title: Sprawa T-264/21: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2021 r. – Établissement Amra / EUIPO – eXpresio (Kształt buta na resorach z elementem słownym „Aerower Jumper1 M”)

text:
               5.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/30

      Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2021 r. – Établissement Amra / EUIPO – eXpresio (Kształt buta na resorach z elementem słownym „Aerower Jumper1 M”)
      (Sprawa T-264/21)
      (2021/C 263/40)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Établissement Amra (Vaduz, Lichtenstein) (przedstawiciel: M. Gómez Calvo, abogada)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: eXpresio, estudio creativo, SL (La Nucía, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt buta na resorach z elementem słownym „Aerower Jumper1 M”) – unijny znak towarowy nr 17 417 015

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 marca 2021 r. w sprawie R 1083/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie zasad równego traktowania i dobrej administracji.

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-265/21: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2021 r. – Sunshine Smile / EUIPO (PlusDental+)

text:
               5.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/31

      Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2021 r. – Sunshine Smile / EUIPO (PlusDental+)
      (Sprawa T-265/21)
      (2021/C 263/41)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sunshine Smile GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Kirschner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PlusDental+ w kolorach niebieskim i czerwonym– zgłoszenie nr. 18 126 826

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2021 r. w sprawie R 1834/2020-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie opublikowania zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 18 126 826;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym na podstawie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-266/21: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2021 r. – Casanova / EBI

text:
               5.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/31

      Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2021 r. – Casanova / EBI
      (Sprawa T-266/21)
      (2021/C 263/42)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Philippe Casanova (Fort-de-France, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

            w konsekwencji

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2020 r., w drodze której skarżącego poinformowano, że jego umowa nie została potwierdzona po zakończeniu okresu próbnego i wobec tego wygasła w dniu 30 czerwca 2020 r.;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 8 lutego 2021 r. oddalającej wniosek o polubowne załatwienie sprawy i oddalającej odwołanie administracyjne złożone w dniu 11 sierpnia 2020 r. i tym samym potwierdzającej decyzję z dnia 12 czerwca 2020 r.;

                  —

                  naprawienie szkody i krzywdy skarżącego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia, po pierwsze, art. 24 porozumienia w sprawie reprezentacji pracowników w Europejskim Banku Inwestycyjnym (EBI), a po drugie, zasadę pewności prawa.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku właściwości autora aktu, naruszenia zasady bezstronności i naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistych błędów w ocenie podczas początkowego okresu próbnego i podczas przedłużenia okresu próbnego.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy przez EBI.


title: Sprawa T-267/21: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2021 r. – Amort i in. / Komisja

text:
               5.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/32

      Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2021 r. – Amort i in. / Komisja
      (Sprawa T-267/21)
      (2021/C 263/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Heidi Amort (Jenesien, Włochy) oraz 22 dalszych skarżących (przedstawiciele: R. Holzeisen, Rechtsanwältin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wykonawczej wraz z dalszymi uzupełnieniami i zmianami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga na decyzję wykonawczą Komisji Europejskiej C(2021) 1763 (final) z dnia 11 marca 2021 r. w sprawie udzielenia warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „COVID-19 Vaccine Janssen – Szczepionka przeciw COVID-19 (Ad26.COV2-S [rekombinowana])” zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady opiera się na następujących zarzutach.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: decyzja wykonawcza narusza art. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 507/2006 (1). Wykazano naukowo, że rozpowszechniona na całym świecie panika z powodu rzekomo wysokiego wskaźnika śmiertelności związanej z zarażeniem SARS-CoV-2 jest bezpodstawna. Ponadto WHO i UE nie dokonały prawidłowego ustalenia sytuacji kryzysowej w znaczeniu zagrożenia zdrowia publicznego.

                  2.

                  Zarzut drugi: zaskarżona decyzja wykonawcza narusza art. 4 rozporządzenia (WE) nr 507/2006 z powodu:

                              —

                              braku pozytywnej równowagi ryzyko – korzyść zgodnie z art. 1 pkt 28a dyrektywy 2001/83/WE (2);

                              —

                              braku przesłanki określonej w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 507/2006, ponieważ prawdopodobne jest, że wnioskodawca nie będzie w stanie dostarczyć wyczerpujących danych klinicznych;

                              —

                              braku przesłanki określonej w art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 507/2006, gdyż nie ma niezaspokojonych potrzeb medycznych, które miałyby być spełnione przez dopuszczony lek;

                              —

                              braku przesłanki określonej w art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 507/2006.

                  3.

                  Zarzut trzeci: naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1394/2007 (3), dyrektywy 2001/83/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (4).

                  4.

                  Zarzut czwarty: poważne naruszenie art. 168 oraz 169 TFUE jak również art. 3, 35 oraz 38 Karty UE.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 507/2006 z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie warunkowego dopuszczenia do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi wchodzących w zakres rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2006, L 92, s. 6).

         (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, S. 67).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1394/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie produktów leczniczych terapii zaawansowanej i zmieniające dyrektywę 2001/83/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. 2007, L 324, s. 121).

         (4)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1).


title: Sprawa T-271/21: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2021 r. – Ortis / Komisja

text:
               5.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/33

      Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2021 r. – Ortis / Komisja
      (Sprawa T-271/21)
      (2021/C 263/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ortis (Bütgenbach, Belgique) (przedstawiciel: adwokat A. de Brosses)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że rozporządzenie Komisji (UE) nr 2021/468 narusza art. 6 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006; oraz że w konsekwencji jest wadliwe ze względu na naruszenie prawa;

                  —

                  stwierdzenie, że rozporządzenie (UE) nr 2021/468 jest wadliwe z ze względu na nadużycie władzy;

                  —

                  stwierdzenie, że rozporządzenie (UE) nr 2021/468 i jego podstawa naukowa, czyli opinia EFSA z dnia 22 listopada 2017 r., są wadliwe ze względu oczywiste błędy w ocenie;

                  —

                  stwierdzenie, że rozporządzenie (UE) nr 2021/468 narusza zasadę pewności prawa;

                  —

                  stwierdzenie, że rozporządzenie (UE) nr 2021/468 narusza zasadę proporcjonalności;

            w konsekwencji,

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2021/468 z dnia 18 marca 2021 r. zmieniającego załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do gatunków roślin zawierających pochodne hydroksyantracenu;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa. Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że zaskarżone rozporządzenie narusza art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 (1), który wymaga stwierdzenia zagrożenia by sklasyfikować substancje i preparaty w części A załącznika III do tego rozporządzenia, podczas gdy istnieje naukowa niepewność oraz klasyfikacji produktów innych niż substancje w części C załącznika III, a także narusza art. 6 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 (2), ponieważ opiera się na niepełnej i niezgodnej z wymogami analizie ryzyka.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczy nadużycia władzy, z uwagi na fakt, że istnieje szereg konkretnych, wiarygodnych i zgodnych przesłanek wskazujących na to, że cel ochrony zdrowia konsumentów, na który powołuje się Komisja nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistości. Strona skarżąca podnosi, że skutkiem zaskarżonego rozporządzenia jest między innymi zastrzeżenie wyłącznie dla produktów leczniczych prawa do stosowania preparatów i substancji zawierających pochodne hydroksyantracenu (zwanych dalej „HAD”), umieszczonych w części A załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006, mimo że nie taki jest realizowany cel.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczy oczywistego błędu w ocenie. Zdaniem strony skarżącej, opinia Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) z dnia 22 listopada 2017 r., na której opiera się zaskarżone rozporządzenie, jest obarczona kilkoma oczywistymi błędami w ocenie, ponieważ EFSA dokonała oceny ryzyka genotoksyczności i ryzyka rakotwórczości HAD niezgodnie, ani z własnymi metodami oceny ryzyka, ani z metodami oceny ryzyka OECD oraz wyciągnęła wnioski sprzeczne z wnioskami Europejskiej Agencji Leków. Zaskarżone rozporządzenie jest zatem obarczone oczywistymi błędami w ocenie, ponieważ, po pierwsze, Komisja umieściła substancje i preparaty w części A załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 podczas gdy opinia EFSA z dnia 22 listopada 2017 r. wskazuje na niepewność naukową, po drugie, Komisja nie zastosowała zasady ALARA w odniesieniu do środków zarządzania ryzykiem i wreszcie nie uwzględniła rozwoju wiedzy naukowej, który nastąpił po wydaniu opinii EFSA z dnia 22 listopada 2017 r.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczy naruszenia zasady pewności prawa, ponieważ treść zaskarżonego rozporządzenia jest niespójna, gdyż po pierwsze, odwołuje się ono do pojęcia „preparaty”, podczas gdy pojęcie to nie jest zdefiniowane w żadnym tekście, po drugie, niektóre substancje HAD wydają się być zarówno zakazane oraz dozwolone, ale pod kontrolą i wreszcie, Stały Komitet ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz został wezwany do przedstawienia wyjaśnień dotyczących tekstu rozporządzenia.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim zaskarżone rozporządzenie klasyfikuje substancje w części A załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 bez ustalenia żadnego progu, co skutkuje objęciem ich zakazem, mimo że zakaz ten nie jest konieczny dla osiągnięcia zamierzonego celu ochrony zdrowia publicznego.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji (Dz.U. 2006, L 404, s. 26)

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. 2002, L 31, s. 1).


title: Sprawa T-274/21: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2021 r. – Synadiet i in. / Komisja

text:
               5.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/35

      Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2021 r. – Synadiet i in. / Komisja
      (Sprawa T-274/21)
      (2021/C 263/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Syndicat national des compléments alimentaires (Synadiet) (Paryż, Francja) i 21 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat A. de Brosses)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że rozporządzenie Komisji (UE) nr 2021/468 narusza art. 6 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006; oraz że w konsekwencji jest wadliwe ze względu na naruszenie prawa;

                  —

                  stwierdzenie, że rozporządzenie (UE) nr 2021/468 jest wadliwe z ze względu na nadużycie władzy;

                  —

                  stwierdzenie, że rozporządzenie (UE) nr 2021/468 i jego podstawa naukowa, czyli opinia EFSA z dnia 22 listopada 2017 r., są wadliwe ze względu oczywiste błędy w ocenie;

                  —

                  stwierdzenie, że rozporządzenie (UE) nr 2021/468 narusza zasadę pewności prawa;

                  —

                  stwierdzenie, że rozporządzenie (UE) nr 2021/468 narusza zasadę proporcjonalności;

            w konsekwencji,

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2021/468 z dnia 18 marca 2021 r. zmieniającego załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do gatunków roślin zawierających pochodne hydroksyantracenu;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa. Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że zaskarżone rozporządzenie narusza art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 (1), który wymaga stwierdzenia zagrożenia by sklasyfikować substancje i preparaty w części A załącznika III do tego rozporządzenia, podczas gdy istnieje naukowa niepewność oraz klasyfikacji produktów innych niż substancje w części C załącznika III, a także narusza art. 6 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 (2), ponieważ opiera się na niepełnej i niezgodnej z wymogami analizie ryzyka.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczy nadużycia władzy, z uwagi na fakt, że istnieje szereg konkretnych, wiarygodnych i zgodnych przesłanek wskazujących na to, że cel ochrony zdrowia konsumentów, na który powołuje się Komisja nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistości. Strona skarżąca podnosi, że skutkiem zaskarżonego rozporządzenia jest między innymi zastrzeżenie wyłącznie dla produktów leczniczych prawa do stosowania preparatów i substancji zawierających pochodne hydroksyantracenu (zwanych dalej „HAD”), umieszczonych w części A załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006, mimo że nie taki jest realizowany cel.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczy oczywistego błędu w ocenie. Zdaniem strony skarżącej, opinia Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) z dnia 22 listopada 2017 r., na której opiera się zaskarżone rozporządzenie, jest obarczona kilkoma oczywistymi błędami w ocenie, ponieważ EFSA dokonała oceny ryzyka genotoksyczności i ryzyka rakotwórczości HAD niezgodnie, ani z własnymi metodami oceny ryzyka, ani z metodami oceny ryzyka OECD oraz wyciągnęła wnioski sprzeczne z wnioskami Europejskiej Agencji Leków. Zaskarżone rozporządzenie jest zatem obarczone oczywistymi błędami w ocenie, ponieważ, po pierwsze, Komisja umieściła substancje i preparaty w części A załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 podczas gdy opinia EFSA z dnia 22 listopada 2017 r. wskazuje na niepewność naukową, po drugie, Komisja nie zastosowała zasady ALARA w odniesieniu do środków zarządzania ryzykiem i wreszcie nie uwzględniła rozwoju wiedzy naukowej, który nastąpił po wydaniu opinii EFSA z dnia 22 listopada 2017 r.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczy naruszenia zasady pewności prawa, ponieważ treść zaskarżonego rozporządzenia jest niespójna, gdyż po pierwsze, odwołuje się ono do pojęcia „preparaty”, podczas gdy pojęcie to nie jest zdefiniowane w żadnym tekście, po drugie, niektóre substancje HAD wydają się być zarówno zakazane oraz dozwolone, ale pod kontrolą i wreszcie, Stały Komitet ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz został wezwany do przedstawienia wyjaśnień dotyczących tekstu rozporządzenia.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim zaskarżone rozporządzenie klasyfikuje substancje w części A załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 bez ustalenia żadnego progu, co skutkuje objęciem ich zakazem, mimo że zakaz ten nie jest konieczny dla osiągnięcia zamierzonego celu ochrony zdrowia publicznego.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji (Dz.U. 2006, L 404, s. 26)

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. 2002, L 31, s. 1).


title: Sprawa T-275/21: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2021 r. – Louis Vuitton Malletier / EUIPO – Wiśniewski (Przedstawienie wzoru w szachownicę)

text:
               5.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/36

      Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2021 r. – Louis Vuitton Malletier / EUIPO – Wiśniewski (Przedstawienie wzoru w szachownicę)
      (Sprawa T-275/21)
      (2021/C 263/46)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Louis Vuitton Malletier (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, N. Parrotta i P.Y. Gautier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Norbert Wiśniewski (Warszawa, Polska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego przedstawiającego wzór w szachownicę – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 986 207

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie R 1307/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie, że skarżąca wykazała charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu;

                  —

                  obciążenie Norberta Wiśniewskiego kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 3 i art. 59 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-588/20: Postanowienie Sądu z dnia 21 maja 2021 r. – MP / Komisja

text:
               5.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/37

      Postanowienie Sądu z dnia 21 maja 2021 r. – MP / Komisja
      (Sprawa T-588/20) (1)

      (2021/C 263/49)
      Język postępowania: francuski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 414 z 30.11.2020.


title: Sprawa C-726/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid (Hiszpania) w dniu 1 października 2019 r. – Instituto Madrileño de Investigación y Desarrollo Agrario y Alimentario/JN

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid (Hiszpania) w dniu 1 października 2019 r. – Instituto Madrileño de Investigación y Desarrollo Agrario y Alimentario/JN
      (Sprawa C-726/19)
      (2019/C 432/33)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Instituto Madrileño de Investigación y Desarrollo Agrario y Alimentario.

         Druga strona postępowania: JN

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zawarcie umowy na czas określony, takiej jak umowa w celu tymczasowego obsadzenia wakującego stanowiska pracy, która pozostawia uznaniu pracodawcy określenie czasu jej obowiązywania przy podejmowaniu decyzji, czy obsadzi wakujące stanowisko pracy, kiedy to uczyni i jak długo potrwa proces rekrutacji, może być uznane za odpowiednie dla zapewnienia skuteczności (effet utile) klauzul 1 i 5 dyrektywy 1999/70 (1)?

                  2)

                  Czy ustanowiony w klauzuli 5 dyrektywy Rady 1999/70/WE obowiązek wprowadzenia jednego lub większej liczby przewidzianych w niej środków, które mają na celu zapobieganie nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę na czas określony w przypadku umów w celu tymczasowego obsadzenia wakującego stanowiska pracy, należy uznać za transponowany do prawa hiszpańskiego, jeżeli zgodnie z orzecznictwem nie określono maksymalnego czasu trwania tych czasowych stosunków pracy, nie określono obiektywnych powodów uzasadniających ich przedłużenie, ani też nie określono liczby przedłużeń takich stosunków pracy?

                  3)

                  Czy brak w prawie hiszpańskim, w świetle orzecznictwa, jakiegokolwiek skutecznego środka mającego na celu zapobieganie i karanie nadużyć wobec pracowników zatrudnionych na podstawie umowy w celu tymczasowego obsadzenia wakującego stanowiska pracy, ma negatywny wpływ na cel i skuteczność Porozumienia ramowego, jeżeli nie ograniczono maksymalnego całkowitego czasu trwania stosunków pracy, wspomniane stosunki pracy nigdy nie zostały przekształcone w stosunki pracy na czas nieokreślony lub stosunki pracy na czas nieokreślony, ale nie na stałe, bez względu na to, ile lat upłynęło, ani też pracownicy nie otrzymali odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy, przy czym organ administracji nie jest zobowiązany do uzasadnienia odnowienia stosunku pracy w celu tymczasowego obsadzenia wakującego stanowiska pracy, gdy wakujące stanowisko przez wiele lat nie jest przedmiotem publicznej oferty zatrudnienia lub gdy procedura rekrutacji jest odraczana?

                  4)

                  Czy stosunek pracy o nieokreślonym czasie trwania, którego czas trwania, zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 5 czerwca 2018 r. w sprawie C-677/16 (2) […] jest nadzwyczajnie długi i zależy całkowicie od pracodawcy, bez jakiegokolwiek ograniczenia lub uzasadnienia, przy czym pracownik nie jest w stanie przewidzieć, kiedy ów stosunek pracy zostanie rozwiązany, i może on trwać do czasu przejścia pracownika na emeryturę, należy uznać za zgodny z celem dyrektywy Rady 1999/70/WE, czy też należy uznać, iż stanowi on nadużycie?

                  5)

                  Czy, zgodnie z wyrokiem […] Trybunału z dnia 25 października 2018 r. w sprawie C-331/17 (3), można uznać, że kryzys gospodarczy z 2008 r. teoretycznie stanowi powód uzasadniający brak jakiegokolwiek środka zapobiegawczego przeciwko nadużyciu wynikającemu z zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony w rozumieniu klauzuli 5 pkt 1 Porozumienia ramowego, który mógłby zapobiec lub zniechęcić do przedłużania stosunku pracy między powódką a Comunidad de Madrid (wspólnotą Madrytu) w okresie od 2003 r. do 2008 r., kiedy został on przedłużony, a następnie do 2016 r., tym samym przedłużając okres zatrudnienia w celu tymczasowego obsadzenia stanowiska przez 13 lat?

         (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43)

         (2)  Montero Mateos, EU:C:2018:393

         (3)  Sciotto, EU:C:2018:859


title: Sprawa C-324/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Ivanowi Gavanozovowi (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa 2014/41/UE – Europejski nakaz dochodzeniowy w sprawach karnych – Artykuł 5 ust. 1 – Formularz określony w załączniku A – Część J – Brak środków odwoławczych w wydającym państwie członkowskim)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/2

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Ivanowi Gavanozovowi
      (Sprawa C-324/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa 2014/41/UE - Europejski nakaz dochodzeniowy w sprawach karnych - Artykuł 5 ust. 1 - Formularz określony w załączniku A - Część J - Brak środków odwoławczych w wydającym państwie członkowskim)
      (2019/C 432/02)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      Ivan Gavanozov

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/41/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych w związku z częścią J formularza określonego w załączniku A do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że organ sądowy państwa członkowskiego, wydając europejski nakaz dochodzeniowy, nie powinien umieszczać w tej części opisu środków odwoławczych przewidzianych, w stosownym przypadku, w jego państwie członkowskim, które przysługują przeciwko wydaniu takiego nakazu.

         (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa C-731/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 4 października 2019 r. – KM/Subdelegación de Gobierno de Albacete

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 4 października 2019 r. – KM/Subdelegación de Gobierno de Albacete
      (Sprawa C-731/19)
      (2019/C 432/34)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: KM

         Strona pozwana: Subdelegación de Gobierno de Albacete

         Pytanie prejudycjalne

      Czy wykładnia wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 23 kwietnia 2015 r. (sprawa C-38/14, Zaizoune (1)), zgodnie z którą hiszpańskie organy administracji publicznej i sądy mogą stosować bezpośrednio dyrektywę 2008/115/WE (2), na niekorzyść obywatela państwa trzeciego, z pominięciem i niestosowaniem uregulowania krajowego, korzystniejszego w zakresie przewidzianych kar, a ze zwiększeniem odpowiedzialności karnej oraz ewentualnym nieprzestrzeganiem zasady legalności w sprawach karnych, jest zgodna z jego orzecznictwem dotyczącym granic bezpośredniej skuteczności dyrektyw; oraz czy niezgodności uregulowania hiszpańskiego z dyrektywą należy zaradzić nie w ten sposób, lecz raczej w drodze zmiany przepisów prawa lub zastosowania środków przewidzianych przez prawo wspólnotowe w celu skłonienia państwa do należytej transpozycji dyrektyw.

         (1)  Wyrok z dnia 23 kwietnia 2015 r., Zaizoune (C-38/14, EU:C:2015:260).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. 2008, L 348, s. 98).


title: Sprawa C-332/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 lutego 2019 r. w sprawie T-134/17, Hércules Club de Fútbol/Komisja, wniesione w dniu 23 kwietnia 2019 r. przez Hércules Club de Fútbol, S.A.D.

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 lutego 2019 r. w sprawie T-134/17, Hércules Club de Fútbol/Komisja, wniesione w dniu 23 kwietnia 2019 r. przez Hércules Club de Fútbol, S.A.D.
      (Sprawa C-332/19 P)
      (2019/C 432/17)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Hércules Club de Fútbol, S.A.D. (przedstawiciele: Y. Martínez Mata i S. Rating, abogados)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 6 listopada 2019 r. Trybunał (dziesiąta izba) oddalił odwołanie i orzekł, że Hércules Club de Fútbol, S.A.D. pokrywa własne koszty.


title: Sprawa T-417/18: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – CdT/EUIPO (Skarga o stwierdzenie nieważności – Prawo instytucjonalne – Obowiązek powierzenia CdT prac tłumaczeniowych koniecznych dla funkcjonowania EUIPO – Rozwiązanie porozumienia między CdT a EUIPO – Opublikowanie ogłoszenia o przetargu na usługi tłumaczeniowe – Zarzut niedopuszczalności – Brak interesu prawnego – Częściowe umorzenie postępowania – Częściowa niedopuszczalność)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/43

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – CdT/EUIPO
      (Sprawa T-417/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo instytucjonalne - Obowiązek powierzenia CdT prac tłumaczeniowych koniecznych dla funkcjonowania EUIPO - Rozwiązanie porozumienia między CdT a EUIPO - Opublikowanie ogłoszenia o przetargu na usługi tłumaczeniowe - Zarzut niedopuszczalności - Brak interesu prawnego - Częściowe umorzenie postępowania - Częściowa niedopuszczalność)
      (2019/C 432/49)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CdT) (przedstawiciele: J. Rikkert i M. Garnier, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: N. Bambara i D. Hanf)

         Przedmiot

      W pierwszej kolejności, oparta na art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, pisma EUIPO z dnia 26 kwietnia 2018 r., w zakresie, w jakim urząd ten informuje o swoim zamiarze nieprzedłużenia po dniu 31 grudnia 2018 r. zawartego w 2016 r. porozumienia z CdT w sprawie prac tłumaczeniowych niezbędnych do funkcjonowania EUIPO, po drugie, pisma EUIPO z dnia 26 kwietnia 2018 r., w którym urząd informuje CdT o zamiarze podjęcia zapobiegawczo środków niezbędnych do zapewnienia ciągłości usług tłumaczeniowych po dniu 31 grudnia 2018 r., w szczególności poprzez opublikowanie ogłoszenia o przetargu, i po trzecie, decyzji EUIPO o opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszenia o przetargu na usługi tłumaczeniowe pod numerem referencyjnym 2018/S 114-258472, w drugiej kolejności – żądanie zakazania EUIPO podpisywania umów w ramach owego przetargu, oraz w trzeciej kolejności – żądanie stwierdzenia braku zgodności z prawem ogłoszenia o przetargu na usługi tłumaczeniowe przez agencję lub jakikolwiek inny organ lub jednostkę organizacyjną Unii Europejskiej, których rozporządzenie założycielskie przewiduje, że usługi tłumaczeniowe będą świadczone przez CdT

         Sentencja

                  1)

                     Należy umorzyć postępowanie w zakresie żądania skargi w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji rozwiązującej porozumienie zawarte w dniu 13 grudnia 2016 r. pomiędzy Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CdT) i Urzędem Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     EUIPO pokrywa koszty własne oraz połowę kosztów poniesionych przez CdT, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych w sprawie T 417/18 R.

         (1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.


title: Sprawa C-391/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 31 października 2019 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środki własne – Stowarzyszenie krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) z Unią Europejską – Decyzja 91/482/EWG – Artykuł 101 ust. 2 – Zwolnienie z należności celnych przywozu do Unii Europejskiej produktów niepochodzących z KTZ, które są przedmiotem swobodnego obrotu w KTZ i jako takie są powrotnie wywożone do Unii – Świadectwa wywozowe EXP – Nieprawidłowe wystawienie świadectw przez organy KTZ – Artykuł 4 ust. 3 TUE – Zasada lojalnej współpracy – Odpowiedzialność państwa członkowskiego utrzymującego szczególne stosunki z danym KTZ – Obowiązek wyrównania utraty środków własnych Unii spowodowanej nieprawidłowym wystawieniem świadectw wywozowych EXP – Przywóz aluminium z Anguilli)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 31 października 2019 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
      (Sprawa C-391/17) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środki własne - Stowarzyszenie krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) z Unią Europejską - Decyzja 91/482/EWG - Artykuł 101 ust. 2 - Zwolnienie z należności celnych przywozu do Unii Europejskiej produktów niepochodzących z KTZ, które są przedmiotem swobodnego obrotu w KTZ i jako takie są powrotnie wywożone do Unii - Świadectwa wywozowe EXP - Nieprawidłowe wystawienie świadectw przez organy KTZ - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Zasada lojalnej współpracy - Odpowiedzialność państwa członkowskiego utrzymującego szczególne stosunki z danym KTZ - Obowiązek wyrównania utraty środków własnych Unii spowodowanej nieprawidłowym wystawieniem świadectw wywozowych EXP - Przywóz aluminium z Anguilli)
      (2019/C 432/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros, J.F. Brakeland, L. Flynn i S. Noë, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo J. Kraehling, G. Brown, R. Fadoju i S. Brandon, pełnomocnicy, wspierani przez K. Beala, QC i P. Luckhursta, barristers, następnie S. Brandon i F. Shibli, pełnomocnicy, wspierani przez K. Beala, QC i P. Luckhursta, barristers)

         Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, P Huurnink i J. Langer, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Poprzez brak wyrównania utraty środków własnych wynikającej z nieprawidłowego, w świetle decyzji Rady 91/482/EWG z dnia 25 lipca 1991 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Europejską Wspólnotą Gospodarczą, wystawienia przez organy Anguilli świadectw wywozowych EXP w odniesieniu do przywozu aluminium z Anguilli w okresie 1999/2000, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 4 ust. 3 TUE.

                  2)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

                  3)

                  Królestwo Niderlandów pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.


title: Sprawa C-451/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 12 czerwca 2019 r. – Subdelegación del Gobierno en Toledo/XU

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 12 czerwca 2019 r. – Subdelegación del Gobierno en Toledo/XU
      (Sprawa C-451/19)
      (2019/C 432/18)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Subdelegación del Gobierno en Toledo

         Druga strona postępowania: XU

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wymóg, aby obywatel hiszpański, który nie skorzystał z prawa do przemieszczania się, musiał spełnić wymagania określone w art. 7 ust. 1 Real Decreto 240/2007, jako warunek niezbędny do uznania prawa pobytu będącego obywatelem państwa trzeciego małoletniego dziecka jego małżonki będącej również obywatelką państwa trzeciego zgodnie z art. 7 ust. 2 wspomnianego Real Decreto, może – w przypadku niespełnienia tych wymagań – stanowić naruszenie art. 20 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1), jeżeli w wyniku odmowy uznania tego prawa obywatel hiszpański byłby zmuszony do opuszczenia terytorium Unii jako całości.
                  W odniesieniu do powyższego należy wziąć pod uwagę, że art. 68 hiszpańskiego kodeksu cywilnego wprowadza obowiązek wspólnego pożycia małżonków.

                  2)

                  Czy, w każdym przypadku i niezależnie od powyższego, stanowi naruszenie art. 20 TFUE, w wyżej wymienionych warunkach, praktyka państwa hiszpańskiego polegająca na automatycznym uregulowania zawartego w art. 7 Real Decreto 240/2007 i odmowie wydania zezwolenia na pobyt będącemu obywatelem państwa trzeciego małoletniemu dziecku posiadającej obywatelstwo państwa trzeciego małżonki obywatela Unii, który nigdy nie skorzystał ze swobody przemieszczania się (którzy posiadają także małoletnie dziecko będące obywatelem hiszpańskim, które również nigdy nie skorzystało ze swobody przemieszczania się) tylko i wyłącznie z powodu niespełnienia wymogów określonych we wspomnianym przepisie, przy czym nie dokonano konkretnej i zindywidualizowanej oceny, czy między obywatelem Unii a obywatelem państwa trzeciego istnieje zależność tego rodzaju, że – z jakiejkolwiek przyczyny w obliczu zaistniałych okoliczności – powoduje ona, iż w przypadku odmowy uznania prawa pobytu obywatela państwa trzeciego, obywatel Unii nie mógłby zostać rozdzielony z członkiem rodziny, który jest od niego zależny, i musiałby opuścić terytorium Unii. W szczególności w sytuacji, kiedy obywatel hiszpański i jego małżonek będący obywatelem państwa trzeciego są rodzicami małoletniego dziecka posiadającego obywatelstwo hiszpańskie, które również byłoby zmuszone do opuszczenia wraz z rodzicami terytorium Hiszpanii.
                  Powyższe należy rozpatrywać w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, m.in. wyroku z dnia 8 maja 2018 r., C-82/16, K.A. i in. przeciwko Belgische Staat (2).

         (1)  Dz.U. 2012, C 326, s. 1

         (2)  EU:C:2018:308


title: Sprawa C-395/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 31 października 2019 r. – Komisja Europejska/Królestwo Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środki własne – Stowarzyszenie krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) z Unią Europejską – Decyzja 91/482/EWG – Decyzja 2001/822/WE – Zwolnienie z należności celnych przywozu do Unii Europejskiej produktów pochodzących z KTZ – Świadectwa przewozowe EUR.1 – Nieprawidłowe wystawienie świadectw przez organy KTZ – Należności celne niepobrane przez państwa członkowskie przywozu – Artykuł 4 ust. 3 TUE – Zasada lojalnej współpracy – Odpowiedzialność państwa członkowskiego utrzymującego szczególne stosunki z danymi KTZ – Obowiązek wyrównania utraty środków własnych Unii spowodowanej nieprawidłowym wystawieniem świadectw przewozowych EUR.1 – Przywóz mleka w proszku i ryżu z Curaçao oraz mączki i kaszy z Aruby)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 31 października 2019 r. – Komisja Europejska/Królestwo Niderlandów
      (Sprawa C-395/17) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środki własne - Stowarzyszenie krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) z Unią Europejską - Decyzja 91/482/EWG - Decyzja 2001/822/WE - Zwolnienie z należności celnych przywozu do Unii Europejskiej produktów pochodzących z KTZ - Świadectwa przewozowe EUR.1 - Nieprawidłowe wystawienie świadectw przez organy KTZ - Należności celne niepobrane przez państwa członkowskie przywozu - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Zasada lojalnej współpracy - Odpowiedzialność państwa członkowskiego utrzymującego szczególne stosunki z danymi KTZ - Obowiązek wyrównania utraty środków własnych Unii spowodowanej nieprawidłowym wystawieniem świadectw przewozowych EUR.1 - Przywóz mleka w proszku i ryżu z Curaçao oraz mączki i kaszy z Aruby)
      (2019/C 432/04)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland, A. Caeiros, L. Flynn i S. Noë,, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, M.H.S. Gijzen, P Huurnink i J. Langer, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo J. Kraehling, G. Brown, R. Fadoju i S. Brandon, pełnomocnicy, wspierani przez K. Beala, QC i P. Luckhursta, barristers, następnie S. Brandon i F. Shibli, pełnomocnicy, wspierani przez K. Beala, QC i P. Luckhursta, barristers)

         Sentencja

                  1)

                  Poprzez brak wyrównania utraty środków własnych wynikającej z nieprawidłowego, w świetle decyzji Rady 91/482/EWG z dnia 25 lipca 1991 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Europejską Wspólnotą Gospodarczą, a następnie decyzji Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską, wystawienia przez organy przez organy Curaçao i Aruby świadectw przewozowych EUR.1 w odniesieniu do, odpowiednio, przywozu mleka w proszku i ryżu z Curaçao w okresie 1997/2000 oraz mączki i kaszy z Aruby w okresie 2002/2003, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 4 ust. 3 TUE.

                  2)

                  Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

                  3)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa T-432/18: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2019 r. – Palo/Komisja (Służba publiczna – Personel tymczasowy – Emerytury i renty – Sposób funkcjonowania systemu emerytalno-rentowego – Odprawa – Artykuł 12 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Zasady równego traktowania i niedyskryminacji – Uzasadnione oczekiwania – Zasada dobrej administracji – Obowiązek staranności)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/44

      Wyrok Sądu z dnia 16 października 2019 r. – Palo/Komisja
      (Sprawa T-432/18) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Emerytury i renty - Sposób funkcjonowania systemu emerytalno-rentowego - Odprawa - Artykuł 12 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Zasady równego traktowania i niedyskryminacji - Uzasadnione oczekiwania - Zasada dobrej administracji - Obowiązek staranności)
      (2019/C 432/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Peeter Palo (Tallinn, Estonia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i D. Milanowska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 października 2017 r. o niewypłaceniu skarżącemu odprawy przewidzianej w art. 12 ust. 2 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r., zmieniającego Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i Warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (Dz.U. 2013, L 287, s. 15) oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 kwietnia 2018 r. oddalającej złożone przez skarżącego zażalenie na tę decyzję, a po drugie, o naprawienie szkody, którą skarżący miał w swej ocenie ponieść i o zadośćuczynienie za krzywdę, której miał doznać w wyniku tych decyzji.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Peeter Palo zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 319 z 10.9.2018.


title: Sprawa C-796/19: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/31

      Skarga wniesiona w dniu 29 października 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii
      (Sprawa C-796/19)
      (2019/C 432/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Walter Mölls, Cécile Vrignon)

         Strona pozwana: Republika Austrii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła ciążącym na niej zobowiązaniom wynikającym z art. 3 lit. a) dyrektywy 2007/59/WE (1), wyznaczając jako właściwy organ do celów tej dyrektywy inny organ niż władzę bezpieczeństwa, o której mowa w art. 16 dyrektywy 2004/49/WE (2);

                  —

                  obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja twierdzi, że art. 3 lit. a) dyrektywy 2007/59 definiuje jako właściwy organ do celów tej dyrektywy „władzę bezpieczeństwa, o której mowa w art. 16 dyrektywy 2004/49/WE”.
      Austriacki ustawodawca dokonał jednak wyboru odbiegającego od powyższego przepisu.
      Zamiast właściwego organu do celów dyrektywy 2004/49 (Bundesminister für Verkehr, Innovation und Technologie – federalnego ministra transportu, innowacji i technologii) wyznaczył on jako właściwy organ spółkę Schieneninfrastruktur-Dienstleistungsgesellschaft mbH w odniesieniu do szeregu zadań, które podlegają dyrektywie 2007/59. Nie jest to zgodne z tą ostatnią dyrektywą.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie przyznawania uprawnień maszynistom prowadzącym lokomotywy i pociągi w obrębie systemu kolejowego Wspólnoty (Dz.U. 2007, L 315, s. 51).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (Dz.U. 2004, L 164, s. 44).


title: Sprawa T-727/18 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 września 2019 r. – ZW/EBI (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Służba publiczna – Niedopuszczalność)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/55

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 września 2019 r. – ZW/EBI
      (Sprawa T-727/18 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Służba publiczna - Niedopuszczalność)
      (2019/C 432/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZW (przedstawiciel: adwokat T. Petsas)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE wniosek o zarządzenie środków tymczasowych polegających na zawieszeniu lub przedłużeniu określonych terminów i nakazaniu przedstawienia dokumentów.

         Sentencja

                  1)

                     Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                     Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-434/18: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2019 r. – Vans/EUIPO (ULTRARANGE) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ULTRARANGE – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/45

      Wyrok Sądu z dnia 15 października 2019 r. – Vans/EUIPO (ULTRARANGE)
      (Sprawa T-434/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ULTRARANGE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 432/51)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Vans, Inc. (Costa Mesa, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Hirsch i M. Metzner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Markakis, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 kwietnia 2018 r. (sprawa R 2544/2017-2), dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego ULTRARANGE jako unijnego znaku towarowego

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Vans, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 301 z 27.8.2018.


title: Sprawa C-806/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-105/17: HSBC Holdings plc i in./Komisja, wniesione w dniu 31 października 2019 r. przez Komisję Europejską

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/32

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-105/17: HSBC Holdings plc i in./Komisja, wniesione w dniu 31 października 2019 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-806/19 P)
      (2019/C 432/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou, M. Farley i F. van Schaik, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: HSBC Holdings plc, HSBC Bank plc, HSBC France

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku (pkt 336-354 i sentencji) w zakresie, w jakim uchyla grzywny nałożone w art. 2 decyzji (1);

                  —

                  oddalenie drugiej, trzeciej i czwartej części zarzutu szóstego skargi wniesionej przez HSBC do Sądu dotyczącego grzywien, a także jej żądania podniesionego tytułem ewentualnym dotyczącego skorzystania z nieograniczonego prawa orzekania;

            lub ewentualnie:

                  —

                  przekazanie drugiej, trzeciej i czwartej części zarzutu szóstego skargi wniesionej przez HSBC do Sądu oraz jej żądania, podniesionego tytułem ewentualnym, dotyczącego skorzystania z nieograniczonego prawa orzekania; do Sądu w celu wydania rozstrzygnięcia; oraz

                  —

                  obciążenie HSBC całością kosztów niniejszego postępowania oraz dostosowanie postanowienia w sprawie kosztów zawartego w zaskarżonym wyroku tak aby odzwierciedlało wynik niniejszego postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Sąd naruszył prawo stwierdzając w pkt 345-353 wyroku, że Komisja naruszyła wynikający z art. 296 TFUE obowiązek uzasadnienia w odniesieniu do współczynnika obniżającego w celu ustalenia podstawowej kwoty grzywny nałożonej na HSBC i w konsekwencji stwierdzenia na tej podstawie nieważności art. 2 lit. b) zaskarżonej decyzji.
      Sąd zastosował niewłaściwe kryterium prawne przy ocenie adekwatności uzasadnienia zaskarżonej decyzji w odniesieniu do współczynnika obniżającego. W decyzjach nakładających grzywny na przedsiębiorstwa za naruszenie art. 101 TFUE Komisja nie jest zobowiązana do wskazywania danych liczbowych dotyczących metody obliczania grzywien, ani do przedstawienia wszystkich danych liczbowych dotyczących każdego z pośrednich etapów związanych z metodą obliczeniową. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, ocenione w świetle właściwych kryteriów prawnych, spełnia przesłanki określone w art. 296 TFUE, ponieważ przedstawia rozumowanie Komisji w odniesieniu do: (i) konieczności zastosowania współczynnika obniżającego; (ii) poziomu, na którym współczynnik obniżający został ustalony; (iii) elementów, które Komisja uwzględniła w celu ustalenia poziomu współczynnika obniżającego o; (iv) tego dlaczego Komisja uznała za właściwe uwzględnienie każdego z tych współczynników; oraz (v) wskazania wpływu każdego z tych elementów na ostateczny poziom współczynnika obniżającego go. Ponadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji umożliwiło adresatom tej decyzji sprawdzić, czy zasada równego traktowania była przestrzegana.

         (1)  Decyzja Komisji z dnia 7 grudnia 2016 r. dotycząca postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia EOG (Sprawa AT.39914 – Instrumenty pochodne stopy procentowej dla euro) (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 8530).


title: Sprawa C-525/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 9 lipca 2019 r. – GF/Subdelegación del Gobierno en Toledo

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 9 lipca 2019 r. – GF/Subdelegación del Gobierno en Toledo
      (Sprawa C-525/19)
      (2019/C 432/19)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: GF

         Druga strona postępowania: Subdelegación del Gobierno en Toledo

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wymóg, aby obywatel hiszpański, który nie skorzystał z prawa do przemieszczania się, musiał spełnić wymagania określone w art. 7 ust. 1 Real Decreto 240/2007, jako warunek niezbędny do uznania prawa pobytu jego małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego zgodnie z art. 7 ust. 2 wspomnianego Real Decreto, może – w przypadku niespełnienia rzeczonych wymagań – stanowić naruszenie art. 20 TFUE, jeżeli w wyniku odmowy uznania tego prawa obywatel hiszpański byłby zmuszony do opuszczenia terytorium Unii jako całości?
                  W odniesieniu do powyższego należy wziąć pod uwagę, że art. 68 hiszpańskiego kodeksu cywilnego wprowadza obowiązek wspólnego pożycia małżonków.

                  2)

                  Czy, w każdym przypadku i niezależnie od powyższego, stanowi naruszenie art. 20 TFUE, na wyżej wymienionych warunkach, praktyka państwa hiszpańskiego polegająca na automatycznym stosowaniu przepisów art. 7 Real Decreto 240/2007 i odmowie zezwolenia na pobyt członka rodziny obywatela Unii, który to obywatel Unii nigdy nie skorzystał ze swobody przemieszczania się, tylko i wyłącznie z powodu niespełnienia przez niego wymogów określonych we wspomnianym przepisie, przy czym nie dokonano konkretnej i zindywidualizowanej oceny, czy między tym obywatelem Unii a obywatelem państwa trzeciego istnieje zależność tego rodzaju, że – z jakiejkolwiek przyczyny i biorąc pod uwagę zaistniałe okoliczności – powoduje ona, iż w przypadku odmowy uznania prawa pobytu obywatela państwa trzeciego obywatel Unii nie mógłby zostać rozdzielony od członka rodziny, który jest od niego zależny, i musiałby opuścić terytorium Unii?
                  Powyższe należy rozpatrywać w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, m.in. wyroku z dnia 8 maja 2018 r., C-82/16, K.A. i in. przeciwko Belgische Staat (1).

         (1)  Wyrok z dnia 8 maja 2018 r. K.A. i in (Łączenie rodzin w Belgii) (C-82/16, EU:C:2018:308).


title: Sprawy połączone C-663/17 P, C-665/17 P i C-669/17 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 listopada 2019 r. – Europejski Bank Centralny (BCE)/Trasta Komercbanka AS, Ivan Fursin, Igors Buimisters, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV, Rikam Holding SA C-663/17 P), Komisja Europejska/Trasta Komercbanka AS, Ivan Fursin, Igors Buimisters, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV, Rikam Holding SA, Europejski Bank Centralny (BCE) (C-665/17 P), Trasta Komercbanka AS, Ivan Fursin, Igors Buimisters, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV, Rikam Holding SA/Europejski Bank Centralny (BCE) (C-669/17 P) (Odwołanie – Dopuszczalność – Reprezentacja strony przed Trybunałem – Udzielenie pełnomocnictwa adwokatowi – Cofnięcie pełnomocnictwa przez likwidatora spółki skarżącej – Dalsze prowadzenie postępowania przez organ zarządzający spółki skarżącej – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 47 – Prawo do skutecznego środka prawnego – Rozporządzenie (UE) nr 1024/2013 – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Decyzja w sprawie cofnięcia zezwolenia instytucji kredytowej – Skarga do Sądu Unii Europejskiej o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Bezpośrednie oddziaływanie na akcjonariuszy spółki, której cofnięto zezwolenie)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 listopada 2019 r. – Europejski Bank Centralny (BCE)/Trasta Komercbanka AS, Ivan Fursin, Igors Buimisters, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV, Rikam Holding SA C-663/17 P), Komisja Europejska/Trasta Komercbanka AS, Ivan Fursin, Igors Buimisters, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV, Rikam Holding SA, Europejski Bank Centralny (BCE) (C-665/17 P), Trasta Komercbanka AS, Ivan Fursin, Igors Buimisters, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV, Rikam Holding SA/Europejski Bank Centralny (BCE) (C-669/17 P)
      (Sprawy połączone C-663/17 P, C-665/17 P i C-669/17 P) (1)

      (Odwołanie - Dopuszczalność - Reprezentacja strony przed Trybunałem - Udzielenie pełnomocnictwa adwokatowi - Cofnięcie pełnomocnictwa przez likwidatora spółki skarżącej - Dalsze prowadzenie postępowania przez organ zarządzający spółki skarżącej - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do skutecznego środka prawnego - Rozporządzenie (UE) nr 1024/2013 - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Decyzja w sprawie cofnięcia zezwolenia instytucji kredytowej - Skarga do Sądu Unii Europejskiej o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Bezpośrednie oddziaływanie na akcjonariuszy spółki, której cofnięto zezwolenie)
      (2019/C 432/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         (Sprawa C-663/17 P)

         Wnoszący odwołanie: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Koupepidou, C. Hernández Saseta, pełnomocnicy, wspierani przez de B. Schneidera, Rechtsanwalt, adwokata M. Petite’a)

         Druga strona postępowania: Trasta Komercbanka AS, Ivan Fursin, Igors Buimisters, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV, Rikam Holding SA (przedstawiciele: M. Kirchner, L. Feddern i O.H. Behrends, Rechtsanwälte)

         Interwenient popierający wnoszącą odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė, V. Di Bucci i K.-P. Wojcik, pełnomocnicy)

         (Sprawa C-665/17 P)

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė, V. Di Bucci i K.-P. Wojcik, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Trasta Komercbanka AS, Ivan Fursin, Igors Buimisters, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV, Rikam Holding SA (przedstawiciele: M. Kirchner, L. Feddern i O.H. Behrends, Rechtsanwälte), Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Koupepidou, C. Hernández Saseta, pełnomocnicy, wspierani przez B. Schneidera, Rechtsanwalt, adwokata M. Petite’a)

         (Sprawa C-669/17 P)

         Wnoszący odwołanie: Trasta Komercbanka AS, Ivan Fursin, Igors Buimisters, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV, Rikam Holding SA (przedstawiciele: M. Kirchner, L. Feddern i O.H. Behrends, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Koupepidou, C. Hernández Saseta, pełnomocnicy, wspierani przez B. Schneidera, Rechtsanwalt, adwokata M. Petite’a)

         Interwenient popierający Europejski Bank Centralny: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė, V. Di Bucci i K.-P. Wojcik, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie w sprawie C 669/17 P zostaje odrzucone jako niedopuszczalne w zakresie, w jakim wnieśli je Ivan Fursin, Igors Buimisters, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV oraz Rikam Holding SA.

                  2)

                  Uchyla się postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 września 2017 r., Fursin i in./EBC (T-247/16, niepublikowane, EU:T:2017:623).

                  3)

                  Zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Europejski Bank Centralny zostaje oddalony w zakresie, w jakim dotyczy on wniesionej przez Trasta Komercbanka AS skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego ECB/SSM/2016 – 529900WIP0INFDAWTJ81/1 WOANCA-2016-0005 z dnia 3 marca 2016 r. w sprawie cofnięcia zezwolenia udzielonego Trasta Komercbanka.

                  4)

                  Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 3 marca 2016 r., wniesiona przez Ivana Fursina, Igorsa Buimistersa, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV i Rikam Holding SA, zostaje odrzucona.

                  5)

                  Sprawa zostaje przekazana do Sądu Unii Europejskiej w celu ponownego rozpoznania skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 3 marca 2016 r. wniesionej przez Trasta Komercbanka AS.

                  6)

                  Trasta Komercbanka AS, Ivan Fursin, Igors Buimisters, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV oraz Rikam Holding SA pokrywają własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny i Komisję Europejską, odpowiednio, w sprawach C-663/17 P i C-665/17 P.

                  7)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty w sprawie C-663/17 P.

                  8)

                  Ivan Fursin, Igors Buimisters, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV oraz Rikam Holding SA pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny w postępowaniu w pierwszej instancji dotyczącym skargi wniesionej przez tych akcjonariuszy.

                  9)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach w sprawie C-669/17 P nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.

         Dz.U. C 42 z 5.2.2018.


title: Sprawa C-532/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 11 lipca 2019 r. – QP/Subdelegación del Gobierno en Toledo

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 11 lipca 2019 r. – QP/Subdelegación del Gobierno en Toledo
      (Sprawa C-532/19)
      (2019/C 432/20)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: QP

         Druga strona postępowania: Subdelegación del Gobierno en Toledo

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wymóg, aby obywatel hiszpański, który nie skorzystał z prawa do przemieszczania się, musiał spełnić wymagania określone w art. 7 ust. 1 Real Decreto 240/2007, jako warunek niezbędny do uznania prawa pobytu jego małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego zgodnie z art. 7 ust. 2 wspomnianego Real Decreto, może – w przypadku niespełnienia rzeczonych wymagań – stanowić naruszenie art. 20 TFUE, jeżeli w wyniku odmowy uznania tego prawa obywatel hiszpański byłby zmuszony do opuszczenia terytorium Unii jako całości?
                  W odniesieniu do powyższego należy wziąć pod uwagę, że art. 68 hiszpańskiego kodeksu cywilnego wprowadza obowiązek wspólnego pożycia małżonków.

                  2)

                  Czy, w każdym przypadku i niezależnie od powyższego, stanowi naruszenie art. 20 TFUE, na wyżej wymienionych warunkach, praktyka państwa hiszpańskiego polegająca na automatycznym stosowaniu przepisów art. 7 Real Decreto 240/2007 i odmowie zezwolenia na pobyt członka rodziny obywatela Unii, który to obywatel Unii nigdy nie skorzystał ze swobody przemieszczania się, tylko i wyłącznie z powodu niespełnienia przez niego wymogów określonych we wspomnianym przepisie, przy czym nie dokonano konkretnej i zindywidualizowanej oceny, czy między tym obywatelem Unii a obywatelem państwa trzeciego istnieje zależność tego rodzaju, że – z jakiejkolwiek przyczyny i biorąc pod uwagę zaistniałe okoliczności – powoduje ona, iż w przypadku odmowy uznania prawa pobytu obywatela państwa trzeciego obywatel Unii nie mógłby zostać rozdzielony od członka rodziny, który jest od niego zależny, i musiałby opuścić terytorium Unii?
                  Powyższe należy rozpatrywać w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, m.in. wyroku z dnia 8 maja 2018 r., C-82/16, K.A. i in. przeciwko Belgische Staat (1).

         (1)  Wyrok z dnia 8 maja 2018 r. K.A. i in (Łączenie rodzin w Belgii) (C-82/16, EU:C:2018:308).


title: Sprawa T-454/18: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2019 r. – Biasotto/EUIPO – Oofos (OO) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego OO – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy OO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/45

      Wyrok Sądu z dnia 10 października 2019 r. – Biasotto/EUIPO – Oofos (OO)
      (Sprawa T-454/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego OO - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy OO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 432/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Alessandro Biasotto (Treviso, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Le Divelec Lemmi, R. Castiglioni i E. Cammareri)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Markakis i H. O’Neill pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Oofos, Inc. (Reno, Nevada, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat J. Klink)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 maja 2018 r. (sprawa R 1281/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Oofos a A. Biasottem

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Alessandro Biasotto zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa C-192/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 listopada 2019 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE – Praworządność – Skuteczna ochrona sądowa w dziedzinach objętych prawem Unii – Zasady nieusuwalności i niezawisłości sędziów – Obniżenie wieku przejścia w stan spoczynku sędziów w sądach powszechnych w Polsce – Możliwość dalszego zajmowania stanowiska sędziego po osiągnięciu nowo ustalonego wieku za zgodą Ministra Sprawiedliwości – Artykuł 157 TFUE – Dyrektywa 2006/54/WE – Artykuł 5 lit. a) i art. 9 ust. 1 lit. f) – Zakaz dyskryminacji ze względu na płeć w dziedzinie wynagrodzenia, zatrudnienia i pracy – Ustanowienie odmiennego wieku przejścia w stan spoczynku dla kobiet i mężczyzn zajmujących w Polsce stanowiska sędziów w sądach powszechnych i w Sądzie Najwyższym oraz stanowiska prokuratorów)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 listopada 2019 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska
      (Sprawa C-192/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE - Praworządność - Skuteczna ochrona sądowa w dziedzinach objętych prawem Unii - Zasady nieusuwalności i niezawisłości sędziów - Obniżenie wieku przejścia w stan spoczynku sędziów w sądach powszechnych w Polsce - Możliwość dalszego zajmowania stanowiska sędziego po osiągnięciu nowo ustalonego wieku za zgodą Ministra Sprawiedliwości - Artykuł 157 TFUE - Dyrektywa 2006/54/WE - Artykuł 5 lit. a) i art. 9 ust. 1 lit. f) - Zakaz dyskryminacji ze względu na płeć w dziedzinie wynagrodzenia, zatrudnienia i pracy - Ustanowienie odmiennego wieku przejścia w stan spoczynku dla kobiet i mężczyzn zajmujących w Polsce stanowiska sędziów w sądach powszechnych i w Sądzie Najwyższym oraz stanowiska prokuratorów)
      (2019/C 432/06)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Szmytkowska, K. Banks, C. Valero i H. Krämer, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, K. Majcher i S. Żyrek, pełnomocnicy, wspierani przez W. Gontarskiego, adwokata)

         Sentencja

                  1)

                  Ustanawiając w art. 13 pkt 1–3 ustawy z dnia 12 lipca 2017 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw odmiennego wieku przejścia w stan spoczynku dla kobiet i mężczyzn zajmujących stanowiska sędziów sądów powszechnych, sędziów Sądu Najwyższego i prokuratorów, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 157 TFUE oraz art. 5 lit. a) i art. 9 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy.

                  2)

                  Upoważniając, na mocy art. 1 pkt 26 lit. b) i c) ustawy z dnia 12 lipca 2017 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw, Ministra Sprawiedliwości do decydowania o dalszym zajmowaniu stanowiska sędziego w sądach powszechnych w Polsce po ukończeniu przez tych sędziów nowego wieku przejścia w stan spoczynku, obniżonego zgodnie z art. 13 pkt 1 tej samej ustawy, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE.

                  3)

                  Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.


title: Sprawa T-48/17: Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2019 r. – ADDE/Parlament (Prawo instytucjonalne – Parlament Europejski – Decyzja uznająca niektóre wydatki partii politycznej za niekwalifikowalne do celu otrzymania dotacji za rok 2015 – Decyzja przyznająca dotację na rok 2017 i przewidująca wypłatę zaliczki do wysokości 33 % maksymalnej kwoty dotacji oraz obowiązek ustanowienia gwarancji bankowej – Obowiązek bezstronności – Prawo do obrony – Rozporządzenie finansowe – Przepisy wykonawcze do rozporządzenia finansowego – Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 – Proporcjonalność – Równość traktowania)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/34

      Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2019 r. – ADDE/Parlament
      (Sprawa T-48/17) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Parlament Europejski - Decyzja uznająca niektóre wydatki partii politycznej za niekwalifikowalne do celu otrzymania dotacji za rok 2015 - Decyzja przyznająca dotację na rok 2017 i przewidująca wypłatę zaliczki do wysokości 33 % maksymalnej kwoty dotacji oraz obowiązek ustanowienia gwarancji bankowej - Obowiązek bezstronności - Prawo do obrony - Rozporządzenie finansowe - Przepisy wykonawcze do rozporządzenia finansowego - Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 - Proporcjonalność - Równość traktowania)
      (2019/C 432/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Alliance for Direct Democracy in Europe ASBL (ADDE) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo L. Defalque i L. Ruessmann, następnie M. Modrikanen oraz w końcu Y. Rimokh, adwokaci)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: C. Burgos i S. Alves, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Parlamentu z dnia 21 listopada 2016 r. uznającej niektóre wydatki za niekwalifikowalne do celu otrzymania dotacji za rok 2015 oraz, po drugie, decyzji Parlamentu FINS-2017-13 z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie przyznania skarżącej dotacji na rok 2017 ze względu na to, że w tej decyzji ograniczono wypłatę zaliczki do 33 % maksymalnej kwoty dotacji i uzależniono tę wypłatę od ustanowienia gwarancji bankowej.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu z dnia 21 listopada 2016 r. uznającej niektóre wydatki za niekwalifikowalne do celu otrzymania dotacji za rok budżetowy 2015.

                  2)

                     Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu FINS-2017-13 z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie przyznania skarżącej dotacji na rok budżetowy 2017 zostaje oddalone.

                  3)

                     Alliance for Direct Democracy in Europe ASBL oraz Parlament Europejski pokrywają własne koszty, w tym koszty postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 78 z 13.3.2017.


title: Sprawa C-576/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2019 r. w sprawie T-377/18, Intercept Pharma i Intercept Pharmaceuticals/EMA, wniesione w dniu 29 lipca 2019 r. przez Intercept Pharma Ltd i Intercept Pharmaceuticals, Inc.

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2019 r. w sprawie T-377/18, Intercept Pharma i Intercept Pharmaceuticals/EMA, wniesione w dniu 29 lipca 2019 r. przez Intercept Pharma Ltd i Intercept Pharmaceuticals, Inc.
      (Sprawa C-576/19 P)
      (2019/C 432/21)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Intercept Pharma Ltd i Intercept Pharmaceuticals, Inc. (przedstawiciele: L. Tsang, J. Mulryne, E. Amos, Solicitors, F. Campbell, Barrister)

         Druga strona postępowania: Europejska Agencja Leków

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  Uchylenie orzeczenia Sądu wydanego w dniu 28 czerwca 2019 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o ujawnieniu okresowego sprawozdania z oceny ryzyka i korzyści doręczonej wnoszącym odwołanie przez drugą stronę postępowania w dniu 15 maja 2018 r., oraz

                  —

                  obciążenie EMA poniesionymi przez wnoszące odwołanie kosztami postępowania i innymi kosztami związanymi z niniejszą sprawą, zarówno w pierwszej instancji jak i w postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnieśli dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na tym, że Sąd błędnie stwierdził, iż tiret drugie dotyczące „ochrony postępowania sądowego” w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (1) ma znaczenie dla sprawy jedynie w przypadku, gdy dokumenty zostały sporządzone w ramach zawisłego postępowania sądowego lub zawierają stanowiska prawne będące przedmiotem takiego postępowania. W ten sposób doszło do nieprzewidzianego w tym rozporządzeniu niedopuszczalnego ograniczenia treści jego art. 4 ust. 2.

                  2.

                  Zarzut drugi, oparty na tym, że Sąd błędnie stwierdził, iż tiret dotyczące „interesów handlowych” w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 może znajdować zastosowanie jedynie w przypadku gdy poszczególne fragmenty dokumentu, co do których stwierdzono, że naruszają interesy handlowe danej strony i nie mogą mieć zastosowania tylko na tej podstawie, iż ujawnienie całości dokumentu naruszyłoby interesy handlowe ich autora. Ta ocena uniemożliwiła Sądowi stwierdzenie naruszenia prawa oraz błędu w ocenie, którego dopuściła się EMA odmawiając uwzględnienia kontekstu wniosku o ujawnienie w tej sprawie.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa T-750/18: Postanowienie Sądu z dnia 25 października 2019 r. – Briois/Parlament (Prawo instytucjonalne – Poseł do Parlamentu Europejskiego – Przywileje i immunitety – Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego – Wygaśnięcie mandatu posła – Utrata interesu prawnego – Umorzenie postępowania)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/56

      Postanowienie Sądu z dnia 25 października 2019 r. – Briois/Parlament
      (Sprawa T-750/18) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Poseł do Parlamentu Europejskiego - Przywileje i immunitety - Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego - Wygaśnięcie mandatu posła - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 432/66)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Steeve Briois (Hénin-Beaumont, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Alonso de León i C. Burgos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu P8_TA(2018)0401 z dnia 24 października 2018 r. o uchyleniu immunitetu parlamentarnego skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                     Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                     Strony pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa T-332/17: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – E-Control/ACER (Energia – Decyzja komisji odwoławczej ACER – Ustalanie regionów wyznaczania zdolności przesyłowych – Skarga o stwierdzenie nieważności – Interes prawny – Częściowa niedopuszczalność – Rozporządzenie (UE) 2015/1222 – Kompetencje ACER)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/35

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – E-Control/ACER
      (Sprawa T-332/17) (1)

      (Energia - Decyzja komisji odwoławczej ACER - Ustalanie regionów wyznaczania zdolności przesyłowych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Częściowa niedopuszczalność - Rozporządzenie (UE) 2015/1222 - Kompetencje ACER)
      (2019/C 432/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Energie-Control Austria für die Regulierung der Elektrizitäts- und Erdgaswirtschaft (E-Control) (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat F. Schuhmacher)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (przedstawiciele: P. Martinet i E. Tremmel, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Verbund AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat S. Polster)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i T. Müller, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji odwoławczej ACER z dnia 17 marca 2017 r., odrzucającej odwołania od decyzji ACER nr 6/2016 w sprawie ustalenia regionów wyznaczania zdolności przesyłowych w sprawie A-001-2017 (skonsolidowana).

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji A-001-2017 (skonsolidowanej) komisji odwoławczej Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) z dnia 17 marca 2017 r. odrzucającej odwołania od decyzji nr 6/2016 ACER w sprawie ustalenia regionów wyznaczania zdolności przesyłowych w zakresie, w jakim odrzuca ona odwołania Energie-Control Austria für die Regulierung der Elektrizitäts- und Erdgaswirtschaft (E-Control).

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     ACER poniesie własne koszty oraz jedną czwartą kosztów E-Control.

                  4)

                     E-Control poniesie trzy czwarte własnych kosztów.

                  5)

                     Republika Czeska, Rzeczpospolita Polska i Verbund AG pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 249 z 31.7.2017.


title: Sprawa T-145/19: Postanowienie Sądu z dnia 17 października 2019 r. – Jap Energéticas y Medioambientales/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach instrumentu finansowego na rzecz środowiska (LIFE+) – Nota obciążeniowa – Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany – Brak zmiany kwalifikacji skargi – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/56

      Postanowienie Sądu z dnia 17 października 2019 r. – Jap Energéticas y Medioambientales/Komisja
      (Sprawa T-145/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach instrumentu finansowego na rzecz środowiska (LIFE+) - Nota obciążeniowa - Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany - Brak zmiany kwalifikacji skargi - Oczywista niedopuszczalność)
      (2019/C 432/67)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Jap Energéticas y Medioambientales, SL (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciel: G. Alabau Zabal, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i S. Izquierdo Pérez, pełnomocnicy

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności noty obciążeniowej wystawionej przez Komisję Europejską z dnia 14 stycznia 2019 r. w celu odzyskania kwoty 82 750,96 EUR przekazanej skarżącej w ramach pomocy finansowej przeznaczonej na wsparcie projektu prototypu do produkcji wodoru z czystej wody, amoniaku i aluminium poddanego recyklingowi.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                     Jap Energéticas y Medioambientales, SL zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawa T-498/18: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – ZPC Flis/EUIPO – Aldi Einkauf (Happy Moreno choco) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Happy Moreno choco – Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe MORENO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Zastąpienie wykazu towarów objętych wcześniejszymi graficznymi krajowymi znakami towarowymi – Sprostowanie decyzji izby odwoławczej – Artykuł 102 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Podstawa prawna – Wcześniejsza praktyka decyzyjna – Pewność prawa – Uzasadnione oczekiwania)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/46

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – ZPC Flis/EUIPO – Aldi Einkauf (Happy Moreno choco)
      (Sprawa T-498/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Happy Moreno choco - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe MORENO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Zastąpienie wykazu towarów objętych wcześniejszymi graficznymi krajowymi znakami towarowymi - Sprostowanie decyzji izby odwoławczej - Artykuł 102 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Podstawa prawna - Wcześniejsza praktyka decyzyjna - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania)
      (2019/C 432/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZPC Flis sp.j. (Radziejowice, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Kondrat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: K. Kompari i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i M. Minkner)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 maja 2018 r. (sprawa R 1464/2017-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Aldi Einkauf a ZPC Flis.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 31 maja 2018 r. (sprawa R 1464/2017-1) w zakresie, w jakim odmówiono w niej rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla następujących towarów: „substytuty kawy; herbata, kakao; wyroby z kakao; napoje na bazie czekolady; wszystkie wyżej wymienione towary również w postaci instant”, z wyjątkiem kakao, co się tyczy tych ostatnich towarów.

                  2)

                     Sprzeciw zostaje uwzględniony dla wszystkich towarów i usług objętych zgłoszeniem do rejestracji z wyjątkiem usług należących do klasy 35 i odpowiadających następującemu opisowi: „sprzedaż hurtowa i detaliczna foremek do ciastek; sprzedaż hurtowa i detaliczna foremek do ciastek za pośrednictwem Internetu”.

                  3)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                     Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa C-577/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 16 maja 2019 r. T-354/18, KID-Systeme/EUIPO wniesione w dniu 29 czerwca 2019 r. przez KID-Systeme GmbH

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/18

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 16 maja 2019 r. T-354/18, KID-Systeme/EUIPO wniesione w dniu 29 czerwca 2019 r. przez KID-Systeme GmbH
      (Sprawa C-577/19 P)
      (2019/C 432/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: KID-Systeme GmbH (przedstawiciele: R. Kunze, G. Würtenberger, Rechtsanwälte, T. Wittmann, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 10 października 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba decydująca o przyjęciu odwołania do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostanie przyjęte do rozpoznania oraz że spółka KID-Systeme GmbH pokrywa własne koszty.


title: Sprawa T-188/19: Postanowienie Sądu z dnia 24 października 2019 r. – Zjednoczone Królestwo/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Badania naukowe, rozwój technologiczny i przestrzeń kosmiczna – Siódmy program ramowy Unii – Audyt – Brak wypełnienia kart zarządzania czasem – Koszty personelu uznane za niekwalifikujące się do zwrotu – Decyzja Komisji w sprawie przyjęcia ostatecznego sprawozdania z audytu – Niedopuszczalność)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/57

      Postanowienie Sądu z dnia 24 października 2019 r. – Zjednoczone Królestwo/Komisja
      (Sprawa T-188/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Badania naukowe, rozwój technologiczny i przestrzeń kosmiczna - Siódmy program ramowy Unii - Audyt - Brak wypełnienia kart zarządzania czasem - Koszty personelu uznane za niekwalifikujące się do zwrotu - Decyzja Komisji w sprawie przyjęcia ostatecznego sprawozdania z audytu - Niedopuszczalność)
      (2019/C 432/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Brandon i Z. Lavery, pełnomocnicy, wspierani przez T. Johnstona i J. Scotta, barristers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, A. Kyratsou i M. Siekierzyńska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia, że przyjmując końcowe sprawozdanie z audytu 14-BA262-013 dotyczące wykonania umów o udzielenie dotacji Combine EUFAR i THOR, których beneficjentem jest Met Office – brytyjskie Biuro Meteorologiczne, powiązane z Departamentem Spraw Gospodarczych, Energii i Strategii Przemysłowej w rządzie Zjednoczonego Królestwa – jako ostateczne, Komisja błędne zinterpretowała i zastosowała postanowienia umowne dotyczące tych projektów.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                     Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa T-559/18: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – Atos Medical/EUIPO – Andreas Fahl Medizintechnik- Vertrieb (Plastry medyczne) (Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający plaster medyczny – Ujawnienie wcześniejszych wzorów – Podstawa unieważnienia – Indywidualny charakter – Poinformowany użytkownik – Stopień swobody twórcy – Inne całościowe wrażenie – Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/47

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – Atos Medical/EUIPO – Andreas Fahl Medizintechnik- Vertrieb (Plastry medyczne)
      (Sprawa T-559/18) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający plaster medyczny - Ujawnienie wcześniejszych wzorów - Podstawa unieważnienia - Indywidualny charakter - Poinformowany użytkownik - Stopień swobody twórcy - Inne całościowe wrażenie - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
      (2019/C 432/54)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Atos Medical GmbH (Troisdorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Middelhoff, G. Schoenen i S. Biermann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Andreas Fahl Medizintechnik- Vertrieb GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Kramer)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 czerwca 2018 r. (sprawa R 2215/2016-3) dotyczącą unieważnienia prawa do wzoru między Atos Medical a Andreas Fahl Medizintechnik-Vertrieb.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Atos Medical GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.