title: Sprawa T-881/19: Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2021 r. – GABO:mi / Komisja [Klauzula arbitrażowa – Szósty i siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002 – 2006 i 2007 – 2013) – Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” (2014 – 2020) – Umowy o udzielenie dotacji – Potrącenie wierzytelności – Oznaczenie strony pozwanej – Uchybienie wymogom formalnych – Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/38

      Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2021 r. – GABO:mi / Komisja
      (Sprawa T-881/19) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Szósty i siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002 – 2006 i 2007 – 2013) - Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” (2014 – 2020) - Umowy o udzielenie dotacji - Potrącenie wierzytelności - Oznaczenie strony pozwanej - Uchybienie wymogom formalnych - Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania - Oczywista niedopuszczalność)
      (2021/C 452/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: GABO:mi Gesellschaft für Ablauforganisation:milliarium mbH & Co. KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Mayer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. André, M. Ilkova, L. Mantl i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie zasądzenia od Komisji zwrotu kosztów kwalifikowalnych poniesionych przez skarżącą, po pierwsze, w okresie od sierpnia 2015 r. do kwietnia 2016 r. i, po drugie, w okresie wstępnego postępowania upadłościowego, w wysokości 1 680 681,82 EUR wraz z odsetkami w wysokości 76 552,6 EUR zgodnie z umowami o udzielenie dotacji przyznanymi w ramach szóstego i siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji oraz programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020”.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  GABO:mi Gesellschaft für Ablauforganisation:milliarium mbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa T-277/20: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2021 r. – MKB Multifunds BV / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Pomoc państwa – Fundusz private equity – Skarga – Środki mające jakoby stanowić pomoc państwa na rzecz Dutch Venture Initiative – Decyzja wydana po zakończeniu etapu badania wstępnego – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa – Posiadanie przymiotu zainteresowanego podmiotu – Ochrona praw proceduralnych – Niedopuszczalność]

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/39

      Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2021 r. – MKB Multifunds BV / Komisja
      (Sprawa T-277/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Fundusz private equity - Skarga - Środki mające jakoby stanowić pomoc państwa na rzecz Dutch Venture Initiative - Decyzja wydana po zakończeniu etapu badania wstępnego - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Posiadanie przymiotu zainteresowanego podmiotu - Ochrona praw proceduralnych - Niedopuszczalność)
      (2021/C 452/48)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: MKB Multifunds BV (Zierikzee, Niderlandy) (przedstawiciele: J. van de Hel i R. Rampersad, avocaten)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i S. Noë, pełnomicnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo (przedstawiciele: M. Bulterman i C. Schillemans, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia, zasadniczo, nieważności decyzji Komisji C(2020) 1109 final z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie pomocy SA.55704 (2019/FC) – Niderlandy, dotyczącej rzekomej pomocy państwa przyznanej Dutch Venture Initiative.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  MKB Multifunds BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Zjednoczone Królestwo ponosi własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020.


title: Sprawa T-387/20: Postanowienie Sądu z dnia 5 sierpnia 2021 r.– DK Company/EUIPO – Hunter Boot (DENIM HUNTER) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie zgłoszenia do rejestracji w toku instancji – Umorzenie postępowania]

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/40

      Postanowienie Sądu z dnia 5 sierpnia 2021 r.– DK Company/EUIPO – Hunter Boot (DENIM HUNTER)
      (Sprawa T-387/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji w toku instancji - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 452/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DK Company A/S (Ikast, Dania) (przedstawiciel: adwokat S. Hansen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Hunter Boot Ltd (Edynburg, Zjednoczone Królestwo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 kwietnia 2020 r. (sprawa R 849/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Hunter Boot a DK Company.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  DK Company A/S pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.


title: Sprawa T-691/20: Postanowienie Sądu z dnia 10 września 2021 r. – Kühne / Parlament [Skarga o stwierdzenie nieważności – Służba publiczna – Urzędnicy – System mobilności – Wniosek dotyczący obowiązku mobilności – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność]

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/40

      Postanowienie Sądu z dnia 10 września 2021 r. – Kühne / Parlament
      (Sprawa T-691/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Służba publiczna - Urzędnicy - System mobilności - Wniosek dotyczący obowiązku mobilności - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2021/C 452/50)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Verena Kühne (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Schmechel)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Darie i B. Schäfer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności pisma Parlamentu z dnia 17 kwietnia 2020 r., uzupełnionego w dniu 21 kwietnia 2020 r., oddalającego wniosek skarżącej o zastosowanie reguł dotyczących mobilności.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Verena Kühne zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa T-187/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 września 2021 r. – Firearms United Network i in. / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – REACH – Zmiana załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 – Ograniczenie odnoszące się do ołowiu i jego związków – Używanie ołowianej myśliwskiej amunicji śrutowej – Ochrona obszarów wodno-błotnych – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/41

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 września 2021 r. – Firearms United Network i in. / Komisja
      (Sprawa T-187/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - REACH - Zmiana załącznika XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Ograniczenie odnoszące się do ołowiu i jego związków - Używanie ołowianej myśliwskiej amunicji śrutowej - Ochrona obszarów wodno-błotnych - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 452/51)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Firearms United Network (Warszawa, Polska), Tomasz Walter Stępień (Żelechów, Polska), Michał Budzyński (Cegłów, Polska), Andrzej Marcjanik (Złotokłos, Polska) (przedstawiciel: E. Woźniak, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania rozporządzenia Komisji (UE) 2021/57 z dnia 25 stycznia 2021 r. zmieniającego załącznik XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) w odniesieniu do ołowiu w amunicji śrutowej na obszarach wodno-błotnych lub wokół nich (Dz.U. 2021, L 24, s. 19).

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-427/21: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2021 r. – Trasta Komercbanka / EBC

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/41

      Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2021 r. – Trasta Komercbanka / EBC
      (Sprawa T-427/21)
      (2021/C 452/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Trasta Komercbanka AS (Ryga, Łotwa) (przedstawiciel: O. Behrends, adwokat)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasądzenie od pozwanej rekompensaty finansowej za szkodę poniesioną przez skarżącą wskutek decyzji pozwanej o cofnięciu skarżącej licencji z dnia 11 lipca 2016 r. (doręczonej skarżącej w dniu 13 lipca 2016 r.);

                  —

                  ustalenie, że szkoda majątkowa wynosi co najmniej 162 mln EUR wraz z odsetkami wyrównawczymi naliczanymi od dnia 11 lipca 2016 r. do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie oraz odpowiednimi odsetkami za zwłokę od dnia wydania wyroku do pełnej spłaty; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana nie doręczyła prawidłowo decyzji o cofnięciu skarżącej licencji upoważnionym pełnomocnikom skarżącej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że postępowanie prowadzące do wydania decyzji o cofnięciu skarżącej licencji nie uwzględniało prawidłowej reprezentacji skarżącej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że decyzja o cofnięciu licencji jest obarczona szeregiem innych istotnych nieprawidłowości proceduralnych.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że pozwana działała poza zakresem swych kompetencji wydając decyzję o cofnięciu licencji, w szczególności ze względu na kwestie prania pieniędzy i stosowania prawa krajowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że pozwana błędnie przyjęła podstawy cofnięcia licencji i dostarczyła niewystarczającego uzasadnienia w tym względzie.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że bezprawne zachowanie pozwanej spowodowało znaczącą szkodę po stronie skarżącej, w tym skutek w postaci likwidacji skarżącej.


title: Sprawa T-428/21: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2021 r. – Fursin i in. / EBC

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/42

      Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2021 r. – Fursin i in. / EBC
      (Sprawa T-428/21)
      (2021/C 452/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ivan Fursin (Kijów, Ukraina) oraz 6 innych skarżących (przedstawiciel: O. Behrends, adwokat)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasądzenie od pozwanej rekompensaty finansowej za szkodę poniesioną przez skarżących wskutek decyzji pozwanej o cofnięciu licencji Trasta Komercbanka AS z dnia 11 lipca 2016 r. (doręczonej w dniu 13 lipca 2016 r.);

                  —

                  ustalenie, że szkoda majątkowa wynosi co najmniej 25 mln EUR (1) wraz z odsetkami wyrównawczymi naliczanymi od dnia 11 lipca 2016 r. do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie oraz odpowiednimi odsetkami za zwłokę od dnia wydania wyroku do pełnej spłaty; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana nie doręczyła prawidłowo decyzji o cofnięciu licencji upoważnionym pełnomocnikom Trasta Komercbanka AS.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że postępowanie prowadzące do wydania decyzji o cofnięciu licencji nie uwzględniało prawidłowej reprezentacji Trasta Komercbanka AS.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że decyzja o cofnięciu licencji jest obarczona szeregiem innych istotnych nieprawidłowości proceduralnych.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że pozwana działała poza zakresem swych kompetencji wydając decyzję o cofnięciu licencji, w szczególności ze względu na kwestie prania pieniędzy i stosowania prawa krajowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że pozwana błędnie przyjęła podstawy cofnięcia licencji i dostarczyła niewystarczającego uzasadnienia w tym względzie.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że bezprawne zachowanie pozwanej spowodowało znaczącą szkodę po stronie skarżących, w tym skutek w postaci likwidacji Trasta Komercbanka AS.

         (1)  Kwoty należy przypisać każdemu ze skarżących stosownie do wielkości ich udziału w Trasta Komercbanka AS, jak ustalono w decyzji o cofnięciu licencji z dnia 3 marca 2016 r.


title: Sprawa T-493/21: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2021 r. – Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior / Komisja

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/43

      Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2021 r. – Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior / Komisja
      (Sprawa T-493/21)
      (2021/C 452/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Equinoccio-Compañía de Comercio Exterior, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: R. Sciaudone i D. Luff, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności kontrasygnaty delegatury Unii Europejskiej w Ankarze w sprawie likwidacji gwarancji finansowej (zwanej dalej „zaskarżonym aktem”), na którą powołuje się tureckie ministerstwo nauki, przemysłu i technologii – dyrekcja generalna ds. UE i spraw zagranicznych – dyrekcja programów finansowych UE;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku staranności, bezstronności, zasady równości stron i art. 78 rozporządzenia finansowego (1)

                              —

                              W ramach tego zarzutu skarżąca podnosi, że Komisja nie dokonała weryfikacji decyzji o likwidacji gwarancji podjętej przez władze tureckie. W rzeczywistości Komisja zwróciła się do władz tureckich o samodzielną kontrolę tej decyzji. Zachowanie to, zdaniem skarżącej, narusza również art. 78 wskazanego rozporządzenia finansowego oraz art. 82 rozporządzenia delegowanego nr 1268/2012 (2). Zgodnie z tymi przepisami urzędnik zatwierdzający Unii musi osobiście sprawdzić dokumenty.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że zaskarżony akt nie dostarczył jej wystarczających informacji, które umożliwiłyby jej ustalenie, czy sporny akt jest zasadny, czy też dotknięty wadą, która mogłaby umożliwić jej zakwestionowanie jego zgodności z prawem przed sądem Unii Europejskiej, a po drugie, umożliwić temu sądowi dokonanie kontroli jego zgodności z prawem.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

                              —

                              Skarżąca podnosi, że nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, które Komisja przeprowadziła w celu podjęcia decyzji w przedmiocie ewentualnego polecenia delegaturze UE w Ankarze kontrasygnaty likwidacji gwarancji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

                              —

                              Skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, nie wyważając żądań instytucji zamawiającej w stosunku do kwot należnych skarżącej.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący oczywistego błędu w ocenie przesłanek likwidacji gwarancji.

                              —

                              Zdaniem skarżącej zaskarżony akt jest dotknięty oczywistym błędem w ocenie przesłanek likwidacji gwarancji, z których wszystkie odnoszą się do zarzucanego naruszenia umowy o świadczenie usług.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012 L 362, s. 1).


title: Sprawa T-558/21: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2021 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / EUIPO – Papouis Dairies (fino)

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/44

      Skarga wniesiona w dniu 7 września 2021 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / EUIPO – Papouis Dairies (fino)
      (Sprawa T-558/21)
      (2021/C 452/55)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciel: adwokat C. Milbradt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Papouis Dairies LTD (Nikozja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy fino Cyprus Halloumi Cheese – zgłoszenie nr 11 180 791

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 kwietnia 2021 r. w sprawie R 578/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz drugiej strony postepowania przez EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-565/21: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2021 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / EUIPO – Papouis Dairies (Papouis Halloumi)

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/44

      Skarga wniesiona w dniu 8 września 2021 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / EUIPO – Papouis Dairies (Papouis Halloumi)
      (Sprawa T-565/21)
      (2021/C 452/56)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciel: adwokat C. Milbradt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Papouis Dairies LTD (Nikozja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy w kolorze zawierający elementy słowne „Papouis Halloumi Papouis Dairies LTD PAP since 1967”– zgłoszenie nr 11 176 344

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 kwietnia 2021 r. w sprawie R 575/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-598/21: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2021 r. – Euranimi / Komisja

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/45

      Skarga wniesiona w dniu 20 września 2021 r. – Euranimi / Komisja
      (Sprawa T-598/21)
      (2021/C 452/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: European Association of Non-Integrated Metal Importers & distributors (Euranimi) (Bruksela, Belgium) (przedstawiciele: adwokaci M. Campa, D. Rovetta, P. Gjørtler i V. Villante)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1029 z dnia 24 czerwca 2021 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/159 w celu przedłużenia środka ochronnego w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali (Dz.U. 2021, L 225I, s. 1);

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, naruszenia przez Komisję art. 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/478 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu (1), poprzez oczywisty błąd w ocenie przy ustalaniu zaistnienia poważnej szkody i prawdopodobieństwa wystąpienia poważnej szkody;

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym dokonana przez Komisję ocena istotnych danych rynkowych i odwrotny scenariusz, gdyby środki ochronne zostały zaniesione, są oczywiście błędne. Zważywszy na wyjątkową sytuację na rynku światowym Komisja naruszyła także obowiązek uwzględnienia sytuacji, która istniała po okresie postępowania wyjaśniającego, w 2021 r.

         (1)  Dz.U. L 83, z 27.3.2015, s. 16,.


title: Sprawa T-599/21: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2021 r. – bett1.de / EUIPO – XXXLutz Marken

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/46

      Skarga wniesiona w dniu 20 września 2021 r. – bett1.de / EUIPO – XXXLutz Marken
      (Sprawa T-599/21)
      (2021/C 452/58)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: bett1.de GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Brexl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: XXXLutz Marken GmbH (Wels, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Body Star – unijny znak towarowy nr 17 711 748

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie R 1712/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-604/21: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2021 r. – WP i in. / Komisja

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/46

      Skarga wniesiona w dniu 21 września 2021 r. – WP i in. / Komisja
      (Sprawa T-604/21)
      (2021/C 452/59)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: WP, WQ, WR (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji PMO.4 z dnia 16 listopada 2020 r. o oddaleniu wniosku wniesionego w dniu 14 września 2020 r. w imieniu zmarłego celem wystąpienia o przywrócenie jego krajowych uprawnień emerytalnych przeniesionych do systemu emerytalnego Unii wraz z odsetkami naliczonymi od tych praw za wszystkie te lata do czasu pełnej wypłaty należnych świadczeń;

                  —

                  stwierdzenie, w razie konieczności, nieważności wyraźnej decyzji z dnia 15 czerwca 2021 r. oddalającej zażalenie wniesione w imieniu zmarłego w dniu 15 lutego 2021 r., którego podtrzymanie przez spadkobierców zostało zgłoszone w dniu 25 maja 2021 r.

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżący podnoszą dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący bezpodstawnego wzbogacenia po stronie strony pozwanej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania w zakresie, w jakim stosowanie przez stronę pozwaną zasady bezpodstawnego wzbogacenia wypracowanej w orzecznictwie obiega od sposobu, w jaki ta sama zasada jest wprowadzana w życie przez inne instytucje w sytuacjach, które wszakże są identyczne.


title: Sprawa T-475/19: Postanowienie Sądu z dnia 7 września 2021 r. – Bunzl i in. / Komisja

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/47

      Postanowienie Sądu z dnia 7 września 2021 r. – Bunzl i in. / Komisja
      (Sprawa T-475/19) (1)

      (2021/C 452/60)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządziła wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.


title: Sprawa T-482/19: Postanowienie Sądu z dnia 7 września 2021 r. – BT Group i Communications Global Network Services / Komisja

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/47

      Postanowienie Sądu z dnia 7 września 2021 r. – BT Group i Communications Global Network Services / Komisja
      (Sprawa T-482/19) (1)

      (2021/C 452/61)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządziła wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.


title: Sprawa T-754/19: Postanowienie Sądu z dnia 7 września 2021 r. – Stagecoach Group / Komisja

text:
               8.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 452/47

      Postanowienie Sądu z dnia 7 września 2021 r. – Stagecoach Group / Komisja
      (Sprawa T-754/19) (1)

      (2021/C 452/62)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządziła wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa C-428/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie – Polska) – A.K./Skarb Państwa [Odesłanie prejudycjalne – Obowiązkowe ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych – Druga dyrektywa 84/5/EWG – Artykuł 1 ust. 2 – Dyrektywa 2005/14/WE – Dyrektywa 2009/103/WE – Artykuł 9 ust. 1 – Obowiązek podwyższenia minimalnych sum objętych obowiązkowym ubezpieczeniem – Okres przejściowy – Nowy przepis podlegający natychmiastowemu zastosowaniu do przyszłych skutków sytuacji powstałej pod rządami dawnego przepisu – Okoliczności powstałe przed wejściem w życie przepisu prawa materialnego Unii – Przepisy krajowe wyłączające umowy ubezpieczenia zawarte przed dniem 11 grudnia 2009 r. z obowiązku podwyższenia minimalnych sum objętych obowiązkowym ubezpieczeniem]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/17

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie – Polska) – A.K./Skarb Państwa
      (Sprawa C-428/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Obowiązkowe ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Druga dyrektywa 84/5/EWG - Artykuł 1 ust. 2 - Dyrektywa 2005/14/WE - Dyrektywa 2009/103/WE - Artykuł 9 ust. 1 - Obowiązek podwyższenia minimalnych sum objętych obowiązkowym ubezpieczeniem - Okres przejściowy - Nowy przepis podlegający natychmiastowemu zastosowaniu do przyszłych skutków sytuacji powstałej pod rządami dawnego przepisu - Okoliczności powstałe przed wejściem w życie przepisu prawa materialnego Unii - Przepisy krajowe wyłączające umowy ubezpieczenia zawarte przed dniem 11 grudnia 2009 r. z obowiązku podwyższenia minimalnych sum objętych obowiązkowym ubezpieczeniem)
      (2022/C 84/19)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Apelacyjny w Warszawie (Polska)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: A.K.

         Strona pozwana: Skarb Państwa

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 2 drugiej dyrektywy 84/5/EWG Rady z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych [mechanicznych], zmienionej dyrektywą 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r., i art. 9 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie, które skorzystały z przewidzianej w tych przepisach możliwości ustanowienia okresu przejściowego, były zobowiązane wymagać, aby od dnia 11 grudnia 2009 r. minimalne sumy gwarancyjne przewidziane w umowach ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych zawartych przed tą datą, lecz obowiązujących jeszcze w tym dniu, były zgodne z zasadą ustanowioną w akapicie czwartym tych przepisów.

         (1)  Dz.U. C 278 z 12.7.2021.


title: Sprawa C-594/19 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 stycznia 2022 r. – Deutsche Lufthansa AG/Komisja Europejska, Land Rheinland-Pfalz. [Odwołanie – Pomoc państwa – Pomoc na rzecz portów lotniczych i przedsiębiorstw lotniczych – Decyzja uznająca środki na rzecz portu lotniczego Frankfurt-Hahn za pomoc państwa zgodną z rynkiem wewnętrznym i stwierdzająca brak pomocy państwa na rzecz przedsiębiorstw lotniczych korzystających z tego portu lotniczego – Niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności – Artykuł 263 akapit czwarty TFUE – Osoba fizyczna lub prawna, której sporna decyzja nie dotyczy bezpośrednio i indywidualnie – Skuteczna ochrona sądowa]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/2

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 stycznia 2022 r. – Deutsche Lufthansa AG/Komisja Europejska, Land Rheinland-Pfalz.
      (Sprawa C-594/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc na rzecz portów lotniczych i przedsiębiorstw lotniczych - Decyzja uznająca środki na rzecz portu lotniczego Frankfurt-Hahn za pomoc państwa zgodną z rynkiem wewnętrznym i stwierdzająca brak pomocy państwa na rzecz przedsiębiorstw lotniczych korzystających z tego portu lotniczego - Niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Osoba fizyczna lub prawna, której sporna decyzja nie dotyczy bezpośrednio i indywidualnie - Skuteczna ochrona sądowa)
      (2022/C 119/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Deutsche Lufthansa AG (przedstawiciel: A. Martin-Ehlers, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche oraz S. Noë, pełnomocnicy), Land Rheinland-Pfalz (przedstawiciel: C. Koenig, profesor)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Deutsche Lufthansa AG pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską i kraj związkowy Nadrenia-Palatynat.

         (1)  Dz.U. C 319 z 23.9.2019.


title: Sprawa C-638/19 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 stycznia 2022 r. – Komisja Europejska/European Food i in. [Odwołanie – Pomoc państwa – Artykuły 107 i 108 TFUE – Dwustronna umowa inwestycyjna – Klauzula arbitrażowa – Rumunia – Przystąpienie do Unii Europejskiej – Uchylenie systemu zachęt podatkowych przed przystąpieniem – Orzeczenie arbitrażowe, w którym przyznano wypłatę odszkodowania po przystąpieniu – Decyzja Komisji Europejskiej uznająca, że ta wypłata stanowi pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Kompetencje Komisji – Stosowanie prawa Unii ratione temporis – Określenie chwili, w której beneficjent uzyskuje prawo do otrzymania pomocy – Artykuł 19 TUE – Artykuły 267 i 344 TFUE – Autonomia prawa Unii]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 stycznia 2022 r. – Komisja Europejska/European Food i in.
      (Sprawa C-638/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuły 107 i 108 TFUE - Dwustronna umowa inwestycyjna - Klauzula arbitrażowa - Rumunia - Przystąpienie do Unii Europejskiej - Uchylenie systemu zachęt podatkowych przed przystąpieniem - Orzeczenie arbitrażowe, w którym przyznano wypłatę odszkodowania po przystąpieniu - Decyzja Komisji Europejskiej uznająca, że ta wypłata stanowi pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Kompetencje Komisji - Stosowanie prawa Unii ratione temporis - Określenie chwili, w której beneficjent uzyskuje prawo do otrzymania pomocy - Artykuł 19 TUE - Artykuły 267 i 344 TFUE - Autonomia prawa Unii)
      (2022/C 119/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i P.-J. Loewenthal, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: European Food SA, Starmill SRL, Multipack SRL, Scandic Distilleries SA, Ioan Micula (przedstawiciele: K. Struckmann, Rechtsanwalt, G. Forwood, avocat i A. Kadri, solicitor), Viorel Micula, European Drinks SA, Rieni Drinks SA, Transilvania General Import-Export SRL, West Leasing SRL, dawniej West Leasing International SRL (przedstawiciele: J. Derenne, D. Vallindas i O. Popescu, avocats), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo S. Centeno Huerta, pełnomocnik, a następnie A. Gavela Llopis, pełnomocnik), Węgry

         Interwenienci popierający wnoszącego odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: D. Klebs, R. Kanitz i J. Möller, pełnomocnicy), Republika Łotewska (przedstawiciel: K. Pommere, pełnomocnik), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: D. Lutostańska, B. Majczyna i M. Rzotkiewicz, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 18 czerwca 2019 r., European Food i in./Komisja (T-624/15, T-694/15 i T-704/15, EU:T:2019:423), zostaje uchylony.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie odwołania wzajemnego zostaje umorzone.

                  3)

                  Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi Unii Europejskiej, aby ten wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie podniesionych przed nim zarzutów i argumentów, co do których Trybunał Unii Europejskiej nie zajął stanowiska.

                  4)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 348 z 14.10.2019.


title: Sprawa C-788/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 stycznia 2022 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 258 TFUE – Swoboda przepływu kapitału – Obowiązek informowania o dobrach lub prawach posiadanych w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) – Naruszenie tego obowiązku – Przedawnienie – Sankcje]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/3

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 stycznia 2022 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-788/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 258 TFUE - Swoboda przepływu kapitału - Obowiązek informowania o dobrach lub prawach posiadanych w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) - Naruszenie tego obowiązku - Przedawnienie - Sankcje)
      (2022/C 119/04)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Perrin, N. Gossement i M. Jáuregui Gómez, pełnomocnicy, a następnie C. Perrin i N. Gossement, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: L. Aguilera Ruiz i S. Jiménez García, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                              —

                              Przewidując, że niewykonanie, nieprawidłowe wykonanie lub wykonanie po terminie obowiązku informacyjnego dotyczącego dóbr i praw znajdujących się za granicą prowadzi do opodatkowania niezadeklarowanych dochodów odpowiadających wartości owych aktywów jako „nieuzasadnionych zysków majątkowych” bez możliwości skorzystania w praktyce z przedawnienia;

                              —

                              karząc niewykonanie, nieprawidłowe wykonanie lub wykonanie po terminie obowiązku informacyjnego dotyczącego dóbr i praw znajdujących się za granicą grzywną proporcjonalną w wysokości 150 % podatku obliczonego od kwot odpowiadających wartości tych dóbr lub praw, która może zostać połączona z grzywnami ryczałtowymi, i

                              —

                              karząc niewykonanie, nieprawidłowe wykonanie lub wykonanie po terminie obowiązku informacyjnego dotyczącego dóbr i praw znajdujących się za granicą zryczałtowanymi grzywnami, których kwota jest niewspółmierna do sankcji przewidzianych za podobne wykroczenia w kontekście wyłącznie krajowym i których łączna kwota nie jest ograniczona,
                              Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 63 TFUE oraz art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

                  2)

                  Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.


title: Sprawa C-891/19 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 stycznia 2022 r. – Komisja Europejska/Hubei Xinyegang Special Tube Co. Ltd, ArcelorMittal Tubular Products Roman SA, Válcovny trub Chomutov a.s., Vallourec Deutschland GmbH [Odwołanie – Dumping – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/804 – Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu pochodzących z Chin – Ostateczne cło antydumpingowe – Rozporządzenie (UE) 2016/1036 – Artykuł 3 ust. 2, 3 i 6 oraz art. 17 – Ustalenie szkody – Badanie wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na ceny podobnych produktów sprzedawanych na rynku Unii Europejskiej – Analiza podcięcia cenowego – Stosowanie metody numerów kontrolnych produktów (PCN) – Ciążący na Komisji Europejskiej obowiązek uwzględnienia różnych segmentów rynku produktu objętego postępowaniem oraz całości sprzedaży produktów podobnych wytwarzanych przez producentów Unii Europejskiej objętych próbą]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/4

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 stycznia 2022 r. – Komisja Europejska/Hubei Xinyegang Special Tube Co. Ltd, ArcelorMittal Tubular Products Roman SA, Válcovny trub Chomutov a.s., Vallourec Deutschland GmbH
      (Sprawa C-891/19 P) (1)

      (Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/804 - Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu pochodzących z Chin - Ostateczne cło antydumpingowe - Rozporządzenie (UE) 2016/1036 - Artykuł 3 ust. 2, 3 i 6 oraz art. 17 - Ustalenie szkody - Badanie wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na ceny podobnych produktów sprzedawanych na rynku Unii Europejskiej - Analiza podcięcia cenowego - Stosowanie metody numerów kontrolnych produktów (PCN) - Ciążący na Komisji Europejskiej obowiązek uwzględnienia różnych segmentów rynku produktu objętego postępowaniem oraz całości sprzedaży produktów podobnych wytwarzanych przez producentów Unii Europejskiej objętych próbą)
      (2022/C 119/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo T. Maxian Rusche i N. Kuplewatzky, następnie T. Maxian Rusche i A. Demeneix oraz w końcu T. Maxian Rusche i K. Blanck, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Hubei Xinyegang Special Tube Co. Ltd (przedstawiciele: E. Vermulst i J. Cornelis, advocaten), ArcelorMittal Tubular Products Roman SA, Válcovny trub Chomutov a.s., Vallourec Deutschland GmbH (przedstawiciel: G. Berrisch, Rechtsanwalt)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 września 2019 r., Hubei Xinyegang Special Tube/Komisja (T-500/17, niepublikowany, EU:T:2019:691) zostaje uchylony.

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa C-899/19 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 stycznia 2022 r. – Rumunia/Komisja Europejska, Węgry [Odwołanie – Prawo instytucjonalne – Inicjatywa obywatelska – Rozporządzenie (UE) nr 211/2011 – Artykuł 4 ust. 2 lit. b) – Rejestracja proponowanej inicjatywy obywatelskiej – Przesłanka by proponowana inicjatywa nie wykraczała w sposób oczywisty poza kompetencje Komisji Europejskiej w zakresie przedkładania wniosku dotyczącego aktu prawnego w celu wprowadzania w życie traktatów – Decyzja (UE) 2017/652 – Inicjatywa obywatelska „Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe” – Częściowa rejestracja – Artykuł 5 ust. 2 TUE – Zasada przyznania kompetencji – Artykuł 296 TFUE – Obowiązek uzasadnienia – Zasada kontradyktoryjności]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/5

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 stycznia 2022 r. – Rumunia/Komisja Europejska, Węgry
      (Sprawa C-899/19 P) (1)

      (Odwołanie - Prawo instytucjonalne - Inicjatywa obywatelska - Rozporządzenie (UE) nr 211/2011 - Artykuł 4 ust. 2 lit. b) - Rejestracja proponowanej inicjatywy obywatelskiej - Przesłanka by proponowana inicjatywa nie wykraczała w sposób oczywisty poza kompetencje Komisji Europejskiej w zakresie przedkładania wniosku dotyczącego aktu prawnego w celu wprowadzania w życie traktatów - Decyzja (UE) 2017/652 - Inicjatywa obywatelska „Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe” - Częściowa rejestracja - Artykuł 5 ust. 2 TUE - Zasada przyznania kompetencji - Artykuł 296 TFUE - Obowiązek uzasadnienia - Zasada kontradyktoryjności)
      (2022/C 119/06)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona wnosząca odwołanie: Rumunia (przedstawiciele: E. Gane, L. Liţu, M. Chicu i L.-E. Baţagoi, pełnomocniczki)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo I. Martínez del Peral, H. Stancu i H. Krämer, a następnie I. Martínez del Peral i H. Stancu, pełnomocnicy), Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i K. Szíjjártó, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Rumunia pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Węgry pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa C-51/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Pomoc państwa – Pomoc uznana za bezprawnie przyznaną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Obowiązek odzyskania – Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie – Niewykonanie – Nieprzestrzeganie obowiązku odzyskania pomocy bezprawnie przyznanej i niezgodnej z rynkiem wewnętrznym – Kary finansowe – Charakter proporcjonalny i odstraszający – Okresowa kara pieniężna – Ryczałt – Zdolność płatnicza – Ważenie głosów państwa członkowskiego w Parlamencie Europejskim]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/5

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
      (Sprawa C-51/20) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Pomoc uznana za bezprawnie przyznaną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Obowiązek odzyskania - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Niewykonanie - Nieprzestrzeganie obowiązku odzyskania pomocy bezprawnie przyznanej i niezgodnej z rynkiem wewnętrznym - Kary finansowe - Charakter proporcjonalny i odstraszający - Okresowa kara pieniężna - Ryczałt - Zdolność płatnicza - Ważenie głosów państwa członkowskiego w Parlamencie Europejskim)
      (2022/C 119/07)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i B. Stromsky, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: K. Boskovits i A. Samoni-Rantou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1.

                  Poprzez brak podjęcia wszelkich środków zapewniających wykonanie wyroku z dnia 9 listopada 2017 r., Komisja/Grecja (C-481/16, niepublikowanego, EU:C:2017:845) Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.

                  2.

                  Od Republiki Greckiej zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej okresowej kary pieniężnej w wysokości 4 368 000 EUR za każdy sześciomiesięczny okres, naliczanej od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia pełnego wykonania wyroku z dnia 9 listopada 2017 r., Komisja/Grecja (C-481/16, niepublikowanego, EU:C:2017:845).

                  3.

                  Od Republiki Greckiej zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej ryczałtu w wysokości 5 500 000 EUR.

                  4.

                  Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa C-90/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret – Dania) – Apcoa Parking Danmark A/S/Skatteministeriet [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 2 ust. 1 lit. c) – Zakres stosowania – Czynności podlegające opodatkowaniu – Działalność prowadzona przez spółkę prawa prywatnego – Prowadzenie parkingów na terenach prywatnych – Opłaty kontrolne pobierane przez tę spółkę w przypadku nieprzestrzegania przez kierowców ogólnych warunków użytkowania tych parkingów – Kwalifikacja – Realia gospodarcze i handlowe transakcji]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/6

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret – Dania) – Apcoa Parking Danmark A/S/Skatteministeriet
      (Sprawa C-90/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. c) - Zakres stosowania - Czynności podlegające opodatkowaniu - Działalność prowadzona przez spółkę prawa prywatnego - Prowadzenie parkingów na terenach prywatnych - Opłaty kontrolne pobierane przez tę spółkę w przypadku nieprzestrzegania przez kierowców ogólnych warunków użytkowania tych parkingów - Kwalifikacja - Realia gospodarcze i handlowe transakcji)
      (2022/C 119/08)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Højesteret

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Apcoa Parking Danmark A/S

         Druga strona postępowania: Skatteministeriet

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że opłaty kontrolne pobierane przez spółkę prawa prywatnego prowadzącą prywatne parkingi w razie nieprzestrzegania przez kierowców ogólnych warunków użytkowania tych parkingów należy uznać za wynagrodzenie za odpłatne usługi w rozumieniu tego przepisu, które jako takie podlegają podatkowi od wartości dodanej (VAT).

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-118/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – JY/Wiener Landesregierung [Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii – Artykuły 20 i 21 TFUE – Zakres stosowania – Zrzeczenie się obywatelstwa danego państwa członkowskiego w celu uzyskania obywatelstwa innego państwa członkowskiego, zgodnie z promesą nadania obywatelstwa wydaną zainteresowanej osobie przez to ostatnie państwo – Cofnięcie tej promesy ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego – Zasada proporcjonalności – Sytuacja bezpaństwowca]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/7

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – JY/Wiener Landesregierung
      (Sprawa C-118/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Artykuły 20 i 21 TFUE - Zakres stosowania - Zrzeczenie się obywatelstwa danego państwa członkowskiego w celu uzyskania obywatelstwa innego państwa członkowskiego, zgodnie z promesą nadania obywatelstwa wydaną zainteresowanej osobie przez to ostatnie państwo - Cofnięcie tej promesy ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego - Zasada proporcjonalności - Sytuacja bezpaństwowca)
      (2022/C 119/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: JY

         Strona pozwana: Wiener Landesregierung

         Sentencja

                  1)

                  Sytuacja osoby, która mając obywatelstwo tylko jednego państwa członkowskiego, zrzeka się tego obywatelstwa i traci z tego względu status obywatela Unii w celu uzyskania obywatelstwa innego państwa członkowskiego w następstwie udzielenia jej promesy nadania obywatelstwa przez organy tego ostatniego państwa, jest objęta, ze względu na swój charakter i swoje skutki, zakresem stosowania prawa Unii, jeżeli cofnięcie tej promesy uniemożliwia tej osobie odzyskanie statusu obywatela Unii.

                  2)

                  Artykuł 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że właściwe organy krajowe i, w danym wypadku, sądy krajowe przyjmującego państwa członkowskiego mają obowiązek zbadać, czy decyzja o cofnięciu promesy nadania obywatelstwa tego państwa członkowskiego, skutkująca ostateczną utratą statusu obywatela Unii przez zainteresowaną osobę, jest zgodna z zasadą proporcjonalności – biorąc pod uwagę konsekwencje, jakie wynikają z tej decyzji w odniesieniu do sytuacji tej osoby. Ten wymóg zgodności z zasadą proporcjonalności nie jest spełniony, gdy decyzję taką uzasadniono popełnieniem wykroczeń administracyjnych określonych w kodeksie ruchu drogowego, które zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym skutkują nałożeniem zwykłej kary pieniężnej.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa C-165/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 stycznia 2022 r. wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – ET, występujący jako syndyk masy upadłościowej Air Berlin PLC&Co. Luftverkehrs KG/Bundesrepublik Deutschland [Odesłanie prejudycjalne – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Dyrektywa 2003/87/WE – Artykuł 3e – Uwzględnienie działalności lotniczej – Dyrektywa 2008/101/WE – Rozdzielanie i nieodpłatne wydawanie operatorom statków powietrznych uprawnień do emisji – Zaprzestanie przez takiego operatora działalności z powodu wszczęcia postępowania upadłościowego – Decyzja właściwego organu krajowego o odmowie wydania uprawnień syndykowi masy upadłościowej spółki]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/7

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 stycznia 2022 r. wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – ET, występujący jako syndyk masy upadłościowej Air Berlin PLC&Co. Luftverkehrs KG/Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-165/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Dyrektywa 2003/87/WE - Artykuł 3e - Uwzględnienie działalności lotniczej - Dyrektywa 2008/101/WE - Rozdzielanie i nieodpłatne wydawanie operatorom statków powietrznych uprawnień do emisji - Zaprzestanie przez takiego operatora działalności z powodu wszczęcia postępowania upadłościowego - Decyzja właściwego organu krajowego o odmowie wydania uprawnień syndykowi masy upadłościowej spółki)
      (2022/C 119/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ET, występujący jako syndyk masy upadłościowej Air Berlin PLC&Co. Luftverkehrs KG

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Sentencja

      Artykuł 3e dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r., należy interpretować w ten sposób, że liczba uprawnień do emisji gazów cieplarnianych przydzielonych nieodpłatnie operatorowi statków powietrznych powinna, w przypadku zaprzestania przez tego operatora prowadzenia działalności lotniczej w danym okresie rozliczeniowym w handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, zostać zmniejszona proporcjonalnie do tej części tego okresu, w której działalność ta nie jest już prowadzona.

         (1)  Dz.U. C 255 z 3.8.2020.


title: Sprawa C-179/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Fondul Proprietatea SA/Guvernul României, SC Complexul Energetic Hunedoara SA, w likwidacji, SC Complexul Energetic Oltenia SA, Compania Naţională de Transport al Energiei Electrice „Transelectrica” SA [Odesłanie prejudycjalne – Rynek wewnętrzny energii elektrycznej – Dyrektywa 2009/72/WE – Artykuł 15 ust. 4 – Dysponowanie priorytetowe – Bezpieczeństwo dostaw – Artykuł 32 ust. 1 – Swobodny dostęp stron trzecich – Gwarantowany dostęp do systemów przesyłowych – Dyrektywa 2009/28/WE – Artykuł 16 ust. 2 – Gwarantowany dostęp – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Artykuł 108 ust. 3 TFUE – Pomoc państwa]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/8

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Fondul Proprietatea SA/Guvernul României, SC Complexul Energetic Hunedoara SA, w likwidacji, SC Complexul Energetic Oltenia SA, Compania Naţională de Transport al Energiei Electrice „Transelectrica” SA
      (Sprawa C-179/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Dyrektywa 2009/72/WE - Artykuł 15 ust. 4 - Dysponowanie priorytetowe - Bezpieczeństwo dostaw - Artykuł 32 ust. 1 - Swobodny dostęp stron trzecich - Gwarantowany dostęp do systemów przesyłowych - Dyrektywa 2009/28/WE - Artykuł 16 ust. 2 - Gwarantowany dostęp - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Artykuł 108 ust. 3 TFUE - Pomoc państwa)
      (2022/C 119/11)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fondul Proprietatea SA

         Druga strona postępowania: Guvernul României, SC Complexul Energetic Hunedoara SA, w likwidacji, SC Complexul Energetic Oltenia SA, Compania Naţională de Transport al Energiei Electrice „Transelectrica” SA

         przy udziale: Ministerul Economiei, Energiei şi Mediului de Afaceri

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 32 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przyznaniu przez państwo członkowskie prawa gwarantowanego dostępu do sieci przesyłowych niektórym producentom energii elektrycznej, których instalacje wykorzystują miejscowe paliwa jako źródła energii pierwotnej w celu zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej, o ile owo prawo gwarantowanego dostępu opiera się na obiektywnych i racjonalnych kryteriach i jest proporcjonalne do zamierzonego uzasadnionego celu, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

                  2)

                  Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że szereg środków wprowadzonych decyzją rządową, polegających na priorytetowym dysponowaniu przez operatora systemu, którego kapitał jest w większości własnością państwa, energią elektryczną wytwarzaną przez niektórych producentów energii elektrycznej, których instalacje wykorzystują miejscowe paliwa jako źródła energii pierwotnej, na gwarantowanym dostępie do sieci przesyłowych dla energii elektrycznej wytwarzanej przez instalacje wspomnianych producentów oraz na obowiązku świadczenia przez tych producentów na rzecz operatora systemu usług pomocniczych o określonej ilości megawatów, co uprawnia ich do dostarczania tej ilości po z góry ustalonych cenach, uznawanych za wyższe od cen rynkowych, może zostać uznany za „pomoc państwa” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. W takiej sytuacji taki szereg środków należy uznać za nową pomoc, która jako taka podlega obowiązkowi uprzedniego zgłoszenia Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.


title: Sprawa C-181/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky – Republika Czeska) – VYSOČINA WIND a.s./Česká republika – Ministerstvo životního prostředí [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2012/19/UE – Zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny – Obowiązek finansowania kosztów gospodarowania odpadami pochodzącymi z paneli fotowoltaicznych – Skutek wsteczny – Zasada pewności prawa – Niewłaściwa transpozycja dyrektywy – Odpowiedzialność państwa członkowskiego]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/9

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky – Republika Czeska) – VYSOČINA WIND a.s./Česká republika – Ministerstvo životního prostředí
      (Sprawa C-181/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2012/19/UE - Zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny - Obowiązek finansowania kosztów gospodarowania odpadami pochodzącymi z paneli fotowoltaicznych - Skutek wsteczny - Zasada pewności prawa - Niewłaściwa transpozycja dyrektywy - Odpowiedzialność państwa członkowskiego)
      (2022/C 119/12)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší soud České republiky

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: VYSOČINA WIND a.s.

         Strona pozwana: Česká republika – Ministerstvo životního prostředí

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/19/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) jest nieważny w zakresie, w jakim przepis ten nakłada na producentów obowiązek finansowania kosztów gospodarowania odpadami pochodzącymi z paneli fotowoltaicznych wprowadzonych do obrotu w okresie od dnia 13 sierpnia 2005 r. do dnia 13 sierpnia 2012 r.
                  Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 2012/19 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które nakładają na użytkowników paneli fotowoltaicznych, a nie na producentów tych paneli, obowiązek finansowania kosztów gospodarowania odpadami pochodzącymi z rzeczonych paneli wprowadzanych do obrotu od dnia 13 sierpnia 2012 r., czyli od dnia wejścia w życie tej dyrektywy.

                  2)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż państwo członkowskie przyjęło przepisy sprzeczne z dyrektywą Unii przed przyjęciem tej dyrektywy, nie stanowi sama w sobie naruszenia prawa Unii, ponieważ dopóki dyrektywa ta nie stanie się częścią porządku prawnego Unii, dopóty nie można uznać, że osiągnięcie przewidzianego w niej rezultatu jest poważnie zagrożone.

         (1)  Dz.U. C 222 z 6.7.2020.


title: Sprawa C-234/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa) – „Sātiņi-S” SIA [Odesłanie prejudycjalne – Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Rozporządzenie (UE) nr 1305/2013 – Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich – Artykuł 30 ust. 6 lit. a) – Płatności z tytułu sieci Natura 2000 – Rekompensata za utratę dochodów na obszarach rolnych i leśnych – Torfowiska – Zakaz zakładania plantacji żurawiny – Brak rekompensaty – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 17 – Prawo własności]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/10

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa) – „Sātiņi-S” SIA
      (Sprawa C-234/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Rozporządzenie (UE) nr 1305/2013 - Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich - Artykuł 30 ust. 6 lit. a) - Płatności z tytułu sieci Natura 2000 - Rekompensata za utratę dochodów na obszarach rolnych i leśnych - Torfowiska - Zakaz zakładania plantacji żurawiny - Brak rekompensaty - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 17 - Prawo własności)
      (2022/C 119/13)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną:„Sātiņi-S” SIA

         Strona przeciwna w postępowaniu kasacyjnym: Lauku atbalsta dienests

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 30 ust. 6 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 należy interpretować w ten sposób, że nie wyłącza on co do zasady z płatności z tytułu sieci Natura 2000 torfowisk, w przypadku gdy znajdują się one na obszarach sieci Natura 2000 wyznaczonych zgodnie z dyrektywą Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory oraz z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa i wchodzą w zakres pojęć „użytku rolnego” lub „lasu” w rozumieniu, odpowiednio, art. 2 ust. 1 lit. f) i r) rozporządzenia nr 1305/2013 lub art. 2 ust. 2 tego rozporządzenia, a zatem któreh, jako „obszary rolne i leśne sieci Natura 2000” w rozumieniu wspomnianego art. 30 ust. 6 lit. a), kwalifikują się do płatności, o których mowa w art. 30 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.

                  2)

                  Artykuł 30 ust. 6 lit. a) rozporządzenia nr 1305/2013 należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na wyłączenie z płatności z tytułu sieci Natura 2000, po pierwsze, „obszarów rolnych sieci Natura 2000” w rozumieniu tego przepisu, w tym, w takim wypadku, torfowisk, które należałyby do takich obszarów, i, po drugie, zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1305/2013, torfowisk znajdujących się na obszarach sieci Natura 2000, które wchodziłyby co do zasady w zakres pojęcia „lasu” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. r) tego rozporządzenia, a tym samym w zakres pojęcia „obszarów leśnych sieci Natura 2000” w rozumieniu art. 30 ust. 6 lit. a) wspomnianego rozporządzenia. Ten ostatni przepis należy również interpretować w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na ograniczenie takich płatności w odniesieniu do obszarów leśnych Natura 2000, obejmujących w danym wypadku torfowiska, do sytuacji, w których wyznaczenie tych obszarów jako „obszarów sieci Natura 2000” skutkuje utrudnieniem prowadzenia na nich szczególnego rodzaju działalności gospodarczej, w szczególności działalności leśnej.

                  3)

                  Artykuł 30 rozporządzenia nr 1305/2013 w związku z art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie należy przyznawać płatności z tytułu sieci Natura 2000 właścicielowi torfowiska objętego tą siecią na podstawie uzasadnienia, że wprowadzono ograniczenie działalności gospodarczej, którą można prowadzić na takim torfowisku, w szczególności zakaz zakładania na nim plantacji żurawiny, podczas gdy w chwili nabycia danej nieruchomości właściciel wiedział o takim ograniczeniu.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.


title: Sprawa C-238/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 stycznia 2022 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa] – „Sātiņi-S” SIA [Odesłanie prejudycjalne – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 17 – Prawo własności – Dyrektywa 2009/147/WE – Rekompensata za szkody wyrządzone w akwakulturze przez dzikie ptaki chronione na obszarze Natura 2000 – Rekompensata w kwocie niższej niż wartość rzeczywiście poniesionych szkód – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Pomoc państwa – Pojęcie „korzyści” – Przesłanki – Rozporządzenie (UE) nr 717/2014 – Zasada de minimis]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/11

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 stycznia 2022 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa] – „Sātiņi-S” SIA
      (Sprawa C-238/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 17 - Prawo własności - Dyrektywa 2009/147/WE - Rekompensata za szkody wyrządzone w akwakulturze przez dzikie ptaki chronione na obszarze Natura 2000 - Rekompensata w kwocie niższej niż wartość rzeczywiście poniesionych szkód - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Pomoc państwa - Pojęcie „korzyści” - Przesłanki - Rozporządzenie (UE) nr 717/2014 - Zasada de minimis)
      (2022/C 119/14)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Sātiņi-S” SIA

         Przy udziale: Dabas aizsardzības pārvalde

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by przyznana przez państwo członkowskie rekompensata z tytułu strat poniesionych przez podmiot gospodarczy w wyniku zastosowania na obszarze sieci Natura 2000 środków ochronnych na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa była znacznie niższa od wartości rzeczywistej szkody poniesionej przez ten podmiot.

                  2)

                  Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że przyznana przez państwo członkowskie rekompensata z tytułu strat poniesionych przez podmiot gospodarczy w wyniku zastosowania na obszarze sieci Natura 2000 środków ochronnych na podstawie dyrektywy 2009/147 stanowi „pomoc państwa” w rozumieniu tego postanowienia, jeżeli spełnione są pozostałe przesłanki dotyczące takiej kwalifikacji.

                  3)

                  Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 717/2014 z dnia 27 czerwca 2014 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 [TFUE] do pomocy de minimis w sektorze rybołówstwa i akwakultury należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy rekompensata taka jak opisana w pkt 2 sentencji niniejszego wyroku spełnia przesłanki art. 107 ust. 1 TFUE, przewidziana w tym przepisie rozporządzenia górna granica pomocy de minimis w wysokości 30 000 EUR ma zastosowanie do tej rekompensaty.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.


title: Sprawa C-261/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Thelen Technopark Berlin GmbH / MN [Odesłanie prejudycjalne – Swoboda świadczenia usług – Artykuł 49 TFUE – Dyrektywa 2006/123/WE – Artykuł 15 – Wynagrodzenia architektów i inżynierów – Obowiązujące usługodawcę taryfy minimalne – Bezpośrednia skuteczność – Wyrok stwierdzający uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego wydany w toku postępowania przed sądem krajowym]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/11

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Thelen Technopark Berlin GmbH / MN
      (Sprawa C-261/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Artykuł 49 TFUE - Dyrektywa 2006/123/WE - Artykuł 15 - Wynagrodzenia architektów i inżynierów - Obowiązujące usługodawcę taryfy minimalne - Bezpośrednia skuteczność - Wyrok stwierdzający uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego wydany w toku postępowania przed sądem krajowym)
      (2022/C 119/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Thelen Technopark Berlin GmbH

         Druga strona postępowania: MN

         Sentencja

      Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozpoznający spór toczący się wyłącznie między jednostkami nie jest zobowiązany, wyłącznie na mocy tego prawa, do odstąpienia od stosowania uregulowania krajowego, które ustala, z naruszeniem art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 lit. g) i art. 15 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/123/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym, stawki minimalne wynagrodzenia za usługi architektów i inżynierów, a także przewiduje, że uzgodnienia stanowiące odstępstwo od tego uregulowania są bezskuteczne, z zastrzeżeniem jednak, po pierwsze, możliwości, by sąd ten odstąpił od stosowania tego uregulowania na mocy prawa krajowego w ramach takiego sporu, a po drugie, prawa poszkodowanego w wyniku niezgodności prawa krajowego z prawem Unii do żądania naprawienia wyrządzonej mu z tego tytułu szkody.

         (1)  Dz.U. C 313 z 21.9.2020.


title: Sprawa C-347/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa – Łotwa) – SIA „Zinātnes parks”/Finanšu ministrija [Odesłanie prejudycjalne – Fundusze strukturalne – Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) – Rozporządzenie (UE) nr 1303/2013 – Program współfinansowania – Pomoc państwa – Rozporządzenie (UE) nr 651/2014 – Zakres stosowania – Ograniczenia – Pojęcia „subskrybowanego kapitału zakładowego” i „przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji” – Wykluczenie przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji ze wsparcia z EFRR – Zasady dotyczące skuteczności podwyższenia subskrybowanego kapitału zakładowego – Data przedstawienia dowodów tego podwyższenia – Zasady niedyskryminacji i przejrzystości]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/12

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa – Łotwa) – SIA „Zinātnes parks”/Finanšu ministrija
      (Sprawa C-347/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Fundusze strukturalne - Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) - Rozporządzenie (UE) nr 1303/2013 - Program współfinansowania - Pomoc państwa - Rozporządzenie (UE) nr 651/2014 - Zakres stosowania - Ograniczenia - Pojęcia „subskrybowanego kapitału zakładowego” i „przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji” - Wykluczenie przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji ze wsparcia z EFRR - Zasady dotyczące skuteczności podwyższenia subskrybowanego kapitału zakładowego - Data przedstawienia dowodów tego podwyższenia - Zasady niedyskryminacji i przejrzystości)
      (2022/C 119/16)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Administratīvā rajona tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SIA „Zinātnes parks”

         Druga strona postępowania: Finanšu ministrija

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 [TFUE] należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy spółka znajduje się „w trudnej sytuacji” w rozumieniu tego przepisu, wyrażenie „subskrybowany kapitał zakładowy” należy rozumieć jako odnoszące się do wszystkich wkładów, które obecni lub przyszli wspólnicy lub akcjonariusze danej spółki wnieśli lub nieodwołalnie zobowiązali się wnieść.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1301/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i przepisów szczególnych dotyczących celu „Inwestycje na rzecz wzrostu i zatrudnienia” oraz w sprawie uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy wnioskodawcę należy uznać za nieznajdującego się „w trudnej sytuacji” w rozumieniu art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014, właściwa instytucja zarządzająca powinna brać pod uwagę wyłącznie dowody zgodne z wymogami, które zostały określone przy ustanawianiu procedury wyboru projektów, pod warunkiem że wymogi te są zgodne z zasadami skuteczności i równoważności, a także z ogólnymi zasadami prawa Unii, takimi jak w szczególności zasady równego traktowania, przejrzystości i proporcjonalności.

                  3)

                  Artykuł 125 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006, a także zasady niedyskryminacji i przejrzystości, do których odnosi się ten przepis, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym wnioski dotyczące projektów nie mogą być przedmiotem wyjaśnień po upływie terminu składania wspomnianych wniosków. Jednakże, zgodnie z zasadą równoważności, ten brak możliwości uzupełnienia dokumentacji przez wnioskodawców po upływie terminu składania wniosków dotyczących projektów musi dotyczyć wszystkich procedur, które można, w stosownym przypadku, uznać za porównywalne, pod względem przedmiotu, podstawy i istotnych elementów, z procedurą przewidzianą w celu uzyskania wsparcia z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.

         (1)  Dz.U. C 339 z 12.10.2020.


title: Sprawa C-432/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien – Austria) – ZK [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Polityka imigracyjna – Dyrektywa 2003/109/WE – Artykuł 9 ust. 1 lit. c) – Utrata statusu obywatela państwa trzeciego będącego rezydentem długoterminowym – Nieobecność na terytorium Unii Europejskiej przez okres 12 kolejnych miesięcy – Przerwanie tego okresu nieobecności – Nieregularne i krótkotrwałe pobyty na terytorium Unii]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/13

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien – Austria) – ZK
      (Sprawa C-432/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Polityka imigracyjna - Dyrektywa 2003/109/WE - Artykuł 9 ust. 1 lit. c) - Utrata statusu obywatela państwa trzeciego będącego rezydentem długoterminowym - Nieobecność na terytorium Unii Europejskiej przez okres 12 kolejnych miesięcy - Przerwanie tego okresu nieobecności - Nieregularne i krótkotrwałe pobyty na terytorium Unii)
      (2022/C 119/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ZK

         przy udziale: Landeshauptmann von Wien

         Sentencja

      Artykuł 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi należy interpretować w ten sposób, że każda fizyczna obecność rezydenta długoterminowego na terytorium Unii Europejskiej w okresie 12 kolejnych miesięcy, nawet jeśli taka obecność nie przekracza w tym okresie ogółem zaledwie kilku dni, wystarcza do zapobieżenia utracie przez tego rezydenta statusu rezydenta długoterminowego na podstawie tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 390 z 16.11.2020.


title: Sprawa T-160/21: Wyrok Sądu z dnia 12 stycznia 2022 r. – Laboratorios Ern/EUIPO – Malpricht (APIRETAL) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny znak towarowy APIRETAL – Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku – Brak rzeczywistego używania – Brak uzasadnionych powodów nieużywania – Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/39

      Wyrok Sądu z dnia 12 stycznia 2022 r. – Laboratorios Ern/EUIPO – Malpricht (APIRETAL)
      (Sprawa T-160/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny znak towarowy APIRETAL - Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Brak rzeczywistego używania - Brak uzasadnionych powodów nieużywania - Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 119/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat T. González Martínez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: T. Frydendahl i D. Gája, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ingrid Malpricht (Ludwigshafen am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat M.-C. Simon)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 stycznia 2021 r. (sprawa R 1004/2020-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między I. Malpricht a Laboratorios Ern.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Laboratorios Ern, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 206 z 31.5.2021.


title: Sprawa T-259/21: Wyrok Sądu z dnia 12 stycznia 2022 r. – Neolith Distribution/EUIPO (Przedstawienie wzoru zdobniczego) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie unijnego znaku towarowego stanowiącego wzór – Przedstawienie wzoru zdobniczego – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/39

      Wyrok Sądu z dnia 12 stycznia 2022 r. – Neolith Distribution/EUIPO (Przedstawienie wzoru zdobniczego)
      (Sprawa T-259/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie unijnego znaku towarowego stanowiącego wzór - Przedstawienie wzoru zdobniczego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 119/53)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Neolith Distribution, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 marca 2021 r. (sprawa R 2155/2020-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia przedstawiającego wzór zdobniczy jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Neolith Distribution, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 252 z 28.6.2021.


title: Sprawa T-207/21: Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2022 r. – Estetica Group Iwona Michalak/EUIPO (PURE BEAUTY) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PURE BEAUTY – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/40

      Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2022 r. – Estetica Group Iwona Michalak/EUIPO (PURE BEAUTY)
      (Sprawa T-207/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PURE BEAUTY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 119/54)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Estetica Group Iwona Michalak (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat P. Gutowski)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 marca 2021 r. (sprawa R 1456/2020-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego PURE BEAUTY jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Estetica Group Iwona Michalak zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 278 z 12.7.2021.


title: Sprawa T-300/21: Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2022 r. – CNH Industrial/EUIPO (SOILXPLORER) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SOILXPLORER – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/40

      Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2022 r. – CNH Industrial/EUIPO (SOILXPLORER)
      (Sprawa T-300/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SOILXPLORER - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 119/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: CNH Industrial NV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat L. Axel Karnøe Søndergaard)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 marca 2021 r. (sprawa R 386/2021-5), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SOILXPLORER jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  CNH Industrial NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 297 z 26.7.2021.


title: Sprawa T-301/21: Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2022 r. – CNH Industrial/EUIPO (CROPXPLORER) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CROPXPLORER – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/41

      Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2022 r. – CNH Industrial/EUIPO (CROPXPLORER)
      (Sprawa T-301/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CROPXPLORER - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 119/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: CNH Industrial NV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat L. Axel Karnøe Søndergaard)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 marca 2021 r. (sprawa R 387/2021-5), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego CROPXPLORER jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  CNH Industrial NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 297 z 26.7.2021.


title: Sprawa T-730/19: Postanowienie Sądu z dnia 4 stycznia 2022 r. – CR i CT/EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Skarżący, który nie odpowiedział na wnioski Sądu – Umorzenie postępowania]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/41

      Postanowienie Sądu z dnia 4 stycznia 2022 r. – CR i CT/EBC
      (Sprawa T-730/19) (1)

      (Polityka gospodarcza i pieniężna - Skarżący, który nie odpowiedział na wnioski Sądu - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 119/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: CR i CT (przedstawiciel: O. Behrends, adwokat)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny EBC (przedstawiciele: E. Koupepidou, A. Lefterov i F. Bonnard, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności oceny EBC z dnia 15 sierpnia 2019 r., w której uznał on, że PNB Banka AS stoi na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością w rozumieniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Nie ma konieczności orzekania co do skargi.

                  2)

                  Nie ma konieczności orzekania co do wniosku interwencyjnego Republiki Łotewskiej.

                  3)

                  CR I CT ponoszą koszty własne oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC), za wyjątkiem kosztów związanych z wnioskiem interwencyjnym.

                  4)

                  CR i CT, EBC oraz Republika Łotewska ponoszą koszty związane z ich własnymi wnioskami interwencyjnymi.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa T-148/20: Postanowienie Sądu z dnia 19 stycznia 2022 r. – FC/EASO [Skarga o stwierdzenie nieważności – Służba publiczna – Personel tymczasowy – Odmowa dostarczenia zaświadczenia o nieskazitelności charakteru – Odmowa udzielenia zgody na wycofanie rezygnacji – Akt wyłącznie potwierdzający – Termin do złożenia zażalenia – Nieprawidłowość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi – Niedopuszczalność – Skarga o odszkodowanie – Ścisły związek z żądaniami stwierdzenia nieważności – Niedopuszczalność]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/42

      Postanowienie Sądu z dnia 19 stycznia 2022 r. – FC/EASO
      (Sprawa T-148/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Odmowa dostarczenia zaświadczenia o nieskazitelności charakteru - Odmowa udzielenia zgody na wycofanie rezygnacji - Akt wyłącznie potwierdzający - Termin do złożenia zażalenia - Nieprawidłowość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Niedopuszczalność - Skarga o odszkodowanie - Ścisły związek z żądaniami stwierdzenia nieważności - Niedopuszczalność)
      (2022/C 119/58)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: FC (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (przedstawiciele: P. Eyckmans i M. Stamatopoulou, pełnomocnicy, których wspierali adwokaci A. Guillerme i T. Bontinck)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie mające na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji EASO [poufne], w której urząd ten odmówił udzielenia zgody na wycofanie przez skarżącą jej rezygnacji i oddalił wniosek o wydanie jej zaświadczenia o nieskazitelności charakteru, jak również decyzji oddalającej zażalenie skarżącej wniesione na powyższą decyzję, a po drugie, naprawienie szkody i krzywdy, których miała doznać skarżąca.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  FC zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 175 z 25.5.2020.


title: Sprawa T-571/20: Postanowienie Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Luna Italia/EUIPO – Luna (LUNA SPLENDIDA) [Znak towarowy Unii europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy LUNA SPLENDIDA – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Luna – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/43

      Postanowienie Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Luna Italia/EUIPO – Luna (LUNA SPLENDIDA)
      (Sprawa T-571/20) (1)

      (Znak towarowy Unii europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy LUNA SPLENDIDA - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Luna - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2022/C 119/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Luna Italia Srl (Cantu, Włochy) (przedstawiciel: adwokat N. Papakostas)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Capostagno, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Luna AE (Agios Stefanos, Grecja) (przedstawiciel: adwokat M. Sioufas)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 czerwca 2020 r. (sprawa R 1895/2019-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Luna a Luna Italia.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona jako prawnie oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  Luna Italia Srl pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Luna AE.

         (1)  Dz.U. C 44 z 8.2.2021.