title: Sprawa C-256/08: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/16

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-256/08)
   (2008/C 197/27)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: C. O'Reilly i M. Condou-Durande, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/83/WE (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, a w każdym razie nie informując Komisji o przyjęciu takich przepisów, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin dokonania transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 10 października 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 304, str. 12.


title: Sprawa C-214/08 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 maja 2009 r. — Philippe Guigard przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Skarga o odszkodowanie — Warunki powstania odpowiedzialności umownej i odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty — Artykuły 313 ust. 2 lit. k), 314 i 317 lit. a) czwartej konwencji z Lomé zmienionej umową podpisaną na Mauritiusie)

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 maja 2009 r. — Philippe Guigard przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-214/08 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o odszkodowanie - Warunki powstania odpowiedzialności umownej i odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty - Artykuły 313 ust. 2 lit. k), 314 i 317 lit. a) czwartej konwencji z Lomé zmienionej umową podpisaną na Mauritiusie)
   2009/C 167/02
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Philippe Guigard (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bordes i F. Dintilhac, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie T-301/05 Guigard przeciwko Komisji, na mocy którego Sąd oddalił skargę wnoszącego odwołanie o naprawienie szkody poniesionej w związku z działaniem Komisji przy przedłużeniu umowy o pracę zawartej z nim w ramach współpracy technicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Nigru finansowanej z Europejskiego Funduszu Rozwoju — Przesłanki odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty — Naruszenie art. 313 ust. 2 lit. k) i 314 czwartej konwencji z Lomé (Dz.U. L 229, s. 1) zmienionej umową podpisaną na Mauritiusie (Dz.U. L 156, s. 3) — Naruszenie obowiązku uzasadnienia i prawa do obrony

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie T-301/05 Guigard przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w którym stwierdzono w nim dopuszczalność skargi M. Guigarda

               2)

               Skarga M. Guigarda w sprawie T-301/05 zostaje odrzucona.

               3)

               Odwołanie w sprawie M. Guigarda zostaje umorzone.

               4)

               M. Guigard zostaje obciążony kosztami postępowania poniesionymi przez Komisję Wspólnot Europejskich przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich Europejskich i przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-327/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 13 kwietnia 2011 r. w sprawie T-228/09 United States Polo Association przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Textiles CMG, SA, wniesione w dniu 24 czerwca 2011 r. przez United States Polo Association

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 13 kwietnia 2011 r. w sprawie T-228/09 United States Polo Association przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Textiles CMG, SA, wniesione w dniu 24 czerwca 2011 r. przez United States Polo Association
   (Sprawa C-327/11 P)
   2011/C 311/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: United States Polo Association (przedstawiciele: P. Goldenbaum, Rechtsanwältin, T. Melchert, Rechtsanwalt, i I. Rohr, Rechtsanwältin)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie T-228/09;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej R 08861/2008-4;

               —

               obciążenie OHIM własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie;

               —

               oraz w razie wstąpienia Textiles CMG, S.A. do postępowania w charakterze interwenienta obciążenie jej własnymi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi, że wyrok Sądu dotknięty jest błędami dotyczącymi wykładni i stosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009) w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1).
   Ze względu na tę błędną wykładnię i błędne stosowanie Sąd mylnie doszedł do wniosku, że Izba Odwoławcza poprawnie stwierdziła, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku znaków towarowych U.S. POLO ASSN. (zaskarżone zgłoszenie) i POLO-POLO (wcześniejszy znak towarowy).
   Sąd nie przeprowadził poprawnej i pełnej całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd i nie wziął w wystarczającym zakresie pod uwagę zasad wynikających z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w tym względzie lub błędnie je zastosował.
   Główne argumenty wnoszącego odwołanie w odniesieniu do uchybień w ustaleniach Sądu można podsumować następująco:

               1)

               Sąd błędnie zastosował zasady określone w wyroku z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-120/04 Medion, Zb.Orz. s. I-8551, w odniesieniu do ewentualnej niezależnej pozycji odróżniającej jednego elementu w złożonym oznaczeniu pomimo braku dominacji w całościowym wrażeniu.
               Sąd najpierw — poprawnie — zaprzeczył, by słowo „POLO” dominowało w późniejszym znaku towarowym, ale następnie — mylnie — uznał rzekomą niezależną funkcję odróżniającą elementu „POLO” na podstawie okoliczności, że pozostałe elementy „U.S.” i „ASSN.” są krótkimi inicjałami i skrótami oraz na podstawie założonego braku znaczenia i rzekomego niewystarczającego stopnia charakteru odróżniającego. To wskazuje na mylne rozumienie wymogu niezależnej funkcji odróżniającej jednego elementu w złożonym oznaczeniu.
               Rozstrzygnięcie w sprawie Medion nie może w żaden sposób być interpretowane jako ustanowienie ogólnej zasady, zgodnie z którą należy uznawać, że jakikolwiek element o zwykłym charakterze odróżniającym wspólny dla dwóch znaków towarach zajmuje niezależną pozycję odróżniającą w złożonym znaku towarowym. Sąd nie wziął pod uwagę, że zgodnie z wyrokiem w sprawie Medion istnieje relacja zasada — wyjątek, przy czym zazwyczaj przeciętny konsument postrzega znak towarowy jako całość z możliwością, że całościowe wrażenie może być zdominowane przez jeden lub więcej składników złożonego oznaczenia, a wyjątek dotyczy tego, że jeśli element nie dominuje w całościowym wrażeniu, może tylko w wyjątkowych przypadkach poza zwykłym przypadkiem zajmować niezależną pozycję odróżniającą. Sąd nie przedstawił żadnego uzasadnienia występowania tego wyjątkowego przypadku.

               2)

               Sąd przypisał wyłączną i decydującą wartość okoliczności, że dwa kolidujące ze sobą oznaczenia mają wspólny element „POLO”, nie stosując poprawnie zasad całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd wynikających w szczególności z wyroku z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie C-251/95 SABEL, Rec s. I-6191.
               Sąd pominął zasadę, zgodnie z którą odbiorcy postrzegają znak towarowy jako całość i nie analizują jego różnych szczegółów, lecz w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego wziął tylko pod uwagę jeden element i porównał go z późniejszym znakiem towarowym.
               W szczególności nie wziął pod uwagę w pełni okoliczności niniejszej sprawy, pomijając różnice pomiędzy kolidującymi ze sobą oznaczeniami, zwłaszcza uderzające podwojenie elementu „POLO” we wcześniejszym znaku towarowym. Pojedynczy element „POLO” ani nie dominuje we wcześniejszym znaku towarowym „POLO-POLO”, ani nie zajmuje niezależnej pozycji odróżniającej w złożonym oznaczeniu i Sąd nawet nie założył istnienia takiej funkcji w tym względzie.
               Ponadto wcześniejszy znak towarowy „POLO-POLO” rozpatrywany w całości nie ma żadnego znaczenia w żadnym języku wspólnotowym. Z tego względu nie można przeprowadzić porównania na płaszczyźnie pojęciowej.

               3)

               Sąd nie wziął pod uwagę zasady, zgodnie z którą tylko wtedy, gdy wszystkie pozostałe składniki znaku towarowego są bez znaczenia, ocena podobieństwa może zależeć wyłącznie od jednego składnika.

               4)

               Argumentacja Sądu jest wewnętrznie sprzeczna i niespójna w następujących kwestiach:
               Sąd z jednej strony stwierdził, że elementy „U.S” i „ASSN.” nie mają jako takie znaczenia. Z drugiej strony wskazał, że „U.S” byłoby postrzegane przez właściwy krąg odbiorców jako odniesienie do pochodzenia geograficznego. Ponadto, nawet przy założeniu, że niektórzy konsumenci mogliby nie zrozumieć skrótu „ASSN.”, konsumenci nie mieliby powodu, aby przeoczyć ten element lub go niedosłyszeć, lecz — zgodnie z zasadami określonymi w wyroku z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T-6/01 w sprawie Matratzen Concord przeciwko OHIM — Hukla Germany MATRAZEN (MATRATZEN), Rec. s. II-4335 — tym bardziej postrzegaliby go jako element odróżniający.

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawy połączone C-292/09 i C-293/09: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 13 stycznia 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Commissione tributaria provinciale di Parma — Włochy) — Isabella Calestani (C-292/09), Paolo Lunardi (C-293/09) przeciwko Agenzia delle Entrate Ufficio di Parma (Odesłanie prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/13

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 13 stycznia 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Commissione tributaria provinciale di Parma — Włochy) — Isabella Calestani (C-292/09), Paolo Lunardi (C-293/09) przeciwko Agenzia delle Entrate Ufficio di Parma
   (Sprawy połączone C-292/09 i C-293/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność)
   2010/C 100/20
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione tributaria provinciale di Parma

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Isabella Calestani (C-292/09), Paolo Lunardi (C-293/09)

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate Ufficio di Parma

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione tributaria provinciale di Parma — Wykładnia art. 13 część B lit. c) dyrektywy 77/388/EWG: Szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru (Dz.U. L 145, s.1) — Zwolnienie od podatków dostaw towarów przeznaczonych w całości do celów działalności zwolnionej od podatku lub w przypadku których nie przysługiwało prawo do odliczenia — Przepisy krajowe wykluczające zwolnienie

      Sentencja

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Commissione tributaria provinciale di Parma (Włochy), postanowieniami z dnia 9 i 17 czerwca 2009 r., są oczywiście niedopuszczalne.

      (1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009.


title: Sprawa T-176/10: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2011 r. — Seven przeciwko OHIM — Seven for all mankind (SEVEN FOR ALL MANKIND) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SEVEN FOR ALL MANKIND — Wcześniejsze graficzne, wspólnotowe i międzynarodowy, znaki towarowe zawierające element słowny seven — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/18

         Wyrok Sądu z dnia 6 października 2011 r. — Seven przeciwko OHIM — Seven for all mankind (SEVEN FOR ALL MANKIND)
   (Sprawa T-176/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SEVEN FOR ALL MANKIND - Wcześniejsze graficzne, wspólnotowe i międzynarodowy, znaki towarowe zawierające element słowny „seven” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 340/35
   Język postępowania: angielski.

      Strony

      Strona skarżąca: Seven SpA (Leinì, Włochy) (przedstawiciel: L. Trevisan, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Seven for all mankind LLC (Vernon, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Gautier-Sauvagnac, adwokat, B. Guimberteau, adwokat, M. Choukroun, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 stycznia 2010 r. (sprawa R 1514/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Seven SpA a Seven for all mankind LLC.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (OHIM) z dnia 28 stycznia 2010 r. (sprawa R 1514/2008-2).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Seven SpA w postępowaniu przed Sądem oraz kosztami, które Seven SpA poniosła w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

               4)

               Seven for all mankind LLC pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-109/06: Skarga wniesiona w dniu  23 lutego 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/6

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-109/06)
   (2006/C 108/08)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: W. Mölls)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nieprzyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji dyrektywy Rady 2003/96/WE (1) z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, lub niepodając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 31 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 283, str. 51.


title: Sprawa T-3/14: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2014 r. — Anudal Industrial przeciwko Komisji

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/50

         Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2014 r. — Anudal Industrial przeciwko Komisji
   (Sprawa T-3/14)
   2014/C 52/96
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Anudal Industrial, SL (Badalona, Hiszpania) (przedstawiciele: J. García Muñoz, J. Jiménez-Blanco i J. Corral García, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1–6 zaskarżonego aktu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności jego art. 4 w zakresie, a jakim zawiera on nakaz odzyskania pomocy oraz

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami związanymi z postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza sprawa dotyczy tej samej decyzji, w przedmiocie której została wniesiona skarga w sprawie T-515/13 Hiszpania przeciwko Komisji.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Naruszenie istotnych wymogów formalnych oraz art. 20, 21 i 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ze względu na to, że zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu dochodzenia, w ramach którego dopuszczono się istotnych nieprawidłowości.

               2)

               Naruszenie prawa, a konkretnie art. 107 i 108 TFUE, ze względu na stwierdzenie w zaskarżonej decyzji, iż będące przedmiotem postępowania środki stanowią pomoc państwa pomimo tego, że nie wykazano ich selektywnego charakteru.

               3)

               Naruszenie prawa, a konkretnie art. 107 i 108 TFUE, ze względu na stwierdzenie w zaskarżonej decyzji, iż będące przedmiotem postępowania środki stanowią pomoc państwa pomimo tego, że nie wykazano wpływu wywieranego przez nie na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową.

               4)

               Naruszenie prawa, a konkretnie art. 107 TFUE, a także brak uzasadnienia ze względu na stwierdzenie w zaskarżonej decyzji, iż udzielona została pomoc państwa, której beneficjentami są grupy, które łączy interes gospodarczy, oraz inwestorzy, pomimo tego, że rozpatrywany środek nie przysparza im jakiejkolwiek przewagi konkurencyjnej i nie wywiera wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową w sektorach, w których podmioty te prowadzą działalność.

               5)

               Naruszenie prawa w zakresie, w jakim zawarty w zaskarżonej decyzji nakaz odzyskania ewentualnej pomocy narusza zasady pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań i równości traktowania, a także art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 659/1999.


title: Sprawa T-652/11: Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2015 r. – Sabbagh/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie funduszy — Oczywisty błąd w ocenie — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/23

         Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2015 r. – Sabbagh/Rada
   (Sprawa T-652/11) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie funduszy - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2015/C 118/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bassam Sabbagh (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci M.A. Bastin i J.M. Salva)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1151/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 296, s. 3), decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273/WPZiB (Dz.U. L 319, s. 56) i rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 (Dz.U. L 16, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego, a po drugie, żądanie wypłacenia odszkodowania z tytułu poniesionej szkody.

      Sentencja

               1)

               Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzeń wykonawczych Rady wydanych po przyjęciu rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 zostaje odrzucone jako niedopuszczalne.

               2)

               Stwierdza się nieważność w zakresie, w jakim akty te dotyczą Bassama Sabbagha:

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1151/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 442/2011;

                           —

                           decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273/WPZiB;

                           —

                           rozporządzenia nr 36/2012.

               3)

               Skutki decyzji i rozporządzeń, których nieważność stwierdzono, zostają utrzymane w mocy wobec Bassama Sabbagha do chwili upływu terminu do wniesienia odwołania albo, jeśli odwołanie zostanie wniesione w tym terminie, do czasu ewentualnego oddalenia odwołania.

               4)

               Żądnie odszkodowawcze zostaje oddalone.

               5)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Bassama Sabbagha.

               6)

               Bassam Sabbagh pokrywa połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 58 z 25.2.2012.


title: Sprawa C-529/09: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/21

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-529/09)
   2010/C 51/34
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 228 TFU ust. 4 oraz art. 2 i 3 decyzji 1999/509/WE Komisji z dnia 14 października 1998 r. w sprawie pomocy przyznanej przez Hiszpanię spółkom z grupy Magefasa i spółkom będącym ich następcami prawnymi (Dz.U. 1999 R., l 198, s. 15), poprzez brak przyjęcia środków koniecznych do wykonania owej decyzji w odniesieniu do Industrias Domésticas, S.A. (Indosa).

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Królestwo Hiszpanii nie przyjęło w ustalonym terminie przepisów koniecznych do dostosowania się do decyzji 1999/509/WE w odniesieniu do Industrias Domésticas, S.A. (Indosa).


title: Sprawa T-332/17: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2017 r. – E-Control/ACER

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/35

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2017 r. – E-Control/ACER
   (Sprawa T-332/17)
   (2017/C 249/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Energie-Control Austria für die Regulierung der Elektrizitäts- und Erdgaswirtschaft (E-Control) (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat F. Schuhmacher)

      Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (zwanej dalej ACER) z dnia 17 marca 2017 r., sprawa A-001–2017 (skonsolidowana);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że komisja odwoławcza naruszyła prawo, gdy stwierdziła, że ACER jest właściwy, by zmienić wniosek dotyczący systemu przesyłowego.

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że komisja odwoławcza naruszyła prawo, gdy uznała, że ACER jest właściwy, by zmienić wniosek operatorów systemu przesyłowego, ponieważ rozporządzenie Komisji (UE) 2015/1222 (1) nie przyznaje takiego uprawnienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że komisja odwoławcza naruszyła prawo, gdy uznała właściwość ACER, mimo iż agencja ta nie uwzględniła zgłoszonego przez skarżącą żądania wprowadzenia zmiany.

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że ACER nie uwzględnił zgłoszonego przez nią w myśl art. 9 ust. 12 rozporządzenia Komisji (UE) 2015/1222 żądania wprowadzenia zmiany. Zdaniem skarżącej komisja odwoławcza naruszyła prawo, gdy uznała właściwość ACER, mimo iż agencja ta nie uwzględniła zgłoszonego przez skarżącą żądania wprowadzenia zmiany.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że komisja odwoławcza naruszyła prawo, gdy uznała, że ACER jest właściwy, by wyznaczyć granicę obszaru rynkowego w myśl art. 15 rozporządzenia Komisji (UE) 2015/1222.

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że komisja odwoławcza dopuściła się oczywistego naruszenia prawa, gdy stwierdziła, że ACER jest właściwy, by zmienić konfigurację obszarów rynkowych i wprowadzić nowe granice obszarów rynkowych w myśl art. 15 rozporządzenia Komisji (UE) 2015/1222. Zdaniem skarżącej ACER działał ultra vires i nie uwzględnił ram prawnych oraz kompetencji państw członkowskich.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że komisja odwoławcza nie przedstawiła należytego uzasadnienia oraz naruszyła prawo, gdy uznała, że ACER wykazał, iż na granicy niemiecko-austriackiej występuje ograniczenie strukturalne.

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że naruszone zostały jej prawa procesowe, gdyż komisja odwoławcza nie odniosła się do argumentów przedstawionych w odwołaniu, natomiast oparła się na ogólnym stwierdzeniu pozbawionym jakiegokolwiek konkretnego związku z rozpatrywaną sprawą. W sytuacji gdy Sąd orzeknie, że komisja odwoławcza przedstawiła wystarczające uzasadnienie, wówczas, zdaniem skarżącej, komisja odwoławcza również naruszyła prawo, gdyż – bez jakiegokolwiek odniesienia do wymogów prawa – zgodziła się z wnioskami ACER opartymi na wadliwej definicji ograniczeń.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący braku należytego uzasadnienia oraz naruszenia prawa, gdy nie uwzględniono żądania przedstawienia dowodów podniesionego przez skarżącą.

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że komisja odwoławcza nie przedstawia żadnej istotnej oceny żądania, a zatem narusza obowiązek przedstawienia należytego uzasadnienia. Wedle skarżącej jako że komisja odwoławcza musi uzasadnić swoje rozstrzygnięcie dotyczące zasadności odwołania, spoczywał na niej obowiązek zwrócenia się o informacje celem rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy. Zdaniem skarżącej komisja odwoławcza naruszyła zatem prawo kiedy nie uwzględniła żądania skarżącej o udzielenie informacji.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący braku należytego uzasadnienia oraz naruszenia prawa, którego dopuściła się komisja odwoławcza, gdy uznała, że wyznaczenie granicy obszaru rynkowego było proporcjonalne.

                           —

                           Skarżąca podnosi dwa różne zarzuty: brak należytego uzasadnienia jako naruszenie praw procesowych oraz naruszenie prawa w odniesieniu do wymogów prawa. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja nie uwzględniła podstawowej zasady proporcjonalności zawartej w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 714/2009 (2), która jest również podstawową zasadą wyrażoną w TFUE.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/1222 z dnia 24 lipca 2015 r. ustanawiające wytyczne dotyczące alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi (Dz.U. 2015, L 197, s. 24).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 (Dz.U. 2009 L 211, s. 15).


               12.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/40

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2016 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-18/16)
   (2017/C 9/10)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 17 listopada 2016 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera i Marlene Lie Hakkebo, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, B-1040 Bruksela.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               orzeczenie, że Islandia nie przyjęła środków niezbędnych do włączenia do swojego porządku prawnego aktu, o którym mowa w rozdziale XV pkt 12zzq w załączniku II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 98/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, jak wymaga tego art. 7 Porozumienia EOG;

               2.

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 2 maja 2016 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 2 marca 2016 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 98/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych („akt prawny”), przywołanego w rozdziale XV pkt 12zzq w załączniku II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania aktu.


title: Sprawa T-236/16: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2016 r. – Biogena Naturprodukte/EUIPO (ZUM wohl)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/46

         Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2016 r. – Biogena Naturprodukte/EUIPO (ZUM wohl)
   (Sprawa T-236/16)
   (2016/C 243/52)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Biogena Naturprodukte GmbH & Co KG (Salzburg, Austria) (przedstawiciel: adwokat I. Schiffer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „ZUM wohl” – zgłoszenie nr 13 666 871

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2016 r. w sprawie R 1982/2015-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie, że oznaczenie zgłoszone pod numerem GM 013 666 871 dla wskazanych w zgłoszeniu z dnia 23 stycznia 2015 r. towarów i usług z klas 29, 30, 32 i 43 zostaje w pełni dopuszczone do rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez zgłaszającą w postępowaniu rejestrowym;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-268/08 P: Postanowienie Trybunału z dnia 3 marca 2009 r. — Christos Michail przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Służba publiczna — Art. 12a i 24 regulaminu pracowniczego — Nękanie psychiczne — Obowiązek wspomagania — Przeinaczenie okoliczności faktycznych — Błędna kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/19

         Postanowienie Trybunału z dnia 3 marca 2009 r. — Christos Michail przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-268/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Art. 12a i 24 regulaminu pracowniczego - Nękanie psychiczne - Obowiązek wspomagania - Przeinaczenie okoliczności faktycznych - Błędna kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych)
   2009/C 113/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Christos Michail (przedstawiciel: C. Meïdanis, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i J. Currall, pełnomocnicy oraz adwokaci E. Bourtzalas i I. Antypas)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie T-486/04 Michail przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę wnoszącego odwołanie o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o oddaleniu przez Komisję w dniu 20 marca 2004 r. jego wniosku o pomoc wniesionego na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego — Naruszenie art. 12a regulaminu pracowniczego — Nękanie psychiczne — Przeinaczenie okoliczności faktycznych — Błędy popełnione podczas dokonywania kwalifikacji prawnej tych okoliczności

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone

               2)

               C. Michail zostaje obciążony kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008


title: Sprawa C-28/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 28 WE i 29 WE — Swobodny przepływ towarów — Środki o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi w przywozie i w wywozie — Transport — Dyrektywy 96/62/WE i 1999/30/WE — Sektorowy zakaz poruszania się samochodów ciężarowych o masie powyżej 7,5 tony przewożących niektóre towary — Jakość powietrza — Ochrona zdrowia i środowiska naturalnego — Zasada proporcjonalności — Spójność)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-28/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 28 WE i 29 WE - Swobodny przepływ towarów - Środki o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi w przywozie i w wywozie - Transport - Dyrektywy 96/62/WE i 1999/30/WE - Sektorowy zakaz poruszania się samochodów ciężarowych o masie powyżej 7,5 tony przewożących niektóre towary - Jakość powietrza - Ochrona zdrowia i środowiska naturalnego - Zasada proporcjonalności - Spójność)
   2012/C 49/03
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver, A. Alcover San Pedro i B. Schima, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciele: E. Riedl, G. Eberhard i C. Ranacher, pełnomocnicy, L. Schmutzhard, J. Thudium)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Bruni, następnie G. Palmieri, pełnomocnicy, wspierane przez G. De Bellisa, avvocato dello Stato), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, Y. de Vries i M. Noort, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 WE i 29 WE — Zakaz poruszania się samochodów ciężarowych o masie powyżej 7,5 tony, przewożących niektóre towary na odcinku autostrady A12 „Inntalautobahn” — Uzasadnienie tego zakazu art. 30 WE oraz przepisami wspólnotowymi dotyczącymi jakości powietrza

      Sentencja

               1)

               Ustanawiając zakaz poruszania się samochodów ciężarowych o masie powyżej 7,5 tony, przewożących niektóre towary na odcinku autostrady A12 w dolinie Inn (Austria), Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 28 WE i 29 WE.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Włoska i Królestwo Niderlandów pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa T-376/13: Wyrok Sądu z dnia 4 czerwca 2015 r. – Versorgungswerk der Zahnärztekammer Schleswig-Holstein/EBC (Dostęp do dokumentów — Decyzja 2004/258/WE — Porozumienie o zamianie z dnia 15 lutego 2012 r. pomiędzy Grecją a EBC i krajowymi bankami centralnymi Eurosystemu — Załączniki A i B — Częściowa odmowa udzielenia dostępu — Interes publiczny — Polityka pieniężna Unii i państwa członkowskiego — Sytuacja finansowa EBC i krajowych banków centralnych Eurosystemu — Stabilność systemu finansowego Unii)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/34

         Wyrok Sądu z dnia 4 czerwca 2015 r. – Versorgungswerk der Zahnärztekammer Schleswig-Holstein/EBC
   (Sprawa T-376/13) (1)

   ((Dostęp do dokumentów - Decyzja 2004/258/WE - Porozumienie o zamianie z dnia 15 lutego 2012 r. pomiędzy Grecją a EBC i krajowymi bankami centralnymi Eurosystemu - Załączniki A i B - Częściowa odmowa udzielenia dostępu - Interes publiczny - Polityka pieniężna Unii i państwa członkowskiego - Sytuacja finansowa EBC i krajowych banków centralnych Eurosystemu - Stabilność systemu finansowego Unii))
   (2015/C 236/45)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Versorgungswerk der Zahnärztekammer Schleswig-Holstein (Kilonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Hoepner i D. Unrau)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: A. Sáinz de Vicuña Barroso, S. Lambrinoc i K. Laurinavičius, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów H. G. Kamanna i P. Geya)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dnia 22 maja 2013 r., doręczonej skarżącemu pismem prezesa EBC, w sprawie częściowego oddalenia wniosku o udzielenie dostępu do załączników A i B do „Exchange agreement dated 15 February 2012 r. among the Hellenic Republic and the European Central Bank and the Eurosystem NCBs listed herein” (porozumienia o zamianie z dnia 15 lutego 2012 r. pomiędzy Republiką Grecką a Europejskim Bankiem Centralnym i wymienionymi w nim krajowymi bankami centralnymi Eurosystemu).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Versorgungswerk der Zahnärztekammer Schleswig-Holstein zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-351/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 30 lipca 2007 r. — CEPAV DUE — Consorzio ENI per l'Alta Velocità, Consorzio COCIV, Consorzio IRICAV DUE przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dei Trasporti e della Navigazione i inni

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 30 lipca 2007 r. — CEPAV DUE — Consorzio ENI per l'Alta Velocità, Consorzio COCIV, Consorzio IRICAV DUE przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dei Trasporti e della Navigazione i inni
   (Sprawa C-351/07)
   (2007/C 247/09)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: CEPAV DUE — Consorzio ENI per l'Alta Velocità, Consorzio COCIV, Consorzio IRICAV DUE

      Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dei Trasporti e della Navigazione i inni
   Pytania prejudycjalne
   Czy przepis art. 12 rozporządzenia z mocą ustawy nr 7 z dnia 13 stycznia 2007 r., zastąpiony ze zmianami przez art. 13 ustawy nr 40 z dnia 2 kwietnia 2007 r. — w zakresie w jakim stanowi o uchyleniu koncesji dotyczących wykonania określonych w nich odcinków linii kolejowej szybkiego ruchu, obejmującym również odpowiednimi skutkami porozumienia zawarte z głównymi wykonawcami, jak również w zakresie, w którym zgodnie z ust. 822 ogranicza odszkodowanie, jakiego mogą oni dochodzić — jest sprzeczny z postanowieniami art. 43, 49 i 56 WE, jak również ze wspólnotowymi zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, jak wynika z pkt 5 uzasadnienia.


title: Sprawa F-22/05 RENV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 23 września 2009 r. — Neophytou przeciwko Komisji (Służba publiczna — Skierowanie do Sądu po stwierdzeniu nieważności — Konkurs otwarty — Niewpisanie na listę rezerwową — Komisja konkursowa — Mianowanie)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/63

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 23 września 2009 r. — Neophytou przeciwko Komisji
   (Sprawa F-22/05 RENV) (1)

   (Służba publiczna - Skierowanie do Sądu po stwierdzeniu nieważności - Konkurs otwarty - Niewpisanie na listę rezerwową - Komisja konkursowa - Mianowanie)
   2009/C 282/118
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Neophytos Neophytou (Itzig, Luksembourg) (przedstawiciel: S. A. Pappas, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/A/1/03 dotyczącej utworzenia rezerwy młodszych administratorów (A 8) posiadających obywatelstwo cypryjskie o nie wpisywaniu skarżącego na listę rezerwową tego konkursu — Sprawa T-43/07 P skierowana do Sądu do spraw Służby Publicznej po stwierdzeniu nieważności.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               N. Neophytou pokryje połowę własnych kosztów postępowania przed Sądem i Sądem Pierwszej Instancji.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokryje, oprócz całości własnych kosztów postępowania przed Sądem i Sądem Pierwszej Instancji połowę kosztów postępowania poniesionych przez N. Neophytou.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005, s. 29.


title: Sprawa C-314/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia  25 maja 2005 r.  w sprawie T-352/02 Creative Technology Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) jest José Vila Ortiz, wniesione przez Creative Technology Ltd w dniu  10 sierpnia 2005 r.

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/12

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie T-352/02 Creative Technology Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) jest José Vila Ortiz, wniesione przez Creative Technology Ltd w dniu 10 sierpnia 2005 r.
   (Sprawa C-314/05 P)
   (2005/C 296/23)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 10 sierpnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Creative Technology Ltd, z siedzibą w Singapurze (Singapur), reprezentowanej przez Stephena Jonesa i Paula Rawlinsona, solicitors, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie T-352/02 (1) Creative Technology Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) jest José Vila Ortiz.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               i.

               uchylenie wyroku,

               ii.

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej,

               iii.

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów nr 145/2001,

               iv.

               obciążenie strony przeciwnej kosztami poniesionymi przez skarżącą/wnoszącą odwołanie w związku z niniejszym postępowaniem oraz z postępowaniem przed Sądem Pierwszej Instancji, Izbą Odwoławczą, a także postępowaniem w sprawie sprzeciwu przed Wydziałem Sprzeciwów.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie utrzymuje, że wyraz PC WORKS będący przedmiotem zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nie jest na tyle podobny do wcześniejszego, hiszpańskiego znaku towarowego, który jest znakiem graficznym i zawiera słowa W WORK PRO, aby wprowadzać w błąd. Wnosząca odwołanie podnosi, że Wydział Sprzeciwów, Czwarta Izba Odwoławcza i Sąd Pierwszej Instancji błędnie dokonały całościowej oceny omawianych znaków, w szczególności jeśli chodzi o znaczenie jakie przypisano elementowi WORK obecnemu w obu tych znakach.
   W dalszej kolejności wnosząca odwołanie twierdzi, że Wydział Sprzeciwów, Czwarta Izba Odwoławcza i Sąd Pierwszej Instancji nie uwzględniły, że omawiane towary nie są przedmiotem zwykłego zakupu, ale są nabywane przez konsumentów po uważnym namyśle i w szczególności nie wzięli pod uwagę charakterystycznych cech właściwie poinformowanego, uważnego i rozsądnego członka właściwego kręgu odbiorców, ponieważ osoba z właściwego kręgu odbiorców nie kupiłaby w takim przypadku towarów bez ich uważnego zbadania.
   Z tego powodu Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie utrzymał w mocy decyzje Wydziału Sprzeciwów i Czwartej Izby Odwoławczej oraz oddalił skargę w całości.
   W związku z tym należy przychylić się do niniejszego odwołania dotyczącego decyzji Wydziału Sprzeciwów, Czwartej Izby Odwoławczej i Sądu Pierwszej Instancji oraz stwierdzić nieważność decyzji Wydziału Sprzeciwów, czwartej Izby Odwoławczej w całości, jak również uchylić wyrok Sądu Pierwszej Instancji. Skarżąca/wnosząca odwołanie wnosi o zasądzenie na jej rzecz kosztów niniejszego postępowania, postępowania przed Wydziałem Sprzeciwów, Czwartą Izbą Odwoławczą oraz Sądem Pierwszej Instancji.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005, str. 35


title: Sprawa T-216/06: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2011 r. — Lucite International i Lucite International UK przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek metakrylanów — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG — Grzywny — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące — Niestosowanie w rzeczywistości porozumień lub praktyk o znamionach naruszenia)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/32

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2011 r. — Lucite International i Lucite International UK przeciwko Komisji
   (Sprawa T-216/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek metakrylanów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG - Grzywny - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Niestosowanie w rzeczywistości porozumień lub praktyk o znamionach naruszenia)
   2011/C 311/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lucite International Ltd (Southampton, Zjednoczone Królestwo) i Lucite International UK Ltd (Darwen, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Thompson, QC, S. Rose i A. Chandler, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: poczatkowo V. Bottka, F. Amato i I. Chatzigiannis, następnie V. Bottka, I. Chatzigiannis i F. Arbault, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie obniżenia grzywny nałożonej na skarżące na mocy art. 2 lit. d) decyzji Komisji C(2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r. odnoszącej się do postępowania zgodnie z art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.645 — Metakrylany)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wniosek Komisji o cofnięcie zwolnienia z grzywny zostaje oddalony.

               3)

               Lucite International Ltd i Lucite International UK Ltd ponoszą 90 % swoich kosztów postępowania oraz 90 % kosztów poniesionych przez Komisję.

               4)

               Komisja ponosi 10 % swoich kosztów postępowania oraz 10 % kosztów poniesionych przez Lucite International i Lucite International UK

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006.


title: Sprawa C-107/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 29 lutego 2012 r. — Staat der Nederlanden przeciwko Delta N.V.

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 29 lutego 2012 r. — Staat der Nederlanden przeciwko Delta N.V.
   (Sprawa C-107/12)
   2012/C 151/28
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staat der Nederlanden

      Strona pozwana: Delta N.V.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 345 TFUE należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „zasady prawa własności w państwach członkowskich” obejmuje swoim zakresem również uregulowanie spornego w niniejszej sprawie absolutnego zakazu prywatyzacji w rozumieniu Besluit aandelen netbeheerders w związku z art. 93 Elektriciteitswet 1998 i art. 85 Gaswet, w myśl którego udziały lub akcje w operatorach sieci mogą być przenoszone (bezpośrednio lub pośrednio) wyłączenie w kręgu podmiotów sprawujących władzę publiczną?

               2)

               Jeżeli na pytanie I zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy skutkiem tego jest, iż postanowienia dotyczące swobodnego przepływu kapitału nie znajdują zastosowania do zakazu łączenia przedsiębiorstw, a przynajmniej, że zakazu łączenia przedsiębiorstw nie należy badać w świetle postanowień dotyczących swobody przepływu kapitału?

               3)

               Czy cele leżące również u podstawy Won (Wet onafhankelijk netbeheer; ustawy o niezależnej eksploatacji sieci), polegające na zapewnieniu przejrzystości na rynku energetycznym i zapobieganiu zakłóceniom konkurencji poprzez przeciwdziałanie subsydiowaniu krzyżowemu sensu largo (m.in. wymianę strategicznych informacji) stanowią interes o charakterze czysto ekonomicznym, czy też mogą zostać uznane również za interesy niemające charakteru ekonomicznego w tym sensie, że w zależności od okoliczności mogą one, jako nadrzędne względy interesu ogólnego, stanowić uzasadnienie ograniczenia swobodnego przepływu kapitału?


title: Sprawa C-341/17 P: Odwołanie od wyroku Sadu (ósma izba) wydanego w dniu 30 marca 2017 r. w sprawie T-112/15, Republika Grecka/Komisja Europejska, wniesione w dniu 6 czerwca 2017 r. przez Republikę Grecką

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/21

         Odwołanie od wyroku Sadu (ósma izba) wydanego w dniu 30 marca 2017 r. w sprawie T-112/15, Republika Grecka/Komisja Europejska, wniesione w dniu 6 czerwca 2017 r. przez Republikę Grecką
   (Sprawa C-341/17 P)
   (2017/C 249/33)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, A. Vasilopoulou i E. Leftheriotou, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi o jego uwzględnienie, uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu z dnia 30 marca 2017 r. w sprawie Τ-112/15 w części oddalającej jej skargę, uwzględnienie skargi wniesionej przez Republikę Grecką w dniu 2 marca 2015 r., uchylenie decyzji Komisji Europejskiej 2014/950/UΕ z dnia 19 grudnia 2014 r. w części, w której wyłącza z finansowania Unii Europejskiej wydatki poniesione przez Republikę Grecką w sektorze płatności obszarowych w roku składania wniosków 2008 odpowiadające: a) 10 % kwoty ogółem wydatków poniesionych na płatności dotyczące użytków zielonych, b) 5 % kwoty ogółem wydatków poniesionych na uzupełniające płatności związane i c) 5 % kwoty ogółem wydatków poniesionych na rozwój obszarów wiejskich, oraz o obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie podnosi sześć zarzutów:

               A.

               W odniesieniu do części zaskarżonego wyroku dotyczącej pierwszego zarzutu skargi odnoszącego się do korekty finansowej w wysokości 10 % obejmującej pomoc z tytułu obszarów wykorzystywanych jako użytki zielone (pkt 23–106 zaskarżonego wyroku) podnoszone są trzy zarzuty odwołania.
               Pierwszy zarzut odwołania dotyczy błędnej interpretacji i stosowania art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., co się tyczy definicji użytków zielonych, błędnej interpretacji i stosowania art. 296 TFUE oraz niewystarczającego i nieodpowiedniego uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
               Drugi zarzut odwołania dotyczy błędnej interpretacji i stosowania art. 296 TFUE lub niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w części, w której oddalone zostały zastrzeżenia Republiki Greckiej odnośnie do zgodności z prawem decyzji Komisji.
               Ponadto w trzecim zarzucie odwołania podnoszone jest, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem zasady proporcjonalności oraz na podstawie błędnej interpretacji i stosowania art. 296 TFUE i z niewystarczającym uzasadnieniem.

               B.

               Co się tyczy części zaskarżonego wyroku, która odnosi się do drugiego zarzutu skargi dotyczącego korekty finansowej w wysokości 5 % w sektorze pomocy uzupełniających płatności obszarowych związanych (pkt 107–137 zaskarżonego wyroku), podnoszone są dwa zarzuty odwołania. Pierwszy (czwarty zarzut odwołania) dotyczy błędnej interpretacji i stosowania art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005 i art. 11 rozporządzenia nr 885/2006, błędnego lub niewystraczającego i sprzecznego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, natomiast drugi odnosi się do tego, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku oparte jest na błędnym zastosowaniu zasady proporcjonalności łącznie z błędną interpretacją i stosowaniem art. 296 TFUE, a także niewystarczającym i sprzecznym uzasadnieniem.

               C.

               W końcu, co się tyczy części zaskarżonego wyroku odnoszącej się do trzeciego zarzutu skargi dotyczącego korekty finansowej w wysokości 5 % w sektorze rozwoju obszarów wiejskich (pkt 138–168 zaskarżonego wyroku), podnoszone jest, że (szósty zarzut odwołania) zaskarżony wyrok w części, w której oddala częściowo żądanie Republiki Greckiej, został przyjęty przy całkowitym braku uzasadnienia.


title: Sprawa T-107/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Procter & Gamble Manufacturing Cologne GmbH przeciwko OHIM

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/38

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Procter & Gamble Manufacturing Cologne GmbH przeciwko OHIM
   (Sprawa T-107/10)
   2010/C 134/66
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Procter & Gamble Manufacturing Cologne GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: K. Sandberg, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Natura Cosméticos SA (Itapecerica da Serra, Brazylia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w dniu 23 listopada 2009 r. w sprawie R 1558/2008-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania; oraz

               —

               obciążenie Natura Cosméticos SA kosztami poniesionymi w postępowaniu przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Natura Cosméticos SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „NATURAVIVA” dla towarów i usług należących do klas 3, 5 i 44;

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemiecki znak towarowy „VIVA” dla towarów należących do klasy 3; wspólnotowy znak towarowy „VIVA” dla towarów należących do klasy 3;

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: całkowita odmowa rejestracji zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ze względu na to, że Izba Odwoławcza błędnie uznała, że nie istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych.


title: Sprawa F-2/15: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/25

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-2/15)
   (2015/C 096/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. Véghely)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej skarżącemu dodatku na zagospodarowanie oraz diety dziennej, a także wniosek o nakazanie Komisji zapłaty tych świadczeń wraz z odsetkami.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 marca 2014 r. w zakresie, w jakim odmówiono w niej przyznania skarżącemu dodatku na zagospodarowanie oraz diety dziennej określonych w art. 5 ust. 1 i art. 10 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty na jego rzecz dodatku na zagospodarowanie oraz diety dziennej wynikających z rozpoczęcia przez niego służby wraz z odsetkami liczonymi począwszy od dnia, w którym te kwoty stały się należne zgodnie z załącznikiem VII do regulaminu pracowniczego; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-177/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Harz Guss Zorge/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań — Brak nowych okoliczności — Niedopuszczalność)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/54

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Harz Guss Zorge/Komisja
   (Sprawa T-177/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań - Brak nowych okoliczności - Niedopuszczalność))
   (2015/C 294/65)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Harz Guss Zorge GmbH (Zorge, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez C. Renner, adwokata)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Urząd Nadzoru EFTA (przedstawiciele: początkowo X. Lewis, M. Schneider i A. Steinarsdóttir, a następnie X. Lewis, M. Schneider, M. Moustakali i C. Perrin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań zawartych w niniejszej skardze w taki sposób, aby dotyczyły one decyzji Komisji C(2014) 8786 final z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013) (ex 2013/NN) – wdrożonej przez Republikę Federalną Niemiec jako wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych, zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

               3)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosków o dopuszczenie Flachglas Torgau GmbH, Saint-Gobain Isover G+H AG, Kronotex GmbH & Co. KG, Kronoply GmbH, Bayer MaterialScience AG, Sabic Polyolefine GmbH, Ineos Manufacturing Deutschland GmbH, Ineos Phenol GmbH, Ineos Vinyls Deutschland GmbH, Advansa GmbH, Akzo Nobel Industrial Chemicals GmbH, Aurubis AG, CBW Chemie GmbH, CFB Chemische Fabrik Brunsbüttel GmbH & Co. KG, Clariant Produkte (Deutschland) GmbH, Dralon GmbH, Hahl Filaments GmbH, Messer Produktionsgesellschaft mbH Siegen, Messer Produktionsgesellschaft mbH Salzgitter, Nabaltec AG, Siltronic AG i Wacker Chemie AG do sprawy w charakterze interwenienta.

               4)

               Harz Guss Zorge GmbH pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską.

               5)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-422/15: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2015 r. – U-R LAB/OHIM (THE DINING EXPERIENCE)

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/15

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2015 r. – U-R LAB/OHIM (THE DINING EXPERIENCE)
   (Sprawa T-422/15)
   (2015/C 328/14)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: U-R LAB (Paryż, Francja) (przedstawiciel: G. Barbaut, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „THE DINING EXPERIENCE” – zgłoszenie nr 12 587 697

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie R 2541/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności i zmianę zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-388/16: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/16

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-388/16)
   (2016/C 314/22)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: L. Nicolae i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując środków koniecznych do wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 11 grudnia 2014 r. w sprawie C-576/13 (1) Komisja/Królestwo Hiszpanii dotyczącego uchybienia przez Królestwo Hiszpanii zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 49 TFUE, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 260 TFUE;

               —

               Nakazanie Królestwu Hiszpanii zapłaty na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wymiarze dziennym w kwocie 134 107,2 EUR za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku C-576/13 począwszy od dnia, w którym zostanie ogłoszony wyrok w niniejszej sprawie, do dnia pełnego wykonania wyroku C-576/13;

               —

               Zasądzenie od Królestwa Hiszpanii na rzecz Komisji ryczałtu w wysokości wynikającej z pomnożenia stawki dziennej wynoszącej 27 522 EUR przez liczbę dni istnienia naruszenia, począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie C-576/13 do

               —

               dnia przyjęcia przez Królestwo Hiszpanii środków koniecznych do wykonania wyroku C-576/13, jeśli Trybunał Sprawiedliwości stwierdzi, że przyjęcie tych środków nastąpiło przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie, jeśli wyrok w sprawie C-576/13 nie zostanie w pełni wykonany przed tym dniem;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Królestwo Hiszpanii nie przyjęło środków koniecznych w celu zastosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 11 grudnia 2014 r. w sprawie C-576/13, Komisja/Królestwo Hiszpanii.

      (1)  EU: C:2014:2430


title: Sprawa T-319/17: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2017 r. – Aldridge i in./Komisja

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/33

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2017 r. – Aldridge i in./Komisja
   (Sprawa T-319/17)
   (2017/C 249/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Adam Aldridge (Schaerbeek, Belgia) i trzydziestu dwóch innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Tymen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

         i w konsekwencji:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 lipca 2016 r. o oddaleniu wniosku o zmianę zaszeregowania z dnia 16 marca 2016 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 13 lutego 2017 r. o oddaleniu zażalenia z dnia 14 października 2016 r.;

               —

               zasądzenie naprawienia wyrządzonej skarżącym szkody majątkowej oraz zadośćuczynienia za doznaną przez nich krzywdę;

               —

               obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na zarzucie niezgodności z prawem decyzji dyrektora Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (zwanego dalej „OLAF”) z dnia 16 października 2012 r. o wprowadzeniu w życie jedynie jednorazowej zmiany zaszeregowania w stosunku do członków personelu tymczasowego zatrudnionych na podstawie umowy na czas nieokreślony.
               Strony skarżące uważają, że wspomniana decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż została wydana z naruszeniem art. 10 ust. 3 i art. 15 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „WZIP”), z naruszeniem hierarchii norm oraz z naruszeniem zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Zatem decyzja dyrektora OLAF-u z dnia 15 lipca 2016 r. o oddaleniu wniosku o zmianę zaszeregowania z dnia 16 marca 2016 r. oraz decyzja z dnia 13 lutego 2017 r. o oddaleniu zażalenia z dnia 14 października 2016 r. (zwane dalej „zaskarżonymi decyzjami”) zostały wydane na podstawie decyzji, która jest niezgodna z prawem i należy w związku z tym stwierdzić ich nieważność.

               2

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji, gdyż zasadniczo wejście w życie nowego regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej z 2014 r. i przepisów ograniczających perspektywę awansu w trakcie kariery zawodowej do wyższych niż AD 12 i AST9 grup zaszeregowania nie może być uzasadnionym powodem do tego, aby wykluczyć ten personel tymczasowy z organizacji postępowań w sprawie zmiany zaszeregowania.

               3

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równego traktowania w zakresie, w jakim zaskarżone decyzje są sprzeczne z decyzją Komisji skierowaną do agencji Unii Europejskiej przewidującą udział personelu tymczasowego w postępowaniach w sprawie zmiany zaszeregowania. Zatem członkowie personelu tymczasowego zatrudnieni na podstawie umów na czas nieokreślony we Wspólnym Centrum Badawczym („JRC”) Komisji korzystają z systemu corocznej zmiany zaszeregowania, co tworzy zdaniem strony skarżącej nieuzasadnioną różnicę w traktowaniu.

               4

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, zwłaszcza z uwagi na to, że ograniczenie do jednej w trakcie kariery zmiany zaszeregowania nie stanowi środka służącego celowi określonemu w decyzji z dnia 16 października 2016 r. polegającemu na zapewnieniu specjalistycznej wiedzy fachowej na potrzeby OLAF-u, lecz przeciwnie ma raczej charakter uniemożliwiający OLAF-owi zatrudnianie personelu tymczasowego na dłuższe okresy czasu.


title: Sprawa T-300/09: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2009 r. — Gühring przeciwko OHIM (Połączenie kolorów ciemnego beżowego i szarego błękitnego)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/28

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2009 r. — Gühring przeciwko OHIM (Połączenie kolorów ciemnego beżowego i szarego błękitnego)
   (Sprawa T-300/09)
   2009/C 256/52
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Gühring OHG (Albstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 30 kwietnia 2009 r. w sprawie R 1329/2008-1;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji eksperta z dnia 22 lipca 2008 r., na podstawie której odrzucono zgłoszenie znaku towarowego skarżącej nr 6 703 565;

               —

               stwierdzenie, że zgłoszony znak towarowy nr 6 703 565 spełnia wymogi art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1);

         posiłkowo

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 30 kwietnia 2009 r. w sprawie R 1329/2008-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Znak towarowy składający się z połączenia kolorów ciemnego beżowego i szarego błękitnego dla towarów z klasy 7 (zgłoszenie nr 6 703 565)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony znak towarowy jest odróżniający. Ponadto naruszenie wymogów proceduralnych, a mianowicie art. 75 i 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-319/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Haarlem (Niderlandy) w dniu 2 lipca 2010 r. — X przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Y

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Haarlem (Niderlandy) w dniu 2 lipca 2010 r. — X przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Y
   (Sprawa C-319/10)
   ()
   2010/C 246/45
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank Haarlem

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: X

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Y

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w ramach kontroli zgodności z prawem lub wykładni rozporządzeń (WE) nr 535/94 (1), 1832/2002 (2), 1871/2003 (3) i 2344/2003 (4), w drodze których została wprowadzona uwaga dodatkowa 7 (NS) do Rozdziału 2 (w tamtym czasie o numerze 8) i następnie zmieniona można się powołać na decyzję DSB (Organu Rozstrzygania Sporów WTO) z dnia 27 września 2005 r. dotyczącą wykładni pojęcia „solone” zawartego w pozycji 0210 nawet jeżeli uprzednio nastąpiło zgłoszenie do postępowania celnego „Wprowadzenie do swobodnego obrotu celnego”?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
               Jak można ustalić czy doszło do istotnych zmian mięsa drobiowego?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

                           a)

                           czy wyżej wymienione rozporządzenia są w świetle decyzji DSB z dnia 27 września 2005 r. ważne w zakresie w jakim stanowią, że mięso należy uważać za solone w rozumieniu pozycji 0210 jeżeli całkowita zawartości soli w nim wynosi 1,2 % masy lub więcej?

                           b)

                           czy wyżej wymienione rozporządzenia należy w świetle decyzji DSB z dnia 27 września 2005 r. interpretować w ten sposób, że mięso o całkowitej zawartości soli 1,2 % lub więcej należy zgodnie z uwagą dodatkową 7 (NS) do Rozdziału 2 uważać za istotnie zmienione i „solone” w rozumieniu pozycji 0210 i że nie można wykluczyć zaklasyfikowania do pozycji 02010 mięsa o całkowitej zawartości soli mniejszej niż 1,2 % jeżeli zostanie udokumentowane, że uległo ono istotnym zmianom w następstwie solenia?

               4)

               W razie udzielenia na pytanie 3 lit. a) odpowiedzi twierdzącej:
               Jak należy ustalić czy solenie umożliwia długotrwałe zakonserwowanie mięsa drobiowego?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 535/94 z dnia 9 marca 1994 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 68, s. 15).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 290, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1871/2003 z dnia 23 października 2003 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 275, s. 5).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2344/2003 z dnia 30 grudnia 2003 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 346, s. 38).


title: Sprawa C-49/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2008/1/WE — Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola — Warunki udzielania pozwoleń na istniejące instalacje — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/9

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-49/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/1/WE - Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola - Warunki udzielania pozwoleń na istniejące instalacje - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2010/C 328/13
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: A. Alcover San Pedro, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Słowenii (przedstawiciel: N. Pintar Gosenca, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 24, s. 8) — Warunki udzielania pozwoleń na istniejące instalacje — Obowiązek zapewnienia, by takie instalacje były eksploatowane zgodnie z wymogami dyrektywy

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w przewidzianym terminie wszystkich niezbędnych środków w dziedzinie udzielania pozwoleń na instalacje przemysłowe zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Słowenii zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa T-580/14: Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Aduanas y Servicios Fornesa /Komisja [Unia celna — Przywóz syropów cukrowych aromatyzowanych lub z dodatkiem barwników pochodzących z Andory — Oszustwo — Pobranie a posteriori celnych należności przywozowych — Wniosek o umorzenie celnych należności przywozowych — Artykuł 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — Utrata interesu prawnego — Umorzenie postępowania]

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/29

         Postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Aduanas y Servicios Fornesa /Komisja
   (Sprawa T-580/14) (1)

   ([Unia celna - Przywóz syropów cukrowych aromatyzowanych lub z dodatkiem barwników pochodzących z Andory - Oszustwo - Pobranie a posteriori celnych należności przywozowych - Wniosek o umorzenie celnych należności przywozowych - Artykuł 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania])
   (2016/C 191/38)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Aduanas y Servicios Fornesa (Lleida, Hiszpania) (przedstawiciel: I. Toda Jiménez, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros, B. R. Killmann i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2014) 2376 wersja ostateczna z dnia 15 kwietnia 2014 r. stwierdzającej w konkretnym przypadku, iż umorzenie celnych należności przywozowych nie jest uzasadnione (REM 02/2012).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Aduanas y Servicios Fornesa, SL pokrywa jedną trzecią kosztów poniesionych przez Komisję Europejską oraz koszty własne.

               3)

               Komisja ponosi dwie trzecie kosztów własnych

      (1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.


title: Sprawa C-571/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 1 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Finanzgericht – Niemcy) – Wallenborn Transports SA/Hauptzollamt Gießen [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Procedura tranzytu zewnętrznego — Przewóz towarów przez port wolnocłowy znajdujący się w państwie członkowskim — Przepisy tego państwa członkowskiego wyłączające porty wolnocłowe z jego jurysdykcji podatkowej — Usunięcie spod dozoru celnego — Powstanie długu celnego i wymagalność VAT]

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 1 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Finanzgericht – Niemcy) – Wallenborn Transports SA/Hauptzollamt Gießen
   (Sprawa C-571/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Procedura tranzytu zewnętrznego - Przewóz towarów przez port wolnocłowy znajdujący się w państwie członkowskim - Przepisy tego państwa członkowskiego wyłączające porty wolnocłowe z jego jurysdykcji podatkowej - Usunięcie spod dozoru celnego - Powstanie długu celnego i wymagalność VAT])
   (2017/C 249/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Hessisches Finanzgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wallenborn Transports SA

      Strona pozwana: Hauptzollamt Gießen

      Sentencja

               1)

               Artykuł 61 akapit pierwszy i art. 71 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2007/75/WE z dnia 20 grudnia 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że odesłanie do „jedn[ej] z procedur lub sytuacji, o których mowa w art. 156” owej dyrektywy, obejmuje wolne obszary celne.

               2)

               Artykuł 71 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2007/75, należy interpretować w ten sposób, że usunięcie towaru spod dozoru celnego w wolnym obszarze celnym nie prowadzi do wystąpienia zdarzenia powodującego powstanie zobowiązania podatkowego, a podatek od wartości dodanej od przywozu nie staje się wymagalny, jeżeli towar ów nie wszedł do obrotu gospodarczego Unii Europejskiej, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

               3)

               Artykuł 71 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2007/75, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli dług celny powstaje na mocy art. 203 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r., i jeżeli ze względu na okoliczności sporu w postępowaniu głównym wykluczone jest, że dług ten skutkuje powstaniem zobowiązania w zakresie podatku od wartości dodanej, nie można zastosować art. 204 tego rozporządzenia jedynie w celu uzasadnienia zdarzenia powodującego powstanie zobowiązania do zapłaty tego podatku.

      (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


title: Sprawa C-354/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 10 maja 2011 r. w sprawie T-187/10 Emram przeciwko OHIM, wniesione w dniu 6 lipca 2011 r. przez Maurica Emrama

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 10 maja 2011 r. w sprawie T-187/10 Emram przeciwko OHIM, wniesione w dniu 6 lipca 2011 r. przez Maurica Emrama
   (Sprawa C-354/11 P)
   2011/C 282/13
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Maurice Emram (przedstawiciel: adwokat M. Benavï)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Gucio Gucci Spa

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu w zakresie, w jakim wyrok ten oddala skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lutego 2010 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej na podstawie art. 61 Statutu Trybunału Sprawiedliwości,

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie przed Sądem i Trybunałem oraz obciążenie spółki Gucci kosztami postępowania przed OHIM i Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie powołuje się na naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) oraz na naruszenie art. 17 rozporządzenia Rady nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (2).
   W tym zakresie wnosząca odwołanie podnosi, po pierwsze, że Sąd stwierdził, iż zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd nie biorąc pod uwagę wszystkich istotnych elementów niniejszej sprawy, w szczególności nieużywania wcześniejszych znaków na rynku, uwzględnienia charakteru odróżniającego wcześniejszych znaków, rzeczywistej obecności na rynku innych towarów tego samego rodzaju, noszących różne oznaczenia „G” i znaczenia przywiązywanego do tego rodzaju oznaczeń celem identyfikacji oznaczenia handlowego przez właściwy krąg odbiorców. Ponadto wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dokonał błędnej oceny podobieństwa kolidujących znaków, która wynika z wypaczenia okoliczności stanu faktycznego, niewłaściwej oceny charakteru odróżniającego i dominującego wcześniejszych znaków oraz błędnej oceny charakteru przedmiotowych towarów.
   Po drugie wnosząca odwołanie podnosi błędne zastosowanie orzecznictwa Sądu w zakresie, w jakim Sąd nie wziął pod uwagę wcześniejszych decyzji organów krajowych, naruszając art. 17 ww. rozporządzenia nr 207/2009.
   W końcu wnosząca odwołanie podnosi naruszenie zasady równego taktowania przez Sąd w zakresie, w jakim dokonał on stronniczej oceny podobieństwa znaków, ignorując element słowny zgłoszonego znaku towarowego i porównując znaki w oparciu o nadmiernie szerokie kryteria.

      (1)  Dz.U. 1994, L 11, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa F-8/15: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2015 r. – ZZ i ZZ/Komisja

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/48

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2015 r. – ZZ i ZZ/Komisja
   (Sprawa F-8/15)
   (2015/C 089/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis, R. Metz, N. de Montigny, D. Verbeke i T. Van Lysebeth)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji ustalających przysługujący skarżącym coroczny zwrot kosztów podróży na podstawie art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie nr 1023/2013 Parlamentu i Rady z dnia 22 października 2013 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników i WZIP.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności rozliczeń wynagrodzenia skarżących za czerwiec i lipiec 2014 r. w zakresie, w jakim stanowią one zastosowanie po raz pierwszy art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu mającym zastosowanie od dnia 1 stycznia 2014 r. do ustalenia przysługującego im corocznego zwrotu kosztów podróży;

               —

               W razie potrzeby stwierdzenie nieważności standardowych decyzji z dnia 15 października 2014 r. oddalających ich zażalenie;

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-87/06: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2006 r. — Manté przeciwko Radzie

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/19

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2006 r. — Manté przeciwko Radzie
   (Sprawa F-87/06)
   (2006/C 237/34)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Thierry Manté (Woluwe Saint Pierre, Belgia) (Przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego Rady z dnia 22 sierpnia 2005 r. odmawiającej przyznania skarżącemu dodatku na zagospodarowanie i nakazującej jego zwrot;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego, tytułem odszkodowania, kwoty odpowiadającej sumie zwróconych dodatków na zagospodarowanie w dniu wydania wyroku przez Sąd, powiększonej o odsetki wówczas obowiązujące;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego symbolicznego euro tytułem zadośćuczynienia za krzywdę;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący przybył do Brukseli w 2004 r. w charakterze oddelegowanego eksperta narodowego przy Radzie, a następnie został urzędnikiem w tej samej instytucji. Ta ostatnia, wypłaciwszy mu najpierw dodatek na zagospodarowanie, zdecydowała następnie, że skarżący nie ma do niego prawa i nakazała jego zwrot.
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi trzy zarzuty:

               —

               pierwszy dotyczy naruszenia prawa do dodatku na zagospodarowanie wynikającego z art. 5 ust. 1 akapit pierwszy załącznika VII do regulaminu pracowniczego;

               —

               drugi dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia, który wynika z art. 20 ust. 2 i art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego;

               —

               trzeci dotyczy naruszenia warunków określonych w art. 85 ust. 1 regulaminu pracowniczego odnośnie do żądania zwrotu dodatku na zagospodarowanie przez administrację.


title: Sprawa T-370/15 P: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2016 r. – CJ/ECDC (Odwołanie — Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Umowa na czas określony — Rozwiązanie — Utrata zaufania — Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/40

         Wyrok Sądu z dnia 5 października 2016 r. – CJ/ECDC
   (Sprawa T-370/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Umowa na czas określony - Rozwiązanie - Utrata zaufania - Prawo do bycia wysłuchanym))
   (2016/C 419/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: CJ (Agios Stefanos, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Kolias)

      Druga strona postępowania: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (przedstawiciele: J. Mannheim i A. Daume, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 29 kwietnia 2015 r., CJ/ECDC (F-159/12 i F-161/12, EU:F:2015:38).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 29 kwietnia 2015 r., CJ/ECDC (F-159/12 i F-161/12, EU:F:2015:38) zostaje oddalone w zakresie sprawy F-159/12.

               2)

               CJ pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) w niniejszej instancji w zakresie dotyczącym sprawy F-159/12.

               3)

               Punkty 3 i 5 sentencji wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 29 kwietnia 2015 r., CJ/ECDC (F-159/12 i F-161/12, EU:F:2015:38) zostają uchylone.

               4)

               Niniejsza sprawa w zakresie dotyczącym sprawy F-161/12 zostaje przekazana do innej izby, niż ta, która orzekała w niniejszym odwołaniu.

               5)

               Rozstrzygnięcie o kosztach dotyczących niniejszego postępowania nastąpi w wyroku kończącym postępowanie w sprawie F-161/12.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa C-578/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-39/10 El Corte Inglés, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 6 grudnia 2012 r. przez EL Corte Inglés, SA

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-39/10 El Corte Inglés, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 6 grudnia 2012 r. przez EL Corte Inglés, SA
   (Sprawa C-578/12 P)
   2013/C 46/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: El Corte Inglés, SA (przedstawiciel: E. Seijo Veiguela, abogada, J.L. Rivas Zurdo, abogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Emilio Pucci International BV

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 września 2012 r. w sprawie T-39/10 w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez El Corte Inglés, SA.;

               —

               obciążenie Emilio Pucci International BV kosztami poniesionymi przez El Corte Inglés, SA.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że w przypadku wcześniejszych znaków towarowych „EMIDIO TUCCI” i „E. TUCCI” oraz zaskarżonego zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego „PUCCI” istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd [art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1)] w odniesieniu do wszystkich oznaczonych towarów z klas 3, 9, 14, 18, 25 i 28, jako że udowodniła, iż wszystkie zarejestrowane w Hiszpanii znaki towarowe są rzeczywiście używane, i jest jeden znak towarowy (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3679528), który nie podlega temu obowiązkowi, a kolidujące ze sobą oznaczenia są łudzące podobne. Ponadto przesłanki zastosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego z 2009 r. są także spełnione w niniejszym przypadku, jako że wcześniej zarejestrowane znaki towarowe cieszą się renomą w Hiszpanii w odniesieniu do artykułów związanych z modą i używanie podobnego oznaczenia przez osobę trzecią działałoby na szkodę takiej renomy lub powodowałoby czerpanie z niej nienależnej korzyści.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-309/15 P: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 września 2016 r. – Real Express Srl/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG [Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Znak towary Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Graficzny znak towarowy w kolorach niebieskim i czerwonym zawierający element słowny „real” – Sprzeciw właściciela graficznych krajowych znaków towarowych w kolorach czarnym i białym zawierających elementy słowne „Real” i „Real mark” – Oddalenie sprzeciwu]

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/8

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 września 2016 r. – Real Express Srl/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-309/15 P) (1)

      ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Znak towary Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Graficzny znak towarowy w kolorach niebieskim i czerwonym zawierający element słowny „real” - Sprzeciw właściciela graficznych krajowych znaków towarowych w kolorach czarnym i białym zawierających elementy słowne „Real” i „Real mark” - Oddalenie sprzeciwu])
      (2016/C 454/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Real Express Srl (przedstawiciel: C. Anitoae, avocată)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Botis i D. Hanf, pełnomocnicy), MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. (przedstawiciele: J.C. Plate i R. Kaase, Rechtsanwälte)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

                  2)

                  Real Express SRL pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG.

         (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.