title: Sprawa C-18/13: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad — Bułgaria) — Maks Pen EOOD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” , Sofia, dawniej direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” , Sofia (Podatki — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Odliczenie naliczonego podatku — Świadczenie usług — Kontrola — Usługodawca niedysponujący niezbędnymi środkami — Pojęcie oszustwa podatkowego — Obowiązek stwierdzenia z urzędu oszustwa podatkowego — Wymóg rzeczywistego wyświadczenia usługi — Obowiązek prowadzenia wystarczająco szczegółowej księgowości — Postępowania sądowe — Zakaz dokonywania przez sąd kwalifikacji karnej oszustwa i pogarszania sytuacji skarżącego)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/16

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad — Bułgaria) — Maks Pen EOOD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika”, Sofia, dawniej direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto”, Sofia
   (Sprawa C-18/13) (1)

   (Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Odliczenie naliczonego podatku - Świadczenie usług - Kontrola - Usługodawca niedysponujący niezbędnymi środkami - Pojęcie oszustwa podatkowego - Obowiązek stwierdzenia z urzędu oszustwa podatkowego - Wymóg rzeczywistego wyświadczenia usługi - Obowiązek prowadzenia wystarczająco szczegółowej księgowości - Postępowania sądowe - Zakaz dokonywania przez sąd kwalifikacji karnej oszustwa i pogarszania sytuacji skarżącego)
   2014/C 93/25
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofija-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maks Pen EOOD

      Strona pozwana: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika”, Sofia, dawniej direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto”, Sofia

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd Sofija-grad — Wykładnia art. 63, art. 178 ust. 1 lit. a), art. 226 ust. 1 pkt 6 oraz art. 242 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Pojęcie „oszustwa podatkowego” — Wskazanie na rachunku dostawcy niedysponującego niezbędnymi dla dostarczenia usługi personelem, sprzętem oraz majątkiem — Brak dowodów księgowych — Sporządzenie fałszywych dokumentów celem poświadczenia wykonanej usługi — Obowiązek sądu krajowego do stwierdzenia z urzędu oszustwa podatkowego — Uzależnienie prawa do odliczenia od faktycznego wykonania świadczenia — Wymóg przestrzegania międzynarodowych norm księgowości w celu spełnienia warunków dostatecznie szczegółowej księgowości dla umożliwienia dokonania kontroli prawa do odliczenia podatku — Ewentualna konieczność umieszczenia na rachunkach informacji dotyczących faktycznego dostarczenia usługi — Przepisy krajowe uznające usługę za wykonaną w dacie spełnienia warunków koniecznych do uznania przychodu w związku z tą usługą na podstawie odpowiednich przepisów

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się ona temu, aby podatnik dokonywał odliczenia podatku od wartości dodanej znajdującego się na fakturach wystawionych przez dostawcę, jeżeli pomimo że usługa została wyświadczona, okazuje się, że nie została ona w rzeczywistości wykonana przez danego usługodawcę lub przez jego podwykonawcę, w szczególności ponieważ nie dysponowali oni koniecznym personelem, materiałami ani majątkiem, że koszty usługi nie zostały udokumentowane w ich księgowości oraz że nie zgadza się tożsamość osób, które podpisały niektóre dokumenty jako dostawcy, o ile spełnione zostały dwa warunki — że okoliczności te stanowią oszukańcze zachowanie i że wykazano na podstawie obiektywnych dowodów przedstawionych przez organy podatkowe, że podatnik wiedział lub powinien wiedzieć, iż transakcja przywoływana w celu uzasadnienia prawa do odliczenia związana była z tym oszustwem, czego ocena należy do sądu odsyłającego.

               2)

               Jeżeli sądy krajowe mają obowiązek lub prawo podniesienia z urzędu zarzutu prawnego w oparciu o wiążący przepis prawa krajowego, to powinny uczynić to w stosunku do wiążącego przepisu prawa Unii, który wymaga, aby organy i sądy krajowe odmawiały korzystania z prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, jeżeli wykazane zostanie na podstawie obiektywnych dowodów, iż powoływanie się na to prawo następuje w sposób oszukańczy lub stanowiący nadużycie. Do sądów tych należy przy ocenie oszukańczego lub stanowiącego nadużycie charakteru powołania się na to prawo do odliczenia dokonywanie wykładni prawa krajowego w miarę możliwości w sposób jak najbardziej zgodny z tekstem i celem dyrektywy 2006/112, tak aby osiągnąć zamierzony przez nią rezultat, co wymaga aby sądy czyniły wszystko co leży w zakresie ich kompetencji, uwzględniając wszystkie przepisy prawa krajowego i stosując uznane w porządku krajowym metody wykładni.

               3)

               Dyrektywa 2006/112, wymagając w szczególności w art. 242 od każdego podatnika, aby prowadził księgowość w sposób wystarczająco szczegółowy, aby umożliwić stosowanie podatku od wartości dodanej oraz kontrolę przez organ podatkowy, powinna być interpretowana w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona temu, aby dane państwo członkowskie w granicach przewidzianych w art. 273 tej dyrektywy wymagało od każdego podatnika przestrzegania w tym zakresie wszystkich krajowych przepisów o księgowości zgodnych z międzynarodowymi przepisami o księgowości, pod warunkiem że przyjęte w ten sposób przepisy krajowe nie będą wychodziły poza to, co jest niezbędne dla realizacji celu polegającego na zapewnieniu prawidłowego poboru podatku i unikaniu oszustw. W tym zakresie dyrektywa 2006/112 sprzeciwia się obowiązywaniu przepisu krajowego, zgodnie z którym usługę uważa się za wyświadczoną w dacie, w której zostały spełnione przesłanki uznania przychodu pochodzącego z danego świadczenia.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


               7.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/8

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2011 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-8/11)
   2011/C 199/04
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 11 kwietnia 2011 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Florence Simonetti, działających w charakterze przedstawicieli Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgium.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o orzeczenie, iż:

               1)

               nie zapewniając, aby właściwe organy opracowały, oraz w stosownych przypadkach, przyjęły strategiczne mapy hałasu oraz przygotowały plany działań związanych z hałasem w odniesieniu do wszystkich głównych dróg, znajdujących się na jej terytorium, o obciążeniu ruchem przewyższającym sześć milionów przejazdów rocznie oraz nie zapewniając, aby informacje zawarte w strategicznych mapach hałasu oraz streszczenia planów działań, o których mowa w załączniku VI do dyrektywy, zostały przekazane Urzędowi Nadzoru EFTA, Republika Islandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 oraz art. 10 aktu prawnego przywołanego w pkt 32g załącznika XX do Porozumienia EOG (dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku) wraz z dostosowaniami do Porozumienia EOG wprowadzonymi przez protokół 1 do tego Porozumienia;
               oraz

               2)

               obciążenie Republiki Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że Islandia nie opracowała map hałasu oraz planów działań związanych z hałasem w odniesieniu do głównych dróg o obciążeniu ruchem przewyższającym sześć milionów przejazdów rocznie.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że stanowi to naruszenie art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 10 dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku, o której mowa w pkt 32g załącznika XX do Porozumienia EOG.


title: Sprawa T-304/15: Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2017 r. – Abdulkarim/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/27

         Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2017 r. – Abdulkarim/Rada
   (Sprawa T-304/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2017/C 213/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mouhamad Wael Abdulkarim (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: J.-P. Buyle i L. Cloquet, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo G. Étienne i N. Rouam, następnie G. Étienne i S. Kyriakopoulou, a później S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/383 z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2015, L 64, s. 41), oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/375 z dnia 6 marca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2015, L 64, s. 10), w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/383 z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/375 z dnia 6 marca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, w zakresie, w jakim akty te dotyczą Mouhamada Waela Abdulkarima.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez M.W. Abdulkarima.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie T-284/03 Rosalinda Aycinena przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Nominacja do wyższej grupy zaszeregowania — Zaszeregowanie w ramach stopnia)

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/27

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 16 lutego 2005 r.
   w sprawie T-284/03 Rosalinda Aycinena przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Nominacja do wyższej grupy zaszeregowania - Zaszeregowanie w ramach stopnia)
   (2005/C 93/55)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-284/03, Rosalinda Aycinena, zamieszkała w Brukseli (Belgia), reprezentowana przez adwokatów J.-N. Louisa, E. Marchala, A. Coolena oraz S. Orlandiego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: C. Berardis-Kayser), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Komisji odnośnie ostatecznego zaszeregowania skarżącej podczas jej nominacji do grupy zaszeregowania LA 6, stopień 1, Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes, V. Tiili i O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 16 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona

               2

               Strona pozwana ponosi koszty postępowania

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003


title: Sprawa C-77/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 — Utworzenie Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach państw członkowskich Unii Europejskiej — Ważność)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-77/05) (1)

   (Rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 - Utworzenie Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach państw członkowskich Unii Europejskiej - Ważność)
   (2008/C 51/08)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. O'Neill i C. Gibbs, pełnomocnicy, oraz A. Dashwood, barrister)

      Interwenci po stronie skarżącej: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, pełnomocnik oraz A. Collins, SC, McGarry, BL), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: J. Pietras, pełnomocnik), Republika Słowacka (przedstawiciele: R. Procházka, J. Čorba i B. Ricziová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Schutte i R. Szostak, pełnomocnicy)

      Interwenci po stronie pozwanej: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. M Rodríguez Cárcamo, pełnomocnik), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. O'Reilly, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. ustanawiającego Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. L 349, str. 1).
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii, Irlandia, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowacka oraz Komisja Wspólnot Europejskich ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005 r.


title: Sprawa T-448/15: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2015 r. – EEB/Komisja

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/27

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2015 r. – EEB/Komisja
   (Sprawa T-448/15)
   (2015/C 328/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Environmental Bureau (EEB) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokat B. Kloostra)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że Komisja naruszyła rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 oraz konwencję z Aarhus, mianowicie:

                           a.

                           art. 1 ust. 1 lit. a), art. 3 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (1), ponieważ nie dokonała wykładni tych przepisów zgodnie z art. 4 ust. 1, 3 i 4 konwencji z Aarhus lub nie zastosowała bezpośrednio art. 4 ust. 1, 3 i 4 konwencji z Aarhus do dostępu do informacji dotyczących środowiska, zważywszy, że art. 3 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 są niezgodne z art. 4 ust. 1, 3 i 4 konwencji z Aarhus i rozszerzają w sposób niezgodny z prawem na informacje dotyczące środowiska zastosowanie podstaw odmowy udzielenia dostępu, wskazanych w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (2);

                           b.

                           art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006, ponieważ nie dokonała wykładni i nie zastosowała w ścisły sposób podstaw odmowy udzielenia dostępu wskazanych w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 lub nie uwzględniła interesu publicznego w ujawnieniu informacji dotyczących środowiska lub nie uwzględniła okoliczności, że omawiane informacje dotyczą emisji do środowiska;

               —

               stwierdzenie, że Komisja naruszyła rozporządzenie (WE) nr 1049/2001, mianowicie:

                           a.

                           art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ nie przedstawiła szczegółowego uzasadnienia odmowy udzielenia dostępu do odnośnych dokumentów;

                           b.

                           art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, gdyż zastosowała akapit pierwszy tego przepisu do dokumentów dotyczących zakończonego procesu decyzyjnego;

                           c.

                           art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ nie zbadała dostatecznie, czy istniał nadrzędny interes publiczny uzasadniający ujawnienie;

                           d.

                           art. 6 ust. 3, art. 7 ust. 1 i 3 i art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ nie podjęła żadnych działań na rzecz przeprowadzenia nieformalnych konsultacji celem znalezienia sprawiedliwego rozwiązania oraz nie wydała decyzji w wymaganym terminie;

               —

               zobowiązanie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję, do naprawienia wszelkich szkód, których wysokość ustali Sąd, ale nie niższych niż 1 EUR, wraz z odsetkami, które to szkody EEB poniosło, ponieważ nie uzyskało na czas dostępu do objętych wnioskiem dokumentów, które nie zostały ujawnione przez Komisję w terminach określonych w art. 7 ust. 1 i 3 oraz art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 1 czerwca 2015 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące argumenty i zarzuty dotyczące naruszenia przez Komisję rozporządzenia (WE) nr 1367/2006, rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 oraz konwencji z Aarhus (3).

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 ust. 1 lit. a), art. 3 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 lub art. 4 ust. 1, 3 i 4 konwencji z Aarhus.

                           —

                           Informacje objęte wnioskiem stanowią informacje dotyczące środowiska w rozumieniu konwencji z Aarhus oraz w rozumieniu art. 2 lit. d) pkt iii), art. 3 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006;

                           —

                           Artykuł 3 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 są niezgodne z art. 4 ust. 3 i 4 konwencji z Aarhus i rozszerzają w sposób niezgodny z prawem na informacje dotyczące środowiska zastosowanie podstaw odmowy udzielenia dostępu, wskazanych w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001;

                           —

                           Komisja naruszyła art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 w zakresie ścisłej wykładni wyjątków od ogólnej zasady ujawnienia, w zakresie obowiązku wyważenia interesów i w zakresie „zasady dotyczącej emisji”.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

                           —

                           Podstawa odmowy przewidziana w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie ma zastosowania do dokumentów objętych wnioskiem;

                           —

                           Ujawnienie dokumentów objętych wnioskiem nie narusza poważnie procesu decyzyjnego Komisji;

                           —

                           Komisja naruszyła art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ nie wyważyła prawidłowo interesów chronionych nieujawnieniem oraz interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem odnośnych dokumentów.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 i 3 oraz art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

               4.

               Zarzut czwarty związany ze skargą o odszkodowanie na podstawie art. 340 TFUE, dotyczący naruszenia przez Komisję art. 7 ust. 1 i 3 oraz art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      (3)  Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisana w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (zwana konwencją z Aarhus) (Dz.U. L 124 z 17.5.2005, s. 1).


title: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie T-117/05 R Andreas Rodenbröker przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Postępowanie w sprawie zastosowania środków tymczasowych — Wniosek o zawieszenie wykonania aktu — Dyrektywa 92/43/EWG — Okoliczności niecierpiące zwłoki — Brak)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/24

      POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 5 lipca 2005 r.
   w sprawie T-117/05 R Andreas Rodenbröker przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Postępowanie w sprawie zastosowania środków tymczasowych - Wniosek o zawieszenie wykonania aktu - Dyrektywa 92/43/EWG - Okoliczności niecierpiące zwłoki - Brak)
   (2005/C 229/52)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-117/05 R Andreas Rodenbröker, zamieszkały w Hövelhof (Niemcy), i 81 pozostałych skarżących, których nazwiska znajdują się w załączniku do niniejszego postanowienia, reprezentowani przez H. Glatzela, avocat, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. van Beek i B. Schima, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2004/813/WE z dnia 7 grudnia 2004 r. przyjmującej, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty (Dz.U. L 387, str. 1), prezes Sądu wydał w dniu 5 lipca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie w sprawie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-574/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 7 grudnia 2012 r. — Centro Hospitalar de Setúbal, EPE, Serviço de Utilização Comum dos Hospitais (SUCH) przeciwko Eurest Portugal — Sociedade Europeia de Restaurantes Lda

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 7 grudnia 2012 r. — Centro Hospitalar de Setúbal, EPE, Serviço de Utilização Comum dos Hospitais (SUCH) przeciwko Eurest Portugal — Sociedade Europeia de Restaurantes Lda
   (Sprawa C-574/12)
   2013/C 79/09
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Centro Hospitalar de Setúbal, EPE, Serviço de Utilização Comum dos Hospitais (SUCH)

      Druga strona postępowania: Eurest Portugal — Sociedade Europeia de Restaurantes Lda

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodna z orzecznictwem wspólnotowym w dziedzinie udzielania zamówień wewnętrznych „in house” sytuacja, w której szpital publiczny — nie przeprowadzając przewidzianego w ustawie w odniesieniu do takiego zamówienia postępowania — udziela stowarzyszeniu o celu niezarobkowym, w którym jest zrzeszony i które dąży do realizacji powierzonego mu w dziedzinie ochrony zdrowia zadania z zakresu usług publicznych, mając na celu bardziej sprawne i skuteczne funkcjonowanie swych członków, zamówienia na wchodzącą w zakres kompetencji tego stowarzyszenia usługę dostarczania posiłków szpitalnych, przenosząc w ten sposób na nie odpowiedzialność za swą działalność w tym zakresie, jeśli, zgodnie ze statutem tego stowarzyszenia, mogą zrzeszać się w nim nie tylko podmioty należące do sektora publicznego, lecz również te należące do sektora społecznego, i jeśli w momencie udzielenia zamówienia 23 z łącznie 88 jego członków było działającymi w celach niezarobkowych prywatnymi instytucjami solidarności społecznej (IPSS), wśród których znajdowały się również instytucje charytatywne?

               2)

               Czy można uznać, że oferent, któremu udzielono zamówienia, znajduje się w stosunku podporządkowania decyzyjnego od stowarzyszonych w nim publicznych członków polegającego na tym, iż ci członkowie sprawują indywidualnie lub wspólnie kontrolę analogiczną do tej, którą sprawują nad własnymi służbami, jeśli zgodnie ze statutem tego oferenta winien on zapewnić, że większość praw głosu należy do tych zrzeszonych w nim członków, podlegających zarządowi, nadzorowi i kontroli przez członka rządu odpowiedzialnego w ochronę zdrowia i jeśli zarząd tego oferenta również składa się w większości z tych stowarzyszonych w nim publicznych członków?

               3)

               Czy w świetle wspólnotowego orzecznictwa w dziedzinie udzielania zamówień wewnętrznych („in-house”) warunek „analogicznej kontroli” można uznać za spełniony, jeśli zgodnie z jego statusem oferent, któremu udzielono zamówienia, podlega uprawnieniom kontrolnym członka rządu odpowiedzialnego w ochronę zdrowia, do którego zadań należy mianowanie prezesa i wiceprezesa zarządu, zatwierdzanie przyjętych przez walne zgromadzenie uchwał w przedmiocie zaciągania kredytów pociągających za sobą zadłużenie netto w wysokości co najmniej 75 % kapitału własnego w poprzednim roku finansowym, zatwierdzanie uchwał w przedmiocie zmiany statutu, zatwierdzanie przyjętych przez walne zgromadzenie uchwał w przedmiocie rozwiązania tego oferenta, a także określanie, jak w przypadku rozwiązania należy rozdysponować jego aktywa?

               4)

               Czy stosunek istniejący między oferentem, któremu udzielono zamówienia, a stowarzyszonymi w nim członkami publicznymi można uznać za udzielenie zamówienia o czysto wewnętrznym (lub „in-house”) charakterze, skoro ten oferent jest podmiotem znacznych rozmiarów i znacznego stopnia złożoności, prowadzącym działalność na całym terytorium portugalskim, jego stowarzyszonymi członkami jest większość służb i instytucji Serviço Nacional de Saúde, w tym także największe w kraju szpitale; jego spodziewana wielkość sprzedaży wynosi 90 mln EUR, a prowadzona przezeń działalność dotyczy różnego rodzaju złożonych dziedzin; osiąga on nadzwyczajne wskaźniki dotyczące tej działalności, zatrudnia 3 300 pracowników i jest zrzeszony w dwóch organizacjach przedsiębiorców i dwóch spółkach handlowych?

               5)

               Czy warunek udzielenia zamówienia wewnętrznego („in-house”) można uznać za spełniony, w szczególności w zakresie dotyczącym ustanowionego w art. 5 ust. 2 lit. b) CCP warunku „podstawowej działalności”, można uznać za spełniony, skoro ten oferent, któremu udzielono zamówienia, może zgodnie ze swym statutem świadczyć na zasadach konkurencji usługi niestowarzyszonym w nim podmiotom publicznym oraz krajowym i zagranicznym podmiotom prywatnym i) jeśli nie wyrządza to żadnej szkody stowarzyszonym w nim członkom oraz jest korzystne dla nich i dla tego oferenta zarówno pod względem gospodarczym, jak i technologicznym, oraz ii) jeśli świadczenie tych usług nie przekracza 20 % jego osiągniętej w poprzednim roku finansowym wielkości sprzedaży?

               6)

               W przypadku, gdy udzielenie odpowiedzi na którekolwiek z powyższych pytań nie wystarcza samo w sobie do rozstrzygnięcia, czy spełnione zostały ustanowione w art. 5 ust. 2 CCP warunki, czy dokonana w świetle wspólnotowego orzecznictwa w dziedzinie udzielania zamówień wewnętrznych („in-house”) łączna analiza odpowiedzi na te pytania pozwala na rozstrzygnięcie, czy chodzi o ten rodzaj udzielenia zamówienia?


title: Sprawa F-121/11: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/72

      Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
      (Sprawa F-121/11)
      (2012/C 25/140)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji, na mocy których biuro ds. rozliczeń Ispra odmówiło urzędnikowi, sprawującemu służbę w Jordanii, pokrycia kosztów transportu i towarzyszenia, poniesionych celem umożliwienia jego synowi wzięcia udziału w psychoterapii w języku francuskim, który jest językiem ojczystym dziecka, w Bejrucie (Liban).

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności trzech odmownych decyzji, wydanych odpowiednio w dniach 22 lutego, 10 marca i 18 kwietnia 2011 r. przez dyrektora biura ds. rozliczeń Ispra Komisji Europejskiej, w sprawie udzielenia zezwolenia na świadczenia medyczne, o które ubiegał się skarżący na rzecz swego syna, żony i siebie samego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 12 sierpnia 2011 r. przez dyrektora dyrekcji D w DG ds. Zasobów ludzkich i bezpieczeństwa Komisji Europejskiej jako organu upoważnionego do zawierania umów, oddalającej zażalenie złożone przez skarżącego w oparciu o art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-127/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Verein für Konsumenteninformation/INKO, Inkasso GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2008/48/WE — Ochrona konsumentów — Kredyt konsumencki — Artykuł 2 ust. 2 lit. j) — Porozumienia o spłacie zadłużenia — Odroczenie spłaty bez żadnych opłat — Artykuł 3 lit. f) — Pośrednicy kredytowi — Spółki windykacyjne działające w imieniu kredytodawców]

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Verein für Konsumenteninformation/INKO, Inkasso GmbH
   (Sprawa C-127/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2008/48/WE - Ochrona konsumentów - Kredyt konsumencki - Artykuł 2 ust. 2 lit. j) - Porozumienia o spłacie zadłużenia - Odroczenie spłaty bez żadnych opłat - Artykuł 3 lit. f) - Pośrednicy kredytowi - Spółki windykacyjne działające w imieniu kredytodawców])
   (2017/C 038/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Verein für Konsumenteninformation

      Strona pozwana: INKO, Inkasso GmbH

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 2 lit. j) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że porozumienie o spłacie kredytu zawarte – w następstwie niewywiązania się przez konsumenta ze zobowiązań – pomiędzy konsumentem a kredytodawcą za pośrednictwem biura windykacji nie jest zawarte „bez żadnych opłat” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli w drodze owego porozumienia konsument zobowiązuje się do zwrotu całkowitej kwoty tego kredytu oraz do uiszczenia odsetek lub kosztów nieprzewidzianych w pierwotnej umowie, na podstawie której wskazany kredyt został udzielony.

               2)

               Artykuł 3 lit. f) i art. 7 dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że biuro windykacji, które zawiera w imieniu kredytodawcy porozumienie o spłacie niezwróconego kredytu, ale które działa w charakterze pośrednika kredytowego jedynie w ramach działalności dodatkowej, co powinien zbadać sąd odsyłający, należy uznać za „pośrednika kredytowego” w rozumieniu tego art. 3 lit. f) i za niepodlegające obowiązkowi udzielania konsumentom informacji przed zawarciem umowy na podstawie art. 5 i 6 owej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.


title: Sprawa C-501/04: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/16

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-501/04)
   (2005/C 19/31)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 6 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Enrico Traversę, Consejero Jurídico i Ramóna Vidala Puiga, członka Służby Prawnej, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Królestwu Hiszpanii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że przez przyznanie ubezpieczonym prawa do rozwiązania umów w przypadku przeniesienia portfela, gdy dokonujący przeniesienia lub przejmujący jest zakładem ubezpieczeniowym nie mającym siedziby zarządu w Hiszpanii, które prowadzą działalność w ramach swobody przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług, ale nie, gdy przeniesienie ma miejsce pomiędzy zakładami hiszpańskimi, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy

                           —

                           art. 12 ust. 6 dyrektywy Rady 92/49/EWG (1) z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG oraz

                           —

                           art. 14 ust. 5 dyrektywy 2002/83/WE (2) z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na podstawie art. 12 ust. 6 dyrektywy 92/49 i art. 14 ust. 5 dyrektywy 2002/83 Państwa Członkowskie są uprawnione do udzielenia prawa do rozwiązywania umów, jednakże Państwo Członkowskie narusza wspomniane przepisy, jeżeli, przyznając niniejsze prawo, odmiennie traktuje w sposób bezpośredni lub pośredni zakłady ubezpieczeniowe posiadające siedzibę zarządu we właściwym Państwie Członkowskim i zakłady z innych Państw Członkowskich, które prowadzą działalność w ramach swobody przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług w tym Państwie Członkowskim.
   Ustawa hiszpańska jest dyskryminująca, ponieważ traktuje w sposób odmienny i bardziej korzystny hiszpańskie zakłady ubezpieczeniowe w porównaniu z zakładami z innych Państw Członkowskich odnośnie prawa rozwiązywania umów. Ta różnica w traktowaniu nie odpowiada obiektywnym różnicom pomiędzy rozważanymi sytuacjami.
   Różnica w traktowaniu nie wydaje się być uzasadniona powodami związanymi z ochroną konsumentów.

      (1)  Dz.U. L 228 z 11.8.1992, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 345 z 19.12.2002, str. 1.


title: Sprawa C-193/12: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/676/EWG — Ochrona wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego — Wyznaczenie stref zagrożenia — Nadmierna zawartość azotanów — Eutrofizacja — Obowiązek przeprowadzania co cztery lata przeglądu)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/33

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-193/12) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/676/EWG - Ochrona wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego - Wyznaczenie stref zagrożenia - Nadmierna zawartość azotanów - Eutrofizacja - Obowiązek przeprowadzania co cztery lata przeglądu)
   2013/C 225/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux i B. Simon, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i S. Menez, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 3 ust. 1 i 4 oraz załącznika I do dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (Dz.U. L 375, s. 1) — Niekompletne wskazanie stref zagrożenia — Nadmierna zawartość azotanów — Eutrofizacja — Odbywający się co cztery lata nieprawidłowy przegląd

      Sentencja

               1)

               Nie wyznaczając szeregu stref charakteryzujących się obecnością zbiorników wód powierzchniowych i gruntowych dotkniętych nadmierną zawartością azotanów lub zjawiskiem eutrofizacji lub zagrożeniem ich wystąpienia jako stref zagrożenia, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 ust. 1 i 4 dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego oraz załącznika I do tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Sprawa T-416/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Kontouli przeciwko Radzie (Urzędnicy — Renta inwalidzka — Współczynnik korygujący — Ustalenie miejsca zamieszkania — Cofnięcie aktu administracyjnego — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/46

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Kontouli przeciwko Radzie
   (Sprawa T-416/04) (1)

   (Urzędnicy - Renta inwalidzka - Współczynnik korygujący - Ustalenie miejsca zamieszkania - Cofnięcie aktu administracyjnego - Uzasadnione oczekiwania)
   (2006/C 294/96)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Anna Kontouli (przedstawiciele: początkowo V. Akritidis i M. Tragalou, następnie V. Akritidis, avocats.)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Sims i D. Zahariou, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, żądanie uchylenia decyzji Rady z dnia 5 grudnia 2003 r. cofającej stosowanie do renty inwalidzkiej skarżącej współczynnika korygującego ustalonego dla Zjednoczonego Królestwa, a po drugie żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Rady z dnia 5 grudnia 2003 r. cofająca stosowanie do renty inwalidzkiej skarżącej współczynnika korygującego ustalonego dla Zjednoczonego Królestwa w zakresie, w jakim cofa ona to prawo, zostaje uchylona ze skutkiem wstecznym za okres od dnia 1 maja 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja ponosi, oprócz swoich własnych kosztów, jedną trzecią kosztów skarżącej.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005


title: Sprawa T-440/13: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2013 r. —  „Millano” Krzysztof Kotas przeciwko OHIM (kształt bombonierek czekoladowych)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/57

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2013 r. — „Millano” Krzysztof Kotas przeciwko OHIM (kształt bombonierek czekoladowych)
   (Sprawa T-440/13)
   2013/C 344/104
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Zakład Wyrobów Cukierniczych „Millano” Krzysztof Kotas (Przeźmierowo, Polska) (przedstawiciel: B. Kański, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 22 maja 2013 r. wydanej w sprawie R 755/2012-2.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy w kształcie bombonierek czekoladowych dla towarów w klasie 30 — zgłoszenie nr 10 359 602

      Decyzja eksperta: odrzucenie wniosku o rejestrację

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26.02.2009 r.


title: Sprawa T-306/10: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2010 r. — Yusef przeciwko Komisji

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/20

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2010 r. — Yusef przeciwko Komisji
   (Sprawa T-306/10)
   ()
   2010/C 260/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hani El Sayyed Elsebai Yusef (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: E. Grieves, barrister i H. Miller, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               oświadczenie, że brak działania ze strony Komisji i nieusunięcie przez nią imienia i nazwiska skarżącego z wykazu zawartego w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 było niezgodne z prawem;

               —

               natychmiastowe nakazanie Komisji usunięcia imienia i nazwiska skarżącego z wykazu zawartego w omawianym załączniku;

               —

               obciążenie Komisji, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez skarżącego, a także jakimikolwiek kwotami uiszczonymi przez kasę Trybunału Sprawiedliwości z tytułu pomocy w zakresie kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący wniósł, na podstawie art. 265 TFUE, skargę o uchylenie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1629/2005 z dnia 5 października 2005 r. zmieniającego po raz pięćdziesiąty czwarty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 (1), w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącego.
   Skarżący przedstawia trzy zarzuty na poparcie skargi.
   Po pierwsze, skarżący utrzymuje, że Komisja nie przeprowadziła niezależnej kontroli podstawy umieszczenia skarżącego w wykazie zawartym w załączniku I i w żadnym momencie nie zwróciła się o uzasadnienie takiego umieszczenia.
   Po drugie, twierdzi on, że Komisja nie poinformowała go o jakichkolwiek przyczynach uzasadniających umieszczenie jego imienia i nazwiska w wykazie zawartym w załączniku I, z naruszeniem jego prawa do skutecznego środka zaskarżenia, prawa do jego własnej obrony oraz jego prawa własności, jakie gwarantuje mu europejska konwencja praw człowieka.
   Po trzecie, skarżący utrzymuje, że nieusunięcie przez Komisję imienia i nazwiska skarżącego z wykazu zawartego w załączniku I jest nieracjonalne, ponieważ nic nie świadczy o tym, aby właściwe kryteria umieszczania osób w wykazie załącznika I zostały spełnione, a Foreign and Commonwealth Office Zjednoczonego Królestwa stoi na stanowisku, że skarżący przestał już spełniać właściwe kryteria.

      (1)  Dz.U. L 260 s. 10.


title: Sprawa C-325/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 12 sierpnia 2009 r. — Secretary of State for the Home Department przeciwko Mari Dias

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 12 sierpnia 2009 r. — Secretary of State for the Home Department przeciwko Mari Dias
   (Sprawa C-325/09)
   2009/C 256/26
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Secretary of State for the Home Department

      Strona pozwana: Maria Dias

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jeśli obywatel Unii Europejskiej przebywający w państwie członkowskim, którego nie jest obywatelem, przed transponowaniem dyrektywy 2004/38/WE (1) był posiadaczem karty pobytu prawidłowo wydanej na podstawie art. 4 ust. 2 dyrektywy 68/360/EWG (2), lecz przez pewien czas pozostawał w okresie ważności tej karty z własnej woli bez pracy, nie będąc osobą na własnym utrzymaniu oraz nie spełniając warunków wydania takiej karty, to czy osoba taka, jedynie z uwagi na posiadanie tej karty, w tym czasie nadal „legalnie zamieszkuje” w przyjmującym państwie członkowskim na potrzeby nabycia stałego prawa pobytu na podstawie art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE?

               2)

               Jeśli okres pięciu lat nieprzerwanego zamieszkiwania jako pracownik przed dniem 30 kwietnia 2006 r. nie kwalifikuje do uzyskania prawa stałego pobytu na podstawie art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE, to czy takie nieprzerwane zamieszkiwanie jako pracownik daje prawo stałego pobytu bezpośrednio na podstawie art. 18 ust. 1 traktatu WE z tego względu, że w dyrektywie tej istnieje luka?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 15 października 1968 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w przemieszczaniu się i pobycie pracowników państw członkowskich i ich rodzin we Wspólnocie (Dz.U. L 257, s. 13).


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 257 z 15.10.2005.

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/28

         (2005/C 271/52)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 257 z 15.10.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 243 z 1.10.2005.

      Dz.U. C 229 z 17.9.2005.

      Dz.U. C 217 z 3.9.2005.

      Dz.U. C 205 z 20.8.2005.

      Dz.U. C 193 z 6.8.2005.

      Dz.U. C 182 z 23.7.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-341/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 14 lipca 2014 r. – J. Harmsen przeciwko Burgemeester van Amsterdam

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 14 lipca 2014 r. – J. Harmsen przeciwko Burgemeester van Amsterdam
   (Sprawa C-341/14)
   2014/C 339/10
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący odwołanie: J. Harmsen

      Druga strona postępowania: Burgemeester van Amsterdam

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozdział III dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36) ma zastosowanie do czysto krajowych sytuacji oraz czy przy ocenie kwestii, czy rozdział ten znajduje zastosowanie, stosuje się orzecznictwo Trybunału dotyczące postanowień traktatu w zakresie swobody przedsiębiorczości i swobodnego przepływu usług w czysto krajowych sytuacjach?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze brzmi w ten sposób, że orzecznictwo Trybunału dotyczące postanowień traktatu w zakresie swobody przedsiębiorczości i swobodnego przepływu usług w czysto krajowej sytuacji stosuje się przy ocenie kwestii, czy rozdział III dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36) ma zastosowanie, to:

                           a)

                           czy sądy krajowe muszą stosować przepisy rozdziału III dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36) w przypadku takim jak niniejszy, w którym usługodawca nie prowadzi przedsiębiorstwa w sposób transgraniczny ani nie świadczy usług transgranicznych, a mimo to powołuje się na te przepisy?

                           b)

                           czy dla odpowiedzi na powyższe pytanie istotne jest, że osoba prowadząca dom publiczny świadczy usługi głównie na rzecz prostytutek, które mają status pracowników niezależnych i pochodzą z innych państw członkowskich niż Niderlandy?

                           c)

                           czy w celu udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie trzeba ustalić, czy przedsiębiorstwa mające siedzibę w innych państwach członkowskich były lub będą rzeczywiście zainteresowane utworzeniem domu publicznego z witryną okienną w Amsterdamie?

               3)

               O ile usługodawca może się powołać na przepisy rozdziału III dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36): czy art. 10 ust. 2 lit. c) tej dyrektywy stoi na przeszkodzie wymogowi takiemu jak wymóg będący przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, że właścicielowi domów publicznych z witryną okienną wolno wynajmować pokoje na godziny tylko prostytutkom, które są w stanie porozumieć się z osobą prowadzącą dom publiczny w zrozumiałym dla niej języku?


title: Sprawa C-472/04: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/31

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-472/04)
   (2005/C 6/58)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 4 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez Knuta Simonssona i Claudio Loggiego w charakterze pełnomocników, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając (wszystkich) przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2001/96/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2001 r. ustanawiającej zharmonizowane wymagania i procedury dotyczące bezpieczeństwa załadunku i wyładunku na masowcach, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 17 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin przewidziany na transpozycję dyrektywy upłynął 5 sierpnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 13 z 16.1.2002, str. 9.


title: Sprawa T-284/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 22 maja 2013 r. przez Luigiego Maruccia od postanowienia wydanego w dniu 11 marca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-17/12 Maruccio przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/52

         Odwołanie wniesione w dniu 22 maja 2013 r. przez Luigiego Maruccia od postanowienia wydanego w dniu 11 marca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-17/12 Maruccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-284/13 P)
   2013/C 207/86
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Maruccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak te, które zostały podniesione w sprawie T-203/13 P Maruccio przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-540/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Wyznaczenie daty, od której staje się skuteczna wcześniejsza decyzja — Określenie podstawy prawnej — Właściwe ramy prawne w związku z wejściem w życie traktatu z Lizbony — Postanowienia przejściowe — Wtórna podstawa prawna — Konsultacja z Parlamentem)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-540/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Wyznaczenie daty, od której staje się skuteczna wcześniejsza decyzja - Określenie podstawy prawnej - Właściwe ramy prawne w związku z wejściem w życie traktatu z Lizbony - Postanowienia przejściowe - Wtórna podstawa prawna - Konsultacja z Parlamentem))
   (2015/C 198/08)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: F. Drexler, A. Caiola i M. Pencheva, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Pleśniak i A.F. Jensen, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2013/392/UE z dnia 22 lipca 2013 r. dotyczącej wyznaczenia daty, od której staje się skuteczna decyzja 2008/633/WSiSW w sprawie dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich i Europolu do wizowego systemu informacyjnego (VIS) do celów jego przeglądania, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania.

               2)

               Skutki decyzji 2013/392 zostają utrzymane w mocy do czasu wejścia w życie nowego aktu, który ją zastąpi.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 359 z 7.12.2013.


title: Sprawa C-336/05: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 13 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal départemental des pensions militaires du Morbihan — Francja) — Ameur Echouikh przeciwko Secrétaire d'Etat aux anciens combattants (Artykuł 104 § 3 zdanie pierwsze regulaminu — Układ eurośródziemnomorski WE-Maroko — Artykuł 65 — Zasada niedyskryminacji w dziedzinie zabezpieczenia społecznego — Renta wojskowa z tytułu niezdolności do pracy)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/17

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 13 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal départemental des pensions militaires du Morbihan — Francja) — Ameur Echouikh przeciwko Secrétaire d'Etat aux anciens combattants
   (Sprawa C-336/05) (1)

   (Artykuł 104 § 3 zdanie pierwsze regulaminu - Układ eurośródziemnomorski WE-Maroko - Artykuł 65 - Zasada niedyskryminacji w dziedzinie zabezpieczenia społecznego - Renta wojskowa z tytułu niezdolności do pracy)
   (2006/C 224/31)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal départemental des pensions militaires du Morbihan
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ameur Echouikh

      Strona pozwana: Secrétaire d'Etat aux anciens combattants
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal départemental des pensions militaires du Morbihan — Wykładnia art. 64 i 65 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Królestwem Maroka z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli w dniu 26 lutego 1996 r. (Dz.U. L 70, str. 2), art. 40–42 Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka sporządzonej w Rabacie w dniu 27 kwietnia 1976 r. (Dz.U. L 264, str. 1), jak również ogólnej zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową gwarantowanej przez art. 12 traktatu WE i art. 14 EKPC — Skutek bezpośredni — Pojęcia „pracownika”, „wynagrodzenia” oraz „świadczenia z zabezpieczenia społecznego”— Przepisy prawa krajowego odmawiające obywatelowi marokańskiemu, który służył pod rozkazami i pod sztandarami państwa członkowskiego renty wojskowej z tytułu niezdolności do pracy
   Sentencja
   Wykładni art. 65 ust. 1 akapit pierwszy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Królestwem Maroka z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli w dniu 26 lutego 1996 r. i zatwierdzonego w imieniu Wspólnot decyzją 2000/204/WE, EWWiS Rady i Komisji z dnia 24 stycznia 2000 r., należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by przyjmujące państwo członkowskie mogło odmówić obywatelowi marokańskiemu, który służył w wojsku tego państwa i zamieszkuje na jego terytorium, prawa do renty wojskowej z tytułu niezdolności do pracy wyłącznie z tego powodu, że zainteresowany posiada obywatelstwo marokańskie.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005 r.


title: Sprawa C-314/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – UPC Telekabel Wien GmbH przeciwko Constantin Film Verleih GmbH i Wega Filmproduktionsgesellschaft mbH (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Społeczeństwo informacyjne — Dyrektywa 2001/29/WE — Strona internetowa publicznie udostępniająca utwory filmowe bez zgody podmiotów praw pokrewnych względem praw autorskich — Artykuł 8 ust. 3 — Pojęcie „pośredników, których usługi są wykorzystywane przez stronę trzecią w celu naruszenia praw autorskich lub pokrewnych”  — Dostawca dostępu do Internetu — Zarządzenie skierowane do dostawcy odstępu do Internetu zakazujące mu umożliwiania jego klientom dostępu do określonej strony internetowej — Wyważenie między prawami podstawowymi)

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – UPC Telekabel Wien GmbH przeciwko Constantin Film Verleih GmbH i Wega Filmproduktionsgesellschaft mbH
   (Sprawa C-314/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Społeczeństwo informacyjne - Dyrektywa 2001/29/WE - Strona internetowa publicznie udostępniająca utwory filmowe bez zgody podmiotów praw pokrewnych względem praw autorskich - Artykuł 8 ust. 3 - Pojęcie „pośredników, których usługi są wykorzystywane przez stronę trzecią w celu naruszenia praw autorskich lub pokrewnych” - Dostawca dostępu do Internetu - Zarządzenie skierowane do dostawcy odstępu do Internetu zakazujące mu umożliwiania jego klientom dostępu do określonej strony internetowej - Wyważenie między prawami podstawowymi))
   2014/C 151/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UPC Telekabel Wien GmbH

      Strona pozwana: Constantin Film Verleih GmbH i Wega Filmproduktionsgesellschaft mbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Oberster Gerichtshof – Wykładnia art. 3 ust. 2, art. 5 ust. 1 i ust. 2 lit. b) oraz art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10 ) – Strona internetowa umożliwiająca nielegalne ściąganie filmów – Przysługujące podmiotowi praw autorskich do jednego z tych filmów prawo zwrócenia się do dostawcy dostępu do Internetu o zablokowanie jego klientom dostępu do tej konkretnej strony – Możliwość zastosowania się do takiego żądania i proporcjonalność środków służących zablokowaniu dostępu

      Sentencja

               1)

               Artykuł 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że osoba, która bez zgody podmiotów praw autorskich w rozumieniu art. 3 ust. 2 tej dyrektywy publicznie udostępnia na stronie internetowej przedmioty objęte ochroną, wykorzystuje usługi dostawcy dostępu do Internetu osób szukających dostępu do tych przedmiotów objętych ochroną, którego należy uznać za pośrednika w rozumieniu art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29.

               2)

               Prawa podstawowe uznane przez prawo Unii należy intepretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie zakazaniu dostawcy dostępu do Internetu – za pośrednictwem sądowego nakazu – umożliwiania swoim klientom dostępu do określonej strony internetowej udostępniającej przedmioty objęte ochroną bez zgody podmiotów praw autorskich, jeżeli nakaz ten nie precyzuje, jakie środki ma podjąć dostawca dostępu do Internetu, i jeżeli może on uniknąć grzywny za naruszenie tego zakazu, o ile przedstawi on dowód, że podjął wszelkie rozsądne kroki, pod warunkiem jednakże, że podjęte środki, po pierwsze, nie pozbawiają użytkowników Internetu niepotrzebnie możliwości legalnego dostępu do dostępnych informacji, i po drugie, mają skutek w postaci zapobiegania szukaniu dostępu do przedmiotów objętych ochroną, na który nie udzielono zgody, bądź przynajmniej uczynienia tego trudno wykonalnym i poważnie zniechęcają użytkowników Internetu korzystających z usług adresata tego nakazu do szukania dostępu do przedmiotów udostępnionych im z naruszeniem prawa własności intelektualnej, czego zweryfikowanie spoczywa na władzach i sądach krajowych.

      (1)  Dz.U. C 303 z 6.10.2012.


title: Sprawa T-21/12: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2012 r. — Alfacam i in. przeciwko Parlamentowi

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/27

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2012 r. — Alfacam i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-21/12)
   2012/C 89/45
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alfacam (Lint, Belgia); Via Storia (Schiltigheim, Francja); DB Video Productions (Aartselaar, Belgia); IEC (Rennes, Francja); et European Broadcast Partners (EUBROPA) (Aartselaar) (przedstawiciel: B. Pierart, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Parlament Europejski w dniu 18 listopada 2011 r. o przyznaniu spółce akcyjnej prawa belgijskiego WATCH TV S.A. zamówienia EP/DGCMM/AV/11/11 lot 1 Świadczenie usług video, radiowych i multimedialnych — Usługi świadczone na rzecz Parlamentu Europejskiego w Brukseli;

               —

               w związku z tym stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Parlament Europejski o odrzuceniu ofert czterech pierwszych skarżących, działających w ramach stowarzyszenia ad hoc EUROPEAN BRODCAST PARTNERS, która to oferta została zaklasyfikowana na drugim miejscu w zamówieniu EP/DGCMM/AV/11/11 lot 1 Świadczenie usług video, radiowych i multimedialnych — Usługi świadczone na rzecz Parlamentu Europejskiego w Brukseli;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 94 rozporządzenia finansowego (1) w zakresie, w jakim oferta wybranego ubiegającego się zawiera nieprawdziwe oświadczenia, tak że ów ubiegający powinien zostać wyłączony z przetargu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s.1).


title: Sprawa C-290/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Firenze – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Skerdjanowi Celajowi (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2008/115/WE — Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich — Decyzja nakazująca powrót zaopatrzona w zakaz wjazdu przez okres trzech lat — Naruszenie zakazu wjazdu — Obywatel państwa trzeciego uprzednio wydalony — Kara pozbawienia wolności w wypadku ponownego bezprawnego wjazdu na terytorium krajowe — Zgodność)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Firenze – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Skerdjanowi Celajowi
   (Sprawa C-290/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2008/115/WE - Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Decyzja nakazująca powrót zaopatrzona w zakaz wjazdu przez okres trzech lat - Naruszenie zakazu wjazdu - Obywatel państwa trzeciego uprzednio wydalony - Kara pozbawienia wolności w wypadku ponownego bezprawnego wjazdu na terytorium krajowe - Zgodność))
   (2015/C 381/08)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Firenze

      Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

   Skerdjan Celaj

      Sentencja

   Wykładni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy dokonywać w ten sposób, że co do zasady nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które przewiduje wymierzenie kary pozbawienia wolności przebywającemu nielegalnie obywatelowi państwa trzeciego, który – po powrocie do państwa pochodzenia w ramach wcześniejszego postępowania w sprawie powrotu – ponownie nielegalnie wjeżdża na terytorium tego państwa z naruszeniem zakazu wjazdu.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


title: Sprawa T-252/12: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2012 r. — Gretsch-Unitas przeciwko Komisji

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/30

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2012 r. — Gretsch-Unitas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-252/12)
   2012/C 227/51
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Gretsch-Unitas GmbH (Ditzingen, Niemcy) i Gretsch-Unitas GmbH Baubeschläge (Ditzingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H.J. Hellmann, C. Malz i S. Warken)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 marca 2012 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) i art. 53 porozumienia EOG (COMP/39452 — Okucia do okien i drzwi okiennych), doręczonej skarżącym w dniu 3 kwietnia 2012 r., w części, w jakiej dotyczy ona skarżących;

               —

               ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej na skarżące;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Po pierwsze, pozwana nie uzasadniła zaskarżonej decyzji w wystarczający sposób w odniesieniu do ustalenia podstawowej kwoty grzywny nałożonej na skarżące i tym samym naruszyła obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE, który stanowi istotny wymóg proceduralny.

               2)

               Po drugie, przy ustalaniu podstawowej kwoty grzywny nałożonej na skarżące pozwana potraktowała je bez obiektywnego uzasadnienia w odmienny sposób w porównaniu z innymi przedsiębiorstwami uczestniczącymi w kartelu i tym samym naruszyła zasadę proporcjonalności i równego traktowania.

               3)

               Po trzecie, pozwana błędnie obliczyła grzywnę wymierzoną skarżącym, ponieważ ustaliła nieprawidłowo poziom obniżki grzywny w przypadku skarżących jako pierwszego przedsiębiorstwa, które przedstawiło dowody mające istotną wartość dodaną. Pozwana nie uzasadniła także w sposób wymagany prawem, jak ustaliła poziom obniżki grzywny w przypadku skarżących jako pierwszego przedsiębiorstwa, które przedstawiło dowody mające istotną wartość dodaną.

               4)

               Po czwarte, przy obliczaniu obniżki grzywny nałożonej na skarżące pozwana naruszyła zasadę równego traktowania i proporcjonalności, nie przyznając wyrównania z tytułu przewagi konkurencyjnej, z jakiej korzysta Siegenia z powodu swojej sytuacji gospodarczej.

               5)

               Po piąte, decyzja pozwanej jest błędna z punktu widzenia uwzględnienia wagi naruszenia przy ustalaniu grzywny wymierzonej skarżącym.

               6)

               Po szóste, przy wykonywaniu swoich uprawnień dyskrecjonalnych w ramach ustalania grzywny nałożonej na skarżące pozwana nie uwzględniła jako okoliczności łagodzącej ich znacznie mniejszego udziału w praktykach istotnych w świetle prawa kartelowego.

               7)

               Po siódme, system grzywien stosowany przez pozwaną narusza jako całość zasadę indywidualizacji kar i sankcji i w związku z tym jest niezgodny z prawem.


title: Izba odwoławcza

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/4

      Izba odwoławcza
      (2010/C 288/07)
      W dniu 14 września 2010 r. Sąd postanowił, że w skład izby odwoławczej, w okresie od dnia 20 września 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. wchodzić będą: prezes Sądu oraz po dwóch prezesów izb na zmianę.
      Sędziami zasiadającymi wraz z prezesem izby celu utworzenia powiększonego składu pięciu sędziów będą trzej sędziowie zasiadający w składzie, przed którym rozpoczęło się rozpoznanie sprawy oraz po dwóch prezesów izb na zmianę.


title: Sprawa T-378/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lutego 2008 r. — Orsay przeciwko OHIM — Jiménez Arellano (Orsay) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słowno-graficznego wspólnotowego znaku towarowego Orsay — Wcześniejszy słowno-graficzny krajowy znak towarowy D'ORSAY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lutego 2008 r. — Orsay przeciwko OHIM — Jiménez Arellano (Orsay)
   (Sprawa T-378/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słowno-graficznego wspólnotowego znaku towarowego Orsay - Wcześniejszy słowno-graficzny krajowy znak towarowy D'ORSAY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 79/51)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Orsay GmbH (Willstätt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. von Schultz i S. Elbe)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: najpierw T. Eichenberg, następnie G. Schneider, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również, interwenient przed Sądem: José Jiménez Arellano, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: najpierw adwokat J. Astiz Suárez, następnie adwokat S. Hernán-Carrillo Portolés i na koniec adwokat A. Tarí Lázaro)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 czerwca 2004 r. (sprawa R 909/2002-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między José Jiménez Arellano, SA a Orsay GmbH
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Orsay GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004.


title: Sprawa T-215/05: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2005 r. przez Marie-Yolande Beau przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/24

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2005 r. przez Marie-Yolande Beau przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-215/05)
   (2005/C 205/45)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 27 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Marie-Yolande Beau, zamieszkałej w Paryżu, reprezentowanej przez adwokatów: Georgesa Vandersandena i Laure Levi przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego (AIPN) oddalającej wniosek skarżącej o uznanie, że choroba, na którą cierpi, ma podłoże zawodowe i obciążającej ją kosztami honorariów i innych opłat wybranego przez nią lekarza oraz połową honorariów i innych opłat lekarza trzeciego,

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca w niniejszym postępowaniu sprzeciwia się odrzuceniu przez AIPN wniosku o uznanie, zgodnie z art. 73 regulaminu pracowniczego, że choroba, na którą cierpi, ma podłoże zawodowe.
   W tym zakresie twierdzi ona, że jej poważne problemy z układem oddechowym rozpoczęły się na początku 1996 r., chociaż w chwili zatrudnienia w 1988 r. była zdrowa. Ponadto, na mocy decyzji została jej przyznana renta inwalidzka.
   Na poparcie swoich wniosków skarżąca utrzymuje, że komisja lekarska:

               —

               nienależycie zinterpretowała pojęcie choroby zawodowej i nie wykonała powierzonego jej zadania. Komisja lekarska nie odpowiedziała w swoim sprawozdaniu na pytanie czy czynnik zawodowy był jednym z czynników, czy też decydującym czynnikiem w rozwoju jej stanu chorobowego. W tym zakresie fakt, że skarżąca nadal cierpi, po ustaniu jej zajęć zawodowych, na pewne problemy zdrowotne nie oznacza, że ten stan chorobowy nie mógł mieć podłoża zawodowego. Ponadto komisja nie wypowiedziała się w zakresie ewentualnego zastosowania, w niniejszym przypadku, art. 14 regulaminu pracowniczego;

               —

               zważywszy na wyraźnie różne sprawozdania lekarskie, nie przedstawiła przepisowo uzasadnień dla swoich wniosków;

               —

               nie uwzględniła miarodajnych sprawozdań lekarskich;

               —

               oparła swoje wnioski o niekompletne sprawozdanie;

               —

               poddała skarżącą badaniom na funkcjonowanie układu oddechowego, które — w przeciwieństwie do ewentualnego specyficznego testu reakcji na tytoń, którego nie wykonano — nie mogą być miarodajne.


title: Sprawa C-515/09: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/21/WE — Gospodarowanie odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/14

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej
   (Sprawa C-515/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/21/WE - Gospodarowanie odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2010/C 246/23
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Marghelis i K. Saaremäel-Stoilov, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Estońska (przedstawiciel: L. Uibo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie wszystkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE (Dz.U. L 102, s. 15)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE Republika Estońska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Estońska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.03.2010.


title: Sprawa C-479/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-349/11 Koné przeciwko Radzie, wniesione w dniu 21 września 2011 r. przez Katinana Justina Koné

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/3

         Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-349/11 Koné przeciwko Radzie, wniesione w dniu 21 września 2011 r. przez Katinana Justina Koné
   (Sprawa C-479/11 P)
   2012/C 6/04
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Katinan Justin Koné (przedstawiciele: adwokaci L. Bourthoumieux, J. Vergès, R. Dumas i M. Ceccaldi)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               orzeczenie, że skarga Katinana Justina Koné jest dopuszczalna;

               —

               uchylenie postanowienia z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie T-349/11 stwierdzającego niedopuszczalność skargi;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi w celu umożliwienia wnoszącemu odwołanie powołania się na swoje prawa;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania na podstawie art. 69 i 73 regulaminu postępowania przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi następujące zarzuty:

               —

               Siła wyższa w postaci wojny przerywająca prekluzję. Wydarzenia, z którymi wnoszący odwołanie zetknął się w od listopada 2010 r. w Wybrzeżu Kości Słoniowej, stanowią wypadek siły wyższej w rozumieniu art. 45 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z uwagi stan wojny, którego skutkiem było przerwanie terminów prekluzji w odniesieniu do aktów przyjętych wobec niego przez Radę.

               —

               Obecny wypadek siły wyższej w postaci wojny stanowi dla wnoszącego odwołanie przeszkodę w korzystaniu z możliwości swobodnego wykonywania prawa do zaskarżenia aktów, które w sposób oczywisty naruszają prawa podstawowe.

               —

               Prawa i wolności podstawowe są nadrzędne w stosunku do zasady pewności prawa. Przytaczając zasadę pewności prawa w celu stwierdzenia niedopuszczalności żądania wnoszącego odwołanie, Sąd naruszył jego zdaniem prawo podstawowe dostępu do sądu i praw do obrony. Wnoszący odwołanie został w ten sposób pozbawiony prawa do bycia wysłuchanym przez właściwy sąd.

               —

               Brak możliwości powołania się wobec wnoszącego odwołanie na termin uwzględniający odległość i termin do wniesienia skargi w wypadku wojny. Na termin uwzględniający odległość i termin do wniesienia skargi nie można powołać się przeciwko osobie zamieszkującej w państwie, w którym toczy się wojna. Takie terminy mają zastosowanie jedynie w czasie pokoju i na kontynencie europejskim. Tymczasem wnoszący odwołanie przebywa na innym kontynencie i z tego powodu ścisłe stosowanie art. 102 regulaminu postępowania przed Sądem w niniejszej sprawie stanowi bezsprzecznie naruszenie art. 6 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               —

               Nadrzędność art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Art. 102 regulaminu postępowania przed Sądem niweczy wszelki obowiązek doręczenia w postaci przewidzianej w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który stanowi, że termin do wniesienia skargi rozpoczyna bieg od daty notyfikowania lub publikacji aktu, lub, w razie ich braku, od daty powzięcia przez zainteresowanego wiadomości o tym akcie. Tymczasem art. 102 regulaminu postępowania przed Sądem, w oderwaniu od tego obowiązku notyfikowania, nie bierze pod uwagę dnia, w którym skarżący rzeczywiście powziął wiadomość o akcie, ograniczając w ten literę i ducha art. 263 TFUE. Dlatego, zdaniem wnoszącego odwołanie, art. 102 podważa prawa ustanowione i chronione traktatem, który ma nadrzędną wartość prawną i do którego stosowania są zobowiązane instytucje składające się na Unię Europejską. W konsekwencji, skoro zaskarżone akty nie były notyfikowane wnoszącemu odwołanie i to z naruszeniem art. art. 263 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, termin do wniesienia skargi mógł rozpocząć bieg dopiero w chwili, gdy powziął on wiadomość o przyjętych wobec niego aktach.

               —

               Poważne naruszenie podstawowych praw i wolności. Zasada pewności prawa, tak jak przedstawia ją przez Sąd, poważnie podważa pewność prawa jako całość, skoro na jednostki zamieszkałe poza Unią Europejską i zamieszkałe w państwie objętym wojną nakładane są sankcje, przeciwko którym nie mogą skutecznie wykonywać praw do wniesienia środka zaskarżenia, ponieważ nie wiedzą o istnieniu sankcji.

               —

               Subsydiarnie wnoszący odwołanie żąda stwierdzenia nieważności aktów przyjętych w stosunku do niego przez Radę z powodu powagi naruszenia podstawowych praw i wolności. Skoro zaskarżone akty naruszają podstawowe wolności chronione różnymi traktatami międzynarodowymi, Trybunał powinien stwierdzić ich nieważność w zakresie w jakim ich niezgodność z prawem stoi w sprzeczności z ustalonym europejskim porządkiem i z tego powodu, że nie można powołać się przeciwko wnoszącemu odwołanie na żaden termin do wniesienia skargi ze względu na powagę naruszenia chronionych praw i wolności podstawowych.


title: Sprawa T-778/14: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2014 r. – Ugly przeciwko OHIM – Group Lottuss (COYOTE UGLY)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/41

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2014 r. – Ugly przeciwko OHIM – Group Lottuss (COYOTE UGLY)
   (Sprawa T-778/14)
   (2015/C 026/53)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ugly, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: T. St Quintin, barrister, K. Gilbert i C. Mackey, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Group Lottuss Corp., SL (Barcelona, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Group Lottuss Corp., SL

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „COYOTE UGLY” – zgłoszenie nr 1 2 26  198

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 września 2014 r. w sprawie R 1369/2013-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów i Izby Odwoławczej oraz przekazanie sprzeciwu Wydziałowi Sprzeciwów do ponownego rozpatrzenia;

               —

               obciążenie Group Lottuss Corp., SL kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-365/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 14 lipca 2015 r. – Wortmann KG Internationale Schuhproduktionen/Hauptzollamt Bielefeld

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 14 lipca 2015 r. – Wortmann KG Internationale Schuhproduktionen/Hauptzollamt Bielefeld
   (Sprawa C-365/15)
   (2015/C 328/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wortmann KG Internationale Schuhproduktionen

      Strona pozwana: Hauptzollamt Bielefeld

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 241 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (1) należy interpretować w ten sposób, że prawo krajowe, od którego odsyła ten artykuł, uwzględniając unijną zasadę skuteczności, musi przewidywać odsetki od zwracanych kwot należności celnych przywozowych naliczanych od dnia zapłaty kwoty należności do dnia wypłaty zwracanej kwoty również w przypadkach, w których roszczenie o zwrot nie było dochodzone przed sądem krajowym?

      (1)  Dz.U. L 302, s. 1.


title: Sprawa T-478/13: Postanowienie Sądu z dnia 18 czerwca 2014 r. – NumberFour przeciwko OHIM – Inaer Helicópteros (ENFORE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/18

         Postanowienie Sądu z dnia 18 czerwca 2014 r. – NumberFour przeciwko OHIM – Inaer Helicópteros (ENFORE)
   (Sprawa T-478/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   2014/C 339/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: NumberFour AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: C. Götz, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM i interwenientem przed Sądem była również: Inaer Helicópteros, SA (Mutxamel, Hiszpania) (przedstawiciele: C. Giner Mas i R. Rodriguez Zaragoza, avocats)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHMI z dnia 23 maja 2013 r. (sprawa R 1000/2012-5) w przedmiocie postępowania w sprawie sprzeciwu między NumberFour AG i Inaer Helicópteros, SA.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient ponoszą swoje koszty postępowania oraz – każdy z nich – połowę koszty strony pozwanej.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013 r.


title: Sprawa C-102/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-513/09 José Manuel Baena Grupo, S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz Herbertowi Neumanowi i Andoniemu Galdeano del Sel, wniesione w dniu 2 marca 2011 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-513/09 José Manuel Baena Grupo, S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz Herbertowi Neumanowi i Andoniemu Galdeano del Sel, wniesione w dniu 2 marca 2011 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-102/11 P)
   2011/C 130/25
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: José Manuel Baena Grupo, SA oraz Herbert Neuman i Andoni Galdeano del Sel

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               wydanie nowego wyroku co do istoty sprawy oddalającego skargę na zaskarżoną decyzję lub przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Urząd twierdzi, że zaskarżony wyroku winien zostać uchylony w zakresie, w jakim Sąd naruszył art. 61 rozporządzenia (WE) nr 6/02 (1) z powodów szczegółowo opisanych poniżej, które można zreasumować następująco:

               1)

               Zastępując ocenę okoliczności dokonaną przez Izbę Odwoławczą własną oceną, mimo braku „oczywistych błędów w ocenie”, Sąd wykroczył poza ramy wyznaczone w odniesieniu do wzorów wspólnotowych przez art. 61 rozporządzenia nr 6/2002. Zamiast dokonać kontroli sądowej, Sąd skorzystał z kompetencji, które art. 60 tego rozporządzenia zastrzega dla izb odwoławczych.

               2)

               Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 6 tego rozporządzenia:

                           a)

                           Sąd zastosował błędne kryterium przy dokonywaniu oceny, czy porównywane wzory wywołują na poinformowanym użytkowniku inne wrażenie całościowe. Naruszenie prawa wynika z faktu, że Sąd zbadał, czy podobieństwa i różnice zostaną „zachowane w pamięci” przez poinformowanego użytkownika (zob. pkt 22 i 23 zaskarżonego wyroku). Jednakże porównanie nie może opierać się na wspomnieniu użytkownika. Ponieważ mamy tu do czynienia ze wzorami — a nie znakami towarowymi — prawidłowym kryterium jest określenie, czy podobieństwa i różnice między danymi wzorami prowadzą do tego, że owe wzory przy bezpośrednim porównaniu ich przez użytkownika wywierają inne całościowe wrażenie.

                           b)

                           Sąd przeanalizował jedynie sposób postrzegania danych wzorów przez część właściwego kręgu odbiorców i w żaden sposób nie uzasadnił przyjętego przezeń sposobu, w jaki użytkownicy postrzegają część rozpatrywanych towarów, a mianowicie „druki, w tym publikacje reklamowe”.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1).


title: Sprawa T-49/14: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2014 r. – Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks przeciwko Komisji

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/46

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2014 r. – Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks przeciwko Komisji
   (Sprawa T-49/14)
   2014/C 112/59
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks e.V. (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: I. Jung, M. Teworte-Vey, A. Renvert i J. Saatkamp, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/663/UE z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawie odrzucenia wniosku o cofnięcie rejestracji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych przewidzianego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 [Kołocz śląski/kołacz śląski (ChOG)] [notyfikowana pod nr C (2013) 7626].

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnej podstawy prawnej

                           —

                           Skarżący podnosi, że pozwana błędnie oparła zaskarżoną decyzję na obowiązującym w chwili wydania decyzji nowym brzmieniu rozporządzenia (UE) nr nr 1151/2012 (1) zamiast na obowiązującym w chwili złożenia wniosku przez skarżącego rozporządzeniu (WE) nr 510/2006 (2). Pozwana w ten sposób naruszyła zasadę „tempus regit actum”.

                           —

                           Skarżący utrzymuje następnie, że wniosek o cofnięcie rejestracji nazwy zarejestrowanej jest dopuszczalny i uzasadniony na podstawie rozporządzenia nr 510/2006. W tym kontekście wywodzi on m.in., że zachodzą dwie podstawy cofnięcia rejestracji w rozumieniu art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 510/2006 (w przypadku spornej nazwy mamy do czynienia z nazwą rodzajową w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 510/2006; obszar geograficzny Śląska został błędnie określony w specyfikacji rejestracji) i że rozszerzająca wykładnia oraz takie zastosowanie tego przepisu stanowiłoby naruszenie praw podstawowych zakładów piekarskich w Republice Federalnej Niemiec.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozporządzenia nr 1151/2012

                           —

                           Skarżący podnosi, że wniosek byłby już wówczas dopuszczalny i uzasadniony, gdyby dokonano jego oceny na podstawie rozporządzenia nr 1151/2012.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 93, s.12)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 93, s.12)


title: Sprawa T-24/06: Skarga wniesiona w dniu  24 stycznia 2006  — Medienanstalt Berlin-Brandeburg przeciwko Komisji

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/32

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2006 — Medienanstalt Berlin-Brandeburg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-24/06)
   (2006/C 86/66)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Medienanstalt Berlin-Brandeburg (Berlin, Niemcy) (Przedstawiciele: M. Schütte, B. Immenkamp)
   Strona pozwana: Komisja
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 3903 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2005 r. dotyczącej pomocy państwa na rzecz stworzenia naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w landzie Berlin-Brandenburgia;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca występuje o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 3903 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2005 r. dotyczącej pomocy państwa, którą Republika Federalne Niemiec przyznała na rzecz stworzenia naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w landzie Berlin-Brandenburgia. Komisja stwierdziła w zaskarżonej decyzji, że pomoc przyznana przez Republikę Federalna Niemiec na rzecz prywatnych nadawców radiowych będących udziałowcami naziemnej telewizji cyfrowej jest niezgodna ze wspólnym rynkiem i nakazała Republice Federalnej Niemiec zażądanie od beneficjentów zwrotu pomocy przyznanej niezgodnie z prawem. W zaskarżonej decyzji skarżąca została wyraźnie wskazana jako podmiot udzielający pomocy.
   Skarżąca podnosi trzy zarzuty na poparcie swojej skargi.
   Po pierwsze, podnosi ona, że zaskarżona decyzja stanowi naruszenie prawa, gdyż jest niezgodna z przepisami dotyczącymi postępowania. W szczególności Komisja uchybiła swojemu obowiązkowi uzasadnienia przez to, że nie wyjaśniła w sposób zrozumiały dlaczego w niniejszym przypadku należy zakładać istnienie pomocy państwa.
   W drugim zarzucie skarżąca podnosi naruszenie art. 87 WE. Z jednej strony jest przekonana, że nie zachodzi przypadek pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Z drugiej natomiast twierdzi, że jeśli jest to faktycznie pomoc, to byłaby ona zgodna ze wspólnym rynkiem zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) i d).
   Wreszcie, skarżąca uzasadnia swoją skargę tym, że zaskarżona decyzja stanowi naruszenie art. 86 ust. 2 WE, ponieważ jeżeli zachodzi przypadek pomocy, to jest ona zgodna ze wspólnym rynkiem.