title: Sprawy połączone T-91/12 i T-280/12: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Flying Holding i in. przeciwko Komisji [Zamówienia publiczne na usługi – Procedura przetargowa – Świadczenie usług nieregularnego transportu lotniczego osób i czarteru taksówek powietrznych – Odrzucenie kandydatury – Artykuł 94 lit. b) rozporządzenia finansowego – Prawo do obrony – Artykuł 134 ust. 5 zasad wykonania rozporządzenia finansowego – Skarga o stwierdzenie nieważności – Pismo odpowiadające na żądanie skarżących – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Decyzja w sprawie udzielenia zamówienia – Brak bezpośredniego oddziaływania – Niedopuszczalność – Odpowiedzialność pozaumowna]

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/35

      Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Flying Holding i in. przeciwko Komisji
      (Sprawy połączone T-91/12 i T-280/12) (1)

      ([Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług nieregularnego transportu lotniczego osób i czarteru taksówek powietrznych - Odrzucenie kandydatury - Artykuł 94 lit. b) rozporządzenia finansowego - Prawo do obrony - Artykuł 134 ust. 5 zasad wykonania rozporządzenia finansowego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Pismo odpowiadające na żądanie skarżących - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Decyzja w sprawie udzielenia zamówienia - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność - Odpowiedzialność pozaumowna])
      (2014/C 395/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strony skarżące: Flying Holding NV (Wilrijk, Belgia); Flying Group Lux SA (Luksemburg, Luksemburg); i Flying Service NV (Deurne, Belgia) (przedstawiciele: C. Doutrelepont i V. Chapoulaud, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Delaude i D. Calciu, następnie S. Delaude, pełnomocnicy, wspierani przez adwokat V. Vanden Acker)

         Przedmiot

      Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zawartych w pismach Komisji z dnia 15 grudnia 2011 r. i z dnia 17 stycznia 2012 r. w sprawie odrzucenia kandydatury przedstawionej przez skarżące w ramach ograniczonej procedury przetargowej dotyczącej świadczenia usług nieregularnego transportu lotniczego osób i czarteru taksówek powietrznych (Dz.U. 2011/S 192-312059), a także decyzji Komisji z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie udzielenia zamówienia innej spółce, a po drugie, żądanie odszkodowawcze.

         Sentencja

                  1)

                  Skargi zostają oddalone.

                  2)

                  Flying Holding NV, Flying Group Lux SA i Flying Service NV zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012.


title: Sprawa T-192/10: Postanowienie Sądu z dnia 18 listopada 2010 r. — Ferracci przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/57

         Postanowienie Sądu z dnia 18 listopada 2010 r. — Ferracci przeciwko Komisji
   (Sprawa T-192/10) (1)

   ()
   2011/C 30/105
   Język postępowania: włoski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa T-226/14: Wyrok Sądu z dnia 25 maja 2016 r. – Komisja/McCarron Poultry [Klauzula arbitrażowa — Piąty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (1998–2002) — Umowa dotycząca dziedziny „Energia, środowisko i zrównoważony rozwój” — Rozwiązanie umowy — Zwrot części zaliczek — Odsetki za opóźnienie — Postępowanie zaoczne]

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/29

         Wyrok Sądu z dnia 25 maja 2016 r. – Komisja/McCarron Poultry
   (Sprawa T-226/14) (1)

   ([Klauzula arbitrażowa - Piąty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (1998–2002) - Umowa dotycząca dziedziny „Energia, środowisko i zrównoważony rozwój” - Rozwiązanie umowy - Zwrot części zaliczek - Odsetki za opóźnienie - Postępowanie zaoczne])
   (2016/C 243/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Cappelletti i F. Moro, następnie F. Moro, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata R. van der Houta)

      Strona pozwana: McCarron Poultry Ltd (Killacorn Emyvale, Irlandia)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona na podstawie art. 272 TFUE, zmierzająca do obciążenia strony pozwanej obowiązkiem zwrotu części kwoty zaliczek wypłaconych przez Komisję na podstawie umowy NNE5/1999/20229 wraz z odsetkami za opóźnienie.

      Sentencja

               1)

               McCarron Poultry Ltd zostaje zobowiązana do zwrotu na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 900 662,25 EUR wraz z odsetkami za opóźnienie w stosunku 2,50 % rocznie za okres od dnia 1 grudnia 2010 r. do dnia całkowitej spłaty zadłużenia.

               2)

               McCarron Poultry zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa T-479/07: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2007 r. — Nuova Agricast przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/43

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2007 r. — Nuova Agricast przeciwko Komisji
   (Sprawa T-479/07)
   (2008/C 64/70)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Nuova Agricast srl (Cerignola, Włochy) (przedstawiciel: M. A. Calabrese, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 października 2007 r. SG/E/3/MIB/mbp D(2007) 8992;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do zarzutów i argumentów przytoczonych w sprawie T-417/07 Lodato Gennaro & Co.


title: Sprawa T-757/15: Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – Facebook/EUIPO – Brand IP Licensing (lovebook)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/53

         Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – Facebook/EUIPO – Brand IP Licensing (lovebook)
   (Sprawa T-757/15) (1)

   (2017/C 231/69)
   Język postępowania: angielski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


title: Sprawa C-406/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Pays-Bas) — Staatsecretaris van Financiën przeciwko P. Jurriëns Beheer BV

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/36

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Pays-Bas) — Staatsecretaris van Financiën przeciwko P. Jurriëns Beheer BV
   (Sprawa C-406/05) (1)

   (2006/C 294/64)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006


title: Sprawa C-238/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus miesto apylinkės teismas (Litwa) w dniu 9 maja 2017 r. – „Renerga” UAB/„Energijos skirstymo operatorius”, AB „Lietuvos energijos gamyba” AB

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus miesto apylinkės teismas (Litwa) w dniu 9 maja 2017 r. – „Renerga” UAB/„Energijos skirstymo operatorius”, AB „Lietuvos energijos gamyba” AB
   (Sprawa C-238/17)
   (2017/C 231/23)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Vilniaus miesto apylinkės teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Renerga” UAB

      Strona pozwana:„Energijos skirstymo operatorius”, AB „Lietuvos energijos gamyba” AB

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy przewidziany w art. 36 lit. f) dyrektywy 2009/72/WE (1) cel organu regulacyjnego wykonującego zadania regulacyjne określone w dyrektywie 2009/72/WE, jakim jest „zapewnianie, aby operatorzy systemu i użytkownicy systemu otrzymywali stosowne zachęty, zarówno krótko-, jak i długoterminowe, w celu zwiększenia wydajności w zakresie działania sieci oraz rozwijania integracji rynkowej” należy rozumieć i interpretować, jako zakazujący nieprzyznawania bądź ograniczania zachęt (odmowa zapłaty rekompensaty z tytułu świadczenia usług użyteczności publicznej)?

               2.

               Zważywszy, że art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/72 przewiduje, iż obowiązki [użyteczności publicznej] muszą być jasno określone, przejrzyste, niedyskryminacyjne, weryfikowalne […], a art. 3 ust. 6 tej dyrektywy stanowi, że przyznawanie […] rekompensat finansowych […] odbywa się […] w sposób przejrzysty i niedyskryminacyjny, należy wyjaśnić następujące kwestie:

                           2.1.

                           czy przepisy art. 3 ust. 2 i 6 dyrektywy 2009/72 należy interpretować, jako zakazujące ograniczania zachęt dla podmiotów świadczących usługi użyteczności publicznej, jeżeli należycie wykonują one obowiązki związane ze świadczeniem usług użyteczności publicznej, których wykonania się podjęły?

                           2.2.

                           czy należy uznać za dyskryminacyjny, nieprzejrzysty i ograniczający uczciwą konkurencję do celów przepisów art. 3 ust. 2 i 6 dyrektywy 2009/72 przewidziany przepisami prawa krajowego obowiązek zawieszenia wypłaty rekompensaty finansowej na rzecz podmiotów świadczących usługi użyteczności publicznej bez względu na wykonanie przez ten podmiot czynności związanych ze świadczeniem usług użyteczności publicznej oraz na wykonanie obowiązków, których się podjął, ale łączący podstawę ograniczenia (zawieszenia) wypłaty rekompensaty z tytułu świadczenia usług użyteczności publicznej z wykonaniem przez podmiot powiązany z podmiotem świadczącym usługi użyteczności publicznej (w którym udziały kontrolujące posiada to samo przedsiębiorstwo, które posiada udziały kontrolujące w spółce będącej podmiotem świadczącym usługi użyteczności publicznej) czynności i obowiązków przy rozliczaniu środków pieniężnych za korzystanie z usług użyteczności publicznej obliczonych dla tego przedsiębiorstwa, oraz uzależniający wypłatę rekompensaty od wykonania tych czynności i obowiązków?

                           2.3.

                           czy przewidziany przepisami prawa krajowego obowiązek zawieszenia wypłaty rekompensaty finansowej na rzecz podmiotów świadczących usługi użyteczności publicznej mimo utrzymania spoczywającego na nich zobowiązania do pełnego wykonania nałożonych na nich obowiązków użyteczności publicznej oraz powiązanych zobowiązań umownych na rzecz przedsiębiorstw nabywających energię elektryczną należy uznać za dyskryminacyjny, nieprzejrzysty i ograniczający uczciwą konkurencję do celów przepisów art. 3 ust. 2 i 6 dyrektywy 2009/72?

               3.

               Czy na podstawie art. 3 ust. 15 dyrektywy 2009/72 nakładającego na państwa członkowskie obowiązek powiadamiania Komisji Europejskiej co dwa lata o wszelkich zmianach środków przyjętych w celu spełniania obowiązku usługi powszechnej i obowiązku użyteczności publicznej, państwo członkowskie, które przyjęło w prawie krajowym przepisy ustanawiające podstawy, zasady i mechanizm ograniczania rekompensat należnych na rzecz podmiotów świadczących usługi użyteczności publicznej, jest zobowiązane do powiadomienia Komisji Europejskiej o takich nowych przepisach?

               4.

               Czy przyjęcie przez państwo członkowskie w prawie krajowym przepisów określających podstawy, zasady i mechanizm ograniczania rekompensat należnych na rzecz podmiotów świadczących usługi użyteczności publicznej sprzeciwia się celom wdrażania dyrektywy 2009/72 oraz zasadom ogólnym prawa UE (zasadzie pewności prawa, uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności, przejrzystości i niedyskryminacji)?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. 2009, L 211, s. 55).


title: Sprawa T-674/11: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2015 r. – TV2/Danmark/Komisja (Pomoc państwa — Publiczna usługa nadawcza — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Wdrożona przez władze duńskie pomoc dla duńskiego nadawcy publicznego TV2/Danmark — Finansowanie publiczne przyznane w celu zrekompensowania kosztów związanych z wykonywaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych — Pojęcie pomocy — Wyrok Altmark)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/25

         Wyrok Sądu z dnia 24 września 2015 r. – TV2/Danmark/Komisja
   (Sprawa T-674/11) (1)

   ((Pomoc państwa - Publiczna usługa nadawcza - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Wdrożona przez władze duńskie pomoc dla duńskiego nadawcy publicznego TV2/Danmark - Finansowanie publiczne przyznane w celu zrekompensowania kosztów związanych z wykonywaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych - Pojęcie pomocy - Wyrok Altmark))
   (2015/C 389/25)
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: TV2/Danmark A/S (Odense, Dania) (przedstawiciel: adwokat O. Koktvedgaard)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky, C. Støvlbæk i U. Nielsen, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo C. Vang i V. Pasternak Jørgensen, pełnomocnicy, następnie V. Pasternak Jørgensen, wspierana przez adwokata K. Lundgaard Hansen oraz w końcu C. Thorning, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów K. Lundgaard Hansena i R. Holdgaarda)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Viasat Broadcasting UK Ltd (West Drayton, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci S. Kalsmose-Hjelmborg i M. Honoré)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności w części decyzji Komisji 2011/839/UE z dnia 20 kwietnia 2011 r. w sprawie środków podjętych przez Danię (C 2/03) na rzecz TV2/Danmark (Dz.U. L 340, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2011/839/UE z dnia 20 kwietnia 2011 r. w sprawie środków podjętych przez Danię (C 2/03) na rzecz TV2/Danmark w zakresie, w jakim Komisja uznała w niej, że przekazane TV2 za pośrednictwem Funduszu TV2 wpływy z reklam za lata 1995 i 1996 stanowią pomoc państwa.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               TV2/Danmark A/S pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów Komisji Europejskiej.

               4)

               Komisja pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

               5)

               Królestwo Danii oraz Viasat Broadcasting UK Ltd pokrywają odpowiednio własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.


title: Sprawa F-82/08: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2008 r. — Clarke, Papathanasiou und Periañez-González przeciwko OHIM

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/38

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2008 r. — Clarke, Papathanasiou und Periañez-González przeciwko OHIM
   (Sprawa F-82/08)
   (2009/C 19/74)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Nicole Clarke (Alicante, Hiszpania), Elisavet Papathanasiou (Alicante, Hiszpania) i Mercedes Periañez-González (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   Przedmiot i opis sporu
   Z jednej strony stwierdzenie nieważności klauzuli figurującej w umowach o pracę zawartych ze skarżącymi, która przewiduje automatyczne rozwiązanie umowy w przypadku nieumieszczenia ich nazwisk na liście rezerwowej sporządzonej w wyniku pierwszego konkursu otwartego zorganizowanego na potrzeby zajmowanych przez nie stanowisk. Z drugiej strony stwierdzenie, że konkurs OHIM/AD/02/07 i OHIM/AST/02/07 nie wywołuje żadnych skutków w zakresie ich umów o pracę, lub unieważnienie tych konkursów. Ponadto zasądzenie od OHIM zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z odsetkami.
   Żądania strony skarżącej
   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności klauzuli figurującej w art. 5 umowy o pracę zawartej z każdą ze skarżących;

               —

               stwierdzenie, że ogłoszenia o konkursach OHIM/AD/02/07 i OHIM/AST/02/07, opublikowane w Dz.U. C 300A w dniu 12 grudnia 2007 r., nie wywołują skutków w zakresie stosunku pracy skarżących;

               —

               posiłkowo, uchylenie domyślnych decyzji odmownych OHIM z dnia 12 lipca 2008 r. (dotyczących skarżących 1, 2 i 3) wynikających z zastosowania art. 90 ust. 2 zdanie trzecie i czwarte regulaminu pracowniczego oraz decyzji z dnia 18 lipca 2008 r. (dotyczącej skarżącej 2);

               —

               posiłkowo, uchylenie decyzji odmownych OHIM z dnia 7 marca 2008 r., doręczonych w dniu 10 marca 2008 r., wydanych w odpowiedzi na wnioski skarżących przedłożone na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, w części dotyczącej odmowy:

                           —

                           wydania zgody na zmianę zawartych ze skarżącymi umów o pracę na czas nieokreślony poprzez wykreślenie klauzuli figurującej w art. 5 tych umów, dotyczącej wymogu dodatkowego konkursu zewnętrznego, w całości lub, posiłkowo, wykreślenie z niej przynajmniej pierwszego zdania;

                           —

                           stwierdzenia dalszego obowiązywania umów o pracę na czas nieokreślony zawartych ze skarżącymi;

                           —

                           stwierdzenia, że udział skarżących w konkursie otwartym nie jest konieczny do celów dalszego zatrudnienia ich przez OHIM jako członków personelu tymczasowego korzystających z umowy o pracę na czas nieokreślony;

                           —

                           oraz stwierdzenia, o które wniesiono tytułem żądania posiłkowego, że udział skarżących w konkursach OHIM/AD/02/07 i OHIM/AST/02/07, które zostały opublikowane w Dz.U. C 300A w dniu 12 grudnia 2007 r., nie jest konieczny do celów dalszego zatrudnienia ich przez OHIM jako członków personelu tymczasowego korzystających z umowy o pracę na czas nieokreślony;

               —

               stwierdzenie, że oświadczenia działu kadr OHIM zawarte w skierowanych do skarżących pismach z dnia 19 grudnia 2007 r., w których OHIM powiązał konkursy opublikowane w Dz.U. C 300A w dniu 12 grudnia 2007 r. z klauzulami figurującymi w art. 5 umów o pracę zawartych ze skarżącymi są nieważne;

               —

               posiłkowo, unieważnienie konkursów opublikowanych w Dz.U. C 300A w dniu 12 grudnia 2007 r. w zakresie dotyczącym skarżących;

               —

               zasądzenie od OHIM zadośćuczynienia za doznaną przez skarżące w wyniku decyzji, których uchylenia się domagają, krzywdę w stosownej wysokości, określonej przez Sąd, wraz z odsetkami;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.


title: Sprawa C-587/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 13 września 2016 r. w sprawie T-146/15 hyphen GmbH przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 18 listopada 2016 r. przez Skylotec GmbH

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 13 września 2016 r. w sprawie T-146/15 hyphen GmbH przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 18 listopada 2016 r. przez Skylotec GmbH
   (Sprawa C-587/16 P)
   (2017/C 121/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Skylotec GmbH (przedstawiciel: adwokat M. De Zorti)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), hyphen GmbH
   Postanowieniem z dnia 28 lutego 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ósma izba) w części odrzucił, a w pozostałym zakresie oddalił odwołanie i postanowił, że wnosząca odwołanie pokryje własne koszty.


title: Sprawa C-373/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 17 września 2009 r. — Josep Penarroja Fa przeciwko Procureur général près la Cour de cassation

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 17 września 2009 r. — Josep Penarroja Fa przeciwko Procureur général près la Cour de cassation
   (Sprawa C-373/09)
   2009/C 282/51
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Josep Penarroja Fa

      Strona pozwana: Procureur général près la Cour de cassation

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 50 traktatu WE należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten znajduje zastosowanie do obowiązków powierzonych osobie, działającej w charakterze biegłego, w sporze wszczętym przed sądami krajowymi, i powołanej przez sąd rozstrzygający spór, na warunkach opisanych [w postanowieniu odsyłającym]?

               2)

               Czy uczestnictwo w wykonywaniu władzy publicznej, o którym mowa w art. 45 akapit pierwszy traktatu WE należy interpretować jako mające zastosowanie do obowiązków biegłego powołanego przez sąd francuski, regulowanych francuskim kodeksem postępowania cywilnego i postępowania karnego oraz ustawą nr 741-498 z dnia 29 czerwca 1971 r. i dekretem nr 2004-1463 z dnia 23 grudnia 2004 r.?

               3)

               Czy wykładni art. 43 i 49 traktatu WE należy dokonywać w ten sposób, że wyklucza normę, taką jak wynikająca z ustawy nr 71-498 z dnia 29 czerwca 1971 r. i dekretu nr 2004-1463 z dnia 23 grudnia 2004 r., ze zmianami, która ogranicza wpisanie na listę krajową i tytuł biegłego zatwierdzony przez Cour de cassation do osób, które były wpisane przez co najmniej trzy lata na listę sporządzoną przez francuski cour d’appel?

               4)

               Czy wykładni art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. (1) należy dokonywać w ten sposób, że obejmuje on wykonywanie obowiązków ekspertyz sądowych w ramach tytułu biegłego sądowego zatwierdzonego przez Cour de cassation zgodnie z zasadami przewidzianymi w ustawie nr 71-498 z dnia 29 czerwca 1971 r. i w dekrecie nr 2004-1463 z dnia 23 grudnia 2004 r., w brzmieniu zmienionym?

      (1)  Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. U. L 255, s. 22)


title: Sprawa T-59/13 P: Postanowienie Sądu z dnia 7 października 2014 r. – BT przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Personel kontraktowy — Nieprzedłużenie umowy — Artykuł 76 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/20

         Postanowienie Sądu z dnia 7 października 2014 r. – BT przeciwko Komisji
   (Sprawa T-59/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel kontraktowy - Nieprzedłużenie umowy - Artykuł 76 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej))
   (2014/C 431/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: BT (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciele: N. Visan i G. Coca, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i A.C. Simon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 3 grudnia 2012 r. w sprawie F-45/12 BT przeciwko Komisji (RecFP, EU:F:2012:168).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               BT pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa F-128/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 sierpnia 2016 r. – Marinozzi i Cat/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/35

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 sierpnia 2016 r. – Marinozzi i Cat/Komisja
   (Sprawa F-128/15) (1)

   (2016/C 371/45)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015, s. 43.


title: Sprawa T-577/08: Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2010 r. — Progres przeciwko Komisji Europejskiej (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura zaproszenia do składania ofert — Program stworzenia modeli zagospodarowania terenów — Odrzucenie konkretnej oferty — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Dopuszczalność — Kryteria udzielania zamówień)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/33

         Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2010 r. — Progres przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-577/08) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura zaproszenia do składania ofert - Program stworzenia modeli zagospodarowania terenów - Odrzucenie konkretnej oferty - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Dopuszczalność - Kryteria udzielania zamówień)
   2010/C 134/55
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Proges — Progetti di sviluppo Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Falcetta)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Bambara i E. Manhaeve, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferrę)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 października 2008 r. o odrzuceniu oferty przedstawionej przez skarżącą w ramach postępowania przetargowego, dotyczącego realizacji programu stworzenia modeli zagospodarowania terenów, jak również o naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Proges — Progetti di sviluppo Srl pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009


title: Sprawa C-403/11: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/6

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-403/11)
   2011/C 290/09
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana, i I. Hadjiyiannis, pełnomocnicy).

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim zgodnie z art. 13 ust. 1, 2, 3 i 6 [z wyjątkiem przypadku Distrito de la Cuenca Fluvial de Cataluña (okręgu dorzecza Katalonii)]; art. 14 ust. 1 lit. c) [z wyjątkiem przypadku planów gospodarowania wodami w Distrito de la Cuenca Fluvial de Cataluña; Balearów; Teneryfy; Gwadiany; Gwadalkiwiru; Cuenca Mediterránea Andaluza (andaluzyjskiego basenu Morza Śródziemnego); Tinto-Odiel-Piedras; Guadalete-Barbate; Galicia-Costa; Miño-Sil; Duero; Cantábrico Occidental oraz Cantábrico Oriental] oraz art. 15 ust. 1 (z wyjątkiem przypadku Distrito de la Cuenca Fluvial de Cataluña) dyrektywy 2000/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Naruszenie art. 13 i 15 tej dyrektywy:
   Ze względu na nieopracowanie ani nieogłoszenie planów gospodarowania wodami w dorzeczu krajowym przez Hiszpanię (z wyjątkiem przypadku planu gospodarowania wodami w okręgu „Cuenca Fluvial de Cataluña”) Komisja nie otrzymała również kopii tych planów do dnia 22 marca 2010 r. będącego terminem określonym w tej dyrektywie ani do dnia dzisiejszego. Komisja stwierdza zatem, że Hiszpania naruszyła art. 15 ust. 1 tej dyrektywy (z wyjątkiem planu zarządzania okręgu „Cuenca Fluvial de Cataluña”).
   Naruszenie art. 14 dyrektywy:

               W odniesieniu do art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy ramowej w związku z art. 13 ust. 6 tej dyrektywy, Komisja stwierdza, że proces informowania społeczeństwa i konsultacji dotyczący projektów planów gospodarowania wodami w dorzeczu, poza tym, że został dokonany w przypadku „Cuenca Fluvial de Cataluña”, którego plan został już opracowany, został rozpoczęty w pozostałych dwunastu obszarach dorzeczy: Balearów; Teneryfy; Gwadiany; Gwadalkiwiru; Cuenca Mediterránea Andaluza; Tinto-Odiel-Piedras; Guadalete-Barbate; Galicia-Costa; Miño-Sil; Duero; Cantábrico Occidental oraz Cantábrico Oriental.

               Komisja dochodzi do wniosku, że, z wyjątkiem trzynastu ww. obszarów dorzeczy, Hiszpania uchybiła zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 14 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 327 s. 1.


title: Sprawa C-134/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda świadczenia usług — Swoboda przedsiębiorczości — Pozasądowa windykacja wierzytelności)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-134/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda świadczenia usług - Swoboda przedsiębiorczości - Pozasądowa windykacja wierzytelności)
   (2007/C 235/04)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: E. Traversa, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I.M. Braguglia i P. Gentili, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE i art. 49 WE — Ustawodawstwo krajowe poddające wykonywanie działalność w zakresie pozasądowej windykacji wierzytelności wymogowi uzyskania zezwolenia, którego ważność jest ograniczona do obszaru prowincji, w której zostało wydane
   Sentencja

               1)

               Ustanawiając w ramach tekstu skonsolidowanego ustaw o bezpieczeństwie publicznym (Testo unico delle leggi di pubblica sicurezza) zatwierdzonego dekretem królewskich nr 773 z dnia 18 czerwca 1931 r., ciążący na wszystkich przedsiębiorstwach wykonujących działalność w zakresie pozasądowej windykacji wierzytelności, obowiązek:

                           —

                           złożenia — pomimo okoliczności, że przedsiębiorstwo posiada zezwolenie wydane przez questore jednej z prowincji — nowego wniosku w każdej prowincji, w której przedsiębiorstwo zamierza wykonywać działalność, z wyjątkiem sytuacji, gdy udzieliło ono pełnomocnictwa przedstawicielowi posiadającemu zezwolenie w tej innej prowincji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 43 WE i art. 49 WE;

                           —

                           posiadania lokalu na obszarze objętym zezwoleniem i umieszczenia w tym lokalu wykazu usług, które mogą być świadczone na rzecz klientów, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 49 WE;

                           —

                           posiadania lokalu w każdej prowincji, w której przedsiębiorstwo zamierza prowadzić działalność, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 43 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich i Republika Włoska pokryją własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005.


title: Sprawa F-42/16: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2016 r. – ZZ/EBI

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/30

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2016 r. – ZZ/EBI
   (Sprawa F-42/16)
   (2016/C 371/33)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Wniosek odszkodowawczy, złożony przez skarżącego celem naprawienia szkody, jaką w swej ocenie ponosi od listopada 2013 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Zasądzenie od EBI na rzecz skarżącego kwoty równej jego ośmiokrotnemu wynagrodzeniu rocznemu na podstawie art. 33a regulaminu pracowniczego i art. 9.1.1 przepisów administracyjnych obowiązujących personel;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 4 czerwca 2015 r. w sprawie zamknięcia konta skarżącego RCVP ze skutkiem od dnia 28 lutego 2015 r. oraz zasądzenie od EBI na rzecz skarżącego:

                           —

                           kwoty odpowiadającej wpłatom, jakich EBI w dalszym ciągu dokonywałby na konto RCVP skarżącego (3 % rocznego wynagrodzenia skarżącego), gdyby EBI nie zamknął jego konta, liczonej od dnia 28 lutego 2015 r. do dnia faktycznego ponownego otwarcia konta RCVP skarżącego;

                           —

                           odsetek, które generowałby kapitał na koncie RCVP skarżącego, gdyby jego konto RCVP nie zostało zamknięte w dniu 28 lutego 2015 r. i gdyby skarżący i EBI mogli w dalszym ciągu dokonywać wzajemnych płatności do wysokości 3 % rocznego wynagrodzenia skarżącego, do dnia faktycznego ponownego otwarcia konta RCVP skarżącego;

               —

               zasądzenie od EBI na rzecz skarżącego

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa T-629/15: Postanowienie Sądu z dnia 17 czerwca 2016 r. – Hako/EUIPO (SCRUBMASTER) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SCRUBMASTER — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/37

         Postanowienie Sądu z dnia 17 czerwca 2016 r. – Hako/EUIPO (SCRUBMASTER)
   (Sprawa T-629/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SCRUBMASTER - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2016/C 305/51)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hako GmbH (Bad Oldesloe, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Marx)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 sierpnia 2015 r. (sprawa R 2197/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SCRUBMASTER jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hako GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawy połączone T-35/10 i T-7/11: Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Bank Melli Iran przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Uzasadnione oczekiwania — Przegląd zastosowanych środków ograniczających — Błąd w ocenie — Równość traktowania — Podstawa prawna — Istotne wymogi proceduralne — Proporcjonalność)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/9

         Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Bank Melli Iran przeciwko Radzie
   (Sprawy połączone T-35/10 i T-7/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Uzasadnione oczekiwania - Przegląd zastosowanych środków ograniczających - Błąd w ocenie - Równość traktowania - Podstawa prawna - Istotne wymogi proceduralne - Proporcjonalność)
   2013/C 304/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Melli Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciele: w sprawie T-35/10 L. Defalque, a w sprawie T-7/11 początkowo L. Defalque i S. Woog, następnie L. Defalque i C. Malherbe, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: w sprawie T-35/10 M. Bishop i R. Szostak, a w sprawie T-7/11 początkowo M. Bishop i G. Marhic, następnie M. Bishop i B. Driessen, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i É. Ranaivoson, pełnomocnicy); Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo S. Behzadi-Spencer, następnie A. Robinson, ostatecznie A. Robinson i H. Walker, pełnomocnicy, wspierani przez S. Lee, barrister); Komisja Europejska (przedstawiciele: w sprawie T-35/10 S. Boelaert i M. Konstantinidis, a w sprawie T-7/11 S. Boelaert, M. Konstantinidis i F. Erlbacher, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1100/2009 z dnia 17 listopada 2009 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu oraz uchylającego decyzję 2008/475/WE (Dz.U. L 303, s. 31), decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającą wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 281, s. 81), rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1), decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB (Dz.U. L 319, s. 71), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 961/2010 (Dz.U. L 319, s. 1) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1), oraz po drugie, żądanie stwierdzenia nieważności każdego przyszłego rozporządzenia lub każdej przyszłej decyzji, obowiązujących na dzień zamknięcia ustnego etapu postępowania, uzupełniających lub zmieniających jeden z zaskarżonych aktów.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-35/10 i T-7/11 zostają połączone dla celów wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               Bank Melli Iran pokryje, oprócz swoich własnych kosztów, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               4)

               Republika Francuska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska pokrywają swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-554/08: Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług doradztwa biznesowego, technicznego i związanego z projektami w dziedzinie stosowania aplikacji komputerowych Unii Europejskiej w obszarach ceł, akcyzy i podatków — Odrzucenie oferty uczestnika przetargu — Udzielenie zamówienia innemu uczestnikowi przetargu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Niedopuszczalność — Skarga o odszkodowanie — Kryteria wyboru usługodawców i przyznawania zamówień — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/16

         Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-554/08) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług doradztwa biznesowego, technicznego i związanego z projektami w dziedzinie stosowania aplikacji komputerowych Unii Europejskiej w obszarach ceł, akcyzy i podatków - Odrzucenie oferty uczestnika przetargu - Udzielenie zamówienia innemu uczestnikowi przetargu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Niedopuszczalność - Skarga o odszkodowanie - Kryteria wyboru usługodawców i przyznawania zamówień - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
   2012/C 165/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis, P. Katsimani i M. Dermitzakis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo N. Bambara i E. Manhaeve, a następnie E. Manhaeve, pełnomocnicy, wspierani przez adwokat C. Erkelens)

      Przedmiot

   Po pierwsze, podniesione na podstawie art. 225 WE i 230 WE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 26 września 2008 r. odrzucającej ofertę złożoną przez konsorcjum utworzone przez skarżącą i inne spółki w ramach procedury przetargowej TAXUD/2007/AO-005 dotyczącej świadczenia usług doradztwa biznesowego, technicznego i związanego z projektami w dziedzinie stosowania wspólnotowych aplikacji komputerowych w obszarach ceł, akcyzy i podatków (TIMEA), jak również wszystkich późniejszych decyzji, w tym decyzji w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego innemu oferentowi oraz, po drugie, podniesione na podstawie art. 225 WE, 235 WE i 288 WE żądanie zasądzenia odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-280/12: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2012 r. — Flying Holding i in. przeciwko Komisji

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/24

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2012 r. — Flying Holding i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-280/12)
   2012/C 258/45
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Flying Holding NV (Antwerpia-Wilrijk, Belgia); Flying Group Lux SA (Luksemburg, Luksemburg); i Flying Service NV (Antwerpia-Deurne, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci C. Doutrelepont i V. Chapoulaud)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               połączenie niniejszej sprawy ze sprawą numer T-91/12;

               —

               stwierdzenie że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej w sprawie udzielenia zamówienia nr PMO2/PR/2011/103 spółce ABELAG AVIATION NV zawartej w ogłoszeniu o udzieleniu zamówienia nr 012/S 83-135396 opublikowanym w dniu 28 kwietnia 2012 r. w Suplemencie do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (Dz.U./S — S83);

               —

               zasądzenie zapłaty przez Komisję na rzecz skarżących odszkodowania w wysokości 1 014 400 EUR ponownie ustalonego stosownie do inflacji do dnia ogłoszenia przyszłego wyroku Sądu obliczającego szkodę, a następnie podwyższenie odszkodowania o odsetki za zwłokę obliczone od dnia ogłoszenia wyroku do dnia całkowitej zapłaty;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania w tym kosztami poniesionymi przez skarżące.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.
   Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 89 rozporządzenia finansowego poprzez kolejno dwukrotne udzielenie spornego zamówienia spółce ABELAG AVIATION na podstawie umów ramowych bez przeprowadzenia rzeczywistego postępowania przetargowego, ponieważ w obydwu przypadkach na złożenie oferty pozwolono jedynie spółce ABELAG AVIATION.

               —

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 123 ust. 1 akapit trzeci zasad wykonania (1) ze względu na udzielenie ABELAG AVIATION spornego zamówienia bez dopuszczenia wystarczającej liczby kandydatów dla zapewnienia rzeczywistej konkurencji poprzez porównanie różnych ofert i wybór najkorzystniejszej z nich.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1).


title: Sprawa T-640/11: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2011 r. — Boehringer Ingelheim International przeciwko OHIM (RELY-ABLE)

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/10

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2011 r. — Boehringer Ingelheim International przeciwko OHIM (RELY-ABLE)
   (Sprawa T-640/11)
   2012/C 58/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Boehringer Ingelheim International GmbH (Ingelheim am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: V. von Bomhard, A. Renck i C. Steudtner, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 września 2011 r. w sprawie R 756/2011-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „RELY-ABLE” dla usług z klas 38,41 i 42 — międzynarodowa rejestracja IR nr 1044333

      Decyzja eksperta: odmowa przyznania ochrony znakowi towarowemu w Unii Europejskiej dla wszystkich zgłoszonych usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza mylnie przyjęła, że zgłoszone oznaczenie „nie jest szczególnie fantazyjne lub arbitralne” oraz stanowi „oczywisty błąd ortograficzny słowa reliable” i w rezultacie postrzegane byłoby jako zachwalające. Co więcej, Izba Odwoławcza błędnie przyjęła, że błędy ortograficzne są „częstym przesłaniem reklamowym” oraz, że ma to znaczenie w niniejszej sprawie.


title: Sprawa T-191/11: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2012 r. — Automobili Lamborghini przeciwko OHIM — Miura Martínez (Miura) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Miura — Wcześniejsze, słowny krajowy i graficzny międzynarodowy, znaki towarowe MIURA — Prawo do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zawiadomienie zwykłym listem — Zasada 62 ust. 1 i 5 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/23

         Wyrok Sądu z dnia 25 października 2012 r. — Automobili Lamborghini przeciwko OHIM — Miura Martínez (Miura)
   (Sprawa T-191/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Miura - Wcześniejsze, słowny krajowy i graficzny międzynarodowy, znaki towarowe MIURA - Prawo do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zawiadomienie zwykłym listem - Zasada 62 ust. 1 i 5 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   2012/C 379/39
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Automobili Lamborghini Holding SpA (Sant’ Agata Bolognese, Włochy) (przedstawiciel: adwokat P. Kather)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: K. Klüpfel i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również: Eduardo Miura Martínez (Sewilla, Hiszpania) i Antonio José Miura Martínez (Sewilla)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 stycznia 2011 r. (sprawa R 161/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Eduardem Miurą Martínezem i Antoniem José Miurą Martínezem z jednej strony a Automobili Lamborghini Holding SpA z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 21 stycznia 2011 r. (sprawa R 161/2010-4).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 160 z 28.5.2011.


title: Sprawa T-270/12: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2012 r. — Panalpina Welttransport i in. przeciwko Komisji

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/30

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2012 r. — Panalpina Welttransport i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-270/12)
   2012/C 243/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Panalpina Welttransport (Holding) AG (Bazylea, Szwajcaria), Panalpina Management AG (Bazylea, Szwajcaria) i Panalpina China Ltd (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciele: S. Mobley, A. Stratakis, T. Grimmer i B. Smith, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 marca 2012 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.462 — usługi spedycyjne) w całości w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

               —

               tytułem żądania ewentualnego:

                           —

                           w zakresie w jakim Sąd uwzględni pierwszy lub drugi zarzut podniesiony przez skarżące, zmianę art. 2 ust. 2, art. 2 ust. 3 i art. 2 ust. 4 decyzji, w zakresie w jakim odnoszą się one do skarżących, oraz anulowanie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżące w tych przepisach;

                           —

                           w zakresie w jakim Sąd uwzględni trzeci zarzut skarżących, stwierdzenie nieważności lub zmianę art. 1 ust. 2 lit. f) decyzji, w celu odzwierciedlenia krótszego czasu trwania naruszenia, a w konsekwencji zmianę art. 2 ust. 2 decyzji, w zakresie w jakim dotyczy skarżących i anulowanie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżące w tych przepisach; oraz

                           —

                           w zakresie w jakim Sąd uwzględni czwarty zarzut skarżących, zmianę art. 2 ust. 2, art. 2 ust. 3 i art. 2 ust. 4 decyzji, w zakresie w jakim dotyczy skarżących i anulowanie lub, tytułem ewentualnym, obniżenie grzywny nałożonej na skarżące w tych przepisach; oraz w każdym razie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez skarżące w związku z postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja odstąpiła od swej praktyki decyzyjnej, naruszyła prawo oraz ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, zasadę proporcjonalności i zasadę równości przy ustalaniu podstawowej kwoty grzywny przy ustalaniu wartości sprzedaży dotyczącej naruszenia na podstawie całkowitej wartości sprzedaży klientom EOG.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja odstąpiła od swej normy postępowania dla pożądanej praktyki administracyjnej, naruszyła prawo oraz ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, zasadę proporcjonalności i zasadę równości przy ustalaniu podstawowej kwoty grzywny, nie uwzględniając szczególnych okoliczności sprawy i charakteru danego przemysłu (w tym wpływu kartelu dotyczącego frachtu lotniczego).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, iż miała kompetencje w zakresie naruszenia dotyczącego advanced manifest system (zaawansowanego systemu manifestu ładunkowego) (AMS) przed dniem 1 maja 2004 r.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja odstąpiła od swej normy postępowania dla pożądanej praktyki administracyjnej poprzez niewłaściwe zastosowanie przysługującego jej swobodnego uznania w zakresie postępowań ugodowych.


title: Sprawa T-174/10: Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2012 r. — Modelo Continente Hipermercados przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — System pomocy umożliwiający amortyzację podatkową finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nienakazująca jej odzyskania — Akt obejmujący środki wykonawcze — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/26

         Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2012 r. — Modelo Continente Hipermercados przeciwko Komisji
   (Sprawa T-174/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - System pomocy umożliwiający amortyzację podatkową finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nienakazująca jej odzyskania - Akt obejmujący środki wykonawcze - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2012/C 133/51
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Modelo Continente Hipermercados, SA, sucursal en España (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, M. Muñoz de Juan i R. Calvo Salinero)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 2011/5/WE z dnia 28 października 2009 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 7, s. 48).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Modelo Continente Hipermercados, SA, sucursal en España, zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011.


title: Sprawa T-278/12: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2012 r. — Inter-Union Technohandel przeciwko OHIM — Gumersport Mediterranea de Distribuciones (PROFLEX)

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/12

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2012 r. — Inter-Union Technohandel przeciwko OHIM — Gumersport Mediterranea de Distribuciones (PROFLEX)
   (Sprawa T-278/12)
   2012/C 273/21
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Inter-Union Technohandel GmbH (Landau in der Pfalz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Schmidt-Hern i A. Feutlinske)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Gumersport Mediterranea de Distribuciones, SL (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 marca 2012 r. w sprawie R 413/2011-2; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Gumersport Mediterranea de Distribuciones, SL

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „PROFLEX” dla towarów i usług z klas 9, 12 i 25.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy nr 39628817 „PROFEX” dla towarów z klas 6, 8, 9, 11, 12, 16, 17 i 21

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rada (WE) nr 207/2009 i zasady 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95.


title: Sprawa T-601/15: Postanowienie Sądu z dnia 13 maja 2016 r. – CEVA/Komisja (Klauzula arbitrażowa — Projekt w zakresie badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie zatytułowanej „Algi pochodzące ze zrównoważonej akwakultury jako surowiec na ulegające biodegradacji tworzywa sztuczne pochodzenia biologicznego” — Umowa Seabioplas — Wniosek o zapłatę należnego wkładu finansowego — Rekompensata — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/32

         Postanowienie Sądu z dnia 13 maja 2016 r. – CEVA/Komisja
   (Sprawa T-601/15) (1)

   ((Klauzula arbitrażowa - Projekt w zakresie badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie zatytułowanej „Algi pochodzące ze zrównoważonej akwakultury jako surowiec na ulegające biodegradacji tworzywa sztuczne pochodzenia biologicznego” - Umowa Seabioplas - Wniosek o zapłatę należnego wkładu finansowego - Rekompensata - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność))
   (2016/C 251/38)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Centre d’étude et de valorisation des algues SA (CEVA) (Pleubian, Francja) (przedstawiciel: E. De Boissieu, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparty na art. 272 TFUE wniosek o zasądzenie od Komisji zapłaty pierwszej raty dotacji należnej skarżącej w ramach umowy Seabioplas (nr referencyjny FP7-SME-2013–606032-SEABIOPLAS) dotyczącej projektu w zakresie badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie zatytułowanej „Algi pochodzące ze zrównoważonej akwakultury jako surowiec na ulegające biodegradacji tworzywa sztuczne pochodzenia biologicznego”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Centre d’étude et de valorisation des algues SA (CEVA) zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 429 z 21.12.2015.


title: Sprawa F-30/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 1 marca 2007 r. — Sundholm przeciwko Komisji (Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za rok 2003 — Obowiązek uzasadnienia sprawozdania — Prawo do obrony)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/54

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 1 marca 2007 r. — Sundholm przeciwko Komisji
   (Sprawa F-30/05) (1)

   (Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za rok 2003 - Obowiązek uzasadnienia sprawozdania - Prawo do obrony)
   (2007/C 82/113)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Asa Sundholm (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo S. Orlandi, X. Martin, A. Coolen i E. Marchal, następnie S. Orlandi, J.-N. Louis, A. Coolen i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i M. Velardo, pełnomocnicy oraz F. Herbert i L. Eskenazi, avocats)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącej w postępowaniu za rok 2003.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005, str. 31 (sprawa pierwotnie zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod sygnaturą T-197/05 i przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).


title: Sprawa C-500/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — The Queen, Fruition Po Limited przeciwko Minister for Sustainable Farming and Food and Animal Health (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 2200/96 — Rozporządzenie (WE) nr 1432/2003 — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Owoce i warzywa — Organizacje producentów — Warunki uznania przez władze krajowe — Zapewnienie środków technicznych niezbędnych do składowania, pakowania i sprzedaży produktów — Ciążący na organizacji producentów obowiązek sprawowania kontroli nad spółkami trzecimi w razie przekazania tym spółkom istotnej części swych zadań)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — The Queen, Fruition Po Limited przeciwko Minister for Sustainable Farming and Food and Animal Health
   (Sprawa C-500/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 2200/96 - Rozporządzenie (WE) nr 1432/2003 - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Owoce i warzywa - Organizacje producentów - Warunki uznania przez władze krajowe - Zapewnienie środków technicznych niezbędnych do składowania, pakowania i sprzedaży produktów - Ciążący na organizacji producentów obowiązek sprawowania kontroli nad spółkami trzecimi w razie przekazania tym spółkom istotnej części swych zadań)
   2014/C 52/08
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Queen, Fruition Po Limited

      Strona pozwana: Minister for Sustainable Farming and Food and Animal Health

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Wykładnia art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw (Dz.U. L 297, s. 1) oraz art. 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1432/2003 z dnia 11 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do warunków uznawania organizacji producentów i wstępnego uznawania grup producentów (Dz.U. L 203, s. 18) — Warunki uznawania przez władze krajowe — Zapewnienie środków technicznych niezbędnych do przechowywania, kondycjonowania i wprowadzania na rynek produktów — Ciążący na organizacji producentów obowiązek sprawowania kontroli nad spółkami trzecimi w razie przekazania tym spółkom istotnej części swych zadań

      Sentencja

   Artykuł 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2699/2000 z dnia 4 grudnia 2000 r., należy interpretować w ten sposób, że dla spełnienia warunków uznania określonych w tym przepisie organizacja producentów, która powierzyła podwykonawcom wykonywanie zadań podstawowych z punktu widzenia jej uznania na podstawie tego przepisu, ma obowiązek zawarcia umowy pozwalającej jej na zachowanie odpowiedzialności za wykonywanie tych zadań oraz za kontrolę zarządzania ogólnego, w taki sposób, by ta organizacja ostatecznie zachowała prawo kontroli wykonywania zadań i w razie potrzeby prawo interwencji we właściwym czasie przez cały okres obowiązywania tej umowy. Do właściwego sądu krajowego należy zbadanie w każdym przypadku i przy uwzględnieniu istotnych okoliczności sprawy, w tym rodzaju i zakresu zadań zleconych na zewnątrz, czy dana organizacja producentów zachowała taką kontrolę.

      (1)  Dz.U. C 370 z 17.12.2011.


title: Sprawa C-506/11 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 maja 2012 r. — Thyssenkrupp AG przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 maja 2012 r. — Thyssenkrupp AG przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-506/11 P) (1)

   2012/C 303/41
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa C-392/15: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Węgry

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/26

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Węgry
   (Sprawa C-392/15)
   (2015/C 302/34)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk i K. Talabér-Ritz)

      Strona pozwana: Węgry

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Węgry poprzez uzależnienie wykonywania zawodu notariusza od przesłanki obywatelstwa, uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

               —

               obciążenie Węgier kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że posiadanie obywatelstwa jako przesłanka wymagana dla wykonywania zawodu notariusza jest dyskryminująca i stanowi nieproporcjonalne ograniczenie swobody przedsiębiorczości. W związku z tym Węgry nie wykonały obowiązków ciążących na nich na mocy art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
   Komisja uważa, że funkcje przyznane przez węgierskie uregulowanie notariuszom, z uwagi na ich charakter nie są związane z wykonywaniem władztwa publicznego, z którego to względu wyjątek, o którym mowa w art. 51 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, nie może uzasadniać tego, że obywatelstwo będzie stanowiło przesłankę dostępu do zwodu notariusza.


title: Sprawa C-292/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln — Niemcy) — Wienand Meilicke, Heidi Christa Weyde, Marina Stöffler przeciwko Finanzamt Bonn-Innenstadt (Podatek dochodowy — Zaliczenie na poczet podatku w związku z dywidendami wypłacanymi przez spółki będące rezydentami — Artykuły 56 WE i 58 WE — Ograniczenie skutków wyroku w czasie)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln — Niemcy) — Wienand Meilicke, Heidi Christa Weyde, Marina Stöffler przeciwko Finanzamt Bonn-Innenstadt
   (Sprawa C-292/04) (1)

   (Podatek dochodowy - Zaliczenie na poczet podatku w związku z dywidendami wypłacanymi przez spółki będące rezydentami - Artykuły 56 WE i 58 WE - Ograniczenie skutków wyroku w czasie)
   (2007/C 95/03)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Köln
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wienand Meilicke, Heidi Christa Weyde, Marina Stöffler

      Strona pozwana: Finanzamt Bonn-Innenstadt
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Köln — Wykładnia art. 56 WE i 58 WE — System podatku dochodowego przewidujący zaliczenie na poczet podatku w związku z dywidendami wypłacanymi przez spółki krajowe, a nie z dywidendami wypłacanymi przez spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim
   Sentencja
   Artykuły 56 WE i 58 WE muszą być interpretowane w taki sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu przepisów podatkowych, na mocy których w przypadku wypłaty dywidend przez spółkę kapitałową, podatnikowi podlegającemu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w państwie członkowskim przysługuje prawo do zaliczenia na poczet podatku kwoty obliczonej stosownie do stawki opodatkowania wypłacanych zysków podatkiem dochodowym od osób prawnych, w przypadku gdy spółka dokonująca wypłat ma siedzibę w tym samym państwie członkowskim, lecz nie w przypadku, gdy spółka ta ma siedzibę w innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U C 228 z 11.9.2004.


title: Sprawa T-387/11: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2013 r. — Nitrogénművek Vegyipari przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Sektor bankowy — Kredyty gwarantowane przez Węgry i przyznane przez bank rozwoju — Decyzja uznająca środki pomocy za częściowo niezgodne z rynkiem wewnętrznym i nakazująca ich odzyskanie — Kryterium inwestora prywatnego)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/23

         Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2013 r. — Nitrogénművek Vegyipari przeciwko Komisji
   (Sprawa T-387/11) (1)

   (Pomoc państwa - Sektor bankowy - Kredyty gwarantowane przez Węgry i przyznane przez bank rozwoju - Decyzja uznająca środki pomocy za częściowo niezgodne z rynkiem wewnętrznym i nakazująca ich odzyskanie - Kryterium inwestora prywatnego)
   2013/C 108/61
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nitrogénművek Vegyipari Zrt. (Pétfürdő, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci Z. Tamás i M. Le Berre)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche, P. Němečková i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/269/UE z dnia 27 października 2010 r. w sprawie pomocy państwa C-14/09 (ex NN 17/09) udzielonej przez Węgry na rzecz Péti Nitrogénművek Zrt. (Dz.U. 2011, L 118, s. 9).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nitrogénművek Vegyipari Zrt. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-337/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2016 w sprawie T-550/15 Portugalia/Komisja, wniesione w dniu 16 czerwca 2016 r. przez Republikę Portugalii

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/11

         Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2016 w sprawie T-550/15 Portugalia/Komisja, wniesione w dniu 16 czerwca 2016 r. przez Republikę Portugalii
   (Sprawa C-337/16 P)
   (2016/C 326/21)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Portugalii (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, P. Estêvão i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia, ponieważ Sąd uwzględnił zarzut niedopuszczalności skargi podniesiony przez Komisję w pierwszej instancji;

               —

               uznanie odwołania od postanowienia Sądu za wniesione skutecznie w terminie określonym w art. 263 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Portugalii twierdzi, że zaskarżone postanowienie jest nieważne z następujących względów:

      A – Zarzut pierwszy – Obliczenie terminu wniesienia skargi na nieważność decyzji od dnia 20 lipca 2015 r.

      Pierwsza cześć zarzutu

   Naruszenie art. 263 TFUE.

      Druga część zarzutu

   Obliczenie terminu wniesienia skargi na nieważność decyzji od dnia jej doręczenia w dniu 20 lipca 2015 r.

      B – Zarzut drugi – Obliczenie terminu wniesienia skargi na nieważność decyzji od dnia publikacji zaskarżonej decyzji w Dzienniku Urzędowym

      Pierwsza cześć zarzutu

   Brzmienie art. 263 akapit szósty TFUE.

      Druga część zarzutu

   Istnienie utrwalonej praktyki publikacji postanowień o takim charakterze i identycznych okolicznościach sporu.

      C – Zarzut trzeci – Sąd naruszył prawo nie przychylając się do wykładni, która nie skutkuje upływem terminu na wniesienie skargi.


title: Sprawa F-73/07: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2007 r. — Doktor przeciwko Radzie

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/29

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2007 r. — Doktor przeciwko Radzie
   (Sprawa F-73/07)
   (2007/C 235/54)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Frantisek Doktor (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciele: S. Rodrigues, R. Albelice i Ch. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Rady z dnia 24 października 2006 r. o rozwiązaniu umowy ze skarżącym na koniec okresu próbnego wraz z decyzją z dnia 16 maja 2007 r. o oddaleniu zażalenia wniesionego przez skarżącego;

               —

               wskazanie organowi powołującemu skutków, jakie pociąga za sobą stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, a w szczególności możliwości odbycia drugiego okresu próbnego w innej służbie lub przedłużenie okresu próbnego wraz z przeniesieniem na stanowisko niezwiązane z odpowiedzialnością kierownika wydziału, na zakończenie którego dokonana zostanie ponowna ocena kwalifikacji skarżącego;

               —

               zobowiązanie pozwanej do naprawienia poniesionej szkody, zarówno z punktu widzenia zawodowego i finansowego (nawiązanie do wynagrodzenia i dodatków jakie skarżący otrzymałby od dnia 1 listopada 2006 r. do dnia przywrócenia do pracy wskutek stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji) jak i doznanej krzywdy (nawiązanie do przykładowej kwoty 50 000 EUR);

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi cztery zarzuty, z których pierwszy oparty jest na naruszeniu art. 34 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, obowiązku starannego działania i zasady dobrej administracji. W szczególności jego okres próbny odbył się w nietypowych warunkach i w sposób sprzeczny z wewnętrznymi normami proceduralnymi.
   Drugi zarzut oparty jest na naruszeniu obowiązku uzasadnienia, ponieważ decyzja o rozwiązaniu umowy nie zawierała wyjaśnień i zawierała sprzeczne i mniej korzystne zapisy niż te zawarte w pierwszym sprawozdaniu na zakończenie okresu próbnego.
   W trzecim zarzucie skarżący twierdzi, że decyzja o zwolnieniu jest nieproporcjonalna i dotknięta oczywistym błędem w ocenie, ponieważ z jednej strony nie uwzględnia rezultatów określonych testów osobowościowych i że z drugiej strony ocena negatywna jako kierownika wydziału, nawet gdyby uznać ją za uzasadnioną, powinna prowadzić jedynie do przeniesienia na stanowisko bez takiej odpowiedzialności.
   W czwartym zarzucie skarżący podnosi naruszenie prawa do obrony i zasady równego traktowania, ponieważ decyzja o zwolnieniu podjęta została w oparciu o sprawozdania przyjęte bez jego uprzedniego wysłuchania, z których ostatnie zakończone zostało z naruszeniem obowiązujących norm proceduralnych.


title: Sprawa T-217/17: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2017 r. – FVE Holýšov I i in./Komisja

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/20

         Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2017 r. – FVE Holýšov I i in./Komisja
   (Sprawa T-217/17)
   (2017/C 202/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: FVE Holýšov I s. r. o. (Praga, Republika Czeska) i 27 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci A. Reuter, H. Wendt, C. Bürger, T. Christner, W. Schumacher, A. Compes i T. Herbold)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej C(2016) 7827 final z dnia 28 listopada 2016 r., pomoc państwa SA.40171 (2015/NN) (1), dotyczącej wspierania produkcji energii ze źródeł odnawialnych w Republice Czeskiej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               W zarzucie pierwszym strona skarżąca twierdzi, że w piśmie z lipca 2004 r. skierowanym do właściwych organizacji przemysłowych strona pozwana zdecydowała już, że przyjęty w Republice Czeskiej program wspierania produkcji energii ze źródeł odnawialnych nie stanowi pomocy państwa. Decyzja ta jest prawnie wiążąca dla strony pozwanej, która nie cofnęła jej, ani też nie może jej wycofać.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia uzasadnionych oczekiwań strony skarżącej oraz zasady pewności prawa.

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca podnosi, że czeski system wspierania produkcji energii ze źródeł odnawialnych nie stanowi pomocy państwa.

               4.

               W zarzucie czwartym strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja zmusza Republikę Czeską do wdrożenia zbyt obszernego mechanizmu kontroli, a tym samym narusza uzasadnione oczekiwania strony skarżącej co do niezawodności programu.

               5.

               W ramach zarzutu piątego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja jest oparta na błędnych ustaleniach faktycznych, gdyż uznano w niej, że operatorzy systemu dystrybucyjnego mają obowiązek przerzucania kosztów wytworzenia energii ze źródeł odnawialnych na odbiorców energii. W prawie czeskim nie przewidziano tego rodzaju obowiązku.

               6.

               W zarzucie szóstym strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 5 ust. 1 TUE (ograniczenie kompetencji zasadą przyznania).

               7.

               W zarzucie siódmym strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o oczywisty błąd w ocenie.

      (1)  Dz.U. 2017, C 69, s. 2.


title: Sprawa C-271/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons (Belgia) w dniu 1 czerwca 2012 r. — Petroma Transports SA, Martens Energie SA, Martens Immo SA, Martens SA, Fabian Martens, Geoffroy Martens, Thibault Martens przeciwko państwu belgijskiemu

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons (Belgia) w dniu 1 czerwca 2012 r. — Petroma Transports SA, Martens Energie SA, Martens Immo SA, Martens SA, Fabian Martens, Geoffroy Martens, Thibault Martens przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-271/12)
   2012/C 243/15
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d’appel de Mons

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Petroma Transports SA, Martens Energie SA, Martens Immo SA, Martens SA, Fabian Martens, Geoffroy Martens, Thibault Martens

      Strona pozwana: państwo belgijskie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy państwo członkowskie jest uprawnione do odmowy odliczenia dokonanego przez podatników będących usługobiorcami, którzy posiadają faktury zawierające braki, lecz uzupełnione poprzez przedstawienie informacji mających na celu wykazanie prawdziwości, charakteru i kwoty zafakturowanych transakcji (umowy, odtworzenie danych liczbowych na podstawie deklaracji skierowanych do Office national de la sécurité sociale, informacje na temat funkcjonowania zainteresowanej grupy, itd.)?

               2)

               Czy państwo członkowskie, które odmawia odliczenia dokonanego przez podatników będących usługobiorcami ze względu na nieprecyzyjność faktur nie powinno stwierdzić, że faktury są tym samym również zbyt nieprecyzyjne, by umożliwić zapłatę podatku VAT? Co za tym idzie, czy w celu zapewnienia przestrzegania zasady neutralności podatku VAT państwo członkowskie nie jest zobowiązane przyznać spółkom świadczącym sporne usługi zwrot podatku VAT, który został wpłacony na jego rzecz?


title: Sprawa F-66/12: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/28

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-66/12)
   2012/C 258/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej w sprawie ustalenia podlegającego przeniesieniu kapitału za uprawnienia emerytalne nabyte przed podjęciem służby oraz wyliczenia liczby lat zaliczonych z tytułu tego przeniesienia w systemie emerytalnym instytucji Unii Europejskiej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Tytułem żądania głównego,

                           —

                           Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie ustalenia kwoty podlegającego przeniesieniu kapitału za uprawnienia emerytalne nabyte przez skarżącego w NATO, a także wyliczenia liczby lat zaliczonych z tytułu tego przeniesienia w systemie emerytalnym instytucji Unii Europejskiej;

                           —

                           W razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 marca 2012 r. wyraźnie oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 23 stycznia 2012 r.;

               —

               W każdym razie,

                           —

                           Stwierdzenie, że skarżący doznał krzywdy i zasądzenie od pozwanej kwoty wstępnie szacowanej na 20 000 EUR;

                           —

                           obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-734/14: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2014 r. – VTB Bank przeciwko Radzie

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/43

      Skarga wniesiona w dniu 24 października 2014 r. – VTB Bank przeciwko Radzie
      (Sprawa T-734/14)
      (2015/C 016/67)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: VTB Bank OAO (Sankt Petersburg, Rosja) (przedstawiciele: M. Lester, barrister, C. Claypoole, solicitor, oraz adwokat J. Ruiz Calzado)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 TFEU, decyzji Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. (1), rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. (2), decyzji Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r. (3) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. (4) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej;

                  —

                  stwierdzenie bezprawności/braku zastosowania, na podstawie art. 277 TFEU, art. 1 decyzji Rady 2014/512/WPZiB, art. 5 rozporządzenia nr 833/2014, art. 1 decyzji Rady 2014/659/WPZiB oraz art. 1 ust. 5 rozporządzenia nr 960/2014.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niepodania przez Radę odpowiednich i wystarczających powodów umieszczenia skarżącej w wykazach ujętych w decyzji Rady 2014/512/WPZiB, rozporządzeniu Rady (UE) nr 833/2014, decyzji Rady 2014/659/WPZiB oraz rozporządzeniu Rady (UE) nr 960/2014 (zwanych dalej „zaskarżonymi środkami”). Rada ma obowiązek podania konkretnych powodów, dla których postanowiła objąć dany podmiot środkami ograniczającymi. Rada w żaden sposób nie uzasadniła swojej decyzji o objęciu skarżącej zaskarżonymi środkami, względnie nie podała odpowiednich/prawidłowych powodów, dla których postanowiła umieścić skarżącą w ww. wykazach, ani nawet nie powiadomiła skarżącej o jej umieszczeniu w ww. wykazach, uchybiając tym samym ciążącemu na niej obowiązkowi.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez Radę oczywistego błędu poprzez uznanie, że skarżąca spełnia kryteria umieszczenia jej w wykazach ujętych w zaskarżonych środkach. Skarżąca nie jest zarządzana przez państwo rosyjskie ani nie ma „wyraźnego uprawnienia do wspierania konkurencyjności gospodarki rosyjskiej, jej dywersyfikacji i zachęcania do inwestycji”;

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący uchybienia przez Radę obowiązkowi zapewnienia skarżącej prawa do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej. Rada nie powiadomiła skarżącej o umieszczeniu jej nazwy w wykazach ujętych w zaskarżonych środkach ani nie podała powodów, dla których postanowiła objąć ją tymi środkami; nie przedstawiła też żadnych dowodów na poparcie swoich zarzutów ani nie umożliwiła skarżącej przedstawienia stanowiska w tym względzie, naruszając tym samym prawo skarżącej do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej przed Sądem;

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego naruszenia przez Radę praw podstawowych skarżącej, w tym prawa od ochrony własności, prawa do prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawa do ochrony dobrego imienia. W szczególności objęcie skarżącej zaskarżonymi środkami stanowi nieuzasadnione i nieproporcjonalne ograniczenie prawa skarżącej do poszanowania jej mienia oraz niezakłóconego korzystania z niego zagwarantowanego w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskich oraz w art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a także ograniczenie prawa do ochrony dobrego imienia;

                  5.

                  W odniesieniu do zarzutu bezprawności, zarzut pierwszy, zgodnie z którym art. 1 decyzji Rady 2014/512/WPZiB, art. 5 rozporządzenia nr 833/2014, art. 1 decyzji Rady 2014/659/WPZiB oraz art. 1 ust. 5 rozporządzenia nr 960/2014 są bezprawne, ponieważ nie są niezbędne ani proporcjonalne w stosunku do celów, jakie mają zostać osiągnięte dzięki zaskarżonym środkom, a mianowicie wywarcia nacisku na rząd rosyjski w celu zmiany jego polityki w sprawie Ukrainy.

                  6.

                  W odniesieniu do zarzutu bezprawności, zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżone środki naruszają zobowiązania Unii Europejskiej na gruncie prawa międzynarodowego, w tym zobowiązania na podstawie art. II ust. 1, art. XVI i art. XVII GATS, a także szereg postanowień umowy o partnerstwie i współpracy zawartej między Wspólnotami Europejskimi a Federacją Rosyjską. Ponadto zaskarżone środki prowadzą do naruszenia przez państwa członkowskie ich zobowiązań na podstawie traktatu o przyjaźni, handlu i nawigacji oraz na podstawie innych podobnych traktatów.

         (1)  Dz.U. L 229, 31.7.2014, s. 13.

         (2)  Dz.U. L 229, 31.7.2014, s. 1.

         (3)  Dz.U. L 271, 12.9.2014, s. 54.

         (4)  Dz.U. L 271, 12.9.2014, s. 3.


title: Sprawa T-407/07: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2007 r. — CMB i Christof przeciwko Komisji i EAR

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/22

         Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2007 r. — CMB i Christof przeciwko Komisji i EAR
   (Sprawa T-407/07)
   (2008/C 8/39)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: CMB Maschinenbau & Handels GmbH (Gratkorn, Austria) i J. Christof GmbH (Graz, Austria) (Przedstawiciele: A. Petsche, N. Niejahr i Q. Azau, adwokaci oraz F. Young, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich i Europejska Agencja Odbudowy (EAR)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               nakazanie EAR udostępnienia niektórych dokumentów;

               —

               zasądzenie od EAR odszkodowania za szkody poniesione przez skarżące w kwocie 26 862,17 EUR i 3 197 968,80 EUR z tytułu poniesionych kosztów i utraconych zysków wraz z odsetkami od chwili zaistnienia szkody;

               —

               zasądzenie od EAR zapłaty odsetek od kwoty odszkodowania od chwili wydania wyroku;

               —

               obciążenie EAR i Komisji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące kwestionują decyzję Europejskiej Agencji Odbudowy z dnia 29 sierpnia 2007 r. utrzymującą w mocy odrzucenie oferty skarżących i udzielenie zamówienia innemu oferentowi w odniesieniu do ogłoszenia o zamówieniu EuropeAid/124192/D/SUP/YU (Dz.U. 2006/S 233-248823) na dostawę, instalację, obsługę posprzedażną oraz szkolenie z użytkowania sprzętu do utylizacji i transportu odpadów medycznych na całym terytorium Republiki Serbii (oprócz Kosowa). Skarżące domagają się również odszkodowania za szkody poniesione z racji tej decyzji.
   Na poparcie swojej skargi skarżące podnoszą, że instytucja zamawiająca nie przestrzegała kryteriów udzielenia zamówienia, ponieważ wygrywająca oferta nie spełniała specyfikacji technicznych.
   Ponadto skarżące utrzymują, że instytucja zamawiająca naruszyła obowiązującą procedurę przetargową, nie podała uzasadnienia i naruszyła zasadę dobrej administracji.


title: Sprawa C-44/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 11 listopada 2015 r. sprawie T-544/13, Dyson Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 stycznia 2016 r. przez Dyson Ltd

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 11 listopada 2015 r. sprawie T-544/13, Dyson Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 stycznia 2016 r. przez Dyson Ltd
   (Sprawa C-44/16 P)
   (2016/C 145/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dyson Ltd (przedstawiciele: E. Batchelor, M. Healy, solicitors, F. Carlin, barrister, A. Patsa, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia (1) w całości oraz;

               —

               obciążenie Komisji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Dysona w niniejszym postępowaniu, jak również w postępowaniu przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Dyson twierdzi, że Sąd naruszył prawo:

               i.

               Po pierwsze, Sąd przeinaczył zarzut Dysonu jako oczywisty błąd a nie jako brak uprawnień, zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy 2010/30/EU (2);

               ii.

               Po drugie, Sąd błędnie ocenił zakres uprawnień Komisji do przyjmowania aktów delegowanych na podstawie art. 10 ust. 1 dyrektywy 2010/30/EU;

               iii.

               Po trzecie, Sąd naruszył prawo Dysonu do obrony w odniesieniu do okoliczności faktycznych, co do których Dyson nie miał możliwości przedstawić swojego stanowiska;

               iv.

               Po czwarte, Sąd przeinaczył i/lub zlekceważył istotne dowody;

               v.

               Po piąte, Sąd naruszył art. 36 Statutu Trybunału Sprawiedliwości nie uzasadniając: (i) uznania, że zastosowane kryterium prawne było jednym z oczywistych błędów w ocenie; (ii) uznania, że dowody przedstawione przez Dysona były „skrajnie spekulatywne” (iii) oparcia się na bliżej nieokreślonej części niezidentyfikowanej „analizy skutków” oraz (iv) nie uwzględnienia przedstawionych przez Dysona dowodów na powtarzalność wyników; oraz

               vi.

               Po szóste, Sąd błędnie zastosował zasadę równego traktowania.

         Dyson domaga się by Trybunał uchylił zaskarżony wyrok i uwzględnił żądania przedstawione przed Sądem, stwierdzając nieważność rozporządzenia Komisji (EU) nr 665/2013 („zaskarżone rozporządzenie”), ponieważ posiada wystarczające informacje, aby orzec co do istoty w kwestiach podniesionych w pierwszej instancji.

      (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 665/2013 z dnia 3 maja 2013 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykietowania energetycznego odkurzaczy, Dz.U. L 192, s. 1.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energii, Dz.U. L 153, s. 1.


title: Sprawa F-100/06: Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2006 r. — Simon przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości i Komisji

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/65

         Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2006 r. — Simon przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości i Komisji
   (Sprawa F-100/06)
   (2006/C 294/129)
   Język postępowania: węgierski
   Strony

      Strona skarżąca: Balázs Simon (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: György Magyar, avocat)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie: i) decyzji organu powołującego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2006 r.; ii) decyzji organu powołującego Komisji z dnia 3 marca 2006 r.; iii) decyzji organu powołującego Komisji z dnia 30 maja 2006 r.; iv) decyzji organu powołującego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 27 czerwca 2006 r., w zakresie, w jakim decyzje te pozbawiają skarżącego uprawnień związanych z jego powołaniem na urzędnika na okres próbny w dniu 16 lipca 2004 r., takich jak staż pracy i grupa zaszeregowania, jak również praw związanych z powołaniem na czas nieokreślony w dniu 16 kwietnia 2005 r., czyli powołania ostatecznego.

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Po wniesieniu skargi F-58/06 (1) skarżący kwestionuje niniejszym decyzje Trybunału Sprawiedliwości przyjmujące rezygnację złożoną przez skarżącego pismem z dnia 28 października 2005 r. oraz decyzje Komisji ustalające jego grupę zaszeregowania na poziomie A*5.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnosi dwa zarzuty dotyczące, po pierwsze, naruszenia zasady zakazującej rezygnacji z praw gwarantowanych regulaminem pracowniczym oraz naruszenia praw nabytych oraz, po drugie, nadużycia władzy i naruszenia praw nabytych.
   W ramach pierwszego zarzutu skarżący stwierdza mianowicie, że jego zamiarem wyrażonym w piśmie z dnia 28 października 2005 r. nie było opuszczenie korpusu urzędników, lecz wyłącznie zmiana miejsca pracy i zadań. Stąd nie utracił praw nabytych.
   W ramach drugiego zarzutu skarżący podnosi w szczególności, że nawet jeśli założyć, że na podstawie swego pisma zrezygnował ze statusu urzędnika, rezygnacja ta była bezprawna, gdyż pozwane użyły jej de facto jako warunku dla jego przeniesienia z jednej instytucji do drugiej. Ponadto skarżący twierdzi, że ponieważ został powołany do grupy zaszeregowania A*7 przez Trybunał Sprawiedliwości, to spełnił przesłanki wymagane do zaszeregowania go do tej grupy, a zatem zaszeregowanie go przez Komisję do grupy A*5 stanowiło nadużycie władzy, które pozbawiło go praw nabytych.

      (1)  Dz. U. C 190 z 12.8.2006 r., str. 35.