title: Sprawa C-76/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie – Rumunia) – SC Petrotel-Lukoil SA, Maria Magdalena Georgescu / Ministerul Economiei, Ministerul Energiei, Ministerul Finanţelor Publice (Odesłanie prejudycjalne — Opłaty o skutku równoważnym do ceł — Artykuł 30 TFUE — Podatek wewnętrzny — Artykuł 110 TFUE — Opłata stosowana do wywożonych produktów ropopochodnych — Brak przerzucenia opłaty na konsumenta — Ciężar opłaty ponoszony przez podatnika — Zwrot kwot zapłaconych przez podatnika)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie – Rumunia) – SC Petrotel-Lukoil SA, Maria Magdalena Georgescu / Ministerul Economiei, Ministerul Energiei, Ministerul Finanţelor Publice
   (Sprawa C-76/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Opłaty o skutku równoważnym do ceł - Artykuł 30 TFUE - Podatek wewnętrzny - Artykuł 110 TFUE - Opłata stosowana do wywożonych produktów ropopochodnych - Brak przerzucenia opłaty na konsumenta - Ciężar opłaty ponoszony przez podatnika - Zwrot kwot zapłaconych przez podatnika))
   (2018/C 142/18)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: SC Petrotel-Lukoil SA, Maria Magdalena Georgescu

      Strony przeciwne: Ministerul Economiei, Ministerul Energiei, Ministerul Finanţelor Publice

      Sentencja

   Prawo Unii, w szczególności art. 30 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że podatnik, który faktycznie poniósł ciężar niezgodnej z tym artykułem opłaty o skutku równoważnym, powinien mieć możliwość uzyskania zwrotu kwot, jakie zapłacił z tego tytułu, nawet w sytuacji, gdy mechanizm uiszczenia opłaty został ustanowiony w przepisach krajowych w ten sposób, że owa opłata jest przerzucana na konsumenta.

      (1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawa T-629/16: Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2018 r. – Shoe Branding Europe / EUIPO – adidas (Odzwierciedlenie pozycji z dwóch równoległych pasków na bucie) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego składającego się z dwóch równoległych pasków na bucie — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający trzy równoległe paski na bucie — Względna podstawa odmowy rejestracji — Naruszenie renomy — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/45

         Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2018 r. – Shoe Branding Europe / EUIPO – adidas (Odzwierciedlenie pozycji z dwóch równoległych pasków na bucie)
   (Sprawa T-629/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego składającego się z dwóch równoległych pasków na bucie - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający trzy równoległe paski na bucie - Względna podstawa odmowy rejestracji - Naruszenie renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 142/59)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shoe Branding Europe BVBA (Oudenaarde, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Løje)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė i A. Söder, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: adidas AG (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciele: I. Fowler i I. Junkar, solicitors)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 czerwca 2016 r. (sprawa R 597/2016 2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między adidas a Shoe Branding Europe.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Shoe Branding Europe BVBA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawa C-117/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche – Włochy) – Comune di Castelbellino / Regione Marche i in. (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2011/92/UE — Artykuł 4 ust. 2 i 3 oraz załączniki I – III — Ocena oddziaływania na środowisko — Zezwolenie na przeprowadzenie prac w instalacji do produkcji energii elektrycznej z biogazu bez wstępnego badania w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko naturalne — Uchylenie — Konwalidacja a posteriori zezwolenia na podstawie nowych przepisów prawa krajowego bez wstępnego badania w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko naturalne)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche – Włochy) – Comune di Castelbellino / Regione Marche i in.
   (Sprawa C-117/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2011/92/UE - Artykuł 4 ust. 2 i 3 oraz załączniki I – III - Ocena oddziaływania na środowisko - Zezwolenie na przeprowadzenie prac w instalacji do produkcji energii elektrycznej z biogazu bez wstępnego badania w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko naturalne - Uchylenie - Konwalidacja a posteriori zezwolenia na podstawie nowych przepisów prawa krajowego bez wstępnego badania w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko naturalne))
   (2018/C 142/19)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Comune di Castelbellino

      Strona pozwana: Regione Marche, Ministero per i beni e le attività culturali, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Regione Marche Servizio Infrastrutture Trasporti Energia – P.F. Rete Elettrica Regionale, Provincia di Ancona

      przy udziale: Società Agricola 4 C S.S.

      Sentencja

   W wypadku gdy przedsięwzięcie zwiększenia mocy instalacji do produkcji energii elektrycznej, takie jak to będące przedmiotem postępowania głównego, nie zostało poddane wstępnemu badaniu konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko na podstawie przepisów krajowych, które zostały następnie uznane za niezgodne w tym zakresie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, prawo Unii wymaga, żeby państwa członkowskie wyeliminowały bezprawne skutki tego naruszenia, oraz nie sprzeciwia się temu, aby te instalacje zostały poddane, po zrealizowaniu przedsięwzięcia, nowej procedurze oceny przez właściwe organy w celu sprawdzenia zgodności z wymogami tej dyrektywy i – ewentualnie – przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, pod warunkiem że normy krajowe umożliwiające tę legalizację nie stwarzają zainteresowanym okazji do obejścia norm prawa Unii lub uchylenia się od ich stosowania. Należy również uwzględnić skutki na środowisko naturalne, jakie wystąpiły po zrealizowaniu przedsięwzięcia, podlegają uwzględnieniu. Te organy krajowe mogą stwierdzić, na podstawie przepisów krajowych obowiązujących w momencie, w którym muszą wydać orzeczenie, że taka ocena oddziaływania na środowisko nie jest konieczna w zakresie, w jakim owe przepisy są zgodne z tą dyrektywą.

      (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa T-81/18: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2018 r. – Barata / Parlament

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/53

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2018 r. – Barata / Parlament
   (Sprawa T-81/18)
   (2018/C 142/71)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Joao Miguel Barata (Evere, Belgia) (przedstawiciel: adwokaci G. Pandey, D. Rovetta i V. Villante)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               w pierwszej kolejności, w razie potrzeby, stwierdzenie, że art. 90 regulaminu pracowniczego jest nieważny i nie ma zastosowania w niniejszym postępowaniu na podstawie art. 277 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 30 października 2017 r. oddalającej zażalenie skarżącego złożone na podstawie art. 90 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w dniu 19 czerwca 2017 r.;

               —

               po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora ds. rozwoju zasobów ludzkich z dnia 20 marca 2017 r. o nieuwzględnieniu skarżącego w projekcie listy urzędników wybranych do celów programu szkoleniowego w ramach procedury certyfikacyjnej z 2016 r. i oddalającej jego wniosek o ponowne rozpatrzenie na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego;

               —

               po trzecie, stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2016 r. powiadamiającej skarżącego o jego wynikach i nieuwzględniającej go na liście urzędników wybranych do procedury certyfikacji w 2016 r.;

               —

               po czwarte, stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 8 grudnia 2017 r. informującej skarżącego, że znalazł się na 36 miejscu na 87 zgłoszeń do procedury certyfikacyjnej w 2016 r., w wyniku czego jego nazwisko nie figuruje na odpowiednim projekcie listy;

               —

               po piąte, stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Parlamentu Europejskiego z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie rozpatrzenia oceny i punktów kandydata oraz decyzji w sprawie wykluczenia go z procedury certyfikacji;

               —

               po szóste, stwierdzenie nieważności wewnętrznego ogłoszenia o naborze Parlamentu Europejskiego nr 2016/014 z dnia 7 października 2016 r.;

               —

               wreszcie, stwierdzenie nieważności w całości sporządzonego przez Parlament Europejski projektu listy urzędników wybranych do wzięcia udziału w ww. programie szkoleniowym;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania w wysokości 50 000 EUR;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia obowiązku uzasadnienia, naruszenia art. 25 regulaminu pracowniczego, oczywistego błędu w ocenie istotnych faktów i dokumentów, naruszenia art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady skutecznej ochrony sądowej, naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a ponadto zarzut niezgodności z prawem i niemożności zastosowania w odniesieniu do podnoszonej niezgodności z prawem i niemożności zastosowania art. 90 regulaminu pracowniczego.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący braku kompetencji, naruszenia ogłoszenia o konkursie oraz art. 30 regulaminu pracowniczego w związku z załącznikiem III do tego regulaminu, a także obowiązku dobrej administracji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku dobrej administracji na podstawie art. 41 karty i oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia zasad równości

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia nr 1/58 (1), naruszenia art. 1d i 28 regulaminu pracowniczego oraz naruszenia art. 1 ust. 1 lit. f) załącznika III do tego regulaminu a także naruszenia zasad równego traktowania i zakazu dyskryminacji.

      (1)  Rozporządzenie nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U., wydanie specjalne w j. polskim – Rozdział 01 Tom 001, s. 3).


title: Sprawa C-289/17: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Maakohus – Estonia) – Collect Inkasso OÜ i in. / Rain Aint i in. [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 — Europejski tytuł egzekucyjny dla roszczeń bezspornych — Warunki nadania zaświadczenia — Minimalne standardy dla procedur dotyczących roszczeń bezspornych — Prawa dłużnika — Brak informacji o adresie instytucji, przed którą można zakwestionować roszczenie lub do której można złożyć środek zaskarżenia orzeczenia]

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/15

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Maakohus – Estonia) – Collect Inkasso OÜ i in. / Rain Aint i in.
   (Sprawa C-289/17) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 - Europejski tytuł egzekucyjny dla roszczeń bezspornych - Warunki nadania zaświadczenia - Minimalne standardy dla procedur dotyczących roszczeń bezspornych - Prawa dłużnika - Brak informacji o adresie instytucji, przed którą można zakwestionować roszczenie lub do której można złożyć środek zaskarżenia orzeczenia])
   (2018/C 142/20)
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Tartu Maakohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środki odwoławcze oraz wnioskująca: Collect Inkasso OÜ, ITM Inkasso OÜ, Bigbank AS

      Druga strona postępowania: Rain Aint, Lauri Palm, Raiko Oikimus, Egle Noor, Artjom Konjarov

      Sentencja

   Artykuł 17 lit. a) i art. 18 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych należy interpretować w ten sposób, że orzeczeniu wydanemu w sytuacji, w której dłużnik nie został poinformowany o adresie instytucji, do której należy skierować odpowiedź, przed którą należy się stawić lub, w odnośnym wypadku, do której należy złożyć środek zaskarżenia orzeczenia w przedmiocie wydania nakazu zapłaty, nie można nadać zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego.

      (1)  Dz.U. C 249 z 31.7.2017.


title: Sprawa C-53/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 29 stycznia 2018 r. – Antonio Pasquale Mastromartino / Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 29 stycznia 2018 r. – Antonio Pasquale Mastromartino / Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)
   (Sprawa C-53/18)
   (2018/C 142/40)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Antonio Pasquale Mastromartino

      Strona pozwana: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy działalność zawodowa przedstawiciela (tied agent) objęta jest harmonizacją zgodnie z dyrektywą 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. (1) i w jakim zakresie?

               2)

               Czy we właściwym stosowaniu dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r., w szczególności zaś jej art. 8, 23 i 51, jak również zasad i przepisów traktatowych dotyczących niedyskryminacji, proporcjonalności, swobody świadczenia usług oraz prawa przedsiębiorczości, stanowią przeszkodę przepisy krajowe takie jak art. 55 akapit drugi rozporządzenia ustawodawczego nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. (Ujednolicona ustawa dotycząca pośrednictwa finansowego w rozumieniu art. 8 i 21 ustawy nr 52 z dnia 6 lutego 1996 r.) ze zmianami, a także art. 111 akapit drugi uchwały nr 16190 Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (włoskiej komisji nadzoru finansowego, Consob) z dnia 29 października 2007 r. (rozporządzenie ustanawiające przepisy wykonawcze dotyczące rozporządzenia ustawodawczego nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. w zakresie dotyczącym pośredników), które:

                           a)

                           umożliwiają „uznaniowe” zakazywanie wykonywania działalności „przedstawiciela” (doradcy finansowego uprawnionego do oferowania usług poza siedzibą przedsiębiorstwa) w odniesieniu do okoliczności faktycznych, które nie pociągają za sobą utraty określonej w przepisach krajowych nieposzlakowanej opinii, a jednocześnie nie dotyczą przestrzegania przepisów zapewniających transpozycję dyrektywy;

                           b)

                           umożliwiają „uznaniowe” zakazywanie na okres do jednego roku wykonywania działalności „przedstawiciela” (doradcy uprawnionego do oferowania usług poza siedzibą przedsiębiorstwa) w postępowaniu mającym na celu uniknięcie „rozgłosu”(strepitus) wynikającego z udziału w procesie karnym, którego czas trwania zazwyczaj jest znacznie dłuższy niż jeden rok?

      (1)  Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych, zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa C-387/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos / Nidera BV [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Odliczenie podatku naliczonego — Artykuł 183 — Zwrot nadpłaconego VAT — Zwrot po terminie — Kwota odsetek za zwłokę należnych na podstawie prawa krajowego — Obniżenie tej kwoty z przyczyn niezależnych od podatnika — Dopuszczalność — Neutralność podatkowa — Pewność prawa]

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos / Nidera BV
   (Sprawa C-387/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Odliczenie podatku naliczonego - Artykuł 183 - Zwrot nadpłaconego VAT - Zwrot po terminie - Kwota odsetek za zwłokę należnych na podstawie prawa krajowego - Obniżenie tej kwoty z przyczyn niezależnych od podatnika - Dopuszczalność - Neutralność podatkowa - Pewność prawa])
   (2018/C 142/07)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Strona przeciwna: Nidera BV

      przy udziale: Vilniaus apskrities valstybinė mokesčių inspekcija

      Sentencja

   Artykuł 183 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z zasadą neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on obniżeniu kwoty zwykle płatnych na podstawie prawa krajowego odsetek od nadpłaconego podatku od wartości dodanej, który nie został zwrócony w odpowiednim czasie, ze względów związanych z okolicznościami niezależnymi od podatnika, takich jak wielkość kwoty tych odsetek w stosunku do kwoty nadpłaconego podatku od wartości dodanej, okres, w którym nadpłata nie została zwrócona, i powodów leżących u podstaw braku zwrotu, jak również strat faktycznie poniesionych przez podatnika.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


title: Sprawa T-665/16: Wyrok Sądu z dnia 8 marca 2018 r. – Cinkciarz.pl / EUIPO (€$) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego €$ — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001)}

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/46

         Wyrok Sądu z dnia 8 marca 2018 r. – Cinkciarz.pl / EUIPO (€$)
   (Sprawa T-665/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego €$ - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 2017/1001] - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001)})
   (2018/C 142/60)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciele: E. Skrzydło Tefelska, radca prawny, i K. Gajek, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lipca 2016 r. (sprawa R 2086/2015-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia €$ jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 14 lipca 2016 r. (sprawa R 2086/2015 5).

               2)

               EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawy połączone C-412/16 P i C-413/16 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 marca 2018 r. – Ice Mountain Ibiza, SL / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznych znaków towarowych ocean beach club ibiza i ocean ibiza — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe OC ocean club i OC ocean club Ibiza — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd]

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/6

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 marca 2018 r. – Ice Mountain Ibiza, SL / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   (Sprawy połączone C-412/16 P i C-413/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznych znaków towarowych ocean beach club ibiza i ocean ibiza - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe OC ocean club i OC ocean club Ibiza - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd])
   (2018/C 142/08)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ice Mountain Ibiza, SL (przedstawiciele: J.L. Gracia Albero i F. Miazzetto, abogados)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas i D. Botis, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Ice Mountain Ibiza SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 46 z 13.2.2017.


title: Sprawa C-119/17: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu – Rumunia) – Liviu Petru Lupean, Oana Andreea Lupean / SC OTP BAAK Nyrt. reprezentowany przez OTP BANK SA reprezentowany przez Sucursala SIBIU, SC OTP BAAK Nyrt. reprezentowany przez OTP BANK SA (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Artykuł 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i 2 i art. 5 — Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych — Umowa kredytowa zawarta w walucie obcej — Ryzyko kursowe w całości obciążające konsumenta — Znacząca nierównowaga wynikających z umowy praw i obowiązków stron — Główny przedmiot umowy kredytu)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/16

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu – Rumunia) – Liviu Petru Lupean, Oana Andreea Lupean / SC OTP BAAK Nyrt. reprezentowany przez OTP BANK SA reprezentowany przez Sucursala SIBIU, SC OTP BAAK Nyrt. reprezentowany przez OTP BANK SA
   (Sprawa C-119/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Artykuł 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i 2 i art. 5 - Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych - Umowa kredytowa zawarta w walucie obcej - Ryzyko kursowe w całości obciążające konsumenta - Znacząca nierównowaga wynikających z umowy praw i obowiązków stron - Główny przedmiot umowy kredytu))
   (2018/C 142/21)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Sibiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Liviu Petru Lupean, Oana Andreea Lupean

      Strona pozwana: SC OTP BAAK Nyrt. reprezentowany przez OTP BANK SA reprezentowany przez Sucursala SIBIU, SC OTP BAAK Nyrt. reprezentowany przez OTP BANK SA

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „głównego przedmiotu umowy” w rozumieniu tego przepisu obejmuje warunek umowny, taki jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, ujęty w umowie kredytu zawartej w walucie obcej między przedsiębiorcą i konsumentem, który to warunek nie był indywidualnie negocjowany i na mocy którego kredyt należy spłacić w tej samej walucie, w wypadku gdy ów warunek określa podstawowe świadczenie charakteryzujące tę umowę.

               2)

               Artykuły 3–5 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że warunek w umowie kredytu, taki jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, w wyniku którego całe ryzyko kursowe zostaje przeniesione na kredytobiorcę i który nie jest wyrażony w przejrzysty sposób, tak że kredytobiorca nie jest w stanie oszacować w oparciu o jasne i zrozumiałe kryteria konsekwencji ekonomicznych wypływających z faktu zawarcia tej umowy, może zostać uznany przez sąd krajowy za nieuczciwy w ramach badania tego warunku, jeśli zostanie stwierdzone, że pomimo wymogu dobrej wiary powoduje on znaczącą nierównowagę wynikających z umowy praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta. W tym względzie do sądu odsyłającego należy ocena – w świetle wszystkich okoliczności sprawy w postępowaniu głównym i z uwzględnieniem między innymi fachowej wiedzy przedsiębiorcy w zakresie ewentualnych wahań kursów wymiany i ryzyka wiążącego się z zaciągnięciem kredytu denominowanego w walucie obcej – po pierwsze możliwego niedochowania wymogu dobrej wiary, a po drugie ewentualnego istnienia znaczącej nierównowagi w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13.

      (1)  Dz.U. C 178 z 6.6.2017.


title: Sprawa C-418/16 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lutego 2018 r. – mobile.de GmbH, dawniej mobile.international GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Rezon OOD [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 15 ust. 1 — Artykuł 57 ust. 2 i 3 — Artykuł 64 — Artykuł 76 ust. 2 — Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 — Zasada 22 ust. 2 — Zasada 40 ust. 6 — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Wnioski o unieważnienie prawa do znaku oparte na wcześniejszym krajowym znaku towarowym — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Dowód — Oddalenie wniosków — Uwzględnienie nowych dowodów przez Izbę Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) — Stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO — Przekazanie — Konsekwencje]

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lutego 2018 r. – mobile.de GmbH, dawniej mobile.international GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Rezon OOD
   (Sprawa C-418/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 15 ust. 1 - Artykuł 57 ust. 2 i 3 - Artykuł 64 - Artykuł 76 ust. 2 - Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 - Zasada 22 ust. 2 - Zasada 40 ust. 6 - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wnioski o unieważnienie prawa do znaku oparte na wcześniejszym krajowym znaku towarowym - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Dowód - Oddalenie wniosków - Uwzględnienie nowych dowodów przez Izbę Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) - Stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO - Przekazanie - Konsekwencje])
   (2018/C 142/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: mobile.de GmbH, dawniej mobile.international GmbH (przedstawiciel: T. Lührig, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik), Rezon OOD (przedstawiciel: adwokat P. Kanchev)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               mobile.de GmbH pokrywa koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Rezon ODD.

      (1)  Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


title: Sprawa T-106/18: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2018 r. – Laverana / EUIPO – Agroecopark (VERA GREEN)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/58

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2018 r. – Laverana / EUIPO – Agroecopark (VERA GREEN)
   (Sprawa T-106/18)
   (2018/C 142/75)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laverana GmbH & Co.KG (Wennigsen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger, M. Zöbisch oraz R. Drozdz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Agroecopark (Majadahonda, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Agroecopark

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „VERA GREEN” – zgłoszenie nr 15 068 646

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 grudnia 2017 r. w sprawie R 982/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa C-126/17: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – ERSTE Bank Hungary Zrt / Orsolya Czakó (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Artykuł 4 ust. 2, art. 5 i art. 6 ust. 1 — Warunki określające główny przedmiot umowy — Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej — Zakres pojęcia „warunków wyrażonych prostym i zrozumiałym językiem” — Nieważność części lub całości umowy)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/17

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – ERSTE Bank Hungary Zrt / Orsolya Czakó
   (Sprawa C-126/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Artykuł 4 ust. 2, art. 5 i art. 6 ust. 1 - Warunki określające główny przedmiot umowy - Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej - Zakres pojęcia „warunków wyrażonych prostym i zrozumiałym językiem” - Nieważność części lub całości umowy))
   (2018/C 142/22)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: ERSTE Bank Hungary Zrt

      Strona pozwana: Orsolya Czakó

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 2 i art. 5 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że warunki umowy kredytu zawartej w państwie członkowskim między konsumentem a bankiem odpowiadają wymogowi, zgodnie z którym warunki umowne muszą być wyrażone prostym i zrozumiałym językiem w rozumieniu tych przepisów, jeżeli kwota pieniężna, która zostanie udostępniona temu konsumentowi, wyrażona w walucie obcej jako walucie rozliczeniowej i określona w stosunku do waluty płatniczej, jest wyraźnie wskazana. W zakresie, w jakim określenie tej kwoty zależy od kursu wymiany waluty obowiązującego w chwili wypłaty środków, ów wymóg oznacza, że metody obliczenia faktycznej kwoty kredytu, jak również mający zastosowanie kurs wymiany waluty powinny być przejrzyste, tak by przeciętny konsument, który jest właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny, mógł oszacować w oparciu o jednoznaczne i zrozumiałe kryteria wypływające dla niego z tej umowy konsekwencje ekonomiczne, a w szczególności całkowity koszt kredytu.

               2)

               Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdyby sąd krajowy stwierdził nieuczciwy charakter warunków umowy kredytu zawartej między konsumentem a bankiem, takich jak warunki będące przedmiotem postępowania głównego, przepis ten nie stoi na przeszkodzie temu, by ów sąd stwierdził nieważność całej tej umowy, jeżeli nie może ona nadal obowiązywać po wyłączeniu z niej tych nieuczciwych warunków.

      (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa C-518/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski gradski sad – Bułgaria) – „ZPT” AD / Narodno sabranie na Republika Bulgaria, Varhoven administrativen sad, Natsionalna agentsia za prihodite [Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Rozporządzenie (WE) nr 1998/2006 — Artykuł 35 TFUE — Pomoc de minimis w formie ulgi podatkowej — Ustawodawstwo krajowe wyłączające z tej ulgi podatkowej inwestycje, których przedmiotem jest wytwarzanie produktów przeznaczonych na wywóz]

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski gradski sad – Bułgaria) – „ZPT” AD / Narodno sabranie na Republika Bulgaria, Varhoven administrativen sad, Natsionalna agentsia za prihodite
   (Sprawa C-518/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Rozporządzenie (WE) nr 1998/2006 - Artykuł 35 TFUE - Pomoc de minimis w formie ulgi podatkowej - Ustawodawstwo krajowe wyłączające z tej ulgi podatkowej inwestycje, których przedmiotem jest wytwarzanie produktów przeznaczonych na wywóz])
   (2018/C 142/10)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Sofiyski gradski sad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„ZPT” AD

      Strona pozwana: Narodno sabranie na Republika Bulgaria, Varhoven administrativen sad, Natsionalna agentsia za prihodite

      Sentencja

               1)

               Analiza części trzeciej pytania trzeciego nie wykazała niczego, co mogłoby podważyć ważność art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. [107 i 108 TFUE] do pomocy de minimis.

               2)

               Artykuł 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 1998/2006 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które wyłączają z ulgi podatkowej stanowiącej pomoc de minimis inwestycje, których przedmiotem są aktywa wykorzystywane w rodzajach działalności związanych z wywozem.

      (1)  Dz.U. C 462 z 12.12.2016.


title: Sprawa T-855/16: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2018 r. – Fertisac / ECHA (REACH — Opłata należna za rejestrację substancji — Ulga przyznana MŚP — Weryfikacja przez ECHA oświadczenia dotyczącego rozmiaru przedsiębiorstwa — Decyzja nakładająca należność administracyjną — Zalecenie 2003/361/WE — Przekroczenie pułapów finansowych — Pojęcie „powiązanego przedsiębiorstwa”)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/48

         Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2018 r. – Fertisac / ECHA
   (Sprawa T-855/16) (1)

   ((REACH - Opłata należna za rejestrację substancji - Ulga przyznana MŚP - Weryfikacja przez ECHA oświadczenia dotyczącego rozmiaru przedsiębiorstwa - Decyzja nakładająca należność administracyjną - Zalecenie 2003/361/WE - Przekroczenie pułapów finansowych - Pojęcie „powiązanego przedsiębiorstwa”))
   (2018/C 142/63)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fertisac (Atarfe, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokat J. Gomez Rodriguez)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: E. Maurage, J.P. Trnka i M. Heikkilä, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów C. Garcię Molyneux i L. Tosoniego)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona na podstawie art. 263 TFUE, zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji ECHA SME(2016) 5150 z dnia 15 listopada 2016 r., w której ECHA stwierdziła, że skarżąca nie spełnia przesłanek pozwalających na skorzystanie z opłaty ulgowej przewidzianej dla średnich przedsiębiorstw, i nakazała jej uiszczenie należności administracyjnej, a także faktur nr 10060160 i nr 10060161 wystawionych przez ECHA i załączonych do decyzji SME(2016) 5150.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fertisac, SL zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawy połączone C-523/16 i C-536/16: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 lutego 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – MA.T.I. SUD SpA / Centostazioni SpA (C-523/16), Duemme SGR SpA / Associazione Cassa Nazionale di Previdenza e Assistenza in favore dei Ragionieri e Periti Commerciali (CNPR) (C-536/16) (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 51 — Uzupełnienie ofert — Dyrektywa 2004/17/WE — Wyjaśnienie ofert — Przepisy krajowe uzależniające uzupełnienie składanej dokumentacji przez oferentów od zapłaty kary pieniężnej — Zasady dotyczące udzielania zamówień publicznych — Zasada równego traktowania — Zasada proporcjonalności)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/8

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 lutego 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – MA.T.I. SUD SpA / Centostazioni SpA (C-523/16), Duemme SGR SpA / Associazione Cassa Nazionale di Previdenza e Assistenza in favore dei Ragionieri e Periti Commerciali (CNPR) (C-536/16)
   (Sprawy połączone C-523/16 i C-536/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 51 - Uzupełnienie ofert - Dyrektywa 2004/17/WE - Wyjaśnienie ofert - Przepisy krajowe uzależniające uzupełnienie składanej dokumentacji przez oferentów od zapłaty kary pieniężnej - Zasady dotyczące udzielania zamówień publicznych - Zasada równego traktowania - Zasada proporcjonalności))
   (2018/C 142/11)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: MA.T.I. SUD SpA (C-523/16), Duemme SGR SpA (C-536/16)

      przy udziale: China Taiping Insurance Co. Ltd (C-523/16)

      Strony przeciwne: Centostazioni SpA (C-523/16), Associazione Cassa Nazionale di Previdenza e Assistenza in favore dei Ragionieri e Periti Commerciali (CNPR) (C-536/16)

      Sentencja

   Prawo Unii, a w szczególności art. 51 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, zasady dotyczące udzielania zamówień publicznych, wśród których znajdują się zasady równego traktowania i przejrzystości, o których mowa w art. 10 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, i w art. 2 dyrektywy 2004/18, a także zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym ustanawiającym mechanizm pomocy w sporządzeniu dokumentacji, na którego podstawie w ramach postępowania w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego instytucja zamawiająca może wezwać każdego oferenta, którego oferta zawiera istotne nieprawidłowości w rozumieniu tych przepisów, do uzupełnienia oferty, z zastrzeżeniem zapłaty kary pieniężnej, o ile kwota tej sankcji pozostaje zgodna z zasadą proporcjonalności, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.
   Natomiast te same przepisy i zasady należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym ustanawiającym mechanizm pomocy w sporządzeniu dokumentacji, na podstawie którego instytucja zamawiająca może wymagać od oferenta, przy jednoczesnej zapłacie przez niego kary pieniężnej, aby uzupełnił on brak dokumentu, który według wyraźnych przepisów dokumentacji przetargowej powinien prowadzić do wykluczenia oferenta, lub aby usunął on nieprawidłowości mające wpływ na jego ofertę w ten sposób, że dokonane poprawki lub zmiany byłyby zbliżone do przedstawienia nowej oferty.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa C-60/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus (Estonia) w dniu 31 stycznia 2018 r. – AS Tallinna Vesi/Keskkonnaamet

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus (Estonia) w dniu 31 stycznia 2018 r. – AS Tallinna Vesi/Keskkonnaamet
   (Sprawa C-60/18)
   (2018/C 142/42)
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Tallinna Ringkonnakohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: AS Tallinna Vesi

      Strona pozwana: Keskkonnaamet

      Uczestnik: Keskkonnaministeerium

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 6 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE (1) z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że z tym przepisem zgodny jest krajowy akt prawny, który przewiduje, że – w przypadku braku ustanowienia na szczeblu Unii w odniesieniu do pewnego rodzaju odpadów kryteriów dla utraty statusu odpadu – utrata statusu odpadu uzależniona jest od tego, czy dla konkretnego rodzaju odpadów określono takie kryteria na podstawie ogólnie obowiązującego krajowego aktu prawnego?

               2.

               Czy art. 6 ust. 4 zdanie 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy przyznaje posiadaczowi odpadów – w przypadku braku ustanowienia na szczeblu Unii w odniesieniu do pewnego rodzaju odpadów kryteriów dla utraty statusu odpadu – prawo żądania od właściwego organu lub sądu państwa członkowskiego ustalenia utraty statusu odpadu zgodnie z odnośnym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości i niezależnie od tego, czy dla konkretnego rodzaju odpadów określono takie kryteria na podstawie ogólnie obowiązującego krajowego aktu prawnego?

      (1)  Dz.U. 2008 L 312, s.3.


title: Sprawa T-117/18: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2018 – Agencja Wydawnicza Technopol/EUIPO (200 PANORAMICZNYCH)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/58

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2018 – Agencja Wydawnicza Technopol/EUIPO (200 PANORAMICZNYCH)
   (Sprawa T-117/18)
   (2018/C 142/76)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o. o. (Częstochowa, Polska) (przedstawiciel: C. Rogula, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny znak towarowy Unii Europejskiej „200 PANORAMICZNYCH” – zgłoszenie nr 15 299 688

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie R 2194/2016-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę Decyzji PIO poprzez uwzględnienie odwołania Skarżącej i dokonanie rejestracji znaku towarowego „200 PANORAMICZNYCH” ze względu na uznanie, iż: oznaczenie słowne „200 PANORAMICZNYCH” nie spełnia przesłanek z art. 7 ust.1, w szczególności lit. b) i c) RZTUE, a zatem nie istnieje podstawa do odmowy rejestracji znaku towarowego;

         oraz/lub

               —

               zgodnie z art. 7 ust. 3 RZTUE oznaczenie słowne „200 PANORAMICZNYCH” nabyło wskutek używania charakter odróżniający (wtórną zdolność odróżniającą), a zatem nie istnieje podstawa do odmowy rejestracji znaku towarowego, w szczególności nie ma zastosowania żadna z przesłanek wskazanych w art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d);

         ewentualnie

               —

               uchylenie Decyzji PIO i zobowiązanie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (dalej: EUIPO) do ponownego rozpatrzenia zgłoszenia znaku towarowego UE w celu rejestracji znaku słownego „200 PANORAMICZNYCH”, numer zgłoszenia 015299688, w szczególności pod kątem usunięcia obecnie występujących nieprawidłowości, a to uznania, iż: oznaczenie słowne „200 PANORAMICZNYCH” nie spełnia przesłanek z art. 7 ust.1, w szczególności lit. b) i c) RZTUE, a zatem nie istnieją żadne bezwzględne podstawy odmowy rejestracji;

         oraz/lub

               —

               zgodnie z art. 7 ust. 3 RZTUE oznaczenie słowne „200 PANORAMICZNYCH” nabyło wskutek używania charakter odróżniający (wtórną zdolność odróżniającą), a zatem nie istnieje podstawa do odmowy rejestracji znaku towarowego, w szczególności nie ma zastosowania żadna z przesłanek wskazanych w art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d);

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust.1, lit. b), c) i d) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa C-74/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 5 lutego 2018 r. – A Ltd

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 5 lutego 2018 r. – A Ltd
   (Sprawa C-74/18)
   (2018/C 142/43)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A Ltd

      Druga strona postępowania: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy przy wykładni art. 157 ust. 1 akapit 1 w związku z art. 13 pkt 13 i pkt 14 dyrektywy 2009/138/WE (1) za państwo członkowskie uprawnione do poboru podatku od ubezpieczeń należy uznać państwo siedziby spółki (osoby prawnej) będącej ubezpieczającym lub państwo siedziby spółki będącej przedmiotem nabycia przedsiębiorstwa, jeżeli zakład ubezpieczeń mający swoją siedzibę w Wielkiej Brytanii i nie posiadający żadnej jednostki organizacyjnej w Finlandii oferuje ubezpieczenie na pokrycie ryzyka w związku z nabyciem przedsiębiorstwa

                           —

                           spółce występującej jako kupujący przy nabyciu przedsiębiorstwa nie posiadającej siedziby w Finlandii i spółka celowa nabycia przedsiębiorstwa ma siedzibę w Finlandii,

                           —

                           spółce występującej jako kupujący przy nabyciu przedsiębiorstwa posiadającej siedzibę w Finlandii i spółka celowa nabycia przedsiębiorstwa nie ma siedziby w Finlandii,

                           —

                           spółce występującej jako sprzedający przy nabyciu przedsiębiorstwa nie posiadającej siedziby w Finlandii i spółka celowa nabycia przedsiębiorstwa ma siedzibę w Finlandii

                           —

                           spółce występującej jako sprzedający przy nabyciu przedsiębiorstwa posiadającej siedzibę w Finlandii i spółka celowa nabycia przedsiębiorstwa nie ma siedziby w Finlandii?

               2.

               Czy znaczenie w sprawie ma to, że ubezpieczenie pokrywa tylko odpowiedzialność podatkową powstałą dla spółki celowej przed przeprowadzeniem transakcji nabycia przedsiębiorstwa?

               3.

               Czy w sprawie ma znaczenie to, że przedmiotem nabycia przedsiębiorstwa są akcje lub obszar działalności spółki celowej?

               4.

               Czy w sytuacji, gdy przedmiotem nabycia przedsiębiorstwa są akcje spółki celowej ma znaczenie to, że zapewnienia sprzedającego składane kupującemu dotyczą tylko tego, że sprzedającemu przysługuje własność sprzedawanych akcji i nie ma żadnych roszczeń osób trzecich w tym zakresie?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz.U. 2009, L 335, s. 1).


title: Sprawa C-577/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Trinseo Deutschland Anlagengesellschaft mbH / Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Dyrektywa 2003/87/WE — Zakres stosowania — Artykuł 2 ust. 1 — Załącznik I — Działalność objęta tym systemem handlu — Produkcja polimerów — Wykorzystanie energii cieplnej dostarczanej przez instalację nieobjętą systemem unijnym — Wniosek o przydział bezpłatnych uprawnień do emisji — Okres 2013–2020)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Trinseo Deutschland Anlagengesellschaft mbH / Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-577/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej - Dyrektywa 2003/87/WE - Zakres stosowania - Artykuł 2 ust. 1 - Załącznik I - Działalność objęta tym systemem handlu - Produkcja polimerów - Wykorzystanie energii cieplnej dostarczanej przez instalację nieobjętą systemem unijnym - Wniosek o przydział bezpłatnych uprawnień do emisji - Okres 2013–2020))
   (2018/C 142/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Trinseo Deutschland Anlagengesellschaft mbH

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że instalacja służąca do wytwarzania polimerów, a w szczególności poliwęglanów, taka jak będąca przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, która pobiera energię cieplną niezbędną w celu tej produkcji z instalacji nieobjętej systemem unijnym, nie wchodzi w zakres ustanowionego w tej dyrektywie systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, ponieważ nie przyczynia się ona do powstawania bezpośrednich emisji CO2.

      (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa T-118/18: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2018 – Agencja Wydawnicza Technopol/EUIPO (300 PANORAMICZNYCH)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/59

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2018 – Agencja Wydawnicza Technopol/EUIPO (300 PANORAMICZNYCH)
   (Sprawa T-118/18)
   (2018/C 142/77)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o. o. (Częstochowa, Polska) (przedstawiciel: C. Rogula, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny znak towarowy Unii Europejskiej „300 PANORAMICZNYCH” – zgłoszenie nr 15 299 696

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie R 2195/2016-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę Decyzji PIO poprzez uwzględnienie odwołania Skarżącej i dokonanie rejestracji znaku towarowego „300 PANORAMICZNYCH” ze względu na uznanie, iż: oznaczenie słowne „300 PANORAMICZNYCH” nie spełnia przesłanek z art. 7 ust.1, w szczególności lit. b) i c) RZTUE, a zatem nie istnieje podstawa do odmowy rejestracji znaku towarowego;

         oraz/lub

               —

               zgodnie z art. 7 ust. 3 RZTUE oznaczenie słowne „300 PANORAMICZNYCH” nabyło wskutek używania charakter odróżniający (wtórną zdolność odróżniającą), a zatem nie istnieje podstawa do odmowy rejestracji znaku towarowego, w szczególności nie ma zastosowania żadna z przesłanek wskazanych w art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d);

         ewentualnie

               —

               uchylenie Decyzji PIO i zobowiązanie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (dalej: EUIPO) do ponownego rozpatrzenia zgłoszenia znaku towarowego UE w celu rejestracji znaku słownego „300 PANORAMICZNYCH”, numer zgłoszenia 015299696, w szczególności pod kątem usunięcia obecnie występujących nieprawidłowości, a to uznania, iż: oznaczenie słowne „300 PANORAMICZNYCH” nie spełnia przesłanek z art. 7 ust.1, w szczególności lit. b) i c) RZTUE, a zatem nie istnieją żadne bezwzględne podstawy odmowy rejestracji;

         oraz/lub

               —

               zgodnie z art. 7 ust. 3 RZTUE oznaczenie słowne „300 PANORAMICZNYCH” nabyło wskutek używania charakter odróżniający (wtórną zdolność odróżniającą), a zatem nie istnieje podstawa do odmowy rejestracji znaku towarowego, w szczególności nie ma zastosowania żadna z przesłanek wskazanych w art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d);

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

   Naruszenie art. 7 ust.1, lit. b), c) i d) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawy połączone C-142/17 i C-143/17: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Manuela Maturi i in. / Fondazione Teatro dell'Opera di Roma; Fondazione Teatro dell’Opera di Roma / Manuela Maturi i in. (C-142/17), Catia Passeri / Fondazione Teatro dell’Opera di Roma (C-143/17) (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Polityka społeczna — Równe traktowanie kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy — Dyrektywa 2006/54/WE — Uregulowanie krajowe przewidujące możliwość czasowego kontynuowania pracy przez pracowników branży artystycznej, którzy osiągnęli wiek emerytalny, do momentu osiągnięcia wcześniej obowiązującego wieku emerytalnego, ustalonego na 47 lat dla kobiet i 52 lata dla mężczyzn)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/18

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Manuela Maturi i in. / Fondazione Teatro dell'Opera di Roma; Fondazione Teatro dell’Opera di Roma / Manuela Maturi i in. (C-142/17), Catia Passeri / Fondazione Teatro dell’Opera di Roma (C-143/17)
   (Sprawy połączone C-142/17 i C-143/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Polityka społeczna - Równe traktowanie kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2006/54/WE - Uregulowanie krajowe przewidujące możliwość czasowego kontynuowania pracy przez pracowników branży artystycznej, którzy osiągnęli wiek emerytalny, do momentu osiągnięcia wcześniej obowiązującego wieku emerytalnego, ustalonego na 47 lat dla kobiet i 52 lata dla mężczyzn))
   (2018/C 142/23)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Manuela Maturi; Laura Di Segni; Isabella Lo Balbo; Maria Badini; Loredana Barbanera; Fondazione Teatro dell'Opera di Roma (C-142/17); Catia Passeri (C-143/17)

      Strona pozwana: Fondazione Teatro dell'Opera di Roma; Manuela Maturi; Laura Di Segni; Isabella Lo Balbo; Maria Badini; Loredana Barbanera; Luca Troiano; Mauro Murri (C-142/17), Fondazione Teatro dell'Opera di Roma (C-143/17)

      Sentencja

   Wykładni art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że uregulowanie krajowe takie jak przewidziane w art. 3 ust. 7 dekretu z mocą ustawy nr 64 z dnia 30 kwietnia 2010 r., zastąpionego ustawą nr 100 z dnia 29 czerwca 2010 r., w brzmieniu obowiązującym w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych rozpatrywanych w postępowaniu głównym, na mocy którego pracownicy zatrudnieni w charakterze tancerzy, którzy osiągnęli wiek emerytalny ustalony na mocy tego uregulowania na 45 lat dla kobiet i mężczyzn, mogą – w trakcie dwuletniego okresu przejściowego – zdecydować się na kontynuowanie kariery zawodowej aż do osiągnięcia poprzednio obowiązującego wieku emerytalnego, ustalonego na 47 lat dla kobiet i 52 lata dla mężczyzn, stanowi przejaw dyskryminacji bezpośredniej ze względu na płeć w rozumieniu tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 249 z 31.07.2017.


title: Sprawa T-103/17: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2018 r. – Recordati Orphan Drugs / EUIPO – Laboratorios Normon (NORMOSANG) Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NORMOSANG — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy NORMON — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Zasada 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) i zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 7 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) i art. 8 ust. 1 i 7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1430]

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/49

         Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2018 r. – Recordati Orphan Drugs / EUIPO – Laboratorios Normon (NORMOSANG)
   (Sprawa T-103/17) (1)

   (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NORMOSANG - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy NORMON - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Zasada 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) i zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 7 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) i art. 8 ust. 1 i 7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1430])
   (2018/C 142/65)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Recordati Orphan Drugs (Puteaux, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Quirin)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Lukošiūtė, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Laboratorios Normon, SA (Tres Cantos, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Gonzalez-Mogena Gonzalez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 listopada 2016 r. (sprawa R 831/2016-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Laboratorios Normon a Recordati Orphan Drugs.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Recordati Orphan Drugs zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


title: Sprawa C-233/17 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 lutego 2018 r. – GX / Komisja Europejska (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postepowania — Służba publiczna — Konkurs otwarty EPSO/AD/248/13 — Decyzja o nieumieszczeniu skarżącego na liście rezerwy kadrowej)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/18

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 lutego 2018 r. – GX / Komisja Europejska
   (Sprawa C-233/17 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postepowania - Służba publiczna - Konkurs otwarty EPSO/AD/248/13 - Decyzja o nieumieszczeniu skarżącego na liście rezerwy kadrowej))
   (2018/C 142/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: GX (przedstawiciel: adwokat G.M. Enache)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i P. Mihaylova, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               GX pokrywa własne koszty postepowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa T-119/18: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2018 – Agencja Wydawnicza Technopol/EUIPO (400 PANORAMICZNYCH)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/60

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2018 – Agencja Wydawnicza Technopol/EUIPO (400 PANORAMICZNYCH)
   (Sprawa T-119/18)
   (2018/C 142/78)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o. o. (Częstochowa, Polska) (przedstawiciel: C. Rogula, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny znak towarowy Unii Europejskiej „400 PANORAMICZNYCH” – zgłoszenie nr 15 299 704

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie R 2200/2016-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę Decyzji PIO poprzez uwzględnienie odwołania Skarżącej i dokonanie rejestracji znaku towarowego „400 PANORAMICZNYCH” ze względu na uznanie, iż: oznaczenie słowne „400 PANORAMICZNYCH” nie spełnia przesłanek z art. 7 ust.1, w szczególności lit. b) i c) RZTUE, a zatem nie istnieje podstawa do odmowy rejestracji znaku towarowego;

         oraz/lub

               —

               zgodnie z art. 7 ust. 3 RZTUE oznaczenie słowne „400 PANORAMICZNYCH” nabyło wskutek używania charakter odróżniający (wtórną zdolność odróżniającą), a zatem nie istnieje podstawa do odmowy rejestracji znaku towarowego, w szczególności nie ma zastosowania żadna z przesłanek wskazanych w art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d);

         ewentualnie

               —

               uchylenie Decyzji PIO i zobowiązanie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (dalej: EUIPO) do ponownego rozpatrzenia zgłoszenia znaku towarowego UE w celu rejestracji znaku słownego „400 PANORAMICZNYCH”, numer zgłoszenia 015299704, w szczególności pod kątem usunięcia obecnie występujących nieprawidłowości, a to uznania, iż: oznaczenie słowne „400 PANORAMICZNYCH” nie spełnia przesłanek z art. 7 ust.1, w szczególności lit. b) i c) RZTUE, a zatem nie istnieją żadne bezwzględne podstawy odmowy rejestracji;

         oraz/lub

               —

               zgodnie z art. 7 ust. 3 RZTUE oznaczenie słowne „400 PANORAMICZNYCH” nabyło wskutek używania charakter odróżniający (wtórną zdolność odróżniającą), a zatem nie istnieje podstawa do odmowy rejestracji znaku towarowego, w szczególności nie ma zastosowania żadna z przesłanek wskazanych w art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d);

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust.1, lit. b), c) i d) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa C-91/18: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/34

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka
   (Sprawa C-91/18)
   (2018/C 142/45)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Kyrasou i F. Tomat)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka, poprzez wydanie i utrzymanie w mocy uregulowania, zgodnie z którym:

                           i.

                           tsipouro/tsikoudià (grecki wysokoprocentowy napój alkoholowy z winogron) produkowane przez „regularnych producentów alkoholu” jest objęte stawką podatku akcyzowego obniżoną o 50 % w stosunku do standardowej stawki krajowej, natomiast napoje alkoholowe przywożone z innych państw członkowskich są objęte standardową stawka podatku akcyzowego, uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 19 i 21 w związku z art. 23 ust. 2 dyrektywy 92/83/EWG (1), a także z art. 110 TFUE;

                           ii.

                           tsipouro/tsikoudià produkowane przez producentów alkoholu „na dwa dni” jest objęte obniżoną dodatkowo stawką podatku akcyzowego, natomiast napoje alkoholowe przywożone z innych państw członkowskich są objęte standardową stawką podatku akcyzowego, uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 19 i 21 w związku z art. 23 ust. 2 dyrektywy 92/83/EWG i art. 3 ust. 1 dyrektywy 92/84/EWG (2), a także z art. 110 TFUE;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W dniu 24 września 2015 r. Komisja wysłała do władz greckich uzasadnioną opinię, zgodnie z którą Grecja, po pierwsze, poprzez objęcie tsipouro/tsikoudià produkowanego przez „regularnych producentów alkoholu” stawką podatku akcyzowego obniżoną o 50 % w stosunku do standardowej stawki krajowej, natomiast napojów alkoholowych przywożonych z innych państw członkowskich standardową stawką podatku akcyzowego, uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 19 i 21 w związku z art. 23 ust. 2 dyrektywy 92/83/EWG, także z art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), a po drugie, poprzez objęcie, na warunkach przewidzianych w prawie krajowym, tsipouro/tsikoudià produkowanego przez drobnych producentów alkoholu, zwanych „na dwa dni”, obniżoną dodatkowo stawką podatku akcyzowego, natomiast napojów alkoholowych importowanych z innych państw członkowskich standardową stawką podatku akcyzowego, uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 19 i 21 w związku z art. 23 ust. 2 dyrektywy 92/83/EWG i art. 3 ust. 1 dyrektywy 92/84/EWG, a także z art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).
   Przepisy prawa Unii, które regulują harmonizację struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych nie przewidują stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego do tsipouro/tsikoudià. Ponadto nałożenie obniżonej dodatkowo stawki podatku akcyzowego na tsipouro/tsikoudià produkowane przez drobnych producentów alkoholu, zwanych „na dwa dni”, jest niedozwolone przez stosowne przepisy dyrektywy 92/83/EWG również w związku z odnośnymi przepisami dyrektywy 92/84/EWG. W konsekwencji odnośnie do takiego środka obowiązujące uregulowanie greckie narusza te dyrektywy. Jednocześnie narusza art. 110 akapit pierwszy TFUE, ponieważ nakłada bardziej uciążliwy podatek na importowane napoje alkoholowe podobne do tsipouro/tsikoudià, i narusza art. 110 akapit drugi TFUE, ponieważ pośrednio chroni tsipouro/tsikoudià w stosunku do innych napojów alkoholowych, które przeważnie są importowane z innych państw członkowskich i stanowią konkurencję dla tego produktu lokalnego.

      (1)  Dyrektywaa 92/83/EWG Rady z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.U. 1992, L 316, s. 21, wyd. spec. w jęz. polskim: rozdz. 9, t. 1, s. 206).

      (2)  Dyrektywa 92/84/EWG Rady z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.U. 1992, L 316, s. 29, wyd. spec. w jęz. polskim: rozdz. 9, t. 1, s. 213).


title: Sprawa C-336/17 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 8 lutego 2018 r. – HB i in. / Komisja Europejska [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Prawo instytucjonalne — Europejska inicjatywa obywatelska „Ethics for Animals and Kids” — Ochrona bezpańskich zwierząt — Skutki psychologiczne wywoływane u dorosłych i u dzieci — Odmowa rejestracji inicjatywy ze względu na oczywisty brak uprawnień Komisji Europejskiej w tym zakresie — Rozporządzenie (UE) nr 211/2011 — Artykuł 4 ust. 2 lit. b) — Artykuł 4 ust. 3]

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/19

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 8 lutego 2018 r. – HB i in. / Komisja Europejska
   (Sprawa C-336/17 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Prawo instytucjonalne - Europejska inicjatywa obywatelska „Ethics for Animals and Kids” - Ochrona bezpańskich zwierząt - Skutki psychologiczne wywoływane u dorosłych i u dzieci - Odmowa rejestracji inicjatywy ze względu na oczywisty brak uprawnień Komisji Europejskiej w tym zakresie - Rozporządzenie (UE) nr 211/2011 - Artykuł 4 ust. 2 lit. b) - Artykuł 4 ust. 3])
   (2018/C 142/25)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: HB, Robert Coates Smith, Hans Joachim Richter, Carmen Arsene, Magdalena Anna Kuropatwinska, Christos Yiapanis, Nathalie Louise Klinge (przedstawiciel: P. Brockmann, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: H. Krämer, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               HB, Robert Coates Smith, Hans Joachim Richter, Carmen Arsene, Magdalena Anna Kuropatwinska, Christos Yiapanis i Nathalie Louise Klinge, z jednej strony, a także Komisja Europejska z drugiej strony, pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 283 z 28.8.2017.


title: Sprawa T-120/18: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2018 – Agencja Wydawnicza Technopol/EUIPO (500 PANORAMICZNYCH)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/61

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2018 – Agencja Wydawnicza Technopol/EUIPO (500 PANORAMICZNYCH)
   (Sprawa T-120/18)
   (2018/C 142/79)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o. o. (Częstochowa, Polska) (przedstawiciel: C. Rogula, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny znak towarowy Unii Europejskiej „500 PANORAMICZNYCH” – zgłoszenie nr 15 299 712

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie R 2201/2016-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę Decyzji PIO poprzez uwzględnienie odwołania Skarżącej i dokonanie rejestracji znaku towarowego „500 PANORAMICZNYCH” ze względu na uznanie, iż: oznaczenie słowne „500 PANORAMICZNYCH” nie spełnia przesłanek z art. 7 ust.1, w szczególności lit. b) i c) RZTUE, a zatem nie istnieje podstawa do odmowy rejestracji znaku towarowego;

         oraz/lub

               —

               zgodnie z art. 7 ust. 3 RZTUE oznaczenie słowne „500 PANORAMICZNYCH” nabyło wskutek używania charakter odróżniający (wtórną zdolność odróżniającą), a zatem nie istnieje podstawa do odmowy rejestracji znaku towarowego, w szczególności nie ma zastosowania żadna z przesłanek wskazanych w art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d);

         ewentualnie

               —

               uchylenie Decyzji PIO i zobowiązanie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (dalej: EUIPO) do ponownego rozpatrzenia zgłoszenia znaku towarowego UE w celu rejestracji znaku słownego „500 PANORAMICZNYCH”, numer zgłoszenia 015299712, w szczególności pod kątem usunięcia obecnie występujących nieprawidłowości, a to uznania, iż: oznaczenie słowne „500 PANORAMICZNYCH” nie spełnia przesłanek z art. 7 ust.1, w szczególności lit. b) i c) RZTUE, a zatem nie istnieją żadne bezwzględne podstawy odmowy rejestracji;

         oraz/lub

               —

               zgodnie z art. 7 ust. 3 RZTUE oznaczenie słowne „500 PANORAMICZNYCH” nabyło wskutek używania charakter odróżniający (wtórną zdolność odróżniającą), a zatem nie istnieje podstawa do odmowy rejestracji znaku towarowego, w szczególności nie ma zastosowania żadna z przesłanek wskazanych w art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d);

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust.1, lit. b), c) i d) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-159/17: Wyrok Sądu z dnia 8 marca 2018 r. – Claro Sol Cleaning / EUIPO – Solemo (Claro Sol Facility Services desde 1972) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Claro Sol Facility Services desde 1972 — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy SOL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/50

         Wyrok Sądu z dnia 8 marca 2018 r. – Claro Sol Cleaning / EUIPO – Solemo (Claro Sol Facility Services desde 1972)
   (Sprawa T-159/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Claro Sol Facility Services desde 1972 - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy SOL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 142/66)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Claro Sol Cleaning, SLU (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Solemo Oy (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciele: adwokaci M. Müller i A. Fottner)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 stycznia 2017 r. (sprawa R 478/2016-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Solemo a Claro Sol Cleaning.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 9 stycznia 2017 r. (sprawa 478/2016–1).

               2)

               Solemo Oy pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Claro Sol Cleaning, SLU.

               3)

               EUIPO pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa C-102/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln (Niemcy) w dniu 13 lutego 2018 r. – Klaus Manuel Maria Brisch

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln (Niemcy) w dniu 13 lutego 2018 r. – Klaus Manuel Maria Brisch
   (Sprawa C-102/18)
   (2018/C 142/46)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca: Klaus Manuel Maria Brisch

      Pytanie prejudycjalne

   Czy do złożenia wniosku o wydanie europejskiego poświadczenia spadkowego zgodnie z art. 65 ust. 2 rozporządzenia nr 650/2012 (1) stosowanie formularza IV (Załącznik 4) przyjętego zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 81 ust. 2 rozporządzenia nr 650/2012 na podstawie art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego do rozporządzenia nr 650/2012 (2), jest bezwzględnie konieczne czy tylko fakultatywne?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego, Dz.U. 2012 L 201, s.107.

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1329/2014 z dnia 9 grudnia 2014 r. ustanawiające formularze, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego, Dz.U. 2014 L 359, s.30.


title: Sprawa C-529/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 29 czerwca 2017 r. w sprawie T-427/16 Martín Osete / EUIPO, wniesione w dniu 5 września 2017 r. przez Isabel Martín Osete

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 29 czerwca 2017 r. w sprawie T-427/16 Martín Osete / EUIPO, wniesione w dniu 5 września 2017 r. przez Isabel Martín Osete
   (Sprawa C-529/17 P)
   (2018/C 142/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Isabel Martín Osete (przedstawiciel: adwokat V. Wellens)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 22 lutego 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa T-230/17: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2018 r. – Rstudio / EUIPO – Embarcadero Technologies (RSTUDIO) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy RSTUDIO — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ER/STUDIO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001)}

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/50

         Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2018 r. – Rstudio / EUIPO – Embarcadero Technologies (RSTUDIO)
   (Sprawa T-230/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy RSTUDIO - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ER/STUDIO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001)})
   (2018/C 142/67)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rstudio, Inc. (Boston, Massachusetts, Stany Zjednoczony) (przedstawiciele: M. Edenborough, QC, i G. Smith, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Embarcadero Technologies, Inc. (San Francisco, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lutego 2017 r. (sprawa R 493/2016-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Embarcadero Technologies a Rstudio.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rstudio, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 6.6.2017.


title: Sprawa C-693/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 3 października 2017 r. w sprawie T-695/15, BMB sp. z o.o. / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 10 grudnia 2017 r. przez BMB sp. z o.o.

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 3 października 2017 r. w sprawie T-695/15, BMB sp. z o.o. / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 10 grudnia 2017 r. przez BMB sp. z o.o.
   (Sprawa C-693/17 P)
   (2018/C 142/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: BMB sp. z o.o. (przedstawiciel: radca prawny K. Czubkowski)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej; Ferrero SpA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 3 września 2017 r. w sprawie T-695/15 doręczonego wnoszącemu odwołanie w dniu 11 października 2017 r.; oraz

               —

               uchylenie decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 września 2015 r. w sprawie R 1150/2012-3;

         Tytułem żądania ewentualnego, w przypadku gdy stan postępowania nie pozwala na wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie przez Trybunał, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.
   Na podstawie art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości wnoszący odwołanie wnosi ponadto do Trybunału o:

               —

               obciążenie Ferrero Spa i EUIPO kosztami postępowania odwoławczego; oraz

               —

               obciążenie Ferrero Spa i EUIPO kosztami postępowania, które wnoszący odwołanie poniósł przed Sądem; oraz

               —

               obciążenie Ferrero Spa kosztami postępowania przed EUIPO.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi 2 zarzuty.
   Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (1) ze względu na naruszenie prawa oraz popełnienie oczywistego błędu w ocenie wskutek stwierdzenia, że:

               i.

               sporny wzór zawiera graficzne przedstawienie wcześniejszego znaku towarowego;

               ii.

               wcześniejszy znak towarowy oraz sporny wzór wykazują wysoki stopień podobieństwa; oraz

               iii.

               Izba Odwoławcza nie popełniła błędu, uznając, że między wcześniejszym znakiem towarowym a spornym wzorem zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

         Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych w związku z ogólnymi zasadami dobrej administracji i ochrony uzasadnionych oczekiwań ze względu na naruszenie prawa oraz popełnienie oczywistego błędu w ocenie wskutek stwierdzenia, że powołanie się przez Izbę Odwoławczą na art. 8 ust. l lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (2) w pkt 33 decyzji stanowi jedynie błąd formalny, który nie miał decydującego przełożenia na rozstrzygnięcie sporu, oraz że na użytek oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie ma potrzeby uwzględniania orzecznictwa sądów krajowych na temat wcześniejszych międzynarodowych rejestracji.

      (1)  Dz.U. 2002, L 3, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2015, L 7, s. 5.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2016, L. 79, s. 44; Dz.U. 2016, L 261, s. 10).


title: Sprawa C-672/16: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 lutego 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Imofloresmira – Investimentos Imobiliários SA / Autoridade Tributária e Aduaneira (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa VAT — Zwolnienie transakcji dzierżawy i wynajmu nieruchomości — Prawo wyboru przyznane podatnikom — Korzystanie przez państwa członkowskie — Odliczenie podatku naliczonego — Wykorzystanie na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika — Korekta wstępnego odliczenia — Niedopuszczalność)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 lutego 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Imofloresmira – Investimentos Imobiliários SA / Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-672/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa VAT - Zwolnienie transakcji dzierżawy i wynajmu nieruchomości - Prawo wyboru przyznane podatnikom - Korzystanie przez państwa członkowskie - Odliczenie podatku naliczonego - Wykorzystanie na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika - Korekta wstępnego odliczenia - Niedopuszczalność))
   (2018/C 142/14)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Imofloresmira – Investimentos Imobiliários SA

      Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Sentencja

   Artykuły 167, 168, 184, 185 i 187 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które przewidują korektę wstępnego odliczenia podatku od wartości dodanej na tej podstawie, że nieruchomość, w stosunku do której skorzystano z prawa wyboru opodatkowania, jest uważana za niewykorzystywaną już przez podatnika na potrzeby jego opodatkowanych transakcji, jeżeli ta nieruchomość pozostawała niezajęta przez ponad dwa lata, nawet jeśli wykazano, że podatnik starał się ją wynająć w tym okresie.

      (1)  Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


title: Sprawa T-35/18: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2018 r. – La Marchesiana/EUIPO – Marchesi Angelo (MARCHESI)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/51

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2018 r. – La Marchesiana/EUIPO – Marchesi Angelo (MARCHESI)
   (Sprawa T-35/18)
   (2018/C 142/68)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: La Marchesiana Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Franzosi, F. Santonocito, A. Sobol)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Marchesi Angelo Srl (Mediolan, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy MARCHESI składający się z siedmiu pociągnięć pędzlem w kolorze pomarańczowym, niebieskim, żółtym, czerwonym, zielonym, czarnym i fioletowym – unijny znak towarowy nr 4 187 159

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawach R 1753/2016-4 i R 1802/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji i odrzucenie w całości wniosku Angela Marchesiego o wykreślenie znaku towarowego UE’159 ze względu na brak używania;

               —

               ustalenie i stwierdzenie w ramach zmiany zaskarżonej decyzji, że znak towarowy UE’159 był rzeczywiście przedmiotem faktycznego używania w okresie referencyjnym w ramach Unii Europejskiej zgodnie z art. 58 ust. 1 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej dla towarów lub usług z klasy 8 (ręcznie obsługiwane przybory i przyrządy, w szczególności przybory kuchenne), z klasy 16 (papier, tektura, druki, książki, czasopisma, materiały dla artystów, artykuły papiernicze, materiały dydaktyczne), z klasy 21 (naczynia i pojemniki do użytku domowego lub kuchennego, garnki, talerze, szklanki, wyroby szklane, porcelana i wyroby ceramiczne), z klasy 29 (artykuły spożywcze pochodzenia zwierzęcego, konserwowane i suszone owoce i warzywa, galaretki, dżemy, kompoty, jaja, mleko i produkty mleczne, oleje jadalne i tłuszcze), z klasy 30 (kawa i jej substytuty, herbata, kakao, cukier, ryż, mąka, chleb, makaron, ciasto, lody, dodatki mające na celu poprawę smaku żywności), z klasy 33 (napoje alkoholowe) oraz dla towarów lub usług z klasy 30 (kawiarnie), z klasy 41 (działania edukacyjne i szkoleniowe, szkolenia), z klasy 43 (usługi cateringowe świadczone przez przedsiębiorstwa dostarczające gotowe do spożycia żywność i napoje dystrybuowane przez bary, restauracje, stołówki samoobsługowe, stołówki);

               —

               pomocniczo, w drodze częściowej zmiany zaskarżonej decyzji, oddalenie wniosku strony przeciwnej o wykreślenie z powodu braku używania znaku towarowego UE’159 w odniesieniu do towarów i usług z klasy 30 (kawiarnie), z klasy 41 (działania edukacyjne i szkoleniowe, szkolenia), z klasy 43 (usługi cateringowe świadczone przez przedsiębiorstwa dostarczające gotowe do spożycia żywność i napoje dystrybuowane przez bary, restauracje, stołówki samoobsługowe, stołówki);

               —

               obciążenie strony przegrywającej kosztami niniejszego postępowania oraz obu poprzednich etapów postepowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Błędna ocena dowodów na używanie w rozumieniu art. 58 ust. 1 lit. a) oraz art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-122/18: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2018 r. – Lidl Stiftung / EUIPO – Shimano Europe (PRO)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/63

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2018 r. – Lidl Stiftung / EUIPO – Shimano Europe (PRO)
   (Sprawa T-122/18)
   (2018/C 142/81)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Berger oraz A. Marx)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Shimano Europe BV (Nunspeet, Niderlandy).

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „PRO” – zgłoszenie nr 14 468 904

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie R 1332/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu nr 002654773 wobec zgłoszenia nr 014 468 904;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

               —

               obciążenie Shimano Europe B.V. kosztami postępowania przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit b) i c) rozporządzenia nr 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa C-7/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 3 stycznia 2018 r. – Modesto Jardón Lama / Instituto Nacional de la Seguridad Social, Tesorería General de la Seguridad Social

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 3 stycznia 2018 r. – Modesto Jardón Lama / Instituto Nacional de la Seguridad Social, Tesorería General de la Seguridad Social
   (Sprawa C-7/18)
   (2018/C 142/29)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Modesto Jardón Lama.

      Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social y Tesorería General de la Seguridad Social

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 48 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego, który wymaga w celu skorzystania z wcześniejszej emerytury, by kwota należnej emerytury była wyższa od minimalnej emerytury, która przysługiwałaby zainteresowanemu na podstawie prawa krajowego, przy czym pojęcie „emerytury należnej” interpretowane jest jako emerytura faktycznie wypłacana tylko we właściwym państwie członkowskim (w tym przypadku w Hiszpanii), bez uwzględnienia faktycznie przysługującej emerytury, którą zainteresowany może otrzymywać z tytułu innego świadczenia takiego samego rodzaju w innym państwie członkowskim lub w innych państwach członkowskich?