title: Sprawy połączone T-339/10 i T-532/10: Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. — Cosepuri przeciwko EFSA (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Usługi przewozowe we Włoszech i w Europie — Odrzucenie oferty oferenta — Decyzja o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi — Odpowiedzialność pozaumowna — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Oferta wyłonionego oferenta — Odmowa udzielenia dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/15

         Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. — Cosepuri przeciwko EFSA
   (Sprawy połączone T-339/10 i T-532/10) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Usługi przewozowe we Włoszech i w Europie - Odrzucenie oferty oferenta - Decyzja o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi - Odpowiedzialność pozaumowna - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Oferta wyłonionego oferenta - Odmowa udzielenia dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej)
   2013/C 71/22
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Cosepuri Soc. coop. pA (Bolonia, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Fiorenza)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (przedstawiciele: D. Detken i S. Gabbi, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów J. Stuycka i A. M. Vandromme)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności procedury przetargowej CFT/EFSA/FIN/2010/01 dotyczącej usług przewozowych we Włoszech i w Europie (Dz.U. 2010/S 51-074689) i o zasądzenie odszkodowania (sprawa T-339/10) oraz skarga o stwierdzenie nieważności decyzji EFSA z dnia 15 września 2010 r. odmawiającej udzielenia skarżącej dostępu do oferty oferenta wyłonionego w ramach przetargu będącego przedmiotem postępowania (sprawa T-532/10).

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Cosepuri Soc. Coop. pA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-420/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) w dniu 13 września 2007 r. — Meletis Apostolides przeciwko David Charles Orams, Linda Elizabeth Orams

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) w dniu 13 września 2007 r. — Meletis Apostolides przeciwko David Charles Orams, Linda Elizabeth Orams
   (Sprawa C-420/07)
   (2007/C 297/34)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Meletis Apostolides.

      Strona pozwana: David Charles Orams, Linda Elizabeth Orams.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W niniejszym pytaniu:

                           —

                           pojęcie „obszar kontrolowany przez rząd” oznacza obszar Republiki Cypru, nad którym rząd Republiki Cypru sprawuje rzeczywistą kontrolę; oraz

                           —

                           pojęcie „obszar północny” oznacza obszar Republiki Cypru, nad którym rząd Republiki Cypru nie sprawuje rzeczywistej kontroli.

                     Czy zawieszenie stosowania acquis communautaire na obszarze północnym na mocy art. 1 ust. 1 dziesiątego protokołu do traktatu akcesyjnego z 2003 r. dotyczącego przystąpienia Cypru do Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie uznaniu i wykonaniu przez sąd państwa członkowskiego orzeczenia wydanego przez sąd Republiki Cypru mający siedzibę na obszarze kontrolowanym przez rząd, dotyczącego nieruchomości gruntowej położonej na obszarze północnym, gdy o uznanie i wykonanie tego orzeczenia wniesiono na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 44/2001”), które stanowi część acquis communautaire?

               2)

               Czy art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 uprawnia bądź zobowiązuje sąd państwa członkowskiego do odmowy uznania i wykonania orzeczenia wydanego przez sądy innego państwa członkowskiego, dotyczącego nieruchomości gruntowej położonej na obszarze tego drugiego państwa członkowskiego, nad którym rząd tego państwa członkowskiego nie sprawuje rzeczywistej kontroli? W szczególności, czy takie orzeczenie jest niezgodne z art. 22 rozporządzenia nr 44/2001?

               3)

               Czy orzeczenie wydane przez sąd państwa członkowskiego mający siedzibę na obszarze tego państwa, nad którym rząd tego państwa sprawuje rzeczywistą kontrolę, dotyczące nieruchomości gruntowej położonej w tym państwie, na obszarze, nad którym rząd tego państwa nie sprawuje rzeczywistej kontroli, może być przedmiotem odmowy uznania i wykonania na podstawie art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 na tej podstawie, że ze względów praktycznych orzeczenie to nie może zostać wykonane tam, gdzie nieruchomość jest położona, mimo iż orzeczenie to jest wykonalne na obszarze kontrolowanym przez rząd tego państwa członkowskiego?

               4)

               Czy w sytuacji, gdy:

                           —

                           przeciwko pozwanemu wydany został wyrok zaoczny;

                           —

                           pozwany wszczął następnie przed sądem pochodzenia postępowanie w przedmiocie zaskarżenia wyroku zaocznego; lecz

                           —

                           środek zaskarżenia został oddalony po przeprowadzeniu pełnej i sprawiedliwej rozprawy, w oparciu o uzasadnienie, że pozwany nie przedstawił żadnych przekonywujących zarzutów (co w świetle prawa krajowego jest konieczne, aby wyrok mógł zostać uchylony);

                     pozwany ten może sprzeciwiać się wykonaniu pierwotnego wyroku zaocznego lub wyroku wydanego w przedmiocie sprzeciwu od tego wyroku na podstawie art. 34 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001, ze względu na okoliczność, że nie doręczono mu dokumentu wszczynającego postępowanie w czasie i w sposób umożliwiający mu przygotowanie obrony przed wydaniem pierwotnego wyroku zaocznego? Czy sytuacja ta wyglądałaby inaczej, gdyby przedmiotem rozprawy była jedynie analiza zarzutów podniesionych przez pozwanego przeciwko żądaniom pozwu?

               5)

               Jakie okoliczności są istotne dla oceny, czy spełniona została przesłanka określona w art. 34 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001, tj. czy pozwanemu „doręczono dokument wszczynający postępowanie lub dokument równorzędny w czasie i w sposób umożliwiający mu przygotowanie obrony”? W szczególności:

                           a)

                           czy w sytuacji, gdy pozwany rzeczywiście powziął wiedzę o dokumencie, znaczenie mają działania (lub zaniechania) pozwanego lub jego prawników, które miały miejsce po doręczeniu?

                           b)

                           czy miałyby znaczenie, a jeżeli tak to jakie, określone zachowania pozwanego lub jego prawników lub napotkane przez nich trudności?

                           c)

                           czy ma jakieś znaczenie okoliczność, że prawnik pozwanego mógł zgłosić uczestnictwo w postępowaniu przed wydaniem wyroku zaocznego?

      (1)  Dz.U. 2001 r., L 12, str. 1.


title: Sprawa T-156/16: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2016 r. – CFA Institute/EUIPO – Ernst i Häcker (CERTIFIED FINANCIAL MODELER CFM)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/60

      Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2016 r. – CFA Institute/EUIPO – Ernst i Häcker (CERTIFIED FINANCIAL MODELER CFM)
      (Sprawa T-156/16)
      (2016/C 211/74)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: CFA Institute (Charlottesville, Virginia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci S. Rohlfing i G. Engels)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Dietmar Ernst (Nürtingen, Niemcy), Joachim Häcker (Nürtingen)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Dietmar Ernst, Joachim Häcker

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „CERTIFIED FINANCIAL MODELER CFM” – zgłoszenie nr 9 569 658

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 stycznia 2016 r. w sprawie R 9/2015-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie wniesionego przez stronę skarżącą sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego nr 9 569 658 przez Dietmara Ernsta i Joachima Häckera;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania; lub

                  —

                  na wypadek gdyby Dietmar Ernst i Joachim Häcker przystąpili do postępowania w charakterze interwenientów, obciążenie ich kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zarówno w postępowaniu odwoławczym przed EUIPO, jak i w postępowaniu przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-266/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 17 maja 2017 r. – Rhein-Sieg-Kreis/Verkehrsbetrieb Hüttebräucker GmbH

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 17 maja 2017 r. – Rhein-Sieg-Kreis/Verkehrsbetrieb Hüttebräucker GmbH
   (Sprawa C-266/17)
   (2017/C 283/25)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rhein-Sieg-Kreis

      Strona pozwana: Verkehrsbetrieb Hüttebräucker GmbH, BVR Busverkehr Rheinland GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (1) ma zastosowanie do zamówień, które w rozumieniu art. 5 ust. 1 zdanie pierwsze tego rozporządzenia nie są udzielane w formie koncesji na usługi zgodnie z dyrektywami 2004/17/WE (2) i 2004/18/WE (3)?
               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2.

               Czy, jeżeli pojedynczy właściwy organ, o którym mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, udziela zamówienia publicznego na usługi bezpośrednio podmiotowi wewnętrznemu, wspólnej kontroli tego organu wraz z innymi wspólnikami podmiotu wewnętrznego sprzeciwia się sytuacja, w której uprawnienie do ingerowania w publiczny transport pasażerski na określonym obszarze geograficznym [art. 2 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1370/2007] jest podzielone między pojedynczym właściwym organem i grupą organów świadczących usługi w zakresie zintegrowanego transportu pasażerskiego, przykładowo w ten sposób, że uprawnienie do udzielania zamówień publicznych na usługi podmiotowi wewnętrznemu przysługuje pojedynczemu właściwemu organowi, zaś zadanie w zakresie taryfy zostaje powierzone związkowi celowemu Verkehsrverbund, którego członkami są oprócz rzeczonego pojedynczego organu inne właściwe terytorialnie organy?

               3.

               Czy, jeżeli pojedynczy właściwy organ, o którym mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, udziela zamówienia publicznego na usługi bezpośrednio podmiotowi wewnętrznemu, wspólnej kontroli tego organu wraz z innymi wspólnikami podmiotu wewnętrznego sprzeciwia się sytuacja, w której zgodnie z umową spółki rzeczonego podmiotu wewnętrznego w przypadku podejmowania uchwał w sprawie zawarcia, zmiany lub zakończenia umowy na podstawie zamówienia publicznego na usługi, o którym mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, prawo głosu przysługuje wyłącznie temu wspólnikowi, który samodzielnie lub którego pośredni lub bezpośredni właściciel udziela zamówienia publicznego na usługi podmiotowi wewnętrznemu zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007?

               4.

               Czy art. 5 ust. 2 zdanie drugie lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 zezwala na wykonywanie przez podmiot wewnętrzny usług pasażerskiego transportu publicznego również na rzecz innych właściwych organów lokalnych na ich terytoriach (w tym na niektórych liniach lub innych elementach składowych tej działalności, które mogą wchodzić na terytorium sąsiednich właściwych organów lokalnych), jeżeli nie są one udzielane w zorganizowanej procedurze udzielenia zamówienia na usługi?

               5.

               Czy art. 5 ust. 2 zdanie drugie lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 zezwala na wykonywanie przez podmiot wewnętrzny usług pasażerskiego transportu publicznego poza obszarem właściwości miejscowej organu udzielającego temu podmiotowi zamówienia na rzecz innych podmiotów realizujących zadania publiczne na podstawie zamówień na usługi objętych przepisem przejściowym art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia?

               6.

               W jakim momencie muszą być spełnione warunki określone w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70, Dz.U. L 315, s. 1.

      (2)  Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych; Dz.U. L 134, s. 1.

      (3)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi; Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa C-27/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Sofija grad (Bułgaria) w dniu 18 stycznia 2016 r. – Angeł Marinkow/Predsedateł na Dyrżawna agencija za byłgarite w czużbina

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Sofija grad (Bułgaria) w dniu 18 stycznia 2016 r. – Angeł Marinkow/Predsedateł na Dyrżawna agencija za byłgarite w czużbina
   (Sprawa C-27/16)
   (2016/C 111/15)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd – Sofija-grad (Bułgaria)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Angeł Marinkow

      Strona przeciwna: Predsedateł na Dyrżawna agencija za byłgarite w czużbina

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. [14] (1) ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersji przeredagowanej) oraz art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2000/78/WE (3) z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że są one wystarczająco precyzyjne i jasne, i z tego względu stosuje się je bezpośrednio do sytuacji prawnej osoby zwolnionej z sektora publicznego, zatrudnionej w ramach stosunku służbowego, gdy:

                           a)

                           decyzję w sprawie zwolnienia przyjęto ze względu na zmniejszenie liczby jednakowych stanowisk (funkcji) zajmowanych przez zwolnioną osobę i przez pozostałych urzędników, zarówno mężczyzn, jak i kobiety[;]

                           b)

                           zwolnienie jest oparte na neutralnym przepisie prawa krajowego[;]

                           c)

                           we wskazanym wypadku zwolnienia w krajowych uregulowaniach prawnych nie określono kryteriów ani obowiązku dokonania oceny odnoszącej się do wszystkich osób, których może dotyczyć zwolnienie, ani nie określono obowiązku przedstawienia uzasadnienia, z jakiej przyczyny zwolniono konkretną osobę[?]

               2)

               Czy z art. [14] ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersji przeredagowanej) oraz z art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, interpretowanych w związku z art. 30, art. 47 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, wynika, że dopuszczają one określony w art. 157 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej krajowy środek, taki jak art. 21 Zakon za zasztita ot diskriminacija rozpatrywany w związku z art. 106 ust. 1 pkt 2 Zakon za dyrżawnija służiteł, w których to przepisach na wskazany w pytaniu pierwszym wypadek zwolnienia z sektora publicznego osoby zatrudnionej w ramach stosunku służbowego (ze względu na redukcję etatów poprzez zmniejszenie liczby jednakowych stanowisk zajmowanych zarówno przez mężczyzn, jak i przez kobiety) wyraźnie nie określono związanego z uprawnieniem do dokonania zwolnienia obowiązku doboru i wskazania kryteriów – co zgodnie z orzecznictwem administracyjnym i sądowym jest dopuszczalne wyłącznie, gdy właściwy do dokonania zwolnienia organ według własnej oceny zatwierdzi procedurę i kryteria zwolnienia – a w odróżnieniu od powyższego na wypadek podobnej sytuacji zwolnienia z sektora publicznego osoby zatrudnionej w ramach stosunku pracy normatywnie określono związany z uprawnieniem do dokonania zwolnienia przez wspomniany organ obowiązek doboru i wskazania kryteriów, według jakich dokonywane jest zwolnienie?

               3)

               Czy art. [14] ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersji przeredagowanej) oraz art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy w związku z art. 30, art. 47 i art. 52 ust. 1 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie z sektora publicznego osoby zatrudnionej w ramach stosunku służbowego jest bezzasadne i ze tego względu niezgodne ze wskazanymi przepisami wyłącznie ze względu na to, że organ administracji nie dokonał doboru ani nie zastosował obiektywnych kryteriów, odpowiednio nie przedstawił uzasadnienia dokonanego przezeń wyboru, aby zwolnić konkretną osobę, pod warunkiem że ta osoba zajmuje takie samo stanowisko jak inne osoby – mężczyźni i kobiety – a zwolnienia dokonano na podstawie neutralnego przepisu[?]

               4)

               Czy art. 18 w związku z art. 25 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersji przeredagowanej) w związku z art. 30 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że wymóg proporcjonalności jest zachowany oraz że dopuszczają one krajowe uregulowania prawne, w których określono odszkodowanie za niezgodne z prawem zwolnienie, mające zastosowanie także w określonych w prawie Unii Europejskiej wypadkach naruszenia zasady równego traktowania w dziedzinie zatrudnienia i pracy, w których to krajowych uregulowaniach prawnych określono maksymalny okres, za który przysługuje odszkodowanie, wynoszący do 6 miesięcy oraz określono stałą wysokość tego odszkodowania – wynagrodzenie zasadnicze na zajmowanym stanowisku, lecz wyłącznie w zakresie, w jakim osoba pozostawała bez pracy lub otrzymywała niższe wynagrodzenie – i w sytuacji, gdy uprawnienie osoby do przywrócenia jej na stanowisko jest odrębne i nie stanowi części przysługującego jej prawa do odszkodowania określonego w prawie krajowym państwa członkowskiego?”.

      (1)  Przypis tłumacza: w tym i w kolejnych pytaniach prejudycjalnych sąd odsyłający prawdopodobnie zamierza odnieść się do art. 14 ust. 1 lit. c) wspomnianej dyrektywy, który to przepis przywołuje jako mający zastosowanie w sprawie.

      (2)  Dz.U. L 204, s. 23.

      (3)  Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa T-363/13: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – Harper Hygienics/OHIM – Clinique Laboratories (CLEANIC intimate) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CLEANIC intimate — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe CLINIQUE — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/30

         Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – Harper Hygienics/OHIM – Clinique Laboratories (CLEANIC intimate)
   (Sprawa T-363/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CLEANIC intimate - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe CLINIQUE - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 213/52)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Harper Hygienics S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: początkowo R. Rumpel, radca prawny, następnie D. Rzążewska, radca prawny, i G. Pietras, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Clinique Laboratories, LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo adwokat V. von Bomhard i K. Hughes, solicitor, następnie K. Hughes)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 kwietnia 2013 r. (sprawa R 606/2012-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Clinique Laboratories, LLC a Harper Hygienics S.A.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Harper Hygienics S.A. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Clinique Laboratories, LLC.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Wykreślenie sprawy C-382/03

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/15

         Wykreślenie sprawy C-382/03 (1)

   (2004/C 201/33)
   Postanowieniem z dnia 11 maja 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-382/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court, Dublin): Ryanair Ltd przeciwko Aer Rianta cpt.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003.


title: Sprawa C-203/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen — Szwecja) — Billerud Karlsborg AB, Billerud Skärblacka AB przeciwko Naturvårdsverket (Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Kara z tytułu przekroczenia emisji — Pojęcie przekroczenia emisji — Zrównanie z niedopełnieniem obowiązku zwrotu w terminie wyznaczonym w dyrektywie ilości uprawnień wystarczającej do pokrycia emisji z poprzedniego roku — Brak możliwości zwolnienia z kary w razie posiadania niezwróconych uprawnień z wyjątkiem działania siły wyższej — Brak możliwości modyfikacji wysokości kary — Proporcjonalność)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen — Szwecja) — Billerud Karlsborg AB, Billerud Skärblacka AB przeciwko Naturvårdsverket
   (Sprawa C-203/12) (1)

   (Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Kara z tytułu przekroczenia emisji - Pojęcie przekroczenia emisji - Zrównanie z niedopełnieniem obowiązku zwrotu w terminie wyznaczonym w dyrektywie ilości uprawnień wystarczającej do pokrycia emisji z poprzedniego roku - Brak możliwości zwolnienia z kary w razie posiadania niezwróconych uprawnień z wyjątkiem działania siły wyższej - Brak możliwości modyfikacji wysokości kary - Proporcjonalność)
   2013/C 367/20
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta domstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Billerud Karlsborg AB, Billerud Skärblacka AB

      Strona pozwana: Naturvårdsverket

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Högsta domstolen — Wykładnia art. 16 ust. 3 i 4 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32) — Kary przewidziane w dyrektywie — Obowiązek zapłaty kary przez operatora, który nie zwrócił do dnia 30 kwietnia roku kalendarzowego przydziałów w ilości odpowiadającej jego emisji, nawet jeżeli wynika to z zaniedbania, błędu administracyjnego lub problemów technicznych — Ewentualna możliwość zwrotu lub obniżenia wysokości kary

      Sentencja

               1)

               Artykuł 16 ust. 3 i 4 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza on, by operator, który nie dokonał do dnia 30 kwietnia zwrotu uprawnień do emisji dwutlenku węgla odpowiadających jego emisji z roku poprzedniego, uniknął przewidzianej w tym przepisie kary finansowej z tytułu przekroczenia emisji, nawet jeżeli w tym dniu posiadał wystarczającą ilość uprawnień.

               2)

               Artykuł 16 ust. 3 i 4 dyrektywy 2003/87 należy interpretować w ten sposób, że wysokość ryczałtowej kary pieniężnej przewidzianej w tych przepisach nie może ulegać modyfikacji przez sąd krajowy na podstawie zasady proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012.


title: Sprawa T-18/13: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2014 r. – Łaszkiewicz przeciwko OHIM – Cables y Eslingas (PROTEKT) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PROTEKT — Wcześniejsze słowne hiszpańskie znaki towarowe PROTEK — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/39

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2014 r. – Łaszkiewicz przeciwko OHIM – Cables y Eslingas (PROTEKT)
   (Sprawa T-18/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PROTEKT - Wcześniejsze słowne hiszpańskie znaki towarowe PROTEK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   2014/C 292/48
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Grzegorz Łaszkiewicz (Łódź, Polska) (przedstawiciel: J. Gwiazdowska, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Cables y Eslingas, SA (Cerdanyola del Valles, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 października 2012 r. (sprawa R 701/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Cables y Eslingas, SA a Grzegorzem Łaszkiewiczem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Grzegorz Łaszkiewicz zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


title: Sprawa C-347/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam — Niderlandy) — A. Salemink przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Pracownik zatrudniony na gazowej platformie wiertniczej położonej na szelfie kontynentalnym przylegającym do Niderlandów — Ubezpieczenie obowiązkowe — Odmowa wypłaty świadczenia z tytułu niezdolności do pracy)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam — Niderlandy) — A. Salemink przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
   (Sprawa C-347/10) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Pracownik zatrudniony na gazowej platformie wiertniczej położonej na szelfie kontynentalnym przylegającym do Niderlandów - Ubezpieczenie obowiązkowe - Odmowa wypłaty świadczenia z tytułu niezdolności do pracy)
   2012/C 73/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: A. Salemink

      Strona pozwana: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank Amsterdam — Wykładnia art. 45 i 355 TFUE, art. 52 TUE i tytułów I i II rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) — Niezastosowanie krajowego systemu obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego do osób pracujących na platformie wiertniczej położonej na niderlandzkim szelfie kontynentalnym na rzecz pracodawcy mającego siedzibę w Niderlandach i zamieszkałych na terytorium innego państwa członkowskiego

      Sentencja

   Wykładni art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. oraz art. 39 WE, należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by pracownik wykonujący działalność zawodową na stałej instalacji położonej na części szelfu kontynentalnego przylegającej do państwa członkowskiego nie podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu w tym państwie członkowskim na podstawie krajowego ustawodawstwa w zakresie ubezpieczeń społecznych wyłącznie z tego względu, że zamieszkuje nie w tym, lecz w innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa C-25/12 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2011r. w sprawie T-510/11 Gino Trevisanato przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 17 stycznia 2012 r. przez Gina Trevisanata

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/10

         Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2011r. w sprawie T-510/11 Gino Trevisanato przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 17 stycznia 2012 r. przez Gina Trevisanata
   (Sprawa C-25/12 P)
   2012/C 65/20
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Gino Trevisanato (przedstawiciel: adwokat L. Sulfaro)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie całkowitej nieważności postanowienia siódmej izby Sądu z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie T-510/11 oraz uznanie dopuszczalności i właściwości Sądu do orzekania w przedmiocie skargi na bezczynność wniesionej w dniu 29 września 2011 r. przez wnoszącego odwołanie w stosunku do Komisji Europejskiej zgodnie z art. 265 ust. 3 TFUE;

               —

               w konsekwencji uwzględnienia powyższych żądań, tytułem żądania głównego orzeczenie co do istoty w przedmiocie skargi oraz obciążenie kosztami postępowania strony przegrywającej lub tytułem ewentualnym przekazanie skargi do Sądu aby wydał on stosowne orzeczenie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swego odwołania, wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty
   Wnoszący odwołanie twierdzi przede wszystkim, iż postanowienie jest obarczone poważnym błędem dotyczącym okoliczności faktycznych z uwagi na wypaczenie jego żądania. Wnoszący odwołanie nie żądał bowiem od Sądu aby ten stwierdził bezprawność braku zajęcia przez Komisję stanowiska w drodze wydania uzasadnionej opinii w rozumieniu art. 258 TFUE w przedmiocie niewłaściwej transpozycji do włoskiego porządku prawnego dyrektywy nr 98/59/WE w sprawie zwolnień grupowych, jak założono w postanowieniu. Wnoszący odwołanie żądał natomiast, aby Sąd stwierdził bezprawność bezczynności Komisji w zakresie leżącego w jej kompetencjach określenia i powiadomienia wnoszącego odwołanie o prawnie wiążącym stanowisku w przedmiocie wniosku, który — po 4 latach od skargi — został ponownie złożony w dniu 11 lipca 2011 r. i który dotyczył kwestii tego czy pracownicy pełniący funkcje kierownicze we Włoszech mają prawo korzystać z ochrony na mocy dyrektywy 98/59/WE (1) w sprawie zwolnień grupowych, którego to prawa włoskie sądy odmówiły wnoszącemu odwołanie objętemu zwolnieniem takiego rodzaju dokonanym przez IBM we Włoszech.
   Następnie Sąd błędnie uznał, iż nie miał właściwości opierając się na orzecznictwie wynikającym z postanowienia Trybunału z dnia 26 października 1995 r. w sprawach połączonych C-199/94 P i C-200/94 P, Pevasa i Inpesca. Orzecznictwo to nie ma znaczenia w niniejszym przypadku ze względu na okoliczności faktyczne istotnie różniące się od okoliczności leżących u podstaw rzeczonego postanowienia.
   Wreszcie Sąd naruszył regulamin postępowania przed nim i art. 47 Karty praw podstawowych nie doręczając skargi stronie przeciwnej i nie publikując w Dzienniku Urzędowym streszczenia skargi oraz nie konsultując rzecznika generalnego.

      (1)  Dz.U. L 225, s. 16.


title: Sprawa T-476/16: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2016 r. – Adama Agriculture i Adama France/Komisja

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/48

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2016 r. – Adama Agriculture i Adama France/Komisja
   (Sprawa T-476/16)
   (2016/C 402/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Adama Agriculture BV (Amsterdam, Niderlandy) i Adama France (Sèvres, Francja) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i M. Grunchard)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (1) oraz orzeczenie, że i) zatwierdzenie substancji czynnej izoproturonu (IPU) powinno zostać odnowione lub ewentualnie, że ii) ocena odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej IPU powinna zostać przekazana stronie pozwanej a wszystkie znajdujące zastosowanie terminy zgodnie z rozporządzeniem nr 1107/2009 oraz rozporządzeniami wykonawczymi – zawieszone, tak aby zagwarantować właściwe ramy czasowe na wydanie nowej decyzji w sprawie odnowienia zatwierdzenia IPU oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w niniejszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja została wydana przez stronę pozwaną z naruszeniem prawa oraz zasad gwarantowanych przez Unię. Strona skarżąca podnosi, że wspomniana decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ narusza Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwany dalej „TFUE”) oraz prawo wtórne, powołując pięć następujących zarzutów:

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący oczywistych błędów w ocenie: zgodnie z motywami 8, 9 i 10 zaskarżonej decyzji IPU został zakazany z powodu i) ryzyka wynikającego z zagrożenia kontaktu wód podziemnych z metabolitem, ii) zagrożenia ptaków, ssaków i organizmów wodnych oraz iii) proponowanej klasyfikacji IPU jako substancji działającej szkodliwie na rozrodczość kategorii 2. Wszystkie obawy na jakich opiera się zaskarżona decyzja są jednak obarczone uchybieniami formalnymi lub materialnymi oraz nie uwzględniają informacji przedłożonych przez stronę skarżącą.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia procedury przewidzianej rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008 (2) – aktu ultra vires: proponując klasyfikacje IPU jako substancji działającej szkodliwie na rozrodczość oraz opierając się na tej propozycji w celu uzasadnienia nieodnowienia zatwierdzenia IPU, strona pozwana naruszyła zarówno rozporządzenie nr 1272/2008 jak i rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 (3) dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, a tym samym przekroczyła swoje kompetencje.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony i zasady dobrej administracji: swoim zachowaniem państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, Europejski Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) oraz Komisja wspólnie i indywidualnie naruszyły prawo strony skarżącej do bycia wysłuchanym oraz prawo do obrony pozbawiając ją rzetelnego procesu. W szczególności pomimo usilnych i regularnych prób kontaktu ze strony skarżącej w stosunku do państwa członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy i EFSY strona skarżąca nie uzyskała w stosownym czasie uwag z ich strony. Ponadto uwagi przedstawione przez stronę skarżąca nie zostały uwzględnione.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji i równego traktowania: Komisja przyjmując stanowisko restrykcyjne w stosunku do IPU (oparte na błędach w ocenie i uchybieniach proceduralnych) nie zajęła takiego samego stanowiska w podobnych sytuacjach/wcześniejszych decyzjach, co jest równoznaczne z naruszeniem zasady równego traktowania i niedyskryminacji.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności: nie wybierając środka mniej restrykcyjnego, który doprowadziłby do osiągnięcia takich samych celów (np. warunkowego zatwierdzenia uzależnionego od oceny na szczeblu państw członkowskich lub przedłożenia dalszych informacji potwierdzających zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 1107/2009) ale zakazując IPU, Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/872 z dnia 1 czerwca 2016 r. w sprawie nieodnawiania zatwierdzenia substancji czynnej izoproturon, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2016, L 145, s. 7)

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. 2008, L 353, s.1)

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009, L 309, s.1)


title: Sprawa C-105/04 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 września 2006 r. — Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied przeciwko Technische Unie BV, Komisji Wspólnot Europejskich, CEF City Electrical Factors BV, CEF Holdings Ltd (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek elektrotechniczny w Niderlandach — Krajowy związek hurtowników — Porozumienia i uzgodnione praktyki mające za przedmiot zbiorowy system wyłączności i ustalanie cen — Grzywny)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 września 2006 r. — Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied przeciwko Technische Unie BV, Komisji Wspólnot Europejskich, CEF City Electrical Factors BV, CEF Holdings Ltd
   (Sprawa C-105/04 P) (1)

   (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek elektrotechniczny w Niderlandach - Krajowy związek hurtowników - Porozumienia i uzgodnione praktyki mające za przedmiot zbiorowy system wyłączności i ustalanie cen - Grzywny)
   (2006/C 294/07)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied (przedstawiciele: E. Pijnacker Hordijk i M. De Grave, adwokaci)

      Pozostałe strony postępowania: Technische Unie BV (przedstawiciele: P. Bos i C. Hubert, adwokaci), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: W. Wils i H. Gilliams, adwokaci), CEF City Electrical Factors BV, CEF Holdings Ltd (przedstawiciele: J. Stuyck, C. Vinken-Geijselaers i M. Poelman, adwokaci)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawach połączonych T-5/00 i T-6/00 Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnish Gebied i Technische Unie BV przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2000/117/WE z dnia 26 października 1999 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 traktatu WE [Sprawa IV/33.884 — Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied i Technische Unie (FEG i TU)] (Dz.U. 2000, L 39, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawach połączonych T-5/00 i T-6/00 Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied i Technische Unie przeciwko Komisji zostaje uchylony jedynie w zakresie, w jakim Sąd w ramach badania zarzutu opartego na naruszeniu zasady rozsądnego terminu nie rozpatrzył, czy spowodowany przez Komisję Wspólnot Europejskich nadmiernie długi czas trwania całego postępowania administracyjnego, obejmującego również etap poprzedzający przedstawienie zarzutów, mógł wpłynąć na przyszłą zdolność Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied do obrony.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Skarga wniesiona przez Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied do Sądu Pierwszej Instancji zostaje oddalona w zakresie, w jakim została częściowo uzasadniona zarzutem opartym na naruszeniu zasady rozsądnego terminu.

               4)

               Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied zostaje obciążony kosztami niniejszego postępowania. Koszty wnikające z postępowania w pierwszej instancji, w którym wydano wyrok z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawach połączonych T-5/00 i T-6/00 Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied i Technische Unie przeciwko Komisji, pokrywa Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied w sposób określony w pkt 2 sentencji wspomnianego wyroku.

      (1)  Dz. U C 106 z 30.04.2004


title: Sprawa F-41/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 marca 2014 r. – CW/Parlament (Służba publiczna — Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Oczywiste błędy w ocenie — Nadużycie władzy — Mobbing — Decyzja w sprawie przyznania punktu za osiągnięcia)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/43

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 marca 2014 r. – CW/Parlament
   (Sprawa F-41/14) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Oczywiste błędy w ocenie - Nadużycie władzy - Mobbing - Decyzja w sprawie przyznania punktu za osiągnięcia))
   (2015/C 155/63)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CW (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Dean i J. Steele, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny skarżącej za 2012 r. oraz decyzji w sprawie przyznania jedynie jednego punktu za osiągnięcia.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CW pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014, s. 34.


title: Sprawa C-101/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych T-217/03 i T-245/03 FNCBV i in. przeciwko Komisji wniesione w dniu 21 lutego 2007 r. przez Coop de France Bétail et Viande, dawniej zwaną Fédération nationale de la coopération bétail et viande (FNCBV)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/25

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych T-217/03 i T-245/03 FNCBV i in. przeciwko Komisji wniesione w dniu 21 lutego 2007 r. przez Coop de France Bétail et Viande, dawniej zwaną Fédération nationale de la coopération bétail et viande (FNCBV)
   (Sprawa C-101/07 P)
   (2007/C 95/46)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Coop de France Bétail et Viande, dawniej zwana Fédération nationale de la coopération bétail et viande (FNCBV) (przedstawiciel: adwokat M. Ponsard)

      Druga strona postępowania: Fédération nationale des syndicats d'exploitants agricoles (FNSEA), Fédération nationale bovine (FNB), Fédération nationale des producteurs de lait (FNPL), Jeunes agriculteurs (JA), Komisja Wspólnot Europejskich, Republika Francuska
   Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie T-217/03;

               —

               stwierdzenie, że nie należy nakładać grzywny na wnoszącą odwołanie;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny nałożonej w tym wyroku;

               —

               obciążenie Komisji kosztami związanymi z postępowaniem w sprawie zastosowania środka tymczasowego i postępowaniem głównym przed Sądem, a także postępowaniem przed Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie przedstawia sześć zarzutów na poparcie wniesionego odwołania. W pierwszych pięciu zarzutach, które zmierzają do uchylenia zaskarżonego wyroku, skarżąca twierdzi, że po pierwsze Sąd naruszył prawo, nie uznając naruszenia przez Komisję prawa do obrony poprzez brak informacji w przedmiocie przyjętej metody obliczania grzywien w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów; po drugie Sąd dokonał zniekształcenia dowodów dotyczących przedłużenia w sposób tajny porozumienia z dnia 24 października 2001 r.; po trzecie Sąd naruszył prawo, zakładając ciągłość udziału wnoszącej odwołanie w porozumieniu poprzez odwołanie do porozumienia globalnego pomiędzy hodowcami i ubojniami, nie ustalając w sposób dokładny istnienia jej zgody na ciągłość udziału w tym porozumieniu; po czwarte założywszy, że istnienie zgody wnoszącej odwołanie zostało ustalone, Sąd naruszył prawo kwalifikując porozumienie jako antykonkurencyjne, nie uwzględniając w swojej ocenie ogólnego kontekstu prawego i gospodarczego, w który wpisuje się to porozumienie i jego ewentualne skutki; i po piąte Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia i popadł w sprzeczność w motywach zaskarżonego wyroku, biorąc pod uwagę obroty członków federacji wnoszącej odwołanie — a nie samej wnoszącej odwołanie — w celu ustalenia czy pułap 10 % obrotów, o którym mowa w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 nie został przekroczony.
   W zarzucie szóstym wnosząca odwołanie zmierza, tytułem żądania ewentualnego, do uzyskania obniżenia grzywny, która została na nią nałożona; twierdzi ona, że gdyby Sąd oddalił zarzuty wcześniejsze, kwota grzywny nałożona na wnoszącą odwołanie zostałaby w każdym razie obniżona, w zakresie w jakim odpowiada ona nie 10 %, a 20 % jej obrotów, co stanowiłoby naruszenie art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17.


title: Sprawa C-293/07: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/27

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-293/07)
   (2007/C 183/47)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis i D. Recchia)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie podejmując wszelkich działań w celu ustanowienia i stosowania spójnego i kompletnego systemu norm prawnych o charakterze szczególnym, który byłby w stanie zagwarantować zrównoważone zarządzanie i skuteczną ochronę obszarów specjalnej ochrony zgodnie z celami ochrony określonymi w dyrektywie Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (1), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom państwa członkowskiego, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1 i 2 tej dyrektywy w związku z art. 4 ust. 4 tiret pierwsze tej dyrektywy, zmienionym art. 6 ust. 2 - 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja opierając się na znacznej liczbie skarg, pytań poselskich i petycji twierdzi, że Republika Grecka nie stosuje w prawidłowy sposób przepisów dyrektywy 79/409/EWG, która przewiduje podejmowanie działań w celu ochrony przed zanieczyszczeniem lub pogarszaniem stanu siedlisk przyrodniczych.
   Według Komisji naruszenie dyrektywy polega na braku ochrony obszarów specjalnej ochrony (OSO) jak również na występowaniu działalności mogącej naruszyć integralność OSO i powodować poważne negatywne konsekwencje dla celów ochrony OSO i gatunków dla ochrony, których obszary te zostały wyznaczone.
   Argument władz greckich jakoby istniejące ramy prawne zapewniały wystarczającą ochronę wszelkich gatunków dzikiego ptactwa i ich siedlisk został odrzucony przez Komisję, która twierdzi, że wspomniane ramy prawne nie stanowią szczególnych i skutecznych instrumentów ochrony całego obszaru OSO.

      (1)  Dz.U. L 103 z 25.4.1979, str. 1.


title: Sprawa T-17/13: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2013 r. — ANKO przeciwko Komisji

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/24

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2013 r. — ANKO przeciwko Komisji
   (Sprawa T-17/13)
   2013/C 79/43
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat B. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie, że skarżąca nie musi zwrócić sumy, jaką Komisja wypłaciła jej w ramach projektu POCEMON, jako kwoty nienależnie wypłaconej;

               —

               stwierdzenie, że skarżąca nie musi zapłacić na rzecz Komisji zryczałtowanego odszkodowania za projekt POCEMON;

               —

               stwierdzenie, że Komisja nie była uprawniona do dokonania potrącenia kwoty, jaką miała wypłacić ANKO i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               Niniejsza skarga dotyczy odpowiedzialności Komisji w rozumieniu art. 272 TFUE w odniesieniu do umowy nr 216088 w sprawie realizacji projektu „Point Of CarE MONitoring and Diagnostics for Autoimmune Diseases” (POCEMON). Skarżąca twierdzi w szczególności, że chociaż wykonała swe zobowiązania umowne, Komisja zażądała od niej zwrotu sum wypłaconych ANKO z naruszeniem tejże umowy, zasady dobrej wiary, zakazu nadużywania prawa i zasady proporcjonalności. Ponadto Komisja usiłowała dokonać potrącenia wierzytelności, które nie były bezsporne, pieniężne i wymagalne.

               —

               Z powyższych względów skarżąca twierdzi, iż po pierwsze nie jest zobowiązana do zwrotu całej kwoty wypłaconej jej przez Komisję tytułem projektu POCEMON, jako kwoty nienależnie wypłaconej. Po drugie skarżąca utrzymuje, że nie jest zobowiązana do zapłaty zryczałtowanego odszkodowania (liquidated damages) na rzecz Komisji za projekt POCEMON. Po trzecie skarżąca podnosi, iż Komisja nie była uprawniona do potrącenia kwot należnych skarżącej, które nie są bezsporne, pieniężne i wymagalne.


title: Sprawa T-277/08: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2008 r. — Bayer Healthcare przeciwko OHIM — Laboratorios ERN (CITRACAL)

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/15

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2008 r. — Bayer Healthcare przeciwko OHIM — Laboratorios ERN (CITRACAL)
   (Sprawa T-277/08)
   (2008/C 236/26)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Bayer Healthcare LLC (Morristown, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Edenborough, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Laboratorios ERN, SA (Sant Just Desvern, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 5 maja 2008 r. przez Czwartą Izbę Odwoławczą OHIM (znaki towarowe i wzory) w sprawie R 459/2007- 4; oraz

               —

               obciążenie OHIM lub Laboratoriom ERN, alternatywnie bądź solidarnie kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bayer Healthcare LLC (dawniej „Mission Pharmacal Company”)

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CITRACAL” dla towarów z klasy 5, zgłoszenie znaku nr 1 757 855

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Laboratorios ERN, SA (dawniej „Laboratorios Diviser-Aquilea, SL”)

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpański znak towarowy „CICATRAL” zarejestrowany pod nr 223 532 dla towarów z klasy 1 i 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w stosunku do wszystkich kwestionowanych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Izba Odwoławcza błędnie oceniła dowody używania znaku towarowego, w szczególności, gdy chodzi o kwestię przedstawienia właściwego tłumaczenia listy towarów w stosunku do których używano znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie. Ponadto Izba Odwoławcza dokonała błędnej oceny kwestii występowania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących ze sobą znaków towarowych.


title: Sprawa T-445/05: Skarga wniesiona w dniu  19 grudnia 2005 r.  — Associazione italiana del risparmio gestito i Fineco Asset Management przeciwko Komisji

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/41

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2005 r. — Associazione italiana del risparmio gestito i Fineco Asset Management przeciwko Komisji
   (Sprawa T-445/05)
   (2006/C 48/78)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Associazione italiana del risparmio gestito i Fineco Asset Management S.p.A. (Włochy) [Przedstawiciele: adwokaci Gabriele Escalar i Giuseppe Maria Cipolla]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2005) 3302 z dnia 6 września 2005 r. o zakończeniu postępowania C-19/2004 (ex NN 163/03);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania oraz innymi wynikającymi z niego kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko tej samej decyzji, która została zaskarżona w sprawie T-424/05 Republika Włoska przeciwko Komisji (1).
   Na poparcie swych żądań skarżące podnoszą następujące zarzuty:

               —

               Fakt, że zaskarżona decyzja jest — ich zdaniem — niewystarczająca i wewnętrznie sprzeczna w odniesieniu, po pierwsze, do istnienia mającej selektywny charakter korzyści gospodarczej, ponieważ z brzmienia decyzji nie wynika, jaka korzyść gospodarcza ma zostać przyznana za pomocą spornych instrumentów podatkowych i kim są jej beneficjenci. Po drugie, uzasadnienie decyzji także należy uznać za niewystarczające ze względu na to, że dotyczy ewentualnego zakłócenia konkurencji mającego mieć wpływ na wymianę handlową wewnątrz Wspólnoty.

               —

               Naruszenie art. 87 ust. 1 WE ze względu na to, że obniżenie opodatkowania dochodów osiąganych przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), specjalizujących się w inwestowaniu w akcje spółek o małym lub średnim stopniu kapitalizacji (SMCC), nie stanowi pomocy państwa. W tym względzie należy w szczególności wziąć pod uwagę, że rozpatrywane obniżenie opodatkowania stanowi korzyść gospodarczą dla wszystkich zainteresowanych podmiotów, a nie tylko, w selektywny sposób, dla przedsiębiorstw zajmujących się zarządzaniem. Wszystkie włoskie i wspólnotowe spółki zarządzające oszczędnościami mogą bowiem zarządzać UCITS specjalizującymi się w inwestowaniu w akcje SMCC, a wszystkie włoskie i wspólnotowe spółki typu SICAV (spółki inwestycyjne o zmiennym kapitale) mogą działać jako spółki typu SICAV specjalizujące się w inwestowaniu w akcje SMCC. Ponadto, choćby nawet sporne instrumenty podatkowe powodowały powstanie korzyści gospodarczej dla UCITS, zdaniem skarżących, nie ma tu miejsca pomoc państwa, ponieważ fundusze inwestycyjne są masami majątkowymi bez osobowości prawnej, nie mają swoich własnych organów zarządzających ani nie realizują żadnych celów gospodarczych ze względu na to, że nie mają organów, które mogłyby przejawiać taką wolę. Wreszcie, sporne instrumenty podatkowe nie przyznają SMCC korzyści gospodarczych o selektywnym charakterze.

         Pomocniczo skarżące twierdzą:

               —

               że sporne instrumenty podatkowe powinny zostać uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 2 lit. a) WE oraz

               —

               że zaskarżona decyzja narusza art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r., ponieważ nakazuje zażądanie zwrotu pomocy od instytucji inwestycyjnych mających formę spółki oraz od przedsiębiorstw zarządzających instytucjami inwestycyjnymi działającymi na zasadach umownych.

      (1)  Dotychczas nieopublikowana w Dz.U.


title: Sprawa C-460/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach połączonych od T-426/10 do T-429/10 i od T-438/12 do T-441/12, Moreda-Riviere Trefilerías i in./Komisja, wniesione w dniu 12 sierpnia 2016 r. przez Trefilerías Quijano, S.A.

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach połączonych od T-426/10 do T-429/10 i od T-438/12 do T-441/12, Moreda-Riviere Trefilerías i in./Komisja, wniesione w dniu 12 sierpnia 2016 r. przez Trefilerías Quijano, S.A.
   (Sprawa C-460/16 P)
   (2016/C 392/22)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Trefilerías Quijano, S.A. (przedstawiciele: F. González Díaz, A. Tresandi Blanco, V. Romero Algarra, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach od T-438/12 do T-441/12, a w szczególności w sprawie T-427/10, Trefilerías Quijano/Komisja Europejska;

               —

               obciążenie Komisji kosztami związanymi z postępowaniem w obu instancjach

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa polegającego na przeinaczeniu okoliczności faktycznych i materiału dowodowego oraz uchybienia obowiązkowi uzasadnienia w odniesieniu do związków strukturalnych, jakie miały łączyć spółki TQ i GSW przed 1996 r., nieprawidłowo lub z przekroczeniem przysługujących mu uprawnień wykonać kompetencje przysługujące mu w dziedzinie kontroli sądowej i, w każdym razie, oprzeć się na okolicznościach pozbawionych znaczenia dla sprawy czy też błędnie zakwalifikować je jako przesłanki świadczące o istnieniu związków strukturalnych oraz, w każdym razie w niewłaściwy sposób zastosować pojęcie podmiotu odpowiedzialnego za naruszenie poprzez powołanie się na okoliczność, że spółka TQ należała do grupy Celsa.

               2.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa przy stosowaniu odpowiedniego kryterium prawnego i ocenie materiału dowodowego oraz, w każdym razie, uchybił swym obowiązkom w zakresie kontroli sądowej uznając, że skarżąca ograniczyła się do przedstawienia „certyfikatów swych dyrektorów generalnych” (będących w rzeczywistości złożonymi pod przysięgą oświadczeniami dyrektorów generalnych spółki TQ) celem wykazania, iż uprawnienia wykonawcze i kontrolne GSW, jako jedynego administratora, zostały przeniesione na dyrektorów generalnych spółki TQ, a spółka ta zachowywała się na rynku w sposób autonomiczny. Sąd miał ponadto uchybić obowiązkowi uzsadnienia ze względu na to, że nie wyjaśnił powodów, dla których powołane przez nią oświadczenia złożone pod przysięgą przez dyrektorów generalnych spółki TQ są bezpodstawne.

               3.

               Sąd miał dokonać nieprawidłowej kwalifikacji okoliczności związanej z wrażeniem odnoszonym przez konkurentów uznając wrażenie to za dodatkową, a zatem – istotną pod względem prawnym – przesłankę służącą wykazaniu istnienia jednostki gospodarczej składającej się ze spółek Tycsa PSC i GSW oraz spółek zależnych GSW. Tym samym Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa polegającego na przeinaczeniu okoliczności faktycznych i materiału dowodowego odnośnie wrażenia odnoszonego przez konkurentów.

               4.

               Sąd miał dokonać nieprawidłowej kwalifikacji okoliczności polegającej na występowaniu tych samych osób wśród personelu spółek TQ, GSW oraz spółek zależnych GSW, uznając tę okoliczność za dodatkową, a zatem – istotną pod względem prawnym – przesłankę służącą wykazaniu istnienia jednostki gospodarczej składającej się z tych spółek, dla której GSW była spółką dominującą.

               5.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa przy kwalifikacji pewnych okoliczności faktycznych, a mianowicie podziału działalności wytwórczej i tej związanej ze sprzedażą pomiędzy cztery przedsiębiorstwa, uznając tę okoliczność za dodatkową, a zatem – istotną pod względem prawnym – przesłankę służącą wykazaniu istnienia jednostki gospodarczej składającej się TQ, GSW oraz spółek zależnych GSW.

               6.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa przyjmując przy ocenie wywierania decydującego wpływu nieprawidłowe kryterium prawne oraz, w każdym razie, uchybił obowiązkowi uzasadnienia w zakresie dotyczącym decydującego wpływu, jaki spółka GSW miała wywierać na spółkę TQ.

               7.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa przy ocenie materiału dowodowego, a w każdym razie uchybił obowiązkom spoczywającym na nim w zakresie sprawowanej kontroli sądowej oddalając przedstawiony przez skarżącą argument, zgodnie z którym spółka GSW nie wywierała decydującego wpływu na spółkę TQ.

               8.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa związanego z przysługującym skarżącej prawem do obrony uznając, że, w zakresie, w jakim Komisja oparła swą ocenę zdolności płatniczej skarżącej na okolicznościach znanych tej skarżącej i przez nią przedstawionych, instytucja ta uwzględniła przysługujące tej skarżącej prawo do bycia wysłuchaną.

               9.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa przy ocenie materiału dowodowego, a w każdym razie w nieprawidłowy sposób wykonał uprawnienia przysługujące mu w dziedzinie kontroli sądowej, a także – miał dopuścić się naruszenia prawa ze względu na uchybienie obowiązkowi uzasadnienia. Wreszcie, miał on dopuścić się naruszenia prawa polegającego na przeinaczeniu materiału dowodowego dotyczącego możliwości uzyskania przez skarżącą finansowania zewnętrznego.

               10.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa ocenie materiału dowodowego, a w każdym razie – nie skorzystał z przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania ze względu na uznanie, że skarżąca nie przekazała Komisji informacji koniecznej do dokonania oceny wielkości majątku jej udziałowców; ponadto Sąd miał uchybić obowiązkowi uzasadnienia ze względu na nieprzedstawienie przyczyn, dla których powołane przez skarżącą sprawozdania sporządzone przez firmę Deloitte miały być pozbawione jakiejkolwiek mocy dowodowej.


title: Sprawa C-87/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social N o  3 Valladolid w dniu  14 lutego 2006 r.  — Vicente Pascual García przeciwko Confederación Hidrográfica de Duero

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social No 3 Valladolid w dniu 14 lutego 2006 r. — Vicente Pascual García przeciwko Confederación Hidrográfica de Duero
   (Sprawa C-87/06)
   (2006/C 121/04)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de lo Social No 3 Valladolid
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vicente Pascual García

      Strona pozwana: Confederación Hidrográfica de Duero.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada równego traktowania, zakazująca jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na wiek, zapisana w art. 13 WE i w art. 2 ust. 1 dyrektywy 2000/78 (1) stoi na przeszkodzie przepisom krajowym (w szczególności akapitowi pierwszemu jedynego przepisu przejściowego ustawy nr 14/2005 w sprawie klauzul porozumień zbiorowych dotyczących osiągnięcia zwykłego wieku emerytalnego), na podstawie których za zgodne z prawem uznaje się zawarte w układach zbiorowych klauzule obowiązkowego przejścia na emeryturę, gdy od pracownika wymaga się jedynie tego, by osiągnął zwykły wiek emerytalny oraz spełnił inne warunki określone w ustawodawstwie dotyczącym zabezpieczenia społecznego dla uzyskania prawa do świadczenia emerytalnego w ramach systemu o charakterze składkowym, podczas gdy w przypadku układów zawieranych w przyszłości dla rozwiązania umowy wymaga się od pracodawcy, by takie rozwiązanie umowy z powodu wieku wiązało się z polityką zatrudnienia?

               2)

               Czy zasada równego traktowania, zakazująca jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na wiek i zapisana w art. 13 WE i w art. 2 ust. 1 dyrektywy 2000/78 zobowiązuje sąd krajowy do niestosowania, w niniejszej sprawie, pierwszego akapitu jedynego przepisu przejściowego ustawy nr 14/2005?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U.L 303, str.16)


title: Sprawa C-268/05 P: Odwołanie złożone w dniu 27 czerwca 2005 r. przez Giorgio Lebedefa od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie T-191/02 Giorgio Lebedef przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/5

         Odwołanie złożone w dniu 27 czerwca 2005 r. przez Giorgio Lebedefa od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie T-191/02 Giorgio Lebedef przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-268/05 P)
   (2005/C 243/07)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 27 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Giorgio Lebedefa, reprezentowanego przez adwokatów G. Bouneou i F. Frabettiego, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie T-191/02 Giorgio Lebedef przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:
   Uchylenie wyroku Sądu z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie T-191/02 Giorgio Lebedef, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Senningerbergu (Luksemburg), reprezentowany przez adwokatów G. Bounéou i F. Frabetti, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: J. Currall, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 grudnia 2001 r., w której odstąpiła ona od porozumienia ramowego z 20 września 1974 r., ponownie przyjęła zasady postępowania odnośnie ustalonych w dniu 19 stycznia 2000 r. między większością organizacji związkowych i zawodowych oraz administracją Komisji poziomów, instancji i procedur uzgodnień, zatwierdziła porozumienie z dnia 4 kwietnia 2001 r. dotyczące środków do dyspozycji przedstawicieli personelu, zatwierdziła zawarte w załączniku I do porozumienia ramowego z dnia 20 września 1974 r. postanowienia o strajkach, wezwała wice-przewodniczącego Komisji Neila Kinnocka do podjęcia negocjacji z organizacjami związkowymi i zawodowymi oraz przyjęcia przez Komisję przed końcem marca 2002 r. nowego porozumienia ramowego oraz zawarcia w szeregu wymagających uzgodnień z organizacjami związkowymi i zawodowymi nowelizacji Regulaminu pracowniczego zmiany przewidującej możliwość przyjęcia regulaminu wyborczego w drodze referendum wśród personelu instytucji, oraz w zakresie, w jakim jest to niezbędne o stwierdzenie nieważności pisma Neila Kinnocka z dnia 22 listopada 2001 r. przesłanego do każdego z przewodniczących związków zawodowych z informacją o jego decyzji w przedmiocie zwrócenia się do Komisji o dokonanie w dniu 5 grudnia 2001 r. wypowiedzenia wspomnianego porozumienia ramowego z 20 września 1974 r. oraz o przyjęciu szeregu z powyżej wspomnianych postanowień, oraz o stwierdzenie nieważności decyzji E. Halskova z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie odmowy oddelegowania skarżącego na misję w celu udziału w dniu 7 grudnia 2001 r. w uzgodnieniach dotyczących „zbiorczego pakietu projektów zmian Regulaminu pracowniczego”.
   Zarzuty i główne argumenty:
   Na poparcie żądania uchylenia zaskarżonego wyroku wnoszący odwołanie kwestionuje jego cześć czwartą, pkt 96-103. Konkretnie chodzi o dopuszczalność „(…) wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 grudnia 2001 r. w części, w której przyjęto w niej zasady postępowania w zakresie, w jakim odbierają one skarżącemu uprawnienia wynikające z porozumienia z dnia 4 kwietnia 2001 r.”.
   Zasady postępowania, w zakresie, w jakim wykluczają z udziału w organach uzgodnieniowych związek zawodowy, który reprezentował w nich skarżący, wywiera wpływ na jego sytuację pozbawiając go uprawnień przysługujących mu jako przedstawicielowi związkowemu w tych organach (zob. podobnie wyrok z dnia 11 maja 1989 r. w sprawach połączonych 193/87 i 194/87 Maurissen i Union Syndicale przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, Rec. str. 1045 oraz wyrok z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie T-42/97 Lebedef przeciwko Komisji, RecFP str. I-A-371 i II-1071, pkt 18-21). W związku z tym zasady postępowania naruszają jego interesy i powodują powstanie po jego stronie legitymacji do wniesienia skargi o stwierdzenie ich nieważności.
   Wniosku tego nie podważa orzecznictwo zawarte w wyrokach Sądu z dnia 22 czerwca 1994 r. w sprawach połączonych T-97/92 i T-111/92 Rijnoudt i Hocken przeciwko Komisji, RecFP str. I-A-159 i II-511, pkt 82 i 86 oraz z dnia 15 lipca 1994 w sprawach połączonych T-576/93 do T-582/93 Browet i in. przeciwko Komisji, RecFP str. I-A-191 i II-619, pkt 44. Sytuacje rozpatrywane w tych sprawach różniły się bowiem od niniejszego sporu, gdyż tutaj uprawnienia wnoszącego odwołanie wynikają bezpośrednio z zasad gospodarowania środkami pieniężnymi i jakkolwiek zostały mu przyznane w celu ułatwienia udziału związku zawodowego w uzgodnieniach, podlegają procedurze spornej na podstawie Regulaminu pracowniczego, jako że wpływają bezpośrednio na jego własną sytuację prawną.
   W zaskarżonym wyroku, w odniesieniu do wskazanej kwestii dopuszczalności, Sąd przyjął de facto, że A&D (związek zawodowy wnoszącego odwołanie) nie jest reprezentatywny. Wnoszący odwołanie kwestionuje to stanowisko, ponieważ w zasadach postępowania nie ustala się w sposób obiektywny reprezentatywności organizacji pracowniczych i popełniono oczywisty błąd w jej ocenie porównawczej. Co więcej, naruszono zasady równego traktowania i niedyskryminacji, prawo do obrony, obowiązek uzasadnienia, zakaz arbitralności w postępowaniu oraz art. 24 a Regulaminu pracowniczego.


title: Sprawy połączone od C-228/12 do C-232/12 i od C-254/12 do C-258/12: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Vodafone Omnitel NV (C-228/12, C-231/12 i C-258/12), Fastweb SpA (C-229/12 i C-232/12), Wind Telecomunicazioni SpA (C-230/12 i C-254/12), Telecom Italia SpA (C-255/12 i C-256/12), Sky Italia srl (C-257/12) przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri (od C-228/12 do C-232/12, C-255/12 i C-256/12), Commissione di Garanzia dell’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali (C-229/12, C-232/12 i C-257/12), Ministero dell’Economia e delle Finanze (C-230/12) (Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/20/WE — Artykuł 12 — Opłaty administracyjne nakładane na przedsiębiorstwa z danego sektora — Krajowe przepisy wymagające od podmiotów z sektora łączności elektronicznej uiszczenia opłaty przeznaczonej na pokrycie kosztów funkcjonowania krajowych organów regulacyjnych)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/15

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Vodafone Omnitel NV (C-228/12, C-231/12 i C-258/12), Fastweb SpA (C-229/12 i C-232/12), Wind Telecomunicazioni SpA (C-230/12 i C-254/12), Telecom Italia SpA (C-255/12 i C-256/12), Sky Italia srl (C-257/12) przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri (od C-228/12 do C-232/12, C-255/12 i C-256/12), Commissione di Garanzia dell’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali (C-229/12, C-232/12 i C-257/12), Ministero dell’Economia e delle Finanze (C-230/12)
   (Sprawy połączone od C-228/12 do C-232/12 i od C-254/12 do C-258/12) (1)

   (Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/20/WE - Artykuł 12 - Opłaty administracyjne nakładane na przedsiębiorstwa z danego sektora - Krajowe przepisy wymagające od podmiotów z sektora łączności elektronicznej uiszczenia opłaty przeznaczonej na pokrycie kosztów funkcjonowania krajowych organów regulacyjnych)
   2013/C 260/25
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vodafone Omnitel NV (C-228/12, C-231/12 i C-258/12), Fastweb SpA (C-229/12 i C-232/12), Wind Telecomunicazioni SpA (C-230/12 i C-254/12), Telecom Italia SpA (C-255/12 i C-256/12), Sky Italia srl (C-257/12)

      Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri (od C-228/12 do C-232/12, C-255/12 i C-256/12), Commissione di Garanzia dell’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali (C-229/12, C-232/12 i C-257/12), Ministero dell’Economia e delle Finanze (C-230/12)

      przy udziale: Wind Telecomunicazioni SpA (C-228/12, C-229/12, C-232/12, od C-255/12 do C-258/12), Telecom Italia SpA (C-228/12, C-230/12, C-232/12 i C-254/12), Vodafone Omnitel NV (C-230/12 i C-254/12), Fastweb SpA (C-230/12, C-254/12 i C-256/12), Television Broadcasting System SpA (C-257/12)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Wykładnia art. 12 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (Dz.U. L 108, s. 21) — Opłaty administracyjne nakładane na przedsiębiorstwa — Przepisy przewidujące, że wszystkie koszty krajowych organów regulacyjnych niefinansowane przez państwo są nakładane na przedsiębiorstwa z danego sektora w stosunku do dochodów uzyskiwanych przez nie z tytułu odnośnej sprzedaży towarów lub świadczenia usług

      Sentencja

   Artykuł 12 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, iż przepis ten nie stoi na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego takim jak przepisy w postępowaniu głównym, na których mocy przedsiębiorstwa świadczące usługi łączności elektronicznej lub udostępniające sieć łączności elektronicznej są zobowiązane uiszczać opłatę mającą na celu pokrycie wszystkich kosztów ponoszonych przez krajowy organ regulacyjny i niefinansowanych przez państwo, której kwota jest określana w stosunku do uzyskiwanych przez te przedsiębiorstwa dochodów, pod warunkiem, że opłata ta ma na celu wyłącznie pokrycie kosztów związanych z działalnością wspomnianą w art. 12 ust. 1 lit. a), że całkowite dochody uzyskiwane z tytułu rzeczonej opłaty nie przewyższają całkowitych kosztów związanych z tą działalnością oraz że opłata ta jest nakładana na przedsiębiorstwa w sposób obiektywny, przejrzysty i proporcjonalny, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Sprawa T-39/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lutego 2008 r. — Orsay przeciwko OHIM — Jiménez Arellano (O orsay) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego i graficznego wspólnotowego znaku towarowego O orsay — Wcześniejszy krajowy słowny i graficzny znak towarowy D'ORSAY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lutego 2008 r. — Orsay przeciwko OHIM — Jiménez Arellano (O orsay)
   (Sprawa T-39/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego i graficznego wspólnotowego znaku towarowego O orsay - Wcześniejszy krajowy słowny i graficzny znak towarowy D'ORSAY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 79/49)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Orsay GmbH (Willstätt, Niemcy) (przedstawiciele: D. von Schultz i S. Elbe, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo U. Pfeghar, następnie G. Schneider, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: José Jiménez Arellano, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo J. Astiz Suárez, następnie S. Hernán-Carillo Portolés, ostatnio A. Tarí Lázaro, adwokaci)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 listopada 2003 r. (sprawa R 394/2002-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między José Jiménez Arellano, SA a Orsay GmbH.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Orsay GmbH. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa T-226/16: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2016 r. – Ipuri/EUIPO – van Graaf (IPURI)

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/35

         Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2016 r. – Ipuri/EUIPO – van Graaf (IPURI)
   (Sprawa T-226/16)
   (2016/C 232/46)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ipuri GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: K. Sandberg, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: van Graaf Gmbh & Co. KG (Wiedeń, Austria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: van Graaf Gmbh & Co. KG

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „IPURI” – zgłoszenie nr 8 971 021

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 marca 2016 r. w sprawie R 886/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 15 w związku z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009, zasady 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 2868/95, a także art. 78 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 2 lit. a) przy stosowaniu art. 42 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-393/16: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2016 r. – Omnicom International Holdings/EUIPO – eBay (dA/tA/bA/y)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/16

      Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2016 r. – Omnicom International Holdings/EUIPO – eBay (dA/tA/bA/y)
      (Sprawa T-393/16)
      (2016/C 364/12)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Omnicom International Holdings, Inc. (Nowy York, Nowy York, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: D. Farnsworth, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: eBay, Inc. (San Jose, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „(dA/tA/bA/y)” – zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 12 354 015

         Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 maja 2016 r. w sprawie R 872/2015-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO jego własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-104/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts – Łotwa) – AS „Olainfarm” przeciwko Latvijas Republikas Veselības ministrija, Zāļu valsts aģentūra (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Polityka przemysłowa — Dyrektywa 2001/83/CE — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Artykuł 6 — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu — Artykuł 8 ust. 3 lit. i) — Obowiązek dołączenia do wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wyników badań farmaceutycznych, przedklinicznych i klinicznych — Odstępstwa dotyczące badań przedklinicznych i klinicznych — Artykuł 10 — Generyczne produkty lecznicze — Pojęcie „referencyjnego produktu leczniczego”  — Prawo podmiotowe posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu referencyjnego produktu leczniczego do zaskarżenia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu generycznego produktu leczniczego tego pierwszego produktu leczniczego — Artykuł 10a — Produkty lecznicze wyprodukowane na bazie substancji czynnych posiadających ugruntowane zastosowanie lecznicze w Unii Europejskiej od co najmniej dziesięciu lat — Możliwość wykorzystania produktu leczniczego, w przypadku którego pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zostało wydane z uwzględnieniem odstępstwa przewidzianego w art. 10a, jako referencyjnego produktu leczniczego w celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu generycznego produktu leczniczego)

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts – Łotwa) – AS „Olainfarm” przeciwko Latvijas Republikas Veselības ministrija, Zāļu valsts aģentūra
   (Sprawa C-104/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Polityka przemysłowa - Dyrektywa 2001/83/CE - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Artykuł 6 - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu - Artykuł 8 ust. 3 lit. i) - Obowiązek dołączenia do wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wyników badań farmaceutycznych, przedklinicznych i klinicznych - Odstępstwa dotyczące badań przedklinicznych i klinicznych - Artykuł 10 - Generyczne produkty lecznicze - Pojęcie „referencyjnego produktu leczniczego” - Prawo podmiotowe posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu referencyjnego produktu leczniczego do zaskarżenia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu generycznego produktu leczniczego tego pierwszego produktu leczniczego - Artykuł 10a - Produkty lecznicze wyprodukowane na bazie substancji czynnych posiadających ugruntowane zastosowanie lecznicze w Unii Europejskiej od co najmniej dziesięciu lat - Możliwość wykorzystania produktu leczniczego, w przypadku którego pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zostało wydane z uwzględnieniem odstępstwa przewidzianego w art. 10a, jako referencyjnego produktu leczniczego w celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu generycznego produktu leczniczego))
   (2014/C 439/04)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: AS „Olainfarm”

      Strony pozwane: Latvijas Republikas Veselības ministrija, Zāļu valsts aģentūra

      przy udziale: Grindeks AS

      Sentencja

               1)

               Pojęcie „referencyjnego produktu leczniczego” w rozumieniu art. 10 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1394/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono produkt leczniczy, w przypadku którego pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zostało wydane na podstawie art. 10a tej dyrektywy.

               2)

               Artykuł 10 dyrektywy 2001/83, zmienionej rozporządzeniem nr 1394/2007, w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że posiadający pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego wykorzystywanego jako referencyjny produkt leczniczy w ramach wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu generycznego produktu leczniczego innego producenta, złożonego na podstawie art. 10 tej dyrektywy, ma prawo do zaskarżenia decyzji właściwego organu w sprawie wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu tego ostatniego produktu leczniczego w zakresie, w jakim chodzi o uzyskanie ochrony sądowej uprawnienia, jakie ten art. 10 przyznaje wspomnianemu posiadającemu pozwolenie. Takie prawo zaskarżenia przysługuje temu posiadającemu pozwolenie w szczególności wówczas, gdy żąda on, aby jego produkt leczniczy nie był wykorzystywany w celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu na podstawie wspomnianego art. 10 produktu leczniczego, w odniesieniu do którego jego własny produkt leczniczy nie może być uznany za referencyjny produkt leczniczy w rozumieniu art. 10 ust. 2 lit. a).

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa T-450/04 RENV: Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2014 r. – Bouygues i Bouygues Télécom przeciwko Komisji

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/58

         Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2014 r. – Bouygues i Bouygues Télécom przeciwko Komisji
   (Sprawa T-450/04 RENV) (1)

   2014/C 292/71
   Język postępowania: francuski
   Prezes szóstej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005.


title: Sprawa T-196/07: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Dyckerhoff Polska/Komisja

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/38

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Dyckerhoff Polska/Komisja
   (Sprawa T-196/07)
   (2007/C 170/72)
   język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Dyckerhoff Polska sp. z o.o. (przedstawiciele: P.K. Rosiak, radca prawny oraz F. Puel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Polskę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej K(2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Polskę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1), w której Komisja zdecydowała, iż pewne aspekty polskiego Krajowego Planu Rozdziału Uprawnień do Emisji CO2 na lata 2008-2012, notyfikowanego Komisji w dniu 30 czerwca 2006 r. są niezgodne z art. 9 ust. 1, art. 9 ust. 3, art. 10, art. 13 ust. 2 oraz kryteriami wymienionymi w załączniku III do dyrektywy 2003/87/WE. Kwestionowana decyzja redukuje o 26,7 % limit emisji dwutlenku węgla w latach 2008-2012 w stosunku do limitu zaproponowanego przez Polskę w notyfikowanym Komisji krajowym planie rozdziału uprawnień do emisji.
   Zarzuty i główne argumenty skargi podniesione przez skarżącą są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-195/07.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.Urz. L 275, str. 32, Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t.7, str. 24).


title: Sprawa T-470/09: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — medi przeciwko OHIM (medi) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego medi — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/17

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — medi przeciwko OHIM (medi)
   (Sprawa T-470/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego medi - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 258/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: medi GmbH & Co. KG (Bayreuth, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Lindner, D. Terheggen i T. Kiphuth)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Schäffner, następnie G. Schneider, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 października 2009 r. (sprawa R 692/2008-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego medi jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Medi GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-700/16: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2016 r. – Laboratorios Ern/EUIPO – Ascendo Medienagentur (SLIMDYNAMICS)

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/26

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2016 r. – Laboratorios Ern/EUIPO – Ascendo Medienagentur (SLIMDYNAMICS)
   (Sprawa T-700/16)
   (2016/C 462/33)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Correa Rodríguez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ascendo Medienagentur AG (Gamprin-Bendern, Liechtenstein)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Ascendo Medienagentur AG

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „SLIMDYNAMICS” – zgłoszenie nr 12 882 304

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lipca 2016 r. w sprawach połączonych R 1814/2015-4 i R 1780/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uwzględniono w niej zgłoszenie dla towarów należących do klasy 5, a także odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 12882304 SLIM DYNAMICS & design w zakresie, w jakim wskazano w nim towary należące do klasy 5; oraz

               —

               obciążenie EUIPO, a także ASCENDO MEDIENAGENTUR AG, jeżeli wstąpi do niniejszego postępowania w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.