title: Sprawa T-574/08: Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2012 r. — Syndicat des thoniers méditerranéens i in. przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Rybołówstwo — Ochrona zasobów połowowych — Odbudowa zasobów tuńczyka błękitnopłetwego — Środki nadzwyczajne zakazujące połowów statkom rybackim do połowów okrężnicą — Nienormalny charakter szkody)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/16

         Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2012 r. — Syndicat des thoniers méditerranéens i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-574/08) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Rybołówstwo - Ochrona zasobów połowowych - Odbudowa zasobów tuńczyka błękitnopłetwego - Środki nadzwyczajne zakazujące połowów statkom rybackim do połowów okrężnicą - Nienormalny charakter szkody)
   2012/C 399/26
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Syndicat des thoniers méditerranéens (Marsylia, Francja); Marc Carreno (Sète, Francja); Jean-Louis Donnarel (Lourmarin, Francja); Jean-François Flores (Sète); Gérald Lubrano (Balaruc-les-Bains, Francja); Hervé Marin (Balaruc-le-Vieux, Francja); Nicolas Marin (Frontignan, Francja); Sébastien Marin (Bouzigues, Francja); Jean-Marc Penniello (Collioure, Francja); Serge Antoine José Perez (Sorède, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Bonnefoi); Jean-Luc Buono (Agde, Francja); Gérard Buono (Agde); Roger Louis Paul Del Ponte (Balaruc-les-Bains); Serge Antoine Di Rocco (Frontignan); Jean Gérald Lubrano (Balaruc-les-Bains); Jean Lubrano (Port-Vendres, Francja); Jean Lucien Lubrano (Saleilles, Francja); Fabrice Marin (Frontignan); oraz Robert Marin (Balaruc-les-Bains) (przedstawiciele: początkowo adwokat C. Bonnefoi, następnie adwokaci A. Arnaud i P.O. Koubi-Flotte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Banks, F. Clotuche Duvieusart i A. Bouquet, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie mająca na celu naprawienie szkody rzekomo poniesionej przez skarżące w następstwie przyjęcia rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym (Dz.U. L 155, s. 9).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa T-524/09: Wyrok Sądu z dnia 7 września 2011 r. — Meredith przeciwko OHIM (BETTER HOMES AND GARDENS) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BETTER HOMES AND GARDENS — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Częściowa odmowa rejestracji przez eksperta — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               15.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/6

         Wyrok Sądu z dnia 7 września 2011 r. — Meredith przeciwko OHIM (BETTER HOMES AND GARDENS)
   (Sprawa T-524/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BETTER HOMES AND GARDENS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Częściowa odmowa rejestracji przez eksperta - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 305/06
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Meredith Corp. (Des Moines, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci R. Furneaux i E. Hardcastle)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 września 2009 r. (sprawa R 517/2009-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego BETTER HOMES AND GARDEN jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Meredith Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa C-198/05: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/26

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-198/05)
   (2005/C 182/48)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 4 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez W. Wilsa i L. Pignataro, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Republice Włoskiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że od chwili, w której wszystkie kategorie instytucji dostępnych publiczności w rozumieniu dyrektywy 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. (1) zostały objęte odstępstwem od prawa publicznego użyczenia, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 i 5 tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja podnosi, że art. 69 ust. 1 lit. b) ustawy nr 633/41 ustanawia dla ogółu państwowych bibliotek i fonotek odstępstwo od prawa użyczenia w zakresie, w jakim stanowi on, że użyczenie po upływie co najmniej 18 miesięcy od pierwszej czynności rozpowszechniania lub po upływie 24 miesięcy od zrealizowania wskazanych dzieł, jeżeli prawo rozpowszechniania nie było wykonywane, nie wymaga ani zezwolenia, ani wynagrodzenia.
   Komisja utrzymuje, że ww. artykuł ustawy nr 633/41, który zwalnia ogół państwowych bibliotek i fonotek z obowiązku zapłaty wynagrodzenia, narusza jednocześnie art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 92/100/EWG. Ponieważ wspomniany przepis nie przestrzega warunków ustanowienia odstępstwa od wyłącznego prawa publicznego użyczenia, narusza ponadto art. 1 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 346 z 27.11.1992, str. 61.


title: Sprawa C-676/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 27 grudnia 2016 r. – CORPORATE COMPANIES s.r.o./Ministerstvo financí ČR

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 27 grudnia 2016 r. – CORPORATE COMPANIES s.r.o./Ministerstvo financí ČR
   (Sprawa C-676/16)
   (2017/C 086/18)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: CORPORATE COMPANIES s.r.o.

      Strona przeciwna: Ministerstvo financí ČR

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zakresem zastosowania art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. c) w związku z art. 3 pkt 7) lit. a) dyrektywy 2005/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu są objęte osoby, które w ramach działalności gospodarczej sprzedają spółki wpisane już do rejestru spółek i utworzone w celu sprzedaży (tzw. spółki „ready-made”), a sprzedaż ta polega na zbyciu udziałów w sprzedawanej spółce zależnej?

      (1)  Dz.U. 2005, L 309, s. 15.


title: Sprawa C-508/12: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg — Austria) — Walter Vapenik przeciwko Josefowi Thurnerowi (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 — Europejski tytuł egzekucyjny dla roszczeń bezspornych — Przesłanki nadania orzeczeniu zaświadczenia o posiadaniu przez nie statusu tytułu egzekucyjnego — Sytuacja, w której orzeczenie wydano w państwie członkowskim wierzyciela w sporze, w którym uczestniczą dwie osoby niedziałające w ramach prowadzenia działalności gospodarczej ani wykonywania zawodu)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/14

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg — Austria) — Walter Vapenik przeciwko Josefowi Thurnerowi
   (Sprawa C-508/12) (1)

   (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 - Europejski tytuł egzekucyjny dla roszczeń bezspornych - Przesłanki nadania orzeczeniu zaświadczenia o posiadaniu przez nie statusu tytułu egzekucyjnego - Sytuacja, w której orzeczenie wydano w państwie członkowskim wierzyciela w sporze, w którym uczestniczą dwie osoby niedziałające w ramach prowadzenia działalności gospodarczej ani wykonywania zawodu)
   2014/C 45/25
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesgericht Salzburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Walter Vapenik

      Strona pozwana: Josef Thurner

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesgericht Salzburg — Wykładnia art. 6 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych (Dz.U. L 143, s. 15) — Przesłanki nadania orzeczeniu dotyczącemu roszczenia bezspornego zaświadczenia o posiadaniu przez nie statusu tytułu egzekucyjnego — Sytuacja, w której orzeczenie wydano w państwie członkowskim wierzyciela w sporze, w którym uczestniczą dwaj konsumenci

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 805/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do umów zawartych przez dwie osoby niedziałające w ramach prowadzenia działalności gospodarczej ani wykonywania zawodu.

      (1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.


title: Sprawa C-610/11 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2013 r. — Centrotherm Systemtechnik GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG (Odwołanie — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy CENTROTHERM — Rzeczywiste używanie — Środki dowodowe — Oświadczenie złożone pod przysięgą — Ciężar dowodu — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Dowody uzupełniające przedstawione w postępowaniu przed izbą odwoławczą — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuły 15, 51 i 76 — Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 — Zasada 40 ust. 5)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/15

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2013 r. — Centrotherm Systemtechnik GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-610/11 P) (1)

   (Odwołanie - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy CENTROTHERM - Rzeczywiste używanie - Środki dowodowe - Oświadczenie złożone pod przysięgą - Ciężar dowodu - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Dowody uzupełniające przedstawione w postępowaniu przed izbą odwoławczą - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuły 15, 51 i 76 - Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 - Zasada 40 ust. 5)
   2013/C 344/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Centrotherm Systemtechnik GmbH (przedstawiciele: A. Schulz i C. Onken, Rechtsanwälte, oraz F. Schmidt, Patentanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG (przedstawiciele: O. Löffel i P. Lange, Rechtsanwälte)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 15 września 2011 r. w sprawie T-434/09 Centrotherm Systemtechnik przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 września 2009 r. (sprawa R 6/2008-4) w zakresie, w jakim uwzględniono w niej wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego CENTROTHERM — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Dowód

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawie T-434/09 Centrotherm Systemtechnik przeciwko OHIM — centrotherm Clean Solutions (CENTROTHERM) zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność pkt 2 sentencji decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 25 sierpnia 2009 r. (sprawa R 6/2008-4).

               3)

               Centrotherm Systemtechnik GmbH, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG pokrywają własne koszty poniesione w związku z postępowaniem w pierwszej instancji i z postępowaniem odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.


title: Sprawa T-212/13: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2013 r. — Madaus przeciwko OHIM — Indena (ECHINAMID)

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/12

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2013 r. — Madaus przeciwko OHIM — Indena (ECHINAMID)
   (Sprawa T-212/13)
   2013/C 178/22
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Madaus GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. Töbelmann i A. Späth)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Indena SpA (Mediolan, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 stycznia 2013 r. (sprawa R 27/2012-1);

               —

               obciążenie OHIM własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą;

               —

               w razie wstąpienia Indena S.p.A. do postępowania odwoławczego w charakterze interwenienta obciążenie interwenienta jego własnymi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Indena SpA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ECHINAMID” dla towarów z klasy 1 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6 830 103

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny grecki znak towarowy „ECHINACIN” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-640/11: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2013 r. — Boehringer Ingelheim International przeciwko OHIM (RELY-ABLE) (Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy RELY-ABLE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Część uzasadnienia mająca charakter uzupełniający)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/27

         Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2013 r. — Boehringer Ingelheim International przeciwko OHIM (RELY-ABLE)
   (Sprawa T-640/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy RELY-ABLE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Część uzasadnienia mająca charakter uzupełniający)
   2013/C 171/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Boehringer Ingelheim International GmbH (Ingelheim am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, A. Renck i C. Steudtner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 września 2011 r. (sprawa R 756/2011-4) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską oznaczenia słownego RELY-ABLE.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Boehringer Ingelheim International GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 58 z 25.2.2012.


title: Sprawa C-305/10: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/26

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-305/10)
   ()
   2010/C 234/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Peere i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2005/47/WE z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie umowy między Stowarzyszeniem Kolei Europejskich (CER) a Europejską Federacją Pracowników Transportu (ETF) w sprawie niektórych aspektów warunków pracy pracowników wykonujących pracę w trasie uczestniczących w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych w sektorze kolejowym (1) a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2005/47/WE upłynął w dniu 26 lipca 2008 r. Tymczasem do dnia wniesienia niniejszej skargi strona pozwana wciąż nie przyjęła wszystkich niezbędnych środków transpozycji a w każdym razie nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz. U. L 195, s. 15.


title: Sprawa C-350/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sächsisches Landessozialgericht w dniu 30 lipca 2007 r. — Kattner Stahlbau GmbH przeciwko Maschinenbau- und Metall-Berufsgenossenschaft

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sächsisches Landessozialgericht w dniu 30 lipca 2007 r. — Kattner Stahlbau GmbH przeciwko Maschinenbau- und Metall-Berufsgenossenschaft
   (Sprawa C-350/07)
   (2007/C 269/37)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Sächsisches Landessozialgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kattner Stahlbau GmbH

      Strona pozwana: Maschinenbau- und Metall-Berufsgenossenschaft
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pozwana, Maschinenbau- und Metall- Berufsgenossenschaft, jest przedsiębiorstwem w rozumieniu art. 81 i 82 WE?

               2)

               Czy obowiązek pozostawania przez skarżącą członkiem pozwanej organizacji narusza uregulowania prawa wspólnotowego?


title: Sprawa C-159/16: Postanowienie Prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 6 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – postępowanie wszczęte przez Starptautiskā lidosta „Riga” VAS, przy udziale Konkurences padome

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/22

         Postanowienie Prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 6 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – postępowanie wszczęte przez Starptautiskā lidosta „Riga” VAS, przy udziale Konkurences padome
   (Sprawa C-159/16) (1)

   (2017/C 086/27)
   Język postępowania: łotewski
   Prezes pierwszej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa C-482/12: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 7 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov – Słowacja) – Peter Macinský, Eva Macinská przeciwko Getfin s.r.o., Financreal s.r.o.

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/22

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 7 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov – Słowacja) – Peter Macinský, Eva Macinská przeciwko Getfin s.r.o., Financreal s.r.o.
   (Sprawa C-482/12) (1)

   2014/C 184/29
   Język postępowania: słowacki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.


title: Sprawa T-63/13: Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2013 r. — Three-N-Products przeciwko OHIM — Munindra (AYUR) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy AYUR — Wcześniejsze słowne zarejestrowane dla Beneluksu znaki towarowe AYUS — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr (WE) nr 207/2009)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/15

         Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2013 r. — Three-N-Products przeciwko OHIM — Munindra (AYUR)
   (Sprawa T-63/13) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy AYUR - Wcześniejsze słowne zarejestrowane dla Beneluksu znaki towarowe AYUS - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr (WE) nr 207/2009)
   2013/C 377/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Three-N-Products Private Ltd (New Delhi, Indie) (przedstawiciele: adwokaci M. Thewes i T. Chevrier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Munindra Holding BV (Lelystad, Niderlandy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 listopada 2012 r. (sprawa R 2296/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Munindra Holding BV a Three-N-Products Private Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Three-N-Products Private Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa T-260/12: Postanowienie Sądu z dnia 11 października 2012 r. — Grecja przeciwko Komisji

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/13

         Postanowienie Sądu z dnia 11 października 2012 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-260/12) (1)

   2012/C 373/26
   Język postępowania: grecki
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 250 z 18.8.2012.


title: Sprawa C-337/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 7 lipca 2010 r. — Georg Neidel przeciwko Stadt Frankfurt am Main

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 7 lipca 2010 r. — Georg Neidel przeciwko Stadt Frankfurt am Main
   (Sprawa C-337/10)
   ()
   2010/C 301/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Frankfurt am Main

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Georg Neidel

      Strona pozwana: Stadt Frankfurt am Main

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 dyrektywy 2003/88/WE (1) znajduje również zastosowanie do stosunku pracy urzędnika?

               2)

               Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE obejmuje także prawo do urlopu rocznego tudzież wypoczynkowego, jeżeli zgodnie z prawem krajowym takie prawo podmiotowe przysługuje na więcej niż 4 tygodnie?

               3)

               Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE obejmuje również prawa zwolnienia z obowiązku służby, które na podstawie prawa krajowego wynikają z nierównomiernego rozkładu czasu pracy i zostały oprócz urlopu rocznego tudzież wypoczynkowego przyznane jako wyrównanie za dni wolne?

               4)

               Czy urzędnik, który przeszedł na emeryturę może opierać roszczenie o rekompensatę za urlop roczny, tudzież wypoczynkowy bezpośrednio o art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88/WE, jeżeli z powodów zdrowotnych nie mógł on wykonywać służby i dlatego nie był w stanie skorzystać z przysługującego mu urlopu w formie zwolnienia z obowiązku służby?

               5)

               Czy takie roszczenie o rekompensatę może przynajmniej częściowo zostać podważone za pomocą ustanowionej w prawie krajowym wcześniejszej utraty prawa do urlopu?

               6)

               Czy zakres ustanowionego w art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88/WE roszczenia o rekompensatę obejmuje tylko zagwarantowany w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE minimalny okres urlopu, który wynosi 4 tygodnie czy też wspomniane roszczenie obejmuje również prawo do urlopu w szerszym zakresie, które przewidziane zostało w prawie krajowym? Czy do tego szerszego prawa do urlopu zaliczają się również prawa, które wynikają ze szczególnego rozkładu czasu pracy?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9).


title: Sprawa T-329/08: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — AJD Tuna przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/38

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — AJD Tuna przeciwko Komisji
   (Sprawa T-329/08)
   (2008/C 272/77)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: AJD Tuna Ltd (Mosta Road, Malta) (przedstawiciel: M. Annoni, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45o długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym, ze szczególnym uwzględnieniem art. 3 tego rozporządzenia

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-305/08 Republika Włoska przeciwko Komisji oraz T-313/08 Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore S.n.c. przeciwko Komisji. Zarzuca się w szczególności naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań w zakresie, w jakim przepisy wspólnotowe dotyczące połowów tuńczyka błękitnopłetwego wywołały u skarżącej prawnie uzasadnione oczekiwanie zgodności z prawem jej działalności w zakresie hodowli i tuczenia.


title: Sprawa T-506/10: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2010 r. — RTI i Elettronica Industriale przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/56

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2010 r. — RTI i Elettronica Industriale przeciwko Komisji
   (Sprawa T-506/10)
   ()
   2010/C 346/109
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Reti Televisive Italiane SpA (RTI) i Elettronica Industriale SpA (Lissonne, Włochy) (przedstawiciele: J.F. Bellis i S. Bariatti, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżące żądają stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 4976 wersja ostateczna z dnia 20 lipca 2010 r. zmieniającej zastosowanie zobowiązań załączonych do decyzji uznającej koncentrację, dzięki której New Corporation Limited („Newscorp”) przejęła całkowitą kontrolę nad spółkami płatnej Telepiù SpA i Stream SpA, za zgodną ze wspólnym rynkiem i porozumieniem EOG, z zastrzeżeniem pełnego wywiązania się przez Newscorp ze zobowiązań przewidzianych w załączniku do tej decyzji (sprawa COMP/M.2876 — Newscorp/Telepiù) (1).
   Na poparcie swojego żądania skarżące podnoszą trzy zarzuty.
   Po pierwsze wskazują, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, stwierdzając, że od czasu wydania decyzji z dnia 2 kwietnia 2003 r. („decyzji zatwierdzającej”) warunki na włoskim rynku płatnej telewizji zmieniły się w takim stopniu, iż możliwe stało się wyrażenie zgody na dokonanie rewizji zobowiązań załączonych do decyzji zatwierdzającej, a w konsekwencji niewłaściwie zastosowała komunikat w sprawie środków zaradczych i art. 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kontroli koncentracji (2). Skarżące uważają, że oczywiste jest, iż sytuacja rynkowa, na podstawie której w 2003 r. zobowiązania zostały przyjęte, nie uległa ani istotnej, ani trwałej zmianie. W szczególności Sky Italia, włoska spółka zależna Newscorp, w dalszym ciągu zajmuje bardzo silną pozycję dominującą na włoskim rynku płatnej telewizji.
   Po drugie skarżące podnoszą, iż Komisja naruszyła prawo, popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła zasadę proporcjonalności poprzez uwzględnienie wniosku Sky Italia o dokonanie rewizji zobowiązań oraz poprzez zaakceptowanie zaproponowanych przez Newscorp nowych zobowiązań w oparciu o założenie, że brak możliwości ubiegania się przez Sky Italia o przydział zasobów cyfrowej telewizji naziemnej w mającym się odbyć w najbliższych miesiącach we Włoszech postępowaniu selekcyjnym uniemożliwiłby Sky Italia działanie w sektorze telewizji ogólnodostępnej. W rzeczywistości Sky Italia działa już we włoskim sektorze telewizji ogólnodostępnej i ma dostęp do zasobów naziemnego nadawania cyfrowego programów telewizyjnych nawet bez udziału w postępowaniu selekcyjnym.
   Po trzecie skarżące twierdzą, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła prawo, ponieważ wydała zaskarżoną decyzję i uwzględniła wniosek Sky Italia o dokonanie rewizji zobowiązań, pomimo iż, jak wynika z badania rynku przeprowadzonego w trakcie postępowania administracyjnego, większość stron — włączając włoski organ ochrony konkurencji i włoski organ regulacji komunikacji — wyraziła poważne zaniepokojenie wpływem zaproponowanej rewizji na rynek płatnej telewizji we Włoszech.

      (1)  JO 2004 L 110, s. 73

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U 2004 L 24, s. 1)


title: Sprawa C-287/11 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Aalberts Industries NV, Comap SA, dawniej Aquatis France SAS, Simplex Armaturen + Fittings GmbH & Co. KG (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek europejski — Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Decyzja Komisji — Stwierdzenie naruszenia art. 101 TFUE — Grzywny — Jednolite, złożone i ciągłe naruszenie — Zaprzestanie naruszenia — Kontynuacja naruszenia przez pewnych jego uczestników — Powrót do naruszenia)

text:
               24.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Aalberts Industries NV, Comap SA, dawniej Aquatis France SAS, Simplex Armaturen + Fittings GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-287/11 P) (1)

   (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek europejski - Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi - Decyzja Komisji - Stwierdzenie naruszenia art. 101 TFUE - Grzywny - Jednolite, złożone i ciągłe naruszenie - Zaprzestanie naruszenia - Kontynuacja naruszenia przez pewnych jego uczestników - Powrót do naruszenia)
   2013/C 245/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, V. Bottka i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Aalberts Industries NV, Comap SA, dawniej Aquatis France SAS, Simplex Armaturen + Fittings GmbH & Co. KG (przedstawiciel: R. Wesseling, advocaat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 24 marca 2011 r. w sprawie T-385/06 Aalberts Industries i in. przeciwko Komisji, w którym sąd ten stwierdził częściową nieważność decyzji Komisji C(2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza) dotyczącego kartelu mającego za przedmiot ustalanie cen, uzgadnianie upustów i rabatów, wprowadzanie w życie mechanizmów służących koordynacji podwyżek, podział klientów i wymianę informacji handlowych na europejskim rynku złączy miedzianych, a w szczególności złączy ze stopów miedzi, a także podniesione tytułem ewentualnym żądanie uchylenia nałożonej na skarżące w pierwszej instancji grzywny lub obniżenie jej kwoty

      Sentencja

               1)

               Odwołanie główne zostaje oddalone.

               2)

               Nie ma konieczności rozpatrywania odwołania wzajemnego.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


20150731056617072015/C 270/463092015TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150605373711Sprawa T-309/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 5 czerwca 2015 r. przez CW od wyroku wydanego w dniu 26 marca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-124/13 CW/Parlament Europejski
 ---documentbreak--- C2702015PL3710120150605PL0046371371Odwołanie wniesione w dniu 5 czerwca 2015 r. przez CW od wyroku wydanego w dniu 26 marca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-124/13 CW/Parlament Europejski
   (Sprawa T-309/15 P)2015/C 270/46Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: CW (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne;

            —

            uchylenie zaskarżonego wyroku;

            —

            stwierdzenie nieważności spornej decyzji oraz decyzji oddalającej zażalenie;

            —

            przyznanie odszkodowania;

            —

            obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący błędnej interpretacji dowodów i naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej poprzez uznanie, że w decyzji oddalającej zażalenie organ powołujący zmierzał do udzielenia poparcia, co do istoty, decyzji o odmowie wsparcia.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący błędnej interpretacji dowodów i naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej poprzez uznanie, że Parlament nie popełnił oczywistego błędu w ocenie przy doborze środków i sposobów stosowania art. 24 regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa C-450/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 3 października 2007 r. — Roche SpA przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 3 października 2007 r. — Roche SpA przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute
   (Sprawa C-450/07)
   (2007/C 297/42)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Roche SpA

      Strona pozwana: Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W dalszej części, po przepisach zawartych w art. 2 i 3, które dotyczą relacji między władzami państwa członkowskiego i przedsiębiorstwami farmaceutycznymi — przewidując określenie ceny produktu leczniczego lub podjęcie decyzji co do jej podniesienia na wniosek tych [ostatnich], ale pod warunkiem zatwierdzenia przez właściwe władze, czyli w wyniku dialogu między samym przedsiębiorstwem a władzami właściwymi w zakresie kontroli wydatków na produkty lecznicze — art. 4 ust. 1 reguluje sytuację, „gdy ceny na wszystkie produkty lecznicze lub na pewne ich grupy zostały zamrożone”, określając takie zamrożenie cen jako ogólny środek, którego utrzymanie uzależnione jest od kontroli, przeprowadzanej co najmniej raz do roku, w świetle kryteriów makroekonomicznych występujących w państwie członkowskim. Przepis przyznaje właściwym władzom 90-dniowy terminy na podjęcie decyzji, stanowiąc, że po jego upływie ogłaszają one czy i jakie obniżki lub podwyżki cen zostaną wprowadzone. Należy rozstrzygnąć kwestie, czy przepis ten w części, która odnosi się do „[ewentualnych obniżek cen]”, należy rozumieć w ten sposób, że oprócz ogólnego środka w postaci zamrożenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, można zastosować inny ogólny środek w postaci obniżenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, czy też „[ewentualne obniżenie cen]” odnosi się wyłącznie do produktów leczniczych, których ceny zostały zamrożone;

               2)

               czy art. 4 ust. 1, w części w której zobowiązuje właściwe władze państwa członkowskiego do sprawdzenia co najmniej raz do roku, w przypadku zamrożenia cen, czy warunki makroekonomiczne usprawiedliwiają utrzymanie niezmienionych zamrożonych cen, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w odpowiedzi na pytanie pierwsze zostanie uznane, że dopuszcza się obniżenie cen, możliwe jest odwołanie się do takiego środka wielokrotnie w ciągu roku oraz wielokrotnie w ciągu kilku la (od 2002 r. do 2010 r.);

               3)

               czy w rozumieniu wspomnianego art. 4, interpretowanego w świetle założeń przyjętych zgodnie z głównym celem środków kontroli cen produktów leczniczych, jakim jest „wspieranie zdrowia publicznego poprzez zapewnienie odpowiedniego zaopatrzenia w produkty lecznicze dostępne po umiarkowanych cenach oraz unikanie różnic we wspomnianych środkach mogących wpływać na handel produktami leczniczymi wewnątrz Wspólnoty lub zakłócać go” — można uznać, że przyjęcie środków, które odwołują się do „przewidywanej” a nie „ustalonej” kwoty wydatków jest zgodne z prawem wspólnotowym (pytanie obejmuje obydwa przypadki);

               4)

               czy wymogi dotyczące przestrzegania progów wydatków na produkty lecznicze, które każde państwo członkowskie jest uprawnione ustalić, powinny być szczególnie związane z samymi wydatkami na produkty lecznicze czy też państwo członkowskie jest uprawnione do uwzględnienia również danych dotyczących innych wydatków związanych ze zdrowiem;

               5)

               czy wynikające z dyrektywy zasady przejrzystości i uczestnictwa przedsiębiorstw zainteresowanych zamrożeniem lub ogólnym obniżeniem cen produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że powinno się przewidzieć w każdej sytuacji możliwości odstępstwa od narzuconej ceny (art. 4 ust. 2) oraz rzeczywisty udział przedsiębiorstwa przedstawiającego wniosek, w wyniku czego władze administracyjne w przypadku ewentualnej odmowy są zobowiązane taką odmowę uzasadnić.


title: Sprawa C-84/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 grudnia 2015 r. w sprawie T-525/14 Compagnie générale des établissements Michelin przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 12 lutego 2016 r. przez Continental Reifen Deutschland GmbH

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 grudnia 2015 r. w sprawie T-525/14 Compagnie générale des établissements Michelin przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 12 lutego 2016 r. przez Continental Reifen Deutschland GmbH
      (Sprawa C-84/16 P)
      (2016/C 211/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Continental Reifen Deutschland GmbH (przedstawiciel: adwokaci S.O. Gillert, K. Vanden Bossche, B. Köhn-Gerdes, J. Schumacher)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Compagnie générale des établissements Michelin

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie R-525/14 w całości;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpatrzenia stopnia samoistnego charakteru odróżniającego kolidujących ze sobą oznaczeń, w tym elementów, które tworzą te oznaczenia, oraz stopnia podobieństwa między owymi oznaczeniami;

                  —

                  nakazanie pozwanemu pokrycia kosztów, w tym kosztów poniesionych przez wnoszącą odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      W odwołaniu powołano się na naruszenie przez Sąd prawa Unii, ponieważ w wyroku z dnia 8 grudnia 2015 r. Sąd naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 (1) w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.
      W skrócie Sąd pomylił się w dokonanej przez siebie ocenie charakteru odróżniającego zgłoszonego do rejestracji znaku towarowego „”, w tym elementów „” i „”, z których znak ten się składa, jak również wcześniejszego znaku towarowego „”. Dodatkowo ta nieprawidłowa ocena Sądu była oparta na przeinaczeniu okoliczności faktycznych dotyczących znajomości języków przez właściwy krąg odbiorców i rozumienia przez nich znaczenia poszczególnych elementów kolidujących ze sobą oznaczeń, a także przeinaczenia dowodu przedstawionego przez pozwanego jako załącznik C.1 i załącznik C.4, obecnie przedstawionych jako załącznik 6.
      Ponadto Sąd nie wskazał przyczyn, dla których niektóre aspekty kolidujących ze sobą oznaczeń, na przykład ich elementy graficzne, nie zostały uwzględnione przy dokonywaniu oceny podobieństwa oznaczeń.
      Na podstawie tych nieprawidłowych ocen Sad błędnie uznał, że wobec dużego podobieństwa tudzież identyczności oznaczonych towarów, przeciętnego stopnia podobieństwa między zgłoszonym znakiem a wcześniejszym francuskim znakiem towarowym, a także samoistnego przeciętnie odróżniającego charakteru tego wcześniejszego znaku towarowego w niniejszym przypadku istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

         (1)  Rozporządzenie (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-343/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  18 maja 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof -Austria) –Land Oberösterreich przeciwko ČEZ, a. s. (Konwencja brukselska — Artykuł 16 pkt 1 lit. a) — Jurysdykcja wyłączna w sprawach, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach — Powództwo o zaniechanie immisji, względnie wyeliminowanie ryzyka immisji oddziałujących na nieruchomość przygraniczną, powodowanych przez elektrownię atomową położoną na terytorium państwa sąsiadującego z państwem, w którym położona jest nieruchomość — Brak możliwości zastosowania)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 maja 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof -Austria) –Land Oberösterreich przeciwko ČEZ, a. s.
   (Sprawa C-343/04) (1)

   (Konwencja brukselska - Artykuł 16 pkt 1 lit. a) - Jurysdykcja wyłączna w sprawach, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach - Powództwo o zaniechanie immisji, względnie wyeliminowanie ryzyka immisji oddziałujących na nieruchomość przygraniczną, powodowanych przez elektrownię atomową położoną na terytorium państwa sąsiadującego z państwem, w którym położona jest nieruchomość - Brak możliwości zastosowania)
   (2006/C 165/10)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Gerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Land Oberösterreich

      Strona pozwana: ČEZ, a. s.
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 16 pkt 1 lit. a) konwencji brukselskiej — Jurysdykcja wyłączna w sprawach, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach — Prewencyjne powództwo o zaniechanie immisji powodowanych przez elektrownię atomową położoną w sąsiednim, nie należącym do Unii Europejskiej państwie, na nieruchomość rolną
   Sentencja
   Artykuł 16 pkt 1 lit. a) Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej po raz ostatni Konwencją z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji należy poddać wykładni, zgodnie z którą wytoczone w postępowaniu przed sądem odsyłającym na podstawie art. 364 ust. 2 austriackiego kodeksu cywilnego (Allgemeines bürgerliches Gesetzbuch) powództwo o zaniechanie rzeczywistych lub potencjalnych immisji na nieruchomość stanowiącą przedmiot prawa własności strony występującej z powództwem, powodowanych przez promieniowanie jonizujące emitowane z elektrowni atomowej położonej w sąsiednim państwie, nie należy do zakresu zastosowania tego postanowienia.

      (1)  Dz.U. C 251 z 09.10.2004.


title: Sprawa C-678/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 16 grudnia 2015 r. – Mohammad Zadeh Khorassani/Kathrin Pflanz

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 16 grudnia 2015 r. – Mohammad Zadeh Khorassani/Kathrin Pflanz
   (Sprawa C-678/15)
   (2016/C 106/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Mohammad Zadeh Khorassani

      Strona pozwana: Kathrin Pflanz

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przyjęcie i przekazanie zlecenia, którego przedmiotem jest zarządzanie portfelem (art. 4 ust. 1 pkt 9 MiFID) (1), jest usługą inwestycyjną w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 zdanie pierwsze MiFID w związku z sekcją A pkt 1 załącznika I do MiFID?

      (1)  Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych, zmieniająca dyrektywy Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-110/11: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Asa przeciwko OHIM — Merck (FEMIFERAL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FEMIFERAL — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Feminatal i wcześniejszy graficzny znak towarowy feminatal — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo oznaczeń — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/15

         Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Asa przeciwko OHIM — Merck (FEMIFERAL)
   (Sprawa T-110/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FEMIFERAL - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Feminatal i wcześniejszy graficzny znak towarowy feminatal - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 200/30
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Asa sp. z o.o. (Głubczyce, Polska) (przedstawiciel: M. Chimiak, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Merck sp. z o.o. (Warszawa, Polska)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 listopada 2010 r. (sprawa R 182/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Merck sp. z o.o. a Asa sp. z o.o.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Asa sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011.


title: Sprawa T-411/13: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2013 r. — T & L Sugars Ltd i Sidul Açúcares przeciwko Komisji

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/25

         Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2013 r. — T & L Sugars Ltd i Sidul Açúcares przeciwko Komisji
   (Sprawa T-411/13)
   2013/C 274/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: T & L Sugars Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Sidul Açúcares, Unipessoal Lda (Santa Iria de Azóia, Portugalia) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, lawyer i D. Slater, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Unia Europejska, reprezentowana w niniejszej sprawie przez Unię Europejską

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzeń Komisji ustanawiających niekorzystną sytuację pod względem konkurencji, w szczególności i) rozporządzeń nr 505/2013 (1) i 629/2013 (2) ustanawiających nadzwyczajne środki w odniesieniu do udostępniania cukru pozakwotowego i izoglukozy pozakwotowej na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty z tytułu nadwyżek w roku gospodarczym 2012/2013; ii) rozporządzeń nr 574/2013 (3) i 677/2013 (4) ustalających współczynnik przydziału w odniesieniu do dostępnych ilości cukru pozakwotowego do sprzedania na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej, oraz iii) rozporządzenia nr 460/2013 (5) w sprawie minimalnej stawki cła na cukier ustalanej w związku z trzecim częściowym zaproszeniem do składania ofert oraz rozporządzenia nr 542/2013 (6) w sprawie minimalnej stawki cła na cukier ustalanej w związku z czwartym częściowym zaproszeniem do składania ofert; oraz uznanie zarzutu bezprawności na podstawie art. 277 TFUE wobec rozporządzenia nr 36/2013 (7) otwierającego stały przetarg na przywóz cukru objętego kodami 1701 14 10 oraz 1701 99 10 z zastosowaniem obniżonej stawki celnej w roku gospodarczym 2012/2013 za dopuszczalny i zasadny;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uznanie zarzutu bezprawności na podstawie art. 277 TFUE wobec rozporządzeń nr 505/2013 i 629/2013 za dopuszczalny i zasadny;

               —

               uznanie art. 186 lit. a) rozporządzenia nr 1234/2007 (8) (nowa wersja rozporządzenia) za bezprawny na podstawie art. 277 TFUE w zakresie, w jakim dokonuje on nieprawidłowej transpozycji odpowiednich przepisów rozporządzenia nr 318/2006 (9);

               —

               zobowiązanie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję, do naprawy wszelkich szkód poniesionych przez skarżące w wyniku naruszenia przez Komisję ciążących na niej zobowiązań prawnych oraz ustalenie wysokości odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżące w okresie od dnia 1 kwietnia 2013 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. na kwotę 42 261,036 EUR powiększoną o wysokość wszelkich dalszych strat poniesionych przez skarżące po tej dacie lub wszelkie inne kwoty odzwierciedlające szkodę, jaka została lub zostanie poniesiona przez skarżące, jeśli zostanie to przez nie wykazane w niniejszym postępowaniu, w szczególności przy uwzględnieniu w należyty sposób szkód przyszłych, przy czym wszystkie wskazane wyżej kwoty winny zostać powiększone o odsetki od daty wydania wyroku przez Sąd do dnia zapłaty; oraz

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami i wydatkami związanymi z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą osiem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasady niedyskryminacji w ten sposób, że z jednej strony rozporządzenia nr 505/2013 i 629/2013 przewidują stałą opłatę za przekroczenie kwoty krajowej, mającą ogólne zastosowanie, w wysokości 177 EUR i 148 EUR za tonę — czyli mniej niż połowę zwykłej kwoty 500 EUR za tonę — w zastosowaniu do szczególnej ilości (łącznie 300 000 ton) cukru, rozdzielonej równo wyłącznie pomiędzy skarżące będące zakładami przetwórstwa buraków cukrowych. Z drugiej strony rozporządzenie nr 36/2013 przewiduje nieznane i nieprzewidywalne cło, mające zastosowanie tylko do zwycięzców przetargu (którymi mogą być rafinerie cukru trzcinowego, zakłady przetwórstwa buraków cukrowych lub jakakolwiek strona trzecia) i na nieokreśloną kwotę łączną.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia nowej wersji rozporządzenia/braku odpowiedniej podstawy prawnej w ten sposób, że w odniesieniu do rozporządzeń nr 505/2013 i 629/2013 Komisja nie ma żadnych uprawnień do zwiększania kwot, a wręcz przeciwnie — zobowiązana jest do nakładania wysokich, odstraszających opłat za udostępnianie na rynku Unii cukru pozakwotowego. W odniesieniu do przetargów podatkowych Komisja wyraźnie nie posiada upoważnienia ani uprawnień do przyjęcia tego rodzaju środka, który nigdy nie został przewidziany w podstawowych przepisach.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady pewności prawa w ten sposób, że Komisja stworzyła system, w którym cła nie są przewidywalne i określane poprzez stosowanie spójnych, obiektywnych kryteriów, lecz raczej ustalane subiektywną gotowością do płacenia (zresztą podmiotów podlegających bardzo różnorodnym naciskom i zachętom w tym względzie), bez żadnej faktycznej więzi z rzeczywiście przywożonymi produktami.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim Komisja mogła swobodnie przyjąć mniej restrykcyjne środki w celu zaradzenia brakom w zaopatrzeniu, które nie zostałyby przyjęte wyłącznie na szkodę rafinerii importujących.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań w ten sposób, że skarżące mogły w uzasadniony sposób oczekiwać, iż Komisja użyje narzędzi dostępnych w rozporządzeniu nr 1234/2007 w celu przywrócenia dostępności zaopatrzenia w surowy cukier trzcinowy do rafinacji. Skarżące mogły także w uzasadniony sposób oczekiwać, że Komisja zachowa równowagę pomiędzy rafineriami importującymi a krajowymi producentami cukru.

               6)

               Zarzut szósty dotyczy naruszenia zasad staranności, sumienności i dobrej administracji polegającego na tym, że Komisja, zarządzając rynkiem cukru, wielokrotnie popełniała podstawowe błędy i podejmowała sprzeczne ze sobą działania, co w najlepszym razie świadczy o braku zrozumienia podstawowych mechanizmów rynkowych. Na przykład sporządzony przez nią bilans — który stanowi jedno z podstawowych narzędzi służących określaniu postaci i czasu interwencji na rynku — zawierał poważne błędy, a u jego podstaw leżała wadliwa metodologia. Co więcej, działania Komisji były oczywiście niewłaściwe w świetle braków w zaopatrzeniu.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczy naruszenia art. 39 TFUE w ten sposób, że Komisja nie osiągnęła dwóch celów określonych w tym postanowieniu traktatu.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczy naruszenia rozporządzenia nr 1006/2011 (10). Cła nałożone na biały cukier w istocie są tylko nieznacznie wyższe niż te dotyczące cukru surowego, bowiem różnica wynosi około 20 EUR za tonę. Kontrastuje to z różnicą 80 EUR pomiędzy standardowym cłem przywozowym za cukier rafinowany (419 EUR) i za surowy cukier do rafinacji (339 EUR), które są określone w rozporządzeniu nr 1006/2011.
               Dodatkowo, na poparcie skargi o odszkodowanie skarżące twierdzą, że Komisja w sposób rażący i oczywisty przekroczyła margines swobodnego uznania przyznany jej przez rozporządzenie nr 1234/2007 poprzez jej bierność i niewłaściwe działanie. Ponadto brak przyjęcia odpowiednich środków przez Komisję stanowi oczywiste naruszenie zasady prawa „mającej na celu przyznanie praw jednostkom”. Komisja w szczególności naruszyła ogólne zasady UE pewności prawa, niedyskryminacji, proporcjonalności, uzasadnionych oczekiwań oraz obowiązku staranności, sumienności i dobrej administracji.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 505/2013 z dnia 31 maja 2013 r. ustanawiające kolejne nadzwyczajne środki w odniesieniu do udostępniania cukru pozakwotowego i izoglukozy pozakwotowej na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty z tytułu nadwyżek w roku gospodarczym 2012/2013 (Dz. U. L 147, s. 3).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 629/2013 z dnia 28 czerwca 2013 r. ustanawiające kolejne nadzwyczajne środki w odniesieniu do udostępniania cukru pozakwotowego i izoglukozy pozakwotowej na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty z tytułu nadwyżek w roku gospodarczym 2012/2013 (Dz.U. L 179, s. 55).

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 574/2013 z dnia 19 czerwca 2013 r. ustalające współczynnik przydziału w odniesieniu do dostępnych ilości cukru pozakwotowego do sprzedania na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2012/2013 (Dz.U. L 168, s. 29).

      (4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 677/2013 z dnia 16 lipca 2013 r. ustalające współczynnik przydziału w odniesieniu do dostępnych ilości cukru pozakwotowego do sprzedania na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2012/2013, Dz.U. L 194, s. 5).

      (5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 460/2013 z dnia 16 maja 2013 r. w sprawie minimalnej stawki cła na cukier ustalanej w związku z trzecim częściowym zaproszeniem do składania ofert w ramach postępowania o udzielenie zamówienia otwartego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 36/2013 (Dz.U. L 133, s. 20).

      (6)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 542/2013 z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie minimalnej stawki cła na cukier ustalanej w związku z czwartym częściowym zaproszeniem do składania ofert w ramach postępowania o udzielenie zamówienia otwartego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 36/2013 (Dz.U. L 162, s. 7).

      (7)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 36/2013 z dnia 18 stycznia 2013 r. otwierające stały przetarg na przywóz cukru objętego kodami 1701 14 10 oraz 1701 99 10 z zastosowaniem obniżonej stawki celnej w roku gospodarczym 2012/2013 (Dz.U. L 16, s. 7).

      (8)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz.U. L 299, s. 1).

      (9)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 58, s. 1).

      (10)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 282, s. 1).


title: Sprawa C-484/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n °2 de Marchena (Hiszpania) w dniu 10 września 2013 r. — Caixabank SA przeciwko Manuelowi Maríi Ruedzie Ledesmie, Rosario Mesie Mesie

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena (Hiszpania) w dniu 10 września 2013 r. — Caixabank SA przeciwko Manuelowi Maríi Ruedzie Ledesmie, Rosario Mesie Mesie
   (Sprawa C-484/13)
   2013/C 352/08
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Caixabank SA

      Strona pozwana: Manuel María Rueda Ledesma, Rosario Mesa Mesa

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z dyrektywą Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a w szczególności z art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, oraz celem zagwarantowania ochrony konsumentów i użytkowników zgodnie z zasadami równoważności i skuteczności, w przypadku gdy sąd krajowy uzna, że dany warunek umowny dotyczący odsetek za zwłokę w umowach pożyczki hipotecznej jest nieuczciwy, musi on stwierdzić nieważność tego warunku i uznać, że nie jest on wiążący, czy też wręcz przeciwnie, musi miarkować wysokość odsetek za zwłokę, nakazując podmiotowi prowadzącemu egzekucję lub pożyczkodawcy przeliczenie tych odsetek?

               2)

               Czy drugi przepis przejściowy ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r. nie oznacza niczego innego, jak ograniczenia ochrony interesów konsumenta, nakładając w sposób dorozumiany na sąd krajowy obowiązek miarkowania wysokości odsetek za zwłokę wynikających z warunku umownego, który został uznany za nieuczciwy, poprzez przeliczenie przewidzianych w umowie odsetek i utrzymanie w mocy nieuczciwego warunku, zamiast stwierdzenia nieważności takiego warunku i uznania, że nie jest on wiążący dla konsumenta?

               3)

               Czy drugi przepis przejściowy ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r. narusza dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w szczególności zaś jej art. 6 ust. 1, stojąc na przeszkodzie stosowaniu zasad równoważności i skuteczności w dziedzinie ochrony konsumentów oraz powodując uniknięcie zastosowania sankcji nieważności oraz braku związania nieuczciwymi warunkami umownymi w zakresie naliczania odsetek za zwłokę w umowach pożyczki hipotecznej zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r.?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa T-422/11: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Computer Resources przeciwko Urzędowi Publikacji

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/13

         Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Computer Resources przeciwko Urzędowi Publikacji
   (Sprawa T-422/11)
   2011/C 290/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Computer Resources (Dommeldange, Luksemburg) (przedstawiciel: S. Pappas, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Publikacji Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Publikacji Unii Europejskiej z dnia 22 lipca 2011 r. w przedmiocie odrzucenia ofert złożonych przez skarżącą w ramach otwartej procedury przetargowej nr AO 10340 „Usługi informatyczne — opracowywanie oprogramowania, utrzymanie, doradztwo i pomoc w przypadku różnych rodzajów aplikacji” (Dz.U. 2011/S 66-106099); oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu istotnego wymogu proceduralnego przez pozwany urząd w ten sposób, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia dotyczącego szczególnych powodów, które instytucja zamawiająca wzięła pod uwagę stwierdzając, że oferta złożona przez skarżacą jest nienormalnie niska.

               2)

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu przez pozwany urząd przepisów proceduralnych ujętych w art. 139 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 (1).

               3)

               Zarzut trzeci oparty na nadużyciu przez pozwany urząd postępowania lub wydaniu decyzji bez właściwej podstawy prawnej albo przynajmniej na tym, że pozwany urząd popełnił błąd w rozumowaniu, gdyż wyjaśnienia udzielone przez skarżącą nie zostały zrozumiane i pozostały bez odpowiedzi.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1).


title: Sprawa C-258/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varas Cíveis de Lisboa (Portugalia) w dniu 13 maja 2013 r. — Sociedade Agrícola e Imobiliária da Quinta de S. Paio, Lda przeciwko Instituto da Segurança Social, IP

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varas Cíveis de Lisboa (Portugalia) w dniu 13 maja 2013 r. — Sociedade Agrícola e Imobiliária da Quinta de S. Paio, Lda przeciwko Instituto da Segurança Social, IP
   (Sprawa C-258/13)
   2013/C 215/08
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Varas Cíveis de Lisboa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sociedade Agrícola e Imobiliária da Quinta de S. Paio, Lda

      Strona pozwana: Instituto da Segurança Social, IP

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (1), który ustanawia prawo do rzeczywistej ochrony sądowej, sprzeciwia się istnieniu prawa krajowego, które odmawia przyznania osobom prawnym mającym cele zarobkowe pomocy prawnej?
   Czy art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej powinien być interpretowany w ten sposób, iż należy uznać, że zostało zapewnione prawo do rzeczywistej ochrony sądowej, gdy prawo wewnętrzne państwa członkowskiego, pomimo że wyłącza osoby prawne mające cele zarobkowe z możliwości udzielenia im pomocy prawnej, przyznaje im automatycznie zwolnienie z kosztów i wydatków związanych z dochodzeniem przed sądem roszczeń w przypadku upadłości lub postępowania naprawczego?

      (1)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.


title: Sprawa T-294/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 kwietnia 2008 r. — Nordmilch przeciwko OHIM (Vitality) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Vitality — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 kwietnia 2008 r. — Nordmilch przeciwko OHIM (Vitality)
   (Sprawa T-294/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Vitality - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 128/70)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Nordmilch eG (Zeven, Niemcy)(przedstawiciel: R. Schneider, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 sierpnia 2006 r. (sprawa R 746/2004–4) dotyczącą rejestracji słownego oznaczenia Vitality jako wspólnotowego znaku towarowego
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nordmilch Eg zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa C-441/15: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Bremen – Niemcy) – Madaus GmbH/Hauptzollamt Bremen [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Pozycje 3824 90 97, 2106 90 92 — Produkt w postaci proszku składający się z węglanu wapnia (95 %) i z modyfikowanej skrobi (5 %)]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/18

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Bremen – Niemcy) – Madaus GmbH/Hauptzollamt Bremen
   (Sprawa C-441/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Pozycje 3824 90 97, 2106 90 92 - Produkt w postaci proszku składający się z węglanu wapnia (95 %) i z modyfikowanej skrobi (5 %)])
   (2017/C 104/26)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Bremen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Madaus GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Bremen

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. należy interpretować w ten sposób, że produkt taki jak będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym wykorzystywany w celu produkcji tabletek z wapnia w formie zwykłych tabletek, tabletek musujących i tabletek do żucia, składający się z jednorodnego chemicznie węglanu wapnia w proszku oraz skrobi modyfikowanej dodanej w celu ułatwienia formowania tabletek, o zawartości skrobi poniżej 5 % masy, należy klasyfikować do pozycji 2106 tej nomenklatury.

      (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawa T-374/13: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2013 r. — Moonlight przeciwko OHIM — Lampenwelt (Moon)

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/19

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2013 r. — Moonlight przeciwko OHIM — Lampenwelt (Moon)
   (Sprawa T-374/13)
   2013/C 274/32
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Moonlight GmbH (Wehr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Börjes-Pestalozza i M. Nielen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lampenwelt GmbH & Co. KG (Schlitz, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 maja 2013 r. w sprawie R 676/2012-4 i zobowiązanie OHIM do oddalenia wniosku o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 6 084 081;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „Moon” dla towarów z klasy 11 — zgłoszenie nr 6 084 081

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Lampenwelt GmbH & Co. KG

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Bezwzględna podstawa unieważnienia określona w art. 51 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-426/07: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2007 r. — Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (300)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/47

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2007 r. — Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (300)
   (Sprawa T-426/07)
   (2008/C 22/88)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (Częstochowa, Polska), (przedstawiciel: D. Rzążewska, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 września 2007 r., nr R 1275/2006-4 w całości;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak słowny „300” dla towarów i sług zawartych w klasach 16, 28 i 41(zgłoszenie nr 3 875 416)

      Decyzja egzaminatora: odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: błędne zastosowanie przepisów art. 7, ust. 1 b) i c) rozporządzenia Nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), jako że według skarżącej oznaczenie „300” nie jest opisowe ani pozbawione charakteru odróżniającego dla wskazanych towarów i usług.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r., Dz.U. L 11, str. 1.


title: Sprawa F-43/10: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2010 r. — Cerafogli przeciwko EBC

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/56

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2010 r. — Cerafogli przeciwko EBC
   (Sprawa F-43/10)
   ()
   2010/C 209/90
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Maria-Concetta Cerafogli (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EBC oddalającej roszczenia skarżącej dotyczące dyskryminacji i naruszeń jej godności ze względu na zachowanie jej kierownictwa oraz roszczenie o zadośćuczynienie i odszkodowanie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 24 listopada 2009 r. oddalającej roszczenia skarżącej dotyczące dyskryminacji i naruszeń jej godności ze względu na zachowanie jej kierownictwa i, w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 marca 2010 r. oddalającej jej szczególną skargę;

               —

               w rezultacie uwzględnienie żądań skarżącej wymienionych w jej wniosku o ponowne zbadanie sprawy, a w szczególności:

                           —

                           zaprzestanie wszelkich form dyskryminacji i mobbingu wobec M.C. Cerafolgi, czy to w postaci słownej, czy też przydziału i organizacji pracy;

                           —

                           uzyskanie pisemnego cofnięcia przez G. jego obraźliwych i zawierających groźby twierdzeń;

               —

               w każdym razie wynagrodzenie doznanej krzywdy i poniesionej szkody;

               —

               obciążenie EBC całością kosztów postępowania;

               —

               wezwanie EBC do przedstawienia pełnego sprawozdania z wewnętrznego dochodzenia administracyjnego ze wszystkimi załącznikami, w tym protokołem przesłuchania. Ponadto wezwanie EBC do przestawiania także pełnej korespondencji pomiędzy komisją dochodzeniową a zarządem lub prezesem EBC;

               —

               wezwanie L., byłej doradcy społecznej strony pozowanej, jako świadka.


title: Sprawy połączone T-492/13 i T-493/13: Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2015 r. – Schmidt Spiele/OHIM (Przedstawienie plansz do gry planszowej) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenia graficznych wspólnotowych znaków towarowych przedstawiających plansze do gry planszowej — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/24

         Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2015 r. – Schmidt Spiele/OHIM (Przedstawienie plansz do gry planszowej)
   (Sprawy połączone T-492/13 i T-493/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenia graficznych wspólnotowych znaków towarowych przedstawiających plansze do gry planszowej - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 127/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schmidt Spiele GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Sommer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lipca 2013 r. (sprawy R 1767/2012-1 i R 1768/2012-1), dotyczące rejestracji oznaczeń graficznych przedstawiających plansze do gier planszowych jako wspólnotowych znaków towarowych.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 3 lipca 2013 r. (sprawy R 1767/2012-1 i R 1768/2012-1) w zakresie, w jakim na ich mocy oddalono odwołania Schmidt Spiele GmbH w odniesieniu do towarów innych niż „komputery”, „oprogramowanie gier; oprogramowanie gier wideo utrwalone na kartridżach, dyskietkach, CD-ROM-ach, kasetach, taśmach i minidyskach”, „oprogramowanie [programy nagrane]; programy komputerowe (do pobrania); oprogramowanie [programy nagrane]”, należące do klasy 9, „wyroby z papieru i kartonu (ujęte w klasie 16); kolorowe druki”, należące do klasy 16, „gry [w tym gry elektroniczne i gry wideo], z wyjątkiem gier w postaci urządzeń peryferyjnych dla ekranów lub monitorów zewnętrznych”, „karty do gry”, „gry planszowe; gry karciane”, „przenośne urządzenia do gier elektronicznych”, „gry planszowe” i „gry wideo jako urządzenia peryferyjne dla ekranów lub monitorów zewnętrznych”, należące do klasy 28, a także „rozrywka”, „organizacja i prowadzenie imprez rozrywkowych” oraz „usługi z zakresu rekreacji”, należące do klasy 41.

               2)

               W pozostałym zakresie skargi zostają oddalone.

               3)

               Schmidt Spiele pokrywa połowę kosztów OHIM oraz połowę własnych kosztów. OHIM pokrywa połowę kosztów Schmidt Spiele oraz połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa C-213/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça — Portugalia) — Fernando Casimiro dos Santos Ferreira, Maria do Carmo Ferreira dos Santos, Rosa Fernanda Santos Ferreira przeciwko Companhia de Seguros Allianz Portugal SA

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/57

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça — Portugalia) — Fernando Casimiro dos Santos Ferreira, Maria do Carmo Ferreira dos Santos, Rosa Fernanda Santos Ferreira przeciwko Companhia de Seguros Allianz Portugal SA
   (Sprawa C-213/12) (1)

   2013/C 225/113
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 209 z 14.7.2012.


title: Sprawa T-826/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 27 lutego 2015 r. – Hiszpania/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia pośrednich udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową za granicą — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni juris — Brak pilnego charakteru)

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/28

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 27 lutego 2015 r. – Hiszpania/Komisja
   (Sprawa T-826/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia pośrednich udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową za granicą - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni juris - Brak pilnego charakteru))
   (2015/C 127/38)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Sampol Pucurull, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky, C. Urraca Caviedes i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C (2014) 7280 final z dnia 15 października 2014 r. w sprawie wdrożonej przez Hiszpanię pomocy państwa SA.35550 (2013/C) (ex 2013/NN) dotyczącej amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach niebędących rezydentami

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie z dnia 8 stycznia 2015 r. w sprawie T-826/14 R zostaje uchylone.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-295/13: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/53

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-295/13)
   2013/C 207/88
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: P. Gentili, avvocato dello Stato, G. Palmieri, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności sprostowania ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/177/10, sprostowania ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/178/10 i sprostowania ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/179/10, opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii europejskiej C 82 A z dnia 21 marca 2013 r.;

               —

               w konsekwencji, stwierdzenie nieważności sprostowanych ogłoszeń;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych, które zostały podniesione w sprawie T-257/13 Republika Włoska przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-205/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 listopada 2007 r. — Ianniello przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery — Postępowanie w sprawie oceny za lata 2001/2002 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/11

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 listopada 2007 r. — Ianniello przeciwko Komisji
   (Sprawa T-205/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery - Postępowanie w sprawie oceny za lata 2001/2002 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie)
   (2008/C 8/20)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Alesssandro Ianniello (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodrigues i Y. Minatchy, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall, pełnomocnik oraz D. Waelbroeck, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery skarżącego w postępowaniu za lata 2001/2002 oraz decyzji organu powołującego z dnia 18 lutego 2004 r. w sprawie oddalenia jego zażalenia oraz zapłata zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004.


title: Sprawa T-340/07: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2007 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/57

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2007 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-340/07)
   (2007/C 269/104)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej kwoty 172 588,62 EUR tytułem niezapłaconych i uzasadnionych wydatków poniesionych przez skarżącą w związku z umową nr EDC-53007 EEBO/27873;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej symbolicznej kwoty 1 000 EUR tytułem zadośćuczynienia uszczerbkowi doznanemu przez skarżącą na jej dobrym imieniu i dobrej woli;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania oraz wszelkimi innymi kosztami które skarżąca poniosła w związku z wniesieniem niniejszej skargi.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga została wniesiona na podstawie art. 238 i 235 WE i zmierza do naprawienia szkód i zadośćuczynienia krzywdom spowodowanym przez decyzję Komisji z dnia 16 maja 2003 r. w sprawie odstąpienia od umowy nr EDC-53007 EEBO/27873 zawartej przez Komisję, dotyczącej projektu „e-Content Exposure and Business Opportunities” („EEBO”), który miał być realizowany w ramach wieloletniego wspólnotowego programu stymulacji rozwoju i wykorzystywania europejskich zasobów cyfrowych w sieciach światowych i promocji różnorodności językowej w społeczeństwie informacyjnym (2001-2005), w ramach wdrażania którego M. Fischer i M. Marthinsen zostali zatrudnieni w charakterze konsultantów zewnętrznych.
   W uzasadnieniu podnoszonych żądań skarżąca twierdzi, że decyzja organu będącego stroną umowy (DG INFSO) o odstąpieniu od umowy zawiera oczywiste błędy w ocenie, które doprowadziły do niewypełnienia przez ten organ spoczywających na nim zobowiązań umownych. Ponadto skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady dobrej administracji i przejrzystości, jak również, że przy kilku okazjach określeni pracownicy Komisji nie wyeliminowali jakoby istniejących konfliktów interesów. W świetle powyższych zarzutów skarżąca twierdzi, że ma roszczenie o odszkodowanie z tytułu wykonanych przez nią usług jak również uzasadnionych wydatków, które poniosła w ramach wykonywania umowy, wraz z odsetkami od dnia, w którym kwoty te stały się wymagalne.


title: Sprawa C-428/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Union syndicale Solidaires Isère przeciwko Premier ministre, Ministère du travail, des relations sociales, de la famille, de la solidarité et de la ville, Ministère de la santé et des sports (Polityka społeczna — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Dyrektywa 2003/88/WE — Organizacja czasu pracy — Artykuły 1, 3 i 17 — Zakres stosowania — Okazjonalna i sezonowa praca osób zatrudnionych na podstawie umowy uczestnictwa w działalności wychowawczej — Ograniczenie czasu pracy takich pracowników w placówkach wakacyjnych i rekreacyjnych do 80 dni rocznie — Regulacja krajowa nieprzewidująca dla tych pracowników minimalnego dobowego okresu odpoczynku — Odstępstwa przewidziane w art. 17 — Przesłanki — Gwarancja równoważnego okresu wyrównawczego odpoczynku lub, w wyjątkowych przypadkach, właściwej ochrony)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/20

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Union syndicale Solidaires Isère przeciwko Premier ministre, Ministère du travail, des relations sociales, de la famille, de la solidarité et de la ville, Ministère de la santé et des sports
   (Sprawa C-428/09) (1)

   (Polityka społeczna - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Dyrektywa 2003/88/WE - Organizacja czasu pracy - Artykuły 1, 3 i 17 - Zakres stosowania - Okazjonalna i sezonowa praca osób zatrudnionych na podstawie „umowy uczestnictwa w działalności wychowawczej” - Ograniczenie czasu pracy takich pracowników w placówkach wakacyjnych i rekreacyjnych do 80 dni rocznie - Regulacja krajowa nieprzewidująca dla tych pracowników minimalnego dobowego okresu odpoczynku - Odstępstwa przewidziane w art. 17 - Przesłanki - Gwarancja równoważnego okresu wyrównawczego odpoczynku lub, w wyjątkowych przypadkach, właściwej ochrony)
   2010/C 346/32
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Union syndicale Solidaires Isère

      Strony pozwane: Premier ministre, Ministère du travail, des relations sociales, de la famille, de la solidarité et de la ville, Ministère de la santé et des sports

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État (Francja) — Interpretacja art. 17 ust. 1, 2 i 3 lit. b) dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9) w związku z art. 1 ust. 1 owej dyrektywy — Okazjonalna i sezonowa działalność osób, które zawarły umowę uczestnictwa w działalności wychowawczej — Zgodność z dyrektywą regulacji krajowej ograniczającej czas pracy takich pracowników w ośrodkach wakacyjnych i rekreacyjnych do 80 dni rocznie, lecz niezapewniającej minimalnych okresów dobowego odpoczynku — Pojęcia „równoważne okresy wyrównawczego odpoczynku” i „właściwa ochrona przyznana zainteresowanym pracownikom”

      Sentencja

               1)

               Osoby zatrudnione na podstawie umów, takich jak umowy uczestnictwa w działalności wychowawczej będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, pracujące okazjonalnie i sezonowo w placówkach wakacyjnych i rekreacyjnych w wymiarze nie większym niż 80 dni roboczych rocznie, objęte są zakresem zastosowania dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy.

               2)

               Osoby zatrudnione na podstawie umów, takich jak umowy uczestnictwa w działalności wychowawczej będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, pracujące okazjonalnie lub sezonowo w placówkach wakacyjnych i rekreacyjnych, objęte są zakresem odstępstwa, o którym mowa w art. 17 ust. 3 lit. b) i/lub c) dyrektywy 2003/88.
               Regulacja krajowa ograniczająca wymiar pracy osób zatrudnionych na podstawie wymienionych umów do 80 dni roboczych rocznie nie spełnia określonych w art. 17 ust. 2 przywołanej dyrektywy warunków stosowania powyższego odstępstwa, zgodnie z którymi zainteresowanym pracownikom należy przyznać równoważne okresy wyrównawczego odpoczynku lub, w wyjątkowych przypadkach, w których z powodów obiektywnych nie jest możliwe przyznanie takich okresów odpoczynku — właściwą ochronę

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-529/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber)) London — Zjednoczone Królestwo — Olaitan Ajoke Alarape, Olukayode Azeez Tijani przeciwko Secretary of State for the Home Department (Swobodny przepływ osób — Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 — Artykuł 12 — Rozwiedziony małżonek obywatela państwa członkowskiego, który pracował w innym państwie członkowskim — Pełnoletnie dziecko kontynuujące naukę w przyjmującym państwie członkowskim — Prawo pobytu dla rodzica będącego obywatelem państwa trzeciego — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuły 16–18 — Prawo stałego pobytu przysługujące członkom rodziny obywatela Unii, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich — Legalny pobyt — Pobyt oparty na wspomnianym art. 12)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber)) London — Zjednoczone Królestwo — Olaitan Ajoke Alarape, Olukayode Azeez Tijani przeciwko Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-529/11) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 - Artykuł 12 - Rozwiedziony małżonek obywatela państwa członkowskiego, który pracował w innym państwie członkowskim - Pełnoletnie dziecko kontynuujące naukę w przyjmującym państwie członkowskim - Prawo pobytu dla rodzica będącego obywatelem państwa trzeciego - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuły 16–18 - Prawo stałego pobytu przysługujące członkom rodziny obywatela Unii, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich - Legalny pobyt - Pobyt oparty na wspomnianym art. 12)
   2013/C 225/20
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Olaitan Ajoke Alarape, Olukayode Azeez Tijani

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

      przy udziale: AIRE Centre

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London — Wykładania art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2) — Prawo pobytu przysługujące po rozwodzie z obywatelem innego państwa członkowskiego, który skorzystał ze swojego prawa do swobodnego przemieszczania się, obywatelowi państwa trzeciego sprawującemu pieczę nad dzieckiem mającym ponad 21 lat i kontynuującym naukę w przyjmującym państwie członkowskim — Pojęcie rodzica sprawującego faktycznie pieczę nad dzieckiem — Kryteria oceny

      Sentencja

               1)

               Rodzic dziecka, które osiągnęło pełnoletność i które uzyskało dostęp do kształcenia na podstawie art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty, zmienionego dyrektywą 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r., może nadal korzystać z pochodnego prawa pobytu na podstawie tegoż artykułu, jeśli jego obecność i piecza są wciąż niezbędne, aby dziecko to mogło kontynuować i ukończyć naukę, czego ocena należy do sądu odsyłającego przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności rozpatrywanej przez niego sprawy.

               2)

               Okresy pobytu w przyjmującym państwie członkowskim ukończone przez członków rodziny obywatela Unii, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich, wyłącznie w oparciu o art. 12 rozporządzenia nr 1612/68, zmienionego dyrektywą 2004/38, i przy niespełnieniu warunków wymaganych do korzystania z prawa pobytu na podstawie tej dyrektywy nie mogą być wzięte pod uwagę dla celów nabycia przez tych członków rodziny prawa stałego pobytu w rozumieniu tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 370 z 17.12.2011.