title: Sprawa C-319/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski gradski sad – Bułgaria) – Komisia za protivodeystvie na koruptsiyata i za otnemane na nezakonno pridobitoto imushtestvo / ZV, AX, „Meditsinski tsentar po dermatologia i estetichna meditsina PRIMA DERM” ООD [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa 2014/42/UE – Zakres stosowania – Ustawodawstwo krajowe przewidujące konfiskatę nielegalnie nabytego mienia w braku skazania za przestępstwo]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/2

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski gradski sad – Bułgaria) – Komisia za protivodeystvie na koruptsiyata i za otnemane na nezakonno pridobitoto imushtestvo / ZV, AX, „Meditsinski tsentar po dermatologia i estetichna meditsina PRIMA DERM” ООD
      (Sprawa C-319/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa 2014/42/UE - Zakres stosowania - Ustawodawstwo krajowe przewidujące konfiskatę nielegalnie nabytego mienia w braku skazania za przestępstwo)
      (2022/C 2/02)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofiyski gradski sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Komisia za protivodeystvie na koruptsiyata i za otnemane na nezakonno pridobitoto imushtestvo

         Strona przeciwna: ZV, AX, „Meditsinski tsentar po dermatologia i estetichna meditsina PRIMA DERM” ООD

         Sentencja

      Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie ma ona zastosowania do przepisu państwa członkowskiego stanowiącego, że konfiskata mienia nabytego nielegalnie jest orzekana przez sąd krajowy w ramach lub w następstwie postępowania, które nie dotyczy stwierdzenia popełnienia jednego przestępstwa lub kilku przestępstw.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa C-636/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Y / CAK [Odesłanie prejudycjalne – Transgraniczna opieka zdrowotna – Pojęcie „ubezpieczonego” – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 1 lit. c) – Artykuł 2 – Artykuł 24 – Prawo do świadczeń rzeczowych udzielanych w państwie miejsca zamieszkania na rachunek państwa członkowskiego zobowiązanego do wypłaty emerytury – Dyrektywa 2011/24/UE – Artykuł 3 lit. b) ppkt (i) – Artykuł 7 – Zwrot kosztów opieki zdrowotnej udzielonej w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania i państwo członkowskie zobowiązane do wypłaty emerytury – Przesłanki]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Y / CAK
      (Sprawa C-636/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transgraniczna opieka zdrowotna - Pojęcie „ubezpieczonego” - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 1 lit. c) - Artykuł 2 - Artykuł 24 - Prawo do świadczeń rzeczowych udzielanych w państwie miejsca zamieszkania na rachunek państwa członkowskiego zobowiązanego do wypłaty emerytury - Dyrektywa 2011/24/UE - Artykuł 3 lit. b) ppkt (i) - Artykuł 7 - Zwrot kosztów opieki zdrowotnej udzielonej w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania i państwo członkowskie zobowiązane do wypłaty emerytury - Przesłanki)
      (2022/C 2/03)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Centrale Raad van Beroep

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Y

         Strona przeciwna: CAK

         Sentencja

      Artykuł 3 lit. b) ppkt (i) i art. 7 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej w związku z art. 1 lit. c) i art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że osobę uprawnioną do emerytury zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego, która ma prawo, na podstawie art. 24 tego rozporządzenia, ze zmianami, do świadczeń rzeczowych udzielanych przez państwo miejsca jej zamieszkania na rachunek państwa członkowskiego zobowiązanego do wypłaty emerytury, należy uznać za „ubezpieczoną” w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej dyrektywy i mogącą otrzymać zwrot kosztów transgranicznej opieki zdrowotnej, jaka została jej udzielona w trzecim państwie członkowskim – bez podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu w państwie członkowskim zobowiązanym do wypłaty emerytury.

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawa C-650/19 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 października 2021 r. – Vialto Consulting Kft. / Komisja Europejska [Odwołanie – Skarga o odszkodowanie – Odpowiedzialność pozaumowna – Instrument pomocy przedakcesyjnej – Zarządzanie zdecentralizowane – Dochodzenie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) – Kontrole na miejscu – Rozporządzenie (Euratom, WE) nr 2185/96 – Artykuł 7 – Dostęp do danych informatycznych – Czynności w zakresie kryminalistyki cyfrowej – Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań – Prawo do bycia wysłuchanym – Krzywda]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/3

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 października 2021 r. – Vialto Consulting Kft. / Komisja Europejska
      (Sprawa C-650/19 P) (1)

      (Odwołanie - Skarga o odszkodowanie - Odpowiedzialność pozaumowna - Instrument pomocy przedakcesyjnej - Zarządzanie zdecentralizowane - Dochodzenie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) - Kontrole na miejscu - Rozporządzenie (Euratom, WE) nr 2185/96 - Artykuł 7 - Dostęp do danych informatycznych - Czynności w zakresie kryminalistyki cyfrowej - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Prawo do bycia wysłuchanym - Krzywda)
      (2022/C 2/04)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Vialto Consulting Kft. (przedstawiciele: D. Sigalas i S. Paliou, dikigoroi)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, J. Baquero Cruz i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 26 czerwca 2019 r., Vialto Consulting/Komisja (T-617/17, niepublikowany, EU:T:2019:446) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd oddalił jako bezzasadne zastrzeżenie podniesione przez spółkę Vialto Consulting Kft., dotyczące naruszenia przez Komisję Europejską prawa do bycia wysłuchanym.

                  2)

                  Odwołanie zostaje oddalone w pozostałym zakresie.

                  3)

                  Sprawa zostaje przekazana Sądowi w celu wydania przez Sąd rozstrzygnięcia w przedmiocie przesłanek powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej dotyczących istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przez Komisję Europejską prawa do bycia wysłuchanym i podnoszoną szkodą oraz rzeczywistego charakteru szkody.

                  4)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019.


title: Sprawa C-909/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Iaşi – Rumunia) – BX / Unitatea Administrativ Teritorială D. [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Dyrektywa 2003/88 WE – Organizacja czasu pracy – Artykuł 2 pkt 1 i 2 – Pojęcia „czasu pracy” i „okresu odpoczynku” – Obowiązkowe szkolenie zawodowe odbywane z inicjatywy pracodawcy]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/4

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Iaşi – Rumunia) – BX / Unitatea Administrativ Teritorială D.
      (Sprawa C-909/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Dyrektywa 2003/88 WE - Organizacja czasu pracy - Artykuł 2 pkt 1 i 2 - Pojęcia „czasu pracy” i „okresu odpoczynku” - Obowiązkowe szkolenie zawodowe odbywane z inicjatywy pracodawcy)
      (2022/C 2/05)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Iaşi

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: BX

         Strona pozwana: Unitatea Administrativ Teritorială D.

         Sentencja

      Artykuł 2 pkt 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że okres, w którym pracownik odbywa wymagane od niego przez pracodawcę szkolenie zawodowe, przebiegające poza jego zwykłym miejscem pracy, w lokalu podmiotu świadczącego usługi szkoleniowe, i podczas którego nie wykonuje on swoich zwykłych obowiązków, stanowi „czas pracy” w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawy połączone od C-915/19 do C-917/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Eco Fox Srl (C-915/19), Alpha Trading SpA unipersonale (C-916/19), Novaol Srl (C-917/19) / Fallimento Mythen SpA (C-915/19), Ministero dell’Economia e delle Finanze, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali, Ministero dello Sviluppo economico (od C-915/19 do C-917/19), Agenzia delle Dogane e dei Monopoli (C-915/19) [Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Rynek biodiesla – System pomocy ustanawiający kwoty biodiesla zwolnione z zapłaty podatku akcyzowego – Zmiana zatwierdzonego systemu pomocy – Zmiana kryteriów przydziału kwot – Obowiązek uprzedniego zgłoszenia do Komisji Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 – Artykuł 1 lit. c) – Pojęcie „nowej pomocy” – Rozporządzenie (WE) nr 794/2004 – Artykuł 4 ust. 1 – Pojęcie „zmiany pomocy istniejącej”]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/5

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Eco Fox Srl (C-915/19), Alpha Trading SpA unipersonale (C-916/19), Novaol Srl (C-917/19) / Fallimento Mythen SpA (C-915/19), Ministero dell’Economia e delle Finanze, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali, Ministero dello Sviluppo economico (od C-915/19 do C-917/19), Agenzia delle Dogane e dei Monopoli (C-915/19)
      (Sprawy połączone od C-915/19 do C-917/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Rynek biodiesla - System pomocy ustanawiający kwoty biodiesla zwolnione z zapłaty podatku akcyzowego - Zmiana zatwierdzonego systemu pomocy - Zmiana kryteriów przydziału kwot - Obowiązek uprzedniego zgłoszenia do Komisji Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 1 lit. c) - Pojęcie „nowej pomocy” - Rozporządzenie (WE) nr 794/2004 - Artykuł 4 ust. 1 - Pojęcie „zmiany pomocy istniejącej”)
      (2022/C 2/06)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Eco Fox Srl (C-915/19), Alpha Trading SpA unipersonale (C-916/19), Novaol Srl (C-917/19)

         Strona przeciwna: Fallimento Mythen SpA (C-915/19), Ministero dell’Economia e delle Finanze, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali, Ministero dello Sviluppo economico (od C-915/19 do C-917/19), Agenzia delle Dogane e dei Monopoli (C-915/19)

         przy udziale: Oil.B Srl unipersonale, Novaol Srl (C-915/19), Fallimento Mythen SpA, Ital Bi-Oil Srl, Cereal Docks SpA, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli (C-916/19 i C-917/19)

         Sentencja

      Artykuły 107 i 108 TFUE, a także przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 [TFUE], zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 734/2013 z dnia 22 lipca 2013 r., i rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 659/1999 należy interpretować w ten sposób, że zmiana dozwolonego przez Komisję Europejską preferencyjnego systemu podatkowego dla biodiesla nie powinna zostać uznana za nową pomoc, podlegającą obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE, jeżeli zmiana ta polega na zmienieniu z mocą wsteczną kryteriów przydziału kwot biodiesla objętych w ramach tego systemu uprzywilejowaną stawką podatku akcyzowego, w zakresie, w jakim wspomniana zmiana nie wpływa na konstytutywne elementy przedmiotowego systemu pomocy, które były badane przez Komisję przy dokonywaniu oceny zgodności wcześniejszych wersji tego systemu z rynkiem wewnętrznym.

         (1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020.


title: Sprawa C-95/20: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – „VARCHEV FINANS” EOOD / Komisia za finansov nadzor [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2014/65/UE – Rynki instrumentów finansowych – Rozporządzenie delegowane (UE) 2017/565 – Firmy inwestycyjne – Artykuł 56 – Ocena adekwatności i powiązane obowiązki w zakresie prowadzenia rejestrów – Artykuł 72 – Przechowywanie danych – Zasady przechowywania – Informacje dotyczące kategoryzacji klientów – Informacje o kosztach i opłatach związanych z usługami inwestycyjnymi]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/6

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – „VARCHEV FINANS” EOOD / Komisia za finansov nadzor
      (Sprawa C-95/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2014/65/UE - Rynki instrumentów finansowych - Rozporządzenie delegowane (UE) 2017/565 - Firmy inwestycyjne - Artykuł 56 - Ocena adekwatności i powiązane obowiązki w zakresie prowadzenia rejestrów - Artykuł 72 - Przechowywanie danych - Zasady przechowywania - Informacje dotyczące kategoryzacji klientów - Informacje o kosztach i opłatach związanych z usługami inwestycyjnymi)
      (2022/C 2/07)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administrativen sad – Varna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„VARCHEV FINANS” EOOD

         Druga strona postępowania: Komisia za finansov nadzor

         Przy udziale: Okrazhna prokuratura – Varna

         Sentencja

      Artykuł 56 ust. 2 i art. 72 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/565 z dnia 25 kwietnia 2016 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez firmy inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tej dyrektywy w związku z załącznikiem I do tego rozporządzenia delegowanego należy interpretować w ten sposób, że firmy inwestycyjne nie są zobowiązane do przechowywania danych dotyczących ocen adekwatności i przydatności produktów i usług inwestycyjnych dokonanych dla każdego klienta, a także informacji przekazanych każdemu klientowi dotyczących kosztów i opłat związanych z usługami inwestycyjnymi w odrębnych jednolitych rejestrach, w szczególności w postaci informatycznej bazy danych, ponieważ sposób przechowywania tych danych może zostać swobodnie wybrany, pod warunkiem jednak, że spełnione będą wymogi przewidziane w art. 72 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia delegowanego.

         (1)  Dz.U. C 175 z 25.5.2020.


title: Sprawa C-109/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen – Szwecja) – Republiken Polen / PL Holdings Sàrl [Odesłanie prejudycjalne – Umowa między Rządem Królestwa Belgii i Rządem Wielkiego Księstwa Luksemburga, z jednej strony, a Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, z drugiej strony, w sprawie popierania i wzajemnej ochrony inwestycji, podpisana w dniu 19 maja 1987 r. – Postępowanie arbitrażowe – Spór między inwestorem z jednego państwa członkowskiego a innym państwem członkowskim – Sprzeczna z prawem Unii klauzula arbitrażowa zawarta w tej umowie – Nieważność – Zapis na sąd polubowny ad hoc między stronami tego sporu – Udział w postępowaniu arbitrażowym – Milczące wyrażenie przez owo inne państwo członkowskie woli zawarcia tego zapisu na sąd polubowny – Niezgodność z prawem]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen – Szwecja) – Republiken Polen / PL Holdings Sàrl
      (Sprawa C-109/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Umowa między Rządem Królestwa Belgii i Rządem Wielkiego Księstwa Luksemburga, z jednej strony, a Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, z drugiej strony, w sprawie popierania i wzajemnej ochrony inwestycji, podpisana w dniu 19 maja 1987 r. - Postępowanie arbitrażowe - Spór między inwestorem z jednego państwa członkowskiego a innym państwem członkowskim - Sprzeczna z prawem Unii klauzula arbitrażowa zawarta w tej umowie - Nieważność - Zapis na sąd polubowny ad hoc między stronami tego sporu - Udział w postępowaniu arbitrażowym - Milczące wyrażenie przez owo inne państwo członkowskie woli zawarcia tego zapisu na sąd polubowny - Niezgodność z prawem)
      (2022/C 2/08)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta domstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Republiken Polen

         Strona przeciwna: PL Holdings Sàrl

         Sentencja

      Artykuły 267 i 344 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym pozwalającym państwu członkowskiemu na zawarcie z inwestorem z innego państwa członkowskiego zapisu na sąd polubowny ad hoc umożliwiającego kontynuowanie postępowania arbitrażowego wszczętego na podstawie klauzuli arbitrażowej o treści identycznej z treścią tego zapisu, która to klauzula znajduje się w umowie międzynarodowej zawartej między tymi dwoma państwami członkowskimi i jest nieważna z powodu sprzeczności ze wspomnianymi artykułami.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-123/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof –Niemcy) – Ferrari SpA / Mansory Design & Holding GmbH, WH [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 – Wzory wspólnotowe – Artykuły 4, 6 i 11 – Powództwo o stwierdzenie naruszenia prawa do wzoru – Niezarejestrowany wzór wspólnotowy – Postać części produktu – Warunki ochrony – Część składowa produktu złożonego – Indywidualny charakter – Czynność publicznego udostępnienia]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/7

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof –Niemcy) – Ferrari SpA / Mansory Design & Holding GmbH, WH
      (Sprawa C-123/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Wzory wspólnotowe - Artykuły 4, 6 i 11 - Powództwo o stwierdzenie naruszenia prawa do wzoru - Niezarejestrowany wzór wspólnotowy - Postać części produktu - Warunki ochrony - Część składowa produktu złożonego - Indywidualny charakter - Czynność publicznego udostępnienia)
      (2022/C 2/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Ferrari SpA

         Strona pozwana: Mansory Design & Holding GmbH, WH

         Sentencja

      Artykuł 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych należy interpretować w ten sposób, że publiczne udostępnienie obrazów produktu, takie jak publikacja zdjęć pojazdu, może prowadzić do publicznego udostępnienia wzoru dotyczącego części tego produktu w rozumieniu art. 3 lit. a) tego rozporządzenia lub części składowej tego produktu, jako produktu złożonego, w rozumieniu art. 3 lit. c) i art. 4 ust. 2 owego rozporządzenia, pod warunkiem że postać tej części produktu lub części składowej produktu złożonego będzie w ramach tego ujawnienia wyraźnie rozpoznawalna.
      Aby można było zbadać, czy postać ta spełnia przesłankę indywidualnego charakteru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, konieczne jest, by dana część lub część składowa stanowiła widoczny fragment produktu lub produktu złożonego, wyraźnie wyodrębniony dzięki liniom, konturom, kolorystyce, kształtom lub specjalnej teksturze.

         (1)  Dz.U. C 215 z 29.6.2020.


title: Sprawy połączone C-197/20 i C-216/20: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – KAHL G.m.b.H. & Co. K.G. (C-197/20) i C.E. Roeper GmbH (C-216/20) / Hauptzollamt Hannover (C-197/20) i Hauptzollamt Hamburg (C-216/20) [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Wspólna taryfa celna – Klasyfikacja taryfowa – Nomenklatura scalona – Podpozycje taryfowe 1521 90 91 i 1521 90 99 – Wykładnia not wyjaśniających do podpozycji 1521 90 99 – Wosk pszczeli wytopiony i ponownie zestalony przed przywozem]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/8

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – KAHL G.m.b.H. & Co. K.G. (C-197/20) i C.E. Roeper GmbH (C-216/20) / Hauptzollamt Hannover (C-197/20) i Hauptzollamt Hamburg (C-216/20)
      (Sprawy połączone C-197/20 i C-216/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Podpozycje taryfowe 1521 90 91 i 1521 90 99 - Wykładnia not wyjaśniających do podpozycji 1521 90 99 - Wosk pszczeli wytopiony i ponownie zestalony przed przywozem)
      (2022/C 2/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: KAHL G.m.b.H. & Co. K.G. (C-197/20) i C.E. Roeper GmbH (C-216/20)

         Strony przeciwne: Hauptzollamt Hannover (C-197/20) i Hauptzollamt Hamburg (C-216/20)

         Sentencja

      Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1101/2014 z dnia 16 października 2014 r. i z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1754 z dnia 6 października 2015 r., należy interpretować w ten sposób, że wosk pszczeli, który wytopiono i z którego przy wytapianiu mechanicznie usunięto część ciał obcych, a następnie zestalono w celu uformowania bloków lub arkuszy, jest objęty podpozycją 1521 90 99 tej nomenklatury, dotyczącą wosków „pozostałych”, nie zaś podpozycją 1521 90 91 wspomnianej nomenklatury, dotyczącą wosków „surowych”.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawy połączone C-221/20 i C-223/20: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 października 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – Postępowania wszczęte przez A Oy (C-221/20), B Oy (C-223/20) [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Dyrektywa 92/83/EWG – Podatki akcyzowe – Piwo – Artykuł 4 ust. 2 – Możliwość stosowania obniżonych stawek podatku akcyzowego do piwa produkowanego przez niezależne małe browary – Traktowanie dwóch lub więcej małych browarów jako jednego niezależnego małego browaru – Obowiązek transpozycji]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/8

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 października 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – Postępowania wszczęte przez A Oy (C-221/20), B Oy (C-223/20)
      (Sprawy połączone C-221/20 i C-223/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Dyrektywa 92/83/EWG - Podatki akcyzowe - Piwo - Artykuł 4 ust. 2 - Możliwość stosowania obniżonych stawek podatku akcyzowego do piwa produkowanego przez niezależne małe browary - Traktowanie dwóch lub więcej małych browarów jako jednego niezależnego małego browaru - Obowiązek transpozycji)
      (2022/C 2/11)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Skarżące: A Oy (C-221/20), B Oy (C-223/20)

         Przy udziale: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 2 zdanie drugie dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które wdroży przewidzianą w art. 4 ust. 1 tej dyrektywy możliwość stosowania obniżonych stawek podatku akcyzowego do piwa produkowanego przez niezależne małe browary, nie jest jednak zobowiązane do traktowania dwóch lub więcej małych browarów, które współpracują i których łączna produkcja roczna nie przekracza 200 000 hl, jako jednego niezależnego małego browaru.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.


title: Sprawa C-324/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt B / X-Beteiligungsgesellschaft mbH [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2006/112 WE – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Świadczenie usług – Artykuł 63 – Wymagalność VAT – Artykuł 64 ust. 1 – Pojęcie „świadczenia związanego z płatnością rat” – Świadczenie o charakterze jednorazowym płatne w ratach – Artykuł 90 ust. 1 – Obniżenie podstawy opodatkowania – Pojęcie „niewywiązania się z płatności”]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/9

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt B / X-Beteiligungsgesellschaft mbH
      (Sprawa C-324/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2006/112 WE - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Świadczenie usług - Artykuł 63 - Wymagalność VAT - Artykuł 64 ust. 1 - Pojęcie „świadczenia związanego z płatnością rat” - Świadczenie o charakterze jednorazowym płatne w ratach - Artykuł 90 ust. 1 - Obniżenie podstawy opodatkowania - Pojęcie „niewywiązania się z płatności”)
      (2022/C 2/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Finanzamt B

         Strona przeciwna: X-Beteiligungsgesellschaft mbH

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 64 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że świadczenie usług o charakterze jednorazowym, w przypadku którego wynagrodzenie jest płatne w ratach, nie jest objęte zakresem stosowania tego przepisu.

                  2)

                  Artykuł 90 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku porozumienia o rozłożeniu płatności na raty braku zapłaty jednej z rat wynagrodzenia przed jej wymagalnością nie można uznać za niewywiązanie się z płatności w rozumieniu tego przepisu i z tego względu nie może on prowadzić do obniżenia podstawy opodatkowania.

         (1)  Dz.U. C 313 z 21.9.2020.


title: Sprawa C-357/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien – Austria) – IE / Magistrat der Stadt Wien [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Dyrektywa 92/43/EWG – Artykuł 12 ust. 1 – System ścisłej ochrony gatunków zwierząt – Załącznik IV lit. a) – Cricetus cricetus (chomik europejski) – Tereny odpoczynku i tereny rozrodu – Pogarszanie stanu lub niszczenie]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/10

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien – Austria) – IE / Magistrat der Stadt Wien
      (Sprawa C-357/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Dyrektywa 92/43/EWG - Artykuł 12 ust. 1 - System ścisłej ochrony gatunków zwierząt - Załącznik IV lit. a) - Cricetus cricetus (chomik europejski) - Tereny odpoczynku i tereny rozrodu - Pogarszanie stanu lub niszczenie)
      (2022/C 2/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IE

         Druga strona postępowania: Magistrat der Stadt Wien

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „terenu rozrodu”, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje również obrzeża tego terenu, o ile są one konieczne do umożliwienia chronionym gatunkom zwierząt wymienionym w lit. a) załącznika IV do tej dyrektywy, takim jak Cricetus cricetus (chomik europejski), skutecznego rozrodu.

                  2)

                  Artykuł 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że tereny rozrodu chronionego gatunku zwierząt muszą korzystać z ochrony tak długo, jak jest to konieczne, aby umożliwić temu gatunkowi zwierząt skuteczny rozród, w związku z czym ochrona ta rozciąga się również na tereny rozrodu, które nie są już zajmowane, jeżeli istnieje wystarczająco wysokie prawdopodobieństwo, iż ów gatunek zwierząt powróci na te tereny.

                  3)

                  Artykuł 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że pojęcia „pogarszania stanu” i „niszczenia”, o których mowa w tym przepisie, należy interpretować w ten sposób, iż oznaczają one, odpowiednio, stopniowe ograniczanie funkcjonalności ekologicznej terenu rozrodu lub odpoczynku chronionego gatunku zwierząt lub całkowitą utratę tej funkcjonalności, niezależnie od zamierzonego lub niezamierzonego charakteru takich naruszeń.

         (1)  Dz.U. C 359 z 26.10.2020.


title: Sprawa C-462/20: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – Associazione per gli Studi Giuridici sull’Immigrazione (ASGI), Avvocati per niente onlus (APN), Associazione NAGA – Organizzazione di volontariato per l’Assistenza Socio-Sanitaria e per i Diritti di Cittadini Stranieri, Rom e Sinti / Presidenza del Consiglio dei Ministri – Dipartimento per le politiche della famiglia, Ministero dell’Economia e delle Finanze [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2003/109/WE – Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi – Artykuł 11 – Dyrektywa 2011/98/UE – Prawa pracowników z państw trzecich posiadających jedno zezwolenie – Artykuł 12 – Dyrektywa 2009/50/WE – Prawa obywateli państw trzecich posiadających niebieską kartę UE – Artykuł 14 – Dyrektywa 2011/95/UE – Prawa beneficjentów ochrony międzynarodowej – Artykuł 29 – Równość traktowania – Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego – Artykuł 3 – Świadczenia rodzinne – Pomoc społeczna – Ochrona socjalna – Dostęp do towarów i usług – Uregulowanie państwa członkowskiego wykluczające możliwość korzystania przez obywateli państw trzecich z „karty rodziny”]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/11

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – Associazione per gli Studi Giuridici sull’Immigrazione (ASGI), Avvocati per niente onlus (APN), Associazione NAGA – Organizzazione di volontariato per l’Assistenza Socio-Sanitaria e per i Diritti di Cittadini Stranieri, Rom e Sinti / Presidenza del Consiglio dei Ministri – Dipartimento per le politiche della famiglia, Ministero dell’Economia e delle Finanze
      (Sprawa C-462/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/109/WE - Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi - Artykuł 11 - Dyrektywa 2011/98/UE - Prawa pracowników z państw trzecich posiadających jedno zezwolenie - Artykuł 12 - Dyrektywa 2009/50/WE - Prawa obywateli państw trzecich posiadających niebieską kartę UE - Artykuł 14 - Dyrektywa 2011/95/UE - Prawa beneficjentów ochrony międzynarodowej - Artykuł 29 - Równość traktowania - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego - Artykuł 3 - Świadczenia rodzinne - Pomoc społeczna - Ochrona socjalna - Dostęp do towarów i usług - Uregulowanie państwa członkowskiego wykluczające możliwość korzystania przez obywateli państw trzecich z „karty rodziny”)
      (2022/C 2/14)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Milano

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Associazione per gli Studi Giuridici sull’Immigrazione (ASGI), Avvocati per niente onlus (APN), Associazione NAGA – Organizzazione di volontariato per l’Assistenza Socio-Sanitaria e per i Diritti di Cittadini Stranieri, Rom e Sinti

         Druga strona postępowania: Presidenza del Consiglio dei Ministri – Dipartimento per le politiche della famiglia, Ministero dell’Economia e delle Finanze

         Sentencja

      Artykuł 12 ust. 1 lit. e) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim i art. 14 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2009/50/WE z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego wykluczającemu możliwość korzystania przez obywateli państw trzecich, o których mowa w tych dyrektywach, z przyznawanej rodzinom karty umożliwiającej uzyskanie rabatów lub zniżek taryfowych przy zakupie towarów i usług dostarczanych przez publiczne lub prywatne podmioty, które zawarły umowę z rządem tego państwa członkowskiego.
      Artykuł 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi należy interpretować w ten sposób, że również nie stoi on na przeszkodzie takiemu uregulowaniu, o ile zgodnie z ustawodawstwem krajowym tego państwa członkowskiego taka karta nie jest objęta zakresem pojęć „zabezpieczenia społecznego”, „pomocy społecznej” lub „ochrony socjalnej”.
      Artykuł 29 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie takiemu uregulowaniu, jeżeli wspomniana karta jest objęta systemem pomocy ustanowionym przez władze publiczne, do którego może zwrócić się osoba nieposiadająca zasobów wystarczających do zaspokojenia podstawowych potrzeb swoich i swojej rodziny.
      Artykuł 11 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2003/109, art. 12 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2011/98 i art. 14 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2009/50 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie takiemu uregulowaniu.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.10.2020.


title: Sprawy połączone C-428/21 PPU i C-429/21 PPU: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 października 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych wobec HM (C-428/21 PPU), TZ (C-429/21 PPU) [Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz aresztowania – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Artykuł 27 ust. 3 lit. g) i art. 27 ust. 4 – Wniosek o wyrażenie zgody na ściganie innych czynów niż te, które uzasadniały przekazanie – Artykuł 28 ust. 3 – Wniosek o wyrażenie zgody na dalsze przekazanie zainteresowanej osoby innemu państwu członkowskiemu – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Prawo zainteresowanej osoby do bycia wysłuchaną przed wykonującym nakaz organem sądowym – Zasady]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 października 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych wobec HM (C-428/21 PPU), TZ (C-429/21 PPU)
      (Sprawy połączone C-428/21 PPU i C-429/21 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 27 ust. 3 lit. g) i art. 27 ust. 4 - Wniosek o wyrażenie zgody na ściganie innych czynów niż te, które uzasadniały przekazanie - Artykuł 28 ust. 3 - Wniosek o wyrażenie zgody na dalsze przekazanie zainteresowanej osoby innemu państwu członkowskiemu - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Prawo zainteresowanej osoby do bycia wysłuchaną przed wykonującym nakaz organem sądowym - Zasady)
      (2022/C 2/15)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

      HM (C-428/21 PPU), TZ (C-429/21 PPU)

         przy udziale: Openbaar Ministerie

         Sentencja

      Artykuł 27 ust. 3 lit. g), art. 27 ust. 4 oraz art. 28 ust. 3 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej gwarantowanego przez art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że osoba przekazana wydającemu nakaz organowi sądowemu w wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania korzysta z prawa do bycia wysłuchaną przez wykonujący nakaz organ sądowy, w przypadku gdy do tego ostatniego organu wydający nakaz organ sądowy skierował wniosek o wyrażenie zgody na podstawie owych przepisów tej decyzji ramowej, przy czym przesłuchanie to może odbyć się w wydającym nakaz państwie członkowskim, a organy sądowe tego państwa są w tym przypadku zobowiązane do zapewnienia, aby prawo zainteresowanej osoby do bycia wysłuchaną było wykonywane w sposób użyteczny i skuteczny, bez bezpośredniego udziału wykonującego nakaz organu sądowego. Jednakże do wykonującego nakaz organu sądowego należy zadbanie o to, by dysponować wystarczającymi informacjami, w szczególności na temat stanowiska zainteresowanej osoby, aby móc wydać, z pełną znajomością rzeczy – i z pełnym poszanowaniem prawa do obrony tej osoby – orzeczenie w sprawie wniosku o wyrażenie zgody sformułowanego na podstawie art. 27 ust. 4 lub art. 28 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584, oraz wezwać w stosownym przypadku wydający nakaz organ sądowy do pilnego przedstawienia dodatkowych informacji.

         (1)  Dz.U. C 368 z 13.9.2021.


title: Sprawa C-84/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 lutego 2021 r. – Iveco Orecchia SpA / Brescia Trasporti SpA

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 lutego 2021 r. – Iveco Orecchia SpA / Brescia Trasporti SpA
      (Sprawa C-84/21)
      (2022/C 2/16)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Iveco Orecchia SpA

         Druga strona postępowania: Brescia Trasporti SpA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy okoliczność – w szczególności w odniesieniu do dostaw w ramach zamówienia publicznego części zamiennych do autobusów przeznaczonych do świadczenia usługi publicznej, – że instytucja zamawiająca może przyjmować części zamienne przeznaczone do określonego pojazdu, wykonane przez wytwórcę innego niż producent pojazdu, w związku z czym nie są one homologowane wraz z pojazdem, należące do jednej z kategorii części objętych przepisami technicznymi wymienionymi w załączniku IV do dyrektywy 2007/46/WE (1) (Wymogi do celów homologacji typu WE pojazdów) i oferowane w przetargu bez dołączonego świadectwa homologacji i bez jakichkolwiek informacji dotyczących rzeczywistej homologacji, co więcej, w oparciu o założenie, że homologacja nie jest konieczna, gdyż wystarczające jest złożone przez oferenta oświadczenie o równoważności z homologowaną częścią oryginalną, jest zgodna z prawem Unii, w szczególności z przepisami dyrektywy 2007/46/WE (zawartymi w art. 10, 19 i 28 tej dyrektywy), a także z zasadami równego traktowania i bezstronności, wolnej konkurencji i dobrej administracji?

                  2)

                  Czy okoliczność, że w odniesieniu do dostaw w ramach zamówienia publicznego części zamiennych do autobusów przeznaczonych do świadczenia usługi publicznej indywidualny oferent może określić się jako „producent” nieoryginalnej części zamiennej przeznaczonej do określonego pojazdu, w szczególności w przypadku gdy część ta należy do jednej z kategorii części objętych przepisami technicznymi wymienionymi w załączniku IV (Wymogi do celów homologacji typu WE pojazdów) do dyrektywy 2007/46/WE, jest zgodna z prawem Unii, w szczególności z art. 3 pkt 27 dyrektywy 2007/46/WE, czy też wspomniany oferent musi jednak udowodnić – w odniesieniu do każdej z oferowanych w ten sposób części zamiennych oraz w celu poświadczenia jej równoważności ze specyfikacją techniczną zamówienia –, że jest osobą odpowiedzialną wobec organu udzielającego homologacji za wszystkie aspekty procesu homologacji, a także za zgodność produkcji i odpowiedni poziom jakości, jak również, że uczestniczy bezpośrednio przynajmniej w niektórych etapach produkcji części podlegającej homologacji? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej Consiglio di stato (rada stanu, Włochy) zwraca się również o wyjaśnienie, w jaki sposób należy przedstawić rzeczony dowód.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/46/WE z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) (Dz.U. 2007, L 263, s. 1).


title: Sprawa C-415/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2021 r. w sprawie T-310/20, Comercializadora Eloro / EUIPO – Zumex Group (JUMEX), wniesione w dniu 7 lipca 2021 r. przez Comercializadora Eloro S.A.

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2021 r. w sprawie T-310/20, Comercializadora Eloro / EUIPO – Zumex Group (JUMEX), wniesione w dniu 7 lipca 2021 r. przez Comercializadora Eloro S.A.
      (Sprawa C-415/21 P)
      (2022/C 2/17)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Comercializadora Eloro S.A. (przedstawiciele: adwokaci J.L. Gracia Albero, P. Merino Baylos i E. Cebollero González)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Zumex Group, S.A.
      Postanowieniem z dnia 10 listopada 2021 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i nakazał Comercializadora Eloro S.A. pokrycie własnych kosztów.


title: Sprawa C-508/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie rozszerzonym) wydanego w dniu 9 czerwca 2021 w sprawie T-47/19, Dansk Erhverv / Komisja, wniesione w dniu 18 sierpnia 2021 r. przez Komisję Europejską

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie rozszerzonym) wydanego w dniu 9 czerwca 2021 w sprawie T-47/19, Dansk Erhverv / Komisja, wniesione w dniu 18 sierpnia 2021 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-508/21 P)
      (2022/C 2/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky, T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Dansk Erhverv, Danmarks Naturfredningsforening, Republika Federalna Niemiec, Interessengemeinschaft der Grenzhändler (IGG)

         Żądania strony wnoszącej odwołanie:

      Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie sentencji zaskarżonego wyroku;

                  —

                  wydanie wyroku w sprawie T-47/19 Danske Erhverv/Komisja poprzez stwierdzenie nieważności sekcji 3.3 zaskarżonej decyzji (1);

                  —

                  obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania odwoławczego;

                  —

                  obciążenie każdej ze stron i każdego z interwenientów własnymi kosztami postępowania w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy odwołania: Sąd naruszył prawo uznając, że uwzględnienie trzeciej części jedynego zarzutu prowadzi do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w całości. Stwierdzenie to narusza art. 264 TFUE w wykładni nadanej mu przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku w sprawie Komisja/Department de Loiret oraz zasadę proporcjonalności.
      W wyroku Komisja/Department de Loiret Trybunał dokonał następującej wykładni art. 264 TFUE (2):
      „[…] sam fakt, iż Sąd uznaje za zasadny zarzut podniesiony przez stronę skarżącą na poparcie jej skargi o stwierdzenie nieważności, nie pozwala mu na automatyczne stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w całości. Stwierdzenie całkowitej nieważności nie może bowiem nastąpić, gdy z całą oczywistością dany zarzut, który odnosi się wyłącznie do specyficznego aspektu zakwestionowanego aktu, może uzasadniać jedynie stwierdzenie częściowej nieważności”.
      W niniejszej sprawie trzecia część jedynego zarzutu podniesionego przez stronę skarżącą w pierwszej instancji dotyczyła tylko jednej z trzech decyzji, które w zaskarżonej decyzji zostały połączone w jeden akt. Dotyczyła ona decyzji stwierdzającej, że nienakładanie grzywny za niepobieranie kaucji za puszki po napojach przez sklepy z napojami nie wiązało się z wykorzystaniem zasobów państwowych, a zatem nie stanowiło pomocy państwa. Trzecia część jedynego zarzutu strony skarżącej nie była skierowana przeciwko innym decyzjom, w których stwierdzono, że niepobieranie kaucji i niepobieranie podatku VAT od niepobranej kaucji nie wiązało się z wykorzystaniem zasobów państwowych, a zatem nie stanowiło pomocy państwa.
      Zarzut drugi odwołania: Sąd nie przedstawił uzasadnienia i przedstawił wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie, stwierdzając, że trzy decyzje są nierozerwalnie ze sobą związane.
      Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo stwierdzając, że trzy decyzje są nierozerwalnie ze sobą związane. W istocie trzy środki oceniane w tych trzech decyzjach nie są ze sobą powiązane. W szczególności nienakładanie grzywny nie jest bezpośrednio i automatycznie związane z niepobieraniem kaucji i niepobieraniem podatku VAT. Nałożenie grzywny może, ale nie musi, zmienić zachowanie sklepów prowadzących działalność w strefie przygranicznej. Sklepy te mogą zakwestionować nałożenie grzywny przed właściwymi sądami i nadal nie pobierać kaucji (oraz nie pobierać podatku VAT od niepobranej kaucji). W każdym wypadku, fakt, że nie pobiera się kaucji nie prowadzi do utraty zasobów państwowych, ponieważ pieniędzy brakuje w całkowicie prywatnym systemie depozytowym, nad którym państwo nie sprawuje żadnej kontroli.

         (1)  Decyzja Komisji C(2018) 6315 final z dnia 4 października 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.44865 (2016/FC) – Niemcy – Domniemana pomoc państwa dla niemieckich sklepów przygranicznych z napojami.

         (2)  Wyrok Komisja/Départment de Loiret, C-295/07 P, EU:C:2008:707, pkt 104.


title: Sprawa C-509/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie rozszerzonym) wydanego w dniu 9 czerwca 2021 w sprawie T-47/19, Dansk Erhverv / Komisja, wniesione w dniu 18 sierpnia 2021 r. przez Interessengemeinschaft der Grenzhändler (IGG)

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie rozszerzonym) wydanego w dniu 9 czerwca 2021 w sprawie T-47/19, Dansk Erhverv / Komisja, wniesione w dniu 18 sierpnia 2021 r. przez Interessengemeinschaft der Grenzhändler (IGG)
      (Sprawa C-509/21 P)
      (2022/C 2/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona wnosząca odwołanie: Interessengemeinschaft der Grenzhändler (IGG) (przedstawiciele: M. Bauer, F. von Hammerstein, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Dansk Erhverv, Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec

         Żądania strony wnoszącej odwołanie:

      Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

                  —

                  oddalenie skargi;

                  —

                  obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania;

         Zarzuty i główne argumenty

      Zaskarżony wyrok jest obarczony wieloma naruszeniami prawa. Dokonano w nim błędnej wykładni różnych pojęć prawnych z zakresu prawa pomocy państwa, w tym pojęcia „poważnych trudności” dotyczącego konieczności wszczęcia formalnego postępowania, pojęcia „dostatecznie bezpośredniego związku” między korzyścią a budżetem państwa w celu ustalenia kryterium „zasobów państwowych” oraz pojęcia „podzielności” dotyczącego różnych części wyroku. W zaskarżonym wyroku Sąd pominął również kilka przedstawionych mu argumentów i dokonał przeinaczenia lub błędnej interpretacji decyzji Komisji C(2018) 6315 final z dnia 4 października 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.44865 (2016/FC) – Niemcy – Domniemana pomoc państwa dla niemieckich sklepów przygranicznych z napojami lub twierdzeń strony wnoszącej odwołanie oraz nie przedstawił uzasadnienia.
      Co do szczegółów, strona wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty:

                  1)

                  Sąd naruszył prawo i błędnie zastosował art. 107 ust. 1 TFUE) dokonując przy ocenie kryterium „zasobów państwowych” błędnej wykładni konieczności istnienia „dostatecznie bezpośredniego związku” między korzyścią a budżetem państwa

                  2)

                  Sąd naruszył prawo i błędnie zastosował art. 107 ust. 1 TFUE), stosując błędne kryterium oceny przez Komisję kryterium „zasobów państwowych” w przypadku trudności w wykładni mających zastosowanie przepisów, których naruszenie może podlegać grzywnie.

                              —

                              Część 1: Sąd naruszył prawo w pkt 159–164, odrzucając możliwość zastosowania opracowanego przez Komisję kryterium „uzasadnionych i poważnych wątpliwości”.

                              —

                              Część 2: Sąd naruszył prawo w pkt 140–158, wymagając dodatkowego kryterium („konieczności stopniowego wyjaśniania przepisów prawnych”) w stosunku do opracowanego przez Komisję kryterium „uzasadnionych i poważnych wątpliwości”.

                  3)

                  Sąd naruszył prawo w pkt 166–203, stosując do przeprowadzonej przez Komisję oceny kryterium zasobów państwowych kryterium wykraczające poza kryterium „uzasadnionych wątpliwości”.

                  4)

                  Sąd naruszył prawo w pkt 166–203 w odniesieniu do wszystkich sześciu kolejnych motywów uzupełniających, na podstawie których Sąd uznał, że Komisja napotkała na „poważne trudności”.

                              —

                              Część pierwsza: Sąd naruszył prawo w pkt 166 w odniesieniu do związku między nienakładaniem grzywien a nienakładaniem kaucji.

                              —

                              Część druga: Sąd naruszył prawo w pkt 169–175 w odniesieniu do braku podstawy prawnej w prawie niemieckim.

                              —

                              Część trzecia: Sąd naruszył prawo w pkt 175–177 w odniesieniu do rozbieżności opinii prawnych w Niemczech.

                              —

                              Część czwarta: Sąd naruszył prawo w pkt 178–182 w odniesieniu do stosowania odstępstwa w Niemczech.

                              —

                              Część piąta: Sąd naruszył prawo w pkt 183–190 w odniesieniu do motywacji władz lokalnych.

                              —

                              Część szósta: Sąd naruszył prawo w pkt 191–195 w odniesieniu do konieczności zbadania ram prawnych leżących u podstaw sprawy.

                              —

                              Część siódma: Sąd naruszył prawo w pkt 196–202 w odniesieniu do wykładni prawa zastosowanej przez niemieckie władze lokalne w oparciu o „wniosek przez analogię”.

                  5)

                  Sąd naruszył prawo, odrzucając dodatkowe argumenty podniesione przez stronę wnoszącą odwołanie na poparcie tezy, że Komisja nie napotkała na „poważne trudności”.

                              —

                              Część pierwsza: Sąd naruszył prawo w pkt 222–229, oddalając argument strony wnoszącej odwołanie dotyczący okoliczności, że prawo krajowe nie nakłada na władze obowiązku nakładania grzywien.

                              —

                              Część druga: Sąd naruszył prawo w pkt 231–234, pomijając argument strony wnoszącej odwołanie, dotyczący wyroku Trybunału w sprawie Radlberger i naruszenia art. 34 TFUE.

                  6)

                  Sąd naruszył prawo w pkt 238, stwierdzając nieważność całej decyzji Komisji, w tym części dotyczącej podatku VAT.


title: Sprawa C-511/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 czerwca 2021 r. w sprawie T-202/17, Calhau Correia de Paiva / Komisja, wniesione w dniu 19 sierpnia 2021 r. przez Komisję Europejską

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 czerwca 2021 r. w sprawie T-202/17, Calhau Correia de Paiva / Komisja, wniesione w dniu 19 sierpnia 2021 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-511/21 P)
      (2022/C 2/20)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Schima, I. Melo Sampaio, L. Vernier, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Ana Calhau Correia de Paiva

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  oddalenie zarzutów drugiego, trzeciego i czwartego skargi wniesionej przez skarżącą w pierwszej instancji;

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów pierwszego i piątego skargi wniesionej przez skarżącą w pierwszej instancji oraz

                  —

                  orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsze odwołanie dotyczy pkt 54–58 zaskarżonego wyroku, czyli części uzasadnienia dotyczącej dopuszczalności zarzutu niezgodności z prawem podniesionego przez skarżącą wobec systemu językowego rozpatrywanego konkursu.
      Komisja podnosi jeden zarzut odwołania, a mianowicie, że Sąd naruszył prawo uznając, iż istnieje ścisły związek między uzasadnieniem spornej decyzji a systemem językowym przewidzianym w ogłoszeniu o konkursie, a tym samym uznając, że zarzut niezgodności z prawem tego systemu językowego jest dopuszczalny.
      Zarzut dzieli się na trzy części:

                  (1)

                  Po pierwsze, Sąd dokonał błędnej kwalifikacji prawnej stanu faktycznego, w pkt 54 zaskarżonego wyroku, gdy z uzyskanej przez skarżącą oceny ogólnej kompetencji „Komunikacja” wywnioskował istnienie ścisłego związku między systemem językowym rozpatrywanego konkursu a uzasadnieniem spornej decyzji.

                  (2)

                  Po drugie, w pkt 55–57 zaskarżonego wyroku Sąd dokonał błędnej kwalifikacji prawnej stanu faktycznego, gdy uznał istnienie tego ścisłego związku na podstawie okoliczności, że kandydatom trudniej jest zdawać egzaminy w języku drugim niż w języku ojczystym. Sąd przeinaczył również dowody pomijając fakt, że w rozpatrywanej sprawie dwoma językami, którymi skarżąca władała najlepiej, były angielski i francuski. Ograniczenie wyboru języka drugiego do angielskiego, francuskiego i niemieckiego nie mogło więc postawić jej w mniej korzystnej sytuacji.

                  (3)

                  Po trzecie wreszcie, w pkt 58 zaskarżonego wyroku Sąd dokonał błędnej kwalifikacji prawnej stanu faktycznego, dopatrując się podstawy ścisłego związku również w okoliczności, iż skarżąca musiała pisać egzamin pisemny na klawiaturze o układzie innym niż QWERTY-PT, do którego jest przyzwyczajona. Po pierwsze, nie ma to związku z uzasadnieniem spornej decyzji. Po drugie, choć EPSO oferuje ograniczony wybór układów klawiatury (AZERTY, QWERTY-EN i QWERTZ-DE), jest to kwestia odrębna od systemu językowego konkursu.


title: Sprawa C-544/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Mainz (Niemcy) w dniu 31 sierpnia 2021 r. – ID / Stadt Mainz

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Mainz (Niemcy) w dniu 31 sierpnia 2021 r. – ID / Stadt Mainz
      (Sprawa C-544/21)
      (2022/C 2/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Mainz

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ID

         Strona pozwana: Stadt Mainz

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy z prawa Unii, a w szczególności z art. 4 ust. 3 TFUE, art. 288 akapit trzeci TFUE i art. 260 ust. 1 TFUE wynika, że art. 15 ust. 1, ust. 2 lit. g) i ust. 3 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (1) (zwanej dalej „dyrektywą usługową”) wywołują skutek bezpośredni w ramach toczącego się postępowania sądowego między jednostkami w ten sposób, że również gdy chodzi o roszczenia z umowy o usługi architektoniczne, która została zawarta w 2004 r., a więc przed wydaniem dyrektywy usługowej, należy odstąpić od stosowania sprzecznych z tą dyrektywą uregulowań krajowych zawartych w § 4 Verordnung über die Honorare für Architekten und Ingenieurleistungen (rozporządzenia w sprawie wynagrodzeń architektów i inżynierów) z 1996 r. w brzmieniu z 2002 r. (zwanego dalej „HOAI 2002”), zgodnie z którym przewidziane w tym rozporządzeniu stawki minimalne za usługi w zakresie projektowania i nadzoru świadczone przez architektów i inżynierów – z zastrzeżeniem określonych wyjątków – są wiążące, a uzgodnienie w umowach z architektami lub inżynierami wynagrodzenia niższego niż to wynikające ze stawek minimalnych jest bezskuteczne?

                  2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
                              a)

                              Czy art. 49 TFUE (dawny art. 43 TWE) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak § 4 HOAI 2002, zgodnie z którym przewidziane w tym rozporządzeniu stawki minimalne za usługi w zakresie projektowania i nadzoru świadczone przez architektów i inżynierów – z zastrzeżeniem określonych wyjątków – są wiążące, a uzgodnienie w umowach z architektami lub inżynierami wynagrodzenia niższego niż wynikające ze stawek minimalnych jest bezskuteczne, czy też taki przepis krajowy stanowi naruszenie art. 49 TFUE (dawnego art. 43 TWE)?

                              b)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie: Czy takie naruszenie skutkuje tym, że w toczącym się postępowaniu sądowym między jednostkami należy odstąpić od stosowania krajowych uregulowań dotyczących wiążących stawek minimalnych (w tym przypadku § 4 HOAI)?

         (1)  Dz.U. 2006, L 376, s. 36.


title: Sprawa C-552/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 7 września 2021 r. – FT / Land Hessen

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 7 września 2021 r. – FT / Land Hessen
      (Sprawa C-552/21)
      (2022/C 2/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wiesbaden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FT

         Druga strona postępowania: Land Hessen

         Przy udziale: SCHUFA Holding AG

         Pytania prejudycjalne

                  1.

               Czy art. 77 ust. 1 w związku z art. 78 ust. 1 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (1) należy interpretować w ten sposób, że wnioski organu nadzorczego, o których organ ten informuje zainteresowanego,
                              a)

                              mają charakter rozpatrzenia petycji z tym skutkiem, że sądowa kontrola decyzji organu nadzorczego w sprawie skargi na podstawie art. 78 ust. 1 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych ogranicza się zasadniczo do tego, czy organ rozpatrzył skargę, prawidłowo zbadał przedmiot skargi i poinformował skarżącego o wyniku kontroli,
                              lub

                              b)

                              należy rozumieć jako wydaną przez organ publiczny decyzję co do istoty z tym skutkiem, że sądowa kontrola decyzji organu nadzorczego w sprawie skargi na podstawie art. 78 ust. 1 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych prowadzi do tego, że sąd musi zweryfikować w pełni pod względem merytorycznym decyzję co do istoty, przy czym w konkretnym przypadku – na przykład w przypadku zredukowania zakresu uznania do zera – organ nadzorczy może również zostać zobowiązany przez sąd do konkretnego działania w rozumieniu art. 58 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych?

                  2.

                  Czy przechowywanie danych przez prywatne biuro informacji kredytowej, w którym dane osobowe z rejestru publicznego takiego jak „krajowe bazy danych” w rozumieniu art. 79 ust. 4 i 5 rozporządzenia (UE) 2015/848 (2), są przechowywane bez konkretnego powodu, aby w przypadku zapytania móc udzielić informacji, jest zgodne z art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  3.

               Czy prywatne równoległe bazy danych (w szczególności bazy danych biura informacji kredytowej), które są tworzone obok państwowych baz danych i w których dane z państwowych baz danych (w niniejszym przypadku ogłoszeń upadłościowych) są przechowywane dłużej, są zasadniczo dopuszczalne jako uregulowane w wąskich ramach rozporządzenia (UE) 2015/848 w związku z prawem krajowym czy też z prawa do bycia zapomnianym zgodnie z art. 17 ust. 1 lit. d) ogólnego rozporządzenia o ochronie danych wynika, że dane te powinny zostać usunięte, jeżeli
                              a)

                              jest przewidziany okres przetwarzania identyczny z rejestrem publicznym,
                              lub

                              b)

                              jest przewidziany okres przechowywania dłuższy niż okres przechowywania przewidziany dla rejestru publicznego?

                  4.

                  Jeżeli art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. f) ogólnego rozporządzenia o ochronie danych może stanowić jedyną podstawę prawną dla przechowywania danych przez prywatne biuro informacji kredytowej również w odniesieniu do danych przechowywanych w rejestrach publicznych, czy należy wówczas potwierdzić uzasadniony interes biura informacji kredytowej już wtedy, gdy biuro to przejmuje dane z rejestru publicznego bez konkretnego powodu, tak aby dane te były następnie dostępne w przypadku zapytania?

                  5.

                  Czy kodeksy postępowania zatwierdzone przez organy nadzorcze zgodnie z art. 40 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych i przewidujące terminy kontroli i usunięcia danych dłuższe niż terminy przechowywania w rejestrach publicznych mogą zawieszać wyważenie interesów wymagane na podstawie art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. f) ogólnego rozporządzenia o ochronie danych?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. 2015, L 141, s. 19).


title: Sprawa C-562/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 września 2021 r. – Europejski nakaz aresztowania wydany wobec X / Openbaar Ministerie

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 września 2021 r. – Europejski nakaz aresztowania wydany wobec X / Openbaar Ministerie
      (Sprawa C-562/21)
      (2022/C 2/23)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Osoba wobec której wydano europejski nakaz aresztowania: X

         Druga strona postępowania: Openbaar Ministerie

         Pytanie prejudycjalne

      W oparciu o jakie kryterium wykonujący organ sądowy, który musi orzec w przedmiocie wykonania ENA mającego celu wykonanie nałożonych prawomocnym wyrokiem kary lub środka karnego polegających na pozbawieniu wolności, ma zbadać, czy w wydającym nakaz państwie członkowskim naruszono w trakcie rozpoznawania sprawy, które doprowadziło do skazania, prawo do sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy, w przypadku, gdy w tym państwie członkowskim brak było skutecznego środka prawnego, który umożliwiałby ewentualne zaskarżenie takiego naruszenia?


title: Sprawa C-563/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 września 2021 r. – Europejski nakaz aresztowania wydany wobec Y / Openbaar Ministerie

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 września 2021 r. – Europejski nakaz aresztowania wydany wobec Y / Openbaar Ministerie
      (Sprawa C-563/21)
      (2022/C 2/24)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Osoba wobec której wydano europejski nakaz aresztowania: Y

         Druga strona postępowania: Openbaar Ministerie

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy należy stosować kryterium określone w wyroku Minister for Justice and Equality (Nieprawidłowości w systemie sądownictwa) (1) i potwierdzone w wyroku Openbaar Ministerie (Niezależność wydającego nakaz organu sądowego) (2), jeżeli istnieje rzeczywiste ryzyko, że dana osoba będzie sądzona przed sądem, który nie jest ustanowiony na mocy ustawy?

                  2)

                  Czy należy stosować kryterium określone w wyroku Minister for Justice and Equality (Nieprawidłowości w systemie sądownictwa) i potwierdzone w wyroku Openbaar Ministerie (Niezależność wydającego nakaz organu sądowego) w sytuacji, gdy osoba zamierzająca zakwestionować wniosek złożony w kontekście ENA nie może spełnić tego kryterium z tej przyczyny, że w danym momencie nie jest możliwe ustalenie składu sądów, przed którymi będzie sądzona, ze względu na sposób losowego przydzielania spraw?

                  3)

                  Czy brak skutecznego środka odwoławczego umożliwiającego zakwestionowanie ważności powołania sędziów w Polsce, w okolicznościach, w których jest oczywiste, że osoba, której dotyczy wniosek nie może w tym momencie ustalić, że sądy, przed którymi będzie sądzona, będą składały się z sędziów, którzy nie zostali ważnie powołani, stanowi naruszenie istoty prawa do rzetelnego procesu sądowego wymagające od wykonującego nakaz państwa odmowy przekazania osoby, której dotyczy wniosek?

         (1)  C-216/18 PPU, ECLI:EU:C:2018:586

         (2)  C-354/20 PPU i C-412/20 PPU, ECLI:EU:C:2020:1033


title: Sprawa C-566/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 14 września 2021 r. – AA / Banca S

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 14 września 2021 r. – AA / Banca S
      (Sprawa C-566/21)
      (2022/C 2/25)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca – strona pozwana w pierwszej instancji: S

         Druga strona postępowania – strona powodowa w pierwszej instancji: AA

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), zgodnie z wykładnią zawartą w orzecznictwie Trybunału dopuszcza modyfikację warunku w takim sensie, że czysto potestatywne prawo sprzedawcy lub dostawcy do przeliczenia waluty umowy o kredyt stanowi faktycznie zobowiązanie sprzedawcy lub dostawcy, jeżeli modyfikacja ta przynosi w pełni korzyść konsumentowi, a samo wyłączenie nieuczciwego warunku z umowy nie przynosi mu żadnej korzyści?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-568/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 16 września 2021 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / E. i S.

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 16 września 2021 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / E. i S.
      (Sprawa C-568/21)
      (2022/C 2/26)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Strona przeciwna: E. i S., również w imieniu swoich małoletnich dzieci

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 2 zdanie wprowadzające i lit. l) rozporządzenia dublińskiego (1) należy interpretować w ten sposób, że legitymacja dyplomatyczna wydana przez państwo członkowskie na podstawie konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych stanowi dokument pobytu w rozumieniu tegoż przepisu?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, Dz.U. 2013, L 180, s. 31.


title: Sprawa C-575/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 20 września 2021 r. – WertInvest Hotelbetriebs GmbH

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 20 września 2021 r. – WertInvest Hotelbetriebs GmbH
      (Sprawa C-575/21)
      (2022/C 2/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca: WertInvest Hotelbetriebs GmbH

         Organ budowlany: Magistrat der Stadt Wien

         Pytania prejudycjalne

                  I.

                  Czy dyrektywa 2011/92/UE (1), w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 2014/52/UE (2) stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które uzależnia przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla „przedsięwzięć urbanizacyjnych” zarówno od osiągnięcia wartości progowych wynoszących co najmniej 15 ha dla zagospodarowania terenu i więcej niż 150 000 m2 powierzchni użytkowej brutto, jak również od tego, że chodzi o projekty deweloperskie dla całościowej zabudowy wielofunkcyjnej, co najmniej z budynkami mieszkalnymi i komercyjnymi wraz z drogami dojazdowymi i urządzeniami zaopatrzeniowymi przewidzianymi dla tych budynków oraz ze zlewnią urbanizacyjną wykraczającą poza obszar przedsięwzięcia? Czy ma przy tym znaczenie fakt, że w prawie krajowym określono szczególne przesłanki w przypadku

                              —

                              parków rekreacyjnych lub parków rozrywki, stadionów sportowych lub pól golfowych (od określonej powierzchni zagospodarowania lub od określonej liczby miejsc postojowych),

                              —

                              parków przemysłowych lub biznesowych (od określonej powierzchni zagospodarowania),

                              —

                              centrów handlowych (od określonej powierzchni zagospodarowania lub od określonej liczby miejsc postojowych),

                              —

                              obiektów noclegowych, takich jak hotele lub ośrodki wypoczynkowe, wraz z obiektami pomocniczymi (od określonej liczby łóżek lub od określonej powierzchni zagospodarowania, ograniczonej do obszaru poza zamkniętymi obszarami mieszkalnymi) oraz

                              —

                              ogólnodostępnych miejsc parkingowych lub garaży parkingowych (od określonej liczby miejsc postojowych)?

                  II.

                  Czy dla obszarów o szczególnym znaczeniu historycznym, kulturalnym, archeologicznym lub kształtującym krajobraz miasta, jakimi są na przykład obiekty światowego dziedzictwa UNESCO, dyrektywa 2011/92/UE wymaga określenia niższych wartości progowych lub bardziej dostępnych kryteriów (niż te określone w pytaniu pierwszym), w szczególności biorąc pod uwagę zawartą w załączniku III pkt 2 lit. c) ppkt (viii) regułę, zgodnie z którą dla oceny, czy dla projektów wymienionych w załączniku II należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko, uwzględnia się również „krajobrazy i obiekty o znaczeniu historycznym, kulturalnym lub archeologicznym”?

                  III.

                  Czy dyrektywa 2011/92/UE stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przy ocenie „przedsięwzięcia urbanizacyjnego” rozumianego w sposób opisany w pytaniu pierwszym, ogranicza łączenie (kumulację) przedsięwzięć z innymi podobnymi i powiązanymi pod względem przestrzennym przedsięwzięciami do tego, że uwzględnia się jedynie sumę wolumenów, które zostały zatwierdzone w ostatnich pięciu latach, włącznie z wnioskowanym wolumenem lub zwiększeniem wolumenu, przy czym przedsięwzięcia urbanizacyjne lub ich części po ich ukończeniu nie są już postrzegane pod względem pojęciowym jako przedsięwzięcia urbanizacyjne, a ustalenie, którego należy dokonać w każdym konkretnym przypadku z osobna, czy na podstawie kumulacji skutków należy się spodziewać znaczących szkodliwych, uciążliwych lub negatywnych skutków dla środowiska i dlatego należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko dla zaplanowanego przedsięwzięcia, nie ma miejsca, jeżeli wolumen planowanego przedsięwzięcia jest mniejszy niż 25 % wartości progowej?

                  IV.

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie I i/lub II: Czy ocena, której należy dokonać w każdym konkretnym przypadku z osobna w sytuacji, gdy doszło do przekroczenia przez organy krajowe zakresu uznania przysługującego państwu członkowskiemu (zgodnie z – mającymi w takim przypadku bezpośrednie zastosowanie – przepisami art. 2 ust. 1 oraz art. 4 ust. 2 i 3 dyrektywy 2011/92/UE), w celu ustalenia, czy przedsięwzięcie może wywierać istotne skutki dla środowiska i dlatego podlega ocenie oddziaływania na środowisko, może ograniczać się do określonych aspektów ochrony, jak na przykład celu ochrony określonego obszaru, czy też w tym przypadku należy uwzględnić wszystkie kryteria i aspekty wymienione w załączniku III do dyrektywy 2011/92/UE?

                  V.

                  Czy dyrektywa 2011/92/UE zezwala na to, w szczególności biorąc pod uwagę wymogi ochrony prawnej przewidziane w art. 11, aby ocena określona w pytaniu IV została przeprowadzona po raz pierwszy przez sąd odsyłający (w postępowaniu o wydanie pozwolenia i w ramach badania właściwości sądu), w którym to postępowaniu na podstawie przepisów prawa krajowego „społeczeństwu” przysługuje status strony jedynie w nadzwyczaj ograniczonym zakresie, zaś przeciwko orzeczeniu tego sądu członkowie „zainteresowanej społeczności” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. d) i e) dyrektywy 2011/92/UE dysponują jedynie nadzwyczaj ograniczoną ochroną prawną? Czy dla odpowiedzi na to pytanie ma znaczenie, że zgodnie z prawem krajowym – poza możliwością ustalenia z urzędu – tylko podmiot występujący z wnioskiem o zatwierdzenie przedsięwzięcia, współdziałający organ lub rzecznik środowiska mogą żądać odrębnego ustalenia, czy dla danego przedsięwzięcia jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko?

                  VI.

                  Czy w przypadku „przedsięwzięć inwestycyjnych na obszarach miejskich”, o których mowa w pkt 10 lit. b) załącznika II do dyrektywy 2011/92/UE, dyrektywa ta zezwala, przed przeprowadzeniem lub obok przeprowadzenia koniecznej oceny oddziaływania na środowisko bądź przed zakończeniem oceny skutków dla środowiska w każdym konkretnym przypadku z osobna, w ramach której to oceny powinna zostać wyjaśniona konieczność dokonania oceny oddziaływania na środowisko, na wydanie pozwoleń na budowę dla poszczególnych robót budowlanych, które tworzą część projektu urbanistycznego jako całości, przy czym w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie jest dokonywana kompleksowa ocena skutków dla środowiska w rozumieniu dyrektywy 2011/92/UE, a społeczeństwu przysługuje jedynie ograniczony status strony?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. 2012, L 26, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/52/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. 2014, L 124, s. 1).


title: Sprawa C-614/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 4 października 2021 r. – G / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 4 października 2021 r. – G / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-614/21)
      (2022/C 2/28)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: G.

         Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle motywów 3, 32 i 39 rozporządzenia dublińskiego (1) w związku z art. 1, 4, 6, 18, 19 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej rozporządzenie to należy interpretować i stosować w ten sposób, że obowiązująca między państwami zasada zaufania nie podlega stopniowaniu, a co za tym idzie poważne i systematyczne naruszenia prawa Unii, których dopuszcza się przed przekazaniem potencjalnie odpowiedzialne państwo członkowskie w stosunku do obywateli państw trzecich, którzy nie zostali jeszcze przekazani wtórnie na mocy rozporządzenia dublińskiego, stoją bezwzględnie na przeszkodzie przekazaniu do tego państwa członkowskiego?

                  2)

                  Jeżeli na powyższe pytanie zostanie udzielona odpowiedź przecząca, to czy art. 3 ust. 2 rozporządzenia dublińskiego w związku z art. 1, 4, 6, 18, 19 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku, gdy odpowiedzialne państwo członkowskie narusza w sposób poważny i mający charakter systemowy prawo Unii, to przekazujące państwo członkowskie nie może opierać się na obowiązującej między państwami zasadzie zaufania, lecz musi wyeliminować wszelkie wątpliwości lub też uprawdopodobnić, że wnioskodawca nie znajdzie się po przekazaniu w sytuacji, która nie odpowiadałaby wymogom wynikającym z art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  3)

                  Za pomocą jakich środków dowodowych wnioskodawca może uzasadnić, że art. 3 ust. 2 rozporządzenia Dublińskiego stoi na przeszkodzie jego przekazaniu oraz jakie standardy w zakresie postępowania dowodowego należy przy tym stosować? Czy biorąc pod uwagę zawarte w motywach rozporządzenia dublińskiego odesłania do dorobku prawnego Unii, na przekazującym państwie członkowskim spoczywa obowiązek współpracy lub weryfikacji warunków w państwie, do którego miałoby nastąpić przekazanie, czy też w przypadku poważnych i mających charakter systemowy naruszeń praw podstawowych wobec obywateli państw trzecich konieczne jest uzyskanie od odpowiedzialnego państwa członkowskiego indywidualnych gwarancji, że prawa podstawowe wnioskodawcy zostaną (jednak) uszanowane po jego przekazaniu? Czy odpowiedź na powyższe pytanie byłaby inna, gdyby wnioskodawca miał problemy z przeprowadzeniem dowodu w sytuacji, gdy nie jest on w stanie potwierdzić swoich spójnych i szczegółowych oświadczeń dokumentami, podczas gdy biorąc pod uwagę charakter tych oświadczeń nie można tego od niego oczekiwać?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, Dz.U. 2013, L 180, s. 31.


title: Sprawa C-636/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 15 października 2021 r. – NN / Regione Lombardia

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 15 października 2021 r. – NN / Regione Lombardia
      (Sprawa C-636/21)
      (2022/C 2/29)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NN.

         Druga strona postępowania: Regione Lombardia

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 220 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 (1) i rozporządzenie wykonawcze Komisji z dnia 2 sierpnia 2019 r. nr 2019/1323/UE (2) stoją na przeszkodzie przepisom prawa krajowego (takim jak przepisy zawarte w rozporządzeniu ministra polityki rolnej, żywnościowej i leśnej z dnia 15 stycznia 2020 r.), rozumianym i stosowanym w taki sposób, że dostęp do środków rekompensaty za szkody wyrządzone przez grypę ptaków jest ograniczony wyłącznie do przedsiębiorstw, które w dniu złożenia wniosku kontynuowały działalność?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. 2013, L 347, s. 671).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1323 z dnia 2 sierpnia 2019 r. w sprawie nadzwyczajnych środków wspierania rynku w sektorach jaj i mięsa drobiowego we Włoszech (Dz.U. 2019, L 206, s. 12).


title: Sprawa C-639/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 19 października 2021 r. – PB / Geos SAS, Geos International Consulting Limited

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 19 października 2021 r. – PB / Geos SAS, Geos International Consulting Limited
      (Sprawa C-639/21)
      (2022/C 2/30)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: PB

         Druga strona w postępowaniu kasacyjnym: Geos SAS, Geos International Consulting Limited

         Pytania prejudycjalne

                  —

                  Czy art. 4 ust. 1 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku zarzucanej sytuacji współzatrudnienia przez spółkę z siedzibą na terytorium państwa członkowskiego, którą pracownik zatrudniony przez inną spółkę pozwał przed sąd tego państwa, sąd ten nie jest zobowiązany, w celu ustalenia swojej jurysdykcji w zakresie rozstrzygania w przedmiocie roszczeń skierowanych przeciwko obu spółkom, do dokonania uprzedniej oceny, czy miała miejsce sytuacja współzatrudnienia?

                  —

                  Czy te same przepisy należy interpretować w ten sposób, że w takim przypadku autonomia szczególnych zasad jurysdykcji w sprawach dotyczących indywidualnych umów o pracę nie stanowi przeszkody dla zastosowania ogólnej zasady jurysdykcji państwa członkowskiego siedziby strony pozwanej wynikającej z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012?

         (1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.


title: Sprawa C-314/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – LU / Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/25

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – LU / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-314/20) (1)

      (2022/C 2/31)
      Język postępowania: portugalski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Data zgłoszenia: 9.7.2020.


title: Sprawa T-268/17: Wyrok Sądu z dnia 27 października 2021 r. – Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2” / Revoind Industriale di Pindaru Gelu [Klauzula arbitrażowa – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) – Niewykonanie umowy – Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki – Odsetki za opóźnienie – Postępowanie zaoczne]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/26

      Wyrok Sądu z dnia 27 października 2021 r. – Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2” / Revoind Industriale di Pindaru Gelu
      (Sprawa T-268/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Niewykonanie umowy - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Odsetki za opóźnienie - Postępowanie zaoczne)
      (2022/C 2/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2” (przedstawiciele: B. Mastantuono, pełnomocnik, wspierany przez adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Revoind Industriale di Pindaru Gelu Sas (Rzym, Włochy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie zasądzenia od Revoind Industriale di Pindaru Gelu zwrotu zaliczki wypłaconej w ramach umowy o udzielenie dotacji dla partnerów nr 632462 wraz z odsetkami za opóźnienie.

         Sentencja

                  1)

                  Zasądza się od Revoind Industriale di Pindaru Gelu Sas zapłatę na rzecz Wspólnego Przedsięwzięcia „Czyste Niebo 2” kwoty 101 370,94 EUR wraz z odsetkami za opóźnienie w stosunku 3,5 % rocznie za okres od dnia 7 lutego 2017 r. do dnia całkowitej spłaty zadłużenia.

                  2)

                  Revoind Industriale di Pindaru Gelu zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-269/17: Wyrok Sądu z dnia 27 października 2021 r. – Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2” / Revoind Industriale di Pindaru Gelu [Klauzula arbitrażowa – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) – Niewykonanie umowy – Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki – Odsetki za opóźnienie – Postępowanie zaoczne]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/26

      Wyrok Sądu z dnia 27 października 2021 r. – Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2” / Revoind Industriale di Pindaru Gelu
      (Sprawa T-269/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Niewykonanie umowy - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Odsetki za opóźnienie - Postępowanie zaoczne)
      (2022/C 2/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2” (przedstawiciele: B. Mastantuono, pełnomocnik, wspierany przez adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Revoind Industriale di Pindaru Gelu Sas (Rzym, Włochy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie zasądzenia od Revoind Industriale di Pindaru Gelu zwrotu zaliczki wypłaconej w ramach umowy o udzielenie dotacji dla partnerów nr 325954 wraz z odsetkami za opóźnienie.

         Sentencja

                  1)

                  Zasądza się od Revoind Industriale di Pindaru Gelu Sas zapłatę na rzecz Wspólnego Przedsięwzięcia „Czyste Niebo 2” kwoty 433 485,93 EUR wraz z odsetkami za opóźnienie w stosunku 3,5 % rocznie za okres od dnia 7 lutego 2017 r. do dnia całkowitej spłaty zadłużenia.

                  2)

                  Revoind Industriale di Pindaru Gelu zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-270/17: Wyrok Sądu z dnia 27 października 2021 r. – Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2” / Revoind Industriale di Pindaru Gelu [Klauzula arbitrażowa – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) – Niewykonanie umowy – Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki – Odsetki za opóźnienie – Postępowanie zaoczne]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/27

      Wyrok Sądu z dnia 27 października 2021 r. – Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2” / Revoind Industriale di Pindaru Gelu
      (Sprawa T-270/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Niewykonanie umowy - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Odsetki za opóźnienie - Postępowanie zaoczne)
      (2022/C 2/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2” (przedstawiciele: B. Mastantuono, pełnomocnik, wspierany przez adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Revoind Industriale di Pindaru Gelu Sas (Rzym, Włochy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie zasądzenia od Revoind Industriale di Pindaru Gelu zwrotu zaliczki wypłaconej w ramach umowy o udzielenie dotacji dla partnerów nr 620108 wraz z odsetkami za opóźnienie.

         Sentencja

                  1)

                  Zasądza się od Revoind Industriale di Pindaru Gelu Sas zapłatę na rzecz Wspólnego Przedsięwzięcia „Czyste Niebo 2” kwoty 625 793,42 EUR wraz z odsetkami za opóźnienie w stosunku 3,5 % rocznie za okres od dnia 7 lutego 2017 r. do dnia całkowitej spłaty zadłużenia.

                  2)

                  Revoind Industriale di Pindaru Gelu zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-271/17: Wyrok Sądu z dnia 27 października 2021 r. – Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2” / Revoind Industriale di Pindaru Gelu [Klauzula arbitrażowa – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) – Niewykonanie umowy – Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki – Odsetki za opóźnienie – Postępowanie zaoczne]

text:
               3.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/27

      Wyrok Sądu z dnia 27 października 2021 r. – Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2” / Revoind Industriale di Pindaru Gelu
      (Sprawa T-271/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) - Niewykonanie umowy - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Odsetki za opóźnienie - Postępowanie zaoczne)
      (2022/C 2/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2” (przedstawiciele: B. Mastantuono, pełnomocnik, wspierany przez adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Revoind Industriale di Pindaru Gelu Sas (Rzym, Włochy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie zasądzenia od Revoind Industriale di Pindaru Gelu zwrotu zaliczki wypłaconej w ramach umowy o udzielenie dotacji dla partnerów nr 632456 wraz z odsetkami za opóźnienie.

         Sentencja

                  1)

                  Zasądza się od Revoind Industriale di Pindaru Gelu Sas zapłatę na rzecz Wspólnego Przedsięwzięcia „Czyste Niebo 2” kwoty 189 128,26 EUR wraz z odsetkami za opóźnienie w stosunku 3,5 % rocznie za okres od dnia 7 lutego 2017 r. do dnia całkowitej spłaty zadłużenia.

                  2)

                  Revoind Industriale di Pindaru Gelu zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.