-Granini Group GmbH (Nieder-Olm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Berlit)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 października 2015 r. (sprawa R 1546/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Eckes-Granini Group a FH Scorpio.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Scorpio Poland zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa T-562/10: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2010 r. — HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping przeciwko Radzie

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/14

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2010 r. — HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping przeciwko Radzie
   (Sprawa T-562/10)
   2011/C 46/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Kienzle i M. Schlingmann)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007 w zakresie dotyczącym skarżącej,

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania, w szczególności nakładów poniesionych przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy: Naruszenie praw skarżącej do obrony

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że Rada naruszyła jej prawo do skutecznej obrony i w szczególności wymóg uzasadnienia poprzez brak podania wystarczającego uzasadnienia dla wpisania jej do załącznika VIII zaskarżonego rozporządzenia.

                           —

                           Ponadto skarżąca podnosi, że Rada zaniechała wskazać, na wyraźne żądanie skarżącej, powodów lub wyjaśnień oraz odpowiednich dowodów, które uzasadniałyby jej wpisanie do załącznika VIII zaskarżonego rozporządzenia.

                           —

                           W ramach pierwszego zarzutu podniesiono ponadto, że Rada naruszyła prawo skarżącej do zajęcia stanowiska poprzez brak udzielenia skarżącej przewidzianej w art. 36 ust. 3 i 4 zaskarżonego rozporządzenia możliwości przedstawienia uwag odnośnie wpisania na listę objętą sankcjami i w związku z tym wszczęcia weryfikacji przez Radę.

               2)

               Zarzut drugi: Naruszenie prawa podstawowego skarżącej do poszanowania własności

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że wpisanie jej do załącznika VIII zaskarżonego rozporządzenia stanowi nieuzasadnione naruszenie podstawowego prawa własności, ponieważ w związku z niewystarczającym uzasadnieniem Rady, nie może ona zrozumieć, z jakich względów została wpisana na listę podmiotów objętych sankcjami w świetle art. 16 ust. 2 zaskarżonego rozporządzenia.

                           —

                           Ponadto skarżąca podnosi, że wpisanie jej do załącznika VIII zaskarżonego rozporządzenia opiera się na oczywistym błędzie w ocenie jej sytuacji i działalności przez Radę.

                           —

                           W ramach pierwszego zarzutu podniesiono wreszcie, że wpisanie skarżącej do załącznika VIII zaskarżonego rozporządzenia w sposób oczywisty nie nadaje się do osiągnięcia celów zamierzonych w tym rozporządzeniu i ponadto stanowi nieproporcjonalne naruszenie jej praw własności.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawach połączonych C-544/03 i C-545/03 (wnioski Conseil d'État o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Mobistar SA przeciwko Commune de Fléron i Belgacom Mobile SA przeciwko Commune de Schaerbeek (Artykuł 59 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 49 WE) — Usługi telekomunikacyjne — Dyrektywa 90/388/EWG — Artykuł 3c — Usunięcie wszelkich ograniczeń — Gminne opłaty od słupów, masztów i anten nadawczych GSM)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 8 września 2005 r.
   w sprawach połączonych C-544/03 i C-545/03 (wnioski Conseil d'État o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Mobistar SA przeciwko Commune de Fléron i Belgacom Mobile SA przeciwko Commune de Schaerbeek (1)

   (Artykuł 59 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 49 WE) - Usługi telekomunikacyjne - Dyrektywa 90/388/EWG - Artykuł 3c - Usunięcie wszelkich ograniczeń - Gminne opłaty od słupów, masztów i anten nadawczych GSM)
   (2005/C 271/11)
   Język postępowania: francuski
   W sprawach połączonych C-544/03 i C-545/03, mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez Conseil d'État (Belgia) postanowieniami z dnia 8 grudnia 2003 r., które wpłynęły do Trybunału w dniu 23 grudnia 2003 r., w postępowaniach Mobistar SA (C-544/03) przeciwko Commune de Fléron i Belgacom Mobile SA (C-545/03) przeciwko Commune de Schaerbeek, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts, N. Colneric (sprawozdawca), E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 8 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wykładni art. 59 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 49 WE) należy dokonać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu władz krajowych lub jednostki samorządu terytorialnego nakładającemu, bez rozróżnienia na usługodawców krajowych i pochodzących z pozostałych Państw Członkowskich, opłatę od infrastruktury łączności ruchomej i osobistej użytkowanej w ramach wykonywania działalności objętej koncesjami i zezwoleniami, dotyczącą w tym samym stopniu świadczenia usług wewnątrz jednego Państwa Członkowskiego i świadczenia usług między Państwami Członkowskimi.

               2)

               Przepisy podatkowe mające zastosowanie do infrastruktury łączności ruchomej nie są objęte zakresem art. 3c dyrektywy Komisji 90/388/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie konkurencji na rynkach usług telekomunikacyjnych, zmienionej w zakresie wprowadzenia pełnej konkurencji na rynkach telekomunikacyjnych dyrektywą Komisji 96/19/WE z dnia 13 marca 1996 r., z wyjątkiem przypadków, w których stawiają w bardziej korzystnej sytuacji, w sposób bezpośredni lub pośredni, operatorów, którym przysługują lub przysługiwały prawa specjalne lub wyłączne ze szkodą dla nowych operatorów z nimi konkurujących, i zakłócają konkurencję w znacznym stopniu.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004.


title: Sprawa T-490/11: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2011 r. — Bena Properties przeciwko Radzie

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/26

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2011 r. — Bena Properties przeciwko Radzie
   (Sprawa T-490/11)
   2011/C 331/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bena Properties Co. SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii w zakresie, w jakim te środki jej dotyczą, oraz późniejszych decyzji wykonawczych 2011/302/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. oraz 2011/367/WPZiB z dnia 23 czerwca 2011 r. w zakresie, w jakim jej nazwa została wymieniona w wykazie osób i podmiotów, o których mowa w art. 3 i 4 decyzji 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz późniejszego rozporządzenia wykonawczego nr 504/2011 z dnia 23 maja 2011 r. i sprostowania (rozporządzenie sprostowujące do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 504/2011 opublikowane w dniu 24 czerwca 2011 r.) w zakresie, w jakim akty te jej dotyczą;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z podniesionymi w sprawie T-433/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) lub podobne do nich.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011, s. 14.


title: Sprawa F-94/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. – Bowles/EBC (Służba publiczna — Personel EBC — Członkowie komitetu pracowniczego — Wynagrodzenie — Pensja — Dodatkowa podwyżka wynagrodzenia — Kwalifikacja)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/92

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. – Bowles/EBC
   (Sprawa F-94/14) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBC - Członkowie komitetu pracowniczego - Wynagrodzenie - Pensja - Dodatkowa podwyżka wynagrodzenia - Kwalifikacja))
   (2016/C 048/103)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlos Bowles (Frakfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele): E. Carlini, S. Camilleri i M. López Torres, pełnomocnicy, adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zarządu EBC o nieprzyznaniu skarżącemu dodatkowej podwyżki wynagrodzenia w ramach corocznego przeglądu wynagrodzeń i dodatków za rok 2014.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji zarządu EBC z dnia 25 lutego 2014 r. o nieprzyznaniu C. Bowlesowi dodatkowej podwyżki wynagrodzenia za rok 2014.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Europejski Bank Centralny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez C. Bowlesa.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015, s. 49.


title: Sprawa T-490/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Endesa i Endesa Generación przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Rekompensata za dodatkowe koszty produkcji ponoszone przez niektóre elektrownie wynikające ze zobowiązania do świadczenia usługi publicznej w zakresie wytwarzania pewnych ilości energii elektrycznej z rodzimego węgla i ustanowienie na ich rzecz mechanizmu priorytetowego wykorzystywania — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni juris — Brak pilnego charakteru — Wyważenie wchodzących w grę interesów)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/23

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Endesa i Endesa Generación przeciwko Komisji
   (Sprawa T-490/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Rekompensata za dodatkowe koszty produkcji ponoszone przez niektóre elektrownie wynikające ze zobowiązania do świadczenia usługi publicznej w zakresie wytwarzania pewnych ilości energii elektrycznej z rodzimego węgla i ustanowienie na ich rzecz mechanizmu priorytetowego wykorzystywania - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni juris - Brak pilnego charakteru - Wyważenie wchodzących w grę interesów)
   2011/C 152/42
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Endesa, SA (Madryt, Hiszpania); oraz Endesa Generación, SA (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciel: M. Merola, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i C. Urraca Caviedes)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. M. Rodríguez Cárcamo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, mający zasadniczo na celu zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2010) 4499 z dnia 29 września 2010 r. w sprawie pomocy państwa N 178/2010 zgłoszonej przez Królestwo Hiszpanii w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych związanych z mechanizmem priorytetowego wykorzystywania na rzecz elektrowni używających rodzimego węgla.

      Sentencja

               1)

               E.ON Generación, S.L., Hidroeléctrica del Cantábrico, SA i Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón zostają dopuszczone do sprawy w charakterze interwenientów popierających żądania Komisji Europejskiej.

               2)

               Postanowienie prezesa Sądu z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie T-490/10 R Endesa i Endesa Generación przeciwko Komisji (niepublikowane w Zbiorze), zostaje uchylone.

               3)

               Endesa, SA, i Endesa Generación, SA, Komisji oraz Królestwu Hiszpanii zostanie wyznaczony termin na żądanie, aby niektóre poufne materiały akt, jak również niniejszego postanowienia nie zostały przekazane stronom wymienionym w pkt 1 niniejszej sentencji oraz na przedstawienie w celu tego doręczenia jawnej wersji akt sprawy i niniejszego postanowienia.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-313/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wydanym dnia 22 czerwca 2005, w sprawie Maciej Brzeziński przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Warszawie

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wydanym dnia 22 czerwca 2005, w sprawie Maciej Brzeziński przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Warszawie
   (Sprawa C-313/05)
   (2005/C 281/10)
   Język postępowania: polski
   W dniu 9 sierpnia 2005 do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (Polska), wydanym w dniu 22 czerwca 2005 w sprawie Maciej Brzeziński przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Warszawie.
   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy przepis art. 25 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w którym został zawarty zakaz nakładania między Państwami Członkowskimi ceł przywozowych i wywozowych oraz opłat o skutku równoważnym zakazuje Państwu Członkowskiemu stosowania art. 80 ustawy z dn. 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) w sytuacji, kiedy podatek akcyzowy pobierany jest od nabycia każdego samochodu, niezależnie od miejsca jego pochodzenia przed pierwszą rejestracją na terenie kraju?

               2)

               Czy przepis art. 90 zdanie pierwsze Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z którym żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe zezwala Państwu Członkowskiemu na nałożenie podatku akcyzowego na samochody używane sprowadzane z innych Państw Członkowskich przy jednoczesnym nieobciążaniu tym podatkiem sprzedaży samochodów używanych zarejestrowanych już w Polsce, w sytuacji, kiedy podatek akcyzowy został nałożony na wszystkie samochody niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z treścią art. 80 polskiej ustawy o podatku akcyzowym?

               3)

               Czy przepis art. 90 zdanie drugie Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z którym żadne Państwo Członkowskie nie nakłada na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych, które pośrednio chronią inne produkty zezwala Państwu Członkowskiemu na nałożenie podatku akcyzowego według zmiennej stawki procentowej ze względu na wiek pojazdu i pojemność silnika, wyrażonej w polskim rozporządzeniu wykonawczym (§7 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego — Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.) na samochody używane sprowadzane z innych Państw Członkowskich, jeżeli według podobnego wzoru obliczany jest podatek dla sprzedaży samochodów używanych w kraju dokonanej przed ich pierwszą rejestracją na terenie kraju i ten podatek wpływa następnie na cenę tego samochodu przy dalszej jego odsprzedaży?

               4)

               Czy przepis art. 28 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską dotyczący tego, że ograniczenia ilościowe w przywozie oraz wszelkie środki o skutku równoważnym są zakazane między Państwami Członkowskimi oraz jednocześnie przy uwzględnieniu treści art. 3 ust. 3 Dyrektywy rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania zakazuje Państwu Członkowskiemu utrzymania w mocy art. 81 polskiej ustawy o podatku akcyzowym, zgodnie z którym podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych niezarejestrowanych na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, są obowiązane po przywozie na terytorium kraju złożyć deklarację uproszczoną do właściwego Naczelnika Urzędu Celnego w terminie pięciu dni licząc od daty nabycia wewnątrzwspólnotowego?


title: Sprawa T-235/17: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2017 r. – Dometic Sweden/EUIPO (MOBILE LIVING MADE EASY)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/39

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2017 r. – Dometic Sweden/EUIPO (MOBILE LIVING MADE EASY)
   (Sprawa T-235/17)
   (2017/C 195/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dometic Sweden AB (Solna, Szwecja) (przedstawiciele: R. Furneaux i E. Humphreys, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MOBILE LIVING MADE EASY” – zgłoszenie nr 14 952 592

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 lutego 2017 r. w sprawie R 1832/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona towarów i usług, dla których dokonano zgłoszenia, i w jakim utrzymano w niej w mocy decyzję;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO z dnia 10 sierpnia 2016 r., w której rozpatrzono zgłoszenie, w odniesieniu do zdolności rejestracyjnej zgłoszonego znaku towarowego;

               —

               przekazanie sprawy do EUIPO w celu zmiany wydanej przezeń decyzji;

               —

               orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania przed Izbą Odwoławczą i postępowania przed Sądem.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 75 i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-397/06: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 24 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estonii

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/29

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 24 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estonii
   (Sprawa C-397/06) (1)

   (2007/C 183/55)

      Język postępowania: estoński

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawy połączone T-50/06 RENV, T-56/06 RENV, T-60/06 RENV, T-62/06 RENV oraz T-69/06 RENV: Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2012 r. — Irlandia i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Dyrektywa 92/81/EWG — Podatek akcyzowy od olejów mineralnych — Oleje mineralne wykorzystywane jako paliwo przy wytwarzaniu tlenku glinu — Zwolnienie z podatku akcyzowego — Zgodność zwolnienia z zezwoleniem udzielonym przez Radę na podstawie art. 8 ust. 4 dyrektywy 92/81 — Domniemanie zgodności z prawem aktów Unii — Pewność prawa — Dobra administracja)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/21

         Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2012 r. — Irlandia i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-50/06 RENV, T-56/06 RENV, T-60/06 RENV, T-62/06 RENV oraz T-69/06 RENV) (1)

   (Pomoc państwa - Dyrektywa 92/81/EWG - Podatek akcyzowy od olejów mineralnych - Oleje mineralne wykorzystywane jako paliwo przy wytwarzaniu tlenku glinu - Zwolnienie z podatku akcyzowego - Zgodność zwolnienia z zezwoleniem udzielonym przez Radę na podstawie art. 8 ust. 4 dyrektywy 92/81 - Domniemanie zgodności z prawem aktów Unii - Pewność prawa - Dobra administracja)
   2012/C 133/39
   Języki postępowania: angielski, francuski i włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Irlandia (przedstawiciele: początkowo D. O’Hagan, następnie E. Creedon, pełnomocnicy, wspierani przez P. McGarry’ego, barrister) (sprawa T-50/06 RENV); Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J. Gstalter, pełnomocnicy) (sprawa T-56/06 RENV); Republika Włoska (przedstawiciele: G. Aiello, G. De Bellis i S. Fiorentino, avvocati dello Stato) (sprawa T-60/06 RENV); Eurallumina SpA (Portoscuso, Włochy) (przedstawiciele: R. Denton i L. Martin Alegi, solicitors) (sprawa T-62/06 RENV); Aughinish Alumina Ltd (Askeaton, Irlandia) (przedstawiciele: J. Handoll i C. Waterson, solicitors) (sprawa T-69/06 RENV)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, N. Khan, D. Grespan i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/323/WE z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii, wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy (Dz.U. 2006, L 119, s. 12).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2006/323/WE z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii, wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy w zakresie, w jakim ustala ona lub jest oparta na ustaleniu, że zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo przy produkcji tlenku glinu, udzielone przez Republikę Francuską, Irlandię i Republikę Włoską do dnia 31 grudnia 2003 r. stanowiły pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE i w zakresie, w jakim nakazuje Republice Francuskiej, Irlandii i Republice Włoskiej podjąć wszelkie niezbędne kroki w celu odzyskania kwot z tytułu zwolnień od beneficjentów w zakresie, w jakim nie uiszczali oni podatku akcyzowego według stawki nie mniejszej niż 13,01 EUR/1 000 kg od ciężkich olejów opałowych.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Irlandię w sprawie T-50/06 RENV, przez Republikę Francuską w sprawie T-56/06 RENV, przez Republikę Włoską w sprawie T-60/06 RENV, przez spółkę Eurallumina SpA w sprawie T-62/06 RENV oraz przez spółkę Aughinish Alumina Ltd w sprawie T-69/06 RENV, włączając w to koszty postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych w sprawie T-69/06 R.

      (1)  Dz.U. C 86 z dnia 8.4.2006.


               30.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/28

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2005 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Sprawa E-3/05)
   (2005/C 159/10)
   Skarga przeciwko Królestwu Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 12 kwietnia 2005 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Nielsa Fengera i Arne Torstena Andersena, działających jako przedstawiciele Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, B-1040 Bruksela.
   Skarżący twierdzi, iż Trybunał powinien:

               1.

               oświadczyć, że stosując wymóg dotyczący miejsca zamieszkania w hrabstwie Finnmark lub w siedmiu określonych gminach miejskich w hrabstwie Troms w odniesieniu do uprawnienia do przysługującego w Finnmark dodatku do zasiłku rodzinnego, Królestwo Norwegii nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 73 aktu wymienionego w pkt 1 załącznika VI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, lub
               oświadczyć, że stosując wspomniany wymóg dotyczący miejsca zamieszkania, Królestwo Norwegii nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 7 ust. 2 aktu wymienionego w pkt 2 załącznika V (rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników we Wspólnocie), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz

               2.

               obciążyć Królestwo Norwegii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone w sprawie:

               —

               Sprawa dotyczy regionalnego dodatku do zasiłków rodzinnych w Norwegii, przyznawanego osobom wychowującym dzieci zamieszkujące na określonym obszarze.

               —

               Przepisy prawa norweskiego wymagają, aby beneficjent dodatku zamieszkiwał na określonym obszarze ze swoim dzieckiem. Przyznanie dodatku nie jest uwarunkowane miejscem pracy beneficjenta.

               —

               Artykuł 29 Porozumienia EOG stanowi o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w celu umożliwienia swobodnego przepływu pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek w ramach EOG.

               —

               Artykuł 73 rozporządzenia 1408/71 stanowi, że pracownik lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek podlegająca ustawodawstwu państwa EOG i zamieszkująca na terytorium innego państwa EOG jest uprawniona do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo tego pierwszego państwa, tak jak gdyby zamieszkiwała na terytorium tego państwa.

               —

               Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia 1612/68 stanowi, że pracownicy-migranci korzystają z takich samych przywilejów socjalnych jak pracownicy krajowi.


title: Sprawa T-28/12: Postanowienie Sądu z dnia 9 kwietnia 2013 r. — PT Ecogreen Oleochemicals i in. przeciwko Radzie (Dumping — przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji — Ostateczne cło antydumpingowe — Przyjęcie nowego rozporządzenia — Utrata interesu prawnego — Umorzenie postępowania)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/17

         Postanowienie Sądu z dnia 9 kwietnia 2013 r. — PT Ecogreen Oleochemicals i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-28/12) (1)

   (Dumping - przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji - Ostateczne cło antydumpingowe - Przyjęcie nowego rozporządzenia - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania)
   2013/C 164/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PT Ecogreen Oleochemicals (Kabil-Batam, Indonezja); Ecogreen Oleochemials (Singapore) Pte Ltd (Singapur, Singapur) i Ecogreen Oleochemicals GmbH (Dessau Roβlau, Niemcy) (przedstawiciele: F. Graafsma i J. Cornelis, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów G. Berrischa i N. Chesaitesa)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1138/2011 z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji (Dz.U. L 293, s. 1) w zakresie w jakim nakłada cło antydumpingowe na PT Ecogreen Oleochemicals.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby rozstrzygania w przedmiocie wniosku Sasol Olefins & Surfactants GmbH i Sasol Germany GmbH o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez PT Ecogreen Oleochemicals, Ecogreen Oleochemials (Singapore) Pte Ltd i Ecogreen Oleochemicals GmbH.

               4)

               Sasol Olefins & Surfactants i Sasol Germany pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawa C-77/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 20 lutego 2009 r. – Gowan Comercio Internacional e servicos limitada przeciwko Ministero della Salute

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 20 lutego 2009 r. – Gowan Comercio Internacional e servicos limitada przeciwko Ministero della Salute
   (Sprawa C-77/09)
   2009/C 102/21
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gowan Comercio Internacional e servicos limitada

      Strona pozwana: Ministero della Salute

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywa 2006/134, na mocy której użycie fenarimolu zostało w znacznym stopniu ograniczone, jest zgodna z prawem, mając na uwadze okoliczność, że wynik oceny techniczno-naukowej przeprowadzonej przez państwo pełniące rolę sprawozdawcy zdają się prowadzić do wniosku, iż ryzyko wynikające z użycia tej substancji mieści się w dopuszczalnych granicach?


title: Sprawa T-38/10 P: Postanowienie Sadu z dnia 17 grudnia 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Odpowiedzialność pozaumowna — Zwrot podlegających zwrotowi kosztów — Zarzut równoległego postępowania — Uchybienia proceduralne — Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna, a częściowo oczywiście bezzasadna)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/23

         Postanowienie Sadu z dnia 17 grudnia 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-38/10 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Odpowiedzialność pozaumowna - Zwrot podlegających zwrotowi kosztów - Zarzut równoległego postępowania - Uchybienia proceduralne - Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna, a częściowo oczywiście bezzasadna)
   2011/C 55/41
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i L. Currall, pełnomocnicy, wspieranie przez adwokata A. DaI Ferra)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 10 listopada 2009 r., wydanego w sprawie F-70/07 Marcuccio przeciwko Komisji (dotychczas niepublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje częściowo odrzucone, a częściowo oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 80 z 27.3.2010.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2005 r. w sprawie C-245/03 Merck, Sharp & Dohme BV przeciwko Państwu belgijskiemu (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Conseil d'État) (Dyrektywa 89/105/EWG — Produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka — Wniosek o wpis do wyczerpującego wykazu — Charakter terminu na udzielenie odpowiedzi — Charakter wiążący — Konsekwencje przekroczenia terminu)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 20 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-245/03 Merck, Sharp & Dohme BV przeciwko Państwu belgijskiemu (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Conseil d'État) (1)

   (Dyrektywa 89/105/EWG - Produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka - Wniosek o wpis do wyczerpującego wykazu - Charakter terminu na udzielenie odpowiedzi - Charakter wiążący - Konsekwencje przekroczenia terminu)
   (2005/C 57/14)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-245/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Conseil d'État (Belgia) postanowieniem z dnia 9 maja 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 10 czerwca 2003 r., w postępowaniu Merck, Sharp & Dohme BV przeciwko Państwu belgijskiemu, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), C. Gulmann, R. Schintgen i G. Arestis, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 20 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Termin określony w art. 6 ust. 1 akapicie pierwszym dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych jest terminem wiążącym, którego władze krajowe nie mają prawa przekraczać.

               2)

               Art. 6 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 89/105 nie narzuca, w przypadku przekroczenia terminu określonego w tym artykule, automatycznego wpisu produktu leczniczego do wykazu produktów leczniczych objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003


title: Sprawa C-264/05: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/14

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-264/05)
   (2005/C 205/26)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 22 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Hansa Støvlbæka i Andreasa Manville'a, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu pełnej transpozycji dyrektywy 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych oraz dyrektywy Rady 77/452/EWG/, 77/453/EWG, 78/686/EWG, 78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG, 85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza (1), a w każdym razie nie podając do wiadomości Komisji takich przepisów, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 3 stycznia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 206, str. 1.


title: Sprawa C-179/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank przeciwko L.F. Evans

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank przeciwko L.F. Evans
   (Sprawa C-179/13)
   2013/C 189/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank (Svb)

      Strona pozwana: L.F. Evans

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 lub art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że osoba taka jak L.F. Evans, która jest obywatelką państwa członkowskiego, skorzystała z prawa do swobodnego przemieszczania się pracowników, podlega niderlandzkim przepisom w dziedzinie zabezpieczenia społecznego i następnie podjęła zatrudnienie jako członek personelu konsulatu generalnego Stanów Zjednoczonych Ameryki w Niderlandach, przed rozpoczęciem tej działalności nie jest już objęta podmiotowym zakresem stosowania rzeczonego rozporządzenia?
               W wypadku odpowiedzi przeczącej:

               2)

                           a)

                           Czy art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 lub art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 (2) należy interpretować w ten sposób, że stosowanie statusu osoby uprzywilejowanej do L.F. Evans, który w niniejszym wypadku polega m.in. na zwolnieniu z obowiązku zabezpieczenia społecznego i zapłaty składek na nie należy uważać za wystarczające uzasadnienie zastosowanego odmiennego traktowania ze względu na przynależność państwową?

                           b)

                           Jakie znaczenie należy w tym kontekście przypisać okoliczności, że L.F. Evans w grudniu 1999 r. na zapytanie dokonała wyboru utrzymania statusu osoby uprzywilejowanej?

      (1)  Rozporządzenie Rady nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).

      (2)  Rozporządzenie Rady nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2).


title: Sprawa T-44/08: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2008 r. — Shetland Islands Council przeciwko Komisji

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/27

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2008 r. — Shetland Islands Council przeciwko Komisji
   (Sprawa T-44/08)
   (2008/C 107/46)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Shetland Islands Council (Lerwick, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: E. Whiteford, Barrister, R. Murray, Solicitor i R. Thompson, QC)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 i art. 3–5 zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest organem władzy publicznej, który dokonał płatności na rzecz sektora rybołówstwa w ramach dwóch środków pomocy o charakterze ogólnym, pod nazwą „Aid to the Fish Catching and Processing Industry” (Pomoc dla sektora połowowego i przetwórstwa ryb) i „Aid to the Fish Farming Industry” (Pomoc dla sektora hodowli ryb). Jednym z takich programów pomocy był „First time shareholders scheme” (Program pomocy dla osób po raz pierwszy obejmujących udziały). Komisja stwierdziła, że pomoc przyznawana na podstawie tego programu na dokonanie pierwszego zakupu udziału w istniejącym statku rybackim jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
   Skarżąca, na podstawie art. 230 WE, wnosi o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji C 39/06 (wcześniej: NN 94/05) z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącej pomocy państwa — Program pomocy dla osób po raz pierwszy obejmujących udziały w statkach wdrożony przez Zjednoczone Królestwo [notyfikowana jako dokument nr C(2007) 5398]. Skarżąca dochodzi w szczególności stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 2 i art. 3–5 zaskarżonej decyzji, podnosząc dwa zarzuty:

               1)

               Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że wszelka pomoc przyznana na dokonanie pierwszego zakupu udziału w istniejącym statku rybackim jest niezgodna ze wspólnym rynkiem i podlega zwrotowi.

               2)

               Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, ze zwrot przyznanej pomocy jest zgodny z:

                           a)

                           art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 (1);

                           b)

                           ogólnymi zasadami pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. Dz 83 str.1).


title: Sprawa C-162/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie T-141/01 Entorn, Societat Limitada Enginyeria i Serveis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Entorn, Societat Limitada Enginyeria i Serveis w dniu 8 kwietnia 2005 r.

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/27

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie T-141/01 Entorn, Societat Limitada Enginyeria i Serveis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Entorn, Societat Limitada Enginyeria i Serveis w dniu 8 kwietnia 2005 r.
   (Sprawa C-162/05 P)
   (2005/C 143/42)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 8 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Entorn, Societat Limitada Eninyeria i Serveis od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie T-141/01 Entorn, Societat Limitada Enginyeria i Serveis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uznanie za zasadnych zarzutów wnoszącej odwołanie i o uchylenie w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 stycznia 2005 r. (sprawa T-141/01), oddalającego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(1999)534 z dnia 4 marca 1999 r., oraz

               2.

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty na jego poparcie:

               1.

               Naruszenie procedury poprzez niedopuszczenie przez Sąd Pierwszej Instancji określonych dowodów wnoszącej odwołanie — które w okolicznościach niniejszej sprawy uznała ona za decydujące — bez umożliwienia skarżącej zwrócenia się do Sądu w trakcie postępowania o usunięcie tych naruszeń, co poważnie naruszyło jej interesy i uniemożliwiło jej właściwe wykonywanie prawa do obrony — pkt 132 i 138 wyroku.

               2.

               Naruszenie ogólnej zasady domniemania niewinności. Oczywiście błędne, a w niektórych wypadkach bezpodstawne ustalenie, ocena i interpretacja stanu faktycznego dokonana przez Sąd Pierwszej Instancji, doprowadziły do tego, iż uzasadniając wyrok Sąd w oczywisty sposób naruszył ogólną zasadą prawa dotyczącą domniemania niewinności, z której każdy korzysta do czasu wydania przeciwko niemu prawomocnego wyroku skazującego w postępowaniu karnym.

               3.

               Dokonanie przez Sąd Pierwszej Instancji błędnej kwalifikacji prawnej wnoszącej odwołanie jako jednostki zobowiązanej do zwrotu pomocy przyznanej na projekt Zumaque na podstawie art. 24 rozporządzenia (EWG) 4253/88 i decyzji o wstrzymaniu. Twierdzi ona, iż Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo kwalifikując spółkę Entorn, Societat Limitada, Eninyeria i Serveis — wnoszącą odwołanie — jako jednostkę zobowiązaną do zwrotu otrzymanej pomocy na podstawie decyzji Komisji C(1999)534 z dnia 4 marca 1999 r.


title: Sprawa T-349/08: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2011 r. — Uralita przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek chloranu sodu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Możliwość przypisania zachowania mającego znamiona naruszenia)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/15

         Wyrok Sądu z dnia 25 października 2011 r. — Uralita przeciwko Komisji
   (Sprawa T-349/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek chloranu sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Skarga o stwierdzenie nieważności - Możliwość przypisania zachowania mającego znamiona naruszenia)
   2011/C 355/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Uralita, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: I. S. Forrester, QC, oraz adwokaci K. Struckmann, P. Lindfelt i J. Garcia-Nieto Esteva)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, R. Sauer, A. Biolan i J. Bourke, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 2626 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/38.695 — Chloran sodu), w zakresie w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Uralita, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa C-582/10: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/30

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-582/10)
   ()
   2011/C 30/47
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Yerell i B. Schöfer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując w pełnym zakresie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji w pełnym zakresie, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2008/68/WE upłynął w dniu 30 czerwca 2009 r.

      (1)  Dz.U. L 260, s. 13.


title: Sprawa C-388/06: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/18

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-388/06)
   (2006/C 261/34)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: W. Mölls, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/96/WE (1) z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych a w każdym razie poprzez niepowiadomienie Komisji o przyjęciu tych przepisów Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2003/96/WE upłynął w dniu 31 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 283 z 31.10.03, str. 1.


title: Sprawa C-624/13 P: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 lutego 2015 r. – Iliad SA, Free infrastructure SAS, Free SAS/Komisja Europejska, Republika Francuska, Rzeczpospolita Polska, Département des Hauts-de-Seine (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Pomoc państwa — Rekompensata kosztów świadczenia usługi publicznej w związku z budową i obsługą ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/9

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 lutego 2015 r. – Iliad SA, Free infrastructure SAS, Free SAS/Komisja Europejska, Republika Francuska, Rzeczpospolita Polska, Département des Hauts-de-Seine
   (Sprawa C-624/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Pomoc państwa - Rekompensata kosztów świadczenia usługi publicznej w związku z budową i obsługą ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej))
   (2015/C 146/13)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Iliad SA, Free infrastructure SAS, Free SAS (przedstawiciel: T. Cabot, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i J. Bousin, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska, Département des Hauts-de-Seine (przedstawiciel: G. O’Mahony, avocat)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Iliad SA, Free Infrastructure SAS i Free SAS zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską, Republikę Francuską i Département des Hauts-de-Seine.

      (1)  Dz.U. C 39 z 8.2.2014.


title: Sprawa C-212/07: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lutego 2008 r. — Indorata-Serviços e Gestão, L da przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy HAIRTRANSFER — Odmowa rejestracji — Brak charakteru odróżniającego)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/16

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lutego 2008 r. — Indorata-Serviços e Gestão, Lda przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-212/07) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy HAIRTRANSFER - Odmowa rejestracji - Brak charakteru odróżniającego)
   (2008/C 128/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Indorata-Serviços e Gestão, Lda (Przedstawiciel: T. Wallentin, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciel: J. Weberndörfer, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 15 lutego 2007 r. w sprawie T-204/04 Indorata-Serviços e Gestão przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej wniosek o rejestrację słownego znaku towarowego „HAIRTRANSFER” dla niektórych towarów i usług należących do klas 8, 22, 41 i 44 — Charakter odróżniający znaku towarowego
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Indorata-Serviços e Gestão, Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-23/16: Wyrok Sądu z dnia 8 marca 2017 r. – Biernacka-Hoba/EUIPO – Formata Bogusław Hoba (Formata) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy Formata — Bezwzględna podstawa unieważnienia — Brak złej wiary — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Względna podstawa unieważnienia — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 53 ust. 1 lit. a) oraz art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/18

         Wyrok Sądu z dnia 8 marca 2017 r. – Biernacka-Hoba/EUIPO – Formata Bogusław Hoba (Formata)
   (Sprawa T-23/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Formata - Bezwzględna podstawa unieważnienia - Brak złej wiary - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Względna podstawa unieważnienia - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 53 ust. 1 lit. a) oraz art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 129/30)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Ilona Biernacka-Hoba (Aleksandrów Łódzki, Polska) (przedstawiciel: R. Rumpel, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i K. Zajfert, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również, interwenient przed Sądem: Formata Bogusław Hoba (Aleksandrów Łódzki)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 listopada 2015 r. (sprawa R 102/2015 2), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między I. Biernacką-Hobą a FORMATA Bogusław Hoba.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 listopada 2015 r. (sprawa R 102/2015 2) w zakresie dotyczącym odrzucenia wniosku o unieważnienie prawa do znaku opartego na względnej podstawie unieważnienia.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Ilonę Biernacką-Hobę.

               4)

               Ilona Biernacka-Hoba pokrywa połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa C-408/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Landesanstalt für Landwirtschaft przeciwko Franz Götz (Szósta dyrektywa VAT — Działalność gospodarcza — Podatnicy — Podmioty prawa publicznego — Agencja sprzedaży kwot mlecznych — Działalność rolnych agencji skupu interwencyjnego i sklepów dla personelu — Znaczące zakłócenie konkurencji — Rynek geograficzny)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/22

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Landesanstalt für Landwirtschaft przeciwko Franz Götz
   (Sprawa C-408/06) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Działalność gospodarcza - Podatnicy - Podmioty prawa publicznego - Agencja sprzedaży kwot mlecznych - Działalność rolnych agencji skupu interwencyjnego i sklepów dla personelu - Znaczące zakłócenie konkurencji - Rynek geograficzny)
   (2008/C 51/35)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Landesanstalt für Landwirtschaft

      Strona pozwana: Franz Götz
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 4 ust. 5 akapit drugi i trzeci oraz załącznika D pkt 7 i 12 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Wystawianie faktur bez odrębnego wskazania podatku VAT z tytułu ilości referencyjnych dla mleka — Ocena, czy podmiot utworzony przez Land i zajmujący się sprzedażą ilości referencyjnych dla mleka producentom mleka w zamian za wynagrodzenie ma charakter podatnika
   Sentencja

               1)

               Agencja sprzedaży kwot mlecznych nie jest ani rolną agencją skupu interwencyjnego w rozumieniu art. 4 ust. 5 akapit trzeci szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu wynikającym z dyrektywy Rady 2001/4/WE z dnia 19 stycznia 2001 r., w związku z pkt 7 załącznika D do niej, ani sklepem dla personelu w rozumieniu powołanego art. 4 ust. 5 akapit trzeci w związku z pkt 12 załącznika D do tejże dyrektywy.

               2)

               Nieopodatkowanie agencji sprzedaży kwot mlecznych w zakresie czynności, które dokonuje lub działalności, którą prowadzi w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 5 szóstej dyrektywy 77/388, w brzmieniu wynikającym z dyrektywy 2001/4, nie może wywoływać znaczącego zakłócenia konkurencji ze względu na okoliczność, że agencja ta nie styka się — w sytuacji takiej, jak rozpatrywana w sprawie przed sądem krajowym — z podmiotami prywatnymi świadczącymi usługi pozostające w stosunku konkurencji z usługami publicznymi. Jako że stwierdzenie to odnosi się do wszystkich agencji sprzedaży kwot mlecznych działających na danym obszarze przenoszenia określonym przez państwo członkowskie, należy wskazać, iż obszar ten stanowi właściwy rynek geograficzny dla celów ustalenia, czy wystąpiło znaczące zakłócenie konkurencji.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa C-88/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 2 marca 2009 r. — Graphic Procédé przeciwko Ministère du budget, des comptes publics et de la fonction publique

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 2 marca 2009 r. — Graphic Procédé przeciwko Ministère du budget, des comptes publics et de la fonction publique
   (Sprawa C-88/09)
   2009/C 113/44
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Graphic Procédé

      Strona pozwana: Ministère du budget, des comptes publics et de la fonction publique

      Pytanie prejudycjalne

   Jakie są kryteria służące określeniu, czy reprografia stanowi dostawę towarów, czy świadczenie usług [w rozumieniu szóstej dyrektywy Rady 77/388/CEE z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku] (1)?

      (1)  Dz.U. 145, s. 1.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie C-116/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/17/WE — Reorganizacja i likwidacja zakładów ubezpieczeń — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/19

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 18 listopada 2004 r.
   w sprawie C-116/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/17/WE - Reorganizacja i likwidacja zakładów ubezpieczeń - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 6/37)
   Język postępowania: szwedzki
   W sprawie C-116/04, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: E. Traversa i K. Simonsson) przeciwko Królestwu Szwecji (pełnomocnik: A. Kruse), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego w trybie art. 226 WE, wniesioną dnia 4 marca 2004 r., Trybunał (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, pełniący obowiązki prezesa czwartej izby, M. Ilešič (sprawozdawca) i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 18 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/17/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji zakładów ubezpieczeń, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa T-118/09: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2011 r. — La Sonrisa de Carmen i Bloom Clothes przeciwko OHIM — Heldmann (BLOOMCLOTHES) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BLOOMCLOTHES — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BLOOM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/17

         Wyrok Sądu z dnia 5 października 2011 r. — La Sonrisa de Carmen i Bloom Clothes przeciwko OHIM — Heldmann (BLOOMCLOTHES)
   (Sprawa T-118/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BLOOMCLOTHES - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BLOOM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 340/32
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: La Sonrisa de Carmen, SL (Vigo, Hiszpania); i Bloom Clothes, SL (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciel: S. Míguez Pereira, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: J. F. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Harald Heldmann (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: E. Günther, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 stycznia 2009 r. (sprawa R 695/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Haraldem Heldmannem a La Sonrisa de Carmen, SL i Bloom Clothes, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               La Sonrisa de Carmen, SL i Bloom Clothes, SL zostają obciążone kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Haralda Heldmanna.

               3)

               H. Heldmann pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


               10.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/9

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2011 r. przez Asker Brygge AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-12/11)
   2011/C 325/05
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 13 września 2011 r. przez Asker Brygge AS, reprezentowany przez Thomasa Nordby’ego, adwokata, oraz Espena Bakkena, adwokata, Arntzen de Besche Advokatfirma AS, Bygdøy allé 2, 0204 Oslo, Norwegia.
   Skarżący występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie nieważności artykułów 1 i 2 decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 232/11/COL;

               2)

               obciążenie Urzędu Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               W decyzji nr 232/11/COL z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie zgłoszenia sprzedaży działki Nesøyveien 8, gnr. 32 bnr. 17, w gminie Asker, Urząd Nadzoru EFTA uznał, że sprzedaż stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG i podlega odzyskaniu.

               —

               Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

               —

               Skarżący twierdzi, między innymi, że Urząd Nadzoru EFTA:

                           —

                           błędnie zastosował art. 61 ust. 1 EOG w ocenie, czy Asker Brygge otrzymał korzyści gospodarcze w rozumieniu art. 61 ust. 1 EOG,

                           —

                           popełnił błąd w ocenie odpowiedniego terminu stanowiącego podstawę wyliczenia czy udzielona została pomoc państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 EOG oraz

                           —

                           nie uwzględnił należycie faktu, że sprzedaż odbywa się na podstawie umowy opcyjnej.


title: Sprawa T-465/08: Wyrok Sądu z dnia 15 kwietnia 2011 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji (Program PHARE —  „Fundusze odnawialne” otrzymane przez Republikę Czeską — Zwrot wypłaconych kwot — Decyzja Komisji o odzyskaniu poprzez potrącenie — Podstawa prawna — Odrębne porządki prawne — Pojęcie pewnej i wyrażonej w kwocie pieniężnej wierzytelności — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/16

         Wyrok Sądu z dnia 15 kwietnia 2011 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-465/08) (1)

   (Program PHARE - „Fundusze odnawialne” otrzymane przez Republikę Czeską - Zwrot wypłaconych kwot - Decyzja Komisji o odzyskaniu poprzez potrącenie - Podstawa prawna - Odrębne porządki prawne - Pojęcie pewnej i wyrażonej w kwocie pieniężnej wierzytelności - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 160/19
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. van Nuffel, F. Dintilhac i Z. Malůšková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie przystąpienia do odzyskania w drodze potrącenia kwot dłużnych od Republiki Czeskiej w ramach „funduszy odnawialnych” programu PHARE.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008


title: Sprawa C-292/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 13 czerwca 2014 r. – Republika Grecka przeciwko Stefanos Stroumpoulis i in.

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 13 czerwca 2014 r. – Republika Grecka przeciwko Stefanos Stroumpoulis i in.
   (Sprawa C-292/14)
   2014/C 282/30
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu głównymi

      Strona skarżąca: Republika Grecka

      Strona pozwana: Stefanos Stroumpoulis, Nicolaos Koumpanos, Panagiotis Renieris, Charalampos Renieris, Ioannis Zacharias, Dimitrios Lazarou i Apostolos Chatzisotiriou

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w rozumieniu przepisów dyrektywy Rady 80/987/EWG (1) marynarze państwa członkowskiego świadczący usługi na statku pływającym pod banderą państwa trzeciego względem Unii Europejskiej korzystają w odniesieniu do niezaspokojonych roszczeń podnoszonych w stosunku do przedsiębiorstwa żeglugowego – które ma siedzibę statutową na terytorium państwa trzeciego, lecz którego rzeczywista siedziba znajduje się w tymże państwie członkowskim i co do którego, mając na uwadze tę ostatnią siedzibę, została ogłoszona upadłość przez sąd tego państwa członkowskiego, zgodnie z prawem tego państwa – z ochrony zapewnionej tą dyrektywą z uwzględnieniem założonego w niej celu i niezależnie od faktu, że umowy o pracę uregulowane są prawem państwa trzeciego, a państwo członkowskie nie może zwrócić się do armatora będącego właścicielem statku, który nie jest objęty porządkiem prawnym tego państwa, o udział w finansowaniu instytucji gwarancyjnej?

               2)

               Czy w rozumieniu przepisów dyrektywy Rady 80/987/WE można uznać, że stanowi równorzędną ochronę obciążający, na podstawie art. 29 ustawy nr 1220/1981, Naftiko Apomachiko Tameio [fundusz ubezpieczeń marynarzy] (NAT), przez okres co najwyżej trzech miesięcy, obowiązek wypłaty podstawowego wynagrodzenia i dodatków przewidzianych w odnośnych układach zbiorowych na rzecz greckich marynarzy służących na statkach pływających pod grecką banderą lub na statkach zagranicznych, które podpisały porozumienie z NAT, który to obowiązek wypłaty jest przewidziany w tymże artykule wyłącznie w sytuacji, gdy marynarze ci zostają za granicą pozostawieni samym sobie?

      (1)  Dyrektywa Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283, s. 35).