title: Sprawa T-300/14: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Fricopan Back przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/48

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Fricopan Back przeciwko Komisji
   (Sprawa T-300/14)
   2014/C 223/51
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fricopan Back GmbH Immekath (Klötze, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz, M. Ringel, B. Wißmann, M. Püstow, C. Oehme i T. Wielsch, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim dotyczy ona ograniczenia dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: brak sprzyjania w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej „EEG”) ograniczenie dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Skarżąca twierdzi, że przepis ten nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści. Jej zdaniem szczególne wypłaty wyrównawcze stanowią raczej rekompensatę za nadzwyczajne obciążenia, jakie zostały w szczególności nałożone na skarżącą i porównywalne do niej przedsiębiorstwa w ramach wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i których celem jest przywrócenie konkurencyjności tym będącym odbiorcami energochłonnymi przedsiębiorstwom, których interesy zostały w znacznym stopniu naruszone wskutek zastosowania dopłaty EEG w jej pierwotnej postaci.

               2.

               Zarzut drugi: brak zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi ponadto, że te szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią środka „przyznanego przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych”. W związku z tym twierdzi ona, że dopłata EEG sama w sobie nie stanowi środka przyznanego z zasobów państwowych i że, co za tym idzie, zrezygnowanie z tego środka w ramach systemu szczególnych wypłat wyrównawczych, też nie może stanowić takiego środka przyznanego z zasobów państwowych.

                           —

                           Ta dopłata EEG nie jest pobierana, zarządzana, ani nawet wypłacana przez państwo czy też powoływany czy też ustanowiony przez to państwo organ publiczny lub państwowy. Przeciwnie, dopłata ta może być pobierana bezpośrednio przez podmioty zarządzające siecią przesyłową na podstawie roszczenia cywilnoprawnego. Dopłata ta nie przysparza korzyści budżetowi państwa, efektem czego system szczególnych wypłat wyrównawczych w żaden sposób nie zmniejsza przychodów państwa.

                           —

                           Środki pochodzące z EEG nie pozostają do dyspozycji organów państwa. Ponadto żaden organ – ani Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle (BAFA, niemiecki federalny urząd ds. kontroli gospodarki i importu) ani Bundesnetzagentur (niemiecka federalna agencja ds. sieci) – nie sprawuje nad tymi środkami kontroli o charakterze publicznym.


title: Sprawa C-369/11: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/11

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-369/11)
   2011/C 282/21
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Montaguti i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych dla zastosowania się do art. 6 ust. 3 i do załącznika II do dyrektywy 91/440/EWG (1) w brzmieniu zmienionym oraz art. 4 ust. 2 i art. 14 ust 2 dyrektywy 2001/14/WE; art. 4 ust. l i art. 30 ust. 3 dyrektywy 2001/14/WE (2); art. 30 ust. l dyrektywy 2001/14/WE Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych przepisów.

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty stawiane przez Komisję Republice Włoskiej dotyczą niezależności organu wykonującego istotne funkcje w zakresie dostępu do infrastruktury, pobierania opłat (abonamentu) za dostęp do sieci kolejowej oraz uprawnień i autonomii organu kontrolnego.
   Przede wszystkim uregulowanie normujące wykonywanie przez zarządcę infrastruktury istotnych funkcji w zakresie dostępu do infrastruktury nie zapewnia wystarczających gwarancji, iż zarządca ten działa w sposób niezależny grupy holdingowej, do której należy i w której skład wchodzi również główne przedsiębiorstwo kolejowe na rynku.
   Ponadto, jako że określenie opłat za dostęp do sieci należy do ministra właściwego ds. transportu, podczas gdy zarządca infrastruktury może jedynie wystąpić z propozycją w tym zakresie a jego zadaniem jest wyłącznie obliczenie opłat faktycznie należnych od pojedynczego przedsiębiorstwa kolejowego zostaje on pozbawiony istotnego instrumentu zarządzania, co jest sprzeczne z wymogiem niezależności zarządzania.
   Wreszcie nie zapewniono koniecznej pełnej niezależności organu kontrolnego od wszystkich przedsiębiorstw kolejowych, ponieważ personel organu kontrolnego składa się z urzędników ministerstwa transportu a ono samo wywiera decydujący wpływ na grupę holdingową, w której skład wchodzi główne włoskie przedsiębiorstwo kolejowe a zatem również na samo przedsiębiorstwo.

      (1)  Dz.U. L 237, s. 25.

      (2)  Dz.U. L 75, s. 29.


title: Sprawa T-538/08: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Rewe-Zentral przeciwko OHIM — Kodi Diskontläden (inéa)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/29

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Rewe-Zentral przeciwko OHIM — Kodi Diskontläden (inéa)
   (Sprawa T-538/08)
   (2009/C 55/55)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: REWE-Zentral AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: M. Kinkeldey i A. Bognár, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Kodi Diskontläden GmbH (Oberhausen, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 października 2008 r. w sprawie R 744/2008-4 i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak graficzny „inéa” w kolorach niebieskim, różowym i białym dla towarów należących do klas 3, 5 i 16 (zgłoszenie nr 4 462 826)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Kodi Diskontläden GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:„MINEA” (znak nr 303 61 428.5) dla towarów i usług należących do klas 8, 9 i 16, przy czym sprzeciw dotyczy rejestracji dla towarów należących do klasy 16.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-96/09 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 marca 2011 r. — Anheuser-Busch, Inc. przeciwko Budějovický Budvar, národní podnik, Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 4 — Zgłoszenie graficznego i słownego znaku towarowego BUD — Sprzeciw — Oznaczenie pochodzenia geograficznego „bud” — Ochrona przyznana na podstawie porozumienia lizbońskiego i umów dwustronnych wiążących dwa państwa członkowskie — Używanie w obrocie handlowym — Oznaczenie o zasięgu większym niż lokalny)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 marca 2011 r. — Anheuser-Busch, Inc. przeciwko Budějovický Budvar, národní podnik, Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-96/09 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 4 - Zgłoszenie graficznego i słownego znaku towarowego BUD - Sprzeciw - Oznaczenie pochodzenia geograficznego „bud” - Ochrona przyznana na podstawie porozumienia lizbońskiego i umów dwustronnych wiążących dwa państwa członkowskie - Używanie w obrocie handlowym - Oznaczenie o zasięgu większym niż lokalny)
   2011/C 152/04
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Anheuser-Busch, Inc. (przedstawiciele: V. von Bomhard i B. Goebel, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Budějovický Budvar, národní podnik (przedstawiciele: adwokaci F. Fajgenbaum, T. Lachacinski, C. Petsch i S. Sculy-Logotheti), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sadu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawach połączonych T-225/06, T-255/06, T-257/06 i T-309/06 Budějovický Budvar przeciwko OHIM i Anheuser-Busch, w drodze którego Sąd stwierdził nieważność decyzji R 234/2005-2, R 241/2005-2, R 802/2004-2 i R 305/2005-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM), oddalających odwołania od decyzji Wydziału Sprzeciwów, na mocy których oddalono sprzeciw wniesiony przez Budějovický Budvar, národní podnik, wobec zgłoszenia słownego znaku towarowego „BUD” dla towarów należących do klas 32 i 33 — Naruszenie art. 8 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawach połączonych T-225/06, T-255/06, T-257/06 i T-309/06 Budějovický Budvar przeciwko OHIM — Anheuser-Busch (BUD) zostaje uchylony w części, w jakiej Sąd, dokonując wykładni art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 422/2004 z dnia 19 lutego 2004 r., błędnie stwierdził najpierw, że zasięg danego oznaczenia, który musi być większy niż lokalny, należy oceniać wyłącznie przez odniesienie do terytorialnego zakresu ochrony tego oznaczenia, z pominięciem aspektu jego używania na tym terytorium, następnie, że terytorium właściwym do dokonania oceny używania tego oznaczenia niekoniecznie musi być terytorium jego ochrony, a wreszcie, że używanie tego oznaczenia nie musi koniecznie mieć miejsca przed datą dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Sprawy połączone T-225/06, T-255/06, T-257/06 i T-309/06 zostają przekazane do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa T-224/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 czerwca 2008 r. — Otto przeciwko OHIM — L'Altra Moda (l'Altra Moda) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego l'Altra Moda — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Alba Moda — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Artykuł 73 i art. 74 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 czerwca 2008 r. — Otto przeciwko OHIM — L'Altra Moda (l'Altra Moda)
   (Sprawa T-224/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego l'Altra Moda - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Alba Moda - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Artykuł 73 i art. 74 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 40/94)
   (2008/C 197/36)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Otto GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: C. Rohnke i M. Munz, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i P. Bullock, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: L'Altra Moda Spa (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: A. Masetti Zannini de Concina i M. Bucarelli, adwokaci)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 czerwca 2006 r. (sprawa R 793/2005-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Otto GmbH & Co. KG a l'Altra Moda SpA.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Otto GmbH & Co. KG zostaje obciążona własnymi kosztami jak i kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM) i l'Altra Moda SpA.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa C-576/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 listopada 2013 r. — Ivan Jurašinović przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Wyjątki od prawa dostępu — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze i trzecie — Bezpieczeństwo publiczne — Stosunki międzynarodowe)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/16

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 listopada 2013 r. — Ivan Jurašinović przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-576/12 P) (1)

   (Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Wyjątki od prawa dostępu - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze i trzecie - Bezpieczeństwo publiczne - Stosunki międzynarodowe)
   2014/C 45/29
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ivan Jurašinović (przedstawiciel: adwokat N. Amara-Lebret)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Pellinghelli i B. Driessen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 3 października 2012 r. w sprawie T-465/09 Jurašinović przeciwko Radzie, w którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady z dnia z dnia 21 września 2009 r. w sprawie przyznania skarżącemu dostępu do niektórych sprawozdań obserwatorów Unii Europejskiej obecnych w Chorwacji, w regionie Knin, w dniach od 1 do 31 sierpnia 1995 r. — Wniosek o dostęp do dokumentów będących w posiadaniu Rady — Naruszenie prawa do rzetelnego procesu — Naruszenie art. 4 ust. 1 i art. 9 rozporządzenia nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43) — Sprawozdania obserwatorów wysłanych przez Unię Europejską do Chorwacji — Wyjątki od prawa dostępu do dokumentów — Dokumenty sensytywne — Ryzyko naruszenia ochrony stosunków międzynarodowych — Wcześniejsze udostępnienie dokumentów stronie przeciwnej w trakcie postępowania karnego toczącego się przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii — Naruszenie prawidłowego przebiegu postępowania karnego

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Ivan Jurašinović zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa C-47/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Timișoara (Rumunia) w dniu 2 lutego 2011 r. — SC Volksbank România SA przeciwko Autoritatea Națională pentru Protecția Consumatorilor CRPC ARAD TIMIȘ

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Timișoara (Rumunia) w dniu 2 lutego 2011 r. — SC Volksbank România SA przeciwko Autoritatea Națională pentru Protecția Consumatorilor CRPC ARAD TIMIȘ
   (Sprawa C-47/11)
   2011/C 113/13
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Judecătoria Timișoara

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SC Volksbank România SA

      Strona pozwana: Autoritatea Națională pentru Protecția Consumatorilor — Comisariatul Județean pentru Protecția Consumatorilor (CRPC) ARAD TIMIȘ

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 30 ust. 1 dyrektywy 2008/48 (1) należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on państwom członkowskim stanowienia, iż przepisy krajowe transponujące rzeczoną dyrektywę mają zastosowanie także do umów zawartych przed dniem wejścia w życie tych przepisów krajowych?

               2)

               Czy art. 22 ust. 1 dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że wprowadza on pełną harmonizację w dziedzinie umów kredytu konsumenckiego, która nie pozwala państwom członkowskim:

                           2.1

                           na rozszerzenie zakresu stosowania przepisów dyrektywy 2008/48 na umowy wyraźnie wyłączone z jej zakresu stosowania (takie jak kredyty hipoteczne) lub

                           2.2

                           na ustanowienie dodatkowych obowiązków dla instytucji kredytowych w zakresie rodzajów prowizji, które instytucje te mogą pobierać na podstawie umów o kredyt konsumencki, które wchodzą w zakres stosowania krajowych przepisów transpozycji?

               3)

               W razie udzielenia na pytania zawarte w pkt 2 odpowiedzi przeczących, czy zasady swobodnego przepływu usług i swobodnego przepływu kapitału należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie nakładały na instytucje kredytowe środki zakazujące stosowania w umowach o kredyt konsumencki prowizji bankowych, które nie są zawarte w wykazie zatwierdzonych prowizji, przy braku zdefiniowania tych ostatnich w przepisach danego państwa?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz. U. L 133, s. 66).


title: Sprawy połączone C-430/08 i C-431/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Edinburgh i VAT and Duties Tribunal, Northern Ireland — Zjednoczone Królestwo) — Terex Equipment Ltd (C-430/08), FG Wilson (Engineering) Ltd (C-431/08) i Caterpillar EPG Ltd (C-431/08) przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs (Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny — Artykuły 78 i 203 — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 — Artykuł 865 — Procedura uszlachetniania czynnego — Nieprawidłowy kod procedury celnej — Powstanie długu celnego — Rewizja zgłoszenia celnego)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/11

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Edinburgh i VAT and Duties Tribunal, Northern Ireland — Zjednoczone Królestwo) — Terex Equipment Ltd (C-430/08), FG Wilson (Engineering) Ltd (C-431/08) i Caterpillar EPG Ltd (C-431/08) przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawy połączone C-430/08 i C-431/08) (1)

   (Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny - Artykuły 78 i 203 - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Artykuł 865 - Procedura uszlachetniania czynnego - Nieprawidłowy kod procedury celnej - Powstanie długu celnego - Rewizja zgłoszenia celnego)
   2010/C 63/17
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   VAT and Duties Tribunal, Edinburgh i VAT and Duties Tribunal, Northern Ireland — Zjednoczone Królestwo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Terex Equipment Ltd (C-430/08), FG Wilson (Engineering) Ltd (C-431/08), Caterpillar EPG Ltd (C-431/08)

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Edinburgh Tribunal Centre, VAT and Duties Tribunal, Northern Ireland — Wykładnia art. 78, 203, i 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Wykładnia art. 865 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 (Dz.U. L 253, s. 1) — Towary wprowadzone do Wspólnoty Europejskiej w ramach procedury uszlachetniania czynnego — Błędne zastosowanie nieprawidłowego kodu procedury celnej (KPC) na zgłoszeniu przedstawionym przy powrotnym wywozie towarów poza Wspólnotę identyfikującego te operację celną jako „wywóz towarów”, zamiast „powrotnego wywozu towarów” — Możliwość rewizji zgłoszenia celem korekty KPC i uregulowania sytuacji

      Sentencja

               1)

               Wskazanie, w będących przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi zgłoszeniach celnych, kodu procedury celnej 10 00 oznaczającego wywóz towarów wspólnotowych w miejsce kodu 31 51 mającego zastosowanie do towarów objętych zawieszeniem należności celnych w ramach procedury uszlachetniania czynnego, prowadzi do powstania długu celnego zgodnie z art. 203 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny oraz art. 865 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1677/98 z dnia 29 lipca 1998 r.

               2)

               Artykuł 78 rozporządzenia nr 2913/92 pozwala na dokonanie rewizji zgłoszenia wywozu towarów w celu skorygowania kodu procedury celnej przypisanego im przez zgłaszającego a organy celne są zobowiązane, po pierwsze do zbadania, czy przepisy w zakresie danej procedury celnej zostały zastosowane na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych i czy cel procedury uszlachetniania czynnego pozostał niezagrożony, w szczególności czy towary objęte tą procedurą celną zostały rzeczywiście powrotnie wywiezione, oraz po drugie do podjęcia w odpowiednim przypadku niezbędnych działań w celu uregulowania sytuacji, przy uwzględnieniu nowych danych, którymi dysponują.

      (1)  Dz.U. C 327 z dnia 20.12.2008.


title: Sprawa T-139/07: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2007 r. — Pioneer Hi-Bred International przeciwko Komisji

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/28

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2007 r. — Pioneer Hi-Bred International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-139/07)
   (2007/C 155/53)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Pioneer Hi-Bred International Inc. (Johnston, USA) (przedstawiciel: J. Temple Lang, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przedstawiając Komitetowi Regulacyjnemu projektu działań, które należy podjąć zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji Rady, Komisja nie zastosowała się do art. 18 dyrektywy 2001/18/WE w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca twierdzi, w trybie art. 232 WE, że Komisja zaniechała działania w zakresie zapewnienia przyjęcia decyzji w sprawie zgłoszenia skarżącej dotyczącego wprowadzania do obrotu zmodyfikowanej genetycznie odpornej na owady kukurydzy 1507, naruszając art. 18 dyrektywy 2001/18/WE w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie (1).
   Skarżąca podnosi, że zgodnie z procedurą przewidzianą w dyrektywie Komisja jest zobowiązana zapewnić, by decyzja w sprawie zgłoszenia została przyjęta i opublikowana w terminie przewidzianym w dyrektywie. Skarżąca twierdzi również, że nie przedstawiając Komitetowi Regulacyjnemu projektu działań, które należy podjąć Komisja nie zapewniła przyjęcia tej decyzji, pomimo że skarżąca i inne strony spełniły zgodnie z dyrektywą wszystkie wymogi nałożone na nie na mocy tej dyrektywy.
   Skarżąca podnosi także, że Komisja została wezwana do zajęcia stanowiska w trybie art. 232 WE, czego jednakże nie uczyniła. Miało to — zdaniem skarżącej — niekorzystny wpływ na sytuację prawna skarżącej.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG (Dz.U. L 106, str. 1).


title: Sprawa T-104/17: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2017 r. – Apple/EUIPO – Apo International (apo)

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/23

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2017 r. – Apple/EUIPO – Apo International (apo)
   (Sprawa T-104/17)
   (2017/C 129/36)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Apple Inc. (Cupertino, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Olsen i P. Andreottola, solicitors, G. Tritton, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Apo International Co. Ltd (Tajpej, Tajwan)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Apo International Co. Ltd

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „apo” – zgłoszenie nr 11 293 628

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie R 698/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uwzględnienie wniesionej przez stronę skarżącą skargi na zaskarżoną decyzję w całości;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Zaskarżona decyzja narusza zasadę reformatio in peius;

               —

               Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy, wniesione na podstawie art. 8 ust. 4, nie zostało wykazane.


title: Sprawa C-289/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 lipca 2009 r. –Pace plc przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 lipca 2009 r. –Pace plc przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-289/09)
   2009/C 256/17
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pace plc

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy urządzenia typu set-top boksy z funkcją komunikacyjną („STB”) i napędem twardego dysku („HDD”) należy zaklasyfikować do podpozycji 8528 71 13 Nomenklatury Scalonej („CN”) zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 1549/2006 (1) i rozporządzeniem Komisji nr 1214/2007 (2) zmieniającym załącznik 1 rozporządzenia Rady 2658/87, bez względu na Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej przyjęte przez Komisję Europejską w dniu 7 maja 2008 r. (2008/C113/02) dotyczące podpozycji 8521 90 00 i podpozycji 8528 71 13 CN?

               2)

               W przypadku, gdyby urządzenie STB z HDD o specyfikacjach STB-HDD należałoby zaklasyfikować w ramach podpozycji 8521 90 00 CN, czy stosowanie stawki dodatniej opłaty celnej byłoby niezgodne z prawem wspólnotowym jako konsekwencja naruszenia zobowiązań Wspólnoty wynikających z Porozumienia w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej i z art. II:1 b) Układu Ogólnego w Sprawie Ceł i Handlu, czy też klasyfikacja w ramach pozycji 8521 prowadzi do wniosku, że produkt, o którym mowa nie wchodzi w zakres odpowiedniej części ITA?

               3)

               Czy postanowienia art. 12 ust. 5 lit. a) pkt i) oznaczają, że wiążąca informacja taryfowa z dnia 8 kwietnia 2005 r., na którą powoływała się Pace plc automatycznie straciła ważność po dniu 31 grudnia 2006 r. na tej podstawie, że nie była już zgodna z przepisami rozporządzenia Komisji nr 1549/2006. W szczególności, czy art. 12 ust. 5 lit. a) pkt i) należy interpretować w taki sposób, że rozporządzenie Komisji nr 1549/2006 nie wchodzi w zakres pojęcia „rozporządzenia” w rozumieniu tego artykułu, z uwagi na to, że stanowi coroczne uaktualnienie CN lub że nie stanowi szczególnego rozporządzenia w sprawie klasyfikacji?

               4)

               Czy postanowienia art. 12 ust. 6 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oznaczają, że gdy przyjmowane jest coroczne uaktualnienie CN, które nie zawiera żadnego przepisu potwierdzającego okres prolongaty dostępny dla posiadaczy wiążącej informacji taryfowej, wspomniani posiadacze nie będą uprawnieni do okresu prolongaty czy też, że powinni być oni uprawnieni do zwykłego okresu prolongaty wynoszącego sześć miesięcy na podstawie rozporządzeń klasyfikacyjnych Komisji zgodnie z zasadą uzasadnionych oczekiwań?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Dz.U. L 301, s. 1

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Dz.U. L 286, s. 1


title: Sprawa C-41/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem tribunal de première instance de Liège (Belgia), wydanym dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie Air Liquide Industries Belgium SA przeciwko Province de Liège

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem tribunal de première instance de Liège (Belgia), wydanym dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie Air Liquide Industries Belgium SA przeciwko Province de Liège
   (Sprawa C-41/05)
   (2005/C 93/16)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 3 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem tribunal de première instance de Liège (Belgia), wydanym w dniu 24 stycznia 2005 r. w sprawie Air Liquide Industries Belgium SA przeciwko Province de Liège.
   Tribunal de première instance de Liège (Belgia) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy zwolnienie z podatku lokalnego od mocy silników wyłącznie silników stosowanych w stacjach gazu ziemnego, z wyłączeniem silników stosowanych do innych gazów przemysłowych, stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w wersji skonsolidowanej?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy sąd krajowy rozpatrujący skargę wniesioną przez podatnika, który nie korzystał ze zwolnienia z podatku lokalnego od mocy silników, powinien nakazać pobierającemu ten podatek organowi władzy publicznej jego zwrot na rzecz podatnika, jeżeli stwierdzi, że organ władzy publicznej, który pobrał ten podatek, nie może ze względów prawnych lub faktycznych domagać się go od podatnika, który korzystał ze zwolnienia z podatku od mocy silników?

               3.

               Czy podatek od mocy silników, nakładany na silniki stosowane do przesyłu gazu przemysłowego odbywającego się przez rurociągi pod wysokim ciśnieniem, wymagającego zastosowania tłoczni gazu, stanowi opłatę o skutku równoważnym zakazaną przez art. 25 i nast. Traktatu w wersji skonsolidowanej, jeżeli w rzeczywistości jest on pobierany przez region lub gminę w przypadku przesyłania gazu przemysłowego poza ich granice, chociaż przesył gazu ziemnego w tych samych okolicznościach jest zwolniony z takiego podatku?

               4.

               Czy podatek od mocy silników, nakładany na silniki stosowane do przesyłu gazu przemysłowego odbywającego się przez rurociągi pod wysokim ciśnieniem, wymagającego zastosowania tłoczni gazu, stanowi podatek wewnętrzny zakazany przez art. 90 i nast. Traktatu, jeżeli przesył gazu ziemnego jest zwolniony z takiego podatku?

               5.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytania, czy podatnik, który zapłacił podatek od mocy silników, jest uprawniony do żądania jego zwrotu od 16 lipca 1992 r., tj. od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie Legros i in.?


title: Sprawa T-25/08: Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2010 r. — Katjes Fassin przeciwko OHIM (Yoghurt-Gums)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/35

         Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2010 r. — Katjes Fassin przeciwko OHIM (Yoghurt-Gums)
   (Sprawa T-25/08) (1)

   ()
   2011/C 13/67
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa T-263/06: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2006 r. — Grecja przeciwko Komisji

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/41

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2006 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-263/06)
   (2006/C 281/72)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Halkias i G. Kanellopoulos)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 lipca 2006 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), notyfikowanej jako dokument nr K(2006) 3331 wersja ostateczna i opublikowanej pod nr 2006/554/WE (1),

               —

               tytułem żądania ewentualnego zmiana decyzji zgodnie z tym, co podano poniżej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżoną decyzją Komisja w ramach rozliczania rachunków zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 729/70 (2) wyłączyła z finansowania wspólnotowego m.in. niektóre wydatki Republiki Greckiej w sektorze środków towarzyszących na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, które zostały zgłoszone w ramach Sekcji Gwarancji EFOGR.
   Skarżąca podnosi jako zarzut ogólny dla stwierdzenia nieważności decyzji Komisji K(2006) 3331 wersja ostateczna naruszenie istotnego wymogu proceduralnego procedury rozliczania rachunków, który został ustanowiony w art. 8 ust. 1 akapit trzeci lit. a) rozporządzenia nr 1663/95 (3). Twierdzi ona, że Komisja zaniechała przeprowadzenia z władzami greckimi rozmów dwustronnych w sprawie oceny wagi obciążających ją naruszeń i w sprawie szkody finansowej, jaką poniosły Wspólnoty Europejskie, a w drugiej kolejności podnosi ona brak właściwości ratione temporis Komisji do wprowadzenia spornych korekt finansowych.

      (1)  Dz.U. L 218 z 9.8.2006 r., str. 12.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, Dz.U. L 94 z 28.4.1970 r., str. 13.

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 llipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (Dz.U. L 158 z 8.7.1995, str. 6).


title: Sprawa C-290/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Air Berlin plc & Co. Luftverkehrs KG/Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. [Odesłanie prejudycjalne — Transport — Wspólne zasady wykonywania przewozów lotniczych na terenie Unii — Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 — Przepisy dotyczące ustalania taryf — Artykuł 22 ust. 1 — Artykuł 23 ust. 1 — Informacje wymagane przy przedstawianiu publicznie dostępnych taryf i stawek — Obowiązek wskazania rzeczywistej kwoty podatków, opłat, dopłat lub należności — Swoboda ustalania taryf — Pobieranie opłaty transakcyjnej w wypadku odwołania rezerwacji lotu przez pasażera lub niestawienia się do wejścia na pokład — Ochrona konsumentów]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Air Berlin plc & Co. Luftverkehrs KG/Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.
   (Sprawa C-290/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Transport - Wspólne zasady wykonywania przewozów lotniczych na terenie Unii - Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 - Przepisy dotyczące ustalania taryf - Artykuł 22 ust. 1 - Artykuł 23 ust. 1 - Informacje wymagane przy przedstawianiu publicznie dostępnych taryf i stawek - Obowiązek wskazania rzeczywistej kwoty podatków, opłat, dopłat lub należności - Swoboda ustalania taryf - Pobieranie opłaty transakcyjnej w wypadku odwołania rezerwacji lotu przez pasażera lub niestawienia się do wejścia na pokład - Ochrona konsumentów])
   (2017/C 283/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Air Berlin plc & Co. Luftverkehrs KG

      Strona pozwana: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 23 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że przewoźnicy lotniczy przy publikacji swoich taryf lotniczych muszą wskazać oddzielnie kwoty należne od klientów z tytułu podatków, opłat lotniskowych oraz innych opłat, dopłat i należności, o których mowa w art. 23 ust. 1 zdanie trzecie lit. b)–d) tego rozporządzenia, i nie mogą w konsekwencji włączać, nawet w części, tych kwot do taryfy lotniczej, o której mowa w art. 23 ust. 1 zdanie trzecie lit. a) wspomnianego rozporządzenia.

               2)

               Artykuł 22 ust. 1 rozporządzenia nr 1008/2008 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by stosowanie uregulowania krajowego transponującego dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich mogło doprowadzić do uznania za bezskuteczne postanowienia ogólnych warunków umów umożliwiającego pobieranie odrębnych ryczałtowych opłat transakcyjnych od klientów, którzy nie skorzystali z lotu lub odwołali rezerwację.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


title: Sprawa C-191/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2013 r. w sprawie T-273/00 Unindustria i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 15 kwietnia 2013 r. przez Confindustria Venezia, dawniej Unione degli Industriali della Provincia di Venezia (Unindustria) i in.

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/8

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2013 r. w sprawie T-273/00 Unindustria i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 15 kwietnia 2013 r. przez Confindustria Venezia, dawniej Unione degli Industriali della Provincia di Venezia (Unindustria) i in.
   (Sprawa C-191/13 P)
   2013/C 207/13
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Confindustria Venezia, dawniej Unione degli industriali della provincia di Venezia (Unindustria) i in. (przedstawiciele: A. Vianello, A. Bortoluzzi i A. Veronese, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Siram Spa, Bortoli Ettore Srl, Arsenale Venezia Spa, Republika Włoska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie lub zmiana postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w sprawie T-273/00 i obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą w jego uzasadnieniu niezgodne z prawem zastosowanie zasad wyrażonych przez Trybunał w wyroku w sprawie „Comitato Venezia vuole vivere”, po pierwsze, w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia spoczywającego na Komisji w przypadku decyzji dotyczących pomocy państwa, a po drugie, w odniesieniu do ciężaru dowodu odnośnie do przesłanek art. 107 ust. 1 TFUE.
   W postanowieniu zaskarżonym niniejszym odwołaniem Sąd nie dostosował się do orzeczenia Trybunału w wyroku w sprawie „Comitato Venezia vuole vivere” z dnia 9 czerwca 2011 r., zgodnie z którym decyzja Komisji musi „zawierać w sobie wszystkie elementy istotne do jej wykonania przez władze krajowe”. Chociaż decyzja nie zawierała wszystkich elementów istotnych do jej wykonania przez władze krajowe, Sąd nie stwierdził żadnych nieprawidłowości metody przyjętej przez Komisję w spornej decyzji, co w konsekwencji naruszyło prawo.
   Zgodnie z przytoczonymi przez Trybunał w wyroku w sprawie „Comitato Venezia vuole vivere” zasadami dotyczącymi odzyskania pomocy to do państwa członkowskiego, a nie do konkretnego beneficjenta, należy wykazanie w indywidualnym przypadku wystąpienia przesłanek art. 107 ust. 1 TFUE. W niniejszym wypadku Komisja w spornej decyzji nie wyjaśniła jednak „szczegółowych zasad” takiej analizy. W konsekwencji Republika Włoska, nie dysponując w celu zwrotu elementami istotnymi do wykazania, że przyznane ulgi stanowią dla beneficjentów pomoc państwa, postanowiła — w drodze ustawy nr 228 z dnia 24 grudnia 2012 r. (art. 1 ust. 351 i nast.) — wbrew orzecznictwu wspólnotowemu odwrócić ciężar dowodu. Wykazanie, że rozpatrywane ulgi nie zakłócają konkurencji ani nie wpływają na handel między państwami członkowskimi, zdaniem ustawodawcy włoskiego nie spoczywa na państwie, lecz na przedsiębiorstwach otrzymujących pomoc w postaci zwolnienia ze składek na ubezpieczenie społeczne, a jeżeli dowód ten nie zostanie przeprowadzony, obowiązuje domniemanie, że udzielona ulga może zakłócać konkurencję i wpływać na handel między państwami członkowskimi. Wszystko to jest w oczywisty sposób sprzeczne z zasadami wyrażonymi przez Trybunał w wyroku w sprawie „Comitato Venezia vuole vivere”.


title: Sprawa C-69/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 10 lutego 2014 r. – Dragoș Constantin Târșia przeciwko państwu rumuńskiemu, reprezentowanemu przez Ministerul Finanțelor și Economiei, Serviciul Public Comunitar Regim Permise de Conducere si Inmatriculare a Autovehiculelor

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 10 lutego 2014 r. – Dragoș Constantin Târșia przeciwko państwu rumuńskiemu, reprezentowanemu przez Ministerul Finanțelor și Economiei, Serviciul Public Comunitar Regim Permise de Conducere si Inmatriculare a Autovehiculelor
   (Sprawa C-69/14)
   2014/C 142/20
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Sibiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dragoș Constantin Târșia

      Strona pozwana: Państwo rumuńskie reprezentowane przez Ministerul Finanțelor și Economiei, Serviciul Public Comunitar Regim Permise de Conducere si Inmatriculare a Autovehiculelor

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 17, 20, 21 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zasada pewności prawa ugruntowana w prawie [Unii] i w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości mogą być interpretowane w ten sposób, że stoją na przeszkodzie takiemu przepisowi jak art. 21 ust. 2 ustawy nr 554/2004, który przewiduje możliwość wznowienia postępowania w odniesieniu do krajowych orzeczeń sądowych zapadłych wyłącznie w sprawach administracyjnych w przypadku naruszenia zasady pierwszeństwa prawa [Unii] i nie dopuszcza możliwości wznowienia postępowania w odniesieniu do orzeczeń sądowych wydanych w innych sprawach niż sprawy administracyjne (sprawach cywilnych lub karnych) w przypadku naruszenia tej samej zasady pierwszeństwa prawa [Unii] przez takie orzeczenie?


title: Sprawa F-53/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pełny skład) z dnia 5 maja 2010 r. — Bouillez i in. przeciwko Radzie (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2007 r. — Interes prawny — Decyzja o przyznaniu awansu — Lista urzędników awansowanych — Porównanie osiągnięć — Kryterium wagi wykonywanych zadań — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu awansu — Wyważenie interesów)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/56

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pełny skład) z dnia 5 maja 2010 r. — Bouillez i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa F-53/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2007 r. - Interes prawny - Decyzja o przyznaniu awansu - Lista urzędników awansowanych - Porównanie osiągnięć - Kryterium wagi wykonywanych zadań - Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu awansu - Wyważenie interesów)
   2010/C 234/102
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vincent Bouillez (Overijse, Belgia) i inni (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Interwenienci: Eliza Niniou i Maria-Béatrice Postiglione Branco, zamieszkałe odpowiednio w Schaerbeek (Belgia) i w Kraainem (Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci T. Bontinck i S. Woog, następnie adwokaci T. Bontinck i S. Greco)
   oraz
   Maria De Jesus Cabrita i Marie-France Liegard, urzędniczki Rady Unii Europejskiej, zamieszkałe w Brukesli (Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokat N. Lhoëst, następnie adwokaci N. Lhoëst i L. Delhaye)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżących do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2007 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady Unii Europejskiej o odmowie awansowania V. Bouilleza, K. Van Neyghema i I. Wagner-Leclercq do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2007 r.

               2)

               Pozostałe żądania V. Bouilleza, K. Van Neyghema i I. Wagner-Leclercq zostają oddalone.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Interwenienci pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008, s. 35


title: Sprawa T-128/12: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2012 r. — HTTS przeciwko Radzie

text:
               2.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 157/8

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2012 r. — HTTS przeciwko Radzie
   (Sprawa T-128/12)
   2012/C 157/15
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Kienzle i M. Schlingmann)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 54/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (2) w zakresie w jakim akty te dotyczą strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania, w szczególności nakładów poniesionych przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 5 zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy: Naruszenie praw skarżącej do obrony

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że Rada naruszyła jej prawo do skutecznej obrony i w szczególności wymóg uzasadnienia poprzez brak podania wystarczającego uzasadnienia dla ponownego umieszczenia nazwy skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów, wobec których zgodnie z art. 19 i 20 decyzji 2010/413/WPZiB (3) i art. 16 rozporządzenia (UE) nr 961/2010 (4) znajdują zastosowanie środki ograniczające.

                           —

                           Ponadto, skarżąca podnosi, że pomimo jej wyraźnego żądania Rada nie rozpatrzyła ponownie kwestii ponownego umieszczenia skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami.

                           —

                           Dodatkowo, Rada naruszyła prawo skarżącej do zajęcia stanowiska poprzez brak udzielenia jej możliwości przedstawienia uwag w przedmiocie ponownego umieszczenia skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami i w związku z tym doprowadzenia do ponownego rozpatrzenia tej kwestii przez Radę.

               2)

               Zarzut drugi: Brak podstawy prawnej dla zaskarżonego rozporządzenia
               Według skarżącej, zaskarżone rozporządzenie wykonawcze nie ma podstawy prawnej choćby z tego powodu, że wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r. wydanym w sprawie T-562/10 Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia nr 961/2010 w zakresie w jakim akt ten dotyczył skarżącej. Pomimo utrzymania w mocy skutków rozporządzenia nr 961/2010 przez okres 2 miesięcy rozporządzenie to nie może stanowić w przypadku skarżącej prawidłowej podstawy prawnej dla przyjęcia rozporządzenia wykonawczego.

               3)

               Zarzut trzeci: Naruszenie art. 266 TFUE
               Skarżąca podnosi następnie, iż Rada nie podjęła żadnych środków w celu wykonania wyroku Sądu z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie T-562/10 a zamiast tego, wbrew temu wyrokowi ponownie umieściła nazwę skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami.

               4)

               Zarzut czwarty: brak powodów umieszczenia skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami
               Skarżąca podnosi również, iż powody przedstawione przez Radę w odniesieniu do umieszczenia jej w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami są w dużej mierze nieodpowiednie i nie mogą stanowić uzasadnienia dla umieszczenia skarżącej we wspomnianym wykazie.

               5)

               Zarzut piąty: Naruszenie prawa podstawowego skarżącej do poszanowania własności
               Ponowne umieszczenie skarżącej w wykazie podmiotów objętych sankcjami stanowi nieuzasadnione naruszenie podstawowego prawa własności, ponieważ w związku z niewystarczającym uzasadnieniem Rady, nie może ona zrozumieć, z jakich względów została umieszczona w tym wykazie. Ponowne umieszczenie skarżącej w wykazie podmiotów objętych sankcjami opiera się ponadto na oczywistym błędzie w ocenie jej sytuacji i działalności przez Radę i jest również nieproporcjonalne.

      (1)  Decyzja Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 19, s. 22).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 54/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. Dz 19, s. 1).

      (3)  Decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).

      (4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1).


title: Sprawa C-369/08: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/23

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-369/08)
   (2008/C 285/37)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że pkt 2.1 załącznika VIIIb do Straßenverkehrszulassungsordnung (ustawa o dopuszczaniu do ruchu drogowego, zwana dalej „StZVO”) narusza art. 43 w związku z art. 48 WE;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z art. 43 akapit pierwszy WE zakazane są wszelkie regulacje ograniczające swobodę przedsiębiorczości obywateli jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego. Z art. 48 WE wynika, że postanowienia traktatu dotyczące swobody przedsiębiorczości dla spółek mających statutową siedzibę, zarząd lub główne przedsiębiorstwo wewnątrz Wspólnoty, odpowiadają postanowieniom, które stosują się do osób fizycznych będących obywatelami państw członkowskich. Przepisy o równym traktowaniu zakazują nie tylko oczywistej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo lub w przypadku spółek ze względu na siedzibę, lecz również wszelkich ukrytych form dyskryminacji, które wskutek zastosowania innych cech rozróżniających faktycznie prowadzą do takiego samego skutku.
   Zgodnie z pkt 2.1 załącznika VIIIb do StZVO organizacja kontrolująca prowadzenie badań technicznych względnie badań bezpieczeństwa i odbioru pojazdów może uzyskać pozwolenie w Niemczech wyłącznie wtedy, gdy tworzona jest i utrzymywana przez co najmniej 60 niezależnych i zawodowo czynnych rzeczoznawców samochodowych, przy czym na obszarze objętym pozwoleniem swoją siedzibę musi mieć co najmniej tylu inżynierów kontroli, aby na 100 000 dopuszczonych tam pojazdów i przyczep przypadał jeden i nie więcej niż 30 inżynierów kontroli.
   Zdaniem Komisji wymóg ten stanowi niedopuszczalne ograniczenie swobody przedsiębiorczości, które jest niezgodne z art. 43 WE, ewentualnie w związku z art. 48 WE. Wymóg, aby organizacja tworzona była wyłącznie z minimalnej ilości niezależnych i zawodowo czynnych rzeczoznawców, stanowi ograniczenie jakościowe, ponieważ przedsiębiorstwa, które chciałyby wykonywać wspomnianą działalność, zmuszone są przyjąć określoną strukturę. Wymóg ten oznacza w szczególności wykluczenie pracowników zależnych, którzy nie mogliby być członkami takiej organizacji kontrolnej. Poza tym sporny przepis ustanawia też ograniczenie ilościowe, gdyż przewiduje on dla takiej organizacji kontrolującej minimalną ilość członków. Te wymogi zatwierdzenia organizacji uniemożliwiają każdemu podmiotowi gospodarczemu mającemu zgodnie z prawem siedzibę w innym państwa członkowskiego, mającemu inną formę prawną lub strukturę wewnętrzną, oferowanie usług kontroli technicznej. W końcu wymóg, aby na obszarze objętym pozwoleniem siedzibę miało tylu inżynierów kontroli, by na każde 100 000 dopuszczonych pojazdów i przyczep przypadał jeden inżynier kontroli, stanowi w tym zakresie ograniczenie niezgodne z art. 43 WE (w związku z art. 48 WE), ponieważ kryterium to traktuje gorzej przede wszystkim osoby prawne, które mają już siedzibę w innych państwach członkowskich, a których inżynierowie niekoniecznie mają siedzibę na obszarze objętym pozwoleniem.
   W niniejszym przypadku nie znajdują zastosowania ani art. 45 WE, ani art. 46 WE.
   Zgodnie z art. 45 WE postanowienia traktatu w przedmiocie swobody przedsiębiorczości nie mają zastosowania do działalności, która w jednym z państw członkowskich jest związana, choćby przejściowo, z wykonywaniem władzy publicznej. Brak jest jednak wynikających z utrwalonego orzecznictwa kryteriów bezpośredniego i specyficznego wykonywania władzy publicznej w przypadku działalności organizacji kontrolnych, w szczególności przy prowadzeniu badań technicznych. Ani fakt, że organizacje kontrolne mają decydować o przyznaniu lub pozbawieniu plakietek kontrolnych, ani nadzór państwowy nad tymi organizacjami nie dowodzi ich zadań o charakterze władzy publicznej. Po pierwsze ostateczna decyzja o odmowie plakietki kontrolnej może zastać podjęta wyłącznie przez właściwy podmiot (tj. urząd komunikacji) w danym kraju związkowym, a nie przez organizację kontrolną. Organizacje kontrolne mają raczej rolę pomocniczą i przygotowawczą wobec urzędu komunikacji. Po drugie z faktu, że państwo sprawuje nadzór na określonymi instytucjami, nie można wyciągać wniosku, że wszystkie rodzaje działalności wykonywanej przez takie nadzorowane instytucje związane są z wykonywaniem władzy publicznej. Również na wypadek, gdyby niektóre rodzaje działalności organizacji kontrolnych miałyby być postrzegane jako wykonywanie władzy publicznej, wykluczenie badań technicznych pojazdów z zakresu zastosowania swobody przedsiębiorczości prowadziłoby zbyt daleko i wykraczałoby znacznie ponad cel wyjątku przewidzianego w art. 45 WE. Badanie pojazdu jest zadaniem czysto technicznym, które może mieć wprawdzie skutki publicznoprawne, ale nie może być postrzegane jako bezpośrednie wykonywanie władzy publicznej.
   Jeżeli chodzi o art. 46 WE, przewidujący możliwość uzasadnienia nierównego traktowania ze względów porządku, bezpieczeństwa lub zdrowia publicznego, zgodnie z orzecznictwem Trybunału dla podniesienia tego uzasadnienia konieczne jest rzeczywiste i wystarczająco poważne zagrożenie tychże podstawowych interesów. Ponieważ władze niemieckie nie wykazały takiego zagrożenia, brak jest przesłanek dla skorzystania z wyjątku przewidzianego w art. 46 WE. Komisja jest przekonana, że cel realizowany w drodze spornych przepisów, mianowicie utrzymanie bezpieczeństwa ruchu, można osiągnąć również środkami mniej restrykcyjnymi, jak przykładowo odpowiednim systemem kontrolnym dla wszystkich inżynierów kontroli i organizacji kontrolujących w Niemczech.


title: Sprawa C-409/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 22 lipca 2016 r. – Ypourgos Esoterikon, Ypourgos Paideias kai Thriskevmaton/Maria-Eleni Kalliri

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 22 lipca 2016 r. – Ypourgos Esoterikon, Ypourgos Paideias kai Thriskevmaton/Maria-Eleni Kalliri
   (Sprawa C-409/16)
   (2016/C 392/08)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Ypourgos Esoterikon, Ypourgos Paideias kai Thriskevmaton

      Druga strona postępowania: Maria-Eleni Kalliri

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 1 ust. 1 dekretu prezydenckiego 90/2003, który zmienił art. 2 ust. 1 dekretu prezydenckiego 4/1995, zgodnie z którym kandydaci cywilni do szkół dla urzędników i funkcjonariuszy policji akademii policyjnej muszą, obok innych warunków, „posiadać wzrost (mężczyźni i kobiety) co najmniej 1 metr i 70 centymetrów”, jest zgodny z przepisami dyrektyw 76/207/EWG (1), 2002/73/WΕ (2) i 2006/54/WΕ (3), które zakazują wszelkiej pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego i warunków pracy w sektorze publicznym (chyba że takie faktycznie zróżnicowane traktowanie jest spowodowane czynnikami obiektywnie uzasadnionymi i niezwiązanymi z jakąkolwiek dyskryminacją ze względu na płeć oraz nie wykracza ponad to, co jest właściwe i niezbędne dla osiągnięcia celu realizowanego za pomocą danego środka)?

      (1)  Dyrektywa 76/207/EWG w sprawie wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, (Dz.U. 1976, L 39, s. 40).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/73/WE z dnia 23 września 2002 r. zmieniająca dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. 2002, L 269, s. 15).

      (3)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006, L 204, s. 23).


title: Sprawa F-141/12: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/76

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-141/12)
   2013/C 26/160
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę osób, które pomyślnie przeszły egzaminy kończące szkolenie przewidziane w ramach procedury certyfikacji, oraz żądanie odszkodowawcze.

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 10 000 tytułem odszkodowania za poniesioną przez niego szkodę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-38/05: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2005 r. przez Agroexpansión, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/43

         Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2005 r. przez Agroexpansión, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-38/05)
   (2005/C 82/76)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 22 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Agroexpansión, S.A. z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), reprezentowanej przez Jaimego Folguerę Crespa i Patricię Vidal Martínez, adwokatów z Ilustre Colegio w Madrycie, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie częściowej nieważności art. 3 decyzji Komisji z dnia 20 października 2004 r. i zmniejszenie wysokości grzywny nałożonej na Agroexpansión;

               2)

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W niniejszym postępowaniu zaskarżono tę samą decyzję, którą zaskarżono w sprawie T-24/05 Standard Comercial i inni przeciwko Komisji. (1)

   Zarzuty powołane przez skarżącą są podobne do zarzutów podniesionych we wspomnianej wyżej sprawie (naruszenie zasady równego traktowania i naruszenie art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003).
   Skarżąca twierdzi w szczególności, że Komisja przy określaniu wysokości grzywny nałożonej na nią błędnie uwzględniła skonsolidowany obrót grupy przedsiębiorstw, na której czele stoi DIMON INC. Poza tym, AGREXPANSION należy do tej grupy dopiero od listopada 1997 r.
   Ponadto, Komisja nie wzięła pod uwagę okoliczności łagodzącej, jaką jest fakt, iż skarżąca zaprzestała uczestnictwa w praktykach z chwilą, gdy dowiedziała się o środkach kontroli Komisji.

      (1)  Dotychczas nie opublikowana w Dz.U.


title: Sprawa T-229/05: Skarga wniesiona 15 czerwca 2005 r. przez AEPI A.E. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/29

         Skarga wniesiona 15 czerwca 2005 r. przez AEPI A.E. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-229/05)
   (2005/C 205/53)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 15 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Elliniki Etairia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias, spółki z siedzibą w Maroussi Attikis, reprezentowanej przez adwokata T. Asprogerakasa-Grivasa, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu Komisji Wspólnot Europejskich jako niezgodnego z prawem i stwierdzenie, że praktyka stosowana przez wskazane w skardze spółki zarządzające prawami pokrewnymi narusza prawo wspólnotowe;

               —

               uwzględnienie jej wniosku o sygn. 2001/4372,56(2001)A/3603/2 oddalonego przez zaskarżony akt;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania i kosztami pomocy prawnej pełnomocnika strony skarżącej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca, będąca spółką prowadzącą w Grecji działalność polegającą na grupowym zarządzaniu prawami własności intelektualnej w dziedzinie muzyki złożyła do Komisji Wspólnot Europejskich wniosek o stwierdzenie naruszenia art. 81 i 82 WE przez spółki Erato, Apollon i Grammo, które są odpowiedzialne za zarządzanie prawami pokrewnymi odpowiednio piosenkarzy, muzyków grających na instrumencie muzycznym oraz studiów nagrań i producentów. We wniosku strona skarżąca wskazała, że spółki te, mające w Grecji monopol na prawa pokrewne we wskazanych sektorach, działając w porozumieniu ustaliły w odniesieniu do praw pokrewnych bardzo wysokie stawki wynagrodzenia, z takim skutkiem, że wiele przedsiębiorstw branży rozrywkowej, nie będąc w stanie ich uiścić, zaprzestało używania muzyki w ramach w swojej dziedziny, przez co autorzy utworów muzycznych, członkowie strony skarżącej, zostali pozbawieni swoich praw własności intelektualnej.
   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalającej jej wniosek. Skarżąca podnosi, ze Komisja błędnie uznała, że nie występuje ryzyko naruszenia funkcjonowania wspólnego rynku, ponieważ wszystkie zaangażowane strony mają swoje siedziby w Grecji. Zdaniem strony skarżącej sama okoliczność, iż naruszenie zasad konkurencji następuje wyłącznie na terytorium jednego Państwa Członkowskiego, nie jest wystarczająca, aby uznać to naruszenie za nieistotne. Ponadto strona skarżąca twierdzi, że Komisja nie dokonała oceny wszystkich zarzutów przedstawionych we wniosku. W końcu strona skarżąca podnosi, że odnośne naruszenie może wywrzeć negatywny wpływ na handel pomiędzy państwami.


title: Sprawa T-109/11: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2011 r. — Apollo Tyres przeciwko OHIM — Endurance Technologies (ENDURACE)

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/15

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2011 r. — Apollo Tyres przeciwko OHIM — Endurance Technologies (ENDURACE)
   (Sprawa T-109/11)
   2011/C 130/28
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Apollo Tyres AG (Baden, Szwajcaria) (przedstawiciel: S. Szilvasi, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Endurance Technologies Pvt Ltd (Aurangabad, Indie)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie R 625/2010-1;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ENDURANCE” dla towarów i usług z klas 35 i 37 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6419824

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 5819149 i oznaczenie w kolorze dla towarów z klasy 12

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania i częściowe uwzględnienie żądania wnoszącego sprzeciw zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 216/96 (1) i w konsekwencji częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, iż istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 216/96 z dnia 5 lutego 1996 r. ustanawiające regulamin wewnętrzny izb odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 2082/2004 z dnia 6 grudnia 2004


title: Sprawa T-395/15 P: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2016 r. – ECDC/CJ (Odwołanie — Służba publiczna — Personel kontraktowy — Umowa na czas określony — Rozwiązanie — Utrata zaufania — Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/41

         Wyrok Sądu z dnia 5 października 2016 r. – ECDC/CJ
   (Sprawa T-395/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel kontraktowy - Umowa na czas określony - Rozwiązanie - Utrata zaufania - Prawo do bycia wysłuchanym))
   (2016/C 419/53)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (przedstawiciele: J. Mannheim i A. Daume, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Durona)

      Druga strona postępowania: CJ (Agios Stefanos, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Kolias)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu częściowe uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 29 kwietnia 2015 r., CJ/ECDC (F-159/12 i F-161/12, EU:F:2015:38).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa C-99/05: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/21

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-99/05)
   (2005/C 93/40)
   język postępowania: fiński
   W dniu 24 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez D. Martin i I. Koskinen, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Republice Finlandii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) w ten sposób, iż dla prowincji Åland nie przyjęła przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła o tym Komisji;

               2)

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął dnia 2 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 303 z dnia 2.12.2000, str. 16.


title: Sprawa C-118/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission — Austria) — Postępowanie przeciwko Robertowi Kollerowi (Pojęcie sądu krajowego w rozumieniu art. 234 WE — Uznawanie dyplomów — Dyrektywa 89/48/EWG — Adwokat — Wpis na listę izby zawodowej państwa członkowskiego innego niż to, w którym uznany został dyplom)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission — Austria) — Postępowanie przeciwko Robertowi Kollerowi
   (Sprawa C-118/09) (1)

   (Pojęcie sądu krajowego w rozumieniu art. 234 WE - Uznawanie dyplomów - Dyrektywa 89/48/EWG - Adwokat - Wpis na listę izby zawodowej państwa członkowskiego innego niż to, w którym uznany został dyplom)
   2011/C 63/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Robert Koller

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission — Wykładnia dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. 1989, L 19, s. 16) — Zastosowanie dyrektywy w przypadku obywatela austriackiego, wpisanego na listę adwokatów w Hiszpanii wskutek uznania austriackiego dyplomu i odbycia na uniwersytecie hiszpańskim studiów uzupełniających trwających krócej niż 3 lata, który po wykonywaniu w Hiszpanii zawodu przez okres trzech tygodni żąda dopuszczenia do testu umiejętności celem wpisu na listę adwokatów w Austrii na podstawie uprawnienia do wykonywania zawodu uzyskanego w Hiszpanii

      Sentencja

               1)

               Celem uzyskania dostępu do regulowanego zawodu adwokata w przyjmującym państwie członkowskim, z zastrzeżeniem pomyślnego złożenia testu umiejętności, osoba, która uzyskała w tym państwie członkowskim dokument potwierdzający ukończenie nauki w szkolnictwie pomaturalnym trwającej ponad trzy lata oraz równoważny dokument w innym państwie członkowskim, po odbyciu dodatkowego kształcenia trwającego mniej niż trzy lata, uprawniający ją do dostępu, w tym drugim państwie członkowskim, do regulowanego zawodu adwokata, który osoba ta rzeczywiście wykonywała w tymże państwie w chwili, w której złożyła wniosek o dopuszczenie do testu umiejętności, może powołać się na przepisy dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata, zmienionej dyrektywą 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r.

               2)

               Dyrektywę 89/48, zmienioną dyrektywą 2001/19, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, by właściwe władze przyjmującego państwa członkowskiego odmówiły osobie znajdującej się w sytuacji takiej jak skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym dopuszczenia do testu umiejętności wykonywania zawodu adwokata w braku dowodu odbycia praktyki wymaganej na mocy przepisów tego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawy połączone C-404/15 i C-659/15 PPU: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 kwietnia 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen – Niemcy) – Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko Pálowi Aranyosiemu (C-404/15), Robertowi Căldăraru (C-659/15 PPU) (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Europejski nakaz aresztowania – Podstawy odmowy wykonania – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 4 – Zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania – Warunki pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/21

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 kwietnia 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen – Niemcy) – Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko Pálowi Aranyosiemu (C-404/15), Robertowi Căldăraru (C-659/15 PPU)
      (Sprawy połączone C-404/15 i C-659/15 PPU) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania - Podstawy odmowy wykonania - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 4 - Zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania - Warunki pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim))
      (2016/C 211/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen

         Strony w postępowaniu głównym

      Pál Aranyosi (C-404/15), Robert Căldăraru (C-659/15 PPU)

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 3, art. 5 i art. 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że w obliczu obiektywnych, wiarygodnych, dokładnych i należycie zaktualizowanych danych świadczących o istnieniu nieprawidłowości, czy to systemowych lub ogólnych, czy dotyczących niektórych grup osób, czy też niektórych ośrodków penitencjarnych, w odniesieniu do warunków pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim wykonujący nakaz organ sądowy powinien sprawdzić w sposób konkretny i dokładny, czy istnieją poważne i sprawdzone podstawy, aby uznać, że osoba objęta europejskim nakazem aresztowania wydanym w celu przeprowadzenia postępowania karnego lub wykonania kary pozbawienia wolności będzie ze względu na warunki jej pozbawienia wolności we wskazanym państwie narażona na rzeczywiste niebezpieczeństwo nieludzkiego lub poniżającego traktowania w rozumieniu art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w razie przekazania do wspomnianego państwa członkowskiego. W tym celu powinien on wystąpić o przekazanie informacji uzupełniających do wydającego nakaz organu sądowego, który po zwróceniu się w razie potrzeby o pomoc do organu centralnego lub jednego z organów centralnych wydającego nakaz państwa członkowskiego w rozumieniu art. 7 wspomnianej decyzji ramowej powinien udzielić rzeczonych informacji w terminie wyznaczonym w takim wniosku. Wykonujący nakaz organ sądowy powinien odroczyć podjęcie decyzji o przekazaniu zainteresowanej osoby do czasu uzyskania informacji uzupełniających umożliwiających mu wykluczenie istnienia takiego niebezpieczeństwa. Jeśli nie można wykluczyć istnienia wskazanego niebezpieczeństwa w rozsądnym terminie, wspomniany organ powinien zdecydować, czy należy umorzyć procedurę przekazywania.

         (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015;

         Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa C-234/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – „Ostas celtnieks” SIA/Talsu novada pašvaldība, Iepirkumu uzraudzības birojs (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Sytuacja ekonomiczna i finansowa — Kwalifikacje techniczne lub zawodowe — Artykuł 47 ust. 2 i art. 48 ust. 3 — Specyfikacja istotnych warunków zamówienia nakładająca na oferenta obowiązek zawarcia umowy o partnerstwie lub utworzenia spółki jawnej z podmiotami, na których zdolnościach oferent ten polega)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – „Ostas celtnieks” SIA/Talsu novada pašvaldība, Iepirkumu uzraudzības birojs
   (Sprawa C-234/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Sytuacja ekonomiczna i finansowa - Kwalifikacje techniczne lub zawodowe - Artykuł 47 ust. 2 i art. 48 ust. 3 - Specyfikacja istotnych warunków zamówienia nakładająca na oferenta obowiązek zawarcia umowy o partnerstwie lub utworzenia spółki jawnej z podmiotami, na których zdolnościach oferent ten polega))
   (2016/C 098/06)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Ostas celtnieks” SIA

      Strona pozwana: Talsu novada pašvaldība, Iepirkumu uzraudzības birojs

      Sentencja

   Artykuł 47 ust. 2 i art. 48 ust. 3 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby instytucja zamawiająca mogła w specyfikacji istotnych warunków zamówienia dotyczących postępowania o udzielenie zamówienia publicznego nałożyć na oferenta, który polega na zdolnościach innych podmiotów, obowiązek zawarcia z tymi podmiotami umowy o partnerstwie lub utworzenia z nimi spółki jawnej przed udzieleniem wspomnianego zamówienia.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawy połączone C-532/15 i C-538/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza, Juzgado de Primera Instancia de Olot – Hiszpania) – Eurosaneamientos SL, Entidad Urbanística Conservación Parque Tecnológico de reciclado López Soriano, UTE PTR Acciona Infraestructuras SA/ArcelorMittal Zaragoza, SA (C-532/15), Francesc de Bolós Pi/Urbaser SA (C-538/15) (Odesłanie prejudycjalne — Usługi świadczone przez pełnomocników sądowych — Stawka — Sądy — Brak możliwości odstępstwa od określonej stawki)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza, Juzgado de Primera Instancia de Olot – Hiszpania) – Eurosaneamientos SL, Entidad Urbanística Conservación Parque Tecnológico de reciclado López Soriano, UTE PTR Acciona Infraestructuras SA/ArcelorMittal Zaragoza, SA (C-532/15), Francesc de Bolós Pi/Urbaser SA (C-538/15)
   (Sprawy połączone C-532/15 i C-538/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Usługi świadczone przez pełnomocników sądowych - Stawka - Sądy - Brak możliwości odstępstwa od określonej stawki))
   (2017/C 038/05)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Zaragoza, Juzgado de Primera Instancia de Olot

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eurosaneamientos SL, Entidad Urbanística Conservación Parque Tecnológico de reciclado López Soriano, UTE PTR Acciona Infraestructuras SA C-532/15), Francesc de Bolós Pi (C-538/15)

      Strona pozwana: ArcelorMittal Zaragoza, SA (C-532/15), Urbaser SA (C-538/15)

      przy udziale: Consejo General de Procuradores de España (C-532/15)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 101 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak uregulowanie będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, ustalającemu dla wynagrodzeń pełnomocników sądowych stawkę opłat, która może zostać zmniejszona lub podwyższona jedynie w granicach 12 %, podczas gdy sądy krajowe ograniczają się do sprawdzenia jej ścisłego stosowania, bez możliwości odstąpienia od granic ustalonych zgodnie z tą stawką opłat w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności.

               2)

               Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie drugie i trzecie w sprawie C-532/15 oraz na pytania od trzeciego do piątego w sprawie C-538/15 przedłożone przez, odpowiednio Audiencia Provincial de Zaragoza (sąd okręgowy w Saragossie, Hiszpania) i Juzgado de Primera Instancia de Olot (sąd pierwszej instancji w Olot, Hiszpania).

      (1)  Dz.U. C 429 z 21.12.2015.


title: Sprawa C-513/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 30 września 2010 r. w sprawie T-311/10 Dimitris Platis przeciwko Radzie i Grecji, wniesione w dniu 14 października 2010 r. przez Dimitrisa Platisa

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/10

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 30 września 2010 r. w sprawie T-311/10 Dimitris Platis przeciwko Radzie i Grecji, wniesione w dniu 14 października 2010 r. przez Dimitrisa Platisa
   (Sprawa C-513/10 P)
   2011/C 80/18
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dimitris Platis (przedstawiciel: adwokat P. Théodoropoulos)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej i Republika Grecka
   Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2010 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) postanowił oddalić odwołanie, ponieważ było ono w części oczywiście bezzasadne i w części oczywiście niedopuszczalne.


title: Sprawa T-491/11 P: Postanowienie Sądu z dnia 20 listopada 2012 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Czas trwania postępowania w sprawie uznania częściowej trwałej niezdolności do pracy — Szkoda poniesiona jakoby przez wnoszącego odwołanie — Zwrot kosztów, których można było uniknąć — Oddalenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście pozbawionej podstawy prawnej — Artykuł 94 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/47

         Postanowienie Sądu z dnia 20 listopada 2012 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-491/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Czas trwania postępowania w sprawie uznania częściowej trwałej niezdolności do pracy - Szkoda poniesiona jakoby przez wnoszącego odwołanie - Zwrot kosztów, których można było uniknąć - Oddalenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście pozbawionej podstawy prawnej - Artykuł 94 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej)
   2013/C 26/92
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Del Ferra)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie F-14/10 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas niopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 331 z 12.11.2011.


title: Sprawa T-16/04: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2010 r. — Arcelor przeciwko Parlamentowi i Radzie (Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak bezpośredniego i indywidualnego oddziaływania — Żądanie naprawienia szkody — Dopuszczalność — Wystarczająco istotne naruszenie nadrzędnej normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Prawo własności — Swoboda wykonywania działalności zawodowej — Proporcjonalność — Równość traktowania — Swoboda przedsiębiorczości — Pewność prawa)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/35

         Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2010 r. — Arcelor przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-16/04) (1)

   (Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak bezpośredniego i indywidualnego oddziaływania - Żądanie naprawienia szkody - Dopuszczalność - Wystarczająco istotne naruszenie nadrzędnej normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Prawo własności - Swoboda wykonywania działalności zawodowej - Proporcjonalność - Równość traktowania - Swoboda przedsiębiorczości - Pewność prawa)
   2010/C 100/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arcelor SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo W. Deselaers, B. Meyring i B. Schmitt-Rady, a następnie W. Deselaers i B. Meyring, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo K. Bradley i M. Moore, a następnie L. Visaggio i I. Anagnostopoulou, pełnomocnicy); oraz Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo B. Hoff-Nielsen i M. Bishop, następnie E. Karlsson i A. Westerhof Löfflerova, a na końcu A. Westerhof Löfflerova i K. Michoel, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciel: U. Wölker, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności części dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32), a po drugie, żądanie naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą w wyniku wydania tej dyrektywy.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Arcelor SA zostaje obciążona własnymi kosztami, a także kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski oraz Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004.


title: Sprawa T-1/08: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2011 r. — Buczek Automotive przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Restrukturyzacja polskiego hutnictwa żelaza i stali — Odzyskiwanie wierzytelności publicznoprawnych — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Dopuszczalność — Pojęcie pomocy państwa — Kryterium prywatnego wierzyciela)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/18

         Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2011 r. — Buczek Automotive przeciwko Komisji
   (Sprawa T-1/08) (1)

   (Pomoc państwa - Restrukturyzacja polskiego hutnictwa żelaza i stali - Odzyskiwanie wierzytelności publicznoprawnych - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Dopuszczalność - Pojęcie pomocy państwa - Kryterium prywatnego wierzyciela)
   2011/C 186/32
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Buczek Automotive sp. z o.o. (Sosnowiec, Polska) (przedstawiciele: początkowo T. Gackowski, następnie D. Szlachetko-Reiter, a w końcu J. Jurczyk, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo K. Gross, M. Kaduczak, A. Stobiecka-Kuik i K. Herrmann, a następnie A. Stobiecka-Kuik, K. Herrmann i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Niechciała, a następnie M. Krasnodębska-Tomkiel i M. Rzotkiewicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2008/344/WE z dnia 23 października 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 23/2006 (ex NN 35/06), udzielonej przez Polskę na rzecz producenta stali, grupy Technologie Buczek (Dz.U. 2008, L 116, s. 26)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji 2008/344/WE z dnia 23 października 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 23/2006 (ex NN 35/06), udzielonej przez Polskę na rzecz producenta stali, grupy Technologie Buczek.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 3 ust. 1 i 3 oraz art. 4 i 5 decyzji 2008/344 w zakresie, w jakim dotyczą one spółki Buczek Automotive sp. z o.o.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez spółkę Buczek Automotive, w tym także te związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               4)

               Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.