title: Sprawa T-96/07: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2007 r. — Telecom Italia Media przeciwko Komisji

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/32

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2007 r. — Telecom Italia Media przeciwko Komisji
   (Sprawa T-96/07)
   (2007/C 117/52)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Telecom Italia Media S.p.A.(Rzym, Włochy) (przedstawiciele: prof. F. Bassan oraz S. Venturini, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 6634 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie pomocy państwa nr C 52/2005 (ex NN 88/2005, ex CP 101/2004) oraz wszystkich związanych z nią uprzednich lub późniejszych aktów;

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 6634 wersja ostateczna w zakresie w jakim zobowiązuje państwo włoskie do odzyskania pomocy na zasadach w niej określonych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania ze wszystkimi skutkami prawnymi.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji, na mocy której uznano za niezgodną z prawem pomoc państwa przewidującą dotacje na zakup dekoderów cyfrowych, wprowadzoną przez rząd włoski w 2004 r. i 2005 r. Należy podkreślić w tym względzie, że na mocy decyzji z tego samego dnia, subwencje przewidziane w 2006 r. na zakup cyfrowych dekoderów z otwartym API (Interfejsem Programu Aplikacyjnego) zostały uznane za zgodne z prawem na podstawie art. 87 lit. c) traktatu WE.
   Zdaniem skarżącej różnica między zgodną z prawem pomocą w 2006 r. i niezgodną z prawem pomocą w 2004 r. i 2005 r. wynika z wyraźnego wykluczenia w przypadku tej ostatniej finansowania dekoderów telewizji satelitarnej, a zatem wykluczenia de iuris, podczas gdy w odniesieniu do 2006 r., pomoc została wykluczona jedynie de facto, z uwagi na fakt, że dekoder był dekoderem wybranym przez „zamkniętą ”monopolistyczną platformę SKY.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi:

               —

                  Popełniony przez pozwaną błąd w ocenie. W tej kwestii podniesione został następujące argumenty:

                           —

                           środek pomocy był konieczny dla przyspieszenia przejścia do systemu cyfrowego: termin wyznaczony przez ustawę w sprawie switch off (2006) nie był (i nie mógł być w żadnym razie uznany racjonalnie za) zawity.

                           —

                           środek pomocy nie miał zastępować inicjatywy, jaką podjęliby w każdym razie nadawcy. Nadawcy bowiem, z uwagi na szczególny charakter rynku naziemnej telewizji cyfrowej nie mieli żadnego interesu w finansowaniu zakupu dekoderów, gdyż:

                                       (i)

                                       nie są wertykalnie zintegrowani z producentami oprogramowania lub dekoderów;

                                       (ii)

                                       nie posiadają modelu działalności gospodarczej opartego na miesięcznym abonamencie, który umożliwia pobieranie środków w czasie;

                                       (iii)

                                       dekoder naziemny może przyjąć karty wielu operatorów, konkurujących ze sobą;

                           —

                           środek pomocy nie był dyskryminując względem nadawców telewizji satelitarnej z dwóch powodów. Po pierwsze, ponieważ nadawcy ci działają na innym rynku, błędnie uznanym przez Komisję za jednolity rynek. Po drugie, ponieważ tacy nadawcy zostali już wykluczeni de facto, gdyż w czasie gdy istniała SKY — monopolistyczny platforma telewizji satelitarnej we Włoszech — dokonali wyboru zastrzeżonej platformy, korzystającej z zamkniętego standardu, a zatem nie zasługującego na wsparcie, zgodnie ze stanowiskiem Komisji wyrażonym w decyzji dotyczącej środka pomocy na 2006 r.

                           —

                           okres uwzględniony dla oceny skutków jakie wywołuje środek pomocy na rynku nie może obejmować całego przedziału czasowego 2004-2005 r., ponieważ TIMedia reklamowała i wprowadziła do obrotu pierwszą ofertę pay per view na rynku naziemnej telewizji cyfrowej w dniu 22 stycznia 2005 r. W odniesieniu do ostatniego dnia okresu (dies ad quem), nie ma znaczenia fakt, że od dnia 1 września 2005 r. dotacja została przyznana konsumentom jedynie na obszarach all digital lub w regionach (Val D'Aosta i Sardynii), w których przewidziano wcześniejsze zakończenie przejścia do systemu cyfrowego. Dotacje była ograniczona zarówno na płaszczyźnie operacyjnej jak i terytorialnej. TIMedia mogłaby zwrócić pomoc, w zakresie w jakim nie przyniosła ona dodatkowych dochodów w odpowiednim okresie. Koszty są bowiem wyższe od przychodów, co jest normalne na etapie start up. Ponadto Komisja wymaga, aby określenie wysokości zwrotu zostało dokonane na podstawie dodatkowych zysków wynikających z dodatkowych odbiorców, jakich środek zachęcił do naziemnej telewizji cyfrowej pay per view. Takie zyski można obliczyć mnożąc średni przychód od użytkowników przez szacunkową liczbę dodatkowych użytkowników. W rzeczywistości dodatkowe zyski oblicza się odejmując dodatkowe koszty od dodatkowych przychodów (a nie od średnich przychodów). Przychód uzyskany od dodatkowego użytkownika, który nie jest zbyt skłonny do zakupu wydarzeń nadawanych w systemie pay per view, jest bowiem niższy niż przychód uzyskany od przeciętnego użytkownika.


title: Sprawa C-466/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Trybunale di Lecce z dnia  6 grudnia 2005 r.  w postępowaniu karnym przeciwko Gianluce Damontemu

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Trybunale di Lecce z dnia 6 grudnia 2005 r. w postępowaniu karnym przeciwko Gianluce Damontemu
   (Sprawa C-466/05)
   (2006/C 74/07)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 27 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Lecce, z dnia 6 grudnia 2005 r. w postępowaniu karnym przeciwko sprawie przeciwko Gianluce Damontemu.
   Tribunale di Lecce zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

               czy występuje niezgodność — z wynikającymi z tego konsekwencjami dla krajowego systemu prawnego — między art. 4 ust. 4a ustawy 401/89 z wyrażonymi w art. 43 i 49 Traktatu WE zasadami w zakresie prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług transgraniczych, w tym w świetle różnic interpretacyjnych między decyzjami europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (w szczególności wyroku Gambelli) a decyzją Suprema Corte di Cassazione a Sezioni Unite nr 23271/04; w szczególności wnosi się o wyjaśnienie czy we Włoszech podlegają stosowaniu wskazane i podważone w skardze przepisy karne


title: Sprawa C-214/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Hamm — Niemcy) — KHS AG przeciwko Winfriedowi Schultemu (Organizacja czasu pracy — Dyrektywa 2003/88/WE — Prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego — Wygaśnięcie prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego niewykorzystanego z powodu choroby po upływie terminu przewidzianego przez uregulowanie krajowe)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/8

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Hamm — Niemcy) — KHS AG przeciwko Winfriedowi Schultemu
      (Sprawa C-214/10) (1)

      (Organizacja czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego - Wygaśnięcie prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego niewykorzystanego z powodu choroby po upływie terminu przewidzianego przez uregulowanie krajowe)
      (2012/C 25/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Landesarbeitsgericht Hamm

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: KHS AG

         Strona pozwana: Winfried Schulte

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesarbeitsgericht Hamm — Wykładnia art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9) — Prawo do ekwiwalentu za coroczny płatny urlop wypoczynkowy niewykorzystany przez pracownika, który nie mógł wykorzystać prawa do tego urlopu w okresie rozliczeniowym ze względu na zwolnienie chorobowe i którego niezdolność do pracy trwała przez kilka lat aż do ustania stosunku pracy — Układ zbiorowy, na podstawie którego wypłata ekwiwalentu za niewykorzystany, coroczny płatny urlop wypoczynkowy jest możliwa dopiero z chwilą ustania stosunku pracy i który przewiduje wygaśnięcie prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego niewykorzystanego z powodu choroby z upływem 15 miesięcy po zakończeniu okresu rozliczeniowego

         Sentencja

      Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom lub praktykom krajowym, takim jak układy zbiorowe, ograniczającym — poprzez ustanowienie piętnastomiesięcznego okresu dozwolonego przeniesienia, po upływie którego prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego wygasa — gromadzenie praw do tego urlopu przez pracownika niezdolnego do pracy w ciągu kilku następujących po sobie okresów rozliczeniowych

         (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa T-3/05: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2005 r. przez ReckittBenckiser N.V. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/22

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2005 r. przez ReckittBenckiser N.V. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-3/05)
   (2005/C 69/41)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 4 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga ReckittBenckiser N.V., z siedzibą w Hoofddorp (Holandia) reprezentowanej przez adwokata G.S.P. Vosa, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Izby Odwoławczej OHIM;

               —

               zezwolenie na rejestrację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 1 155 712;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania stosownie do dyspozycji art. 87 ust. 2 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               trójwymiarowy znak towarowy będący biało – niebieską, prostokątną tabliczką z okrągłym czerwonym środkiem, zgłoszony dla towarów należących do klas 1 i 3 (Produkty chemiczne stosowane w przemyśle, […], środki wybielające i inne substancje stosowane w praniu; środki do czyszczenia, […],) – zgłoszenie nr 1 156 595

               Decyzja eksperta:

               odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               oddalenie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               naruszenie normy art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 ()


title: Sprawa T-172/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 października 2006 r. — Armacell przeciwko OHIM — nmc (ARMAFOAM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ARMAFOAM — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy NOMAFOAM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i oznaczeń — Zakwestionowanie podobieństwa towarów po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/16

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 października 2006 r. — Armacell przeciwko OHIM — nmc (ARMAFOAM)
   (Sprawa T-172/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ARMAFOAM - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy NOMAFOAM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów i oznaczeń - Zakwestionowanie podobieństwa towarów po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem)
   (2006/C 310/32)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Armacell Enterprise GmbH (Münster, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Spuhler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: nmc SA (Raeren-Eynatten, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Péters i T. de Haan)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lutego 2005 r. (sprawa R 552/2004-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między nmc SA a Armacell Enterprise GmbH
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Armacell Enterprise GmbH zostaje obciążona swoimi własnymi kosztami, a także kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz nmc SA.

      (1)  Dz.U. C 171z 9.7.2005.


title: Sprawa C-568/07: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/25

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-568/07)
   (2008/C 64/37)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Zavvos i E. Traversa)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie podejmując środków zapewniających wykonanie wyroku Trybunału z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-140/03, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 WE i 48 WE,

               —

               nałożenie na Republikę Grecką okresowej kary pieniężnej, płatnej Komisji, proponowanej w wysokości 70 956 EUR za każdy dzień opóźnienia w wykonaniu wyroku wydanego w sprawie C-140/03, począwszy od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania wyroku wydanego w sprawie C-140/03, nałożenie na Republikę Grecką kwoty ryczałtowej, płatnej

               —

               Komisji, w wysokości ustalonej poprzez przemnożenie kwoty dziennej przez ilość dni trwania uchybienia, począwszy od dnia wydania wyroku w sprawie C-140/03 do daty wydania wyroku w niniejszej sprawie,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W swym wyroku z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-140/03 Komisja przeciwko Republice Greckiej dotyczącym ograniczeń stosowanych z naruszeniem art. 43 WE i 48 WE w odniesieniu do zakładania i prowadzenia salonów optycznych, Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich orzekł co następuje:

                           „1)

                           Przyjmując i utrzymując w mocy ustawę nr 971/79 o wykonywaniu zawodu optyka i o salonach optycznych, która nie zezwala dyplomowanemu optykowi będącemu osobą fizyczną na prowadzenie więcej niż jednego salonu optycznego, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 WE.

                           2)

                           Przyjmując i utrzymując w mocy ustawę nr 971/79 i ustawę nr 2646/98 o rozszerzeniu krajowego systemu opieki społecznej i o zmianie innych przepisów, które podporządkowują możliwość założenia przez osobę prawną salonu optycznego w Grecji następującym warunkom:

                                       —

                                       zezwolenie na założenie i prowadzenie salonu optycznego musi być wydane na rzecz licencjonowanego optyka będącego osobą fizyczną; osoba, na której rzecz zostało wydane zezwolenie na prowadzenie salonu, musi posiadać co najmniej 50-procentowy udział w kapitale zakładowym spółki, a także w jej zyskach i stratach; spółka musi mieć formę prawną spółki jawnej lub komandytowej oraz

                                       —

                                       optyk ten może być poza tym udziałowcem co najwyżej jeszcze jednej spółki będącej właścicielem salonu optycznego, o ile zezwolenie na założenie i prowadzenie salonu zostało wydane na rzecz innego licencjonowanego optyka,

                                 Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 WE i 48 WE.

                           3)

                           Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.”

               2.

               W świetle art. 228 ust. 1 WE, jeśli Trybunał Sprawiedliwości stwierdza, że państwo członkowskie uchybiło jednemu ze zobowiązań, które na nim ciążą na mocy traktatu, państwo to jest zobowiązane podjąć środki, które zapewnią wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości.

               3.

               Pismem z dnia 9 czerwca 2005 r. Komisja Wspólnot Europejskich wezwała rząd grecki do podjęcia środków w celu wykonania wspomnianego wyroku Trybunału Sprawiedliwości. W piśmie tym Komisja przypomniała również, że ustawa 3204/2003 nie może stanowić odpowiedniej odpowiedzi na wyrok Trybunału, przynajmniej w odniesieniu do drugiego zarzutu, w zakresie w jakim w ramach tej ustawy prawo do zakładania i prowadzenia salonów optycznych jest zastrzeżone w znacznej mierze na rzecz optyków.

               4.

               Pismem z dnia 11 sierpnia 2005 r. rząd grecki odpowiedział, że szereg przepisów ustawy 971/1979 zostało zmienionych oraz że art. 27 ust. 4 ustawy 2646/1998 został uchylony. W szczególności nowy art. 6 ust. 6 ustawy 971/1979 otwiera możliwość prowadzenia więcej niż jednego salonu przez osoby fizyczne posiadające zezwolenie na wykonywanie zawodu optyka, oraz przez spółki w zakresie w jakim kierownictwo salonu zostanie powierzone optykowi posiadającemu takie zezwolenie.

               5.

               Artykuł 7 ust. 1 ustawy 971/1979 w zmienionym brzmieniu, pozwala spółkom, niezależnie od ich formy prawnej, na zakładanie salonów optycznych pod warunkiem: 1) w odniesieniu do spółek osobowych — że większość wspólników i kierownik lub większość kierownictwa to optycy posiadający zezwolenie na wykonywanie tego zawodu, 2) odnośnie spółek z ograniczoną odpowiedzialnością — że większość wspólników reprezentująca ponad połowę kapitału zakładowego to optycy posiadający zezwolenie na wykonywanie tego zawodu, 3) w odniesieniu do spółek akcyjnych — że co najmniej 51 % kapitału należy do optyków, będących obywatelami państw Unii Europejskiej, posiadających kwalifikacje przewidziane w ustawie 971/1979, dekrecie prezydenckim 231/1998 i dekrecie prezydenckim 165/2000 w brzmieniu zmienionym dekretem 373/2001.

               6.

               Zdaniem skarżącej art. 7 ust. 1 ustawy 971/1979 w zmienionym brzmieniu nie stanowi odpowiedniej odpowiedzi na drugi zarzut. Przepis ten nadal zastrzega własność salonów optycznych na rzecz licencjonowanych optyków, jako że ci ostatni muszą być wspólnikami większościowymi albo właścicielami większości kapitału spółki.

               7.

               Stanowi on zatem nadal ograniczenie swobody przedsiębiorczości w Grecji w odniesieniu do spółek z innych państw członkowskich, ponieważ nie mogą one objąć pełnej własności salonu optycznego. Ograniczenie takie nie może zostać uzasadnione potrzebą zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia publicznego. Jak Trybunał Sprawiedliwości wskazał w swym wyroku z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-140/03 cel ten „może być osiągnięty za pomocą środków w mniejszym stopniu ograniczających swobodę przedsiębiorczości w odniesieniu do osób fizycznych i prawnych, na przykład poprzez wprowadzenie wymogu, zgodnie z którym w każdym salonie optycznym pracować muszą dyplomowani optycy będący pracownikami najemnymi lub wspólnikami, a także poprzez ustanowienie zasad dotyczących odpowiedzialności cywilnej za cudze czyny oraz wymogu posiadania ubezpieczenia od odpowiedzialności zawodowej.”(pkt 35)

               8.

               W konsekwencji Komisja jest zdania, że w świetle art. 7 ust. 1 ustawy 971/1979 w zmienionym brzmieniu, Grecja nadal dopuszcza się uchybienia zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 WE i 48 WE. Zatem ustanowione przez Republikę Grecką przepisy stanowią częściowe jedynie wykonanie wyroku wskazanego w pkt 1.

               9.

               Komisja musi zatem stwierdzić, że Republika Grecka nie podjęła jeszcze wszystkich środków zapewniających wykonanie wyroku Trybunału z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-140/03 Komisja przeciwko Republice Greckiej dotyczącego ograniczeń stosowanych z naruszeniem art. 43 WE i art. 48 WE w odniesieniu do zakładania i prowadzenia salonów optycznych.


title: Sprawa C-166/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 3 kwietnia 2017 r. – Sportingbet PLC, Internet Opportunity Entertainment Ltd/Santa Casa da Misericórdia de Lisboa, Sporting Club de Braga, Sporting Club de Braga – Futebol, SAD

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 3 kwietnia 2017 r. – Sportingbet PLC, Internet Opportunity Entertainment Ltd/Santa Casa da Misericórdia de Lisboa, Sporting Club de Braga, Sporting Club de Braga – Futebol, SAD
   (Sprawa C-166/17)
   (2017/C 202/17)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal de Justiça

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący odwołanie i pozwani: Sportingbet PLC, Internet Opportunity Entertainment Ltd

      Pozwani: Santa Casa da Misericórdia de Lisboa, Sporting Club de Braga, Sporting Club de Braga – Futebol, SAD

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy koncesja udzielona kasynom ustawą o grach wiąże się z naruszeniem zasad i swobód gospodarczych przewidzianych w traktacie?

               2)

               Czy wyłączne prawo przyznane na rzecz Santa Casa da Misericórdia de Lisboa dekretem z mocą ustawy nr 322/91 z dnia 26 sierpnia, zmienionym dekretem z mocą ustawy nr 469/99 z dnia 6 listopada, dekretem nr 12790 z dnia 30 listopada 1926 r., dekretem z mocą ustawy nr 40397 z dnia 24 listopada 1955 r., dekretem z mocą ustawy nr 84/85 z dnia 28 marca, zmienionym i [ponownie ogłoszonym] dekretem z mocą ustawy nr 317/2002 z dnia 17 grudnia oraz dekretem z mocą ustawy nr 282/2003 z dnia 8 listopada, stanowi naruszenie zasad i swobód gospodarczych przewidzianych w traktacie?

               3)

               Czy art. 21 Código da Publicidade (kodeksu reklamy) narusza zasady swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, stanowiąc również dyskryminację między obywatelami państw członkowskich, ponieważ chodzi o nieuzasadnione zakazy, ograniczenia i przywileje?

               4)

               Czy [powyższe zakazy, ograniczenia i przywileje] stanowią przypadek arbitralnej dyskryminacji i ukrytego ograniczenia w handlu między państwami członkowskimi, ponieważ nie są one uzasadnione interesem ogólnym?

               5)

               Czy wyłączność przyznana na rzecz Santa Casa da Misericórdia de Lisboa stanowi przypadek nadużywania pozycji dominującej zgodnie z prawem wspólnotowym w odniesieniu do reklamy?

               6)

               Czy art. 3 i 9 dekretu z mocą ustawy nr 4[2]2/89 z dnia 2 grudnia (ustawy o grach) są zgodne z prawem wspólnotowym?

               7)

               Czy art. 2 i 3 dekretu z mocą ustawy nr 282/2003 z dnia 8 listopada są zgodne ze swobodą przedsiębiorczości i ze swobodą świadczenia usług na poziomie wspólnotowym w zakresie, w jakim wprowadzają one na rzecz Santa Casa da Misericórdia de Lisboa wyłączność na prowadzenie gier online?

               8)

               Państwo portugalskie nie przekazało Komisji Europejskiej informacji o normach technicznych wymienionych w dekrecie z mocą ustawy nr 422/89 z dnia 2 grudnia.

               9)

               Czy należy zatem odstąpić od stosowania takich przepisów i jednostki mogą powoływać się na ten brak możliwości zastosowania?

               10)

               Państwo portugalskie nie przekazało Komisji Europejskiej informacji o normach technicznych wymienionych w dekrecie z mocą ustawy nr 282/2003 z dnia 8 listopada.


title: Sprawa C-277/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2015 r. – Servoprax GmbH/Roche Diagnostics Deutschland GmbH

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2015 r. – Servoprax GmbH/Roche Diagnostics Deutschland GmbH
   (Sprawa C-277/15)
   (2015/C 294/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Servoprax GmbH

      Strona pozwana: Roche Diagnostics Deutschland GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy strona trzecia musi poddać wyrób używany do diagnozy in vitro do samokontroli zawartości cukru we krwi, który w państwie członkowskim A (konkretnie w Zjednoczonym Królestwie) został poddany przez wytwórcę ocenie zgodności na podstawie art. 9 dyrektywy 98/79/WE (1), posiadający oznakowanie CE przewidziane w art. 16 i spełniający zasadnicze wymogi wymienione w art. 3 i załączniku I, ponownej lub uzupełniającej ocenie zgodności na podstawie art. 9 dyrektywy, zanim wprowadzi do obrotu produkt w państwie B (konkretnie w Republice Federalnej Niemiec) w opakowaniach, na których podane są informacje w języku urzędowym państwa B różniącym się od języka urzędowego państwa A (konkretnie język niemiecki zamiast angielskiego) i do których są dołączone instrukcje obsługi w języku urzędowym państwa członkowskiego B zamiast państwa członkowskiego A?

               2)

               Czy stanowi przy tym różnicę, że dołączone przez stronę trzecią instrukcje użycia odpowiadają dosłownie informacjom, które wytwórca wyrobu używa przy sprzedaży w państwie członkowskim B?

      (1)  Dyrektywa 98/79/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 1998 r. w sprawie wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro, Dz.U. L 331, s. 1 zmieniona dyrektywą 2011/100/EU Komisji z dnia 20 grudnia 2011 r., Dz.U. L 341, s. 50.


title: Sprawa T-439/07: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2007 r. — Coats Holdings przeciwko Komisji

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/26

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2007 r. — Coats Holdings przeciwko Komisji
   (Sprawa T-439/07)
   (2008/C 37/42)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Coats Holdings Ltd (przedstawiciele: W. Sibree i C. Jeffs, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 4 oraz art. 2 ust. 4 decyzji w zakresie dotyczącym Coats;

               —

               ewentualnie, uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na Coats w art. 2 ust. 4 decyzji oraz

               —

               obciążenie Komisji własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez Coats.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 4257 wersja ostateczna z dnia 19 września 2007 r. w sprawie COMP/E-1/39.168 — PO/ Galanteria: Zapięcia, w której Komisja stwierdziła, że skarżąca wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyła art. 81 WE między innymi poprzez wymianę informacji dotyczących cen, ustalanie cen minimalnych oraz podział rynków.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że Komisja popełniał oczywiste błędy w całościowej ocenie materiału dowodowego. Skarżąca twierdzi, że Komisja w niewystarczający sposób wykazała, że od stycznia 1977 r. do lipca 1998 r. skarżąca była stroną bilateralnego porozumienia ze spółką Prym dotyczącego podziału rynku.
   Tytułem żądania ewentualnego skarżąca podnosi, że Komisja nie wykazała, iż naruszenie trwało po 19 września 1997 r. lub nie udowodniła jednego i ciągłego naruszenia w okresie do 15 lipca 1998 r., co uprawniałoby Komisję do ukarania skarżącej za naruszenie trwające 21,5 roku.
   W ramach żądania ewentualnego skarżąca podnosi następnie, że Komisja naruszyła przysługujące jej na podstawie art. 6 ust. 3 lit. d) europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podstawowe prawo procesowe prawo do przesłuchania lub spowodowania przesłuchania świadków oskarżenia w postępowaniu o charakterze karnym.
   Wreszcie, w ramach tego żądania skarżąca stwierdza, że Komisja popełniła błąd, ponieważ automatycznie zastosowała względem podstawowej kwoty grzywny mnożnik w wysokości 215 % z powodu czasu trwania sięgającego 21,5 roku, a nie skorzystała z dyskrecjonalnych uprawnień przysługujących jej w tym zakresie na podstawie obowiązujących wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien.


title: Sprawa C-608/14: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu – Rumunia) – Elena Delia Pondiche/Statul român, Consiliul Naţional pentru Combaterea Discriminării (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Przyznanie dodatków na dziecko pozostające na utrzymaniu — Ustalenie prawa właściwego według dnia urodzenia dziecka, a nie według dnia jego poczęcia — Niewprowadzenie w życie prawa Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/14

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu – Rumunia) – Elena Delia Pondiche/Statul român, Consiliul Naţional pentru Combaterea Discriminării
   (Sprawa C-608/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Przyznanie dodatków na dziecko pozostające na utrzymaniu - Ustalenie prawa właściwego według dnia urodzenia dziecka, a nie według dnia jego poczęcia - Niewprowadzenie w życie prawa Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   (2015/C 320/19)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Sibiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Elena Delia Pondiche

      Strona pozwana: Statul român, Consiliul Naţional pentru Combaterea Discriminării

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania skierowane do niego w postanowieniu z dnia 20 listopada 2014 r. wydanym przez Tribunalul Sibiu (Rumunia).

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa T-827/16: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2016 r. – QB/EBI

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/53

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2016 r. – QB/EBI
   (Sprawa T-827/16)
   (2017/C 022/72)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: QB (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

         w konsekwencji,

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny za rok 2015 i decyzji z dnia 15 grudnia 2015 r., doręczonej w dniu 7 stycznia 2016 r., w której odmówiono skarżącej możliwości otrzymania podwyżki wynagrodzenia;

               —

               w razie konieczności, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 2 maja 2016 r. i z dnia 15 września 2016 r., w których oddalono, odpowiednio, skargę administracyjną i zażalenie skarżącej;

               —

               nakazanie stronie pozwanej wypłaty zadośćuczynienia za krzywdę oszacowaną ex aequo et bono na kwotę 15 000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przewodnika dotyczącego postępowania w sprawie oceny, naruszenia prawa do obrony i naruszenia obowiązku staranności, które to naruszenia zdaniem skarżącej zostały popełnione przez stronę pozwaną przy przyjmowaniu sprawozdania z oceny za rok 2015 (zwanego dalej „spornym sprawozdaniem z oceny”). Strona skarżąca podnosi w szczególności następujące zarzuty:

                           —

                           brak dialogu i naruszenie prawa do obrony;

                           —

                           w spornym sprawozdaniu nie wskazano środków poprawy ani nie określono celów w sposób wymagany przez przewodnik dotyczący postępowania w sprawie oceny, co stanowi naruszenie obowiązku staranności;

                           —

                           brak interwencji odpowiedzialnej osoby trzeciej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad obiektywności i bezstronności oraz naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), którymi to naruszeniami jest obarczone sporne sprawozdanie z oceny.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi bowiem, że szczególne okoliczności niniejszego przypadku wskazują, że oceniający, a w szczególności drudzy oceniający, nie byli w stanie wypełnić ich roli w sposób obiektywny i bezstronny.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu. Strona skarżąca przedstawiła bowiem dowody, które pozbawiają wiarygodności ocenę okoliczności faktycznych uwzględnioną w spornym sprawozdaniu.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący faktu, że decyzja z dnia 15 grudnia 2015 r., w której odmówiono skarżącej możliwości otrzymania podwyżki wynagrodzenia, oparta była na niezgodnym z prawem sprawozdaniu z oceny.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia wytycznych z 2015 r. i procedury oraz naruszenia art. 41 karty w zakresie, w jakim decyzja z dnia 15 grudnia 2015 r. nie była uzasadniona, a skarżąca nie została wcześniej wysłuchana.


title: Sprawa T-210/04: Skarga wniesiona dnia 1 czerwca 2004 r. przez Andreasa Mausolfa przeciwko Europolowi

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/24

         Skarga wniesiona dnia 1 czerwca 2004 r. przez Andreasa Mausolfa przeciwko Europolowi
   (Sprawa T-210/04)
   (2004/C 201/48)
   Język postępowania: niderlandzki
   Dnia 1 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Europolowi przez Andreasa Mausolfa, reprezentowanego przez M.F. Baltussena i P. de Casparisa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Europolu z dnia 1 marca 2004 r. odrzucającej zażalenie strony skarżącej na decyzję z dnia 2 stycznia 2003 r. wraz z jednoczesnym uchyleniem kwestionowanej decyzji z dnia 2 stycznia 2003 r.,

               —

               nakazanie Europolowi przyznania stronie skarżącej awansu o dodatkowy stopień płacowy ze skutkiem od dnia 1 lipca 2002 r.,

               —

               nakazanie Europolowi wypłacenia tej sumy stronie skarżącej w terminie 48 godzin od ogłoszenia wyroku, który będzie wydany w niniejszej sprawie, wraz z odsetkami ustawowymi, należnymi według prawa niderlandzkiego,

               —

               nakazanie Europolowi zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi strona skarżąca powołuje się na naruszenie art. 29 regulaminu pracowniczego Europolu, a także na przekroczenie granic uznania i złamanie zasady ochrony zaufania.


title: Sprawa T-425/16: Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2017 r. – Hoffmann/EUIPO (Genius) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Genius — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/40

         Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2017 r. – Hoffmann/EUIPO (Genius)
   (Sprawa T-425/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Genius - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 144/54)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Karl Hoffmann (Bad Schwalbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Jonas)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 maja 2016 r. (sprawa R 1631/2015-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Genius jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Karl Hoffman zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 września 2004 r. w sprawie C-404/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division: Nichols plc przeciwko Registrar of Trade Marks (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Art. 3 ust. 1 lit. b) — Znak towarowy składający się z popularnego nazwiska — Odróżniający charakter — Wpływ treści art. 6 ust. 1 lit. a) na ocenę)

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 16 września 2004 r.
   w sprawie C-404/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division: Nichols plc przeciwko Registrar of Trade Marks (1)

   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Art. 3 ust. 1 lit. b) - Znak towarowy składający się z popularnego nazwiska - Odróżniający charakter - Wpływ treści art. 6 ust. 1 lit. a) na ocenę)
   (2004/C 273/11)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-404/02 mającej za przedmiot wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 234 WE złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (Zjednoczone Królestwo) na mocy postanowienia z dnia 3 września 2002 r., wpisany do rejestru dnia 12 listopada 2002 r., w postępowaniu Nichols plc przeciwko Registrar of Trade Marks Trybunał (druga izba) w składzie: C.W.A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), J.-P. Puissochet i R. Schintgen oraz N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 16 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:
   W świetle art. 3 ust. 1 lit. b) pierwszej dyrektywy Rady (89/104/EWG) z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych ocena istnienia bądź też nieistnienia odróżniającego charakteru znaku towarowego składającego się z nazwiska, nawet jeżeli jest ono popularne, powinna być dokonywana oddzielnie dla każdego przypadku, w oparciu o kryteria znajdujące zastosowanie do wszelkich oznaczeń objętych treścią art. 2 tej dyrektywy, mając na uwadze z jednej strony produkty lub usługi, których dotyczy wniosek o rejestrację, z drugiej zaś kręgi zainteresowanych osób. Okoliczność, że skutki rejestracji znaku towarowego są ograniczone na mocy art. 6 ust. 1 lit. a) wymienionej wyżej dyrektywy nie ma wpływu na tę ocenę.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2003.


title: Sprawa F-17/05 REV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2011 r. — Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji (Służba publiczna — Skarga o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem — Nowa okoliczność faktyczna — Brak — Niedopuszczalność skargi)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2011 r. — Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji
   (Sprawa F-17/05 REV)
   (Służba publiczna - Skarga o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem - Nowa okoliczność faktyczna - Brak - Niedopuszczalność skargi)
   2011/C 252/98
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: José Antonio de Brito Sequeira Carvalho (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci N. Kanyonga Mulumba i M. Boury)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: D. Martin, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem trzeciej izby Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie F-17/05

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga o wznowienie postępowania zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               José Antonio de Brito Sequeira Carvalho pokrywa całość kosztów postępowania.


title: Sprawy połączone T-415/05, T-416/05 i T-423/05: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Grecja i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Sektor lotniczy — Pomoc na restrukturyzację i prywatyzację greckich państwowych linii lotniczych — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Ciągłość gospodarcza pomiędzy dwoma spółkami — Ustalenie tożsamości rzeczywistego beneficjenta pomocy w celu jej odzyskania — Kryterium podmiotu prywatnego — Zgodność pomocy ze wspólnym rykiem — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/21

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Grecja i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-415/05, T-416/05 i T-423/05) (1)

   (Pomoc państwa - Sektor lotniczy - Pomoc na restrukturyzację i prywatyzację greckich państwowych linii lotniczych - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Ciągłość gospodarcza pomiędzy dwoma spółkami - Ustalenie tożsamości rzeczywistego beneficjenta pomocy w celu jej odzyskania - Kryterium podmiotu prywatnego - Zgodność pomocy ze wspólnym rykiem - Obowiązek uzasadnienia)
   2010/C 301/31
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: A. Samoni-Rantou i P. Mylonopoulos, pełnomocnicy) (sprawa T-415/05); Olympiakes Aerogrammes AE (Kallithéa, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos) (sprawa T-416/05) i Olympiaki Aeroporia Ypiresies AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: P. Anestis, S. Mavroghenis, adwokaci, S. Jordan, T. Soames, solicitors i adwokat D. Geradin) (sprawa T-423/05)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Aeroporia Aigaiou Aeroporiki AE (Ateny) (przedstawiciele: N. Keramidas, w sprawie T-416/05 również adwokaci N. Korogiannakis, I. Dryllerakis i E. Dryllerakis) (sprawy T-416/05 i T-423/05)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji E(2005) 2706 wersja ostateczna z dnia 14 września 2005 r., dotyczącej pomocy państwa na rzecz Olympiaki Aeroporia Ypiresies AE [C 11/2004 (ex NN 4/2003) — Olympiaki Aeroporia — Restrukturyzacja i prywatyzacja].

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 1 decyzji Komisji C(2005) 2706 wersja ostateczna z dnia 14 września 2005 r. dotyczącej pomocy państwa na rzecz Olympiaki Aeroporia Ypiresies AE [C 11/2004 (ex NN 4/2003) –Olympiaki Aeroporia — Restrukturyzacja i prywatyzacja].

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 2 decyzji Komisji C(2005) 2706 wersja ostateczna w części odnoszącej się do kwoty odpowiadającej ogółowi składników wartości niematerialnych figurujących jako nadwyżka w sprawozdaniu finansowym z przekształcenia Olympiaki Aeroporia Ypiresies, wartości statków powietrznych, których własność została przeniesiona na Olympiakes Aerogrammes AE, a także oczekiwanych zysków ze sprzedaży dwóch statków powietrznych figurujących wciąż w sprawozdaniu finansowym Olympiaki Aeroporia Ypiresies.

               3)

               Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji Komisji C(2005) 2706 wersja ostateczna, w zakresie w jakim dotyczy on środków, o których mowa w art. 1 ust. 1 i 2, w części w jakiej stwierdzono nieważność tych przepisów.

               4)

               Skargi zostają oddalone w pozostałej części.

               5)

               Każda ze stron pokrywa swe własne koszty, w tym koszty poniesione w ramach postępowań w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006.


title: Sprawa T-106/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Aldon przeciwko OHIM — *Acri.Tec (BioVisc) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BioVisc — Wcześniejsze międzynarodowe słowne znaki towarowe PROVISC i DUOVISC — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Aldon przeciwko OHIM — *Acri.Tec (BioVisc)
   (Sprawa T-106/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BioVisc - Wcześniejsze międzynarodowe słowne znaki towarowe PROVISC i DUOVISC - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 272/47)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Alcon Inc. (Hünenberg, Szwajcaria) (przedstawiciele: M. Graf i R. Schulz, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Laitinen, następnie A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient w postępowaniu przed Sądem: *Acri.Tec AG Gesellschaft für ophthalmologische Produkte (Hennigsdorf, Niemcy) (przedstawiciel: M. von Welser, adwokat)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 lutego 2007 r. (sprawa R 660/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Alcon Inc. a *Acri.Tec AG Gesellschaft für ophthalmologische Produkte.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Alcon Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa T-466/16: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2016 r. – NRW. Bank/SRB

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/25

         Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2016 r. – NRW. Bank/SRB
   (Sprawa T-466/16)
   (2016/C 371/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: NRW. Bank (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: A. Behrens, J. Kraayvanger i J. Seitz, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Einheitlicher Abwicklungsausschuss (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej dotyczącej rocznej składki skarżącej do funduszu restrukturyzacyjnego za rok składkowy od 1 stycznia do 31 grudnia 2016 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 103 ust. 2 i art. 7 dyrektywy 2014/59/UE (1) i art. 70ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (2).
               Skarżąca podnosi, że decyzja pozwanej dotycząca jej rocznej składki jest niezgodna z prawem, ponieważ uwzględnia ona ze skutkiem zmniejszającym wysokość składki jedynie działalność wspierającą, nie natomiast także pomocniczą działalność wspierającą. W ten sposób roczna składka skarżącej na fundusz restrukturyzacyjny za rok składkowy od 1 stycznia do 31 grudnia 2016 r. został ustalony na zbyt wysoką kwotę.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozporządzeń wykonawczych do dyrektywy 2014/59/UE i rozporządzenia (UE) nr 806/2014, które należy interpretować zgodnie z tymi aktami prawnymi w ten sposób, że uprzywilejowują one także pomocniczą działalność wspierającą.

               3.

               Zarzut trzeci, podniesiony posiłkowo, dotyczący niezgodności z prawem rozporządzeń wykonawczych do dyrektywy 2014/59/UE i do rozporządzenia (UE) nr 806/2014.
               W tym kontekście skarżąca podnosi, że w wypadku gdyby była niemożliwa wykładnia rozporządzeń wykonawczych zgodna z dyrektywą 2014/59/UE i rozporządzeniem (EU) nr 806/2014, to wówczas rozporządzenia wykonawcze są w tym zakresie niezgodne z prawem. Decyzja Komisji oparta na tych rozporządzeniach wykonawczych jest zatem niezgodna z prawem.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173, s. 190)

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 225, s.1)


title: Sprawa C-8/07: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/6

         Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-8/07)
   (2007/C 69/10)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: W. Wils, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nieprzyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy (1) 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki, a w każdym razie niepodając ich do wiadomości Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin, w którym dyrektywa ta miała zostać transponowana do prawa krajowego upłynął w dniu 31 grudnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 272, str. 32.


title: Sprawa C-72/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 6 lutego 2017 r. – Isabelle Walkner przeciwko APSB – Aviation Passage Service Berlin GmbH & Co. KG

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 6 lutego 2017 r. – Isabelle Walkner przeciwko APSB – Aviation Passage Service Berlin GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-72/17)
   (2017/C 144/36)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Isabelle Walkner

      Strona pozwana: APSB – Aviation Passage Service Berlin GmbH & Co. KG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przedsiębiorstwem, które sprawuje kontrolę nad pracodawcą, w rozumieniu art. 2 ust. 4 akapit pierwszy dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1) jest jedynie przedsiębiorstwo, którego wpływ jest zapewniony poprzez udziały i prawa głosu, czy też wystarczy wpływ zapewniony umownie lub faktycznie (np. możliwość wydawania poleceń przez osoby fizyczne)?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź, w której zostanie stwierdzone, iż nie jest konieczny wpływ na udziały i prawa głosu:
               Czy „decyzja dotycząca zwolnień grupowych” w rozumieniu art. 2 ust. 4 akapit pierwszy dyrektywy 98/59/WE ma również wtedy miejsce, gdy przedsiębiorstwo, które sprawuje kontrolę nad pracodawcą, wyda pracodawcy wytyczne, które ze względów ekonomicznych wymagają od pracodawcy zwolnień grupowych?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
               Czy art. 2 ust. 4 akapit drugi w związku z art. 2 ust. 3 lit. a) i art. 3 ust. 3 lit. b) ppkt i), a także z art. 2 ust. 1 dyrektywy 98/59/WE wymaga, aby przedstawiciele pracowników byli również informowani o tym, z jakich gospodarczych lub innych powodów przedsiębiorstwo, które sprawuje kontrolę nad pracodawcą, podejmuję decyzję, że pracodawca przeprowadzi zwolnienia grupowe?

               4)

               Czy z art. 2 ust. 4 w związku z art. 3 ust. 3 lit. a) i art. 3 ust. 3 lit. b) pkt i), a także z art. 2 ust. 1 dyrektywy 98/59/WE zgodne jest, że na pracowników, którzy na drodze sądowej dochodzą uznania wypowiedzenia dokonanego w ramach zwolnień grupowych za bezskuteczne, powołując się na fakt, że pracodawca składający wypowiedzenie nie przeprowadził w odpowiedni sposób konsultacji z przedstawicielami pracowników, zostaje nałożony ciężar dowodu i argumentacji wychodzący poza zakres przedstawienia przesłanek?

               5)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte:
               Jakie inne obowiązki w zakresie przedstawienia dowodów i argumentacji można w takim przypadku nałożyć na pracowników zgodnie z wyżej podanymi przepisami?

      (1)  Dz.U. 1998, L 225, s. 16.


title: Sprawa C-352/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Navarra (Hiszpania) w dniu 27 czerwca 2016 r. – Instituto de Religiosas Oblatas del Santísimo Redentor/Joaquín Taberna Carvajal

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Navarra (Hiszpania) w dniu 27 czerwca 2016 r. – Instituto de Religiosas Oblatas del Santísimo Redentor/Joaquín Taberna Carvajal
   (Sprawa C-352/16)
   (2016/C 326/27)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial Navarra – Sección Tercera

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Instituto de Religiosas Oblatas del Santísimo Redentor

      Strona pozwana: Joaquín Taberna Carvajal

      Pytanie prejudycjalne

   Czy Real Decreto 1373/2003 (dekret królewski 1373/2003) jest zgodny z art. 4 ust. 3 [TUE] i art. 101 TFUE, ponieważ, pomimo że chodzi o przepis prawny wydany przez państwo, nie zezwala się sądowi na kontrolę w świetle okoliczności faktycznych danej sprawy tego, czy wysokość stawki wynagrodzenia jest nadmierna, które to ograniczenie kontroli sądowej mogłoby stanowić niezależnie od znaczenia i jakości usług ograniczenie dla wolnej konkurencji?


title: Sprawa C-56/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma (Włochy) w dniu 9 lutego 2009 r. – Emiliano Zanotti przeciwko Agenzia delle Entrate

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma (Włochy) w dniu 9 lutego 2009 r. – Emiliano Zanotti przeciwko Agenzia delle Entrate
   (Sprawa C-56/09)
   2009/C 90/22
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione tributaria provinciale di Roma

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Emiliano Zanotti

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate

      Pytania prejudycjalne

   Czy ogólne zasady traktatu i wspólne prawo europejskie dotyczące skuteczności i zakresu ochrony prawnej oraz równości traktowania i swobody przepływu, stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 15 lit. e) dekretu Prezydenta Republiki nr 917 z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie tekstu jednolitego o podatkach dochodowych oraz pkt 1.5.1 okólnika nr 96 ministerstwa finansów z dnia 12 maja 2000 r., oraz czy wynikające z nich ograniczenie w zakresie uznawania opłat wskazanych w tych przepisach jest sprzeczne z przepisami wspólnotowymi.


title: Sprawa C-185/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Torre Annunziata (Włochy) w dniu 23 kwietnia 2012 r. – Lorenzo Ciampaglia przeciwko Sangicie Masawan

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Torre Annunziata (Włochy) w dniu 23 kwietnia 2012 r.– Lorenzo Ciampaglia przeciwko Sangicie Masawan
   (Sprawa C-185/12)
   2012/C 235/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Torre Annunziata

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lorenzo Ciampaglia

      Strona pozwana: Sangita Masawan
   Postanowieniem z dnia 3 maja 2012 r. Trybunał Sprawiedliwości stwierdził oczywistą niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym i wykreślił sprawę z rejestru.


title: Sprawa T-431/12: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2012 r. — Distillerie Bonollo i in. przeciwko Radzie

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/37

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2012 r. — Distillerie Bonollo i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-431/12)
   2012/C 366/76
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Distillerie Bonollo SpA (Formigine, Włochy); Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA (Borgoricco, Włochy); Distillerie Mazzari SpA (Sant'Agata sul Santerion, Włochy); Caviro Distillerie Srl (Faenza, Włochy); Comercial Química Sarasa, SL (Madyt, Hiszpania) (przedstawiciel: R. MacLean, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 626/2012 z dnia 26 czerwca 2012 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (1) (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) w zakresie w jakim cło antydumpingowe nałożone na Ninghai Organic Chemical Factory i Changmao Biochemical Engineering Company Co. Ltd zostało ustanowione bezprawnie, ze względu na oczywiste błędy w ocenie skutkujące bezprawnością środka, naruszenie art. 2 i art. 11 ust. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (2) (zwanego dalej „podstawowym rozporządzeniem antydumpingowym”) oraz naruszenie prawa skarżących do obrony i brak wystarczającego uzasadnienia zaskarżonego rozporządzenia;

               —

               orzeczenie, że zaskarżone rozporządzenie zostaje utrzymane w mocy do chwili przyjęcia przez Radę środków niezbędnych w celu zastosowania się do wyroku Sądu zgodnie z art. 264 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie strony pozwanej i ewentualnych interwenientów kosztami skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie zmieniając metodologię wykorzystywaną do ustalania wartości normalnej w państwie analogicznym bez wystarczającego uzasadnienia wystąpienia zmiany okoliczności, a w ten sposób naruszyła art. 11 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

               2)

               Zarzut drugi, zgodnie z którym pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie nie biorąc pod uwagę rzeczywistych krajowych cen sprzedaży w państwie analogicznym i niesłusznie odwołała się do wartości skonstruowanej z naruszeniem art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 2 ust. 7 lit. a) oraz art. 2 ust. 7 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

               3)

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie stosując ceny benzenu praktykowane w Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej zamiast rzeczywistych cen surowców w państwie produkcji, z naruszeniem art. 2 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i w konsekwencji uzyskała nieprawidłową wartość w odniesieniu do wartości normalnej stosowanej w ramach przeglądu.

               4)

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie w wyniku zniekształcenia kosztów produkcji przy obliczaniu skonstruowanej wartości normalnej i w wyniku posługiwania się kosztami surowców, które nie były równoważne, z naruszeniem art. 2 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

               5)

               Zarzut piąty, zgodnie z którym pozwana i Komisja Europejska naruszyły prawo skarżących do obrony poprzez niezapewnienie im dostępu do informacji niezbędnych w celu właściwego zrozumienia metodologii stosowanej do ustalenia wartości normalnej oraz poprzez brak odpowiedniego uzasadnienia kwestii kluczowych dla obliczenia wartości normalnej w państwie analogicznym i zastosowanych odpowiednich marginesów dumpingu, co skutkuje bezprawnością zaskarżonego rozporządzenia.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 626/2012 z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 349/2012 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 182, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51) w zmienionym brzmieniu.


title: Sprawa C-561/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/23/WE — Przejęcie przedsiębiorstwa — Ochrona praw pracowniczych — Przepisy krajowe przewidujące niestosowanie postanowień ochronnych w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-561/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/23/WE - Przejęcie przedsiębiorstwa - Ochrona praw pracowniczych - Przepisy krajowe przewidujące niestosowanie postanowień ochronnych w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej)
   2009/C 180/15
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J. Enegren i L. Pignataro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: R. Adam, pełnomocnik i W. Ferrante, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz. U. L 82 s. 16) — Przepisy krajowe przewidujące możliwość niestosowania art. 3 i 4 dyrektywy w przypadku przejęcia przedsiębiorstw znajdujących się „w trudnej sytuacji ekonomicznej”

      Sentencja

               1)

               Utrzymując w mocy przepisy art. 47 ust. 5 i 6 ustawy nr 428 z dnia 29 grudnia 1990 r. w odniesieniu do przypadków „trudnej sytuacji ekonomicznej” przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 akapit piąty lit. c) ustawy nr 675 z dnia 12 sierpnia 1977 r. w taki sposób, że prawa przyznane pracownikom w art. 3 ust. 1, 3 i 4 oraz w art. 4 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów nie są gwarantowane w przypadkach przejęcia przedsiębiorstwa, którego trudną sytuację ekonomiczną stwierdzono, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 64 z 08.3.2008 r.


title: Sprawa T-661/16: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2016 r. – Credito Fondiario/CRU

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/59

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2016 r. – Credito Fondiario/CRU
   (Sprawa T-661/16)
   (2016/C 402/71)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Credito Fondiario SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: F. Sciaudone, F. Iacovone, S. Frazzani i A. Neri, avvocati)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (CRU)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pierwszej i drugiej decyzji Jednolitej Rady ds. ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji;

               —

               stwierdzenie, że art. 5 ust. 1 lit. f) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 2015/63, na którym opierają się zaskarżone decyzje, jest niezgodny z zasadami równego traktowania, proporcjonalności i pewności prawa, przewidzianymi w Karcie praw podstawowych UE;

               —

               stwierdzenie, że załącznik I do rozporządzenia delegowanego (UE) nr 2015/63, na którym opierają się zaskarżone decyzje, jest niezgodny z zasadami równego traktowania, proporcjonalności i pewności prawa, przewidzianym w Karcie praw podstawowych UE;

               —

               stwierdzenie, że rozporządzenie delegowane (UE) nr 2015/63, na którym opierają się zaskarżone decyzje jest niezgodne z zasadą swobody przedsiębiorczości przewidzianą w Karcie praw podstawowych UE;

               —

               Obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji wydanych przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji w sesji wykonawczej SRB/ES/SRF/2016/06 z dnia 15 kwietnia 2016 r. (pierwsza decyzja) i SRB/ES/SRF/2016/13 z dnia 20 maja 2016 r. (druga decyzja), które określają składkę ex ante przewidzianą w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/63, uzupełniającym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015 L 11, s. 44).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy: brak powiadomienia Credito Fondiario o pierwszej i drugiej decyzji

                           —

                           Banca d’Italia nie powiadomił skarżącej o dwóch decyzjach wydanych przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, czego wymaga art. 5 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określającego jednolite warunki stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015 L 15, s. 1), poprzestając na podaniu kwoty podlegającej zapłacie i naruszając prawo skarżącej do terminowego wniesienia skargi do sądu. Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji nie sprawowała należytego nadzoru nad powiadomieniem.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 296 ust. TFUE z powodu braku uzasadnienia i naruszenie obowiązku wydawania decyzji dotyczących składek ex ante w postępowaniu spornym

                           —

                           Zaskrzone decyzje nie zawierają żadnego uzasadnienia co do sposobu, w jaki faktycznie obliczono składkę ex ante przez co naruszają skuteczność wykonywania przez skarżącą kontroli zgodności z prawem i zasadności decyzji.

               3.

               Zarzut trzeci: błędne zastosowanie art. 5 ust. 1 lit. f) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 2015/63

                           —

                           Składka ex ante żądana od Credito Fondiario jest nieproporcjonalna do profilu ryzyka instytucji i stanowi wynik błędnej oceny zobowiązań instytucji.

               4.

               Zarzut czwarty: naruszenie art. 4 ust. 1 i art. 6 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 2015/63. Błędna ocena profilu ryzyka Credito Fondiario.

                           —

                           W dniu 31 grudnia 2014 r. Credito Fondiario miał niski profil ryzyka na podstawie parametrów określonych w art. 4 ust. 1 i art. 6 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 2015/63. Składka obliczona przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji jest właściwa dla instytucji o wysokim profilu ryzyka i stanowi wynik nieuwzględnienia przez tę radę kryteriów określania i redukcji ryzyka przewidzianych we wspomnianych artykułach.

               5.

               Zarzut piąty: naruszenie art. 20 i 21 Karty praw podstawowych UE – Równe traktowanie

                           —

                           Artykuł 5 ust. 1 lit. f) i załącznik do rozporządzenia delegowanego (UE) nr 2015/63 naruszają równe traktowanie ponieważ przewidują dyskryminację w omawianym sektorze.

               6.

               Zarzut szósty: naruszenie zasady proporcjonalności i pewności prawa.

                           —

                           Jako że decyzje nie uwzględniają niskiego profilu ryzyka skarżącej, nakładają one na instytucję składkę ex ante odpowiadającą wysokiemu profilowi ryzyka, naruszając tym samym zasady proporcjonalności i pewności prawa.

               7.

               Zarzut siódmy: naruszenie art. 16 Karty praw podstawowych – Swoboda przedsiębiorczości

                           —

                           Rozporządzenie delegowane (UE) nr 2015/63 nakładając wymogi bardziej rygorystyczne od przewidzianych już w europejskich przepisach bankowych i w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającym jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014 L 225, s. 1) w dziedzinie oceny ryzyka instytucji oraz wprowadzając elementy dyskrecjonalne przy obliczaniu składki ex ante, narusza równe traktowanie, pewność prawa i swobodę przedsiębiorczości.


title: Sprawa F-6/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 11 czerwca 2016 r. – FF/EASA

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/36

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 11 czerwca 2016 r. – FF/EASA
   (Sprawa F-6/15) (1)

   (2016/C 326/62)
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015, s. 40.


title: Sprawa C-583/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 18 grudnia 2014 r. – Benjámin Dávid Nagy/Vas Megyei Rendőr-főkapitányság

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 18 grudnia 2014 r. – Benjámin Dávid Nagy/Vas Megyei Rendőr-főkapitányság
   (Sprawa C-583/14)
   (2015/C 096/04)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Benjámin Dávid Nagy

      Strona pozwana: Vas Megyei Rendőr-főkapitányság

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisów państwa członkowskiego takich jak te będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi co do zasady w tym państwie członkowskim po drogach mogą poruszać się wyłącznie pojazdy posiadające administracyjne zezwolenie i rejestrację wydane prze to państwo członkowskie, zaś osoba mająca miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim, która nie ma statusu pracownika zgodnie z prawem Unii, a która powołuje się na ustanowiony od wspomnianych przepisów wyjątek w oparciu o okoliczność, że korzysta z pojazdu udostępnionego jej przez podmiot gospodarczy mający siedzibę w innym państwie członkowskim, musi wykazać in situ, w trakcie kontroli policyjnej, że spełnione są ustanowione w omawianych przepisach państwa członkowskiego wymogi, pod rygorem natychmiastowego wymierzenia mandatu, od którego nie można uzyskać zwolnienia, a którego wymiar równy jest wymiarowi mandatu nakładanego w przypadku niedopełnienia obowiązku rejestracji pojazdu?

               2)

               Czy art. 20 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisów państwa członkowskiego takich jak te będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi co do zasady w tym państwie członkowskim po drogach mogą poruszać się wyłącznie pojazdy posiadające administracyjne zezwolenie i rejestrację wydane prze to państwo członkowskie, zaś osoba mająca miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim, która nie ma statusu pracownika zgodnie z prawem Unii, a która powołuje się na ustanowiony od wspomnianych przepisów wyjątek w oparciu o okoliczność, że korzysta z pojazdu udostępnionego jej przez podmiot gospodarczy mający siedzibę w innym państwie członkowskim, musi wykazać in situ, w trakcie kontroli policyjnej, że spełnione są ustanowione w omawianych przepisach państwa członkowskiego wymogi, pod rygorem natychmiastowego wymierzenia mandatu, od którego nie można uzyskać zwolnienia, a którego wymiar równy jest wymiarowi mandatu nakładanego w przypadku niedopełnienia obowiązku rejestracji pojazdu?


title: Sprawa F-28/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Wandschneider przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2004 r. — Skarga o stwierdzenie nieważności — Uzasadnienie — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/53

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Wandschneider przeciwko Komisji
   (Sprawa F-28/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2004 r. - Skarga o stwierdzenie nieważności - Uzasadnienie - Oczywisty błąd w ocenie)
   (2008/C 22/100)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Paolo Sequeira Wandschneider (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo G. Vandersanden i C. Ronzi, następnie G. Vandersanden, C. Ronzi i L. Levi, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery skarżącego w postępowaniu w sprawie oceny za 2004 r. oraz wniosek o zasądzenie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006, str. 19.


title: Sprawa T-87/16: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2016 r. – Eurofast/Komisja

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/40

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2016 r. – Eurofast/Komisja
   (Sprawa T-87/16)
   (2016/C 136/56)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Eurofast SARL (Paryż, Francja) (przedstawiciel: S. A. Pappas, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu:

               —

               stwierdzenie nieważności wydanej przez Komisję decyzji o potrąceniu z dnia 17 grudnia 2015 r.;

               —

               stwierdzenie, że wierzytelność, jaka zdaniem Komisji przysługuje jej względem Eurofast na podstawie umowy ASSET, jest bezpodstawna;

               —

               stwierdzenie, że koszty poniesione w związku z projektem ASSET, w wysokości 507 574 EUR są kosztami kwalifikowalnymi, a Komisja potwierdza zasadność finansowania zgodnie z Grant Agreement w kwocie 365 639 EUR;

               —

               zasądzenie od Komisji kwoty w wysokości 69 923,68 EUR z tytułu umowy EKSISTENZ wraz z odsetkami za zwłokę;

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania umownego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, podniesione odpowiednio na poparcie jej żądania o stwierdzenie nieważności decyzji o potrąceniu zawartej w piśmie Komisji z dnia 17 grudnia 2015 r. oraz jej żądania o uznanie spornej wierzytelności wynikającej z umowy za nieistniejącą.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 78 i 80 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002, art. II.21 FP7 Grant agreement, Annex II – General conditions, zasady dobrej wiary z art. 1134 belgijskiego kodeksu cywilnego, a także zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.

               2.

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu reguł umownych ogólnych warunków umowy o dotacji ASSET oraz oczywistym błędzie w ocenie w odniesieniu do zasad dotyczących kwalifikowalnych kosztów.


title: Sprawa C-511/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/38

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-511/07) (1)

   (2008/C 209/63)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa C-512/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Työtuomioistuin (Finlandia) w dniu 3 października 2011 r. — Terveys- ja sosiaalialan neuvottelujärjestö TSN ry przeciwko Terveyspalvelualan Liitto ry, Mehiläinen Oy

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Työtuomioistuin (Finlandia) w dniu 3 października 2011 r. — Terveys- ja sosiaalialan neuvottelujärjestö TSN ry przeciwko Terveyspalvelualan Liitto ry, Mehiläinen Oy
   (Sprawa C-512/11)
   2011/C 347/35
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Työtuomioistuin

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Terveys- ja sosiaalialan neuvottelujärjestö TSN ry

      Strona pozwana: Terveyspalvelualan Liitto ry, Mehiläinen Oy

      Pytania prejudycjalne

   Czy dyrektywa 2006/54/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy oraz dyrektywa Rady 92/85/EWG (2) z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią stoją na przeszkodzie postanowieniom krajowego układu zbiorowego pracy lub wykładni tych postanowień, wedle których ustanowione w układzie zbiorowym wynagrodzenie za czas urlopu macierzyńskiego nie jest wypłacane na rzecz pracownicy, która przechodzi z bezpłatnego urlopu wychowawczego na urlop macierzyński?

      (1)  Dz.U. L 204, s. 23.

      (2)  Dz.U. L 348, s. 1.


title: Sprawa T-432/11: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2011 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/13

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2011 r. — Makhlouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-432/11)
   2011/C 290/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rami Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r., a także następujących po niej aktów wykonawczych, które utrzymują nazwisko skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi, a także rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. i aktów wykonawczych do niego, w zakresie w jakim dotyczą skarżącego

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 3 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia praw do obrony oraz do skutecznej ochrony sądowej przewidzianych w art. 6 i 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPCz”) oraz w art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie w jakim strona skarżąca zarzuca Radzie, że przedstawione uzasadnienie nie spełnia wymogów ciążących na instytucjach Unii Europejskiej, przewidzianych w art. 296 TFUE, a także w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżone akty ograniczają w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny prawa podstawowe strony skarżącej, w szczególności jej prawa własności przewidziane w art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do EKPCz i w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, prawo do godności i dobrego imienia przewidziane w art. 8 i 10 EKPCz, i wreszcie zasadę domniemania niewinności przewidzianą w art. 6 EKPCz i w art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej


title: Sprawa C-306/08: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/36

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-306/08)
   (2008/C 223/58)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii:
               przyznając programy realizacji zintegrowanej (Programas de Actuacion Integrada) na podstawie ustawy nr 6 z dnia 15 listopada 1994 r. w sprawie regulacji działań urbanistycznych w gminie Valenciana, uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy dyrektywy Rady 93/37/EWG (1) z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, a w szczególności art. 1, art. 6 ust. 6, art. 11, art. 12 oraz tytułu IV, rozdział 2 (art. 24–29);
               przyznając programy realizacji zintegrowanej na podstawie ustawy 16/2005 w sprawie rozwoju urbanistycznego Walencji, wdrożonej dekretem regionalnym nr 67 z dnia 12 maja 2006 r. dla regionu Walencji w sprawie regulacji planowania i zarządzania urbanistycznego i terytorialnego, uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 2, art. 6, art. 24, art. 30, art. 31 ust. 4 lit. a), art. 48 ust. 2 i art. 53 dyrektywy 2004/18/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja twierdzi, że przyznanie programów realizacji zintegrowanej (PRZ), będących instrumentem rozwoju urbanistycznego, wprowadzonym ustawą nr 6 z dnia 15 listopada 1994 r. w sprawie regulacji działań urbanistycznych w gminie Valenciana (Reguladora de la Actividad Urbanística Valenciana, LRAU) oraz zastępującą ją ustawą nr 16/2005 w sprawie rozwoju urbanistycznego Walencji (Urbanística Valenciana, LUV), nawiązuje do robót budowlanych, które powinny być prowadzone zgodnie z przepisami dyrektyw 93/37/WE i 2004/18/WE. Innymi słowy Komisja twierdzi, że PRZ stanowią zamówienia publiczne na roboty budowlane udzielane przez jednostki samorządu terytorialnego, obejmujące wykonanie robót budowlanych w zakresie infrastruktury przez przedsiębiorstwa działające w sektorze rozwoju urbanistycznego, wybrane przez organy administracji lokalnej.
   Komisja twierdzi, że LUV w wielu aspektach narusza dyrektywy wspólnotowe, w szczególności w odniesieniu do uprzywilejowanej pozycji pierwszego oferenta, doświadczenia oferentów przy podobnych zamówieniach, przedstawienia alternatywnych względem pierwszego oferenta rozwiązań w otwartej kopercie, ofert wariantowych, kryteriów udzielenia PRZ, możliwości zmiany umowy po udzieleniu zamówienia (np. możliwość zwiększenia kosztów urbanizacji) oraz przypadków niepełnego wykonania umowy przez wykonawcę. Niektóre z tych naruszeń dotyczą zarówno LUV jak i LRAU, inne wyłącznie LUV.

      (1)  Dz.U. L 199, s. 54.

      (2)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa T-135/14: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2016 r. – Kicktipp/OHIM – Società Italiana Calzature (kicktipp) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego kicktipp — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy KICKERS — Zasada 19 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Zasada 98 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/31

         Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2016 r. – Kicktipp/OHIM – Società Italiana Calzature (kicktipp)
   (Sprawa T-135/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego kicktipp - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy KICKERS - Zasada 19 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Zasada 98 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 106/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kicktipp GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Dreyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. Harrington, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Società Italiana Calzature Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cantaluppi)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 grudnia 2013 r. (sprawa R 1061/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Società Italiana Calzature Srl a Kicktipp GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 12 grudnia 2013 r. (sprawa R 1061/2012-2).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Kicktipp GmbH.

               3)

               Società Italiana Calzature Srl pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-185/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank ’s-Gravenhage — Niderlandy) — Latchways plc, Eurosafe Solutions BV przeciwko Kedge Safety Systems BV, Consolidated Nederland BV (Dyrektywa 89/106/EWG — Wyroby budowlane — Dyrektywa 89/686/EWG — Środki ochrony indywidualnej — Decyzja 93/465/EWG — Oznakowanie CE — Urządzenia kotwiczące chroniące przed upadkiem z wysokości przy pracach na dachach — Norma EN 795)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank ’s-Gravenhage — Niderlandy) — Latchways plc, Eurosafe Solutions BV przeciwko Kedge Safety Systems BV, Consolidated Nederland BV
   (Sprawa C-185/08) (1)

   (Dyrektywa 89/106/EWG - Wyroby budowlane - Dyrektywa 89/686/EWG - Środki ochrony indywidualnej - Decyzja 93/465/EWG - Oznakowanie CE - Urządzenia kotwiczące chroniące przed upadkiem z wysokości przy pracach na dachach - Norma EN 795)
   2010/C 346/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

      Rechtbank ’s-Gravenhage

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Latchways plc, Eurosafe Solutions BV

      Strona pozwana: Kedge Safety Systems BV, Consolidated Nederland BV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank ’s-Gravenhage — Wykładnia dyrektywy Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych (Dz.U. L 40, s. 12), dyrektywy Rady 89/686/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do wyposażenia ochrony osobistej [środków ochrony indywidualnej] (Dz.U. L 399, s. 18) i decyzji Rady z dnia 22 lipca 1993 r. dotyczącej modułów stosowanych w różnych fazach procedur oceny zgodności oraz zasad umieszczania i używania oznakowania zgodności CE, które mają być stosowane w dyrektywach harmonizacji technicznej (Dz.U. L 220, s. 23) — Urządzenia kotwiczące chroniące przed upadkiem z wysokości, które powinny być umocowane na stałe w obiekcie budowlanym — Norma europejska EN 795

      Sentencja

               1)

               Przepisy normy europejskiej 795 dotyczące urządzeń kotwiczących klasy A1 nie są objęte zakresem stosowania dyrektywy Rady 89/686/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do wyposażenia ochrony osobistej [środków ochrony indywidualnej], zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r., nie mieszczą się zatem w ramach prawa Unii i w konsekwencji Trybunał nie jest właściwy, by dokonać ich wykładni.

               2)

               Urządzenia kotwiczące takie jak te będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które nie są przeznaczone do trzymania lub noszenia przez ich użytkownika, nie są objęte zakresem stosowania dyrektywy 89/686, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003, ani jako takie, ani ze względu na okoliczność, że są przeznaczone do połączenia ze środkiem ochrony indywidualnej.

               3)

               Urządzenia kotwiczące takie jak te będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które stanowią część obiektu budowlanego, do którego są przymocowane w celu zagwarantowania bezpieczeństwa wykorzystywania dachu tego obiektu, są objęte zakresem stosowania dyrektywy Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003.

               4)

               Decyzja Rady 93/465/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. dotycząca modułów stosowanych w różnych fazach procedur oceny zgodności oraz zasad umieszczania i używania oznakowania zgodności CE, które mają być stosowane w dyrektywach harmonizacji technicznej, wyklucza fakultatywne umieszczenie oznakowania CE na produkcie nieobjętym zakresem stosowania dyrektywy, na mocy której jest ono umieszczone, chociażby produkt ten spełniał wymogi techniczne przez nią określone.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa C-240/13: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/11

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej
   (Sprawa C-240/13)
   2013/C 189/21
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet, M. Heller i L. Naaber-Kivisoo)

      Strona pozwana: Republika Estońska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Estońska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 49 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE, w ten sposób, że nie przyjęła żadnych przepisów w celu transpozycji art. 2 pkt 21, art. 9 ust. 5, 7 i 12, art. 10 ust. 5, art. 11 ust. 1 zdanie pierwsze, art. 11 ust. 5 lit. a) i b), art. 16 ust. 2 i 3, art. 26 ust. 2 lit. c) zdanie drugie, czwarte i piąte, art. 36, art. 37 ust. 1 lit. e), f), i), k) i p), art. 37 ust. 8, art. 37 ust. 10 zdanie drugie, art. 38 ust. 3, art. 40 ust. 3 oraz załącznik 1 pkt 1 lit. a) tiret piąte i załącznik 1 pkt 1 lit. d), f), i) i j), a w każdym razie nie powiadomiła Komisji o przyjęciu przepisów koniecznych do transpozycji dyrektywy;

               —

               nałożenie na Republikę Estonii, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej za uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji dyrektywy o dziennej stawce w wysokości 5 068,80 EUR, naliczanej od dnia ogłoszenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Republiki Estońskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 3 marca 2011 r.

      (1)  Dz.U. L 211, s. 55.