title: Sprawa C-365/06: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/23

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-365/06)
   (2006/C 281/37)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa i E. Montaguti, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Włoska,

                           —

                           zastrzegając doradcom w dziedzinie zatrudnienia („consulente di lavoro”) lub osobom traktowanym na równi z nimi, wpisanym do rejestru zawodowego, dostęp do działalności polegającej na przygotowaniu i drukowaniu kart wynagrodzeń;

                           —

                           ustanawiając szczególne wymagania dotyczące struktury i zakładania centrów przetwarzania danych;

                           —

                           uzależniając wpis do wspomnianych rejestrów zawodowych od wymogu posiadania miejsca zamieszkania we Włoszech;

                     uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 i art. 49 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

                           —

                           zabraniając wykonywania działalności doradztwa w dziedzinie zatrudnienia w braku wpisu do włoskiego rejestru;

                     uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 49 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               —

               Zastrzeżenie dostępu do działalności polegającej na przygotowaniu i drukowaniu kart wynagrodzeń wyłącznie doradcom w dziedzinie zatrudnienia i innym kategoriom zawodowym wymienionym w sposób wyczerpujący w ustawie stanowi utrudnienie w swobodzie przedsiębiorczości oraz swobodzie świadczenia usług, ustanowionych w art. 43 i art. 49 WE. Działalność prowadzona przez centra przetwarzania danych polega zasadniczo na prostym wykonywaniu wskazówek otrzymanych od klienta. Chodzi bowiem o wprowadzenie dostarczonych przez klienta danych do określonych programów komputerowych, opracowanych na podstawie informacji udostępnionych przez tego klienta zgodnie z obowiązującymi przepisami. Centra przetwarzania danych przygotowujące karty wynagrodzeń nie wykonują jednak jakiejkolwiek pracy polegającej na obliczeniu, na podstawie odpowiednich przepisów, wynagrodzenia netto poszczególnego pracownika, co wymagałoby analizy i dogłębnej znajomości przepisów z tej dziedziny. Zastrzeżenie działalności polegającej na przygotowaniu i drukowaniu kart wynagrodzeń na rzecz doradców w dziedzinie zatrudnienia nie może być uzasadnione z uwagi na cel, jakim jest ochrona praw pracowników, gdyż takie zadania mają charakter głównie wykonawczy i nie wymagają specjalnych kwalifikacji zawodowych.

               —

               Aby móc świadczyć na rzecz małych przedsiębiorstw usługi polegające na przygotowaniu i drukowaniu kart wynagrodzeń, centra przetwarzania danych muszą „być utworzone i składać się wyłącznie z podmiotów wpisanych do rejestru zawodowego”. „Taki wymóg wyklucza osoby zasiadające w zarządzie zagranicznej spółki-matki z udziału w zakładaniu lub z zasiadania w zarządzie włoskiej spółki zależnej, jeżeli nie są one wpisane do rejestru zawodowego, o którym mowa. Stanowi to ukrytą formę dyskryminacji, która stosując inne kryterium niż obywatelstwo, osiąga w istocie ten sam cel jak dyskryminacja jawnie oparta na obywatelstwie”. (Opinia rzecznika generalnego Micho przedstawiona w sprawie C-79/01 Payroll Data Services, Rec. 2002, str. I-8923).

               —

               Włoskie przepisy przewidują, że podmiot składający wniosek o wpis do takiego rejestru musi załączyć do niego zaświadczenie o zamieszkaniu. Jeżeli celem tego wymogu zamieszkiwania jest umożliwienie dokonania kontroli i ewentualne ukarania usługodawców odpowiedzialnych za naruszenie przepisów, wymóg ten wydaje się być zupełnie nieproporcjonalny. Niezależnie od miejsca zamieszkania jest, bez wątpienia możliwe przeprowadzenie kontroli, a w razie potrzeby nałożenie sankcji na jakiekolwiek centrum przetwarzania danych z siedzibą w jakimkolwiek państwie członkowskim. Wymóg zamieszkiwania nie jest zatem uzasadniony koniecznością ochrony pracowników, na którą powołują się włoskie władze.

               —

               Włoskie przepisy będące przedmiotem skargi stanowią, że także centra przetwarzania danych z siedzibą w innych państwach członkowskich, aby móc świadczyć usługi, muszą posiadać w obrębie ich struktury doradców w dziedzinie zatrudnienia, wpisanych do włoskiego rejestru zawodowego. Obowiązek wpisu do rejestru zawodowego doradców w dziedzinie zatrudnienia wydaje się wykraczać poza to, co jest niezbędne dla ochrony pracowników jak też uzależnia świadczenie usług od uzyskania faktycznego zezwolenia ze strony właściwych władz, bez dokonywania rozróżnienia między stałym a czasowym świadczeniem usług. Pominięcie takiego rozróżnienia prowadzi do „pozbawieniem skuteczności postanowień traktatu mających zapewnić swobodę świadczenia usług” (wyrok z dnia 3 października 2000 r. w sprawie C-58/98 Corsten, Rec., str. I-7919).


title: Sprawa C-610/13 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 listopada 2014 r. – Królestwo Niderlandów przeciwko Komisja Europejska (Odwołanie — EFOGR, EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską — Wydatki poniesione przez Niderlandy)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/11

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 listopada 2014 r. – Królestwo Niderlandów przeciwko Komisja Europejska
   (Sprawa C-610/13 P) (1)

   ((Odwołanie - EFOGR, EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską - Wydatki poniesione przez Niderlandy))
   (2015/C 007/14)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i M. de Ree, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i H. Kranenborg, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.


title: Sprawa C-166/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgerichtshof (Austria) z dnia 31 marca 2005 r. w sprawie Heger Rudi GmbH przeciwko Finanzamt Graz-Stadt

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgerichtshof (Austria) z dnia 31 marca 2005 r. w sprawie Heger Rudi GmbH przeciwko Finanzamt Graz-Stadt
   (Sprawa C-166/05)
   (2005/C 143/43)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 13 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgerichtshof (Austria) z dnia 31 marca 2005 r. w sprawie Heger Rudi GmbH przeciwko Finanzamt Graz-Stadt.
   Verwaltungsgerichtshof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy przyznanie prawa do wykonywania połowu ryb poprzez odpłatne przeniesienie karty wędkarskiej stanowi „świadczenie usług związanych z nieruchomościami” w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. a szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku?


title: Sprawa T-736/16: Skarga wniesiona w dniu 20 października 2016 r. – Amira i in./Komisja i EBC

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/21

         Skarga wniesiona w dniu 20 października 2016 r. – Amira i in./Komisja i EBC
   (Sprawa T-736/16)
   (2016/C 475/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Maria Amira (Ateny, Grecja) i 15 innych skarżących (przedstawiciele: S. Pappas i I. Ioannidis, lawyers)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC), Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie Unii Europejskiej lub Europejskiemu Systemowi Banków Centralnych (ESBC) zrekompensowania podanych w skardze kwot odpowiadających szkodzie, którą ponieśli skarżący w wyniku ich bezprawnego udziału w restrukturyzacji greckiego długu publicznego, z tytułu uruchomienia retroaktywnych Klauzul wspólnego działania;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, nakazanie Unii lub the Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) zrekompensowania na rzecz skarżących podanych w skardze kwot odpowiadających szkodzie poniesionej w wyniku bezprawnego wykluczenia publicznych wierzycieli Grecji z restrukturyzacji greckiego długu publicznego;

               —

               w każdym razie, nakazanie EBC naprawienia poniesionych przez skarżących szkód podanych w skardze w odniesieniu do każdego skarżącego wynikłych z bezprawnego wykluczenia ESBC z restrukturyzacji greckiego długu publicznego;

               —

               obciążenie EBC lub Unii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że działania Unii lub EBC oraz ESBC zostały podjęte z przekroczeniem granic ich kompetencji i sprzecznie z art. 120 -126, art.127 i art. 352 ust. 1 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że działania EBC oraz ESBC dotyczące w szczególności wykluczenia ESBC z restrukturyzacji naruszają art. 123 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że działania Unii lub EBC oraz ESBC naruszają prawo własności skarżących chronione przez art. 17 Karty praw podstawowych.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że działania Unii lub EBC oraz ESBC naruszają swobodny przepływ kapitału chroniony przez art. 63 TFUE.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że działania Unii lub EBC oraz ESBC naruszają prawo skarżących do równego traktowania chronione przez art. 20 Karty praw podstawowych.


title: Sprawa T-166/08: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2008 r. — Ivanov przeciwko Komisji

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/23

         Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2008 r. — Ivanov przeciwko Komisji
   (Sprawa T-166/08)
   (2008/C 183/46)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Vladimir Ivanov (Boulogne Billancourt, Francja)(przedstawiciel: adwokat F. Rollinger)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności Komisji za naruszenie zasad przejrzystości, dobrej administracji, niedyskryminacji i równości traktowania w ramach postępowania rekrutacyjnego, które odbyło się w związku z ogłoszeniem o wakacie na stanowisku doradcy przedakcesyjnego i sprawozdawcy politycznego z siedzibą w Sofii, w maju 2003 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania za poniesioną szkodę na podstawie art. 288 akapit drugi Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

               —

               tym samym, zasądzenie od strony przeciwnej zapłaty na rzecz strony skarżącej kwoty 180 000 EUR tytułem odszkodowania za poniesioną szkodę;

               —

               jak również kwoty 10 000 EUR tytułem krzywdy doznanej przez stronę skarżącą;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący zgłosił w 2003 r. swą kandydaturę na stanowisko pracownika lokalnego wykonującego zadania doradcy przedakcesyjnego w Sofii. Jego kandydatura została odrzucona w początkowym stadium naboru z uwagi na podwójne obywatelstwo: francuskie i bułgarskie, ponieważ wyłącznie kandydaci posiadający obywatelstwo jednego państwa członkowskiego spełniali wymagania na stanowisko do obsadzenia.
   Skarżący bezskutecznie zwracał się do Komisji, podczas postępowania rekrutacyjnego i po odrzuceniu jego kandydatury, o przedstawienie obszerniejszych informacji na temat postępowania oraz uzasadnienia odrzucenia jego kandydatury. Zwrócił się także do rzecznika praw obywatelskich, który stwierdził złą administrację oraz naruszenie zasady niedyskryminacji i równości traktowania ze strony Komisji.
   W niniejszej skardze skarżący wnosi do Sądu o stwierdzenie pozaumownej odpowiedzialności Komisji za naruszenie zasad przejrzystości, dobrej administracji, niedyskryminacji i równości traktowania w ramach spornego postępowania rekrutacyjnego.


title: Sprawa C-484/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te 's-Gravenhage, zittinghoudende te Roermond (Niderlandy) w dniu 31 października 2007 r. — Fatma Pehlivan przeciwko Staatssecretaris van Justitie

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te 's-Gravenhage, zittinghoudende te Roermond (Niderlandy) w dniu 31 października 2007 r. — Fatma Pehlivan przeciwko Staatssecretaris van Justitie
   (Sprawa C-484/07)
   (2008/C 8/14)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank te 's-Gravenhage, zittinghoudende te Roermond (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fatma Pehlivan

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Justitie
   Pytania prejudycjalne

               1a.

               Czy wykładni art. 7 ust. 1 tiret pierwsze decyzji [Rady Stowarzyszenia nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją] należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten znajduje zastosowanie wówczas, gdy członek rodziny pracownika tureckiego zamieszkiwał faktycznie przez trzy lata w gospodarstwie domowym tego pracownika, a właściwe władze krajowe nie kwestionowały tego prawa pobytu w trakcie tego trzyletniego okresu?

               1b.

               Czy art. 7 ust. 1 tiret pierwsze decyzji stowarzyszeniowej nr 1/80 sprzeciwia się temu, by państwo członkowskie mogło postanowić w trakcie tych trzech lat, że jeśli członek rodziny, któremu zezwolono na wjazd na terytorium zawiera związek małżeński, to traci uprawnienia przyznane na mocy tego przepisu, nawet jeśli w dalszym ciągu zamieszkuje z pracownikiem tureckim?

               2.

               Czy art. 7 ust. 1 tiret pierwsze lub jakikolwiek inny przepis lub zasada prawa wspólnotowego sprzeciwia się temu by, po upływie trzyletniego okresu właściwe władze krajowe kwestionowały ze skutkiem retroaktywnym prawo pobytu cudzoziemca, który powołuje się na swój przymiot członka rodziny lub zgodność jego pobytu z prawem podczas tych trzech lat?

               3a.

               Czy okoliczność, że cudzoziemiec, umyślnie lub nie, nie podał informacji, które według prawa krajowego są uznane za ważne dla celów prawa pobytu ma znaczenie dla udzielenia odpowiedzi na powyższe pytania, a jeśli tak to jakie?

               3b.

               Czy okoliczność, że te informacje zostały ujawnione podczas trzyletniego okresu lub tuż po nim również ma znaczenie, biorąc pod uwagę to, że po zapoznaniu się z tymi informacjami właściwe władze krajowe prawdopodobnie muszą podjąć (dalsze) dochodzenie zanim wydadzą decyzję, a jeśli tak to jakie?


title: Sprawa F-69/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 lipca 2015 r. – Carreira/ESMA

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/62

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 lipca 2015 r. – Carreira/ESMA
   (Sprawa F-69/14) (1)

   (2015/C 279/81)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 380 z 27.10.2014, s. 27.


title: Sprawa C-570/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil n ° 3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 9 grudnia 2014 r. – Nuria Robirosa Carrera i César Romera Navales/Banco Popular Español, S.A.

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil no 3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 9 grudnia 2014 r. – Nuria Robirosa Carrera i César Romera Navales/Banco Popular Español, S.A.
   (Sprawa C-570/14)
   (2015/C 046/42)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Mercantil no 3 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Nuria Robirosa Carrera i César Romera Navales

      Strona pozwana: Banco Popular Español, S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 43 Ley de Enjuiciamiento Civil [hiszpańskiego kodeksu postępowania cywilnego], zabraniający sądowi zaproponowania stronom możliwości zawieszenia postępowania cywilnego, gdy inny sąd wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym, nie stanowi jasnego ograniczenia art. 7 dyrektywy 93/13 EWG (1) w zakresie obowiązku zapewnienia przez państwa członkowskie, by w interesie konsumentów i konkurentów istniały stosowne i skuteczne środki mające na celu zapobieżenie stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach zawieranych przez sprzedawców i dostawców z konsumentami?

               2)

               Czy art. 721 ust. 2 hiszpańskiego LEC, zabraniający, by sąd zarządził lub zaproponował z urzędu środki tymczasowe w postępowaniach wszczętych z pozwu indywidualnego, w których żąda się stwierdzenia nieważności ogólnego warunku umowy ze względu na jego nieuczciwy charakter, nie stanowi jasnego ograniczenia art. 7 dyrektywy 93/13 EWG w zakresie obowiązku zapewnienia przez państwa członkowskie, by w interesie konsumentów i konkurentów istniały stosowne i skuteczne środki mające na celu zapobieżenie stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach zawieranych przez sprzedawców i dostawców z konsumentami?

               3)

               Czy środki tymczasowe, które mogą zostać przyjęte z urzędu lub na żądanie strony w ramach postępowania wszczętego z pozwu indywidulanego, nie powinny wywierać skutków do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w postępowaniu wszczętym z pozwu indywidulanego lub zbiorowego, które ma wpływ na dochodzenie roszczeń indywidulanych, w celu zagwarantowania stosownych i skutecznych środków, o których mowa we wspomnianym art. 7 omawianej dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).


title: Sprawa T-195/07: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Lafarge Cement/Komisja

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/37

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Lafarge Cement/Komisja
   (Sprawa T-195/07)
   (2007/C 170/71)
   język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Lafarge Cement SA (przedstawiciele: P. K. Rosiak, radca prawny oraz F. Puel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Polskę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej K (2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Polskę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1), w której Komisja zdecydowała, iż pewne aspekty polskiego Krajowego Planu Rozdziału Uprawnień do Emisji CO2 na lata 2008-2012, notyfikowanego Komisji w dniu 30 czerwca 2006 r. są niezgodne z art. 9 ust. 1, art. 9 ust. 3, art. 10, art. 13 ust. 2 oraz kryteriami wymienionymi w załączniku III do dyrektywy 2003/87/WE. Kwestionowana decyzja redukuje o 26,7 % limit emisji dwutlenku węgla w latach 2008-2012 w stosunku do limitu zaproponowanego przez Polskę w notyfikowanym Komisji krajowym planie rozdziału uprawnień do emisji.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi, iż zaskarżona decyzja została wydana po upływie trzymiesięcznego terminu na jej podjęcie, zakreślonego w art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE. Tym samym, zdaniem skarżącej, w dniu 26 marca 2007 r. Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonej decyzji lub też co najmniej naruszyła istotny wymóg proceduralny.
   Skarżąca zarzuca Komisji w drugiej kolejności, iż zaskarżona decyzja narusza kryteria nr 1 i nr 2 załącznika III do dyrektywy 2003/87/WE, bezpodstawnie obniżając rozdział uprawnień dokonany przez Polskę do poziomu znacznie niższego aniżeli pierwotnie notyfikowany, który był zgodny ze zobowiązaniami przyjętymi przez Polskę na podstawie Protokołu z Kioto.
   Skarżąca podnosi również, że podejmując zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła przepisy art. 9 ust. 3 w związku art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE oraz zasadę uzasadnionych oczekiwań i zasadę współpracy, ponieważ zamiast realizacji ograniczonych kompetencji określonych w art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE nie uwzględnieniając metodologii zawartych w KPRU II, zastosowała ona w zaskarżonej decyzji własną metodę ustalenia średniej rocznej maksymalnej liczby przyznanych Polsce uprawnień i narzuciła ją Polsce przejmując niesłusznie kompetencje, które dyrektywa powierza państwu członkowskiemu. Według skarżącej, Komisja naruszyła zasadę współpracy między instytucjami Wspólnoty i organami państw członkowskich, nie powiadamiając Polski o zastosowaniu własnego modelu ekonomicznego przed przyjęciem zaskarżonej decyzji, czym pozbawiła Polskę i zainteresowane przedsiębiorstwa możliwości wypowiedzenia się na temat jego przydatności i ewentualnego zakwestionowania danych i założeń będących podstawą wniosków Komisji.
   W czwartej kolejności skarżąca wskazuje, iż Komisja naruszyła kryterium nr 3 załącznika III do dyrektywy 2003/87/WE poprzez wykorzystanie w zaskarżonej decyzji nieaktualnych danych dotyczących prognozowanego wzrostu PKB, użycie zbyt ogólnych danych służących do obliczenia wskaźnika emisyjności CO2 oraz arbitralne obniżenie rocznego stopnia emisyjności CO2 o dodatkowe 2,5 %.
   Wreszcie skarżąca podnosi, iż zaskarżona decyzja nie jest wystarczająco uzasadniona i narusza z tego powodu art. 253 WE.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.Urz. L 275, str. 32, Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t.7, str. 24).


title: Sprawa C-434/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad — Bułgaria) — Petr Aładżow przeciwko Zamestnik-direktor na Stoliczna direkcija na wyatresznite raboti kym Ministerstwo na wytresznite raboti (Swoboda przemieszczania się obywatela Unii — Dyrektywa 2004/38/WE — Zakaz opuszczania kraju z powodu nieuiszczenia zaległości podatkowej — Środek, który może być uzasadniony względami porządku publicznego)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/16

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad — Bułgaria) — Petr Aładżow przeciwko Zamestnik-direktor na Stoliczna direkcija na wyatresznite raboti kym Ministerstwo na wytresznite raboti
      (Sprawa C-434/10) (1)

      (Swoboda przemieszczania się obywatela Unii - Dyrektywa 2004/38/WE - Zakaz opuszczania kraju z powodu nieuiszczenia zaległości podatkowej - Środek, który może być uzasadniony względami porządku publicznego)
      (2012/C 25/26)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd krajowy

      Administratiwen syd Sofija-grad

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Petr Aładżow

         Strona pozwana: Zamestnik-direktor na Stoliczna direkcija na wyatresznite raboti kym Ministerstwo na wytresznite raboti

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd Sofija-grad — Wykładnia art. 27 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77) — Ograniczenie wykonywania swobody przemieszczania się obywatela Unii — Zakaz opuszczania kraju nakładany na osobę fizyczną jako przedstawiciela spółki handlowej będącej dłużnikiem z powodu nieściągnięcia wierzytelności publicznych „znacznej wysokości” — Środek uzasadniony ochroną porządku publicznego

         Sentencja

                  1)

                  Prawo Unii nie stoi na przeszkodzie istnieniu przepisu ustawowego państwa członkowskiego, który pozwala organowi administracyjnemu na wydanie wobec obywatela tego państwa zakazu opuszczania go z tego powodu, że zaległość podatkowa spółki, której jest jednym z członków zarządu, nie została uregulowana, jednak zależy to od spełnienia dwóch warunków polegających na tym, że celem omawianego środka powinna być odpowiedź — w określonych, wyjątkowych okolicznościach, które mogą wynikać z charakteru lub wysokości tej zaległości — na rzeczywiste, aktualne i wystarczająco poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa oraz że zamierzonym celem nie będzie jedynie osiągnięcie rezultatów gospodarczych. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy obydwa te warunki są spełnione.

                  2)

                  Nawet przy założeniu, że zakaz opuszczania kraju taki jak ten, który objął P. Aładżowa w sprawie przed sądem krajowym, został zastosowany w warunkach przewidzianych w art. 27 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, warunki z art. 27 ust. 2 stoją na przeszkodzie zastosowaniu takiego środka:

                              —

                              jeżeli opiera się on jedynie na istnieniu zaległości podatkowej spółki, której skarżący jest jednym z członków zarządu, i jest stosowany jedynie z uwagi na ten status, z wyłączeniem jakiejkolwiek oceny konkretnie indywidualnego zachowania zainteresowanego i bez żadnego odniesienia się do jakiegokolwiek zagrożenia, jakie miałby on stanowić dla porządku publicznego oraz,

                              —

                              jeżeli zakaz opuszczania kraju nie jest właściwy do realizacji celu, któremu służy, i wykracza poza zakres niezbędny do jego osiągnięcia.

                        Do sądu krajowego należy ustalenie, czy jest tak w sprawie toczącej się przed nim.

         (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa C-528/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 9 września 2008 r. w sprawie T-144/08, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 28 listopada 2008 r. przez Luigiego Marcuccio

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/21

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 9 września 2008 r. w sprawie T-144/08, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 28 listopada 2008 r. przez Luigiego Marcuccio
   (Sprawa C-528/08 P)
   (2009/C 32/36)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               1. W każdym razie:

                           (1.a)

                           uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości;

                           (1.b)

                           stwierdzenie, że skarga jest całkowicie dopuszczalna;

                  ponadto:

               —

               2/A tytułem żądania głównego: (2/A.1) stwierdzenie nieważności spornej decyzji; (2/A.2) stwierdzenie nieważności w niezbędnym zakresie wykazu zwrotu kosztów z dnia 18 lipca 2005 r. (zwanego dalej „wykazem zwrotu kosztów z dnia 18 lipca 2005 r.”); (2/A.3) stwierdzenie nieważności w niezbędnym zakresie decyzji o oddaleniu zażalenia; (2/A.4) z tytułu uzupełniającego zwrotu kosztów, czyli w celu uzyskania zwrotu kosztów w wysokości 100 % poniesionych kosztów medycznych bądź z tytułu naprawienia szkody wynikającej z niezgodnych z prawem zachowań pozwanej, zasądzenie od niej na rzecz skarżącego kwoty 89,56 € (słownie: osiemdziesięciu dziewięciu euro i pięćdziesięciu sześciu centów) lub kwoty wyższej bądź niższej, którą Trybunał uzna za prawidłową i słuszną; (2/A.5) zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odsetek za zwłokę od kwot, o których mowa w bezpośrednio poprzedzającym pkt 2.A.4 niniejszego odwołania, przy czym dies a quo i dies ad quem powinny być określone jak w skardze w pierwszej instancji; (2/A.6) zobowiązanie pozwanej do zwrotu skarżącemu wszystkich opłat i kosztów postępowania;
               lub

               —

               2/B. tytułem żądania ewentualnego odesłanie sprawy do Sądu w celu wydania przezeń ponownego rozstrzygnięcia co do istoty.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Przeinaczenie i zniekształcenie okoliczności faktycznych oraz argumentów skarżącego przedstawionych w jego pismach, a w konsekwencji także nieprawidłowość ustaleń Sądu ( w szczególności pkt 29, 31, 34 i 38 zaskarżonego wyroku).

               2.

               Błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie pojęcia aktu zaskarżalnego, również ze względu na brak jasności, rozsądku i logiki, naruszenie art. 231 WE i nieuwzględnienie orzecznictwa dotyczącego skutków stwierdzenia nieważności decyzji pochodzącej od instytucji Wspólnoty przez sądy Wspólnoty, naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej oraz naruszenie zasady rozdziału władz (w szczególności pkt 32 i 34 zaskarżonego wyroku).

               3.

               Błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego oraz pojęcia decyzji pochodzącej od instytucji wspólnotową.

               4.

               Naruszenie prawa dostępu do właściwego sądu i błędy proceduralne takiej wagi, iż mogły one ujemnie wpłynąć na prawa skarżącego, a w szczególności na prawo do obrony i prawo do rzetelnego procesu.


title: Sprawa C-527/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa niezgodna z rynkiem wewnętrznym — Obowiązek odzyskania — Artykuł 108 ust. 2 TFUE — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuł 14 ust. 3 — Decyzja Komisji — Środki, które mają być podjęte przez państwa członkowskie]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-527/12) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa niezgodna z rynkiem wewnętrznym - Obowiązek odzyskania - Artykuł 108 ust. 2 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 14 ust. 3 - Decyzja Komisji - Środki, które mają być podjęte przez państwa członkowskie])
   2014/C 409/06
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i F. Erlbacher, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i K. Petersen, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Nie podjąwszy wszelkich środków niezbędnych w celu odzyskania od beneficjenta pomocy państwa, o której mowa w decyzji Komisji 2011/471/UE z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie pomocy państwa C 38/05 (ex NN 52/04), udzielonej przez Niemcy na rzecz grupy Biria, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE i art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE] oraz art. 1–3 tej decyzji.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 grudnia 2004 r. w sprawie C-97/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2000/76/WE — Spalanie odpadów — Brak transpozycji)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 2 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-97/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2000/76/WE - Spalanie odpadów - Brak transpozycji)
   (2005/C 19/16)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-97/04: Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez R. Amorosiego i M. Konstantinidisa działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Republice Włoskiej, reprezentowanej przez I. M. Braguglia wspieranego przez G. Fienga, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego w trybie art. 226 WE, która wpłynęła do Trybunału w dniu 26 lutego 2004 r., Trybunał (czwarta izba) w składzie: K. Lenaerts, przez izby, N. Colneric i E. Levits (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 2 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów o charakterze ustawowym, wykonawczym i administracyjnym niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy, a w szczególności jej art. 21 ust. 1;

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2002.


title: Sprawa T-63/09: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2009 r. – Volkswagen przeciwko OHIM – Suzuki Motor (SWIFT GTi)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/22

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2009 r. – Volkswagen przeciwko OHIM – Suzuki Motor (SWIFT GTi)
   (Sprawa T-63/09)
   2009/C 102/35
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H.P. Schrammek, C. Drzymalla i S. Risthaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Suzuki Motor Corporation

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie R 749/2007-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Suzuki Motor Corporation

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SWIFT GTi” dla towarów z klasy 12 (zgłoszenie nr 3 456 084)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „GTI” (nr 39 406 386) i słowny międzynarodowy znak towarowy „GTI” (nr 717 592) dla towarów z klasy 12

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa F-31/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 29 marca 2007 r. — Cwik przeciwko Komisji (Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. — Skarga o uchylenie — Zarzut bezprawności — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/39

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 29 marca 2007 r. — Cwik przeciwko Komisji
   (Sprawa F-31/05) (1)

   (Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. - Skarga o uchylenie - Zarzut bezprawności - Oczywisty błąd w ocenie)
   (2007/C 96/80)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Michael Cwik (Tervuren, Belgia) (przedstawiciel: N. Lhoëst, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i J. Currall, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, uchylenie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. oraz, w razie potrzeby, uchylenie decyzji z dnia 24 stycznia 2005 r. oddalającej zażalenie na to sprawozdanie za 2003 r., a także po drugie, zasądzenie od Komisji Wspólnot Europejskich odszkodowania w wysokości symbolicznego 1 EUR.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005 (skarga początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod nr T-200/05, a następnie przekazana postanowieniem z dnia 15.12.2005 r. Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej).


               2.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 150/13

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2009 r. przez Magasin- og Ukepresseforeningen przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-6/09)
   2009/C 150/14
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 14 maja 2009 r. przez Magasin- og Ukepresseforeningen, którego reprezentantami prawnymi są Jan Magne Juuhl-Langseth i Peter Dyrberg, Advokatfirmaet Schjødt, Dronning Mauds gt 11, Oslo, NORWEGIA.
   Strona skarżąca twierdzi, że Trybunał powinien:

               1)

               uznać, że Urząd Nadzoru EFTA zaniechał działania, nie podejmując działań w sprawie skargi wniesionej do Urzędu Nadzoru EFTA w sierpniu 2006 r. dotyczącej pomocy państwa na rzecz prasy;
               oraz

               2)

               obciążyć Urząd Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone w sprawie:

               —

               Stroną skarżącą jest norweskie stowarzyszenie czasopism.

               —

               Strona skarżąca twierdzi, że Urząd Nadzoru EFTA nie zajął stanowiska w sprawie skargi w rozsądnym czasie i tym samym nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków.

               —

               Artykuł 37 porozumienia o nadzorze i trybunale stanowi, co następuje:

                  „Jeśli Urząd Nadzoru EFTA, naruszając niniejsze porozumienie lub postanowienia Porozumienia EOG, zaniecha działania, państwo EFTA może wnieść skargę do Trybunału EFTA w celu stwierdzenia tego naruszenia.
                  Skarga jest dopuszczalna jedynie w przypadku, jeśli uprzednio wezwano Urząd Nadzoru EFTA o podjęcie działań. Jeżeli w terminie dwóch miesięcy od tego wezwania Urząd Nadzoru EFTA nie zajął stanowiska, skarga może zostać wniesiona w terminie następnych dwóch miesięcy.
                  Każda osoba fizyczna lub prawna może, na warunkach określonych w poprzednich akapitach, wnieść do Trybunału EFTA skargę dotyczącą zaniechania wydania aktu skierowanego do niej”.


title: Sprawa T-825/16: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2016 r. – Republika Cypryjska/EUIPO – POCF (Pallas Halloumi)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/52

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2016 r. – Republika Cypryjska/EUIPO – POCF (Pallas Halloumi)
   (Sprawa T-825/16)
   (2017/C 022/70)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, i V. Marsland, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pancyprian Organisation of Cattle Farmers (POCF) (Latsia, Cypr)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Pancyprian Organisation of Cattle Farmers

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Pallas Halloumi” – zgłoszenie nr 11 180 536

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 września 2016 r. w sprawie R 2065/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO oraz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-424/10: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2010 r. — Dosenbach-Ochsner przeciwko OHIM — Sisma (Przedstawienie prostokąta ze słoniem)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/36

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2010 r. — Dosenbach-Ochsner przeciwko OHIM — Sisma (Przedstawienie prostokąta ze słoniem)
   (Sprawa T-424/10)
   ()
   2010/C 317/66
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dosenbach-Ochsner AG Schuhe und Sport (Dietikon, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat O. Rauscher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sisma SpA (Mantua, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 lipca 2010 r. w sprawie R 1638/2008-4;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy przedstawiający prostokąt ze słoniem dla towarów należących do klas 10, 16, 21, 24 i 25

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: SISMA S.p.A.

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Graficzne międzynarodowe i krajowe znaki towarowe przedstawiające słonia i słowny krajowy znak towarowy „elefanten” dla towarów należących do klas 24 i 25

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) w związku z jego art. 8 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. a), ponieważ kolidujące ze sobą znaki towarowe są do siebie podobne pod względem pojęciowym, wizualnym i fonetycznym oraz dlatego, że skarżąca wyraźnie wskazała, że należące do niej znaki towarowe uzyskały w wysokim stopniu charakter odróżniający w następstwie ich używania na dużą skalę i ze względu na ich renomę

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-458/10: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/29

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-458/10)
   ()
   2010/C 346/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i O. Beynet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez brak pełnego i prawidłowego wdrożenia art. 9 ust. 3 lit. b), c) i e) dyrektywy 98/83/WE (1) Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 9 ust. 3 lit. b), c) i e) dyrektywy 98/83/WE;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi Komisja podnosi dwa zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego Komisja twierdzi, że wdrożenie art. 9 ust. 3 pkt b) i c) dyrektywy 98/83 ma charakter niepełny. Przepisy krajowe nie przewidują bowiem, by decyzja o odstęptwie zawierała „wyniki uprzedniego odpowiedniego monitorowania”, by wskazywała „ilość wody dostarczanej każdego dnia”, „ludność, której to dotyczy” oraz „czy wpłynęłoby to na wszelkie odpowiednie przedsiębiorstwa produkcji żywności”.
   W ramach drugiego zarzutu Komisja podnosi, że wdrożenie art. 9 ust. 3 lit. c) dyrektywy 98/83 jest niepełne i nieprawidłowe, gdyż władze luksemburskie twierdzą, między innymi, że zważywszy na to, że podmiot, który ubiega się o zastosowanie odstępstwa jest odpowiedzialny za określenie i wdrożenie środków zaradczych, to podmiot ten — a nie organ wydający decyzję o odstępstwie — powinien dostarczyć „streszczenie planu”, „harmonogram prac” oraz „ocen[ę] kosztów” w odniesieniu do takich środków, odmiennie niż wymaga tego dyrektywa.

      (1)  Dyrektywa Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 330, s. 32 — wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 15, t. 4, s. 90).


title: Wykreślenie sprawy C-83/04

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/21

         Wykreślenie sprawy C-83/04 (1)

   (2005/C 106/44)

      (Język postępowania: portugalski)

   Postanowieniem z dnia 4 lutego 2005 Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-83/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej.

      (1)  Dz.U. C 85 z 3.4.2004


title: Sprawa T-418/08: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — OSA przeciwko Komisji

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/41

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — OSA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-418/08)
   (2008/C 313/75)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ochranný svaz autorský pro práva k dílům hudebním OSA (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: M. Favart, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC); oraz

               —

               obciążenie Komisja kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi na podstawie art. 230 WE o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG. Skarżąca kwestionuje konkretnie ustalenia Komisji zawarte w art. 3 zaskarżonej decyzji stanowiącym, że terytorialne rozgraniczenia wzajemnych upoważnień do reprezentacji udzielanych przez jeden związek autorów na rzecz drugiego stanowią uzgodnioną praktykę naruszającą art. 81 WE i art. 53 EOG.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są identyczne jak te, które podniosła strona skarżąca w sprawie T-415/08 IMRO przeciwko Komisji.


title: Sprawa F-52/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 września 2010 r. — Da Silva Pinto Branco przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Urzędnik w okresie próbnym — Rozwiązanie stosunku pracy po zakończeniu okresu próbnego — Prawo do obrony — Ocena przydatności — Kontrola sądowa)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 września 2010 r. — Da Silva Pinto Branco przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-52/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Urzędnik w okresie próbnym - Rozwiązanie stosunku pracy po zakończeniu okresu próbnego - Prawo do obrony - Ocena przydatności - Kontrola sądowa)
   2010/C 317/83
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Delfina Da Silva Pinto Branco (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci M. Erniquin i C. Defago)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości (przedstawiciel: A.V. Placco, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącą, po drugie, żądanie mianowania jej urzędnikiem lub ewentualnie przywrócenia jej na stanowisko urzędnika w trakcie okresu próbnego i po trzecie, żądanie zadośćuczynienia za krzywdę jaką skarżąca miała ponieść

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               D. Da Silva Pinto Branco zostaje obciążona całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009, s. 16.


title: Sprawa F-100/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 29 lutego 2012 r. — AM przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Ubezpieczenie z tytułu wypadków i chorób zawodowych — Artykuł 73 regulaminu pracowniczego — Odmowa uznania wypadkowego podłoża udaru mózgu — Komisja lekarska — Zasada kolegialności)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/25

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 29 lutego 2012 r. — AM przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-100/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Ubezpieczenie z tytułu wypadków i chorób zawodowych - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Odmowa uznania wypadkowego podłoża udaru mózgu - Komisja lekarska - Zasada kolegialności)
   2012/C 138/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AM (Malaga, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: K. Zejdová i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmownej w sprawie uznania za wypadek, w rozumieniu art. 73 regulaminu pracowniczego i art. 2 wspólnych zasad ubezpieczenia urzędników od ryzyka wypadku i choroby zawodowej, udaru mózgu, któremu uległ skarżący w dniu 5 marca 2006 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               AM pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011, s. 37.


title: Wyrok Trybunału z dnia 25 marca 2013 r. w sprawie E-10/12 – Yngvi Harðarson przeciwko Askar Capital hf. (Dyrektywa 91/533/EWG – Obowiązek informowania pracowników – Zmiany pisemnej umowy o pracę – Skutki niezgłoszenia zmian)

text:
               19.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/7

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 25 marca 2013 r.
   w sprawie E-10/12
   Yngvi Harðarson przeciwko Askar Capital hf.
   (Dyrektywa 91/533/EWG – Obowiązek informowania pracowników – Zmiany pisemnej umowy o pracę – Skutki niezgłoszenia zmian)
   2013/C 270/05
   W sprawie E-10/12 Yngvi Harðarson przeciwko Askar Capital hf. – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, wystosowany przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjavíku), dotyczący wykładni dyrektywy Rady 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher – prezes, Per Christiansen – sędzia sprawozdawca i Páll Hreinsson, sędziowie, wydał w dniu 25 marca 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Dyrektywę Rady 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy należy interpretować w ten sposób, iż nie wymaga ona, by wysokość odszkodowania dla pracownika była wyliczona na podstawie pisemnej umowy o pracę, jeśli pracownikowi nie przekazano żadnego dokumentu na piśmie stwierdzającego tymczasowe lub trwałe zmiany najważniejszych aspektów umowy o pracę lub stosunku pracy między stronami w terminie określonym w art. 5 dyrektywy. Ma to również zastosowanie w kontekście postępowania upadłościowego lub porównywalnego podziału spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.


title: Sprawa C-147/14: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – Loutfi Management Propriété Intellectuelle SARL/AMJ Meatproducts NV, Halalsupply NV [Odesłanie prejudycjalne — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 9 ust. 1 lit. b) — Skutki — Prawa przyznane przez wspólnotowy znak towarowy — Oznaczenia identyczne lub podobne — Zakaz używania — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Ocena — Uwzględnienie użycia języka innego niż język urzędowy Unii Europejskiej]

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/13

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – Loutfi Management Propriété Intellectuelle SARL/AMJ Meatproducts NV, Halalsupply NV
   (Sprawa C-147/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 9 ust. 1 lit. b) - Skutki - Prawa przyznane przez wspólnotowy znak towarowy - Oznaczenia identyczne lub podobne - Zakaz używania - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Ocena - Uwzględnienie użycia języka innego niż język urzędowy Unii Europejskiej])
   (2015/C 279/15)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Loutfi Management Propriété Intellectuelle SARL

      Strona pozwana: AMJ Meatproducts NV, Halalsupply NV

      Sentencja

   Artykuł 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, że w celu oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd mogącego istnieć w przypadku wspólnotowego znaku towarowego i oznaczenia, które obejmują towary identyczne lub podobne oraz oba zawierają stanowiące element dominujący jakieś słowo arabskie w pismach łacińskim i arabskim, przy czym słowa te są podobne pod względem wizualnym, w okolicznościach, w których właściwy krąg odbiorców wspólnotowego znaku towarowego i spornego oznaczenia ma podstawową znajomość pisanego języka arabskiego, trzeba wziąć pod uwagę znaczenie i wymowę tych słów.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa C-447/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 5 października 2012 r. — H. J. Kooistra; druga strona postępowania Burgemeester van Skarsterlân

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 5 października 2012 r. — H. J. Kooistra; druga strona postępowania Burgemeester van Skarsterlân
   (Sprawa C-447/12)
   2013/C 26/29
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: H. J. Kooistra

      Druga strona postępowania: Burgemeester van Skarsterlân

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385, s.1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009 z dnia 28 maja 2009 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 (Dz.U. L 142, s.1) należy rozumieć w ten sposób, że nie stosuje się jego w odniesieniu do wystawianych przez państwa członkowskie swoim obywatelom dowodów tożsamości takich jak niderlandzki dowód tożsamości, niezależnie od ich okresu ważności oraz niezależnie od możliwości wykorzystania ich jako dokument podróży?

               2)

               Czy — o ile z odpowiedzi na pytanie pierwsze wynika, że rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385, s. 1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009 z dnia 28 maja 2009 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 (Dz.U. L 142, s. 1) stosuje się do dowodów tożsamości takich, jak niderlandzki dowód tożsamości biorąc pod uwagę możliwości wykorzystania go jako dokumentu podróży — art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia jest ważny w świetle art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 8 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności?

               3)

               Czy — o ile odpowiedź na pytanie drugie brzmi w ten sposób, że art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385, s. 1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009 z dnia 28 maja 2009 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 (Dz.U. L 142, s. 1) jest ważny — art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia należy w świetle art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 8 ust. 2 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 7 lit. f) dyrektywy nr 95/46 (1) w związku z art. 6 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy interpretować w ten sposób, że w celu wykonania tego rozporządzenia przez państwa członkowskie wymagane jest ustawowe zagwarantowanie, że pobrane i zarejestrowane na podstawie rzeczonego rozporządzenia dane biometryczne nie mogą być pobierane, wykorzystywane i przetworzone w innym celu niż wydanie dokumentu?

      (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31)


title: Sprawa T-5/15: Wyrok Sądu z dnia 25 maja 2016 r. – Ice Mountain Ibiza/EUIPO – Marbella Atlantic Ocean Club (ocean beach club ibiza) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ocean beach club ibiza — Wcześniejsze graficzne znaki towarowe OC ocean club i OC ocean club Ibiza — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/30

         Wyrok Sądu z dnia 25 maja 2016 r. – Ice Mountain Ibiza/EUIPO – Marbella Atlantic Ocean Club (ocean beach club ibiza)
   (Sprawa T-5/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ocean beach club ibiza - Wcześniejsze graficzne znaki towarowe OC ocean club i OC ocean club Ibiza - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 243/31)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ice Mountain Ibiza, SL (San Antonio, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Gracia Albero, F. Miazzetto i E. Cebollero González)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Marbella Atlantic Ocean Club, SL (Puerto Banús, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 października 2014 r. (sprawa 2292/2013-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Marbella Atlantic Ocean Club a Ice Mountain Ibiza.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ice Mountain Ibiza, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa T-608/14: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Laverana/OHIM (ORGANIC WITH PLANT FLUID FROM OUR OWN PRODUCTION) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ORGANIC WITH PLANT FLUID FROM OUR OWN PRODUCTION — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/37

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Laverana/OHIM (ORGANIC WITH PLANT FLUID FROM OUR OWN PRODUCTION)
   (Sprawa T-608/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ORGANIC WITH PLANT FLUID FROM OUR OWN PRODUCTION - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 354/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Laverana GmbH & Co. KG (Wennigsen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger, M. Zöbisch i D. Chatterjee)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Walicka i D. Botis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 czerwca 2014 r. (sprawa R 121/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego ORGANIC WITH PLANT FLUID FROM OUR OWN PRODUCTION jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Laverana GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Funkcjonowanie Sądu w dniach 1 – 13 września 2010 r. 2010/C 209/02

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/2

         Funkcjonowanie Sądu w dniach 1–13 września 2010 r.
   2010/C 209/02
   Podczas swego posiedzenia plenarnego w dniu 8 czerwca 2010 r. Sąd postanowił, że z uwagi na wakacje sądowe, nowi członkowie Sądu złożą ślubowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości dopiero po zakończeniu tych wakacji oraz że w związku z tym, zgodnie z art. 5 akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości, do czasu podjęcia obowiązków przez nowych członków Sądu:

               —

               obowiązki prezesa Sądu będą wykonywane przez Prezesa M. Jaegera;

               —

               obowiązki prezesów izb w składzie pięciu sędziów będą wykonywane przez prezesów izb: J. Aziziego, A.W.H. Meija, M. Vilarasa, N.J Forwooda; przez prezes izby M.E. Martins Ribeiro, przez prezesa izby O. Czúcza oraz przez prezes izby I. Wiszniewską-Białecką i prezes izby I. Pelikánovą;

               —

               decyzja z dnia 19 września 2007 r. w sprawie organizacji Sądu i składu wielkiej izby (Dz.U. C 269, s. 40), decyzja z dnia 16 czerwca 2009 r. w sprawie kryteriów przedzielania spraw do izb oraz składu izby odwoławczej (Dz.U. C 153, s. 2), decyzja z dnia 7 października 2009 r. w sprawie przydziału sędziów do izb (Dz.U. C 267, s. 6) oraz decyzja z dnia 12 maja 2010 r. w sprawie wyznaczenia sędziego zastępującego prezesa przy rozpatrywaniu wniosków o zastosowanie środków tymczasowych (Dz.U. C 148, s. 1) nadal obowiązują.


title: Sprawa C-180/05: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/6

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-180/05)
   (2005/C 171/12)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 22 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Woutera Wilsa, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie stosując przepisów dotyczących prawa publicznego użyczenia zawartych w dyrektywie Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (1) Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 1 i 5 tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Dopóki nie zostanie przyjęty i nie wejdzie w życie règlement grand-ducal w sprawie wykonania art. 65 ustawy z dnia 18 kwietnia 2001 r. o prawie autorskim, wynagrodzenie z tytułu publicznego użyczenia — wymagane przez art. 5 ust. 1 dyrektywy 92/100 jako warunek pozwalający na zastosowanie odstępstwa od wyłącznego prawa, o którym mowa w art. 1 dyrektywy 92/100 — nie będzie skutecznie funkcjonowało. Zatem art. 1 i 5 dyrektywy 92/100 nie są prawidłowo stosowane.

      (1)  Dz.U. L 346, str. 61


title: Sprawa F-40/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 czerwca 2008 r. – Baudelet-Leclaire przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Niewpisanie na listę rezerwową — Równe traktowanie)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/72

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 czerwca 2008 r. – Baudelet-Leclaire przeciwko Komisji
   (Sprawa F-40/07) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Niewpisanie na listę rezerwową - Równe traktowanie)
   (2008/C 209/132)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Cécile Baudelet-Leclaire (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: M. Korving, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności konkursu EPSO/AST/7/05 — Dziedzina 2 — Zarządzanie umowami/projektami z uwagi na podnoszoną dyskryminację pomiędzy kandydatami wewnętrznymi pochodzącymi z instytucji wspólnotowych a kandydatami zewnętrznymi
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście bezzasadna

               2)

               Każda ze stron poniesie swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 129 z 09.06.2007, s. 28.


title: Sprawa C-409/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék — Węgry) — Gábor Csonka, Tibor Isztli, Dávid Juhász, János Kiss, Csaba Szontág przeciwko Magyar Állam (Ruch pojazdów silnikowych — Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej — Dyrektywa 72/166/EWG — Artykuł 3 ust. 1 — Dyrektywa 84/5/EWG — Artykuł 1 ust. 4 akapit pierwszy — Niewypłacalność ubezpieczyciela — Brak działania instytucji wypłacającej odszkodowanie)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék — Węgry) — Gábor Csonka, Tibor Isztli, Dávid Juhász, János Kiss, Csaba Szontág przeciwko Magyar Állam
   (Sprawa C-409/11) (1)

   (Ruch pojazdów silnikowych - Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej - Dyrektywa 72/166/EWG - Artykuł 3 ust. 1 - Dyrektywa 84/5/EWG - Artykuł 1 ust. 4 akapit pierwszy - Niewypłacalność ubezpieczyciela - Brak działania instytucji wypłacającej odszkodowanie)
   2013/C 252/09
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gábor Csonka, Tibor Isztli, Dávid Juhász, János Kiss, Csaba Szontág

      Strona pozwana: Magyar Állam

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Fővárosi Bíróság — Wykładnia dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (pojazdów silnikowych) i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 103, s. 1) — Obowiązek podjęcia przez państwa członkowskie środków niezbędnych do tego, by wszystkie polisy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmowały całość terytorium Wspólnoty — Cofnięcie zezwolenia na działalność towarzystwu ubezpieczeń komunikacyjnych, wskutek czego jednostki, które zawarły umowy z tym towarzystwem ubezpieczeniowym, odpowiadają osobiście, własnym majątkiem, za szkody wyrządzone innym osobom — Odpowiedzialność państwa członkowskiego w wypadku nieprawidłowej transpozycji dyrektywy

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (pojazdów silnikowych) i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, zmienionej dyrektywą 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r., w związku z art. 1 ust. 4 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych, zmienionej dyrektywą 2005/14, należy interpretować w ten sposób, że obowiązki nałożone na państwa członkowskie na mocy tego przepisu nie obejmują obowiązku utworzenia instytucji gwarantującej wypłatę odszkodowania poszkodowanym w wypadkach drogowych, w sytuacji gdy wprawdzie osoby odpowiedzialne za szkody zawarły umowę ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych, ale ubezpieczyciel stał się niewypłacalny.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa F-115/14: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/55

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-115/14)
   (2015/C 007/69)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze, stwierdzenie niezgodności z prawem art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r. oraz, po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury w systemie emerytalnym Unii na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 31 stycznia i z dnia 13 marca 2014 r. w sprawie dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury nabytych przez skarżącą przed podjęciem służby w ramach przeniesienia jej uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-431/07: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2007 r. — Gebr. Heller Maschinenfabrik przeciwko OHIM — Fernández Martinez (HELLER)

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/24

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2007 r. — Gebr. Heller Maschinenfabrik przeciwko OHIM — Fernández Martinez (HELLER)
   (Sprawa T-431/07)
   (2008/C 37/38)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Gebr. Heller Maschinenfabrik GmbH (Nürtingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci W. Kessler i S. Baur)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem) postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Manuel Fernández Martinez (Alicante, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 września 2007 r. w sprawie R 974/2006-2;

               —

               odrzucenie sprzeciwu Manuela Fernándeza Martineza przed Drugą Izbą Odwoławczą;

               —

               obciążenie Manuela Fernándeza Martineza kosztami postępowania przed Wydziałem Sprzeciwów oraz Izbą Odwoławczą OHIM oraz kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Hellen” dla towarów i usług z klas 7, 37 i 40 (zgłoszenie nr 3 306 602).

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Manuel Fernández Martinez

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Hiszpański graficzny znak towarowy „HELLER” dla towarów z klasy 7 (nr 2 520 584)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w przypadku spornych znaków nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-7/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Stockholm – Szwecja) – Skandia America Corporation (USA), filial Sverige przeciwko Skatteverket (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Grupa VAT — Fakturowanie wewnętrzne usług świadczonych przez spółkę główną mającą siedzibę w państwie trzecim na rzecz jej oddziału należącego do grupy VAT w państwie członkowskim — Możliwość opodatkowania świadczonych usług)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Stockholm – Szwecja) – Skandia America Corporation (USA), filial Sverige przeciwko Skatteverket
   (Sprawa C-7/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Grupa VAT - Fakturowanie wewnętrzne usług świadczonych przez spółkę główną mającą siedzibę w państwie trzecim na rzecz jej oddziału należącego do grupy VAT w państwie członkowskim - Możliwość opodatkowania świadczonych usług))
   2014/C 421/09
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Förvaltningsrätten i Stockholm

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Skandia America Corporation (USA), filial Sverige

      Strona pozwana: Skatteverket

      Sentencja

               1)

               Artykuł art. 2 ust. 1, art. 9 i 11 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że usługi świadczone przez główny zakład spółki położony w państwie trzecim na rzecz oddziału spółki znajdującego się w państwie członkowskim stanowią transakcje podlegające opodatkowaniu, jeżeli oddział jest członkiem grupy osób, które mogą zostać uznane za jednego podatnika podatku od wartości dodanej.

               2)

               Artykuły 56, 193 i 196 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak będąca przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym, w której zakład główny spółki znajdującej się w państwie trzecim świadczy odpłatnie usługi na rzecz oddziału tej samej spółki znajdującego się w państwie członkowskim, a oddział ten jest członkiem grupy osób, które mogą zostać uznane za jednego podatnika podatku od wartości dodanej w tym państwie członkowskim, to grupa ta, jako nabywca tych usług, staje się zobowiązana do uiszczenia podatku od wartości dodanej podlegającego zapłacie.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Sprawa T-357/08: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2008 r. — L'Oréal przeciwko OHIM — Allergan (BOTOCYL)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/44

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2008 r. — L'Oréal przeciwko OHIM — Allergan (BOTOCYL)
   (Sprawa T-357/08)
   (2008/C 272/87)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: L'Oréal SA (Clichy, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i J. Pagenberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą był: Allergan, Inc. (Irvine, Stany Zjednoczone)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 czerwca 2008 r. w sprawie R 865/2007-1;

               —

               oddalenie wniesionego przez drugą stronę w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą odwołania od decyzji Wydziału Unieważnień pozwanego z dnia 4 kwietnia 2007 r. w sprawie 1120 C;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą; oraz

               —

               obciążenie drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania, w tym poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, jeżeli wstąpi ona do niniejszego postępowania w charakterze interwenienta, obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „BOTOCYL” dla towarów z klasy 3 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 782 282

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Wspólnotowa rejestracja nr 2 015 832 graficznego znaku towarowego „BOTOX” dla towarów z klasy 5; Wspólnotowa rejestracja nr 2 575 371 graficznego znaku towarowego „BOTOX” dla towarów z klasy 5; Wspólnotowa rejestracja nr 1 923 986 graficznego znaku towarowego „BOTOX” dla towarów z klasy 5 i 16; Wspólnotowa rejestracja nr 1 999 481 słownego znaku towarowego „BOTOX” dla towarów z klasy 5; rejestracje znaku towarowego „BOTOX” w państwach członkowskich Wspólnot Europejskich

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Odrzucenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ brak jest dowodu na to, że wcześniejszy znak towarowy cieszył się renomą w rozpatrywanym okresie; kolidujące ze sobą znaki towarowe nie są wystarczająco podobne; brak jest dowodów na to, że używanie zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego, będącego przedmiotem wniosku o unieważnienie, działałoby na szkodę charakteru odróżniającego i renomy wcześniejszych znaków towarowych oraz brak jest dowodu na to, że skarżąca działała bez uzasadnionych powodów, przyjmując zarejestrowany znak towarowy, będący przedmiotem wniosku o unieważnienie. Naruszenie art. 73 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ w zaskarżonej decyzji nie zawarto określenia przyczyn, na których została ona oparta.


title: Sprawa T-468/14: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Holistic Innovation Institute/Komisja [Pomoc finansowa — Badania naukowe — Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007–2013) — Projekt eDIGIREGION — Decyzja Komisji o wykluczeniu przedsiębiorstwa z udziału w projekcie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Niedopuszczalność — Odpowiedzialność pozaumowna — Krzywda — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/10

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Holistic Innovation Institute/Komisja
   (Sprawa T-468/14) (1)

   ([Pomoc finansowa - Badania naukowe - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007–2013) - Projekt eDIGIREGION - Decyzja Komisji o wykluczeniu przedsiębiorstwa z udziału w projekcie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Niedopuszczalność - Odpowiedzialność pozaumowna - Krzywda - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom])
   (2016/C 232/12)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Holistic Innovation Institute, SLU (Pozuelo de Alarcón, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokat R. Muñiz García, następnie adwokat J. Marín López)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, pełnomocnik, wspierany przez adwokata J. Rivasa Andrésa)

      Przedmiot

   Z jednej strony, żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Komisji ARES (2014) 710158 z dnia 13 marca 2014 r., wykluczającej udział skarżącej w projekcie eDIGIREGION oraz, z drugiej strony, przedstawione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia domniemanej szkody poniesionej przez skarżącą w następstwie tej decyzji, do wysokości 3 055 000 EUR z odsetkami za zwłokę oraz tytułem żądania ewentualnego wyznaczenie biegłego w celu oszacowania poniesionej szkody.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Holistic Innovation Institute, SLU zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014


title: Sprawa F-104/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r. – De Nicola/EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Mobbing — Postępowanie dochodzeniowe — Sprawozdanie komitetu dochodzeniowego — Błędna definicja mobbingu — Decyzja prezesa EBI o nienadawaniu skardze dalszego biegu — Stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/90

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r. – De Nicola/EBI
   (Sprawa F-104/13)
   ((Służba publiczna - Personel EBI - Mobbing - Postępowanie dochodzeniowe - Sprawozdanie komitetu dochodzeniowego - Błędna definicja mobbingu - Decyzja prezesa EBI o nienadawaniu skardze dalszego biegu - Stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie))
   (2016/C 048/101)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: G. Nuvoli i F. Martin, pełnomocnicy, adwokat A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności: po pierwsze, pisma prezesa EBI, na którego podstawie prezes nie podjął żadnych działań dotyczących mobbingu, jakiego skarżący doznawał od 20 lat, uzasadnił w nim wszystkie zgłoszone zdarzenia i zobowiązał zasadniczo skarżącego do pracy z „mentorem” i „partnerem biznesowym”, a po drugie opinii panelu „Dignity at work” z dnia 14 marca 2013 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 29 kwietnia 2013 r., mocą której prezes Europejskiego Banku Inwestycyjnego oddalił skargę C. De Nicoli o mobbing.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Europejski Banki Inwestycyjny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez C. De Nicolę.


title: Sprawa C-242/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale Administrativo Regionale della Liguria (Sezione Seconda) na podstawie postanowienia z 22 kwietnia 2004 r. w sprawie Acquedotto Nicolay s.p.a. przeciwko Provincia di Genova i innym

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale Administrativo Regionale della Liguria (Sezione Seconda) na podstawie postanowienia z 22 kwietnia 2004 r. w sprawie Acquedotto Nicolay s.p.a. przeciwko Provincia di Genova i innym
   (Sprawa C-242/04)
   (2004/C 217/21)
   Dnia 8 czerwca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Tribunale Administrativo Regionale della Liguria (Sezione Seconda) wydanego 22 kwietnia 2004 r. w sprawie Acquedotto Nicolay s.p.a. przeciwko Provincia di Genova i innym.
   Tribunale Administrativo Regionale della Liguria (Sezione Seconda) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               —

               Czy wykładnia art 12, 28, 43, 49 i 86 Traktatu WE dokonana przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 7 grudnia 2000 r., C-324/98, w sprawie Teleaustria, ma zastosowanie i wiąże sąd krajowy również w sprawie, w której nie występuje rzeczywista lub potencjalna groźba dyskryminacji ze względu na narodowość?

               —

               Czy art. 12, 28, 43, 49 i 86 Traktatu WE, w świetle wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 7 grudnia 2000 r., C-324/98, Teleaustria, pozwalają Państwom Członkowskim, w okresie dostosowywania krajowej regulacji, wprowadzić przepisy przejściowe chroniące umowy koncesyjne na usługi publiczne, które zostały uprzednio udzielone bez przeprowadzenia przetargu i na jaki okres czasu takie przepisy mogą zostać wprowadzone?

               —

               Czy wykładni art. 86 ust. 2 można dokonywać w ten sposób, że pozwala on na odstępstwo od art. 12, 28, 43 i 49 Traktatu WE (zgodnie z wykładnią tych artykułów dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 7 grudnia 2000 r. C-324/98, dotyczącym obowiązku zawierania umów koncesyjnych na usługi publiczne w drodze przetargu), ograniczone do powierzenia usług na ściśle określony i utrzymany w rozsądnych granicach okres przejściowy, gdy konkretna sytuacja będąca przedmiotem oceny sądu krajowego jest tego rodzaju, że przeprowadzenie przetargu w celu zawarcia umowy koncesyjnej na usługi publiczne w ogólnym interesie gospodarczym, takie jak zintegrowane usługi wodociągowe, mogłoby mieć ujemny wpływ na terminową realizację, rozpoczęcie i zarządzanie tymi usługami?


title: Sprawa C-421/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien (Austria) w dniu 28 października 2009 r. — Humanplasma GmbH przeciwko Republice Austrii

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien (Austria) w dniu 28 października 2009 r. — Humanplasma GmbH przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-421/09)
   2010/C 24/34
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Humanplasma GmbH

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 28 (w związku z art. 30) WE stoi na przeszkodzie stosowania regulacji krajowej, zgodnie z którą przywóz koncentratów krwinek czerwonych z Niemiec dozwolony jest tylko wówczas, gdy krew została oddana w całości nieodpłatnie (również w rozumieniu pokrycia kosztów), co stanowi również warunek uzyskania koncentratów krwinek czerwonych na terytorium Austrii?


title: Sprawa F-48/08: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2008 r. — Ortega Serrano przeciwko Komisji

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/52

         Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2008 r. — Ortega Serrano przeciwko Komisji
   (Sprawa F-48/08)
   (2008/C 171/105)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: António Ortega Serrano (Cádiz, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Ortega Serrano)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   stwierdzenie nieważności decyzji uniemożliwiających wpisanie skarżącego na listę rezerwową konkursu EPSO/AD/26/05 oraz uniemożliwiających mu powtórzenie egzaminu ustnego;
   nakazanie Komisji Europejskiej wyznaczenie nowej daty egzaminu ustnego;

               —

               zobowiązanie Komisji Europejskiej do uzasadnienia swojej decyzji nr EPSO/9000 R;

               —

               udzielenie skarżącemu prawa wglądu do protokołu z egzaminu ustnego;

               —

               udzielenie skarżącemu prawa dostępu do wszystkich dokumentów znajdujących się w jego aktach;

               —

               umożliwienie skarżącemu, który jest adwokatem występującym przed sądami hiszpańskimi, reprezentowania samego siebie;

               —

               nakazanie zbadania akt wszystkich kandydatów wpisanych na listę laureatów celem sprawdzenia czy wszyscy posiadają dyplom poświadczający poziom wykształcenia odpowiadający pełnemu cyklowi studiów uniwersyteckich trwającemu co najmniej trzy lata, którego ukończenie poświadcza dyplom prawa oraz zbadania czy dyplom ten został przedstawiony w odpowiednim czasie i formie;

               —

               stwierdzenie dopuszczalności przedstawionych w załączniku dokumentów w języku francuskim i angielskim;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

               —

               Przedmiot i opis sporu

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/26/05 o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę osób wyselekcjonowanych.


title: Sprawa C-330/04: Skarga wniesiona dnia 30 lipca 2004 r. przez Komisję Europejską przeciwko Republice Włoskiej

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/16

         Skarga wniesiona dnia 30 lipca 2004 r. przez Komisję Europejską przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-330/04)
   (2004/C 262/28)
   Dnia 30 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej wpłynęła skarga Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez Chiarę Cattabrigę działającą w charakterze pełnomocnika.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawodawczych i wykonawczych, niezbędnych dla zapewnienia zgodności z dyrektywą 2002/33/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2002 r., zmieniającą dyrektywy 90/425/EWG (2) i 92/118/EWG (3) Rady w odniesieniu do wymagań zdrowotnych wobec produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, a w każdym razie nie podając takich przepisów do wiadomości Komisji Europejskiej, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 ust. 1 tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dokonanie transpozycji upłynął dnia 16 maja 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 315 z 19.11.2002, str. 14.

      (2)  Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 29.

      (3)  Dz.U. L 62 z 15.3.1993, str. 49.