title: Sprawa T-630/11 P: Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2012 r. — Strobl przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Konkurs otwarty — Kandydat wpisany na listę odpowiednich kandydatów przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — Ogłoszenie o wakacie — Powołanie — Zaszeregowanie do grupy zgodnie z nowymi, mniej korzystnymi zasadami — Artykuł 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Naruszenie prawa — Obowiązek uzasadnienia przez Sąd do spraw Służby Publicznej)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/43

         Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2012 r. — Strobl przeciwko Komisji
   (Sprawa T-630/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Konkurs otwarty - Kandydat wpisany na listę odpowiednich kandydatów przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego - Ogłoszenie o wakacie - Powołanie - Zaszeregowanie do grupy zgodnie z nowymi, mniej korzystnymi zasadami - Artykuł 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Naruszenie prawa - Obowiązek uzasadnienia przez Sąd do spraw Służby Publicznej)
   2013/C 26/83
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Peter Strobl (Besozzo, Włochy) (przedstawiciel: H.J. Rüber, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, pełnomocnik, wspierany przez B. Wägenbaura, adwokata) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Herrmann i A. Jensen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. w sprawie F-56/05 Strobl przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze) i zmierzające do uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Peter Strobl poniesie własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską w postępowaniu w niniejszej instancji.

               3)

               Rada Unii Europejskiej poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U C 49 z 18.2.2012.


title: Sprawa C-123/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 12 marca 2015 r. – Max-Heinz Feilen przeciwko Finanzamt Fulda

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 12 marca 2015 r. – Max-Heinz Feilen przeciwko Finanzamt Fulda
   (Sprawa C-123/15)
   (2015/C 213/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: Max-Heinz Feilen.

      Druga strona postępowania: Finanzamt Fulda.

      Pytania prejudycjalne

   Czy swoboda przepływu kapitału wynikająca z art. 63 ust. 1 w związku z art. 65 Traktu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego przewidującemu obniżenie podatku od spadków w przypadku nabycia majątku w drodze dziedziczenia przez osoby należące do określonej grupy podatkowej, jeżeli spadek obejmuje majątek, który został już nabyty przez osoby należące do tej grupy podatkowej w okresie ostatnich dziesięciu lat poprzedzających to nabycie, a z tytułu wcześniejszego nabycia został naliczony w tym państwie członkowskim podatek od spadków, podczas gdy obniżenie podatku jest wyłączone, jeżeli z tytułu wcześniejszego nabycia podatek od spadków został pobrany w innym państwie członkowskim?


title: Sprawa C-393/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2013 r. w sprawie T-304/11 Alumina d.o.o. przeciwko Radzie i Komisji, wniesione w dniu 11 lipca 2013 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2013 r. w sprawie T-304/11 Alumina d.o.o. przeciwko Radzie i Komisji, wniesione w dniu 11 lipca 2013 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-393/13 P)
   2013/C 274/17
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik i G. Berrisch, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Alumina d.o.o., Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               oddalenie skargi;

               —

               obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami w postępowaniu odwoławczym i w postępowaniu przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rada podnosi jeden zarzut na poparcie swego odwołania od wyroku Sądu wydanego w dniu 30 kwietnia 2013 r. w sprawie T-304/11, w którym Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 464/2011 z dnia 11 maja 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny (1).
   Rada zarzuca Trybunałowi, iż dokonał błędnej interpretacji wyrażenia „sprzedaż w zwykłym obrocie handlowym” w rozumieniu art. 2 ust. 1-6 rozporządzenia podstawowego (2). Rada twierdzi w szczególności, że sprzedaż może odbywać się „w zwykłym obrocie handlowym” nawet jeżeli sprzedawca podwyższył cenę sprzedaży o premię w celu pokrycia ryzyka braku płatności lub spóźnionej płatności.
   Przeciwna interpretacja przyjęta przez Sąd jest ponadto, zdaniem Rady, niezgodna z zasadą pewności prawa.

      (1)  Dz.U. L 125, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).


title: Sprawa C-35/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z  15 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg — Niemcy) — Grundstücksgemeinschaft Busley i Cibrian Fernandez przeciwko Finanzamt Stuttgart-Körperschaften (Swobodny przepływ kapitału — Nieruchomości — Podatek dochodowy — Możliwość odliczenia straty wynikającej z wynajmu nieruchomości od dochodów podatnika podlegających opodatkowaniu — Stosowanie degresywnej amortyzacji do kosztów nabycia lub budowy — Bardziej korzystne traktowanie pod względem podatkowym zastrzeżone wyłącznie na rzecz nieruchomości położonych na terytorium krajowym)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z 15 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg — Niemcy) — Grundstücksgemeinschaft Busley i Cibrian Fernandez przeciwko Finanzamt Stuttgart-Körperschaften
   (Sprawa C-35/08) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Nieruchomości - Podatek dochodowy - Możliwość odliczenia straty wynikającej z wynajmu nieruchomości od dochodów podatnika podlegających opodatkowaniu - Stosowanie degresywnej amortyzacji do kosztów nabycia lub budowy - Bardziej korzystne traktowanie pod względem podatkowym zastrzeżone wyłącznie na rzecz nieruchomości położonych na terytorium krajowym)
   2009/C 297/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Grundstücksgemeinschaft Busley i Cibrian Fernandez

      Strona pozwana: Finanzamt Stuttgart-Körperschaften

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) — Wykładnia art. 18 i 56 traktatu WE — Przepisy krajowe w dziedzinie podatku dochodowego ograniczające możliwość odliczenia straty wynikającej z wynajmu nieruchomości do strat związanych z nieruchomościami położonymi na terytorium krajowym i zastrzegające jedynie w odniesieniu do tych nieruchomości stosowanie korzystniejszej metody amortyzacji.

      Sentencja

   Ustawodawstwo państwa członkowskiego dotyczące podatku dochodowego uzależniające prawo osób fizycznych będących rezydentami i podlegających nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu do korzystania zarówno z odliczenia od podstawy opodatkowania straty z tytułu najmu lub dzierżawy nieruchomości w roku jej powstania, jak też do zastosowania amortyzacji degresywnej przy ustaleniu dochodów z takiej nieruchomości, od warunku, iż położona jest ona na terytorium tego państwa członkowskiego, jest sprzeczne z art. 56 WE.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa T-298/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Erbslöh Aluminium przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Krajowe wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni iuris)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/27

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Erbslöh Aluminium przeciwko Komisji
   (Sprawa T-298/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Krajowe wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni iuris))
   (2014/C 431/47)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Erbslöh Aluminium GmbH (Velbert, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Volz i B. Wißmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie skutków prawnych decyzji, którą Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w dziedzinie pomocy państwa, dotyczące niemieckiej ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-541/15: Wyrok Sądu z dnia 20 czerwca 2017 r. – Industrie Aeronautiche Reggiane/EUIPO – Audi (NSU) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NSU — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy NSU — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/19

         Wyrok Sądu z dnia 20 czerwca 2017 r. – Industrie Aeronautiche Reggiane/EUIPO – Audi (NSU)
   (Sprawa T-541/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NSU - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy NSU - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 256/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Industrie Aeronautiche Reggiane Srl (Reggio Emilia, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Gurrado)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. Kunz, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Audi AG (Ingolstadt, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lipca 2015 r. (sprawa R 2132/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Audi a Industrie Aeronautiche Reggiane.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Industrie Aeronautiche Reggiane Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Sprawa T-140/16: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2016 r. – Le Pen/Parlament

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/37

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2016 r. – Le Pen/Parlament
   (Sprawa T-140/16)
   (2016/C 191/50)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-Marie Le Pen (La Trinité-sur-Mer, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Ceccaldi i J.P. Le Moigne)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego opatrzonej datą 29 stycznia 2016 r., doręczonej pismem nr D 302191 z dnia 5 lutego 2016 r., podjętej na podstawie art. 68 decyzji 2009/C 159/01 Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r.„ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego” z późniejszymi zmianami, w której to decyzji stwierdzono roszczenie wobec skarżącego w wysokości 320 026,23 EUR z tytułu nienależycie wypłaconych kwot w ramach pomocy parlamentarnej i uzasadniono odzyskanie tej sumy;

               —

               stwierdzenie nieważności noty debetowej nr 2016–195 z dnia 4 lutego 2016 r. informującej skarżącego, że stwierdzono wobec niego roszczenie w związku z decyzją sekretarza generalnego z dnia 29 stycznia 2016 r., że postanowiono odzyskać nienależycie wypłacone kwoty z tytułu pomocy parlamentarnej i zastosować art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła oraz art. 78, 79 i 80 rozporządzenia finansowego;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania;

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego zapłaty na rzecz Jean-Marie Le Pena kwoty 50 000,00 EUR tytułem zwrotu kosztów podlegających zwrotowi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący uchybień wpływających na formalną legalność zaskarżonych aktów. Zarzut ten dzieli się na dwie części.

                           —

                           Część pierwsza, zgodnie z którą kompetencja w zakresie decyzji finansowych, które dotyczą partii politycznych i tym samym posłów, należy do Prezydium Parlamentu Europejskiego, a nie do sekretarza generalnego.

                           —

                           Część druga, zgodnie z którą Prezydium Parlamentu Europejskiego nie może zmieniać charakteru i zakresu swoich kompetencji. Sekretarz generalny nie dysponuje bowiem należytym upoważnieniem udzielonym przez Prezydium Parlamentu Europejskiego, na którego podstawie mógłby on przyjmować i doręczać zaskarżone akty, w których chodzi o kwestie finansowe dotyczące posła.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący uchybień wpływających na materialną legalność zaskarżonych aktów. Zarzut ten dzieli się na cztery części.

                           —

                           Część pierwsza, zgodnie z którą zaskarżone akty są obarczone oczywistym błędem w ocenie.

                           —

                           Część druga, zgodnie z którą Prezydium Parlamentu Europejskiego nie przedstawiło żadnego dowodu na poparcie zaskarżonych aktów.

                           —

                           Część trzecia, zgodnie z którą zaskarżone akty stanowią nadużycie władzy i nadużycie proceduralne.

                           —

                           Część czwarta, zgodnie z którą zaskarżone akty mają dyskryminacyjny charakter.


title: Sprawa C-349/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Castellón – Hiszpania) – Banco Popular Español SA/Elena Lucaciu, Cristian Laurentiu Lucaciu

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Castellón – Hiszpania) – Banco Popular Español SA/Elena Lucaciu, Cristian Laurentiu Lucaciu
   (Sprawa C-349/15) (1)

   (2017/C 112/41)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 302 z 4.9.2015.


title: Sprawa T-509/12: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r. — Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM (TEEN VOGUE)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/64

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r. — Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM (TEEN VOGUE)
   (Sprawa T-509/12)
   2013/C 26/127
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Advance Magazine Publishers, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: C. Aikens, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nanso Group Oy (Nokia, Finlandia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 września 2012 r. w sprawie R 147/2011-4 i oddalenie sprzeciwu; oraz

               —

               obciążenie wnoszącego sprzeciw kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TEEN VOGUE” między innymi dla towarów z klasy 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3529476

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Nanso Group Oy

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „VOGUE” zarejestrowany w Szwecji pod nr. 126124 dla towarów z klasy 25; graficzny znak towarowy „Vogue” zarejestrowany w Szwecji pod nr. 43934 dla towarów z klasy 25; słowny znak towarowy „VOGUE” zgłoszony w Finlandii pod nr. T 199 803 628 dla towarów z klasy 25; zarejestrowana dodatkowa nazwa handlowa „VO Gue”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich spornych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-552/12P: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. – Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — EFOGR, EFRG i EFRROW — Wydatki wykluczone z finansowania Unii Europejskiej — Wydatki poniesione przez Republikę Grecką)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/26

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. – Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-552/12P) (1)

   ((Odwołanie - EFOGR, EFRG i EFRROW - Wydatki wykluczone z finansowania Unii Europejskiej - Wydatki poniesione przez Republikę Grecką))
   2014/C 315/40
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i E. Leftheriotou, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i A. Markoulli, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa C-631/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland (Niderlandy) w dniu 7 grudnia 2016 r. – X BV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Rotterdam Rijnmond

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland (Niderlandy) w dniu 7 grudnia 2016 r. – X BV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Rotterdam Rijnmond
   (Sprawa C-631/16)
   (2017/C 086/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Noord-Holland.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X BV.

      Druga strona postępowania: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Rotterdam Rijnmond

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2016/1647 z dnia 13 września 2016 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Wietnamu i wyprodukowanych przez [przedsiębiorstwo A] Ltd. oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (1) jest ważne?

               2)

               Czy rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2016/1731 z dnia 28 września 2016 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez [przedsiębiorstwo I] Ltd (Chiny) i wykonujące wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (2) jest ważne?

               3)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze lub drugie jest przecząca – czy oznacza to, że uiszczone cła podlegają zwrotowi na rzecz skarżących wraz z odsetkami?

               4)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie trzeci jest twierdząca – w jaki sposób należy obliczać wysokość owych odsetek?

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1647 z dnia 13 września 2016 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Wietnamu i wyprodukowanych przez Best Royal Co. Ltd, Lac Cuong Footwear Co., Ltd, Lac Ty Co., Ltd, Saoviet Joint Stock Company (Megastar Joint Stock Company), VMC Royal Co Ltd, Freetrend Industrial Ltd. oraz jej spółkę powiązaną Freetrend Industrial A (Vietnam) Co, Ltd., Fulgent Sun Footwear Co., Ltd, General Shoes Ltd, Golden Star Co, Ltd, Golden Top Company Co., Ltd, Kingmaker Footwear Co. Ltd., Tripos Enterprise Inc., Vietnam Shoe Majesty Co., Ltd, oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14, Dz.U. 2016, L 245, s. 16.

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1731 z dnia 28 września 2016 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez General Footwear Ltd (Chiny), Diamond Vietnam Co Ltd i Ty Hung Footgearmex/Footwear Co. Ltd i wykonujące wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14, Dz.U. 2016, L 262, s. 4.


title: Sprawa C-519/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou – Cypr) – Alpha Bank Cyprus Ltd/Dau Si Senh i in. (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych lub handlowych — Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych — Rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 — Artykuł 8 — Odmowa przyjęcia dokumentu — Brak tłumaczenia jednego z przekazywanych dokumentów — Brak standardowego formularza zawartego w załączniku II do tego rozporządzenia — Konsekwencje)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou – Cypr) – Alpha Bank Cyprus Ltd/Dau Si Senh i in.
   (Sprawa C-519/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych lub handlowych - Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych - Rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 - Artykuł 8 - Odmowa przyjęcia dokumentu - Brak tłumaczenia jednego z przekazywanych dokumentów - Brak standardowego formularza zawartego w załączniku II do tego rozporządzenia - Konsekwencje))
   (2015/C 371/04)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Anotato Dikastirio Kyprou

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alpha Bank Cyprus Ltd

      Strona pozwana: Dau Si Senh, Alpha Panareti Public Ltd, Susan Towson, Stewart Cresswell, Gillian Cresswell, Julie Gaskell, Peter Gaskell, Richard Wernham, Tracy Wernham, Joanne Zorani, Richard Simpson

      Sentencja

   Wykładni rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 należy dokonywać w ten sposób, że:

               —

               jednostka przyjmująca jest zobowiązana w każdych okolicznościach i bez jakiejkolwiek swobody uznania w tym względzie, poinformować adresata dokumentu o jego prawie do odmowy przyjęcia tego dokumentu, używając w tym celu każdorazowo standardowego formularza zawartego w załączniku II do tego rozporządzenia, oraz

               —

               okoliczność, iż jednostka ta nie załączyła przy doręczaniu dokumentu jego adresatowi standardowego formularza zawartego w załączniku II do rozporządzenia nr 1393/2007, nie stanowi podstawy nieważności postępowania, lecz uchybienie, któremu należy zaradzić zgodnie z przepisami ustanowionymi w tym rozporządzeniu.

      (1)  Dz.U. C 377 z 21.12.2013.


title: Sprawa C-538/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 14 października 2013 r. — eVigilo Ltd przeciwko Priešgaisrinės apsaugos ir gelbėjimo departamentas prie Vidaus reikalų ministerijos

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 14 października 2013 r. — eVigilo Ltd przeciwko Priešgaisrinės apsaugos ir gelbėjimo departamentas prie Vidaus reikalų ministerijos
   (Sprawa C-538/13)
   2014/C 9/28
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Sąd Najwyższy) (Litwa)

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący kasację: eVigilo Ltd

      Druga strona postępowania: Priešgaisrinės apsaugos ir gelbėjimo departamentas prie Vidaus reikalų ministerijos

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy prawa Unii Europejskiej dotyczące zamówień publicznych — art. 1 ust. 1 akapit trzeci [dyrektywy 89/665, zmienionej] dyrektywą 2007/66 (1), w którym zapisane zostały zasady skuteczności i szybkości w odniesieniu do obrony naruszonych praw oferentów; art. 2 dyrektywy 2004/18, który ustanawia zasady równego traktowania oferentów i przejrzystości; oraz art. 44 ust. 1 i art. 53 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/18 (2), które określają procedurę zawierania umowy z oferentem, który przedstawił ofertę najkorzystniejszą ekonomicznie — należy rozumieć i interpretować łącznie lub odrębnie (lecz bez ograniczenia do powyższych przepisów) w ten sposób, że:

                           a)

                           w przypadku gdy oferent nabył wiedzę o możliwym znaczącym powiązaniu (związku), jakie inny oferent ma z ekspertami instytucji zamawiającej, którzy dokonywali oceny ofert, i (lub) nabył wiedzę o potencjalnie wyjątkowej pozycji tego oferenta z tytułu prac przygotowawczych uprzednio wykonanych w związku ze spornym postępowaniem przetargowym, i jeżeli w świetle tych okoliczności instytucja zamawiająca nie podjęła żadnych działań, to czy sama ta informacja jest wystarczająca dla uzasadnienia roszczenia, by organ odwoławczy uznał za niezgodne z prawem działania instytucji zamawiającej, która nie zapewniła przejrzystości i obiektywizmu procedur, a powód nie jest zobowiązany ponadto do wykazania w konkretny sposób, że eksperci działali w sposób stronniczy?

                           b)

                           organ odwoławczy, stwierdziwszy, że podstawy powyższych roszczeń powoda są zasadne, nie ma obowiązku, orzekając w przedmiocie konsekwencji, jakie te podstawy mogą mieć dla wyników postępowania przetargowego, uwzględnić okoliczności, że wyniki oceny ofert złożonych przez oferentów byłyby co do istoty takie same gdyby wśród ekspertów oceniających oferty nie było stronniczych asesorów?

                           c)

                           oferent nabył (ostatecznie) wiedzę o treści kryteriów odnoszących się do oferty najkorzystniejszej ekonomicznie, sformułowanych zgodnie z parametrami jakościowymi i przedstawionych w sposób abstrakcyjny w warunkach zamówienia (kryteria takie jak kompletność i zgodność z potrzebami instytucji zamawiającej), w związku z czym oferent był zasadniczo zdolny do przedstawienia oferty dopiero w chwili gdy, zgodnie z tymi kryteriami, instytucja zamawiająca oceniła złożone przez oferentów oferty i przedstawiła zainteresowanym podmiotom wyczerpujące informacje na temat podstaw podjętych decyzji, i dopiero od tego momentu mogą mieć zastosowanie do tego oferenta terminy na wniesienie odwołania określone w prawie krajowym?

               2)

               Czy art. 53 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/18 w związku z zasadami regulującymi udzielanie zamówień określonymi w art. [2] tej dyrektywy należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że instytucje zamawiające nie są upoważnione do ustanawiania (i stosowania) procedury oceny ofert złożonych przez oferentów, zgodnie z którą wyniki oceny ofert zależą od tego, jak bardzo wyczerpująco oferenci wykazali, że ich oferty spełniają wymogi dokumentacji przetargowej, co oznacza, że im bardziej wyczerpująco (bardziej obszernie) oferent opisał zgodność swojej oferty z warunkami zamówienia, tym większą liczbę punktów zdobędzie jego oferta?

      (1)  Dyrektywa 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (Dz.U. 2007 L 335, s. 31).

      (2)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004 L 134, s. 114).


title: Sprawa T-371/05: Skarga wniesiona w dniu  28 września 2005 r.  — AITEC-Associazione Italiana Tecnico Economica del Cemento i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/36

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2005 r. — AITEC-Associazione Italiana Tecnico Economica del Cemento i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-371/05)
   (2005/C 296/73)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: AITEC — Associazione Italiana Tecnico Economica del Cemento (Rzym, Włochy), BUZZI UNICEM S.P.A. (Casale Monferrato, Włochy), ITALCEMENTI GROUP (Bergamo, Włochy) [przedstawiciel(-e): adwokaci Massimo Merla i Claudio Tesauro]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w razie gdyby Komisja nie przedstawiła dowodu, że komisarz Dimas jest uprawniony do sygnowania aktów prawnych ustanawianych w dziedzinie ochrony konkurencji, a w szczególności pomocy publicznej,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji: (i) w części, w jakiej, stwierdzając, że nie podnosi zastrzeżeń w odniesieniu do KPR (art. 2 decyzji) i zatwierdzając zatem wskazany w KPR sposób przyznania przydziałów między sektory, zezwala na zawartą w nim dyskryminację, która prowadzi do uprzywilejowania przedsiębiorstw z niektórych sektorów kosztem innych; (ii) w części, w jakiej stwierdza niezgodność z kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87 zamiaru umożliwienia istniejącym urządzeniom objętym procedurą uaktualnienia pozwolenia uzyskania przydziałów z rezerwy dla nowych operatorów w odniesieniu do zmodyfikowanego urządzenia istniejącego przed uaktualnieniem pozwolenia [art. 1 lit. b) decyzji] również wówczas, gdy nowi operatorzy nie wyczerpali ilości zarezerwowanej do ich dyspozycji; oraz (iii) w części, w jakiej żąda od Włoch dokonania zmian w KPR polegających na wykreśleniu możliwości zezwolenia w odniesieniu do istniejących urządzeń objętych procedurą uaktualnienia pozwolenia na uzyskiwanie przydziałów z rezerwy dla nowych operatorów w odniesieniu do zmodyfikowanego urządzenia istniejącego przez uaktualnieniem pozwolenia [art. 2 lit. b) decyzji],

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga dotyczy decyzji z dnia 25 maja 2005 r. (1), w której Komisja Wspólnot Europejskich wypowiedziała się w przedmiocie zgodności krajowego planu rozdzielania przydziałów emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Włochy (KPR) z kryteriami wymienionymi w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. (2)

   W pierwszej kolejności skarżący wnoszą o zbadanie, czy komisarz, który podpisał decyzję, miał kompetencję do ustanowienia zaskarżonego aktu. Zwracają się oni do Sądu w szczególności o dokonanie weryfikacji kompetencji komisarza Dimasa w zakresie aktów prawnych ustanawianych w dziedzinie ochrony konkurencji, a w szczególności pomocy publicznej, oraz o stwierdzenie w razie przekroczenia granic kompetencji nieważności zaskarżonego aktu.
   Skarżący podnoszą w drugiej kolejności naruszenie art. 88 ust. 2 i ust. 3 WE z tego względu, że Komisja dokonała oceny KPR, będącego środkiem, który może zawierać elementy pomocy publicznej, bez zachowania przepisów proceduralnych zawartych w powołanym przepisie.
   W trzeciej kolejności skarżący twierdzą, że dokonując oceny w ramach KPR ewentualnych elementów pomocy publicznej, Komisja naruszyła art. 87 WE, kryterium nr 5 załącznika III do dyrektywy 2003/87 oraz zasadę niedyskryminacji. Do naruszenia doszło z tego względu, że zatwierdzając ustanowiony w KPR sposób przyznania przydziałów pomiędzy sektory, Komisja zezwoliła na dyskryminację zawartą w tym rozdziale ze szkodą dla producentów cementu.
   Skarżący podnoszą w czwartej kolejności, że Komisja w sposób błędny zastosowała kryterium nr 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87/WE, uznając za sprzeczny z tym kryterium „zamiar Włoch w zakresie umożliwienia istniejącym urządzeniom, które muszą uaktualnić pozwoleń, uzyskania przydziałów z rezerwy dla nowych operatorów w odniesieniu do zmodyfikowanego urządzenia, istniejącego przed uaktualnieniem pozwolenia”. W ten sposób Komisja miałaby naruszyć kryterium nr 5 załącznika II do dyrektywy 2003/87/WE oraz zasadę niedyskryminacji, gdyż pomijając specyfikę sektorów, których dotyczy stosowanie dyrektywy, jeszcze raz postawiła producentów cementu w niekorzystnej sytuacji w porównaniu z innymi producentami w odniesieniu do możliwości zwiększenia produkcji.
   Wreszcie skarżący wskazują, że doszło do naruszenia przepisów art. 11, 12, 13 i art. 28 dyrektywy 2003/87/WE z tego względu, że Komisja zatwierdziła KPR, pomimo że nie zawiera on wyraźnych postanowień pozwalających przedsiębiorstwom na zorganizowanie się we właściwy sposób za pomocą przenoszenia przydziałów i wspólnego korzystania z instalacji, przewiduje inne okresy referencyjne niż okres pięcioletni dla przeniesienia pozostałych przydziałów, niesłusznie ogranicza wspólne korzystanie z instalacji i nie przewiduje akceptacji anulowanych przydziałów emisji.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 25 maja 2005 r. dotycząca krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Włochy zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [C(2005)1527 wersja ostateczna, Dz.U. UE C 226, z 15.09.2005, str. 2].

      (2)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE, Dz. U. L 275 z 25.10.2003, str. 32.


title: Sprawa T-428/13: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – IOC-UK/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Prawo do bycia wysłuchanym — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Oczywisty błąd w ocenie — Proporcjonalność — Prawo własności — Równość traktowania i niedyskryminacja)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/23

         Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – IOC-UK/Rada
   (Sprawa T-428/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Prawo do bycia wysłuchanym - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność - Prawo własności - Równość traktowania i niedyskryminacja))
   (2015/C 371/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Iranian Oil Company UK Ltd (IOC-UK) (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, P. Gjørtler, G. Pandey, D. Rovetta, M. Gambardella, D. Sellers i N. Pilkington, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux et M. Bishop, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo S. Behzadi-Spencer i V. Kaye, następnie V. Kaye, pełnomocnicy, wspierani przez M. Gray, barrister)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2013/270/WPZiB z dnia 6 czerwca 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 156, s. 10) oraz, po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 522/2013 z dnia 6 czerwca 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 156, s. 3)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Iranian Oil Company UK Ltd (IOC-UK) pokrywa, oprócz swoich własnych kosztów, koszty poniesione przez Radę Unii europejskiej.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa C-558/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 29 października 2013 r. — CD Consulting, s.r.o. przeciwko Mariánowi Vasko

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 29 października 2013 r. — CD Consulting, s.r.o. przeciwko Mariánowi Vasko
   (Sprawa C-558/13)
   2014/C 45/30
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Krajský súd v Prešove

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: CD Consulting, s.r.o.

      Strona pozwana: Marián Vasko

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich i art. 4 dyrektywy 87/102/EWG (2) Rady z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego należy interpretować w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie przepisowi prawa państwa członkowskiego takiemu jak w postępowaniu głównym, który zasadniczo nie pozwala sądowi krajowemu orzekającemu w przedmiocie praw wynikających z weksla, na którym umieszczono indos, badać z urzędu na żadnym etapie postępowania, umowy stanowiącej źródło weksla, kauzy stosunku prawnego i ewentualnie nieuczciwego charakteru warunków umowy ani ewentualnego naruszenia przepisów dotyczących nieokreślenia RRSO w umowie kredytu konsumenckiego?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.

      (2)  Dz.U. L 42, s. 48.


title: Sprawa C-405/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 28 lipca 2011 r. przez Komisję Europejską od wyroku Sądu z dnia 17 maja 2011 r. w sprawie T-1/08, Buczek Automotive przeciwko Komisji

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/19

         Odwołanie wniesione w dniu 28 lipca 2011 r. przez Komisję Europejską od wyroku Sądu z dnia 17 maja 2011 r. w sprawie T-1/08, Buczek Automotive przeciwko Komisji
   (Sprawa C-405/11 P)
   2011/C 311/32
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: A. Stobiecka-Kuik, T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Buczek Automotive Sp. z o.o., Rzeczpospolita Polska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z 17 maja 2011 roku w sprawie T-1/08 Buczek Automotive Sp. z o.o. przeciwko Komisji w zakresie, w jakim stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji;

               —

               wydanie ostatecznego wyroku w kwestiach będących przedmiotem niniejszego odwołania;

               —

               zwrócenie decyzji do Sądu do ponownego rozpatrzenia w zakresie pozostałych zarzutów podniesionych w pierwszej instancji;

               —

               rozstrzygnięcie o kosztach w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi w odwołaniu dwa zarzuty, a mianowicie naruszenia art. 107, ust. 1 TFUE oraz naruszenia art. 107, ust. 1 TFUE w związku z art. 296 TFUE i Protokołu nr 8 do Aktu Przystąpienia 2004 w sprawie restrukturyzacji polskiego hutnictwa żelaza i stali (1) (dalej „Protokół nr 8”).
   Po pierwsze, Sąd naruszył art. 107, ust. 1 TFUE poprzez dokonanie oceny testu prywatnego wierzyciela zastosowanego przez Komisję w oparciu o niewłaściwy standard prawny. I tak, Sąd stwierdził, że Komisja była zobowiązana do przeprowadzenia dodatkowych obliczeń korzyści z różnych metod egzekucji oraz powinna była porównać czas trwania różnych postępowań egzekucyjnych zmierzających do odzyskania należności publicznoprawnych. Komisja podnosi, że nie jest zobowiązana do przeprowadzenia dokładnych obliczeń, lecz do uwzględnienia elementów, które wierzyciel prywatny wziąłby pod uwagę przy podejmowaniu swojej decyzji.
   Ponadto Sąd naruszył art. 107, ust. 1 TFUE poprzez niewłaściwe nałożenie ciężaru dowodu na Komisję, to jest poprzez nałożenie na Komisję obowiązku przedłożenia dodatkowego materiału dowodowego, w szczególności co do czasu trwania różnych postępowań lub porównywania wielkości wpływów z różnych rodzajów lub etapów skutecznej egzekucji wierzytelności, w celu odrzucenia argumentu o zachowaniu wierzyciela prywatnego.
   Po drugie, Sąd naruszył art. 107, ust. 1 TFUE w związku z art. 296 TFUE i Protokół nr 8 poprzez błędne uznanie, że Komisja nie dopełniła obowiązku podania przesłanek, dla których pomoc miałaby wpłynąć na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi i zakłócić konkurencję lub potencjalnie jej zagrozić. Sąd nie uwzględnił w ogóle faktu, że przedmiotową pomoc należy uznać za zakłócającą konkurencję lub grożącą jej zakłóceniem na mocy prawa pierwotnego, mianowicie Protokołu nr 8, który stanowi prawna podstawę decyzji, w związku z czym dodatkowe uzasadnianie przesłanek dotyczących wymiany handlowej i konkurencji w decyzji było zbędne.

      (1)  Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej — Protokół nr 8 w sprawie restrukturyzacji polskiego hutnictwa żelaza i stali (Dz.U. L 236 z 23.9.2003, str. 948)


title: Sprawa T-493/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 7 października 2009 r. w sprawie F-29/08 Y przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 maja 2010 r. przez Y

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/46

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 7 października 2009 r. w sprawie F-29/08 Y przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 maja 2010 r. przez Y
   (Sprawa T-493/09 P)
   ()
   2010/C 221/77
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Y (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Van Rossum)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 7 października 2009 r. w sprawie F-29/08 Y przeciwko Komisji oddalającego skargę wnoszącego odwołanie;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 maja 2007 r. o rozwiązaniu stosunku pracy z wnoszącym odwołanie;

               —

               zasądzenie od Komisji na jego rzecz wynagrodzenia, jakie pobierałby, gdyby nie rozwiązano z nim przedwcześnie umowy o pracę, wraz ze wszystkimi dodatkami, o jakie mógł się ubiegać;

               —

               zasądzenie od Komisji na jego rzecz zadośćuczynienia w wysokości 500 000 EUR tytułem doznanej krzywdy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu wnoszący je żąda uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) wydanego w dniu 7 października 2009 r. w sprawie F-29/08 Y przeciwko Komisji oddalającego skargę, na której podstawie wnoszący odwołanie żądał stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o rozwiązaniu z nim stosunku pracy oraz odszkodowania.
   W uzasadnieniu odwołania wnoszący je podnosi, że SSP naruszył prawo:

               —

               stwierdzając, że Komisja nie miała obowiązku konsultowania się z komitetem ds. ocen, podczas gdy decyzja Komisji z dnia 7 kwietnia 2004 r. uchwalająca ogólne przepisy wykonawcze w zakresie procedur regulujących zatrudnienie i pracę pracowników kontraktowych nakładała taki obowiązek;

               —

               stwierdzając, że rozwiązanie stosunku pracy z wnoszącym odwołanie było skuteczne, podczas gdy nie mógł on podnieść swoich uwag w przedmiocie opinii komitetu ds. ocen, która nie została mu przekazana;

               —

               orzekając, że nieprzekazanie wnoszącemu odwołanie opinii komitetu ds. ocen nie naruszało prawa do obrony;

               —

               stwierdzając, że decyzja o rozwiązaniu stosunku pracy nie opierała się na opinii komitetu ds. ocen, chociaż opinia ta została wyraźnie wymieniona w motywach decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy;

               —

               uznając, że instytucja oparła się wyłącznie na zarzutach i faktach wymienionych w sprawozdaniu z okresu próbnego wnoszącego odwołanie, podczas gdy z brzmienia tej decyzji wynika, że oparta została na aspektach związanych z twierdzeniami o biernej korupcji;

               —

               uznając, że decyzja o rozwiązaniu stosunku pracy była prawidłowo uzasadniona, podczas gdy opierała się na zarzutach i faktach mających miejsce przed rozpoczęciem służby przez wnoszącego odwołanie w charakterze pracownika kontraktowego i

               —

               stwierdzając, że decyzja o rozwiązaniu stosunku pracy nie stanowiła kary dyscyplinarnej, podczas gdy uchybienia zarzucane wnoszącemu odwołanie spowodowały wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, które dotyczy tych samych faktów i zachowań, co przywołane dla uzasadnienia decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy.


title: Sprawa C-212/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach — Rzeczpospolita Polska) — Logstor ROR Polska sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Katowicach (Podatki — Podatek kapitałowy — Dyrektywa 69/335/EWG — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Opodatkowanie pożyczki zaciągniętej przez spółkę kapitałową u podmiotu uprawnionego do udziału w zyskach tej spółki — Prawo państwa członkowskiego do przywrócenia podatku, który nie obowiązywał już w chwili przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach — Rzeczpospolita Polska) — Logstor ROR Polska sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Katowicach
   (Sprawa C-212/10) (1)

   (Podatki - Podatek kapitałowy - Dyrektywa 69/335/EWG - Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Opodatkowanie pożyczki zaciągniętej przez spółkę kapitałową u podmiotu uprawnionego do udziału w zyskach tej spółki - Prawo państwa członkowskiego do przywrócenia podatku, który nie obowiązywał już w chwili przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej)
   2011/C 232/14
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Logstor ROR Polska sp. z o.o.

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach — Wykładnia art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, s. 25), zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. (Dz.U. L 156, s. 23) — Prawo państwa członkowskiego do przywrócenia podatku zniesionego w dniu przystąpienia do Unii Europejskiej — Podatek kapitałowy — Opodatkowanie pożyczki zaciągniętej przez spółkę kapitałową u podmiotu uprawnionego do udziału w zyskach tej spółki

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ponownemu wprowadzeniu przez państwo członkowskie podatku kapitałowego od pożyczki udzielonej spółce kapitałowej przez wierzyciela uprawnionego do udziału w zyskach owej spółki, jeżeli państwo to wcześniej zaniechało pobierania owego podatku.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa T-690/13: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. – Invivo przeciwko OLAF

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/20

         Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. – Invivo przeciwko OLAF
   (Sprawa T-690/13)
   2014/C 151/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Invivo Ltd (Abinsk, Rosja) (przedstawiciel: T. Huopalainen, lawyer)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Ocenę zgodności z prawem bezczynności ze strony pozwanego w sprawie OF/2013/0902 po wezwaniu go przez skarżącą do działania;

               —

               Nakazanie pozwanemu podjęcia działań.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut dotyczący bezczynności oparty na art. 265 TFUE, ponieważ chodzi w sprawie o interesy finansowe UE w rozumieniu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 (1) w sytuacji, gdy krajowa agencja udzielająca pomocy otrzymuje większość z jej funduszy z UE, podczas gdy po stronie, której zarzuca się nadużycia, występują co najmniej dwa państwa członkowskie.

      (1)  Rozporządzenie nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (Dz.U. 1999 L 136, s. 1).


title: Sprawa C-407/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Stichting Centraal Begeleidingsorgaan voor de Intercollegiale Toetsing przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 13 A ust. 1 lit. f) — Zwolnienia — Przesłanki — Świadczenie usług przez niezależną grupę osób — Usługi świadczone na rzecz jednego lub wielu członków grupy)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Stichting Centraal Begeleidingsorgaan voor de Intercollegiale Toetsing przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-407/07) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 13 A ust. 1 lit. f) - Zwolnienia - Przesłanki - Świadczenie usług przez niezależną grupę osób - Usługi świadczone na rzecz jednego lub wielu członków grupy)
   (2009/C 32/13)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stichting Centraal Begeleidingsorgaan voor de Intercollegiale Toetsing

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 13 A ust. 1 lit. f) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Usługi świadczone przez niezależne grupy celem świadczenie na rzecz ich członków usług bezpośrednio niezbędnych dla wykonywania działalności zwolnionej
   Sentencja
   Wykładni art. 13 A ust. 1 lit. f) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy dokonywać w ten sposób, że z zastrzeżeniem spełnienia pozostałych przesłanek wskazanych w tym przepisie, świadczenie usług na rzecz ich członków przez niezależne grupy, korzysta ze zwolnienia przewidzianego w tym przepisie, nawet jeśli usługi te są świadczone na rzecz jednego lub kilku rzeczonych członków.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-193/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  24 kwietnia 2006 r.  przez Société des Produits Nestlé SA od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia  22 lutego 2006 r.  w sprawie T-74/04 Société des Produits Nestlé SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), interwenient: Quick restaurants SA

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/14

         Odwołanie wniesione w dniu 24 kwietnia 2006 r. przez Société des Produits Nestlé SA od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 22 lutego 2006 r. w sprawie T-74/04 Société des Produits Nestlé SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), interwenient: Quick restaurants SA
   (Sprawa C-193/06 P)
   (2006/C 165/25)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Société des Produits Nestlé SA [Przedstawiciel: adwokat D. Masson]

      Inni uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Quick restaurants SA
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lutego 2006 r. w sprawie T-74/04 oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem skarżącej Sąd naruszył prawo, nie oceniając rozpatrywanego znaku towarowego jako całości, a dokładniej, mimo że chodzi tutaj o znak towarowy składający się ze szczególnie odróżniającej postaci i jej imienia, figuratywne i słowne elementy tego złożonego znaku towarowego nie mogą tutaj zostać rozłożone na poszczególne składniki.
   Sąd naruszył również art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), gdyż w celu dokonania oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie uwzględnił wszystkich istotnych w tym przypadku czynników zarówno w odniesieniu do zgłoszonego znaku towarowego skarżącej, jak i słownego znaku towarowego interwenienta.
   Wreszcie, dokonując analizy jedynie części praw podniesionych w sprzeciwie interwenienta, Sąd naruszył zasady znajdujące zastosowanie w przypadku sprzeciwu wobec znaku towarowego.

      (1)  Dz.U. 1994, L 11, str. 1.


title: Sprawa T-491/14: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2014 r. – Bodegas Muga przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/51

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2014 r. – Bodegas Muga przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-491/14)
   2014/C 282/67
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Bodegas Muga, SL (Haro, Hiszpania) (przedstawiciele: J. L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego („SEAF”), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza ogólne zasady prawa UE;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera ono rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak podniesione w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-409/13: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2013 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/15

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2013 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-409/13)
   2013/C 274/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Maganza, A. de Gregorio Merino i I. Gurov, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 maja 2013 r., w której Komisja postanowiła o wycofaniu swojego projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego ogólne przepisy dotyczące pomocy makrofinansowej dla państw trzecich,

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rada podnosi trzy zarzuty na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o wycofaniu projektu rozporządzenia na późnym etapie pierwszego czytania w ramach zwykłej procedury ustawodawczej.
   W pierwszej kolejności Rada twierdzi, że wycofanie projektu rozporządzenia stanowi poważne naruszenie zasady kompetencji powierzonych ustanowionej w art. 13 ust. 2 TUE oraz zasady równowagi instytucjonalnej. Zdaniem Rady żaden przepis traktatów nie udziela Komisji w sposób wyraźny ogólnego uprawnienia do wycofania projektu, który przedłożyła ona prawodawcy unijnemu. Jednakże o ile Rada nie kwestionuje istnienia takiego uprawnienia do wycofania projektu opartego na art. 293 ust. 2 TFUE, o tyle Komisja uprawnienia tego nie może wykonywać w sposób dowolny lub stanowiący nadużycie. Rada uważa, że wycofanie takiego projektu na bardzo zaawansowanym etapie procesu ustawodawczego jest równoważne przyznaniu Komisji swego rodzaju prawa weta wobec unijnych współustawodawców. W konsekwencji Komisja działa na równi z tymi współustawodawcami, co prowadzi do wypaczenia zwykłej procedury ustawodawczej przewidzianej w art. 294 TFUE, wykracza poza przysługujące Komisji prawo inicjatywy ustawodawczej przewidziane w art. 293 ust. 2 TFUE i pozbawia skuteczności (effet utile) przewidziane w art. 293 ust. 1 TFUE prawo Rady do wnoszenia poprawek. Zdaniem Rady taki sposób wykonywania prawa do wycofania wniosku stoi również w sprzeczności z art. 10 ust. 1 i 2 TFUE, ponieważ Komisja przestaje być już instytucją wykonującą władzę wykonawczą, lecz uczestniczy w procesie ustawodawczym na równi z instytucjami posiadającymi legitymację demokratyczną.
   W drugiej kolejności, wycofanie projektu rozporządzenia stanowi także naruszenie zasady lojalnej współpracy, o której mowa w art. 13 ust. 2 TUE. Po pierwsze, Rada twierdzi, że wycofania projektu rozporządzenia dokonano bardzo późno. Po tym, jak w toku pierwszego czytania przeprowadzono liczne spotkania trójstronne („rozmowy trójstronne”), Komisja mimo to wycofała swój projekt rozporządzenia w dniu, w którym Parlament Europejski i Rada miały parafować osiągnięte przez siebie porozumienie. Po drugie, Rada zarzuca Komisji, że przed wycofaniem projektu nie wyczerpała ona wszystkich możliwości proceduralnych dostępnych w ramach regulaminu Rady.
   Wreszcie Rada twierdzi, że zaskarżony akt wycofujący nie jest zgodny z obowiązkiem uzasadniania aktów, o którym wszakże mowa w art. 296 akapit drugi TFUE. Rada zarzuca Komisji, że nie wyposażyła ona swojej decyzji o wycofaniu projektu w jakiekolwiek wyjaśnienie i że nie dokonała jakiejkolwiek jej publikacji.


title: Sprawa T-459/08: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2008 r. — EuroChem MCC przeciwko Radzie

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/37

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2008 r. — EuroChem MCC przeciwko Radzie
   (Sprawa T-459/08)
   (2008/C 327/66)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: EuroChem Mineral i Chemical Company OAO (EuroChem MCC) (Moskwa, Rosja), (przedstawiciele: P. Vander Schueren i B. Evtimov, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 661/2008 z dnia 8 lipca 2008 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 oraz częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (1) w zakresie, w którym nakłada ono na skarżące, ich zależne spółki produkcyjne i spółki powiązane wskazane w motywach 23 lit. a) i lit. c), a także w art. 1 ust. 2 lit. a) i art. 2 ust. 2 lit. a) zaskarżonego rozporządzenia cło antydumpingowe;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swych żądań skarżące podnoszą dwa zarzuty nieważności. Drugi zarzut jest podzielony na trzy części.
   Po pierwsze skarżące podnoszą, że Rada i Komisja naruszyły art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego (2) oraz podstawowe wymogi proceduralne poprzez odmowę wszczęcia z własnej inicjatywy przeglądu okresowego w przedmiocie szkody i stwierdzeń dotyczących marginesu szkody równocześnie z przeglądem wygaśnięcia i w związku z tym dopuściły się oczywistego błędu w ocenie stwierdzając w przeglądzie wygaśnięcia, że istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody.
   Po drugie skarżące podnoszą, że Rada i Komisja błędnie ustaliły w częściowym przeglądzie okresowym odnoszącą się do skarżących wartość normalną, co doprowadziło do jej sztucznego podwyższenia i dokonały błędnego porównania z ceną eksportową, a ponadto błędnie stwierdziły, że miał miejsce dumping naruszając przy tym art. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego, dopuszczając się szeregu oczywistych błędów w ocenie i naruszając podstawowe zasady prawa wspólnotowego.
   Skarżące podniosły bardziej szczegółowo, że Rada i Komisja dopuściły się błędu co do prawa i naruszyły art. 2 ust. 3 i ust. 5 rozporządzenia podstawowego oraz system regulacji ustanowiony w art. 1 i art. 2 rozporządzenia podstawowego poprzez nieuwzględnienie większej części kosztów produkcji skarżących uznając je za niewiarygodne i poprzez zastosowanie de facto metody ekonomii nierynkowej dla celów ustalenia większej części wartości normalnej skarżącej.
   Po podjęciu decyzji o dokonaniu dostosowania ze względu na gaz, Komisja naruszyła art. 2 ust. 5 zdanie drugie, dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i błędnie rozumowała wprowadzając dostosowanie ze względu na gaz na podstawie wewnątrzwspólnotowej ceny gazu w Waidhaus, w Niemczech i nie dokonując dalszych odliczeń.
   Wreszcie, skarżące podnoszą, że Rada i Komisja naruszyły art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego i dopuściły się oczywistego błędu w ocenie faktów poprzez odliczenie od ceny eksportowej skarżących kosztów sprzedaży na rzecz pierwszego, niezależnego odbiorcy, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz opłat dotyczących spółek powiązanych, które stanowią integralną część całości ekonomicznej skarżącej i są zintegrowanymi działami sprzedaży.

      (1)  Dz.U. L 185, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996 L 56, s. 1).


title: Sprawa T-359/04: Skarga wniesiona dnia 30 sierpnia 2004 r. przez British Aggregates Association Limited, Healy Bros. Limited i DK Trotter & Sons Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/22

         Skarga wniesiona dnia 30 sierpnia 2004 r. przez British Aggregates Association Limited, Healy Bros. Limited i DK Trotter & Sons Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-359/04)
   (2004/C 284/45)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 30 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich sporządzona przez British Aggregates Association Limited, z siedzibą w Lanark (Zjednoczone Królestwo), Healy Bros. Limited, z siedzibą w Middleton, Country Cork (Irlandia) i DK Trotter & Sons, z siedzibą w Manorhamilton, County Leitrim (Irlandia) reprezentowane przez C. Pouncey'a, solicitor i L. Van Den Hende, lawyer.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2002) 1614 fin z dnia 7 maja 2004 r.„Pomoc Państwa N 2/2004 UK / Aggregates Levy”;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą w przedmiotowym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty
   W 2002 r. Zjednoczone Królestwo wprowadziło Aggregates Levy (opłatę z tytułu eksploatacji kruszywa), będący podatkiem środowiskowym na pewne kruszywa. Decyzją z tego samego roku Komisja stwierdziła, że przepisy ustanawiające Aggregates Levy nie stanowią pomocy Państwa. Skarżąca zaskarżyła tą decyzję przed Sądem Pierwszej Instancji w kontekście innej sprawy (1), podnosząc, że Aggregates Levy narusza pozycję konkurencyjną członków stowarzyszenia skarżącej.
   Dnia 5 stycznia 2004 r. Zjednoczone Królestwo poinformowało Komisję o nowym systemie zwolnień z Aggregates Levy dla Północnej Irlandii. Zaskarżoną decyzją Komisja uznała zgodność nowego systemu zwolnień ze wspólnym rynkiem i oddaliła skargę skarżącej przeciwko tej decyzji, nie wszczynając formalnej procedury dochodzenia.
   Uzasadniając swą skargę skarżąca podnosi przede wszystkim, że przedmiotowy system zwolnień narusza art. 23 i art. 90 WE i z tego powodu nie może być uznany za zgodny ze wspólnym rynkiem. Skarżąca podnosi ponadto, że Komisja naruszyła własne Wytyczne Wspólnoty (2), popełniając w tym zakresie trzy oczywiste błędy w ocenie, a mianowicie: uznanie, że stosunek 20 % opłaty uiszczanej przez podmioty objęte systemem zwolnienia jest znaczący; błędne uznanie, że o nowym systemie zwolnienia zadecydowano w chwili przyjęcia Aggregates Levy i błędne uznanie, że opłata ta ma pozytywny wpływ w zakresie ochrony środowiska.
   Skarżąca podnosi również, że Komisja nie uzasadniła zaskarżonej decyzji, jak wymaga art. 253 WE, naruszyła obowiązek wszczęcia formalnej procedury dochodzenia i naruszyła obowiązki proceduralne w dochodzeniu wstępnym.

      (1)  Sprawa T-210/02, opublikowana w Dz.U. C 219 14.9.2002, str. 23.

      (2)  Wytyczne Wspólnoty dotyczące pomocy Państwa w dziedzinie ochrony środowiska, Dz.U. C 37, 3.2.2001, str. 3-15.


title: Sprawa C-29/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia (Bułgaria) w dniu 21 stycznia 2013 r. — Global Trans Lodzhistik OOD przeciwko Nachalnik na Mitnitsa Stolichna

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia (Bułgaria) w dniu 21 stycznia 2013 r. — Global Trans Lodzhistik OOD przeciwko Nachalnik na Mitnitsa Stolichna
   (Sprawa C-29/13)
   2013/C 108/32
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administrativen sad Sofia — grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Global Trans Lodzhistik OOD

      Strona pozwana: Nachalnik na Mitnitsa Stolichna

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy z art. 243 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (1) z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny interpretowanego w związku z art. 245 tego rozporządzenia oraz z zasadami prawa do obrony i prawomocności wynika, że dopuszcza on uregulowanie krajowe takie jak art. 220 i art. 211a Zakon za mitnitsite (kodeks celny), zgodnie z którym zaskarżeniu podlega nie tylko decyzja służb celnych, na podstawie której dokonuje się wymiaru dodatkowego długu celnego w celu jego późniejszego poboru i to nawet, gdy w okolicznościach postępowania przed sądem odsyłającym może zostać wydana decyzja ostateczna w rozumieniu art. 181a ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (2) z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w celu ustalenia długu celnego?

               2)

               Czy art. 243 ust. 2 rozporządzenia nr 2193/92 dotyczący złożenia środka zaskarżenia należy interpretować w ten sposób, że nie przewiduje on, że dla dopuszczalności postępowania sądowego wpierw ostateczna decyzja musi zostać zaskarżona w drodze środków administracyjnych?

               3)

               Czy art. 181а ust. 2 rozporządzenia nr 2454/93 w okolicznościach postępowania przed sądem odsyłającym należy interpretować w ten sposób, że w przypadku nieprzestrzegania przewidzianego w tym przepisie postępowania z punktu widzenia zasad prawa do bycia wysłuchanym oraz prawa do złożenia sprzeciwu, decyzja organów celnych wydana z naruszeniem tych zasad nie stanowi ostatecznej decyzji w rozumieniu powołanego przepisu, lecz jest jedynie częścią postępowania w sprawie wydania decyzji ostatecznej? Czy w innym przypadku w okolicznościach postępowania przed sądem krajowym przepis ten należy interpretować w ten sposób, że decyzja wydana z dopuszczeniem się ww. uchybień proceduralnych bezpośrednio podlega sądowej kontroli i sąd ma obowiązek do wydania rozstrzygnięcia w sprawie skargi na nią?

               4)

               Сzy art. 181а ust. 2 rozporządzenia nr 2454/93 w okolicznościach postępowania przed sądem odsyłającym i w świetle zasady proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że w przypadku nieprzestrzegania przewidzianego w tym przepisie postępowania z punktu widzenia zasad prawa do bycia wysłuchanym oraz prawa do złożenia sprzeciwu, decyzja wydana z naruszeniem tych zasad jest nieważna z powodu istotnych błędów w procedurze, które są zrównane z naruszeniem istotnych przepisów proceduralnych, których nieprzestrzeganie niezależnie od konkretnych skutków naruszenia prowadzi do nieważności czynności prawnej, tak że sąd ma obowiązek rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi na nią, bez możliwości rozważenia zwrócenia sprawy organowi administracyjnemu celem zgodnego z prawem zakończenia procedury?

      (1)  Dz.U. L 302, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 253, s. 1.


title: Sprawa C-336/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Sonthofen (Niemcy) w dniu 11 lipca 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Sebat Ince

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Sonthofen (Niemcy) w dniu 11 lipca 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Sebat Ince
   (Sprawa C-336/14)
   2014/C 339/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Sonthofen

      Strony w postępowaniu głównym

   Sebat Ince

      Druga strona w postępowaniu głównym: Staatsanwaltschaft Kempten

      Pytania prejudycjalne

   I.   W przedmiocie pierwszego zarzucanego czynu (obejmującego styczeń 2012 r.) i w przedmiocie drugiego zarzucanego czynu w odniesieniu do okresu przed końcem czerwca 2012 r.:

               1 a)

               Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że organy ścigania nie mogą karać pośredniczenia w przyjmowaniu zakładów sportowych bez niemieckiego zezwolenia na rzecz organizatora zakładów posiadającego licencję w innym państwie członkowskim Unii, jeśli pośredniczenie wymaga posiadania przez organizatora również niemieckiego zezwolenia, jednak sprzeczne z prawem Unii ustawodawstwo („monopol w zakresie zakładów sportowych”) zakazuje organom krajowym udzielania zezwoleń niepaństwowym organizatorom zakładów?

               1 b)

               Czy odpowiedź na pytanie 1 a) ulegnie zmianie, jeżeli w jednym z 15 niemieckich krajów związkowych, które wspólnie ustanowiły i wspólnie realizują monopol państwowy w zakresie zakładów sportowych, instytucje państwowe twierdzą w toku postępowania w sprawie zakazu lub postępowania karnego, że w razie złożenia ewentualnego wniosku o wydanie zezwolenia na organizację lub pośrednictwo w zakładach ustawowy zakaz udzielania zezwolenia podmiotom prywatnym nie będzie stosowany w tym kraju związkowym?

               1 c)

               Czy zasady prawa Unii, w szczególności swoboda świadczenia usług, oraz wyrok Trybunału w sprawie C-186/11 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one stałemu, określonemu jako „prewencyjne” odmawianiu lub karaniu transgranicznego pośrednictwa w przyjmowaniu zakładów sportowych, jeżeli działania te uzasadnia się tym, że w momencie podejmowania decyzji organ odmawiający nie mógł „stwierdzić w sposób jednoznaczny, tj. bez dalszego sprawdzania”, że pośrednictwo – pomijając zastrzeżenie monopolu państwowego – spełnia wszystkie materialne warunki udzielenia zezwolenia?

               2)

               Czy dyrektywę 98/34/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona karaniu pośredniczenia w przyjmowaniu zakładów sportowych za pośrednictwem automatów do zakładów bez niemieckiego zezwolenia na rzecz organizatora zakładów posiadającego licencję w innym państwie członkowskim, jeżeli ingerencje państwa są oparte na nienotyfikowanej Komisji ustawie konkretnego kraju związkowego, której treścią jest wygasła umowa państwowa w sprawie gier losowych („GlüStV”)?

         II   W przedmiocie drugiego zarzucanego czynu w odniesieniu do okresu od lipca 2012 r.

               3)

               Czy art. 56 TFUE, obowiązek przejrzystości, zasadę równości oraz wynikający z prawa Unii zakaz gospodarki protekcyjnej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one karaniu pośrednictwa w przyjmowaniu zakładów sportowych bez niemieckiego zezwolenia na rzecz organizatora zakładów posiadającego licencję w innym państwie członkowskim Unii w przypadku, który odznacza się zawartą między krajami związkowymi na okres dziewięciu lat umową zmieniającą umowę państwową w sprawie gier losowych („GlüÄndStV”) zawierającą „klauzulę eksperymentalną dla zakładów sportowych”, która to umowa przewiduje na okres siedmiu lat teoretyczną możliwość udzielenia maksymalnie 20 koncesji również podmiotom niepaństwowym ze skutkiem legalizacji dla wszystkich niemieckich krajów związkowych jako niezbędny warunek udzielenia zezwolenia na pośrednictwo, jeżeli:

                           a)

                           procedura wydania koncesji i powstałe w tym kontekście spory są prowadzone przez organ koncesyjny wspólnie z kancelarią adwokacką, która w związku ze sprzecznym z prawem Unii monopolem w zakresie zakładów sportowych zwykle świadczyła usługi doradcze na rzecz większości krajów związkowych i ich przedsiębiorstw loteryjnych oraz reprezentowała je przed sądami krajowymi wobec prywatnych organizatorów i której powierzono reprezentację organów krajowych w postępowaniach prejudycjalnych w sprawach Markus Stoß i in. [C-316/07, C-358/07, C-359/07, C-360/07, C-409/07 i C-410/07; ECLI:EU:C:2010:504], Carmen Media Group [C-46/08; ECLI:EU:C:2010:505] oraz Winner Wetten [C-409/06; ECLI:EU:C:2010:503],

                           b)

                           ogłoszone w dniu 8 sierpnia 2012 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej postępowanie przetargowe na koncesję nie zawierało szczegółowych danych dotyczących minimalnych wymagań odnoszących się do koncepcji, które należy przedstawić, treści pozostałych wymaganych oświadczeń i potwierdzeń oraz wyboru maksymalnie 20 koncesjonariuszy, dane te zostały zaś podane dopiero po upływie terminu składania zgłoszeń w tak zwanym „memorandum informacyjnym” i licznych innych dokumentach jedynie tym podmiotom ubiegającym się o koncesję, które zakwalifikowały się do „drugiego etapu” procedury wydania koncesji,

                           c)

                           osiem miesięcy po rozpoczęciu procedury organ koncesyjny wbrew ogłoszeniu o przetargu zaprasza tylko 14 ubiegających się o koncesję do osobistej prezentacji ich koncepcji społecznych i dotyczących bezpieczeństwa z tego względu, że spełnili oni w 100 % minimalne warunki udzielenia koncesji, jednakże po pływie 15 miesięcy od rozpoczęcia procedury informuje, że żaden z ubiegających się nie wykazał spełnienia minimalnych warunków w „możliwej do sprawdzenia formie”,

                           d)

                           powstałe wskutek połączenia państwowych spółek loteryjnych przedsiębiorstwo („Ods”, Ods Deutschland Sportwetten GmbH), w którym państwo ma pozycję dominującą, należy do 14 podmiotów ubiegających się o koncesję, które zostały zaproszone przez organ koncesyjny do prezentacji swoich koncepcji, jednakże z uwagi na swoje organizacyjne powiązania z organizatorami wydarzeń sportowych nie kwalifikuje się do udzielenia koncesji, ponieważ ustawodawstwo (§ 21 ust. 3 GlüÄndStV) wymaga ścisłego oddzielenia czynnego sportu i organizujących go stowarzyszeń od organizowania zakładów sportowych i pośrednictwa w nich,

                           e)

                           dla udzielenia koncesji wymagane jest w szczególności wykazanie „zgodnego z prawem pochodzenia środków koniecznych dla zorganizowania zamierzonej oferty zakładów sportowych”,

                           f)

                           organ koncesyjny i decydujące o udzieleniu koncesji kolegium ds. gier losowych składające się z przedstawicieli krajów związkowych nie korzystają z możliwości udzielenia koncesji prywatnym organizatorom zakładów, podczas gdy państwowe przedsiębiorstwa loteryjne mogą bez koncesji przez okres roku po ewentualnym udzieleniu koncesji organizować zakłady sportowe, loterie i inne gry losowe bez koncesji oraz oferować i reklamować je za pośrednictwem obejmujących obszar ich działania sieci komercyjnych jednostek przyjmujących zakłady?

      (1)  Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 204, s. 37).


title: Sprawa T-22/14: Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2014 r. – Bergallou przeciwko Parlamentowi i Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności – Reforma regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii – Mniej korzystny system zryczałtowanego wypłacania kosztów podróży i zwiększania wymiaru urlopu wypoczynkowego o dodatkowe dni czasu podróży – Brak indywidualnego oddziaływania – Odpowiedzialność pozaumowna – Związek przyczynowy – Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/39

      Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2014 r. – Bergallou przeciwko Parlamentowi i Radzie
      (Sprawa T-22/14) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Reforma regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii - Mniej korzystny system zryczałtowanego wypłacania kosztów podróży i zwiększania wymiaru urlopu wypoczynkowego o dodatkowe dni czasu podróży - Brak indywidualnego oddziaływania - Odpowiedzialność pozaumowna - Związek przyczynowy - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
      (2015/C 016/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Amal Bergallou (Lot, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio i E. Taneva, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i A. Bisch, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności, złożone na podstawie art. 263 TFUE, art. 1 pkt 65 lit. b) oraz pkt 67 lit. d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników (Dz.U. L 287, s. 15) w zakresie, w jakim przepisy te wiążą prawo do kosztów podróży i czasu podróży jest związane z dodatkiem zagranicznym lub dodatkiem z tytułu zamieszkiwania za granicą oraz, z drugiej strony, żądanie odszkodowawcze złożone na podstawie art. 340 TFUE, zmierzające do uzyskania naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę doznane przez skarżącą.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Amal Bergallou pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

         (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa T-88/09: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2011 r. — Idromacchine i in. przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Pomoc państwa — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego — Wzmianka szkodliwa dla spółki będącej osobą trzecią — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej, która przyznaje uprawnienia jednostkom — Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej — Szkody niemajątkowe — Szkody majątkowe — Związek przyczynowy — Odsetki za zwłokę i odsetki wyrównawcze)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/23

         Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2011 r. — Idromacchine i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-88/09) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Pomoc państwa - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego - Wzmianka szkodliwa dla spółki będącej osobą trzecią - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej, która przyznaje uprawnienia jednostkom - Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej - Szkody niemajątkowe - Szkody majątkowe - Związek przyczynowy - Odsetki za zwłokę i odsetki wyrównawcze)
   2011/C 370/37
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Idromacchine Srl (Porto Marghera, Włochy), Alessandro Capuzzo (Mirano, Włochy) i Roberto Capuzzo (Mogliano Veneto, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci W. Viscardini i G. Donà)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Grespan i E. Righini, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata F. Ruggeri Laderchi)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie zmierzająca do uzyskania naprawienia szkód poniesionych jakoby na skutek opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nieprawdziwych informacji naruszających wizerunek i reputację Idromacchine zawartych w decyzji Komisji C(2002) 5426 wersja ostateczna z dnia 30 grudnia 2004 r.„Pomoc państwa — Włochy — Pomoc państwa N 586/2003, N 587/2003, N 589/2003 i C 48/2004 (ex N 595/2003) — Przedłużenie trzyletniego terminu oddania do użytku chemikaliowca — Zaproszenie do składania uwag zgodnie z art. 88 ust. 2 (WE)”

      Sentencja

               1)

               Zasądza się od Komisji Europejskiej na rzecz Idromacchine Srl zadośćuczynienie pieniężne w kwocie 20 tys. EUR tytułem szkody niemajątkowej, którą poniosła ta ostatnia.

               2)

               Kwota zadośćuczynienia należna Idromacchine zostanie powiększona o odsetki wyrównawcze za okres od dnia 18 lutego 2005 r. do dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, według stóp procentowych ustalonych przez Europejski Bank Centralny (EBC) dla głównych operacji refinansowania dla odnośnego okresu, powiększonych o dwa punkty procentowe.

               3)

               Kwota zadośćuczynienia należna Idromacchine zostanie powiększona o odsetki za zwłokę, za okres od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do czasu całkowitej zapłaty tego zadośćuczynienia, według stóp procentowych ustalonych przez EBC dla głównych operacji refinansowania dla odnośnego okresu, powiększonych o dwa punkty procentowe.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               Komisja pokrywa koszty własne oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez Idromacchine, Alessandra Capuzza i Roberta Capuzza, którzy pokrywają jedną trzecią własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa T-433/13: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2013 r. — Petropars Iran i in. przeciwko Radzie

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/31

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2013 r. — Petropars Iran i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-433/13)
   2013/C 313/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Petropars Iran Co. (wyspa Kisz, Iran); Petropars Oilfields Services Co. (wyspa Kisz); Petropars Aria Kish Operation and Management Co. (Teheran, Iran) oraz Petropars Resources Engineering Kish Co. (Teheran) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, solicitor, P. Reddy, solicitor, R. Blakeley, barrister, i Z. Burbeza, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 1–4 załącznika II.I.B do decyzji 2013/270 (1) oraz pkt 1–4 załącznika II.I.B do rozporządzenia nr 522/2013 (2); lub

               —

               uznanie, że art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413 (3) i art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012 (4) nie mają zastosowania do skarżących; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania poniesionymi przez skarżące.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że brak jest podstawy prawnej dla wskazania skarżących za pośrednictwem decyzji Rady 2013/270/WPZiB oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 522/2013, gdyż podany powód wskazania każdej ze skarżących („spółka zależna wskazanego podmiotu”) nie jest jednym z kryteriów umieszczenia w wykazie zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 267/2012 lub decyzją Rady 2010/413/WPZiB.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że w zakresie, w jakim Rada twierdzi, że działała na podstawie art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012 lub art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413, wskazanie skarżących jest niezgodne z prawem: ponieważ 1) materialne kryteria wskazania na podstawie tych przepisów nie są spełnione w przypadku którejkolwiek ze skarżących lub Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie przy określeniu, czy kryteria te zostały spełnione; i 2) Rada wskazała skarżące na podstawie dowodów niewystarczających, by ustalić, że kryteria zostały spełnione, i tym samym popełniła (dalszy) oczywisty błąd w ocenie.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że w zakresie, w jakim art. art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012 lub art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413 pozwala na wskazanie skarżących wyłącznie na tej podstawie, że są one spółkami zależnymi wskazanych podmiotów (które to podmioty są z kolei spółkami zależnymi wskazanych podmiotów nieoskarżonych o żadne przekroczenie prawa), przepisy te są niezgodne z prawem jako sprzeczne z zasadą proporcjonalności i należy je uznać za niemające zastosowania do skarżących.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że wskazanie skarżących jest w każdym razie naruszeniem ich podstawowych praw i wolności na podstawie Karty praw podstawowych lub wynikających z prawa Unii w inny sposób, w tym ich prawa do działalności handlowej i prowadzenia działalności gospodarczej oraz niezakłóconego korzystania z swojego mienia, lub też jest naruszeniem zasady proporcjonalności. Wskazanie ponadto stanowi naruszenie zasady ostrożności i zasad ochrony środowiska oraz ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzkiego oraz może spowodować istotne szkody dla zdrowia i bezpieczeństwa zwykłych pracowników irańskich i środowiska.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada, uchwalając decyzję Rady 2013/270/WPZiB oraz rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 522/2013 w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do skarżących, naruszyła wymogi proceduralne dotyczące: i) indywidualnego powiadomienia skarżących (trzeciej i czwartej) o ich wskazaniu; ii) podania (wszystkim skarżącym) odpowiedniego i wystarczającego uzasadnienia; oraz iii) poszanowania przysługującego skarżącym prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

      (1)  Decyzja Rady 2013/270/WPZiB z dnia 6 czerwca 2013 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 156, s. 10).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 522/2013 z dnia 6 czerwca 2013 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 156, s. 3).

      (3)  Decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).

      (4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).


title: Sprawa F-107/14: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/53

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-107/14)
   (2015/C 007/65)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącej do systemu emerytalnego Unii z zastosowaniem nowych OPW dotyczących art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie niezgodności z prawem i braku obowiązywania art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 lutego 2014 r. w sprawie naliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury z tytułu uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącą przed podjęciem służby, w ramach przeniesienia tych uprawnień do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej, z zastosowaniem ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-136/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 września 2007 r. — EARL Salvat père & fils i. in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Środki restrukturyzacji uprawy winorośli — Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną a częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Ocena w świetle art. 87 ust. 1 WE)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/47

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 września 2007 r. — EARL Salvat père & fils i. in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-136/05) (1)

   (Pomoc państwa - Środki restrukturyzacji uprawy winorośli - Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną a częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Ocena w świetle art. 87 ust. 1 WE)
   (2007/C 269/83)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strony skarżące: EARL Salvat père & fils (Saint-Paul-de-Fenouillet, Francja); Comité interprofessionnel des vins doux naturels et vins de liqueur à appellations contrôlées (CIVDN) (Perpignan, Francja); oraz Comité national des interprofessions des vins à appellations d'origine (CNIV) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: H. Calvet i O. Billard, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Giolito i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Francuska (przedstawiciel: G. de Bergues, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 i 3 decyzji Komisji 2007/253/WE z dnia 19 stycznia 2005 r. w sprawie Planu Rivesaltes i opłat parafiskalnych CIVDN wdrożonych przez Francję (Dz.U. L 112, str. 1).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strony skarżące pokrywają koszty postępowania.

               3)

               Republika Francuska ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 132 z dnia 28 maja 2005 r.