title: Sprawa T-209/21: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2021 r. – Ignacio Carrasco / EUIPO – Santos Carrasco Manzano (La Hoja del Carrasco)

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/67

      Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2021 r. – Ignacio Carrasco / EUIPO – Santos Carrasco Manzano (La Hoja del Carrasco)
      (Sprawa T-209/21)
      (2021/C 217/84)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Ignacio Carrasco SL (Guijuelo, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Donoso Romero)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Santos Carrasco Manzano SA (Guijuelo, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy La Hoja del Carrasco – unijny znak towarowy nr 15 670 813

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2021 r. w sprawie R 175/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

                  —

                  w konsekwencji oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego w całości;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Santos Carrasco Manzano SA kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-212/21: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2021 r. – Groschopp / EUIPO (Sustainability through Quality)

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/67

      Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2021 r. – Groschopp / EUIPO (Sustainability through Quality)
      (Sprawa T-212/21)
      (2021/C 217/85)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Groschopp AG Drives & More (Viersen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Schiffer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Sustainability through Quality” – zgłoszenie nr 18 158 368

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lutego 2021 r. w sprawie R 1076/2020-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-216/21: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2021 r. – Ryanair i Malta Air / Komisja

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/68

      Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2021 r. – Ryanair i Malta Air / Komisja
      (Sprawa T-216/21)
      (2021/C 217/86)
      Język postępowania: x

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) i Malta Air ltd. (Pietà, Malta) (przedstawiciele: adwokaci F-C. Laprévote, E. Vahida, V. Blanc, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 2983 final z dnia 4 maja 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.57082 (2020/N) – Francja – COVID-19: ramy tymczasowe, art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE – Gwarancja i pożyczka akcjonariusza na rzecz Air Francja (1);

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania;

                  —

                  rozpoznanie niniejszej skargi przez Sąd w trybie przyspieszonym przewidzianym w art. 23a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: pozwana błędnie wyłączyła KLM i Air France-KLM z zakresu zaskarżonej decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi: pozwana nadużyła swoich uprawnień i błędnie zastosowała art. 107 ust. 3 TFUE i ramy tymczasowe poprzez (i) stwierdzenie, że pomoc odnosi się do poważnych zaburzeń w gospodarce francuskiej; (ii) niedokonane właściwej oceny, czy beneficjent miał trudności finansowe; (iii) stwierdzenie, że pożyczka akcjonariusza była zgodna z mającymi wówczas zastosowanie ramami tymczasowymi, i uznanie jej za instrument dłużny, a nie kapitałowy; i (iv) naruszenie spoczywającego na niej obowiązku wyważenia korzystnych skutków pomocy z jej negatywnymi skutkami dla warunków wymiany handlowej i zachowania niezakłóconej konkurencji (tj. „kryterium wyważenia”).

                  3.

                  Zarzut trzeci: pozwana naruszyła konkretne postanowienia TFUE i ogólne zasady prawa europejskiego dotyczące zakazu dyskryminacji, swobody świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości, które leżały u podstaw liberalizacji rynku przewozów lotniczych w Unii Europejskiej od późnych lat 1980-tych (2). Liberalizacja rynku przewozów lotniczych w Unii Europejskiej pozwoliła na rozwój prawdziwie paneuropejskich tanich linii lotniczych. Pozwana nie uwzględniła jednak szkód, jakie kryzys spowodowany przez COVID-19 wyrządził takim liniom i ich roli w lotniczym skomunikowaniu Francji, zezwalając Francji na zastrzeżenie pomocy jedynie dla Air France. Skarżący twierdzą również, że art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE przewiduje wyjątek od zakazu pomocy państwa na podstawie art. 107 ust. 1 TFUE, ale nie przewiduje wyjątku od innych reguł i zasad przewidzianych w TFUE.

                  4.

                  Zarzut czwarty: pozwana nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego pomimo poważnych trudności i naruszyła prawa proceduralne skarżących.

                  5.

                  Zarzut piąty: pozwana naruszyła obowiązek uzasadnienia.

         (1)  Dz.U. 2021, C 50, s. 3.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (Dz.U. 2008, L 293, s. 3).


title: Sprawa T-220/21: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2021 r. – Thomas Henry / EUIPO (Spicy Ginger)

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/69

      Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2021 r. – Thomas Henry / EUIPO (Spicy Ginger)
      (Sprawa T-220/21)
      (2021/C 217/87)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Thomas Henry GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch, N. Willich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Spicy Ginger – zgłoszenie nr 18 093 014

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lutego 2021 r. w sprawie R 435/2020-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-248/21: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2021 r. – Fibrecycle / EUIPO (BACK-2-NATURE)

text:
               28.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/30

      Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2021 r. – Fibrecycle / EUIPO (BACK-2-NATURE)
      (Sprawa T-248/21)
      (2021/C 252/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Fibrecycle Pty Ltd (Helensvale, Australia) (przedstawiciel: adwokat T. Stein)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego BACK-2-NATURE – Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską nr 1 485 655

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 marca 2021 r. w sprawie R 1699/2020-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. przez SÝN hf. przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Sprawa E-4/21) 2021/C 343/10

text:
               26.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/29

      Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. przez SÝN hf. przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
      (Sprawa E-4/21)
      (2021/C 343/10)
      W dniu 9 lipca 2021 r. do Trybunału EFTA została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA przez SÝN hf., reprezentowaną przez Dórę Sif Tynes, radcę prawnego, ADVEL, Kalkofnsvegur 2, 101 Reykjavik, Islandia.
      SÝN hf. występuje do Trybunału EFTA o:

                  1.

                  stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 023/21/COL z dnia 26 marca 2021 r. w sprawie pomocy dla Farice ehf. na inwestycje w trzeci kabel podmorski;

                  2.

                  zobowiązanie Urzędu Nadzoru EFTA do pokrycia całości kosztów prawnych postępowania.

            Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

                  —

                  Sýn (zwana dalej „skarżącą”) jest spółką prowadzącą działalność w zakresie mediów i łączności elektronicznej na wszystkich rynkach telekomunikacyjnych i nadawczych w Islandii, z siedzibą pod adresem Suðurlandsbraut 8 w Reykjaviku. Korzenie działalności spółki sięgają końca lat 90-tych, kiedy powstały spółki Íslandssími hf. i Tal hf., po tym, jak nastąpiła liberalizacja świadczenia usług telekomunikacyjnych w Islandii. Skarżąca świadczy kompleksowe usługi łączności elektronicznej, w tym usługi centrów danych, pod marką Vodafone, na podstawie umowy o partnerstwie zawartej z Vodafone Group plc.

                  —

                  Spółka Farice hf. została utworzona w 2002 r. przez stronę islandzką i stronę z Wysp Owczych w celu opracowania, budowy i eksploatacji podmorskiego systemu kablowej łączności elektronicznej zapewniającego łączność międzynarodową między Islandią, Wyspami Owczymi i Zjednoczonym Królestwem.

                  —

                  W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 023/21/COL („zaskarżona decyzja”). Zaskarżona decyzja została przyjęta w dniu 26 marca 2021 r. w następstwie zgłoszenia przekazanego przez władze islandzkie w dniu 23 marca 2021 r.

                  —

                  Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na to, że Urząd Nadzoru EFTA:

                              —

                              uchybił obowiązkowi wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 1 ust. 2 części I protokołu 3 do Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości („porozumienie o nadzorze i Trybunale”), ponieważ powinien był powziąć wątpliwości co do zgodności środka z Porozumieniem EOG;

                              —

                              uchybił zobowiązaniom wynikającym z art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale w zakresie odpowiedniego uzasadnienia.


title: Sprawa C-362/20: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – Openbaar Ministerie, Federale Overheidsdienst Financiën / Profit Europe NV, Gosselin Forwarding Services NV [Odesłanie prejudycjalne – Polityka handlowa – Rozporządzenie (UE) nr 1071/2012 – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 430/2013 – Wspólna taryfa celna – Klasyfikacja taryfowa – Nomenklatura scalona – Podpozycje 7307 11 10, 7307 19 10 i 7307 19 90 – Zakres – Klasyfikacja taryfowa wynikająca z wyroku Trybunału – Ostateczne cła antydumpingowe na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego – Stosowanie ostatecznych ceł antydumpingowych do gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa sferoidalnego]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/12

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – Openbaar Ministerie, Federale Overheidsdienst Financiën / Profit Europe NV, Gosselin Forwarding Services NV
      (Sprawa C-362/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka handlowa - Rozporządzenie (UE) nr 1071/2012 - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 430/2013 - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Podpozycje 7307 11 10, 7307 19 10 i 7307 19 90 - Zakres - Klasyfikacja taryfowa wynikająca z wyroku Trybunału - Ostateczne cła antydumpingowe na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego - Stosowanie ostatecznych ceł antydumpingowych do gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa sferoidalnego)
      (2021/C 349/15)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van beroep te Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Openbaar Ministerie, Federale Overheidsdienst Financiën

         Druga strona postępowania: Profit Europe NV, Gosselin Forwarding Services NV

         Sentencja

      Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1071/2012 z dnia 14 listopada 2012 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajlandii oraz rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 430/2013 z dnia 13 maja 2013 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające cło tymczasowe nałożone na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajlandii oraz zamykające postępowanie w odniesieniu do Indonezji, w brzmieniu przed zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2019/262 z dnia 14 lutego 2019 r., należy interpretować w ten sposób, że tymczasowe i ostateczne cła antydumpingowe nałożone przez te rozporządzenia mają zastosowanie do gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa sferoidalnego, pochodzących z Chin.

         (1)  Dz.U. C 399 z 23.11.2020.


title: Sprawy połączone C-584/20 P i C-621/20 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lipca 2021 r. – Komisja Europejska / Landesbank Baden-Württemberg (C-584/20 P), Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji / Landesbank Baden-Württemberg (C-621/20 P) [Odwołanie – Unia bankowa – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRM) – Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Obliczenie składek ex ante za rok 2017 – Uwierzytelnienie decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) – Obowiązek uzasadnienia – Dane poufne – Zgodność z prawem rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/13

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lipca 2021 r. – Komisja Europejska / Landesbank Baden-Württemberg (C-584/20 P), Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji / Landesbank Baden-Württemberg (C-621/20 P)
      (Sprawy połączone C-584/20 P i C-621/20 P) (1)

      (Odwołanie - Unia bankowa - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRM) - Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) - Obliczenie składek ex ante za rok 2017 - Uwierzytelnienie decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) - Obowiązek uzasadnienia - Dane poufne - Zgodność z prawem rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63)
      (2021/C 349/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         (Sprawa C-584/20 P)

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, A. Nijenhuis, V. Di Bucci i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Landesbank Baden-Württemberg (przedstawiciele: H. Berger i M. Weber, Rechtsanwälte), Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) (przedstawiciele: K.-P. Wojcik, P. A. Messina, J. Kerlin i H. Ehlers, pełnomocnicy, których wspierali H.-G. Kamann, P. Gey, Rechtsanwälte i F. Louis, adwokat)

         Interwenient popierający stronę wnoszącą odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. Rodríguez de la Rúa Puig, pełnomocnik)

         Interwenient popierający Landesbank Baden-Württemberg: Fédération bancaire française (przedstawiciele: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, adwokaci)

         (Sprawa C-621/20 P)

         Wnoszący odwołanie: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) (przedstawiciele: K. P. Wojcik, P. A. Messina, J. Kerlin i H. Ehlers, pełnomocnicy, których wspierali H. G. Kamann, P. Gey, Rechtsanwälte i F. Louis, adwokat)

         Druga strona postępowania: Landesbank Baden-Württemberg (przedstawiciele: H. Berger i M. Weber, Rechtsanwälte), Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, A. Nijenhuis, V. Di Bucci i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę wnoszącą odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. Rodríguez de la Rúa Puig, pełnomocnik)

         Interwenient popierający Landesbank Baden-Württemberg: Fédération bancaire française z siedzibą w Paryżu (Francja), którą reprezentowali A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, adwokaci

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 23 września 2020 r., Landesbank Baden-Württemberg/SRB (T-411/17, EU:T:2020:435), zostaje uchylony.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność wydanej podczas sesji wykonawczej w dniu 11 kwietnia 2017 r. decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji w sprawie obliczenia składek ex ante za rok 2017 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2017/05) w zakresie, w jakim dotyczy ona Landesbank Baden-Württemberg.

                  3)

                  Skutki wydanej podczas sesji wykonawczej w dniu 11 kwietnia 2017 r. decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji w sprawie obliczenia składek ex ante za rok 2017 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2017/05) w zakresie, w jakim dotyczy ona Landesbank Baden-Württemberg, zostają utrzymane w mocy do czasu wejścia w życie, w rozsądnym terminie, który nie może przekroczyć sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, nowej decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji ustalającej składki ex ante tej instytucji na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za rok 2017.

                  4)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty związane zarówno z postępowaniem w pierwszej instancji, jak i z postępowaniem odwoławczym.

                  5)

                  Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji pokrywa, poza własnymi kosztami związanymi zarówno z postępowaniem w pierwszej instancji, jak i z postępowaniem odwoławczym, koszty Landesbank Baden-Württemberg związane z postępowaniem w pierwszej instancji.

                  6)

                  Landesbank Baden-Württemberg, Fédération bancaire française i Królestwo Hiszpanii pokrywają własne koszty związane z postępowaniem odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 423 z 7.12.2020.

         Dz.U. C 443 z 21.12.2020.


title: Sprawa C-709/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Appeal Tribunal (Northern Ireland) – CG / The Department for Communities in Northern Ireland (Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii – Nieaktywny zawodowo obywatel państwa członkowskiego przebywający na terytorium innego państwa członkowskiego na podstawie prawa krajowego – Artykuł 18 akapit pierwszy TFUE – Zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową – Dyrektywa 2004/38/WE – Artykuł 7 – Przesłanki uzyskania prawa pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące – Artykuł 24 – Świadczenia z zakresu pomocy społecznej – Pojęcie – Równość traktowania – Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej – Okres przejściowy – Przepis krajowy wykluczający możliwość korzystania ze świadczenia z zakresu pomocy społecznej przez obywateli Unii posiadających prawo pobytu na czas określony na podstawie prawa krajowego – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuły 1, 7 i 24)

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/14

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Appeal Tribunal (Northern Ireland) – CG / The Department for Communities in Northern Ireland
      (Sprawa C-709/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Nieaktywny zawodowo obywatel państwa członkowskiego przebywający na terytorium innego państwa członkowskiego na podstawie prawa krajowego - Artykuł 18 akapit pierwszy TFUE - Zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 7 - Przesłanki uzyskania prawa pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące - Artykuł 24 - Świadczenia z zakresu pomocy społecznej - Pojęcie - Równość traktowania - Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej - Okres przejściowy - Przepis krajowy wykluczający możliwość korzystania ze świadczenia z zakresu pomocy społecznej przez obywateli Unii posiadających prawo pobytu na czas określony na podstawie prawa krajowego - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 1, 7 i 24)
      (2021/C 349/17)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Appeal Tribunal (Northern Ireland)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: CG

         Strona przeciwna: The Department for Communities in Northern Ireland

         Sentencja

      Artykuł 24 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom przyjmującego państwa członkowskiego, które wykluczają możliwość korzystania ze świadczeń z zakresu pomocy społecznej przez nieaktywnych zawodowo obywateli Unii, którzy nie dysponują wystarczającymi zasobami i którym wspomniane państwo przyznało prawo pobytu na czas określony, podczas gdy świadczenia te są zapewniane obywatelom danego państwa członkowskiego znajdującym się w takiej samej sytuacji.
      Jednakże jeżeli obywatel Unii legalnie przebywa na podstawie prawa krajowego na terytorium państwa członkowskiego innego niż to, którego jest obywatelem, organy krajowe właściwe do przyznania świadczeń z zakresu pomocy społecznej są zobowiązane do sprawdzenia, czy odmowa przyznania takich świadczeń na podstawie tych przepisów nie naraża wspomnianego obywatela, a także dzieci będących na jego utrzymaniu, na konkretne i aktualne ryzyko naruszenia ich praw podstawowych ustanowionych w art. 1, 7 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Jeżeli wspomniany obywatel nie posiada żadnych zasobów na pokrycie swoich potrzeb, ani potrzeb swoich dzieci i żyje w odosobnieniu, organy te powinny upewnić się, czy w przypadku odmowy świadczeń z zakresu pomocy społecznej wspomniany obywatel może mimo to żyć ze swoimi dziećmi w godnych warunkach. W ramach tego badania wspomniane organy mogą uwzględnić wszystkie przewidziane w prawie krajowym systemy pomocy, z których dany obywatel i jego dzieci mogą rzeczywiście korzystać.

         (1)  Dz.U. C 110 z 29.3.2021.


title: Sprawa C-244/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Giurgiu (Rumunia) w dniu 16 kwietnia 2021 r. – C.I.I. / Ministerul Public – Parchetul de pe lângă Tribunalul Giurgiu

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Giurgiu (Rumunia) w dniu 16 kwietnia 2021 r. – C.I.I. / Ministerul Public – Parchetul de pe lângă Tribunalul Giurgiu
      (Sprawa C-244/21)
      (2021/C 349/18)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Giurgiu

         Strony

         Strona skarżąca: C.I.I.

         Strona przeciwna: Ministerul Public – Parchetul de pe lângă Tribunalul Giurgiu.
      Postanowieniem z dnia 1 lipca 2021 r. Trybunał (dziesiąta izba) uznał się oczywiście niewłaściwym do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez Tribunalul Giurgiu (Rumunia) postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2021 r.


title: Sprawa C-321/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 14 kwietnia 2021 r. w sprawie T-378/20, Ryanair / Komisja (SAS, Dania; Covid-19), wniesione w dniu 21 maja 2021 r. przez Ryanair DAC

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 14 kwietnia 2021 r. w sprawie T-378/20, Ryanair / Komisja (SAS, Dania; Covid-19), wniesione w dniu 21 maja 2021 r. przez Ryanair DAC
      (Sprawa C-321/21 P)
      (2021/C 349/21)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ryanair DAC (przedstawiciele: E. Vahida i F.C. Laprévote, avocats, S. Rating, abogado, I.G. Metaxas-Maranghidis, dikigoros, i V. Blanc, avocate)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Danii, Republika Francuska, SAS AB

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie na podstawie art. 263 i 264 TFUE nieważności decyzji Komisji C(2020) 2416 final z dnia 15 kwietnia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.56795 (2020/N) – Dania – Naprawienie szkód wyrządzonych SAS przez pandemię COVID-19; i

                  —

                  obciążenie Komisji jej własnymi kosztami i zasądzenie kosztów poniesionych przez Ryanaira oraz orzeczenie, że interwenienci w pierwszej instancji i w niniejszym odwołaniu (o ile przystąpią) pokrywają własne koszty.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi sześć zarzutów.
      Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo, oddalając zarzut wnoszącego odwołanie, że Komisja naruszyła wymóg, by pomoc przyznana na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE nie miała na celu naprawienia szkód poniesionych przez pojedynczego poszkodowanego.
      Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo i w oczywisty sposób przeinaczył okoliczności faktyczne przy zastosowaniu art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE i zasady proporcjonalności w odniesieniu do szkody wyrządzonej SAS przez pandemię Covid-19.
      Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo Unii, oddalając zarzut wnoszącego odwołanie, że bezpodstawnie naruszono zasadę niedyskryminacji.
      Zarzut czwarty: Sąd naruszył prawo i w oczywisty sposób przeinaczył okoliczności faktyczne w odniesieniu do zarzutu wnoszącego odwołanie dotyczącego naruszenia swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług.
      Zarzut piąty: Sąd naruszył prawo i w oczywisty sposób przeinaczył okoliczności faktyczne w odniesieniu do braku wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego.
      Zarzut szósty: Sąd naruszył prawo i w oczywisty sposób przeinaczył okoliczności faktyczne w odniesieniu do braku uzasadnienia.


title: Sprawa C-336/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Niemcy) w dniu 27 maja 2021 r. – L GmbH / F GmbH, BW, SW

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Niemcy) w dniu 27 maja 2021 r. – L GmbH / F GmbH, BW, SW
      (Sprawa C-336/21)
      (2021/C 349/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Korneuburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: L GmbH

         Druga strona postępowania: F GmbH, BW, SW

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładni art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1), należy dokonywać w ten sposób, że przewoźnik lotniczy nie jest zobowiązany do wypłaty odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia nr 261/2004, jeżeli [jego samolot] dotrze do miejsca docelowego pasażerów z opóźnieniem wynoszącym 7 godzin i 41 minut, ponieważ samolot został uszkodzony przez uderzenie pioruna podczas lotu poprzedzającego dany lot; wezwany po wylądowaniu technik z wykonującej zlecenie przewoźnika lotniczego firmy serwisowej stwierdził jedynie niewielkie uszkodzenia, nie mające wpływu na zdolność do lotu („some minor findings”); został przeprowadzony kolejny lot; jednak w trakcie kontroli przed odlotem (Pre-Flight-Checks) następnego z kolei lotu, poprzedzającego bezpośrednio lot właściwy, okazało się, że samolot nie może być na razie dalej eksploatowany; i w związku z tym przewoźnik lotniczy zamiast samolotu, który miał być pierwotnie wykorzystany i który został uszkodzony, użył samolotu zastępczego, za pomocą którego przeprowadzono lot z opóźnieniem wynoszącym przy odlocie 7 godzin i 40 minut?

                  2)

                  Czy wykładni art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 należy dokonywać w ten sposób, że racjonalne środki, które powinien podjąć przewoźnik lotniczy, obejmują zaoferowanie pasażerom możliwości zmiany rezerwacji na inny lot, którym pasażerowie dotarliby do miejsca docelowego z mniejszym opóźnieniem, mimo że [ostatecznie] przewoźnik lotniczy wykonał lot przy użyciu samolotu zastępczego zamiast samolotu, który nie mógł być już eksploatowany, i tym lotem pasażerowie dotarli do miejsca docelowego z większym opóźnieniem?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-353/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 14 kwietnia 2021 r. w sprawie T-388/20, Ryanair / Komisja (Finnair I; Covid-19), wniesione w dniu 4 czerwca 2021 r. przez Ryanair DAC

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/18

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 14 kwietnia 2021 r. w sprawie T-388/20, Ryanair / Komisja (Finnair I; Covid-19), wniesione w dniu 4 czerwca 2021 r. przez Ryanair DAC
      (Sprawa C-353/21 P)
      (2021/C 349/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ryanair DAC (przedstawiciele: E. Vahida i F.C. Laprévote, avocats, S. Rating, abogado, I.G. Metaxas-Maranghidis, dikigoros, i V. Blanc, avocate)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Finlandii

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie na podstawie art. 263 i 264 TFUE nieważności decyzji Komisji C(2020) 3387 final z dnia 18 maja 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.56809 (2020/N) – Finlandia COVID-19: Gwarancja państwa przyznana Finnairowi; i

                  —

                  obciążenie Komisji jej własnymi kosztami i zasądzenie kosztów poniesionych przez Ryanaira oraz orzeczenie, że interwenienci w pierwszej instancji i w niniejszym odwołaniu (o ile przystąpią) pokrywają własne koszty.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi pięć zarzutów.
      Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo i w oczywisty sposób przeinaczył okoliczności faktyczne, oddalając zarzut wnoszącego odwołanie dotyczący naruszenia art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE.
      Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo Unii, oddalając zarzut wnoszącego odwołanie, że bezpodstawnie naruszono zasadę niedyskryminacji.
      Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo i w oczywisty sposób przeinaczył okoliczności faktyczne w odniesieniu do zarzutu wnoszącego odwołanie dotyczącego naruszenia swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług.
      Zarzut czwarty: Sąd naruszył prawo i w oczywisty sposób przeinaczył okoliczności faktyczne w odniesieniu do braku wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego.
      Zarzut piąty: Sąd naruszył prawo i w oczywisty sposób przeinaczył okoliczności faktyczne w odniesieniu do braku uzasadnienia.


title: Sprawa C-363/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti (Włochy) w dniu 9 czerwca 2021 r. – Ferrovienord SpA / Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti (Włochy) w dniu 9 czerwca 2021 r. – Ferrovienord SpA / Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT
      (Sprawa C-363/21)
      (2021/C 349/25)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte dei Conti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ferrovienord SpA

         Strona pozwana: Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT

         Inni uczestnicy postępowania: Procura generale della Corte dei conti, Ministero dell’Economia e delle Finanze

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasada bezpośredniego stosowania europejskiego systemu rachunków (ESA) 2010 (1) i zasada skuteczności tego rozporządzenia oraz dyrektywy 2011/85 (2) stoją na przeszkodzie przepisom krajowym ograniczającym właściwość sądu krajowego właściwego w przedmiocie prawidłowego stosowania ESA 2010 wyłącznie do celów przepisów krajowych w dziedzinie ograniczania wydatków publicznych, wykluczając tym samym mającą kluczowe znaczenie skuteczność (effet utile) przepisów [prawa Unii], a mianowicie kontrolę przejrzystości i wiarygodności sald budżetowych, za pomocą których ocenić można konwergencję Włoch względem średniookresowego celu budżetowego [Medium-Term Budgetary Objective, MTO)]?

                  2)

                  Czy zasada bezpośredniego stosowania ESA 2010 i zasada skuteczności (effet utile) tego rozporządzenia oraz dyrektywy 2011/85 w zakresie organizacyjnego rozdziału między władzą budżetową a organami nadzoru stoją na przeszkodzie przepisom krajowym ograniczającym skutki orzeczenia właściwego sądu krajowego w przedmiocie prawidłowego stosowania [europejskiego systemu rachunków] 2010 wyłącznie do celów przepisów krajowych w dziedzinie ograniczenia wydatków publicznych, uniemożliwiając jakąkolwiek niezależną kontrolę określenia zakresu podmiotowego rachunków włoskiego sektora instytucji rządowych i samorządowych (określonego do celów [prawa Unii]), za pomocą którego można zweryfikować konwergencję Włoch w kierunku MTO?

                  3)

                  Czy zasada państwa prawa, w postaci zasady skutecznej ochrony sądowej i zasady równoważności środków prawnych, stoi na przeszkodzie przepisom krajowym:

                              a)

                              które uniemożliwiają jakąkolwiek kontrolę sądową dotyczącą prawidłowego stosowania ESA 2010 przez [Istituto Nazionale di Statistica (ISTAT)] dla celów wyznaczenia sektora S.13, a tym samym prawidłowości, przejrzystości i wiarygodności sald budżetowych, za pomocą których można zweryfikować konwergencję Włoch w kierunku MTO (naruszenie zasady skuteczności gwarancji);

                              b)

                              które – w przypadku uznania za prawidłową, w tym w drodze wykładni autentycznej, wykładni normy zaproponowanej przez pozwane organy – narażają skarżącą na obciążenie dwukrotnym wniesieniem skargi i wynikające z tego ryzyko wydania sprzecznych orzeczeń w przedmiocie istnienia statusu prawa [Unii], co w praktyce uniemożliwiłoby skuteczną ochronę jej prawa we właściwym czasie potrzebnym do wypełnienia wynikających z tego zobowiązań (tj. roku budżetowego) i zakłóciłoby pewność prawa w przedmiocie istnienia statusu sektora instytucji rządowych i samorządowych;

                              c)

                              które – również w przypadku uznania za prawidłową, w tym w drodze wykładni autentycznej, wykładni normy zaproponowanej przez pozwane organy, – przewidują, że sąd inny niż ten, na rzecz którego konstytucja Włoch zastrzega właściwość w zakresie prawa budżetowego, może orzec w przedmiocie prawidłowości budżetu?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej (Dz.U. 2013, L 174, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Rady 2011/85/UE z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie wymogów dla ram budżetowych państw członkowskich (Dz.U. 2011, L 306, s. 41).


title: Sprawa C-364/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti (Włochy) w dniu 10 czerwca 2021 r. – Federazione Italiana Triathlon / Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT, Ministero dell'Economia e delle Finanze

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti (Włochy) w dniu 10 czerwca 2021 r. – Federazione Italiana Triathlon / Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT, Ministero dell'Economia e delle Finanze
      (Sprawa C-364/21)
      (2021/C 349/26)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte dei Conti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Federazione Italiana Triathlon

         Strona pozwana: Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT, Ministero dell'Economia e delle Finanze

         Inny uczestnik postępowania: Procura generale della Corte dei conti

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasada bezpośredniego stosowania europejskiego systemu rachunków (ESA) 2010 (1) i zasada skuteczności tego rozporządzenia oraz dyrektywy 2011/85 (2) stoją na przeszkodzie przepisom krajowym ograniczającym właściwość sądu krajowego właściwego w przedmiocie prawidłowego stosowania ESA 2010 wyłącznie do celów przepisów krajowych w dziedzinie ograniczania wydatków publicznych, wykluczając tym samym mającą kluczowe znaczenie skuteczność (effet utile) przepisów [prawa Unii], a mianowicie kontrolę przejrzystości i wiarygodności sald budżetowych, za pomocą których ocenić można konwergencję Włoch względem średniookresowego celu budżetowego [Medium-Term Budgetary Objective, MTO)]?

                  2)

                  Czy zasada bezpośredniego stosowania ESA 2010 i zasada skuteczności (effet utile) tego rozporządzenia oraz dyrektywy 2011/85 w zakresie organizacyjnego rozdziału między władzą budżetową a organami nadzoru stoją na przeszkodzie przepisom krajowym ograniczającym skutki orzeczenia właściwego sądu krajowego w przedmiocie prawidłowego stosowania [europejskiego systemu rachunków] 2010 wyłącznie do celów przepisów krajowych w dziedzinie ograniczenia wydatków publicznych, uniemożliwiając jakąkolwiek niezależną kontrolę określenia zakresu podmiotowego rachunków włoskiego sektora instytucji rządowych i samorządowych (określonego do celów [prawa Unii]), za pomocą którego można zweryfikować konwergencję Włoch w kierunku MTO?

                  3)

                  Czy zasada państwa prawa, w postaci zasady skutecznej ochrony sądowej i zasady równoważności środków prawnych, stoi na przeszkodzie przepisom krajowym:

                              a)

                              które uniemożliwiają jakąkolwiek kontrolę sądową dotyczącą prawidłowego stosowania ESA 2010 przez [Istituto Nazionale di Statistica (ISTAT)] dla celów wyznaczenia sektora S.13, a tym samym prawidłowości, przejrzystości i wiarygodności sald budżetowych, za pomocą których można zweryfikować konwergencję Włoch w kierunku MTO (naruszenie zasady skuteczności gwarancji);

                              b)

                              które – w przypadku uznania za prawidłową, w tym w drodze wykładni autentycznej, wykładni normy zaproponowanej przez pozwane organy – narażają skarżącą na obciążenie dwukrotnym wniesieniem skargi i wynikające z tego ryzyko wydania sprzecznych orzeczeń w przedmiocie istnienia statusu prawa [Unii], co w praktyce uniemożliwiłoby skuteczną ochronę jej prawa we właściwym czasie potrzebnym do wypełnienia wynikających z tego zobowiązań (tj. roku budżetowego) i zakłóciłoby pewność prawa w przedmiocie istnienia statusu sektora instytucji rządowych i samorządowych;

                              c)

                              które – również w przypadku uznania za prawidłową, w tym w drodze wykładni autentycznej, wykładni normy zaproponowanej przez pozwane organy, – przewidują, że sąd inny niż ten, na rzecz którego konstytucja Włoch zastrzega właściwość w zakresie prawa budżetowego, może orzec w przedmiocie prawidłowości budżetu?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej (Dz.U. 2013, L 174, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Rady 2011/85/UE z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie wymogów dla ram budżetowych państw członkowskich (Dz.U. 2011, L 306, s. 41).


title: Sprawa C-804/18 i C-341/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Hamburg, Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – IX / WABE eV (C-804/18), i MH Müller Handels GmbH / MJ (C-341/19) [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2000/78/WE – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Zakaz dyskryminacji ze względu na religię lub przekonania – Wewnętrzna regulacja przedsiębiorstwa prywatnego, zakazująca noszenia w miejscu pracy wszelkich widocznych symboli politycznych, światopoglądowych lub religijnych lub noszenia w miejscu pracy rzucających się w oczy symboli politycznych, światopoglądowych i religijnych o dużym rozmiarze – Dyskryminacja bezpośrednia lub pośrednia – Proporcjonalność – Wyważenie wolności religii i innych praw podstawowych – Zasadność przyjętej przez pracodawcę polityki neutralności – Konieczność wykazania szkody w obrocie gospodarczym po stronie pracodawcy]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Hamburg, Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – IX / WABE eV (C-804/18), i MH Müller Handels GmbH / MJ (C-341/19)
      (Sprawa C-804/18 i C-341/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Zakaz dyskryminacji ze względu na religię lub przekonania - Wewnętrzna regulacja przedsiębiorstwa prywatnego, zakazująca noszenia w miejscu pracy wszelkich widocznych symboli politycznych, światopoglądowych lub religijnych lub noszenia w miejscu pracy rzucających się w oczy symboli politycznych, światopoglądowych i religijnych o dużym rozmiarze - Dyskryminacja bezpośrednia lub pośrednia - Proporcjonalność - Wyważenie wolności religii i innych praw podstawowych - Zasadność przyjętej przez pracodawcę polityki neutralności - Konieczność wykazania szkody w obrocie gospodarczym po stronie pracodawcy)
      (2021/C 349/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Arbeitsgericht Hamburg, Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IX (C-804/18), MH Müller Handels GmbH (C-341/19)

         Strona pozwana: WABE eV (C-804/18), MJ (C-341/19)

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 1 i art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że wewnętrzna regulacja przedsiębiorstwa, zakazująca pracownikom noszenia wszelkich widocznych symboli przekonań politycznych, światopoglądowych lub religijnych w miejscu pracy, nie stanowi w odniesieniu do pracowników, którzy przestrzegają określonych zasad dotyczących ubioru zgodnie z nakazami religijnymi, bezpośredniej dyskryminacji ze względu na religię lub przekonania w rozumieniu tej dyrektywy, jeżeli regulacja ta jest stosowana w sposób ogólny i bez rozróżnienia.

                  2)

                  Wykładni art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/78 należy dokonywać w ten sposób, że odmienne traktowanie pośrednio ze względu na religię lub przekonania, wynikające z wewnętrznej regulacji przedsiębiorstwa, zakazującej pracownikom noszenia wszelkich widocznych symboli przekonań politycznych, światopoglądowych lub religijnych w miejscu pracy, może być uzasadnione wolą prowadzenia przez pracodawcę polityki neutralności politycznej, światopoglądowej i religijnej wobec klientów lub użytkowników, o ile: po pierwsze, polityka ta odpowiada rzeczywistej konieczności po stronie tego pracodawcy, czego wykazanie jest jego zadaniem przy uwzględnieniu w szczególności uzasadnionych oczekiwań tych klientów i użytkowników, jak również niekorzystnych konsekwencji, jakie pracodawca poniósłby w braku takiej polityki, mając na uwadze charakter jego działalności lub kontekst, w jaki ona się wpisuje; po drugie, to odmienne traktowanie jest odpowiednie do zapewnienia prawidłowego stosowania polityki neutralności, co zakłada, że ta polityka jest realizowana spójnie i konsekwentnie; a po trzecie, zakaz ogranicza się do tego, co ściśle konieczne w świetle rzeczywistego zakresu i wagi negatywnych konsekwencji, których pracodawca usiłuje uniknąć poprzez taki zakaz.

                  3)

                  Wykładni art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt (i) dyrektywy 2000/78 należy dokonywać w ten sposób, że dyskryminacja pośrednia ze względu na religię lub przekonania, wynikająca z wewnętrznej regulacji przedsiębiorstwa, zakazującej noszenia w miejscu pracy widocznych symboli przekonań politycznych, światopoglądowych lub religijnych w celu zapewnienia polityki neutralności w tym przedsiębiorstwie, może być uzasadniona tylko wtedy, gdy taki zakaz obejmuje wszelkie widoczne formy wyrażania przekonań politycznych, światopoglądowych lub religijnych. Zakaz ograniczający się do noszenia rzucających się w oczy, dużych symboli przekonań politycznych, światopoglądowych i religijnych może stanowić bezpośrednią dyskryminację ze względu na religię lub przekonania, która w każdym razie nie może być uzasadniona na podstawie tego samego przepisu.

                  4)

                  Wykładni art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/78 należy dokonywać w ten sposób, że krajowe przepisy chroniące wolność religii mogą być brane pod uwagę jako przepisy bardziej korzystne w rozumieniu art. 8 ust. 1 tej dyrektywy w ramach badania właściwego charakteru odmiennego traktowania pośrednio ze względu na religię lub przekonania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019

         Dz.U. C 255 z 29.7.2019


title: Sprawa C-453/19 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 lipca 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / Komisja Europejska, Land Rheinland-Pfalz, Ryanair DAC [Odwołanie – Pomoc państwa – Pomoc na rzecz portów lotniczych i przedsiębiorstw lotniczych – Decyzja uznająca środki na rzecz portu lotniczego Frankfurt-Hahn za pomoc państwa zgodną z rynkiem wewnętrznym i stwierdzająca brak pomocy państwa na rzecz przedsiębiorstw lotniczych korzystających z tego portu lotniczego – Niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności – Artykuł 263 akapit czwarty TFUE – Osoba fizyczna lub prawna, której sporna decyzja nie dotyczy bezpośrednio i indywidualnie – Skuteczna ochrona sądowa]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 lipca 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / Komisja Europejska, Land Rheinland-Pfalz, Ryanair DAC
      (Sprawa C-453/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc na rzecz portów lotniczych i przedsiębiorstw lotniczych - Decyzja uznająca środki na rzecz portu lotniczego Frankfurt-Hahn za pomoc państwa zgodną z rynkiem wewnętrznym i stwierdzająca brak pomocy państwa na rzecz przedsiębiorstw lotniczych korzystających z tego portu lotniczego - Niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Osoba fizyczna lub prawna, której sporna decyzja nie dotyczy bezpośrednio i indywidualnie - Skuteczna ochrona sądowa)
      (2021/C 349/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Deutsche Lufthansa AG (przedstawiciel: A. Martin-Ehlers, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i S. Noë, pełnomocnicy), Land Rheinland-Pfalz (przedstawiciel: profesor C. Koenig), Ryanair DAC (przedstawiciele: G. Berrisch, Rechtsanwalt, D. Vasbeck, avocat, i B. Byrne, solicitor)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Deutsche Lufthansa AG pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską, Land Rheinland-Pfalz i Ryanair DAC.

         (1)  Dz.U. C 263 z 5.8.2019.


title: Sprawa C-535/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa) – A [Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ osób – Obywatelstwo Unii – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 3 ust. 1 lit. a) – Świadczenia z tytułu choroby – Pojęcie – Artykuł 4 i art. 11 ust. 3 lit. e) – Dyrektywa 2004/38/WE – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) – Prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące – Warunek posiadania pełnego ubezpieczenia zdrowotnego – Artykuł 24 – Równość traktowania – Nieaktywny zawodowo obywatel państwa członkowskiego legalnie zamieszkujący na terytorium innego państwa członkowskiego – Odmowa objęcia tej osoby publicznym systemem ubezpieczenia zdrowotnego przyjmującego państwa członkowskiego]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa) – A
      (Sprawa C-535/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ osób - Obywatelstwo Unii - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 3 ust. 1 lit. a) - Świadczenia z tytułu choroby - Pojęcie - Artykuł 4 i art. 11 ust. 3 lit. e) - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - Prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące - Warunek posiadania pełnego ubezpieczenia zdrowotnego - Artykuł 24 - Równość traktowania - Nieaktywny zawodowo obywatel państwa członkowskiego legalnie zamieszkujący na terytorium innego państwa członkowskiego - Odmowa objęcia tej osoby publicznym systemem ubezpieczenia zdrowotnego przyjmującego państwa członkowskiego)
      (2021/C 349/04)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A

         przy udziale: Latvijas Republikas Veselības ministrija

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 988/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że świadczenia opieki zdrowotnej finansowane z budżetu państwa, które z pominięciem jakiejkolwiek indywidualnej i uznaniowej oceny potrzeb osobistych przysługują osobom należącym do kręgu beneficjentów określonych w ustawodawstwie krajowym, stanowią „świadczenia z tytułu choroby” w rozumieniu tego przepisu i tym samym są objęte zakresem zastosowania rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 988/2009.

                  2)

                  Artykuł 11 ust. 3 lit. e) rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem 988/2009, w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które wyłączają prawo do ubezpieczenia w ramach publicznego systemu ubezpieczenia zdrowotnego przyjmującego państwa członkowskiego dające możliwość korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych z budżetu tego państwa nieaktywnym zawodowo obywatelom Unii, którzy są obywatelami innego państwa członkowskiego oraz którzy podlegają, na podstawie art. 11 ust. 3 lit. e) rozporządzenia nr 883/2004 zmienionego przez rozporządzenie nr 988/2009, ustawodawstwu przyjmującego państwa członkowskiego i korzystają z przysługującego im prawa pobytu na terytorium tego państwa zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy.
                  Artykuł 4 i art. 11 ust. 3 lit. e) rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 988/2009, oraz art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 24 dyrektywy 2004/38 należy z kolei interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by przynależność takich obywateli Unii do tego systemu była odpłatna w celu przeciwdziałania sytuacji, w której tacy obywatele staliby się nadmiernym obciążeniem dla finansów publicznych przyjmującego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-758/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio Athinon – Grecja) – OH / ID [Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 268, 270, 340 i 343 TFUE – Protokół (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej – Artykuły 11, 17 i 19 – Były członek Komisji Europejskiej – Immunitet jurysdykcyjny – Powództwo o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej – Uchylenie immunitetu – Właściwość Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/6

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio Athinon – Grecja) – OH / ID
      (Sprawa C-758/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 268, 270, 340 i 343 TFUE - Protokół (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej - Artykuły 11, 17 i 19 - Były członek Komisji Europejskiej - Immunitet jurysdykcyjny - Powództwo o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej - Uchylenie immunitetu - Właściwość Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej)
      (2021/C 349/06)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Protodikeio Athinon

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: OH

         Strona pozwana: ID

         Sentencja

      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej posiada wyłączną właściwość, z wykluczeniem właściwości sądów krajowych, do rozpoznania skargi o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej wniesionej przez byłego członka personelu tymczasowego Komisji Europejskiej ze względu na zawinione zachowanie zarzucane przez niego członkowi tej instytucji, którego był współpracownikiem, które to zachowanie miało doprowadzić do zakończenia przez Komisję stosunku pracy z tym członkiem personelu. Taką skargę należy wnieść nie przeciwko zainteresowanemu członkowi Komisji, lecz przeciwko Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję.

         (1)  Dz.U. C 19.z 20.1.2020.


title: Sprawa C-848/19 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lipca 2021 r. – Republika Federalna Niemiec / Rzeczpospolita Polska, Komisja Europejska, Republika Łotewska, Republika Litewska [Odwołanie – Artykuł 194 ust. 1 TFUE – Zasada solidarności energetycznej – Dyrektywa 2009/73/WE – Rynek wewnętrzny gazu ziemnego – Artykuł 36 ust. 1 – Decyzja Komisji Europejskiej w sprawie przeglądu warunków wyłączenia gazociągu OPAL spod zasad dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej w związku z wnioskiem niemieckiego organu regulacyjnego – Skarga o stwierdzenie nieważności]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/7

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lipca 2021 r. – Republika Federalna Niemiec / Rzeczpospolita Polska, Komisja Europejska, Republika Łotewska, Republika Litewska
      (Sprawa C-848/19 P) (1)

      (Odwołanie - Artykuł 194 ust. 1 TFUE - Zasada solidarności energetycznej - Dyrektywa 2009/73/WE - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Artykuł 36 ust. 1 - Decyzja Komisji Europejskiej w sprawie przeglądu warunków wyłączenia gazociągu OPAL spod zasad dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej w związku z wnioskiem niemieckiego organu regulacyjnego - Skarga o stwierdzenie nieważności)
      (2021/C 349/08)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i D. Klebs, pełnomocnicy, których wspierali: H. Haller, T. Heitling, L. Reiser i V. Vacha, Rechtsanwälte)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Kawnik i M. Nowacki, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i K. Herrmann, pełnomocnicy), Republika Łotewska (przedstawiciele: początkowo K. Pommere, V. Soņeca i E. Bārdiņš, następnie K. Pommere, V. Kalniņa i E. Bārdiņš, pełnomocnicy), Republika Litewska (przedstawiciele: R. Dzikovič i K. Dieninis, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Rzeczpospolitą Polską.

                  3)

                  Republika Łotewska, Republika Litewska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa C-851/19 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lipca 2021 r. – DK / Europejska Służba Działań Zewnętrznych [Odwołanie – Służba publiczna – Postępowanie dyscyplinarne – Kara dyscyplinarna – Wyznaczenie tej kary – Potrącenie z kwoty emerytury – Wyrok skazujący i zasądzający zadośćuczynienie wydany przez sądy krajowe w postępowaniu karnym – Naprawienie, w całości lub w części, szkody niematerialnej wyrządzonej Unii Europejskiej – Brak wpływu takiego naprawienia – Artykuł 10 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej – Zasada równego traktowania – Zasada proporcjonalności]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/8

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lipca 2021 r. – DK / Europejska Służba Działań Zewnętrznych
      (Sprawa C-851/19 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Postępowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna - Wyznaczenie tej kary - Potrącenie z kwoty emerytury - Wyrok skazujący i zasądzający zadośćuczynienie wydany przez sądy krajowe w postępowaniu karnym - Naprawienie, w całości lub w części, szkody niematerialnej wyrządzonej Unii Europejskiej - Brak wpływu takiego naprawienia - Artykuł 10 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej - Zasada równego traktowania - Zasada proporcjonalności)
      (2021/C 349/09)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: DK (przedstawiciele: początkowo S. Orlandi i T. Martin, a następnie S. Orlandi, avocats)

         Druga strona postępowania: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spáč, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  DK zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa C-30/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n° 2 de Madrid – Hiszpania) – RH / AB Volvo, Volvo Group Trucks Central Europ GmbH, Volvo Lastvagnar AB, Volvo Group España SA [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 7 pkt 2 – Jurysdykcja w sprawach dotyczących czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego – Miejsce, w którym szkoda się urzeczywistniła – Kartel uznany za niezgodny z art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym – Ustalenie jurysdykcji międzynarodowej i właściwości miejscowej – Koncentracja właściwości na rzecz wyspecjalizowanego sądu]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 2 de Madrid – Hiszpania) – RH / AB Volvo, Volvo Group Trucks Central Europ GmbH, Volvo Lastvagnar AB, Volvo Group España SA
      (Sprawa C-30/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 7 pkt 2 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego - Miejsce, w którym szkoda się urzeczywistniła - Kartel uznany za niezgodny z art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym - Ustalenie jurysdykcji międzynarodowej i właściwości miejscowej - Koncentracja właściwości na rzecz wyspecjalizowanego sądu)
      (2021/C 349/10)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Mercantil no 2 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: RH

         Strona pozwana: AB Volvo, Volvo Group Trucks Central Europ GmbH, Volvo Lastvagnar AB, Volvo Group España SA

         Sentencja

      Artykuł 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że na rynku, na który wywierały wpływ praktyki antykonkurencyjne mające znamiona zmowy dotyczącej określenia i podwyżki cen towarów, sądem – mającym jurysdykcję międzynarodową oraz właściwość miejscową do rozpoznania w oparciu o łącznik miejsca urzeczywistnienia się szkody powództwa o naprawienie szkody spowodowanej przez owe praktyki sprzeczne z art. 101 TFUE – jest sąd, w którego obszarze właściwości przedsiębiorstwo uznające się za poszkodowane kupiło towary, na które porozumienie to wywarło wpływ, względnie – w przypadku zakupu towarów przez owo przedsiębiorstwo w wielu miejscach – sąd, w obszarze właściwości którego znajduje się siedziba owego przedsiębiorstwa.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-60/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa – Łotwa) – „Latvijas dzelzceļš” VAS / Valsts dzelzceļa administrācija [Odesłanie prejudycjalne – Transport kolejowy – Dyrektywa 2012/34/UE – Jednolity europejski obszar kolejowy – Artykuł 13 ust. 2 i 6 – Dostęp do obiektów infrastruktury usługowej i usług związanych z koleją – Rozporządzenie (UE) 2017/2177 – Przekształcanie obiektów – Uprawnienia organu regulacyjnego]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/9

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa – Łotwa) – „Latvijas dzelzceļš” VAS / Valsts dzelzceļa administrācija
      (Sprawa C-60/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport kolejowy - Dyrektywa 2012/34/UE - Jednolity europejski obszar kolejowy - Artykuł 13 ust. 2 i 6 - Dostęp do obiektów infrastruktury usługowej i usług związanych z koleją - Rozporządzenie (UE) 2017/2177 - Przekształcanie obiektów - Uprawnienia organu regulacyjnego)
      (2021/C 349/11)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Administratīvā apgabaltiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie:„Latvijas dzelzceļš” VAS

         Druga strona postępowania: Valsts dzelzceļa administrācija

         przy udziale:„Baltijas Ekspresis” AS

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 13 ust. 2 i 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego należy interpretować w ten sposób, że obowiązek zapewnienia wszystkim przedsiębiorstwom kolejowym niedyskryminacyjnego dostępu do obiektów infrastruktury usługowej w rozumieniu art. 3 pkt 11 tej dyrektywy, o których mowa w pkt 2 załącznika II do tej dyrektywy, nie może zostać nałożony na właścicieli takich obiektów, którzy nie są ich operatorami.

                  2)

                  Artykuł 13 ust. 6 dyrektywy 2012/34 należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do sytuacji, w której właściciel budynku mieszczącego obiekt infrastruktury usługowej w rozumieniu art. 3 pkt 11 tej dyrektywy, który jest używany, zamierza rozwiązać stosunek najmu dotyczący tego budynku w celu ponownego przeznaczenia go na własny użytek.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-190/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – DocMorris NV / Apothekerkammer Nordrhein [Odesłanie prejudycjalne – Produkty lecznicze stosowane u ludzi wydawane na receptę lekarską – Dyrektywa 2001/83/WE – Zakres stosowania – Reklama apteki wysyłkowej mająca na celu wywarcie wpływu nie na dokonywany przez klienta wybór konkretnego produktu leczniczego, lecz na dokonywany przez niego wybór apteki – Gra promocyjna – Swobodny przepływ towarów – Uregulowanie krajowe – Zakaz oferowania, zapowiadania lub przyznawania korzyści i innych prezentów reklamowych w odniesieniu do produktów terapeutycznych – Sposoby sprzedaży niewchodzące w zakres stosowania art. 34 TFUE]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/10

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – DocMorris NV / Apothekerkammer Nordrhein
      (Sprawa C-190/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Produkty lecznicze stosowane u ludzi wydawane na receptę lekarską - Dyrektywa 2001/83/WE - Zakres stosowania - Reklama apteki wysyłkowej mająca na celu wywarcie wpływu nie na dokonywany przez klienta wybór konkretnego produktu leczniczego, lecz na dokonywany przez niego wybór apteki - Gra promocyjna - Swobodny przepływ towarów - Uregulowanie krajowe - Zakaz oferowania, zapowiadania lub przyznawania korzyści i innych prezentów reklamowych w odniesieniu do produktów terapeutycznych - Sposoby sprzedaży niewchodzące w zakres stosowania art. 34 TFUE)
      (2021/C 349/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: DocMorris NV

         Strona pozwana: Apothekerkammer Nordrhein

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że nie ma ona zastosowania do uregulowania krajowego zakazującego aptece, która sprzedaje produkty lecznicze drogą wysyłkową, organizowania akcji reklamowych w postaci gry promocyjnej umożliwiającej uczestnikom wygranie przedmiotów codziennego użytku innych niż produkty lecznicze, przy czym udział w tej grze jest uzależniony od przysłania zamówienia na produkt leczniczy stosowany u ludzi wydawany na receptę lekarską, wraz z tą receptą.

                  2)

                  Artykuł 34 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on takiemu uregulowaniu krajowemu.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa C-241/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance du Luxembourg – Belgia) – BJ / État belge [Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ pracowników – Swobodny przepływ kapitału – Podatek dochodowy – Przepisy zmierzające do unikania podwójnego opodatkowania – Dochody osiągane w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania – Mechanizm obliczania zwolnienia z podatku w państwie członkowskim miejsca zamieszkania – Utrata części niektórych korzyści podatkowych]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/10

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance du Luxembourg – Belgia) – BJ / État belge
      (Sprawa C-241/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ pracowników - Swobodny przepływ kapitału - Podatek dochodowy - Przepisy zmierzające do unikania podwójnego opodatkowania - Dochody osiągane w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania - Mechanizm obliczania zwolnienia z podatku w państwie członkowskim miejsca zamieszkania - Utrata części niektórych korzyści podatkowych)
      (2021/C 349/13)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de première instance du Luxembourg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BJ

         Strona przeciwna: État belge

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom podatkowym państwa członkowskiego, których stosowanie skutkuje tym, że podatnik mający miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim traci w ramach obliczenia podatku dochodowego w rzeczonym państwie członkowskim część korzyści podatkowych przyznanych przez to państwo, z tego względu, że podatnik ten otrzymuje wynagrodzenie z tytułu wykonywania pracy najemnej w innym państwie członkowskim, podlegające opodatkowaniu w tym ostatnim państwie członkowskim i zwolnione z opodatkowania w pierwszym państwie członkowskim na podstawie dwustronnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

                  2)

                  Okoliczność, że dany podatnik nie osiąga znaczącego dochodu w państwie członkowskim miejsca zamieszkania, nie ma wpływu na odpowiedź udzieloną na pierwsze pytanie prejudycjalne, ponieważ to państwo członkowskie jest w stanie przyznać mu dane korzyści podatkowe.

                  3)

                  Okoliczność, że na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy państwem członkowskim miejsca zamieszkania a państwem członkowskim zatrudnienia dany podatnik, w ramach opodatkowania dochodów osiągniętych w drugim państwie członkowskim, otrzymuje korzyści podatkowe przewidziane przez przepisy podatkowe tego państwa, nie ma wpływu na odpowiedź udzieloną na pierwsze pytanie prejudycjalne, ponieważ ani ta umowa, ani przepisy podatkowe państwa członkowskiego miejsca zamieszkania nie przewidują uwzględnienia tych korzyści i korzyści te nie obejmują niektórych z korzyści, do których podatnik ten ma co do zasady prawo w państwie członkowskim miejsca zamieszkania.

                  4)

                  Okoliczność, że w państwie członkowskim zatrudnienia dany podatnik uzyskał ulgę podatkową w wysokości co najmniej równej kwocie korzyści podatkowych, które utracił w państwie członkowskim miejsca zamieszkania, nie ma wpływu na odpowiedź udzieloną na pierwsze pytanie prejudycjalne.

                  5)

                  Artykuł 63 ust. 1 i art. 65 ust. 1 lit. a) TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom podatkowym państwa członkowskiego, których stosowanie skutkuje tym, że podatnik mający miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim traci część korzyści podatkowych przyznanych przez to państwo członkowskie z tego powodu, że podatnik ten osiąga dochody z mieszkania, którego jest właścicielem w innym państwie członkowskim, podlegające opodatkowaniu w tym państwie członkowskim i zwolnione z opodatkowania w pierwszym państwie członkowskim na podstawie dwustronnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.


title: Sprawa C-370/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München (Niemcy) w dniu 15 czerwca 2021 r. – DOMUS-SOFTWARE-AG / Marc Braschoß Immobilien GmbH

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München (Niemcy) w dniu 15 czerwca 2021 r. – DOMUS-SOFTWARE-AG / Marc Braschoß Immobilien GmbH
      (Sprawa C-370/21)
      (2021/C 349/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht München

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: DOMUS-SOFTWARE-AG

         Druga strona postępowania: Marc Braschoß Immobilien GmbH

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 2011/7/UE w związku z art. 3 dyrektywy 2011/7/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że – w przypadku okresowo powstających roszczeń o wynagrodzenie wynikających z jednego stosunku umownego – uprawnienie do uzyskania stałej kwoty w wysokości co najmniej 40 EUR przysługuje w odniesieniu do każdego pojedynczego roszczenia o wynagrodzenie?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień [zwłoki] w płatnościach w transakcjach handlowych (wersja przekształcona) (Dz.U. 2011, L 48, s. 1).


title: Sprawa C-378/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 21 czerwca 2021 r. – P GmbH

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 21 czerwca 2021 r. – P GmbH
      (Sprawa C-378/21)
      (2021/C 349/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: P GmbH

         Pozwany organ: Finanzamt Österreich

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wystawca faktury jest zobowiązany do zapłaty VAT na podstawie art. 203 dyrektywy VAT (1), jeżeli – w przypadku takim jak niniejszy – nie może wystąpić ryzyko uszczuplenia dochodów podatkowych, ponieważ odbiorcy usług są konsumentami końcowymi, którzy nie są uprawnieni do odliczenia podatku naliczonego??

                  2)

                  Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest twierdząca, a tym samym wystawca faktury jest zobowiązany do zapłaty VAT na podstawie art. 203 dyrektywy VAT:

                              a)

                              Czy można nie dokonywać korekty faktur wobec świadczeniobiorców, jeżeli z jednej strony nie ma ryzyka uszczuplenia dochodów podatkowych, a z drugiej strony korekta faktur jest faktycznie niemożliwa?

                              b)

                              Czy okoliczność, że konsumenci końcowi zapłacili podatek w ramach opłaty faktury i że tym samym podatnik wzbogacił się dzięki korekcie VAT, stoi na przeszkodzie korekcie VAT?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-380/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 18 stycznia 2021 r. – Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) / Ryanair DAC

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 18 stycznia 2021 r. – Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) / Ryanair DAC
      (Sprawa C-380/21)
      (2021/C 349/29)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

         Strona przeciwna: Ryanair DAC

         Pytanie prejudycjalne

      Czy pojęcie „osoby zatrudnionej w przeważającej mierze na terytorium państwa członkowskiego, w którym zamieszkuje”, zawarte w art. 14 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) [rozporządzenia nr 1408/71 (1) w brzmieniu zmienionym], w obszarze lotnictwa i personelu latającego [rozporządzenie (EWG) nr 3922/91 (2)] można interpretować analogicznie do pojęcia, które art. 19 pkt 2 lit. a) [rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (3)] (w zakresie współpracy sądowej w sprawach cywilnych, sprawach jurysdykcyjnych oraz indywidualnych umów o pracę [rozporządzenie (WE) nr 44/2001]) określa jako „miejsce, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę”, zgodnie z orzecznictwem TSUE przytoczonym w uzasadnieniu?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. 1971, L 149, s. 2).

         (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3922/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie harmonizacji wymagań technicznych i procedur administracyjnych w dziedzinie lotnictwa cywilnego (Dz.U. 1991, L 373, s. 4).

         (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).


title: Sprawa C-405/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Višje sodišče v Mariboru (Słowenia) w dniu 30 czerwca 2021 r. – FV / NOVA KREDITNA BANKA MARIBOR d.d.

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Višje sodišče v Mariboru (Słowenia) w dniu 30 czerwca 2021 r. – FV / NOVA KREDITNA BANKA MARIBOR d.d.
      (Sprawa C-405/21)
      (2021/C 349/30)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Višje sodišče v Mariboru

         Strony

         Strona skarżąca: FV

         Strona pozwana: NOVA KREDITNA BANKA MARIBOR d.d.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) w związku z jej art. 8 i 8a należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym kwalifikującym obie przesłanki „dobrej wiary” i „znaczącej nierównowagi” jako alternatywne (odrębne, autonomiczne i niezależne), tak że dla rozstrzygnięcia kwestii nieuczciwego charakteru warunku umowy wystarczy zaistnienie istotnych okoliczności faktycznych, stanowiących o wystąpieniu tylko jednej z tych dwóch przesłanek?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa T-245/18: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Benavides Torres / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli – Zamrożenie środków finansowych – Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Zasada dobrej administracji – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Błąd w ocenie]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/24

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Benavides Torres / Rada
      (Sprawa T-245/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli - Zamrożenie środków finansowych - Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Zasada dobrej administracji - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Błąd w ocenie)
      (2021/C 349/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Antonio José Benavides Torres (Caracas, Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci L. Giuliano i F. Di Gianni)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou, V. Piessevaux, P. Mahnič i A. Antoniadis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/90 z dnia 22 stycznia 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 61, s. 14) oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/88 z dnia 22 stycznia 2018 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 16 I, s. 6), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Antonio José Benavides Torres zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 200 z 11.6.2018.


title: Sprawa T-246/18: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Moreno Pérez / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli – Zamrożenie środków finansowych – Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Zasada dobrej administracji – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Błąd w ocenie]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/24

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Moreno Pérez / Rada
      (Sprawa T-246/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli - Zamrożenie środków finansowych - Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Zasada dobrej administracji - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Błąd w ocenie)
      (2021/C 349/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Maikel José Moreno Pérez (Caracas, Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci L. Giuliano i F. Di Gianni)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou, P. Mahnič i A. Antoniadis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/90 z dnia 22 stycznia 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 16 I, s. 14), a także decyzji Rady (WPZiB) 2018/1656 z dnia 6 listopada 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 10), i po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/88 z dnia 22 stycznia 2018 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 16 I, s. 6), a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1653 z dnia 6 listopada 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Maikel José Moreno Pérez zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 200 z 11.6.2018.


title: Sprawa T-247/18: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Lucena Ramírez / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli – Zamrożenie środków finansowych – Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Zasada dobrej administracji – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Błąd w ocenie)

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/25

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Lucena Ramírez / Rada
      (Sprawa T-247/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli - Zamrożenie środków finansowych - Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Zasada dobrej administracji - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Błąd w ocenie)
      (2021/C 349/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tibisay Lucena Ramírez (Caracas, Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci L. Giuliano i F. Di Gianni)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou, P. Mahnič i A. Antoniadis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/90 z dnia 22 stycznia 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 61, s. 14) i decyzji Rady (WPZiB) 2018/1656 z dnia 6 listopada 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 10), oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/88 z dnia 22 stycznia 2018 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 16 I, s. 6) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1653 z dnia 6 listopada 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 1), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Tibisay Lucena Ramírez zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 200 z 11.6.2018.


title: Sprawa T-248/18: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Cabello Rondón / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Zasada dobrej administracji – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Błąd w ocenie – Wolność wypowiedzi]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/26

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Cabello Rondón / Rada
      (Sprawa T-248/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Zasada dobrej administracji - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Błąd w ocenie - Wolność wypowiedzi)
      (2021/C 349/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Diosdado Cabello Rondón (Caracas, Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci L. Giuliano i F. Di Gianni)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou, P. Mahnič, V. Piessevaux i A. Antoniadis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/90 z dnia 22 stycznia 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 61, s. 14) i decyzji Rady (WPZiB) 2018/1656 z dnia 6 listopada 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 10), oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/88 z dnia 22 stycznia 2018 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 16 I, s. 6) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1653 z dnia 6 listopada 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 1), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Diosdado Cabello Rondón zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 200 z 11.6.2018.


title: Sprawa T-249/18: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Saab Halabi / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli – Zamrożenie środków finansowych – Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Zasada dobrej administracji – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Błąd w ocenie]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/27

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Saab Halabi / Rada
      (Sprawa T-249/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli - Zamrożenie środków finansowych - Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Zasada dobrej administracji - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Błąd w ocenie)
      (2021/C 349/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tarek William Saab Halabi (Caracas, Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci L. Giuliano i F. Di Gianni)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou, V. Piessevaux, P. Mahnič i A. Antoniadis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/90 z dnia 22 stycznia 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 61, s. 14) i decyzji Rady (WPZiB) 2018/1656 z dnia 6 listopada 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 10), oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/88 z dnia 22 stycznia 2018 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 16 I, s. 6) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1653 z dnia 6 listopada 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 1), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Tarek William Saab Halabi zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 200 z 11.6.2018.


title: Sprawa T-550/18: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Harrington Padrón / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli – Zamrożenie środków finansowych – Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach – Błąd w ocenie – Prawo własności]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/27

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Harrington Padrón / Rada
      (Sprawa T-550/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli - Zamrożenie środków finansowych - Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach - Błąd w ocenie - Prawo własności)
      (2021/C 349/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Katherine Nayarith Harrington Padrón (Caracas, Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci F. Di Gianni i L. Giuliano)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Antoniadis, S. Kyriakopoulou i P. Mahnič, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/901 z dnia 25 czerwca 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 160 I, s. 12) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/899 z dnia 25 czerwca 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 160 I, s. 5) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Katherine Nayarith Harrington Padrón zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.