title: Sprawa C-90/13 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 15 maja 2014 r. – 1. garantovaná a.s. przeciwko Komisji Europejskiej [Odwołanie — Konkurencja — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Obliczanie kwoty grzywny — Całkowity obrót uzyskany w poprzedzającym roku obrotowym]

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/8

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 15 maja 2014 r. – 1. garantovaná a.s. przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-90/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Konkurencja - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Obliczanie kwoty grzywny - Całkowity obrót uzyskany w poprzedzającym roku obrotowym])
   2014/C 212/08
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: 1. garantovaná a.s. (przedstawiciel: K. Lasok QC, J. Holmes i B. Hartnett, barristers, O. Geiss, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Vecchi i N. Khan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. w sprawie T-392/09, 1. garantovaná przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lutego 2009 r. dotyczącej procedury stosowania art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.396 – odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu przeznaczone dla sektora stalowego) w sprawie kartelu na rynku proszku i granulatów węglika wapnia, jak również na rynku proszku i granulatów magnezu w przeważającej części EOG, dotyczącego ustalania cen, podziału rynków oraz wymiany informacji, jak również posiłkowo o obniżenie nałożonej na skarżącą grzywny – Obliczanie grzywny – Pułap wynoszący 10 % obrotu – Obrót właściwy

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               1. garantovaná a.s. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa T-135/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  14 grudnia 2005 r.  — Greencore Group przeciwko Komisji (Wykonanie wyroku Sądu — Obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą — Niewypłacenie, a następnie odmowa wypłacenia przez Komisję odsetek od zwróconej kwoty — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zasada pewności prawa)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2005 r. — Greencore Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-135/02) (1)

   (Wykonanie wyroku Sądu - Obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą - Niewypłacenie, a następnie odmowa wypłacenia przez Komisję odsetek od zwróconej kwoty - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zasada pewności prawa)
   (2006/C 48/50)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Greencore Group plc (Dublin, Irlandia) [Przedstawiciel: adwokat A. Böhlke]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: początkowo pełnomocnik K. Wiedner, następnie pełnomocnicy P. Oliver i A. Nijenhuis, i wreszcie pełnomocnicy A. Nijenhuis i M. Wilderspin]
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 11 lutego 2002 r., w której Komisja odmówiła uwzględnienia żądania skarżącej zmierzającego do wypłaty jej spółce-córce Irish Sugar plc odsetek za zwłokę od kwoty głównej zwróconej jej w wykonaniu wyroku Sądu.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 11 lutego 2002 r., w której Komisja odmówiła uwzględnienia żądania skarżącej zmierzającego do tego, aby odsetki za zwłokę od kwoty głównej zwróconej jej spółce-córce Irish Sugar plc w wykonaniu wyroku Sądu zostały wypłacone tej spółce-córce.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania, także tymi związanymi z postępowaniem odwoławczym przed Trybunałem.

      (1)  Dz.U. C 169 z 13.7.2002.


title: Sprawa T-12/16: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2016 r. – Słowenia/Komisja

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/54

         Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2016 r. – Słowenia/Komisja
   (Sprawa T-12/16)
   (2016/C 098/69)
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowenii (przedstawiciel: L. Bembič, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/2098 z dnia 13 listopada 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowanej jako dokument nr C(2015) 7716] (Dz.U. L 303, s. 35), w zakresie, w jakim dotyczy ona Republiki Słowenii, to znaczy w części dotyczącej
               braku procedury kontroli (i procedury nadzoru) dotyczącej sztucznie utworzonych działek rolnych, w związku z którym dokonana została przedmiotowa korekta pomocy bezpośredniej niezwiązanej z wielkością produkcji w wysokości 42 615,90 EUR za rok budżetowy 2013 (rok składania wniosków 2012), 45 519,08 EUR za rok budżetowy 2014 (rok składania wniosków 2013) i 34 211,94 EUR za rok budżetowy 2015 (rok składania wniosków 2014);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty dotyczące weryfikacji działek rolnych, a mianowicie oczywisty błąd w ocenie, brak uzasadnienia decyzji i naruszenia zasady legalności.
   Zdaniem skarżącej Komisja niesłusznie stwierdziła, że w Słowenii nie istnieje jeszcze odpowiedni system weryfikacji minimalnych kwalifikowalnych obszarów. W tym względzie skarżąca wskazuje, że małe działki rolne w Słowenii są wynikiem warunków naturalnych i historycznego rozdrobnienia gospodarstw rolnych. Ponadto wspomniane obszary nie zostały utworzone sztucznie w celu spełnienia warunków otrzymania pomocy z systemu wsparcia. Wreszcie, podczas badania Komisja nie stwierdziła ani nie wykazała żadnego przykładu naruszenia, ponieważ sporne obszary spełniały wszystkie warunki definicji gruntów rolnych i działki rolnej.


title: Sprawa T-586/15: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2015 r. – Nara tekstil sanayi ve ticaret/OHIM – NBC Fourth Realty (NaraMaxx)

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/42

         Skarga wniesiona w dniu 8 października 2015 r. – Nara tekstil sanayi ve ticaret/OHIM – NBC Fourth Realty (NaraMaxx)
   (Sprawa T-586/15)
   (2015/C 406/43)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nara Tekstil Sanayi Ve Ticaret Anonim Sirketi (Osmangazi-Bursa, Turcja) (przedstawiciele: adwokaci M. López Camba, L. Monzón de la Flor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: NBC Fourth Realty Corp. (North Las Vegas, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „NaraMaxx” – zgłoszenie nr 11 142 461

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 lipca 2015 r. w sprawie R 1073/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim utrzymano w niej w mocy decyzję o uwzględnieniu sprzeciwu B 2122938;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez Nara Tekstil Sanayi Ve Ticaret Anonim Sirketi;

               —

               obciążenie NBC Fourth Realty Corp. kosztami poniesionymi przez Nara Tekstil Sanayi Ve Ticaret Anonim Sirketi.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-416/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 24 maja 2011 r. w sprawie T-115/10 Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 8 sierpnia 2011 r. przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/17

         Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 24 maja 2011 r. w sprawie T-115/10 Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 8 sierpnia 2011 r. przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-416/11 P)
   2011/C 298/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Ossowski, pełnomocnik, D. Wyatt QC, V. Wakefield, Barrister)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu;

               —

               uznanie skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Zjednoczone Królestwo za dopuszczalną i odesłanie sprawy do Sądu, tak aby mógł on rozpatrzyć co do istoty wniesioną przez to państwo skargę o stwierdzenie nieważności;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Zjednoczone Królestwo w niniejszym postępowaniu oraz kosztami powstałymi w postępowaniu pierwszej instancji, w związku z zarzutem niedopuszczalności; oraz

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie pozostałych kosztów w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Zjednoczone Królestwo wnosi odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Unii Europejskiej (siódma izba) wydanego w sprawie T-115/10 Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji, w którym Sąd orzekł, że wniesiona przez Zjednoczone Królestwo skarga o stwierdzenie nieważności ujęcia hiszpańskiego terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty ES6120032 („Estrecho Oriental”) w wykazie zawartym w decyzji 2010/45/WE (1) jest niedopuszczalna.

               2)

               Sąd uznał, że ujęcie terenu ES6120032 w wykazie zawartym w decyzji Komisji 2010/45/WE stanowi jedynie potwierdzenie wcześniejszego ujęcia tego terenu w wykazie zawartym w decyzji 2009/95/WE (2). Wniosek ten jest nietrafny, ponieważ teren ES6120032 został umieszczony w wykazie zawartym w decyzji 2010/45/WE na podstawie istotnych nowych okoliczności, a mianowicie okoliczności że teren ES6120032:

                           a)

                           częściowo pokrywa się z większością terenu British Gibraltar Territorial Waters („BGTW”) oraz ma obejmować ten teren

                           b)

                           częściowo pokrywa się z całym obszarem istniejącego wcześniej terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty, położonego w Zjednoczonym królestwie, oznaczonego kodem UKGIB2223 i noszącego nazwę „Southern Waters of Gibraltar” i ma obejmować ten teren.

               3)

               W czasie, kiedy teren ES6120032 został po raz pierwszy ujęty w wykazie figurującym w decyzji 2009/95/WE najwyraźniej tylko Hiszpania była świadoma faktu, że teren ES6120032 pokrywa się z terenami UKGIB0002 i BGTW. Zjednoczone Królestwo z pewnością o tym nie wiedziało i nic nie wskazuje na to, aby wiedzę taką posiadała Komisja czy Komitet ds. Siedlisk (który wydał decyzję 2009/95/WE).

               4)

               Do chwili umieszczenia obszaru ES61120032 w wykazie zawartym w decyzji 2010/45/WE Zjednoczone Królestwo, Komisja i Komitet ds. Siedlisk powzięły wiedzę na temat tej bardzo istotnej okoliczności, o czym świadczy przebieg debaty, która poprzedzała wydanie tego aktu.

               5)

               Ponieważ fakt pokrywania się terenów rzeczywiście nie był znany w chwili wydania decyzji 2009/95/WE, Sąd skoncentrował się na domniemywanej wiedzy, a mianowicie na kwestii, czy w owym czasie zainteresowane pomioty mogły powziąć wiedzę o pokrywaniu się terenów. Sąd uznał, że ani Zjednoczone Królestwo, ani Komisja nie mogły wówczas wiedzieć o tej okoliczności, wobec czego (zgodnie z rozumowaniem Sądu) decyzja 2010/45/WE miała charakter „jedynie potwierdzający” względem wcześniejszego wykazu.

               6)

               W ramach rozważań dotyczących tej domniemywanej wiedzy Sąd dopuścił się istotnych naruszeń prawa, a w szczególności:

                           a)

                           błędnie ustalił tożsamość stron, których konstruktywna wiedza miała znaczenie prawne (co stanowi
                                 zarzut pierwszy
                               niniejszego odwołania). W szczególności Sąd błędnie zinterpretował orzecznictwo oraz zignorował zasady prawa, analizując domniemywaną wiedzę Komisji. Zjednoczone Królestwo twierdzi, że znaczenia miała jedynie wiedza konstruktywna, jaką posiadało to państwo. Posiłkowo Zjednoczone Królestwo podnosi, że jeśli nawet znaczenie ma domniemywana wiedza jakiegokolwiek innego podmiotu innego niż Zjednoczone Królestwo, to musi tu chodzić o wiedzę autora decyzji (tj. Komisji I komitetu ds. siedlisk), a nie o wiedzę samej tylko Komisji; oraz

                           b)

                           błędnie określił kryteria, jakie należy zastosować w celu ustalenia, jakie okoliczności „powinny były być znane” (co stanowi
                                 zarzut drugi
                               niniejszego odwołania). W szczególności Sąd nie posłużył się prawidłowo bądź wcale kryterium, wedle którego należy przyjąć, iż strona posiada wiedzę, której można rozsądnie oczekiwać od każdej starannej osoby. Ponadto Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie faktów, uznając, że kryterium wiedzy konstruktywnej zostało spełnione.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie przyjęcia na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG trzeciego zaktualizowanego wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 10406), Dz.U. L 30, s. 322

      (2)  2009/95/WE: Decyzja Komisji z dnia 12 grudnia 2008 r. przyjmująca na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG drugi zaktualizowany wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny (notyfikowana jako dokument nr C(2008) 8049), Dz.U. L 43, s. 393


title: Sprawa T-65/15: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – Talanton/Komisja (Klauzula arbitrażowa — Umowa Pocemon — Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013) — Kwalifikujące się wydatki — Zwrot wypłaconych kwot — Nadużycie uprawnień wynikających z umowy — Zasada dobrej wiary — Uzasadnione oczekiwania — Ciężar dowodu — Powództwo wzajemne)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/32

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – Talanton/Komisja
   (Sprawa T-65/15) (1)

   ((Klauzula arbitrażowa - Umowa Pocemon - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013) - Kwalifikujące się wydatki - Zwrot wypłaconych kwot - Nadużycie uprawnień wynikających z umowy - Zasada dobrej wiary - Uzasadnione oczekiwania - Ciężar dowodu - Powództwo wzajemne))
   (2017/C 283/47)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Talanton AE – Symvouleftiki-Ekpaideftiki Etaireia Dianomon, Parochis Ypiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon (Palaio Faliro, Grecja) (przedstawiciel: adwokat K. Damis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (R. Lyal, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów L. Athanassiou i G. Gerapetritisa)

      Przedmiot

   Po pierwsze skarga w oparciu o art. 272 TFUE o stwierdzenie, że wydatki zgłoszone przez skarżącą w ramach umowy o udzielenie dotacji nr 216088 dotyczącej wykonania projektu „Point-of-care monitoring and diagnostics for autoimmune diseases” zawartej w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013) kwalifikowały się i że żądanie przez Komisję zwrotu kwoty 273 289,63 EUR tytułem rzeczonej umowy o udzielenie dotacji stanowiło naruszenie obowiązków umownych tej instytucji oraz po drugie, powództwo wzajemne zmierzające do zasądzenia zapłaty przez skarżącą kwoty 253 289,63 EUR podwyższonej o odsetki i po odliczeniu dalszych płatności.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Talanton AE – Symvouleftiki-Ekpaideftiki Etaireia Dianomon, Parochis Ypiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon zostaje zobowiązana do zwrotu na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 253 289,63 EUR, wypłaconej na podstawie umowy o dotację nr 216088 dotyczącej wykonania projektu „Point-of-care monitoring and diagnostics for autoimmune diseases” podwyższonej o odsetki za zwłokę w stawce 3,55 % od dnia 27 stycznia 2015 r., po odliczeniu kwoty 5 000 EUR wypłaconej Komisji w dniu 4 maja 2015 r., którą najpierw zalicza się na poczet odsetek za zwłokę a następnie na poczet kwoty głównej.

               3)

               Talanton – Symvouleftiki-Ekpaideftiki Etaireia Dianomon, Parochis Ypiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa T-268/04: Skarga wniesiona dnia 28 czerwca 2004 r. przez Spa Monopole, Compagnie fermière de Spa przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/37

         Skarga wniesiona dnia 28 czerwca 2004 r. przez Spa Monopole, Compagnie fermière de Spa przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   (Sprawa T-268/04)
   (2004/C 217/66)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 28 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, wniesiona przez Spa Monopole, Compagnie fermière de Spa z siedzibą w Spa (Belgia), reprezentowaną przez Emanuela Hornu, Erica de Gryse oraz Donatienne Moreau, avocats,
   Cottee Dairy Products Pty Limited była również stroną w postępowaniu przed pierwszą Izbą Odwoławczą.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               zasądzenie kosztów od Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Cottee Dairy Products Pty Limited

               Przedmiotowy wspólnotowy znak towarowy:

               Znak słowny „SPA” dla produktów klasy 1 (wniosek numer 911388)

               Znaki towarowe, na które powołano się w sprzeciwie

               Znaki słowne i graficzne „SPA” zarejestrowane w krajach Beneluksu dla produktów klasy 32, a także nazwa spółki oraz nazwa handlowa strony wnoszącej sprzeciw.

               Właściciel znaków towarowych, na które powołano się w sprzeciwie

               S. A. Spa Monopole, Compagnie fermière de Spa

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie wniosku o rejestrację.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów.

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art.8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11 z dnia 14 stycznia 1994 r., str. 1).


title: Sprawa T-449/14: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – Nexans France i Nexans przeciwko Komisji

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/49

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – Nexans France i Nexans przeciwko Komisji
   (Sprawa T-449/14)
   2014/C 282/63
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nexans France (Clichy, Francja) i Nexans SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: M. Powell, Solicitor, G. Forwood, Barrister i A. Rogers, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2014) 2139 z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne (zwanej dalej „decyzją”);

               —

               stwierdzenie nieważności części zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w niej, że Nexans France uczestniczyła w naruszeniu przed dniem 22 lutego 2001 r.;

               —

               obniżenie grzywien nałożonych na skarżące do kwoty, która odpowiada krótszemu czasowi oraz niższemu współczynnikowi wagi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja, zajmując pewne dane w toku niezapowiedzianych inspekcji w pomieszczeniach Nexans France, przekroczyła uprawnienia przysługujące jej na podstawie rozporządzenia nr 1/2003 oraz naruszyła prawo skarżących do prywatności.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd przy określeniu czasu trwania naruszenia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ nie uwzględniła okoliczności, że wskazywane naruszenie nie zostało wprowadzone w życie i nie wywarło wpływu na klientów, a ponadto nie przedstawiła uzasadnienia i naruszyła zasadę równego traktowania.


title: Sprawa T-471/12: Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2017 r. – Meta Group/Komisja

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/55

         Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2017 r. – Meta Group/Komisja
   (Sprawa T-471/12) (1)

   (2017/C 283/85)
   Język postępowania: włoski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.


title: Sprawa C-151/14: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Łotewskiej

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/19

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Łotewskiej
   (Sprawa C-151/14)
   2014/C 159/26
   Język postępowania: łotewski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Rubene i H. Støvlbæk)

      Strona pozwana: Republika Łotewska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie można przyjąć, iż zadania notariusza, tego rodzaju jak uregulowane obecnie w systemie prawnym Łotwy stanowią wykonywanie władzy publicznej państwa członkowskiego w rozumieniu odstępstwa ustanowionego w art. 51 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i stwierdzenie w związku z tym, że poprzez wymóg posiadania obywatelstwa dla celów powołania notariusza przepisy Republiki Łotewskiej stanowią dyskryminację ze względu na obywatelstwo zakazaną na podstawie art. 49 traktatu,

               —

               stwierdzenie, że uzależniając powołanie notariusza od spełnienia wymogu posiadania obywatelstwa Republika Łotewska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 49 traktatu,

               —

               obciążenie Republiki Łotewskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi, że wymóg posiadania obywatelstwa dla celów dostępu do zawodu notariusza jest dyskryminujący i stanowi nieproporcjonalne ograniczenie swobody przedsiębiorczości. W związku z tym Republika Łotewska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
   Zadania powierzone notariuszowi na mocy przepisów Republiki Łotewskiej nie są ze swej natury związane z wykonywaniem władzy publicznej. W związku z tym wymóg posiadania obywatelstwa dla celów dostępu do zawodu notariusza nie może być uzasadniony poprzez odstępstwo przewidziane w art. 51 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-220/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawie T-241/09 Nikolaou przeciwko Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu, wniesione w dniu 25 kwietnia 2013 r. przez Kalliopi Nikolaou

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawie T-241/09 Nikolaou przeciwko Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu, wniesione w dniu 25 kwietnia 2013 r. przez Kalliopi Nikolaou
   (Sprawa C-220/13 P)
   2013/C 189/19
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Kalliopi Nikolaou (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Druga strona postępowania: Europejski Trybunał Obrachunkowy

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 20 lutego 2013 r. w sprawie T-241/09 i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Wnosząca odwołanie utrzymuje, że wyrok Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. zawiera oceny prawne stanowiące oczywiste naruszenie norm prawa Unii i kwestionuje je w drodze odwołania.

               2)

               Zdaniem wnoszącej odwołanie zaskarżony wyrok należy uchylić, gdyż narusza on prawa podstawowe oraz zasady prawa Unii, ze względu na błędną wykładnię i błędne zastosowanie prawa Unii Europejskiej i brak właściwości. Konkretnie zarzuty odwołania brzmią następująco:

                           —

                           po pierwsze, naruszenie domniemania niewinności;

                           —

                           po drugie, naruszenie zasady lojalnej współpracy z Tribunal d’arrondissement w Luksemburgu, wyrażonej w art. 4 ust. 3 TUE;

                           —

                           po trzecie, brak właściwości;

                           —

                           po czwarte, błędna wykładnia i błędne zastosowanie prawa Unii w odniesieniu do przesłanek powstania odpowiedzialności pozaumownej oraz decyzji Trybunału Obrachunkowego 99/50.


title: Sprawa C-421/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel Brussel — Belgia) — City Motors Groep NV przeciwko Citroën Belux NV (Konkurencja — Porozumienie w sprawie dystrybucji pojazdów silnikowych — Zwolnienie grupowe — Rozporządzenie (WE) nr 1400/2002 — Artykuł 3 ust. 4 i 6 — Rozwiązanie przez dostawcę — Prawo zwrócenia się do eksperta lub arbitra oraz wystąpienia do sądu krajowego — Wyraźna klauzula rozwiązania — Zgodność ze zwolnieniem grupowym — Ważność przyczyn rozwiązania — Skuteczna kontrola)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel Brussel — Belgia) — City Motors Groep NV przeciwko Citroën Belux NV
   (Sprawa C-421/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienie w sprawie dystrybucji pojazdów silnikowych - Zwolnienie grupowe - Rozporządzenie (WE) nr 1400/2002 - Artykuł 3 ust. 4 i 6 - Rozwiązanie przez dostawcę - Prawo zwrócenia się do eksperta lub arbitra oraz wystąpienia do sądu krajowego - Wyraźna klauzula rozwiązania - Zgodność ze zwolnieniem grupowym - Ważność przyczyn rozwiązania - Skuteczna kontrola)
   (2007/C 56/17)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank van koophandel Brussel
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: City Motors Groep NV

      Strona pozwana: Citroën Belux NV
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van koophandel Brussel — Wykładnia art. 3 ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1400/2002 z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze motoryzacyjnym (Dz.U. L 203, str. 30) — Zakaz zawierania wyraźnej klauzuli rozwiązania w umowie koncesyjnej dotyczącej pojazdów silnikowych, która może być objęta zwolnieniem
   Sentencja
   Artykuł 3 ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1400/2002 z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze motoryzacyjnym należy interpretować w ten sposób, że sam fakt, iż porozumienie objęte zakresem stosowania tego rozporządzenia przewiduje wyraźną klauzulę rozwiązania, taką jak klauzula będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, na podstawie której tego rodzaju porozumienie może zostać rozwiązane przez dostawcę na mocy prawa i bez wypowiedzenia w przypadku niewywiązania się przez dystrybutora z jednego z obowiązków umownych zawartych we wspomnianej klauzuli, nie powoduje braku zastosowania zwolnienia grupowego przewidzianego w art. 2 ust. 1 rozporządzenia do tego porozumienia.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006.


title: Sprawa C-311/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2014 r. w sprawie T-473/11 Longevity Health Products, Inc./Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 1 lipca 2014 r. przez Longevity Health Products, Inc.

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/9

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2014 r. w sprawie T-473/11 Longevity Health Products, Inc./Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 1 lipca 2014 r. przez Longevity Health Products, Inc.
      (Sprawa C-311/14 P)
      (2015/C 073/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Longevity Health Products, Inc. (przedstawiciel: J. Korab, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Weleda Trademark AG
      Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2015 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odrzucił odwołanie i postanowił, że wnosząca odwołanie pokryje własne koszty.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-267/03 (wniosek Högsta domstolen o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) Lars Erik Staffan Lindberg (Dyrektywa 83/189/EWG — Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych — Obowiązek przekazywania projektów przepisów technicznych — Przepisy krajowe w dziedzinie gier losowych i loterii — Gry na automatach — Zakaz urządzania gier na urządzeniach automatycznych, które nie wypłacają bezpośrednio wygranych — Urządzenia typu „koło fortuny” — Pojęcie „przepis techniczny”)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 21 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-267/03 (wniosek Högsta domstolen o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) Lars Erik Staffan Lindberg (1)

   (Dyrektywa 83/189/EWG - Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych - Obowiązek przekazywania projektów przepisów technicznych - Przepisy krajowe w dziedzinie gier losowych i loterii - Gry na automatach - Zakaz urządzania gier na urządzeniach automatycznych, które nie wypłacają bezpośrednio wygranych - Urządzenia typu „koło fortuny” - Pojęcie „przepis techniczny”)
   (2005/C 143/10)
   Język postępowania: szwedzki
   W sprawie C-267/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Högsta domstolen (Szwecja), postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 18 czerwca 2003 r., w postępowaniu karnym przeciwko Larsowi Erikowi Staffanowi Lindbergowi, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen, G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 21 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Krajowe przepisy, takie jak przepisy ustawy (1994:1000) o loteriach [lotterilagen (1994:1000)] w brzmieniu nadanym ustawą (1996:1168) o zmianie ustawy o loteriach [lag om ändring i lotterilagen (1996:1168)], w zakresie, w jakim zawierają zakaz urządzania gier losowych przy wykorzystaniu niektórych automatów do gier, mogą stanowić przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 9 dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, zmienionej dyrektywą 94/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 marca 1994 r., o ile zostanie ustalone, że zakres spornego zakazu pozostawia jedynie miejsce na marginalne zastosowanie produktu w stosunku do tego, którego można by rozsądnie oczekiwać, lub, w przeciwnym razie, jeśli zostanie ustalone, że zakaz ten może mieć istotny wpływ na skład, charakter lub sprzedaż wspomnianego produktu.

               2.

               Zdefiniowanie na nowo w przepisach krajowych, tak jak to uczyniono w ustawie (1996:1168) o zmianie ustawy o loteriach, usługi mającej związek z budową produktu, w szczególności polegającej na wykorzystaniu niektórych automatów do gier losowych, może stanowić przepis techniczny, który należy notyfikować na mocy dyrektywy 83/189, zmienionej dyrektywą 94/10, jeżeli nowe uregulowanie prawne nie ogranicza się do odtworzenia lub zastąpienia — bez dodawania specyfikacji technicznych ani innych nowych lub dodatkowych wymagań — przepisów technicznych już istniejących i należycie notyfikowanych Komisji, o ile zostały one wydane po wejściu w życie dyrektywy 83/189 w danym Państwie Członkowskim.

               3.

               Przejście w krajowych przepisach z systemu zezwoleń na system zakazów może być istotną okolicznością z punktu widzenia obowiązku notyfikacji, który nakłada dyrektywa 83/189, zmieniona dyrektywą 94/10.
               Większa lub mniejsza wartość produktu lub usługi bądź wielkość rynku produktu lub usługi nie są okolicznościami istotnymi z punktu widzenia obowiązku notyfikacji, który nakłada ta dyrektywa.

      (1)  Dz.U C 213 z 6.9.2003.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C- 498/03 Kingscrest Associates Ltd, Montecello Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Exise (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez VAT and Duties Tribunal, London) (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. g) i h) — Transakcje zwolnione od podatku — Świadczenia ściśle związane z pomocą społeczną i zabezpieczeniem społecznym — Świadczenia ściśle związane z opieką nad dziećmi i młodzieżą — Świadczenia wykonywane przez podmioty inne niż instytucje prawa publicznego, uznane za mające charakter społeczny przez zainteresowane Państwo Członkowskie — Podmiot prywatny mający cel zarobkowy — Pojęcie charakteru społecznego)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/12

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 26 maja 2005 r.
   w sprawie C- 498/03 Kingscrest Associates Ltd, Montecello Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Exise (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez VAT and Duties Tribunal, London) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. g) i h) - Transakcje zwolnione od podatku - Świadczenia ściśle związane z pomocą społeczną i zabezpieczeniem społecznym - Świadczenia ściśle związane z opieką nad dziećmi i młodzieżą - Świadczenia wykonywane przez podmioty inne niż instytucje prawa publicznego, uznane za mające charakter społeczny przez zainteresowane Państwo Członkowskie - Podmiot prywatny mający cel zarobkowy - Pojęcie charakteru społecznego)
   (2005/C 182/23)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-498/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez VAT and Duties Tribunal, London (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia 10 czerwca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 26 listopada 2003 r., w postępowaniu Kingscrest Associates Ltd, Montecello Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Exise, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Borg Barthet, A. La Pergola, J. Malenovský i A. Ó Caoimh (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 26 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Pojęcie „charitable” występujące w angielskiej wersji językowej art. 13 część A ust. 1 lit. g) i h) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku stanowi autonomiczne pojęcie prawa wspólnotowego, które powinno być interpretowane z uwzględnieniem wszystkich wersji językowych tej dyrektywy.

               2)

               Pojęcie „podmiot uznany za mający społeczny charakter przez zainteresowane Państwo Członkowskie”, o którym mowa w art. 13 część A ust. 1 lit. g) i h) szóstej dyrektywy 77/388, nie wyłącza podmiotów prywatnych mających cel zarobkowy.

               3)

               Do sądu krajowego należy określenie, z uwzględnieniem w szczególności zasady równego traktowania oraz zasady neutralności podatkowej, biorąc pod uwagę treść świadczonych usług, a także warunki ich wykonywania, czy uznanie danego podmiotu prywatnego mającego cel zarobkowy, a w związku z tym niemającego w świetle prawa krajowego statusu „charity”, za podmiot mający społeczny charakter do celów zwolnień przewidzianych w art. 13 część A ust. 1 lit. g) i h) szóstej dyrektywy 77/388, przekracza zakres swobodnego uznania przyznanego tymi przepisami Państwom Członkowskim na potrzeby takiej kwalifikacji.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.01.2004.


title: Sprawa T-164/12 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 listopada 2012 r. — Alstom przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Decyzja Komisji o przekazaniu dokumentów sądowi krajowemu — Poufność — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych — Fumus boni iuris — Pilny charakter — Wyważenie interesów)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/49

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 listopada 2012 r. — Alstom przeciwko Komisji
   (Sprawa T-164/12 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Decyzja Komisji o przekazaniu dokumentów sądowi krajowemu - Poufność - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych - Fumus boni iuris - Pilny charakter - Wyważenie interesów)
   2013/C 26/99
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alstom (Levallois-Perret) (przedstawiciele: J. Derenne, avocat, N. Heaton, P. Chaplin i M. Farley, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Antoniadis, N. Khan i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Interwenient wspierający stronę pozwaną: National Grid Electricity Transmission plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Magnus, C. Bryant i E. Coulson, solicitors, J. Turner i D. Beard, QC)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 26 stycznia 2012 r., zawartej w pismach dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji D/2012/006840 i D/2012/006863, dotyczącej przekazania High Court of England and Wales pewnych dokumentów w celu ich wykorzystania jako dowodów w związku z powództwem wniesionym przeciwko skarżącej, oraz wniosek o nakazanie poufnego traktowania w ramach postępowania w przedmiocie środków tymczasowych tajemnic zawodowych zawartych w odpowiedzi skarżącej z dnia 30 czerwca 2006 r. na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów w sprawie COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową

      Sentencja

               1)

               Wykonanie decyzji Komisji z dnia 26 stycznia 2012 r. zostaje zawieszone w zakresie, w jakim dotyczy ona przekazania do High Court of England and Wales wersji poufnej odpowiedzi Alstom z dnia 30 czerwca 2006 r. na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów w sprawie COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową.

               2)

               W pozostałym zakresie wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-488/07: Wyrok Sądu z dnia 15 kwietnia 2010 r. — Cabel Hall Citrus przeciwko OHIM — Casur (EGLÉFRUIT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy EGLÉFRUIT — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy UGLI i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy UGLI Fruit — but the affliction is only skin deep — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/26

         Wyrok Sądu z dnia 15 kwietnia 2010 r. — Cabel Hall Citrus przeciwko OHIM — Casur (EGLÉFRUIT)
   (Sprawa T-488/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy EGLÉFRUIT - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy UGLI i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy UGLI Fruit - but the affliction is only skin deep - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 148/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cabel Hall Citrus Ltd (George Town, Wielki Kajman, Kajmany) (przedstawiciel: C. Rogers, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Casur S. Coop. Andaluza (Viator, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 września 2007 r. (sprawa R 293/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Cabel Hall Citrus Ltd a Casur S. Coop. Andaluza.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Cabel Hall Citrus Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa T-577/10: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2010 r. — Trenzas y Cables de Acero przeciwko Komisji

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/29

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2010 r. — Trenzas y Cables de Acero przeciwko Komisji
   (Sprawa T-577/10)
   2011/C 55/52
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Trenzas y Cables de Acero PSC, SL (Santander, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. González Díaz i A. Tresandi Blanco)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zgodnie z art. 263 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję z dnia 30 czerwca 2010 r. [C(2010) 4387 wersja ostateczna w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca];

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zgodnie z art. 263 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej art. 2 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję z dnia 30 czerwca 2010 r. [C(2010) 4387 wersja ostateczna w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca] w zakresie, w jakim narusza on zasadę niedyskryminacji ze względu na nieprzedłużenie TYCSA PSC dodatkowego terminu do zapłaty grzywny i jest dotknięta brakiem uzasadnienia oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T-575/10 Moreda-Riviere Trefilerías przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-526/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niederlandy) w dniu 27 grudnia 2006 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Road Air Logistics Customs BV

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niederlandy) w dniu 27 grudnia 2006 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Road Air Logistics Customs BV
   (Sprawa C-526/06)
   (2007/C 42/30)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden (Niederlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Road Air Logistics Customs BV
   Pytanie prejudycjalne
   Czy sformułowanie „nie była prawnie należna” występujące w art. 236 kodeksu celnego (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również przypadki, gdy miejsce powstania długu celnego nie zostało określone na podstawie odnośnych przepisów rozporządzenia wykonawczego do kodeksu celnego (2)?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, str. 1).


title: Sprawa T-281/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2006 r. — Staboli przeciwko Komisji (Służba publiczna — Wykonywanie działalności poza instytucją — Udział w konferencjach w charakterze mówcy — Zezwolenie — Wniosek o przyznanie urlopu specjalnego ze względu na szkolenie — Odmowa)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/13

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2006 r. — Staboli przeciwko Komisji
   (Sprawa T-281/04) (1)

   (Służba publiczna - Wykonywanie działalności poza instytucją - Udział w konferencjach w charakterze mówcy - Zezwolenie - Wniosek o przyznanie urlopu specjalnego ze względu na szkolenie - Odmowa)
   (2006/C 310/24)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Paola Staboli (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 12 marca i z dnia 6 kwietnia 2004 r. oddalających zażalenie skarżącej na decyzję z dnia 9 maja 2003 r. w związku z odmową przyznania jej urlopu specjalnego ze względu na szkolenie w celu wykonywania działalności poza instytucją, do której została upoważniona na podstawie tej samej decyzji, a w razie potrzeby uchylenie wyżej wymienionej decyzji z dnia 9 maja 2003 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004 r.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  22 listopada 2005 r.  w sprawie C-144/04 Werner Mangold przeciwko Rüdiger Helm (wniosek Arbeitsgericht München o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Dyrektywa 1999/70/WE — Klauzule 2, 5 i 8 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony — Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuł 6 — Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy — Dyskryminacja ze względu na wiek)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 22 listopada 2005 r.
   w sprawie C-144/04 Werner Mangold przeciwko Rüdiger Helm (1) (wniosek Arbeitsgericht München o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Dyrektywa 1999/70/WE - Klauzule 2, 5 i 8 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 6 - Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyskryminacja ze względu na wiek)
   (2006/C 36/18)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C- 144/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Arbeitsgericht München (Niemcy), postanowieniem z dnia 26 lutego 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 17 marca 2004 r., w postępowaniu: Werner Mangold przeciwko Rüdiger Helm, Trybunał (wielka izba), w składzie: P. Jann, prezes izby pełniący obowiązki prezesa, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i K. Schiemann, prezesi izb, R. Schintgen (sprawozdawca) i S. von Bahr, J. N. Cunha Rodrigues, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts, E. Juhász, G. Arestis, A. Borg Barthet i M. Ilešič, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 22 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Klauzula 8 pkt 3 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w dniu 18 marca 1999 r., wprowadzonego w życie przez dyrektywę Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącą Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że klauzula ta nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu, jak stanowiące przedmiot postępowania przed sądem krajowym, które, ze względu na konieczność promowania zatrudnienia i niezależnie od wykonywania tego porozumienia dokonało obniżenia granicy wieku, po przekroczeniu której możliwe jest zawieranie umów o pracę na czas określony bez ograniczeń.

               2)

               Prawo wspólnotowe a w szczególności art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78 WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoi na przeszkodzie ono uregulowaniu krajowemu takiemu jak uregulowanie stanowiące przedmiot sporu przed sądem krajowym, które bez ograniczeń zezwala na zawieranie umów o pracę na czas określony z pracownikami w wieku powyżej 52 lat, chyba że występuje ścisły związek z wcześniejszą umową o pracę na czas nieokreślony z tym samym pracodawcą.
               Na sądzie krajowym spoczywa obowiązek zagwarantowania pełnej skuteczności ogólnej zasady niedyskryminacji ze względu na wiek poprzez niestosowanie wszelkich przepisów prawa krajowego, które są z nią sprzeczne również wtedy, gdy termin na dokonanie transpozycji tej dyrektywy jeszcze nie upłynął.

      (1)  Dz.U. C 146 z 29.05.2004


20150731032616902015/C 270/264042010TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150630222211Sprawa T-404/10 RENV: Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2015 r. – National Lottery Commission/OHIM – Mediatek Italia i De Gregorio (Przedstawienie ręki) [Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający rękę – Artykuł 53 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Istnienie wcześniejszego prawa autorskiego chronionego przez prawo krajowe – Ciężar dowodu – Zastosowanie prawa krajowego przez OHIM]
 ---documentbreak--- C2702015PL2210120150630PL0026221221Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2015 r. – National Lottery Commission/OHIM – Mediatek Italia i De Gregorio (Przedstawienie ręki)
   (Sprawa T-404/10 RENV) (
         1
      )
   „[Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający rękę — Artykuł 53 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Istnienie wcześniejszego prawa autorskiego chronionego przez prawo krajowe — Ciężar dowodu — Zastosowanie prawa krajowego przez OHIM]”2015/C 270/26Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Gambling Commission, dawniej National Lottery Commission (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokat R. Cardas, i B. Brandreth, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel. J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również: Mediatek Italia Srl (Neapol, Włochy); i Giuseppe De Gregorio (Neapol)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 czerwca 2010 r. (sprawa R 1028/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między, z jednej strony, Mediatek Italia Srl i Giuseppem De Gregoriem, a z drugiej strony, National Lottery Commission.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (OHIM) z dnia 9 czerwca 2010 r. (sprawa R 1028/2009-1).

            2)

            OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-389/04: Skarga wniesiona dnia 23 września 2004 r. przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/47

         Skarga wniesiona dnia 23 września 2004 r. przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-389/04)
   (2004/C 300/92)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 23 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga Republiki Federalnej Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. Pełnomocnikiem procesowym strony skarżącej jest C.-D. Quassowski, wspierany przez adwokat G. Quardt.
   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2004)2641 z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie pomocy na reorganizację dla MobilCom w zakresie, w jakim Komisja nakłada na Republikę Federalną Niemiec obowiązek zapewnienia, aby MobilCom jak również wszystkie spółki należące do jej koncernu zawiesiły działalność prowadzonych przez nie sklepów internetowych (online) w odniesieniu do zawierania bezpośrednio przez internet umów o świadczenie usług w dziedzinie telefonii komórkowej z MobilCom na okres 7 miesięcy oraz aby na okres zamknięcia tych sklepów zawieszona została działalność polegająca na zawieraniu bezpośrednio przez internet umów o świadczenie usług w dziedzinie telefonii komórkowej z MobilCom za pośrednictwem strony internetowej (portalu) MobilCom Shops, jak również aby MobilCom i spółki należące do jej koncernu zaniechały wszelkich działań zmierzających do obejścia tych warunków oraz aby klient nie był automatycznie odsyłany za pomocą zautomatyzowanego linka na wskazanych stronach do strony internetowej partnera handlowego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi, że art. 88 ust. 2 (…) nie zezwala Komisji na nałożenie na Państwo Członkowskie innych środków dla ograniczenia lub zniwelowania zjawisk naruszających konkurencję wynikających z przyznania pomocy państwa aniżeli żądanie jej zwrotu. Środków przewidzianych w art. 2 zaskarżonej decyzji nie można również uznać za zmianę pomocy ani za warunki, wymienione w art. 7 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) 659/1999 (z dnia 22 marca 1999r.). W konsekwencji Komisja przekroczyła zdaniem strony skarżącej swoje kompetencje i naruszyła art. 10 WE, który ustanawia obowiązek lojalnej współpracy Państw Członkowskich z organami Wspólnot, zwłaszcza, że Republika Federalna Niemiec jednoznacznie oświadczyła, że nie jest w stanie dotrzymać tych warunków.
   Strona skarżąca powołuje się ponadto na rażące przekroczenie granic swobody uznania przez Komisję w ramach kontroli zgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem.


title: Sprawy połączone C-328/10 do C-333/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 lutego 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza — Włochy) w sprawach C-328/10 Enipower SpA, C-329/10 ENI SpA, C-330/10 Edison Trading SpA, C-331/10 E.On Produzione SpA, C-332/10 Edipower SpA i C-333/10 E.On Energy Trading SpA przeciwko Autorità per l'energia elettrica e il gás (sprawy C-328/10 do C-333/10) i przeciwko Cassa Conguaglio per il Settore Elettrico (sprawa C-329/10) przy udziale: Terna Rete Elettrica Nazionale SpA (sprawy C-328/10, C-329/10, C-331/10 i C-332/10), Ministero dello Sviluppo Economico (sprawy C-328/10 i C-329/10) oraz Gestore dei Servizi Elettrici SpA (sprawa C-331/10)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/10

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 lutego 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza — Włochy) w sprawach C-328/10 Enipower SpA, C-329/10 ENI SpA, C-330/10 Edison Trading SpA, C-331/10 E.On Produzione SpA, C-332/10 Edipower SpA i C-333/10 E.On Energy Trading SpA przeciwko Autorità per l'energia elettrica e il gás (sprawy C-328/10 do C-333/10) i przeciwko Cassa Conguaglio per il Settore Elettrico (sprawa C-329/10) przy udziale: Terna Rete Elettrica Nazionale SpA (sprawy C-328/10, C-329/10, C-331/10 i C-332/10), Ministero dello Sviluppo Economico (sprawy C-328/10 i C-329/10) oraz Gestore dei Servizi Elettrici SpA (sprawa C-331/10)
   (Sprawy połączone C-328/10 do C-333/10) (1)

   2012/C 126/20
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie spraw.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa T-356/04: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2004 r. przez SmithKline Beecham p.l.c. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/36

         Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2004 r. przez SmithKline Beecham p.l.c. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-356/04)
   (2004/C 273/69)
   Język, w którym sporządzono skargę: angielski
   W dniu 27 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga SmithKline Beecham, z siedzibą w Brentford (Zjednoczone Królestwo), reprezentowanej przez Dr V. von Bomhard, Dr A. Renck, Dr A. Pohlmann i I. Flower, lawyers przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była także Warner-Lambert Consumer Healthcare S.Com.p.a. z siedzibą w Mediolanie (Włochy).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 czerwca 2004 r. w sprawie R 0018/2004-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               SmithKline Beecham p.l.c.

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy ACTIFAST dla towarów i usług z klasy 5 (produkty farmaceutyczne) – zgłoszenie nr OHIM 1 902 568

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Warner-Lambert Consumer Healthcare S.Com.p.a.

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Krajowy słowny znak towarowy ACTIFED dla towarów i usług z klasy 5

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Dopuszczenie odwołania, uwzględnienie sprzeciwu, odmowa rejestracji

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94


title: Sprawa C-354/06: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ochrona środowiska — Dostęp do wymiaru sprawiedliwości)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/15

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-354/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ochrona środowiska - Dostęp do wymiaru sprawiedliwości)
   (2007/C 297/22)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Hottiaux i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, str. 17)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006.


title: Sprawa T-315/09: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2009 r. — Hoelzer przeciwko OHIM (SAFELOAD)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/66

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2009 r. — Hoelzer przeciwko OHIM (SAFELOAD)
   (Sprawa T-315/09)
   2009/C 267/119
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Oliver Hoelzer (Remscheid, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Rother i J. Vogtmeier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 czerwca 2009 r. w sprawie R 1157/2008-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „SAFELOAD” dla towarów z klas 6 i 12 (zgłoszenie nr 6 330 831)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ element słowny zgłoszonego znaku towarowego nie stanowi opisu towarów wskazanych w zgłoszeniu.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-180/16 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 lipca 2017 r. – Toshiba Corporation/Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową — Decyzja wydana przez Komisję Europejską w następstwie stwierdzenia przez Sąd Unii Europejskiej częściowej nieważności pierwotnej decyzji — Zmiana grzywien — Prawo do obrony — Brak nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów — Równe traktowanie — Przedsiębiorstwo joint venture — Obliczanie kwoty wyjściowej — Stopień przyczynienia się do naruszenia — Powaga rzeczy osądzonej)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 lipca 2017 r. – Toshiba Corporation/Komisja Europejska
   (Sprawa C-180/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową - Decyzja wydana przez Komisję Europejską w następstwie stwierdzenia przez Sąd Unii Europejskiej częściowej nieważności pierwotnej decyzji - Zmiana grzywien - Prawo do obrony - Brak nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów - Równe traktowanie - Przedsiębiorstwo joint venture - Obliczanie kwoty wyjściowej - Stopień przyczynienia się do naruszenia - Powaga rzeczy osądzonej))
   (2017/C 283/08)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Toshiba Corporation (przedstawiciele: J. F. MacLennan, Solicitor, S. Sakellariou, dikigoros, A. Schulz, Rechtsanwalt i J. Jourdan, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: N. Khan, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Toshiba Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 lutego 2005 r. w sprawie T-19/01, Chiquita Brands International, Inc. i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Wspólna organizacja rynku — Banany — Skarga odszkodowawcza — Rozporządzenie nr 2362/98 — Porozumienie ustanawiające WTO i porozumienia do niego załączone — Zalecenia i postanowienia Organu Rozstrzygania Sporów WTO)

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/24

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 3 lutego 2005 r.
   w sprawie T-19/01, Chiquita Brands International, Inc. i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Wspólna organizacja rynku - Banany - Skarga odszkodowawcza - Rozporządzenie nr 2362/98 - Porozumienie ustanawiające WTO i porozumienia do niego załączone - Zalecenia i postanowienia Organu Rozstrzygania Sporów WTO)
   (2005/C 93/47)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-19/01, Chiquita Brands International, Inc., z siedzibą w Trenton, New Jersey (Stany Zjednoczone Ameryki), Chiquita Banana Co. BV, z siedzibą w Bredzie (Niderlandy), Chiquita Italia SpA, z siedzibą w Rzymie (Włochy), reprezentowane przez C. Pouncey'a, solicitor i adwokata L. Van den Hendego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: początkowo C. Van der Hauwaert, C. Brown, następnie L. Visaggio, C. Brown, M. Niejahr, a następnie L. Visaggio i C. Brown, wspierani przez N. Khana, barrister, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) mającej za przedmiot żądanie naprawienia szkody poniesionej wskutek przyjęcia i utrzymywania w mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2362/98 z dnia 28 października 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do przywozu bananów do Wspólnoty (Dz.U. L 293, str. 32), Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym), w składzie: P. Lindh, prezes, i R. García-Valdecasas, J. D. Cooke, P. Mengozzi i M. E. Martins Ribeiro, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 3 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Strona skarżąca poniesie, poza własnymi kosztami, koszty Komisji.

      (1)  Dz.U. C 108 z 7.4.01


title: Sprawa C-584/11 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 7 maja 2013 r. — Dow AgroSciences Ltd, Dow AgroSciences LLC, Dow AgroSciences, Dow AgroSciences Export, Dow Agrosciences BV, Dow AgroSciences Hungary kft, Dow AgroSciences Italia Srl, Dow AgroSciences Polska sp. z o.o., Dow AgroSciences Iberica, SA, Dow AgroSciences s.r.o., Dow AgroSciences Danmark A/S, Dow AgroSciences GmbH przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Środki ochrony roślin — Substancja czynna trifluralina — Odmowa wpisu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG — Decyzja 1999/468/WE — Artykuł 5)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/42

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 7 maja 2013 r. — Dow AgroSciences Ltd, Dow AgroSciences LLC, Dow AgroSciences, Dow AgroSciences Export, Dow Agrosciences BV, Dow AgroSciences Hungary kft, Dow AgroSciences Italia Srl, Dow AgroSciences Polska sp. z o.o., Dow AgroSciences Iberica, SA, Dow AgroSciences s.r.o., Dow AgroSciences Danmark A/S, Dow AgroSciences GmbH przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-584/11 P) (1)

   (Odwołanie - Środki ochrony roślin - Substancja czynna trifluralina - Odmowa wpisu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG - Decyzja 1999/468/WE - Artykuł 5)
   2013/C 225/72
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dow AgroSciences Ltd, Dow AgroSciences LLC, Dow AgroSciences, Dow AgroSciences Export, Dow Agrosciences BV, Dow AgroSciences Hungary kft, Dow AgroSciences Italia Srl, Dow AgroSciences Polska sp. z o.o., Dow AgroSciences Iberica, SA, Dow AgroSciences s.r.o., Dow AgroSciences Danmark A/S, Dow AgroSciences GmbH (przedstawiciele: K. Van Maldegem i C. Mereu, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. von Rintelen i P. Ondrůšek, pełnomocnicy, wspierani przez J. Stuycka, advocaat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 9 września 2011 r. w sprawie C-475/07 Dow AgroSciences i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/629/CE z dnia 20 września 2007 r. dotyczącej niewłączenia trifluraliny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję [notyfikowana jako dokument nr C(2007) 4282] (Dz.U. L 255, s.42)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Dow AgroSciences Ltd, Dow AgroSciences LLC, Dow AgroSciences SAS, Dow AgroSciences Export SAS, Dow Agrosciences BV, Dow AgroSciences Hungary kft, Dow AgroSciences Italia Srl, Dow AgroSciences Polska sp. z o.o., Dow AgroSciences Iberica SA, Dow AgroSciences s.r.o., Dow AgroSciences Danmark A/S et Dow AgroSciences GmbH zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa F-85/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 lutego 2008 r. — Anselmo i in. przeciwko Radzie (Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Powołanie — Zaszeregowanie do grupy — Laureaci konkursu wewnętrznego — Nowa okoliczność — Brak — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/48

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 lutego 2008 r. — Anselmo i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa F-85/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Powołanie - Zaszeregowanie do grupy - Laureaci konkursu wewnętrznego - Nowa okoliczność - Brak - Oczywista niedopuszczalność)
   (2008/C 92/96)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Ana Anselmo (Bruksela, Belgia) i in. (przedstawiciel: S.A. Pappas, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego oddalających zażalenia wniesione przez skarżących, laureatów konkursu wewnętrznego B/277 z racji rzekomej dyskryminacji w stosunku do urzędników, którzy skorzystali z procedury akredytacji.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako w oczywisty sposób niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokryje koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007, str. 71.


title: Sprawa T-131/09: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2009 r. — Farmeco przeciwko OHIM — Allergan (BOTUMAX)

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/18

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2009 r. — Farmeco przeciwko OHIM — Allergan (BOTUMAX)
   (Sprawa T-131/09)
   2009/C 129/32
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Farmeco SA Dermocosmetics, działająca pod firmą „Farmeco SA” (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Lyberis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Allergan, Inc. (Irvine, Stany Zjednoczone)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 lutego 2009 r. w sprawie R 60/2008-4 w zakresie, w jakim zgłoszenie rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego zostało odrzucone dla wszystkich towarów z klas 3 i 5 oraz niektórych towarów z klasy 16;

               —

               oddalenie odwołania wniesionego przez Allergan, Inc. od decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 26 października 2007 r. i dopuszczenie rejestracji rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego dla wszystkich towarów objętych zgłoszeniem; i

               —

               obciążenie OHIM i Allergan, Inc kosztami postępowania, w tym poniesionymi w toku postępowania w sprawie sprzeciwu oraz postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BOTUMAX” dla towarów z klas 3, 5 i 16 — zgłoszenie nr 3 218 237

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Allergan, Inc.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: różne wspólnotowe i krajowe słowne znaki towarowe lub oznaczenia „BOTOX” dla towarów i usług odpowiednio z klas 5 i 16 oraz 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i częściowe odrzucenie zgłoszenia rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na mylne ustalenie przez Izbę Odwoławczą, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do identycznych lub bardzo podobnych towarów pomimo istniejących różnic między wizualnym i fonetycznym postrzeganiem obu oznaczeń; naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na błędne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że przesłanki zastosowania wymienionego artykułu zostały spełnione.


title: Wyrok Trybunału z dnia 23 września 2015 r. w sprawie E-23/14 – Kimek Offshore AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Skarga o unieważnienie – Pomoc państwa – Zaniechanie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Dopuszczalność – Interes prawny – Status zainteresowanej strony – Wątpliwości lub poważne trudności – Środki ogólne – Program pomocy)

text:
               17.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/6

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 23 września 2015 r.
   w sprawie E-23/14
   Kimek Offshore AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Skarga o unieważnienie – Pomoc państwa – Zaniechanie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Dopuszczalność – Interes prawny – Status zainteresowanej strony – Wątpliwości lub poważne trudności – Środki ogólne – Program pomocy)
   (2016/C 422/05)
   W sprawie E-23/14 Kimek Offshore AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 225/14/COL z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie zgodności norweskiego programu regionalnie zróżnicowanych składek na ubezpieczenia społeczne z Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał dnia 23 września 2015 r. wyrok, zawierający sentencję o następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Unieważnia decyzję Urzędu Nadzoru EFTA nr 225/14/COL z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie zgodności norweskiego programu regionalnie zróżnicowanych składek na ubezpieczenia społeczne z Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym w zakresie zamknięcia wstępnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do sekcji 1(4) decyzji norweskiego parlamentu nr 1482 z dnia 5 grudnia 2013 r. w sprawie ustalenia stawek podatkowych itp. w ramach krajowej ustawy o ubezpieczeniach społecznych na rok 2014.

               2.

               Nakazuje Urzędowi Nadzoru EFTA pokrycie kosztów własnych oraz kosztów poniesionych przez skarżącego.


title: Sprawa C-336/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 10 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — Ministeriet for Forskning, Innovation og Videregående Uddannelser przeciwko Manova A/S (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Zasada równego traktowania — Procedura ograniczona — Ogłoszenie o zamówieniu — Wymaganie załączenia do zgłoszenia ostatniego opublikowanego sprawozdania finansowego — Brak owego sprawozdania w zgłoszeniach niektórych kandydatów — Prawo instytucji zamawiającej do wezwania tych kandydatów do przedstawienia sprawozdania po upływie terminu zgłoszenia)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/34

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 10 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — Ministeriet for Forskning, Innovation og Videregående Uddannelser przeciwko Manova A/S
   (Sprawa C-336/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Zasada równego traktowania - Procedura ograniczona - Ogłoszenie o zamówieniu - Wymaganie załączenia do zgłoszenia ostatniego opublikowanego sprawozdania finansowego - Brak owego sprawozdania w zgłoszeniach niektórych kandydatów - Prawo instytucji zamawiającej do wezwania tych kandydatów do przedstawienia sprawozdania po upływie terminu zgłoszenia)
   2013/C 344/59
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministeriet for Forskning, Innovation og Videregående Uddannelser

      Strona pozwana: Manova A/S

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Østre Landsret — Wykładnia załącznika II B do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Zasada równego traktowania — Instytucja zamawiająca, która jako warunek wstępnej kwalifikacji określiła przedstawienie przez kandydata jego ostatniego sprawozdania finansowego — Skierowane przez instytucję zamawiającą do kandydatów, którzy do zgłoszenia do wstępnej kwalifikacji nie załączyli swojego ostatniego sprawozdania finansowego, żądanie dostarczenia brakujących sprawozdań pomimo upływu terminu składania zgłoszeń do wstępnej kwalifikacji

      Sentencja

   Zasadę równego traktowania należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie wezwaniu kandydata przez instytucję zamawiającą, po upływie terminu zgłoszeń do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, do przedstawienia dokumentów opisujących sytuację kandydata, na przykład sprawozdań finansowych, co do których można w sposób obiektywny ustalić, iż istniały przed upływem terminu zgłoszeń, o ile w materiałach dotyczących zamówienia nie zawarto wyraźnie wymogu przedstawienia takich dokumentów pod rygorem wykluczenia kandydata. Żądanie takie nie może powodować nieuzasadnionego bardziej lub mniej korzystnego traktowania kandydata lub kandydatów, do których zostało skierowane.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa T-639/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Psara/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/53

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Psara/Parlament
   (Sprawa T-639/15)
   (2016/C 048/61)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Maria Psara (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8602 C Parlamentu Europejskiego z dnia 16 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa C-503/14: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/20

      Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
      (Sprawa C-503/14)
      (2015/C 016/30)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braga da Cruz i W. Roels, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Portugalska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy postanowień art. 21 TFUE, 45 TFUE i 49 TFUE oraz art. 28 i 31 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy uregulowań zawartych w art. 10 i 38 Código do imposto sobre o rendimento das pessoas singulares [ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; zwanej dalej CIRS], zgodnie z którymi podatnik, który 1) wymienia udziały w spółkach i przenosi miejsce zamieszkania za granicę lub 2) zbywa aktywa i pasywa dotyczące działalności wykonywanej na własny rachunek w zamian za udziały w przedsiębiorstwie niebędącym rezydentem, musi w pierwszym przypadku włączyć w odniesieniu do wskazanych transakcji wszystkie dochody niezaliczone do podstawy opodatkowania ostatniego roku podatkowego, w którym jest jeszcze uznawany za podatnika rezydenta, podczas gdy w drugim przypadku nie przysługuje mu żadne odroczenie podatkowe wynikające z danej transakcji.

                  —

                  obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zarzuty:

                  1.

                  Po pierwsze, zgodnie z art. 10 ust. 9 lit. a) CIRS, jeżeli akcjonariusz/wspólnik nie jest już rezydentem w Portugalii, zyski wynikające z wymiany udziałów wchodzą w skład dochodu podlegającego opodatkowaniu z roku kalendarzowego, w którym nastąpiła faktycznie zmiana rezydencji. Wartość zysku wynosi, zgodnie z ww. przepisem, różnicę między rzeczywistą wartością otrzymanych udziałów a wartością dawnych udziałów w chwili nabycia. Natomiast jeżeli akcjonariusz/wspólnik zachowuje miejsce zamieszkania w Portugalii, wartość otrzymanych udziałów stanowi wartość zbytych udziałów, bez uszczerbku dla opodatkowania wszelkich kwot pieniężnych wypłaconych za przekazane udziały. Innymi słowy, w przypadku gdy utrzymana zostaje rezydencja w Portugalii, wymiana udziałów prowadzi do natychmiastowego opodatkowania powstałych zysków, jeżeli następuje dodatkowa zapłata w pieniądzu, i w zakresie, w jakim ta zapłata następuje. Jeżeli nie ma takiej zapłaty, opodatkowanie powstałego zysku następuje wyłącznie w przypadku ostatecznego zbycia otrzymanych udziałów, w chwili tego zbycia. Zgodnie z art. 10 ust. 10 CIRS ten sam system opodatkowania ma zastosowanie do przyznania udziałów lub akcji, w przypadku fuzji lub podziału, do których ma zastosowanie art. 74 Código do imposto sobre o rendimento das pessoas coletivas [ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych].

                  2.

                  Po drugie, zgodnie z przepisami art. 38 ust. 1 lit. a) CIRS zbycie przedsiębiorstwu aktywów lub pasywów dotyczących wykonywania działalności gospodarczej lub zawodowej przez osobę fizyczną w zamian za udziały jest zwolnione z podatku w chwili zbycia, jeżeli, wśród innych wymogów, osoba prawna, na której rzecz zbywane są aktywa i pasywa, ma siedzibę lub faktyczny zarząd w Portugalii. W tym przypadku opodatkowanie następuje jedynie wówczas, gdy tego rodzaju aktywa i pasywa zbywane są przez osobę prawną, która je otrzymała w chwili ich otrzymania. Jednak takie traktowanie nie ma zastosowania, jeżeli siedziba spółki lub fatyczny zarząd osoby prawnej, na której rzecz zbywane są aktywa i pasywa, mieści się poza terytorium Portugalii. Wówczas następuje natychmiastowe opodatkowanie wytworzonych zysków.

         Główne argumenty:

                  1.

                  W odniesieniu do pierwszego zarzutu Komisja uważa, że takie opodatkowanie stawia w gorszej sytuacji osoby decydujące się na opuszczenie terytorium Portugalii, gdyż wprowadza odmienne traktowanie tych osób w porównaniu z tymi, które pozostają w kraju. Komisja uważa, że odsunięcie w czasie opodatkowania w przypadku zysków pochodzących z wymiany udziałów nie powinno być zastrzeżone dla sytuacji, w których podatnik pozostaje rezydentem na terytorium Portugalii, w odróżnianiu od sytuacji, gdy podatnik przenosi swoją rezydencję do innego państwa EOG. Zatem utrzymywane w tym względzie przez art. 10 CIRS rozróżnienie jest niezgodne z art. 21 TFUE, 45 TFUE i 49 TFUE oraz art. 28 i 31 porozumienia EOG. Ponadto ochrona wpływów z podatków wynikających z zaległych dochodów powinna być zagwarantowana zgodnie z zasadą proporcjonalności, potrwierdzoną w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości. W niniejszym sporze Komisja uważa, że portugalskie przepisy wykraczają poza to, co konieczne do osiągnięcia zamierzonych celów w postaci wydajności systemu podatkowego i że omawiane przepisy powinny wprowadzać tę samą zasadę bez względu na to, czy osoba fizyczna zachowa miejsce zamieszkania na terytorium Portugalii.

                  2.

                  W odniesieniu do drugiego zarzutu Komisja utrzymuje, że uprawnienie przysługujące na podstawie art. 38 CIRS nie powinno być, w świetle postanowień art. 49 TFUE i art. 31 porozumienia EOG, zastrzeżone dla przypadków, w których spółka otrzymująca aktywa ma siedzibę spółki lub faktyczny zarząd w Portugalii. Komisja uważa, że Portugalia powinna stosować tę samą regułę niezależnie od tego, czy osoba prawna, na której rzecz zbyto aktywa i pasywa, ma siedzibę spółki lub faktyczny zarząd na terytorium Portugalii, czy poza nim. Z tych samych powodów, które przedstawiono w związku z pierwszym zarzutem, Komisja uznaje, że art. 38 CIRS wykracza poza to, co konieczne do osiągnięcia zamierzonych celów w postaci wydajności systemu podatkowego. Zdaniem Komisji podatnicy korzystający ze swobody przedsiębiorczości w drodze zbycia aktywów i pasywów za granicę w zamian za udziały w przedsiębiorstwie niebędącym rezydentem nie mogą podlegać wcześniejszemu opodatkowaniu, niż to obowiązujące osoby przeprowadzające takie transakcje z przedsiębiorstwem mającym siedzibę w Portugali.


title: Sprawa T-333/16: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2016 r. – Colgate-Palmolive/EUIPO (360°)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/33

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2016 r. – Colgate-Palmolive/EUIPO (360o)
   (Sprawa T-333/16)
   (2016/C 296/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Colgate-Palmolive Co. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Zintler i A. Stolz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „360o” – zgłoszenie nr 14 042 188

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 kwietnia 2016 r. w sprawie R 2287/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 i przepisów prawnych dotyczących jego stosowania określonych w art. 65 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-707/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Souruh/Rada

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/35

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Souruh/Rada
   (Sprawa T-707/15) (1)

   (2016/C 410/60)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa T-154/07: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2007 r. — ThyssenKrupp Liften przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/35

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2007 r. — ThyssenKrupp Liften przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-154/07)
   (2007/C 155/64)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: ThyssenKrupp Liften (Krimpen aan den IJssel (Niderlandy)) (przedstawiciele: adwokaci Mes O.W. Brouwer i A.C.E. Stoffer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2007)512 wersja ostateczna (sprawa COMP/E-1/38.823 — PO/Windy i schody ruchome).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi zarzuty podobne do tych podniesionych w sprawie T-144/07 ThyssenKrupp Liften Ascenseurs przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca podnosi ponadto, że zwiększając kwotę podstawową grzywny o czynnik odstraszający 100 %, Komisja naruszyła art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1), wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2) oparte na tym rozporządzeniu, zasadę równości a także zasadę proporcjonalności. Skarżąca twierdzi także, że naruszając wytyczne w sprawie ustalania grzywien i art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 Komisja zwiększyła kwotę grzywny o 50 % z tytułu powrotu do naruszenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, str. 1).

      (2)  Komunikat Komisji — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (Dz.U. 1998, C 9, str. 3).


title: Sprawa F-27/09: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2009 r. — Ingo Hanschmann przeciwko Europolowi

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/25

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2009 r. — Ingo Hanschmann przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-27/09)
   2009/C 167/46
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Ingo Hanschmann (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: P. de Casparis, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w której skarżący został poinformowany o braku możliwości zaoferowania mu stałego zatrudnienia, a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. odrzucającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w której strona pozwana poinformowała skarżącego o braku możliwości zaoferowania mu stałego zatrudnienia a także decyzji wydanej w przedmiocie zażalenia w dniu 7 stycznia 2009 r., w której zarzuty przedstawione przez skarżącego wobec decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r. zostały uznane za bezzasadne;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.