title: Sprawa C-88/14: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/24

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-88/14)
   2014/C 135/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, B. Martenczuk, G. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 1 oraz art. 4 pkt 4 w zakresie, w jakim dodaje on nowy art. 4b, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1289/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (1);

               —

               uznanie, że skutki przepisów, których nieważność stwierdzono, oraz jakiegokolwiek środka przyjętego w ich wykonaniu są ostateczne do czasu ich zastąpienia w rozsądnym terminie poprzez akty przyjęte zgodnie z traktatem stosownie do jego wykładni dokonanej w wyroku Trybunału;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Posiłkowo, w razie gdyby Trybunał uznał, że wyżej wymienione przepisy są nierozerwalnie związane z pozostałą częścią zaskarżonego rozporządzenia, Komisja wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1289/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, w całości;

               —

               uznanie, że skutki przepisów, których nieważność stwierdzono, oraz jakiegokolwiek środka przyjętego w ich wykonaniu są ostateczne do czasu ich zastąpienia w rozsądnym terminie poprzez akty przyjęte zgodnie z traktatem stosownie do jego wykładni dokonanej w wyroku Trybunału;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja wnosi o stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 1 oraz art. 4 pkt 4 w zakresie, w jakim dodaje on nowy art. 4b, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1289/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu. Posiłkowo, w razie gdyby Trybunał uznał, że wyżej wymienione przepisy są nierozerwalnie związane z pozostałą częścią zaskarżonego rozporządzenia, Komisja wnosi o stwierdzenie nieważności całego rozporządzenia.
   Komisja jest zdania, że wskazane przepisy są niezgodne z art. 290 i 291 TFUE w zakresie, w jakim przewidują one posługiwanie się aktami delegowanymi, gdyż odnośne akty delegowane nie uzupełniają ani nie zmieniają aktu ustawodawczego, lecz go wykonują.

      (1)  Dz.U. L 347, s. 74.


title: Sprawa C-169/09: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wymogi w zakresie ekoprojektu dla produktów wykorzystujących energię — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/13

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-169/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wymogi w zakresie ekoprojektu dla produktów wykorzystujących energię - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2010/C 221/21
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Schønberg i M. Karanasou Apostolopoulou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: N. Dafniou, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. ustanawiającej ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów wykorzystujących energię oraz zmieniającej dyrektywę Rady 92/42/EWG oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 96/57/WE i 2000/55/WE (Dz.U. L 191, s. 29)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. ustanawiającej ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów wykorzystujących energię oraz zmieniającej dyrektywę Rady 92/42/EWG oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 96/57/WE i 2000/55/WE, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa C-284/05: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/13

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-284/05)
   (2005/C 271/23)
   Język postępowania: fiński
   W dniu 15 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez G. Wilmsa i P. Aalta, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Finlandii.
   Komisja wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że wskutek odmowy obliczenia i dokonania płatności środków własnych, których — sprzecznie z art. 26 WE i art. 20 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, a zatem i wspólnotową taryfą celną — nie ustaliła i nie udostępniła Komisji, w związku ze zwolnieniem z należności celnych przywozu sprzętu wojskowego w latach 1998-2002, oraz wskutek odmowy zapłaty odsetek za zwłokę związanych z brakiem udostępnienia środków własnych Komisji, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2, 9, 10 oraz 11 rozporządzenia (EWG, EURATOM) nr 1552/89 (1) oraz rozporządzenia (WE, EURATOM) nr 1150/2000 (2), jak również

               2.

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Do środków własnych Wspólnoty należą między innymi należności wynikające ze wspólnej taryfy celnej i inne należności celne. Państwa Członkowskie zobowiązane są do ustalenia wysokości należności celnych niezwłocznie po uzyskaniu niezbędnych, dostępnych im informacji i przekazania tych funduszy w przewidzianym terminie na poczet środków własnych Wspólnoty. W ustawodawstwie wspólnotowym przewidziano, że w razie zwłoki w przekazaniu środków Państwa Członkowskie zobowiązane są do zapłaty odsetek. Art. 296 WE dotyczy ściśle wskazanych, wyjątkowych sytuacji i z powodu swego ograniczonego charakteru nie może podlegać szerokiej interpretacji. Państwo Członkowskie pragnąc powołać się na te wyjątki w celu uzasadnienia okoliczności niewypełnienia ciążących na nim obowiązków musi przedstawić dowód, że jego działania nie przekraczają granic powyżej wskazanych sytuacji. Rozporządzenie (WE) nr 150/2003 (3) zawieszające cła na sprzęt wojskowy jest stosowane dopiero od daty jego wejścia w życie i nie może być stosowane z mocą wsteczną przed tą datą.
   Finlandia kwestionuje w całości zarówno obowiązek przedstawienia informacji, jak i zapłaty, jak również obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG, EURATOM) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonujące decyzję 88/376/EWG, EURATOM w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155 z 7.6.1989, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG, EURATOM) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130 z 31.5.2000, str. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 150/2003 z dnia 21 stycznia 2003 r. zawieszające należności celne przywozowe na niektóre rodzaje broni i sprzętu wojskowego (Dz.U. L 25 z 30.1.2003, str. 1)


title: Sprawa C-19/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 23 stycznia 2007 r. — Paul Chevassus-Marche przeciwko Groupe Danone SA, Kro beer brands SA (BKSA), Eaux minérales d'Evian SA (SAEME)

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 23 stycznia 2007 r. — Paul Chevassus-Marche przeciwko Groupe Danone SA, Kro beer brands SA (BKSA), Eaux minérales d'Evian SA (SAEME)
   (Sprawa C-19/07)
   (2007/C 69/14)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Paul Chevassus-Marche.

      Strona pozwana: Groupe Danone SA, Kro beer brands SA (BKSA), Eaux minérales d'Evian SA (SAEME)
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 86/853/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (1) należy interpretować w ten sposób, że przedstawiciel handlowy, któremu powierzono określony obszar geograficzny ma prawo do prowizji w sytuacji, gdy transakcja handlowa została zawarta między osobą trzecią a klientem pochodzącym z tego obszaru, bez bezpośredniego lub pośredniego udziału w tej transakcji zleceniodawcy?

      (1)  Dz.U. L 382, str. 17.


title: Sprawa C-337/13: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Almos Agrárkülkereskedelmi kft przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 90 — Obniżenie podstawy opodatkowania — Zakres zobowiązań państw członkowskich — Bezpośrednia skuteczność)

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/11

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Almos Agrárkülkereskedelmi kft przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-337/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 90 - Obniżenie podstawy opodatkowania - Zakres zobowiązań państw członkowskich - Bezpośrednia skuteczność))
   2014/C 212/11
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Almos Agrárkülkereskedelmi kft

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Kúria – Wykładnia art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U L 347, s. 1) – Zgodność z dyrektywą ustawodawstwa krajowego nieprzewidującego możliwości korekty podstawy opodatkowania w wypadku niewykonania umowy

      Sentencja

               1)

               Przepisy art. 90 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który nie przewiduje obniżenia podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej w wypadku niewywiązania się z zapłaty ceny, jeśli zastosowanie ma odstępstwo przewidziane w art. 90 ust. 2 tej dyrektywy. Jednakże przepis ten powinien uwzględniać wszystkie inne sytuacje, w których, w myśl art. 90 ust. 1, po zawarciu transakcji podatnik nie otrzymał części lub całości wynagrodzenia, przy czym do sądu krajowego należy zbadanie, czy rzeczywiście tak jest.

               2)

               Podatnicy mogą, występując przeciwko państwu członkowskiemu, powoływać się na art. 90 ust. 1 dyrektywy 2006/112 przed sądami krajowymi w celu uzyskania obniżki podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej. Choć państwa członkowskie mogą postanowić, że korzystanie z prawa do obniżenia owej podstawy opodatkowania jest uzależnione od spełnienia określonych formalności umożliwiających w szczególności wykazanie, że po zawarciu transakcji podatnik nie otrzymał ostatecznie zapłaty części lub całości wynagrodzenia i że mógł on powołać się na jedną z sytuacji opisanych w art. 90 ust. 1 dyrektywy 2006/112, to zastosowane w tym względzie środki nie mogą wykraczać poza to, co konieczne do wykazania owych okoliczności, zaś do sądu krajowego należy zbadanie, czy wymóg ten został spełniony.

      (1)  Dz.U. C 304 z 19.10.2013.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie T-317/02, Fédération des industries condimentaires de France (FICF), Confédération générale des producteurs de lait de brebis et des industriels de Roquefort, Comité économique agricole régional „fruits et légumes de la région Bretagne” (Cerafel) oraz Comité national interprofessionnel des palmipèdes à foie gras (CIFOG) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Wspólna polityka handlowa — Światowa Organizacja Handlu (WTO) — Rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 — Przeszkody w handlu — Musztarda gotowa — Zakończenie procedury badawczej w przedmiocie przeszkód w handlu — Interes wspólnotowy)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/22

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 grudnia 2004 r.
   w sprawie T-317/02, Fédération des industries condimentaires de France (FICF), Confédération générale des producteurs de lait de brebis et des industriels de Roquefort, Comité économique agricole régional „fruits et légumes de la région Bretagne” (Cerafel) oraz Comité national interprofessionnel des palmipèdes à foie gras (CIFOG) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Wspólna polityka handlowa - Światowa Organizacja Handlu (WTO) - Rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 - Przeszkody w handlu - Musztarda gotowa - Zakończenie procedury badawczej w przedmiocie przeszkód w handlu - Interes wspólnotowy)
   (2005/C 45/49)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-317/02: Fédération des industries condimentaires de France (FICF) z siedzibą w Paryżu (Francja), Confédération générale des producteurs de lait de brebis et des industriels de Roquefort z siedzibą w Millau (Francja), Comité économique agricole régional „fruits et légumes de la région Bretagne” (Cerafel) z siedzibą w Morlaix (Francja) oraz Comité national interprofessionnel des palmipèdes à foie gras (CIFOG) z siedzibą w Paryżu (Francja), reprezentowani przez adwokatów O. Prosta oraz M.-J. Jacquota, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy P-J. Kuijper oraz G. Boudot, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/604/WE z dnia 9 lipca 2002 r. kończącej procedurę badawczą w sprawie przeszkód w handlu w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 3286/94 dotyczącą praktyk handlowych utrzymywanych przez Stany Zjednoczone Ameryki w imporcie musztardy (Dz.U. L 195, str. 72), Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba w składzie powiększonym) w składzie: B. Vesterdorf, Prezes, P. Mengozzi, M. E. Martins Ribeiro, F. Dehousse i I. Labucka, sędziowie, sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 14 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 323 z 21.12.2002


title: Sprawa C-316/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen — Szwecja) — Nokia Corp. przeciwko Joacimowi Wärdellowi (Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 98 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Działania stanowiące naruszenie lub stwarzające groźbę naruszenia — Obowiązek wydania przez sąd właściwy w sprawach wspólnotowych znaków towarowych postanowienia zakazującego osobom trzecim takich działań — Pojęcie szczególnych powodów zaniechania wydania takiego zakazu — Spoczywający na sądzie właściwym w sprawach wspólnotowych znaków towarowych obowiązek zastosowania środków, których celem jest zapewnienie przestrzegania zakazu — Krajowe prawodawstwo zawierające ogólny zakaz działań stanowiących naruszenie lub stwarzających groźbę naruszenia obwarowany sankcjami karnymi)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/14

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen — Szwecja) — Nokia Corp. przeciwko Joacimowi Wärdellowi
   (Sprawa C-316/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 98 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Działania stanowiące naruszenie lub stwarzające groźbę naruszenia - Obowiązek wydania przez sąd właściwy w sprawach wspólnotowych znaków towarowych postanowienia zakazującego osobom trzecim takich działań - Pojęcie „szczególnych powodów” zaniechania wydania takiego zakazu - Spoczywający na sądzie właściwym w sprawach wspólnotowych znaków towarowych obowiązek zastosowania środków, których celem jest zapewnienie przestrzegania zakazu - Krajowe prawodawstwo zawierające ogólny zakaz działań stanowiących naruszenie lub stwarzających groźbę naruszenia obwarowany sankcjami karnymi)
   (2006/C 331/24)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Högsta domstolen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona powodowa: Nokia Corp.

      Strona pozwana: Joacim Wärdell
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Högsta domstolen — Wykładnia art. 98 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1) — Ciążący na krajowym sądzie właściwym w sprawie wspólnotowych znaków towarowych, który stwierdził, że pozwany naruszył wspólnotowy znak towarowy lub stworzył groźbę takiego naruszenia, obowiązek wydania postanowienia zakazującego pozwanemu kontynuowania działań stanowiących naruszenie lub stwarzających groźbę naruszenia, chyba że istnieją szczególne powody zaniechania wydania takiego postanowienia — Krajowe prawodawstwo zawierające bezwzględny zakaz podejmowania działań stanowiących naruszenie i przewidujące możliwość nałożenia sankcji karnej z tytułu kontynuowania takich działań
   Sentencja

               1)

               Artykuł 98 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, iż sam fakt, że prawdopodobieństwo kontynuowania działań stanowiących naruszenie lub stwarzających groźbę naruszenia nie jest oczywiste lub jest jedynie ograniczone, nie stanowi szczególnego powodu, by sąd właściwy w sprawach wspólnotowych znaków towarowych zaniechał wydania postanowienia zakazującego pozwanemu kontynuowania tych działań.

               2)

               Artykuł 98 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż prawo krajowe zawiera ogólny zakaz naruszania wspólnotowych znaków towarowych i przewiduje możliwość nałożenia sankcji karnej za kontynuowanie działań stanowiących naruszenie lub stwarzających groźbę naruszenia, niezależnie do tego, czy mają one charakter umyślny, czy wynikają z rażącego niedbalstwa, nie stanowi szczególnego powodu, by sąd właściwy w sprawach wspólnotowych znaków towarowych zaniechał wydania zakazu kontynuowania przez pozwanego tych działań.

               3)

               Artykuł 98 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 należy rozumieć jako nakładający na sąd krajowy właściwy w sprawach wspólnotowych znaków towarowych, który wydał postanowienie zakazujące pozwanemu kontynuowania działań stanowiących naruszenie lub stwarzających groźbę naruszenia wspólnotowego znaku towarowego, obowiązek zastosowania przewidzianych prawem krajowym środków służących zapewnieniu przestrzegania tego zakazu, nawet jeśli to prawo krajowe zawiera ogólny zakaz naruszania wspólnotowych znaków towarowych i przewiduje możliwość nałożenia sankcji karnej z tytułu kontynuowania działań stanowiących naruszenie lub stwarzających groźbę naruszenia, niezależnie od tego, czy są one umyślne, czy wynikają z rażącego niedbalstwa.

               4)

               Artykuł 98 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy właściwy w sprawie wspólnotowych znaków towarowych, który wydał postanowienie zakazujące pozwanemu kontynuowania działań stanowiących naruszenie lub stwarzających groźbę naruszenia wspólnotowego znaku towarowego, ma obowiązek zastosować — spośród przewidzianych prawem krajowym środków — te, których celem jest zapewnienie przestrzegania zakazu, nawet jeśli zgodnie z tym prawem krajowym owe środki nie mogłyby być zastosowane w przypadku analogicznego naruszenia krajowego znaku towarowego.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10.2005.


title: Sprawa C-554/08 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 listopada 2009 r. — Carbone-Lorraine SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Rynek produktów na bazie węgla i grafitu mających zastosowanie w branży elektrycznej i mechanicznej — Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 — Ustalanie kwoty grzywny — Waga naruszenia — Współpraca w toku postępowania administracyjnego — Zasada indywidualizacji kary — Zasada równego traktowania — Zasada proporcjonalności)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 listopada 2009 r. — Carbone-Lorraine SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-554/08 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Rynek produktów na bazie węgla i grafitu mających zastosowanie w branży elektrycznej i mechanicznej - Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 - Ustalanie kwoty grzywny - Waga naruszenia - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Zasada indywidualizacji kary - Zasada równego traktowania - Zasada proporcjonalności)
   2010/C 11/08
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carbone-Lorraine SA (przedstawiciele: A. Winckler i H. Kanellopoulos, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i E. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 8 października 2008 r. w sprawie T-73/04 Carbone-Lorraine przeciwko Komisji, na mocy którego Sąd oddalił wniesioną przez skarżącą skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/420/WE z dnia 3 grudnia 2003 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie kartelu na rynku produktów na bazie węgla i grafitu mających zastosowanie w branży elektrycznej i mechanicznej lub, tytułem żądania ewentualnego, uchylenie grzywny nałożonej na skarżącą albo obniżenie jej wysokości — Naruszenie zasady indywidualizacji kary — Sposób obliczania wysokości nałożonej grzywny — Ścisła i trwała współpraca w trakcie postępowania administracyjnego — Zasady proporcjonalności i równego traktowania

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Carbone-Lorraine SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.02.2009.


title: Sprawa C-448/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 26 września 2014 r. – Davitas GmbH przeciwko Stadt Aschaffenburg

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 26 września 2014 r. – Davitas GmbH przeciwko Stadt Aschaffenburg
   (Sprawa C-448/14)
   (2014/C 448/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Davitas GmbH

      Strona pozwana: Stadt Aschaffenburg

      Uczestnik: Landesanwaltschaft Bayern

      Pytania prejudycjalne

   Czy sprzedawany przez skarżącą produkt „De Tox Forte” stanowi żywność lub składnik żywności o nowej strukturze molekularnej w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 258/97 (1)?
   Czy do udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej jest w szczególności wystarczające, że produkt ten wraz ze składnikiem klinoptylolitem w swej określonej podstawowej strukturze molekularnej jeszcze przed dniem 15 maja 1997 r. nie był wykorzystywany jako żywność, czy też dodatkowo niezbędne jest, aby produkt ten musiał zostać wytworzony w procesie produkcji, który prowadzi do nowej lub celowo zmodyfikowanej struktury molekularnej, a zatem musi chodzić o substancję, która wcześniej nie występowała w takiej postaci w naturze?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności, Dz.U. L 43, s. 1.


title: Sprawa C-316/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia College van Beroep voor het bedrijfsleven wydanego dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (Ctb)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia College van Beroep voor het bedrijfsleven wydanego dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (Ctb)
   (Sprawa C-316/04)
   (2004/C 239/06)
   Dnia 26 lipca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia College van Beroep voor het bedrijfsleven (Sąd Administracyjny ds. Handlu i Przemysłu) wydanego dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (Ctb).
   College van Beroep voor het bedrijfsleven zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1a)

               Czy art. 8 dyrektywy dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin („dyrektywa w sprawie środków ochrony roślin”) (1) może być stosowany przez sąd krajowy po upływie terminu wskazanego w art. 23 tej dyrektywy?

               1b)

               Czy art. 16 dyrektywy dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych („dyrektywa w sprawie produktów biobójczych”) (2) może być stosowany przez sąd krajowy po upływie terminu wskazanego w art. 34 tej dyrektywy?

               2)

               Czy wykładni art. 16 dyrektywy w sprawie produktów biobójczych należy dokonywać w ten sposób, że ma on to samo znaczenie co art. 8 ust. 2 dyrektywy w sprawie środków ochrony roślin?

               3)

               Czy wykładni art. 16 ust.1 dyrektywy w sprawie produktów biobójczych należy dokonywać w ten sposób, że zawiera on klauzulę „standstill”?
               Jeżeli odpowiedź na powyższe pytanie jest przecząca:
               Czy art. 16 ust.1 dyrektywy w sprawie produktów biobójczych nakłada ograniczenia w zakresie zmian przepisów krajowych dotyczących wprowadzania do obrotu produktów biobójczych, i jeżeli tak to jakie są to ograniczenia?

               4.)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 2 jest przecząca:

                           a)

                           Czy wykładni art. 8 ust. 2 dyrektywy w sprawie środków ochrony roślin należy dokonywać w ten sposób, że gdy Państwo Członkowskie dopuszcza do obrotu na swoim terytorium środki ochrony roślin zawierające substancje czynne nie wymienione w załączniku I do tej dyrektywy, a znajdujące się w obrocie dwa lata po notyfikacji dyrektywy, powinno ono uwzględnić również postanowienia art. 4 tej dyrektywy?

                           b)

                           Czy wykładni art. 8 ust. 2 dyrektywy w sprawie środków ochrony roślin należy dokonywać w ten sposób, że gdy Państwo Członkowskie dopuszcza do obrotu na swoim terytorium środki ochrony roślin zawierające substancje czynne nie wymienione w załączniku I do tej dyrektywy, a znajdujące się w obrocie dwa lata po notyfikacji dyrektywy, powinno ono uwzględnić również postanowienia art. 8 ust. 3 tej dyrektywy?

               5)

               Czy wykładni art. 8 ust. 3 dyrektywy w sprawie środków ochrony roślin należy dokonywać w ten sposób, że „przegląd” obejmuje również badanie uwzględniające wpływ substancji czynnych na zdrowie ludzi, zwierząt i środowisko, na podstawie którego określona zostaje substancja czynna, a w konsekwencji, w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających tą substancję, następuje dopuszczenie lub rejestracja z mocy prawa?

               6)

               Czy wykładni art. 8 ust. 3 dyrektywy w sprawie środków ochrony roślin należy dokonywać w ten sposób, że zawiera on wyłącznie przepisy dotyczące dostarczania danych przed przeglądem, czy też w ten sposób, że zawarte w nim wymogi są również istotne ze względu na sposób w jaki przegląd powinien zostać zorganizowany i przeprowadzony?

      (1)  Dz.U. L 230 z 19 sierpnia 1991, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 123 z 24 kwietnia 1998, str. 1.


title: Sprawa T-66/12: Wyrok Sądu z dnia 4 czerwca 2014 r. – Sedghi i Azizi przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Wykreślenie z wykazu osób i podmiotów, których te środki dotyczą — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/13

         Wyrok Sądu z dnia 4 czerwca 2014 r. – Sedghi i Azizi przeciwko Radzie
   (Sprawa T-66/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Wykreślenie z wykazu osób i podmiotów, których te środki dotyczą - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie))
   2014/C 235/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ali Sedghi (Teheran, Iran) i Ahmad Azizi (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Gadhia, S. Ashley, solicitors, D. Wyatt, QC, i M. Lester, barrister, następnie S. Ashley, D. Wyatt, M. Lester, A. Irvine i S. Jeffrey, solicitors, i wreszcie S. Ashley, D. Wyatt, M. Lester, A. Irvine i S. Millar, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bishop, I. Rodios i B. Driessen, następnie M. Bishop i I. Rodios, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, żądanie stwierdzenia nieważności ze skutkiem natychmiastowym decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących, i posiłkowo, żądanie uznania za niemające zastosowanie wobec A. Aziziego art. 19 ust. 1 lit. b) i art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1) oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012.

      Sentencja

               1)

                  Stwierdza się nieważność w zakresie, w jakim dotyczą Aliego Sedghiego i Ahmada Aziziego:

                           —

                              decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                              rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                              rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010.

               2)

                  W pozostałym zakresie postępowanie zostaje umorzone.

               3)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa T-137/13: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2013 r. — Saferoad RRS przeciwko OHIM (MEGARAIL)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/27

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2013 r. — Saferoad RRS przeciwko OHIM (MEGARAIL)
   (Sprawa T-137/13)
   2013/C 129/52
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Saferoad RRS GmbH (Weroth, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Czychowski)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 stycznia 2013 r. w sprawie R 2536/2011-4 oraz uchylenie decyzji eksperta z dnia 23 listopada 2011 r. w zakresie dotyczącym odrzucenia zgłoszenia.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MEGARAIL” dla towarów i usług z klas 6, 19 i 37

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-70/08: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/9

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-70/08)
   (2008/C 116/16)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Rozet et J. Enegren, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               Orzeczenie, że nie wydając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2003/72/WE z dnia 22 lipca 2003 r. uzupełniającej statut spółdzielni europejskiej w odniesieniu do zaangażowania pracowników (1) lub nie zapewniając, że partnerzy społeczni wprowadzą wymagane przepisy w drodze porozumienia, a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 16 ust. 1 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/72/WE upłynął w dniu 18 sierpnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 207, str. 25.


title: Sprawa C-284/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Simone Künnecke i in./TUIfly GmbH

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Simone Künnecke i in./TUIfly GmbH
   (Sprawa C-284/17)
   (2017/C 283/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Simone Künnecke, Thomas Küther, Antonia Künnecke, Moritz Künnecke

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91; Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-485/11: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Akzo Nobel i Ackros Chemicals/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejskie rynki stabilizatorów termicznych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Naruszenie popełnione przez wspólną spółkę zależną — Grzywny — Odpowiedzialność solidarna spółki zależnej i spółek dominujących — Dziesięcioletni termin przedawnienia w odniesieniu do jednej ze spółek dominujących — Decyzja o ponownym wydaniu — Obniżenie kwoty grzywny w odniesieniu do jednej ze spółek dominujących — Przypisanie obowiązku zapłaty obniżonej kwoty spółce zależnej i innej spółce dominującej — Prawo do obrony)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/40

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Akzo Nobel i Ackros Chemicals/Komisja
   (Sprawa T-485/11) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejskie rynki stabilizatorów termicznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Naruszenie popełnione przez wspólną spółkę zależną - Grzywny - Odpowiedzialność solidarna spółki zależnej i spółek dominujących - Dziesięcioletni termin przedawnienia w odniesieniu do jednej ze spółek dominujących - Decyzja o ponownym wydaniu - Obniżenie kwoty grzywny w odniesieniu do jednej ze spółek dominujących - Przypisanie obowiązku zapłaty obniżonej kwoty spółce zależnej i innej spółce dominującej - Prawo do obrony))
   (2015/C 302/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Akzo Nobel NV (Amsterdam, Niderlandy) i Akcros Chemicals Ltd (Warwickshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci C. Swaak i R. Wesseling)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Ronkes Agerbeek i J. Bourke, następnie F. Ronkes Agerbeek i P. Van Nuffel, pełnomocnicy, wspierani przez J. Holmesa, barrister)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38589 – Stabilizatory termiczne) w zakresie, w jakim dotyczy ona Akzo Nobel i Akcros Chemicals, lub ewentualnie wniosek o obniżenie kwoty nałożonych grzywien.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38589 – Stabilizatory termiczne).

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011.


title: Sprawa T-491/10: Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2011 r. — SNCF przeciwko OHIM — Infotrafic (infotrafic)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/49

         Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2011 r. — SNCF przeciwko OHIM — Infotrafic (infotrafic)
   (Sprawa T-491/10) (1)

   2011/C 282/91
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Sprawa T-399/10: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2010 r. — ArcelorMittal España przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/53

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2010 r. — ArcelorMittal España przeciwko Komisji
   (Sprawa T-399/10)
   ()
   2010/C 301/84
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ArcelorMittal España, SA (Gozón, Hiszpania) (przedstawiciele: A. Creus Carreras i A. Valiente Martin, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1, 2, 3 i 4 decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona ArcelorMittal España, S.A.;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, zniesienie grzywny nałożonej na ArcelorMittal España, S.A.;

               —

               oraz, także tytułem żądania ewentualnego, obniżenie wysokości grzywny nałożonej na ArcelorMittal España, S.A.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności art. 1, 2, 3 i 4 decyzji Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca), w której Komisja uznała, że skarżąca i inne przedsiębiorstwa naruszyły art. 101 TFUE, a także art. 53 porozumienia EOG poprzez uczestnictwo w ciągłym porozumieniu lub uzgodnionych praktykach w sektorze stali sprężającej na rynku europejskim bądź na szczeblu krajowym lub regionalnym. Ponadto skarżąca wnosi o zniesienie lub obniżenie nałożonej na nią grzywny.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi sześć zarzutów.
   Po pierwsze skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła podstawowe prawo do rozpoznania sprawy przez bezstronny sąd przewidziane w art. 6 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności („EKPC”) oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ grzywna została nałożona przez organ administracji, który posiada jednocześnie kompetencje w zakresie prowadzenia dochodzenia i wymierzania sankcji.
   Po drugie skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błędy przy obliczaniu grzywny, wobec czego grzywna nałożona na skarżącą jest zbyt wysoka.
   Po trzecie utrzymuje ona, że Komisja błędnie uznała, że skarżąca wywierała decydujący wpływ na działalność spółek Emesa i Galycas przed grudniem 1997 r.
   Po czwarte twierdzi ona, że Komisja bezprawnie odmówiła częściowego zwolnienia skarżącej z grzywny na podstawie pkt 23 komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r. (1), mimo że skarżąca przedstawiła rozstrzygające dowody dotyczące czasu trwania i wagi naruszenia, a zatem spełniła przesłanki określone tamże.
   Skarżąca podnosi wreszcie, że Komisja błędnie zastosowała „szczególne podwyższenie grzywny ze względu na efekt odstraszający” przewidziane w pkt 30 wytycznych Komisji w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. (2), wobec czego grzywna nałożona na skarżącą została bezprawnie podwyższona o 20 %.

      (1)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. 2002, C 45, s. 3)

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003


title: Sprawa T-390/14: Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Établissement Amra/OHIM (KJ KANGOO JUMPS XR) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego KJ Kangoo Jumps XR — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/46

         Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Établissement Amra/OHIM (KJ KANGOO JUMPS XR)
   (Sprawa T-390/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego KJ Kangoo Jumps XR - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 027/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Établissement Amra (Vaduz, Lichtenstein) (przedstawiciel: adwokat S. Rizzo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 marca 2014 r. (sprawa R 1511/2013-2) dotycząca rejestracji trójwymiarowego oznaczenia pozycyjnego KJ Kangoo Jumps XR jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Établissement Amraz zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.


title: Sprawa C-337/04: Skarga wniesiona dnia 2 sierpnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/9

         Skarga wniesiona dnia 2 sierpnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-337/04)
   (2004/C 239/16)
   Dnia 2 sierpnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Francuskiej sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Gérarda Rozeta i Christopha Giolito, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               Stwierdzenie, że nie wykonując w przewidzianym terminie decyzji z dnia 15 stycznia 2002 r. dotyczącej pomocy Państwa udzielonej przez Republikę Francuską na rzecz Crédit Mutuel (Pomoc Państwa C 88/1997 ex NN 183/1995; następnie opublikowana w Dz.U. L 88 z 4 kwietnia 2003 r., str. 39), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 249 akapit czwarty WE i art. 2 i 3 wspomnianej decyzji;

               2)

               Obciążenie kosztami Republiki Francuskiej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Oceniając, że przyznanie przez francuskie organy władzy publicznej na rzecz Crédit Mutuel prawa dystrybucji książeczki oszczędnościowej (tzw. Niebieskiej Książeczki) stanowiło pomoc Państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem, Komisja przyjęła dnia 15 stycznia 2002 r., na mocy art. 88 ust. 2 akapit pierwszy WE decyzję nakazującą Francji odzyskanie od Crédit Mutuel pomocy, która została mu przyznana od dn. 1 stycznia 1991 r., jak również przyjęcie środków mających na celu zniesienie w przyszłości pomocy zawartej w Niebieskiej Książeczce i polepszenie kontroli nad nią.
   Władze francuskie skierowały dn. 18 czerwca 2003 r. do Crédit Mutuel nakaz zwrotu kwoty w wysokości 117,9 milionów euro. Mimo to Komisja stwierdza, że do dzisiejszego dnia żadna kwota pomocy nie została zwrócona przez Crédit Mutuel i żadne działanie nie zostało podjęte przez Francję w celu jej odzyskania. Według Komisji, Francja nie zastosowała się więc do decyzji i ponieważ nie powołała się na całkowitą niemożliwość jej wykonania, która jest jedynym środkiem obrony, jaki mógłby zostać powołany, należy uznać, że uchybiła ona zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy prawa wspólnotowego.
   Ponadto Komisja nie wyraża zgody, w zakresie dotyczącym sposobu prostego oprocentowania zastosowanego przez władze francuskie w celu obliczenia odsetek należnych od kwoty do odzyskania, jak również, jeśli chodzi o kwotę podatku odliczoną od kwoty do odzyskania. Uważa, że jedynie kapitalizacja odsetek sposobem oprocentowania złożonego pozwoli zneutralizować korzyści ekonomiczne uzyskane przez Crédit Mutuel. Z drugiej strony, władze francuskie nie dowiodły, jej zdaniem, że odliczenie podatku od kwoty do odzyskania zostało dokonane przy zastosowaniu zasad prawa wewnętrznego w sposób niedyskryminacyjny w stosunku do podobnych przypadków regulowanych prawem wewnętrznym. W rezultacie wysokość kwoty do odzyskania proponowana przez władze francuskie nie pozwala na efektywne wykonanie decyzji Komisji.
   Komisja uważa wreszcie, że Francja nie zastosowała się do art. 2 pkt 2, art. 2 pkt 3 i art. 2 pkt 4 decyzji z dn.15 stycznia 2002 r. mających na celu zapewnienie w przyszłości zniesienia elementów pomocy zawartych w Niebieskiej Książeczce, jak również lepszą kontrolę nad nią, ale ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że niezbędne środki zostały podjęte. Komisja nie dysponuje do dzisiaj jakimikolwiek danymi, które pozwalałyby jej wyciągnąć wniosek, że decyzja została rzeczywiście wykonana w odniesieniu do tych punktów.


title: Sprawa C-365/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Pequena Instância Cível de Lisboa, Portugalia, w dniu 8 lipca 2011 r. — João Nuno Esteves Coelho dos Santos przeciwko TAP Portugal

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Pequena Instância Cível de Lisboa, Portugalia, w dniu 8 lipca 2011 r. — João Nuno Esteves Coelho dos Santos przeciwko TAP Portugal
   (Sprawa C-365/11)
   2011/C 282/18
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal de Pequena Instância Cível de Lisboa

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: João Nuno Esteves Coelho dos Santos.

      Strona pozwana: TAP Portugal.

      Pytania prejudycjalne

   Czy w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych C-402/07 i C-432/07 (1), zgodnie z którym artykuły 5, 6 i 7 rozporządzenia nr 261/2004 (2) należy interpretować w ten sposób, że do celów stosowania prawa do odszkodowania pasażerów opóźnionych lotów można traktować jak pasażerów odwołanych lotów, jeżeli z powodu opóźnienia lotu, stracą oni ponad trzy godziny, artykuły te należy interpretować w ten sam sposób, w sytuacji lotu, który pomimo iż rozpoczął się o godzinie przewidzianej w miejscu wylotu, doznał na lotnisku międzylądowania opóźnienia w ponownym wylocie trwającego trzy godziny pięćdziesiąt pięć minut, w związku z tym, że odnośne przedsiębiorstwo lotnicze z przyczyn operacyjnych postanowiło zmienić maszynę, przy czym maszyna, która miała zastąpić wcześniejszą została uszkodzona jeszcze przed międzylądowaniem wymagając interwencji technicznej, z którego to powodu samolot przybył do miejsca przeznaczenia z ww. opóźnieniem wynoszącym trzy godziny i pięćdziesiąt pięć minut.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.01.10, s. 4.

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1).


title: Sprawa C-465/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 9 października 2014 r. – Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank przeciwko F. Wieland i H. Rothwangl

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 9 października 2014 r. – Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank przeciwko F. Wieland i H. Rothwangl
   (Sprawa C-465/14)
   (2014/C 448/17)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank

      Druga strona postępowania: F. Wieland, H. Rothwangl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 oraz art. 94 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że byłemu marynarzowi, który wchodził w skład załogi statku morskiego z portem macierzystym w państwie członkowskim, nie posiadał miejsca zamieszkania na lądzie oraz nie posiadał obywatelstwa państwa członkowskiego, po przystąpieniu państwa – którego obywatelstwo ten marynarz posiadał – do Unii (wzgl. poprzedniczki prawnej Unii) lub po wejściu w życie względem tego państwa rozporządzenia nr 1408/71, nie można (częściowo) odmówić emerytury tylko z powodu, że rzeczony były marynarz w okresie ubezpieczenia (którego się domaga) nie posiadał obywatelstwa (pierwszego z wymienionych) państw członkowskich?

               2)

               Czy art. 18 i art. 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi marynarz, który wchodził w skład załogi statku morskiego z portem macierzystym w państwie członkowskim, nie posiadał miejsca zamieszkania na lądzie oraz nie posiadał obywatelstwa państwa członkowskiego, był wyłączony z ubezpieczenia emerytalnego, podczas gdy na podstawie tych przepisów za osobę ubezpieczoną uznaje się marynarza, który posiada obywatelstwo państwa członkowskiego, w którym statek morski ma swój port macierzysty, i ponadto znajduje się w takiej samej sytuacji, gdy w międzyczasie państwo, którego obywatelem jest pierwszy z wymienionych marynarzy – w chwili ustalania emerytury – przystąpiło do (poprzedniczki prawnej) Unii lub w międzyczasie względem tego państwa weszło w życie rozporządzenia nr 1408/71?

               3)

               Czy na pytania 1 i 2 należy udzielić takiej samej odpowiedzi w przypadku (byłego) marynarza, który w okresie wykonywania swojej działalności zawodowej posiadał obywatelstwo państwa, które w późniejszym okresie przystąpiło do (poprzedniczki prawnej) Unii, w chwili tego przystąpienia lub wejścia w życie względem tego państwa rozporządzenia nr 1408/71 i w momencie dochodzenia swojego prawa do emerytury nie posiadał jednak obywatelstwa państwa członkowskiego, w odniesieniu do którego rozporządzenie nr 1408/71 ma jednak zastosowanie na podstawie art. 1 rozporządzenia nr 859/2003 (2)?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).

      (2)  Rozporządzenie rady (WE) NR 859/2003 z dnia 14 maja 2003 r. rozszerzające przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na ich obywatelstwo (Dz.U. L 124, s. 1).


title: Sprawa T-3/13: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2013 r. — Ronja przeciwko Komisji

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/22

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2013 r. — Ronja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-3/13)
   2013/C 79/39
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ronja s.r.o. (Znojmo, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat E. Engin-Deniz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przeprowadzenie rozprawy

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Gestdem 2012/3329 i udostępnienie całości dokumentów;

               —

               stwierdzenie naruszenia Komisji ze względu na brak wszczęcia postępowania w przedmiocie uchybienia zobowiązaniom państwa przeciwko Republice Austrii ze względu na naruszenie art. 13 dyrektywy 2001/37/EG (1) oraz art. 34 TFUE w związku z § 7a austriackiej ustawy dotyczącej wyrobów tytoniowych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi między innymi co następuje.

               1)

               Naruszenie art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (2)

               Skarżąca podnosi zasadniczo, że Komisja odmówiła żądanego dostępu do całości dokumentów (korespondencja pomiędzy Republiką Austrii a Komisją w związku ze skargą nr 2008/4340 ze względu na rzekomą niezgodność austriackiej ustawy dotyczącej wyrobów tytoniowych z dyrektywą 2001/37) w przeważającej mierze w oparciu o argumentację władz austriackich nie badając tych argumentów pod względem merytorycznym. Zdaniem skarżącej negatywny wpływ na postępowanie w sprawie odpowiedzialności państwa, jakie prowadziła ona przed austriackim Verfassungsgerichtshof miał nie dostęp do dokumentów, lecz odmowa jego udzielenia. Dodaje ona ponadto, że cel przepisu ustanawiającego odstępstwo w art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001 wymagałby raczej udostępnienia omawianych dokumentów.

               2)

               Brak wszczęcia postępowania w przedmiocie uchybienia zobowiązaniom państwa przeciwko Republice Austrii ze względu na naruszenie art. 13 dyrektywy 2001/37/EG oraz art. 34 TFUE w związku z § 7a austriackiej ustawy dotyczącej wyrobów tytoniowych
               W tym kontekście skarżąca podnosi między innymi, że gdyby wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie uchybienia zobowiązaniom państwa, wówczas austriacki Verfassungsgerichthof w swym orzeczeniu dotyczącym roszczeń skarżącej z tytułu odpowiedzialności państwa nie mógłby dojść do wniosku, że dyrektywa 2001/37 przyznaje prawa jedynie konsumentom, a nie przedsiębiorstwom.

      (1)  Dyrektywa 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 194, s. 26).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-97/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 3 marca 2014 r. – SMK Kft. przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága, Nemzeti Adó- és Vámhivatal

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 3 marca 2014 r. – SMK Kft. przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága, Nemzeti Adó- és Vámhivatal
   (Sprawa C-97/14)
   2014/C 142/32
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SMK Kft.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága i Nemzeti Adó- és Vámhivatal

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 55 dyrektywy o podatku VAT (1) obowiązującej do dnia 1 stycznia 2010 r. należy interpretować w ten sposób, że artykuł ten odnosi się tylko do będących odbiorcami usług podatników, którzy nie mają numeru identyfikacji podatkowej do celów VAT lub nie są zobowiązani do jego posiadania w państwie członkowskim miejsca, gdzie faktycznie świadczone są usługi?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy jedynie art. 55 dyrektywy o podatku VAT ma zastosowanie do określenia miejsca świadczenia usług?

               3)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy art. 55 dyrektywy o podatku VAT obowiązującej do dnia 1 stycznia 2010 r. należy interpretować w ten sposób, że, w sytuacji gdy podatnik będący odbiorcą usług będących przedmiotem umowy o podwykonawstwo dysponuje numerem identyfikacji podatkowej do celów VAT lub powinien nim dysponować w więcej niż jednym państwie członkowskim, czy wyłącznie do decyzji wspomnianego odbiorcy należy określenie numeru identyfikacji podatkowej z jakim korzysta on ze świadczenia usług (włączając także przypadek, gdy uznano, że podatnik będący odbiorcą świadczenia ma siedzibę w państwie członkowskim faktycznego miejsca świadczenia usług, lecz dysponuje także numerem identyfikacji podatkowej do celów VAT w innym państwie członkowskim)?

               4)

               Na wypadek, gdyby odpowiedź na pytanie trzecie brzmiała, że uprawnienia decyzyjne odbiorcy usług są nieograniczone, czy art. 55 dyrektywy o podatku VAT należy interpretować w ten sposób, iż:

                           —

                           do dnia 31 grudnia 2009 r. można uznać, że usługi były świadczone pod numerem identyfikacji do celów VAT wskazanym przez odbiorcę wspomnianego świadczenia, jeśli odbiorca ten także jest uznany za podatnika zarejestrowanego (z siedzibą) w innym państwie członkowskim i towary są wysyłane lub transportowane poza państwo członkowskie, w którym usługa była faktycznie świadczona;

                           —

                           na określenie miejsca świadczenia usług ma wpływ fakt, że mający siedzibę w innym państwie członkowskim odbiorca świadczenia jest podatnikiem, który dostarcza gotowe towary, wysyłając je lub transportując je poza państwo członkowskie, gdzie były świadczone usługi do pośredniego odbiorcy, który odsprzedaje towary w trzecim państwie członkowskim Wspólnoty, a odbiorca usług będących przedmiotem umowy o podwykonawstwo nie transportuje towarów w powrotnej drodze do swego zakładu?

               5)

               Jeśli uprawnienia decyzyjne odbiorcy usług nie są nieograniczone, czy na zastosowanie art. 55 dyrektywy o podatku VAT obowiązującej do dnia 1 stycznia 2010 r. mają wpływ:

                           —

                           okoliczności, w jakich odbiorca określonych wykonanych prac, których przedmiotem jest towar, nabywa odpowiednie surowce i udostępnia je osobie, która wykonuje te prace;

                           —

                           to, z jakiego państwa członkowskiego i pod jakim numerem identyfikacji podatkowej podatnik będący odbiorcą usług realizuje dostawę gotowych towarów będących wynikiem wspomnianych prac;

                           —

                           fakt, że – tak jak w sporze w postępowaniu głównym – gotowe towary będące wynikiem wspomnianych prac są przedmiotem szeregu dostaw w ramach łańcucha transakcji jeszcze na terytorium kraju, w którym dokonywane są prace i że są transportowane z tego kraju bezpośrednio do nabywcy końcowego?

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-175/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Walter Hundhausen/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/52

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Walter Hundhausen/Komisja
   (Sprawa T-175/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 294/63)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Walter Hundhausen GmbH (Schwerte, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez C. Renner, adwokata)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Urząd Nadzoru EFTA (przedstawiciele: X. Lewis, M. Schneider i G. Mathisen, a następnie X. Lewis, M. Schneider, M. Moustakali i C. Perrin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosków o dopuszczenie Flachglas Torgau GmbH, Saint-Gobain Isover G+H AG, Kronotex GmbH & Co. KG, Kronoply GmbH, Bayer MaterialScience AG, Sabic Polyolefine GmbH, Ineos Manufacturing Deutschland GmbH, Ineos Phenol GmbH, Ineos Vinyls Deutschland GmbH, Advansa GmbH, Akzo Nobel Industrial Chemicals GmbH, Aurubis AG, CBW Chemie GmbH, CFB Chemische Fabrik Brunsbüttel GmbH & Co. KG, Clariant Produkte (Deutschland) GmbH, Dralon GmbH, Hahl Filaments GmbH, Messer Produktionsgesellschaft mbH Siegen, Messer Produktionsgesellschaft mbH Salzgitter, Nabaltec AG, Siltronic AG i Wacker Chemie AG do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Walter Hundhausen GmbH pokrywa koszty własne, a także te poniesione przez Komisję Europejską, również w związku z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-95/16: Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2017 r – Aydin/EUIPO – Kaporal Groupe (ROYAL & CAPORAL) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ROYAL & CAPORAL — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy KAPORAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/25

         Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2017 r – Aydin/EUIPO – Kaporal Groupe (ROYAL & CAPORAL)
   (Sprawa T-95/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ROYAL & CAPORAL - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy KAPORAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 249/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Savas Aydin (Pantin, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Watrin)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Hanf i S. Pétrequin, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Kaporal Groupe (Marsylia, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. André)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 grudnia 2015 r. (sprawa R 867/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Kaporal Groupe a S. Aydinem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Savas Aydin zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 156 z 2.5.2016.


title: Sprawa T-311/05 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2007 r. — Naipes Heraclio Fournier, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), France Cartes SAS (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Wspólnotowy znak towarowy — Graficzne znaki towarowe zawierające wyobrażenie miecza , rycerza buław oraz króla mieczy do gry w karty — Unieważnienie znaku towarowego)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2007 r. — Naipes Heraclio Fournier, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), France Cartes SAS
   (Sprawa T-311/05 P) (1)

   (Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Wspólnotowy znak towarowy - Graficzne znaki towarowe zawierające wyobrażenie „miecza’, „rycerza buław’ oraz „króla mieczy’ do gry w karty - Unieważnienie znaku towarowego)
   (2007/C 297/07)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Naipes Heraclio Fournier, SA (przedstawiciele: E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez, abogados)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto, I. de Medrano Caballero i O. Mondéjar, pełnomocnicy), France Cartes SAS (przedstawiciel: adwokat C. de Haas)
   Przedmiot sprawy
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 11 maja 2005 r. w sprawach połączonych T-160/02 do T-162/02 Naipes Heraclio Fourier przeciwko OHIM (interwenient: France Cartes SAS), w którym Sąd oddalił skargę na trzy decyzje Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 lutego 2002 r. uwzględniające wnioski o unieważnienie trzech graficznych znaków towarowych, do których uprawniona jest skarżąca, złożone przez spółkę France Cartes SAS
   Sentencja wyroku

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Naipes Heraclio Fournier, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 1.10.2005.


title: Sprawa T-521/13: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2015 r. – Alpinestars Research/OHIM – Tung Cho i Wang Yu (A ASTER) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego A ASTER — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy A-STARS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/33

         Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2015 r. – Alpinestars Research/OHIM – Tung Cho i Wang Yu (A ASTER)
   (Sprawa T-521/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego A ASTER - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy A-STARS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 279/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alpinestars Research Srl (Coste di Maser, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Dragotti, R. Valenti i S. Balice)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stronami postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również, interwenienci przed Sądem: Kean Tung Cho (Taizhong, Tajwan) oraz Ling-Yuan Wang Yu (Wuci Township, Tajwan)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 lipca 2013 r. (sprawa R 2309/2012-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Alpinestars Research Srl, z jednej strony, a Keanem Tungiem Choem i Ling-Yuan Wang Yu, z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 15 lipca 2013 r. (sprawa R 2309/2012-4).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa T-599/14: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Souruh przeciwko Radzie

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/19

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Souruh przeciwko Radzie
   (Sprawa T-599/14)
   2014/C 361/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Souruh SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w rezultacie zasądzenie od Unii Europejskiej obowiązku naprawienia wszystkich szkód poniesionych przez stronę skarżącą w kwocie 10  000 EUR;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej koszami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-592/14 Makhlouf/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa T-172/12: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2012 r. — Brauerei Beck przeciwko OHIM — Aldi (Be Light)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/23

         Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2012 r. — Brauerei Beck przeciwko OHIM — Aldi (Be Light)
   (Sprawa T-172/12)
   2012/C 194/40
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Brauerei Beck GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: G. Hasselblatt i V. Töbelmann, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 stycznia 2012 r. w sprawie R 2258/2010-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą;

               —

               obciążenie Aldi GmbH & Co. KG własnymi kosztami, jeżeli przystąpi ona do sprawy przed Sądem w charakterze interwenienta.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Aldi GmbH & Co. KG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Be Light” dla towarów należących do klas 29, 30 i 32 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7165351

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „BECK” nr 135285 dla towarów należących do klasy 32 zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich spornych towarów należących do klasy 32 i dopuszczenie rejestracji spornego znaku towarowego w odniesieniu do pozostałych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009


title: Sprawa T-154/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  15 grudnia 2005 r.  - Bauwens przeciwko Komisji (Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za okres 2001/2002 — Artykuł 7 ogólnych przepisów wykonawczych — Termin na przedstawienie wniosku o zwołaniu wspólnego komitetu ds. oceny — Zawieszenie)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 grudnia 2005 r. - Bauwens przeciwko Komisji
   (Sprawa T-154/04) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za okres 2001/2002 - Artykuł 7 ogólnych przepisów wykonawczych - Termin na przedstawienie wniosku o zwołaniu wspólnego komitetu ds. oceny - Zawieszenie)
   (2006/C 48/54)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Daniel Bauwens (Bruksela, Belgia) [przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji urzędnika zatwierdzającego z dnia 15 lipca 2003 r. o niezwoływaniu wspólnego komitetu ds. oceny w ramach procedury prowadzącej do sporządzenia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego na podstawie art. 7 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja urzędnika zatwierdzającego z dnia 15 lipca 2003 r. o niezwoływaniu wspólnego komitetu ds. oceny zostaje uchylona.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.6.2004 r.


title: Sprawa T-231/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  9 stycznia 2006 r.  — Corsica Ferries France przeciwko Komisji

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/32

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 stycznia 2006 r. — Corsica Ferries France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-231/05) (1)

   (2006/C 74/63)

      Język postępowania: francuski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005.


title: Sprawa T-520/15 P: Postanowienie Sądu z dnia 25 kwietnia 2016 r. – Mikulik/Rada (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Zwolnienie po okresie próbnym — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/22

         Postanowienie Sądu z dnia 25 kwietnia 2016 r. – Mikulik/Rada
   (Sprawa T-520/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Zwolnienie po okresie próbnym - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne))
   (2016/C 222/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Filip Mikulik (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Veiga, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (w składzie jednego sędziego) z dnia 25 czerwca 2015 r., Mikulik/Rada (F-67/14, EU:F:2015:65).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Filip Mikulik zostaje obciążony kosztami.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawy połączone C-561/08 P i C-4/09: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 23 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Gerasimosowi Potamianosowi (C-561/08 P) i Gerasimos Potamianos przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (C-4/09 P) (Odwołanie — Służba publiczna — Pracownik tymczasowy — Nieodnowienie umowy na czas określony — Akt niekorzystny)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/15

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 23 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Gerasimosowi Potamianosowi (C-561/08 P) i Gerasimos Potamianos przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (C-4/09 P)
   (Sprawy połączone C-561/08 P i C-4/09) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Pracownik tymczasowy - Nieodnowienie umowy na czas określony - Akt niekorzystny)
   2010/C 51/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy) (C-561/08 P), Gerasimos Potamianos (przedstawiciel: adwokat J.-N. Louis) (C-4/09 P)

      Druga strona postępowania: Gerasimos Potamianos (przedstawiciel: adwokat J.-N. Louis) (C-4/09 P), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy) (C-561/08 P)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 15 października 2007 r. w sprawie T-160/04 Potamianos przeciwko Komisji, w którym Sąd uznał za dopuszczalną skargę wniesioną przez Gerasimosa Potamianosa przeciwko powiadomieniu go przez dyrektora generalnego DG „Badania” o tym, iż zawarta z nim umowa o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego nie zostanie przedłużona po upływie czasu, na jaki została zawarta — Pojęcie „niekorzystny akt” — Rozbieżności pomiędzy wykładnią dokonaną z jednej strony przez Trybunał, a z drugiej strony przez Sąd Pierwszej Instancji i Sąd do spraw Służby Publicznej.

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają odrzucone.

               2)

               Każda ze stron zostaje obciążona własnymi kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.02.2009.
   Dz.U. C 82 z 04.04.2009.


title: Sprawa C-86/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej; interwencja: Parlament Europejski, Republika Federalna Niemiec, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/45

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej; interwencja: Parlament Europejski, Republika Federalna Niemiec, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-86/13) (1)

   2014/C 315/74
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawy połączone T-344/05: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Grecja przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Wołowina i cielęcina — Premie rekompensacyjne — Rośliny uprawne — Owoce i warzywa — Pomoc z tytułu przetwórstwa niektórych owoców cytrusowych — Przesłanki zastosowania ryczałtowej korekty finansowej w wysokości 100 % — Proporcjonalność)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/31

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-344/05) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Wołowina i cielęcina - Premie rekompensacyjne - Rośliny uprawne - Owoce i warzywa - Pomoc z tytułu przetwórstwa niektórych owoców cytrusowych - Przesłanki zastosowania ryczałtowej korekty finansowej w wysokości 100 % - Proporcjonalność)
   2011/C 311/52
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i E. Svolopoulou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i L. Visaggio, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata N. Korogiannakisa)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2005/555/WE z dnia 15 lipca 2005 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 188, str. 36) w części, w jakiej wyłącza ona z finansowania wspólnotowego pewne wydatki poniesione przez Republikę Grecką w sektorze wołowiny i cielęciny, uprawy roślin oraz owoców i warzyw.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2005/555/WE z dnia 15 lipca 2005 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w części, w jakiej wyłącza ona z finansowania wspólnotowego pewne wydatki poniesione przez Republikę Grecką z tytułu premii rekompensacyjnej wypłacanej w latach 2000 i 2001.

               2)

               Skarga podlega oddaleniu w pozostałym zakresie.

               3)

               Republika Grecka pokrywa dwie trzecie swych kosztów oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               4)

               Komisja pokrywa jedną trzecią swych kosztów oraz jedna trzecią kosztów poniesionych przez Republikę Grecką.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.


title: Sprawa C-27/13: Postanowienie Trybunału wielka izba) z dnia 4 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinisches Oberlandesgericht – Niemcy) – Flughafen Lübeck GmbH przeciwko Air Berlin plc & Co. Luftverkehrs KG (Artykuł 99 regulaminu postępowania — Pomoc państwa — Artykuły 170 TFUE i 108 TFUE — Korzyści przyznane taniej linii lotniczej przez przedsiębiorstwo publiczne prowadzące port lotniczy — Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego — Obowiązek zastosowania się sądów państwa członkowskiego do oceny Komisji dokonanej w tej decyzji w odniesieniu do istnienia pomocy)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/3

         Postanowienie Trybunału wielka izba) z dnia 4 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinisches Oberlandesgericht – Niemcy) – Flughafen Lübeck GmbH przeciwko Air Berlin plc & Co. Luftverkehrs KG
   (Sprawa C-27/13) (1)

   ((Artykuł 99 regulaminu postępowania - Pomoc państwa - Artykuły 170 TFUE i 108 TFUE - Korzyści przyznane taniej linii lotniczej przez przedsiębiorstwo publiczne prowadzące port lotniczy - Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego - Obowiązek zastosowania się sądów państwa członkowskiego do oceny Komisji dokonanej w tej decyzji w odniesieniu do istnienia pomocy))
   2014/C 261/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Schleswig-Holsteinisches Oberlandesgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Flughafen Lübeck GmbH

      Strona pozwana: Air Berlin plc & Co. Luftverkehrs KG

      Sentencja

               1)

               Jeżeli Komisja wszczęła na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE formalne postępowanie wyjaśniające przewidziane w ust. 2 tego artykułu w odniesieniu do niezgłoszonego środka będącego w trakcie wykonania, sąd krajowy rozpoznający żądanie zaniechania wykonania tego środka i zwrotu dokonanych już płatności jest zobowiązany przyjąć wszelkie niezbędne środki w celu wyciągnięcia konsekwencji z ewentualnego naruszenia obowiązku zawieszenia wykonania wspomnianego środka.
               W tym celu sąd krajowy może zdecydować o zawieszeniu wykonania danego środka i nakazać odzyskanie wypłaconych już kwot bądź zarządzić środki tymczasowe w celu zabezpieczenia z jednej strony interesów zainteresowanych stron, a z drugiej strony skuteczności decyzji Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego.

               2)

               Sąd krajowy w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym nie może zawiesić postępowania do czasu zakończenia formalnego postępowania wyjaśniającego.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa C-385/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2016 r. w sprawie T-52/15, Sharif University of Technology/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 11 lipca 2016 r. przez Sharif University of Technology

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/41

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2016 r. w sprawie T-52/15, Sharif University of Technology/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 11 lipca 2016 r. przez Sharif University of Technology
   (Sprawa C-385/16 P)
   (2016/C 335/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Sharif University of Technology (przedstawiciel: M. Happold, barrister)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie T-52/15, Sharif University of Technology/Rada Unii Europejskiej;

               —

               uwzględnienie żądań wysuniętych przez wnoszącego odwołanie w trakcie postępowania przed Sądem; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania poniesionym przez wnoszącego odwołanie w obydwu postępowaniach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie domaga się od Trybunału uchylenia wyroku Sądu, stwierdzenia nieważności zaskarżonych aktów [załączników do decyzji Rady 2014/776/WPZiB (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1202/2014 (2), załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB (3) i załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) no 267/2012 (4) (zmienionych odpowiednio przez art. 1 decyzji 2014/776/WPZiB i art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1202/2014)], w zakresie w jakim akty te określają wnoszącego odwołanie jako podmiot objęty środkami ograniczającymi na podstawie art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012, przyznania mu odszkodowania z tytułu krzywdy, jakiej doznał on w wyniku naruszenia jego reputacji ze względu na akty Rady i obciążenia Rady kosztami poniesionymi przez niego zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji jak i w postępowaniu odwoławczym.
   Wnoszący odwołanie przedstawia następujące dwa zarzuty na poparcie swych twierdzeń, że wyrok Sądu stanowi naruszenie prawa i że Trybunał powinien go uchylić i wydać rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie:
   Po pierwsze, że Sąd błędnie nie stwierdził, że Rada naruszyła istotne wymogi proceduralne lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przyjmując decyzję o umieszczeniu SUT w wykazie, ponieważ nie zastosowała procesu decyzyjnego, który winna była zastosować.
   Po drugie, że Sąd zinterpretował w sposób błędny kryterium prawne „wsparcia” dla rządu Iranu z art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji Rady 2010/413/WPZiB (ze zmianami) i art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. (ze zmianami) powołane przez Radę jako uzasadniające określenie wnoszącego odwołanie jako podmiotu objętego środkami ograniczającymi, co spowodowało dojście przez Sąd do błędnego wniosku, że dowody przedstawione przez Radę uzasadniały umieszczenie wnoszącego odwołanie w wykazie.

      (1)  Decyzja Rady 2014/776/WPZiB z dnia 7 listopada 2014 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, Dz.U. L 325, s. 19.

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1202/2014 z dnia 7 listopada 2014 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, Dz.U. L 325,s.3.

      (3)  Decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB, Dz.U. L 195, s. 39.

      (4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010, Dz.U. L 88, s. 1.


title: Sprawa C-360/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Bonn (Niemcy) w dniu 9 września 2009 r. — Pfleiderer AG przeciwko Bundeskartellamt

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Bonn (Niemcy) w dniu 9 września 2009 r. — Pfleiderer AG przeciwko Bundeskartellamt
   (Sprawa C-360/09)
   2009/C 297/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Amtsgericht Bonn

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pfleiderer AG

      Strona pozwana: Bundeskartellamt

      Pytanie prejudycjalne

   Czy postanowienia prawa wspólnotowego w dziedzinie ochrony konkurencji — a w szczególności art. 11 i 12 rozporządzenia nr 1/2003, a także art. 10 akapit drugi WE w związku z art. 3 ust. 1 lit. g) WE (1) — należy interpretować w ten sposób, że przy dochodzeniu przez pokrzywdzonego przez kartel roszczeń cywilnoprawnych nie powinien on uzyskać prawa wglądu do wniosków o zwolnienie z grzywien lub zmniejszenie grzywien ani do informacji i dokumentów dobrowolnie przekazanych w tym kontekście przez autorów tych wniosków, które władze ds. ochrony konkurencji państw członkowskich uzyskały zgodnie z krajowym programem współpracy (a także) w ramach prowadzonego w celu wykonania art. 81 WE postępowania w sprawie grzywien?

      (1)  Dz.U. L 1, s. 1